Groot Gezin
Vragen en antwoorden
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

41. Behalve zichtbaar ook onzichtbaar ouder zijn

Ik ben mama van mijn vijf kinderen (waarvan mijn derde zoontje helaas overleden is na de geboorte) en mijn kleine sterretje (overleden na 11 weken zwangerschap).

Zijn er hier ook ouders bij die 1 of meerdere kinderen door overlijden moeten missen en hoe ervaren jullie dat? Ook met betrekking tot het vertellen aan anderen over je kinderaantal, en dan de reacties van anderen daarop. Bijvoorbeeld als ik vertel dat ik vijf kinderen heb, en een van mijn zoontjes helaas overleden is, presteren veel mensen om dan te zeggen van ..dus je hebt er vier!

Krijgen jullie van je wel aanwezige kinderen vragen over hun overleden broertje/zusje? Mag je van de omgeving over je verdriet en je kind praten of zeggen ze duidelijk van je hebt genoeg kinderen, niet treuren? Kortom hoe voel je je als je behalve ouder van een groot gezin ook onzichtbare ouder bent?

Groetjes, Yvonne

Reactie voor op de website?

41.1. De pijn zal blijven

Beste Yvonne,

Ik J 25 jr oud ben zelf "geen" moeder. Op mijn 16e raakte ik zwanger, het was eigenlijk wel en niet gepland. Toen ik mijn vriend op mijn 15e leerde kennen was ik nog niet ongesteld, en ik gebruikte nog geen pil, hier hebben wij het uitvoerig over gehad, en wij besloten op de dag dat ik ongesteld werd dat wij het er maar op zouden wagen, als ik zwanger zou worden, dan zouden wij ons kindje met al onze liefde zo goed mogelijk opvoeden.

Op mijn 16e was het dan eindelijk zover, ik was overtijd, en wij deden een test, deze was positief. Aangezien de verstandhouding tussen mijn moeder en mij niet optimaal was, besloten wij nog even te zwijgen. Omdat er iedere dag weer ruzie thuis was, besloot ik om een tas te pakken en weg te lopen naar mijn vader. Ik zette de tas achter mijn slaapkamerdeur, onder het mom van: Als ik gym heb op school neem ik die tas mee en ga ik naar mijn vader. Kort hiervoor vertelden wij mijn vader, en zijn moeder dat ik overtijd was (dus niet dat wij al een test gedaan hadden). Zij vond het natuurlijk niet zo'n goede zet daar ik pas 16 was, en hij 21. Hij was immers de enige die werkte en ik zat nog op school, maar als het zo zou zijn, konden wij op haar hulp vertrouwen.

Op een dag kwam ik thuis en tot mijn grote schrik had mijn moeder de tas met spullen gevonden, er brak natuurlijk de pleuris uit, het liep zo uit de hand dat mijn moeder mij te hardhandig de tas aan mij gaf, waarop deze waarschijnlijk te hard tegen mijn buik aan kwam. Ik krimpte ineen van de pijn, en ging naar mijn kamer, ik mocht geen deur dicht doen omdat mijn moeder niet wilde dat ik wegliep en mij in de gaten wilde houden. Zo ging ik achter een kast zitten zodat ze mij niet meer kon zien.

De dag erna ging ik gewoon naar school, wat moest ik anders. Na school reed ik op de fiets naar mijn vader. Kort hierop deden wij nog een test, en je kan het al raden, deze was negetief. Mijn toenmalige vriend liet zich ompraten door zijn moeder om nog maar niet aan kinderen te beginnen, en ik moest hier wel in mee gaan. Nu, 9 jaar later, ben ik pas ik staat om er met mijn beste vrienden over te praten, daarbij komt ook nog eens het feit dat ik lesbisch ben.

Mijn vrienden reageerden geschokt toen ik ze mijn verhaal liet lezen (ik ben nou eenmaal niet de beste prater), ze leven allemaal stuk voor stuk met mij mee. Over twee jaar wil ik weer aan kinderen gaan beginnen, omdat ik weet dat dit voor mij de pijn zal verzachten (verzachten, maar niet wegnemen). Ik ben van mening dat alleen je echte vrienden kunnen begrijpen wat je doormaakt, van wat de rest zegt, hoe vervelend het ook is, trek het je niet aan. Jij hebt jou gevoel, en dat hoort men te respecteren. Het zijn hoe dan ook je kinderen. Hoezeer ik ook zelf weet dat het beter is geweest voor mijn kindje dat het er nooit gekomen is, de pijn zal toch bij mij blijven, mijn grote geluk dat mij nog op de been houdt: De mensen die mij wel begrijpen in mijn verdriet en pijn, en de hoop op een kindje die ik (bijna) alles zal kunnen bieden.

Groetjes J

Reactie voor op de website?

41.2. Moeilijk

Eigenlijk schrijf ik niet voor mezelf, maar meer voor mijn zus. Mijn zus had twee kinderen, Zoey en Malik. Eindelijk was ze zwanger van hun derde kindje, maar hij mocht niet levend op de wereld komen. Het is dus wel gewoon hun derde kindje. Toen ze eindelijk weer zwanger werd, moesten ze deze zwangerschap na ongeveer 12 weken laten afbreken, omdat het kindje niet levensvatbaar zou zijn. Dit is wel heel zwaar en eigenlijk hebben ze gewoon vier kinderen.

Maar zo ziet de buitenwereld het niet, want ze rekenen een zwangerschap van 12 weken niet bij je kinderen. De mensen vergeten vaak dat het kindje wel in je groeide en dat je er ook naar uitkeek, dus hoort het ook gewoon bij je gezin.

Joke

Reactie voor op de website?

41.3. Onze sterrekinderen

Hoi,

Ik ben moeder van vier kinderen waarvan er twee zijn overleden. Mijn zus schreef net al dat het heel moeilijk is want de omgeving ziet er twee maar ik zeg altijd dat ik er vier heb. De eerste reactie is die van schrik: o jee wat moet ik nu zeggen terwijl ik hun namen rustig noem. Soms geef ik geen toelichting en zeg ik gewoon: ik heb vier kids. Punt.

Onze Jesse is bij de geboorte met 41 weken overleden en onze Job hebben we met 13 weken moeten laten gaan omdat hij een zeer complexe Omphalocele had en waarschijnlijk meerdere ziektes waardoor hij buiten mij niet zou kunnen leven. De omgeving reageert vaak met: je hebt er twee, wees toch blij maar ik heb er vier.

Onze andere kids praten veel over hun broertjes en betrekken ze in veel gesprekken. Als er kinderen komen spelen moeten ze altijd van hen eerst naar het gedenkhoekje met sterretjes en foto's/kaarsje van onze kids en zeggen ze vol trots: dit zijn mijn broertjes, ze zijn sterrekindjes.

Maar het blijft pijn doen die opmerkingen van de omgeving. Ik probeer er boven te staan en het me niet aan te trekken maar soms lukt het niet maar dan denk ik aan die mooie kids en denk:ach die mensen weten niet hoe jullie je eigen plaatsje hebben bij ons.

Onze wens naar een vijfde kindje is ook niet te begrijpen voor veel mensen. waar begin je aan en waarom perse is de meest gestelde vraag maar met de kracht van onze kdis hier en onze twee sterrekinderen moet het een keer lukken.

Lieve groeten
trotse mama van Zoey en Malik, Jesse* en Job*

Reactie voor op de website?

41.4. 6 kinderen

Ik ben moeder van Brendan, Dylan, Maria, Megan, Caitlin en Jackson. Dylan is 11 jaar geleden overleden maar leeft wel in ons gezin. Ook ik heb jarenlang niet geweten wat ik moest zeggen want ik wilde Dylan zo graag noemen. Toch wilde ik mensen niet voor het blok zetten en met sommige mensen wilde ik er niet over praten.

Nu zeg ik:"ik heb thuis 5 kinderen"en denk er zelf bij: "en de zesde is in de hemel". Als ik me enigsins anoniem kan voorstellen (als mensen mijn gezin nooit zullen ontmoeten ofzo) zeg ik: "ik ben moeder van 6 kinderen".

Hermine

Reactie voor op de website?

41.5. Verstoten vader

Hallo,

Het is nu reeds geleden sinds 17/04/2002 dat ik m'n dochtertje nog 's gezien, gehoord en geknuffeld heb. Ik ga zachtjesaan kapot en verlies alle lust tot leven. De moeder van m'n kindje heeft gedurende drie jaar tegenover mij haar ouders zwartgemaakt. O.a. dat haar vader haar steeds heeft geslagen en dat haar moeder haar niet heeft gewild. Van zodra m'n dochtertje twee jaar oud was, heeft m'n vrouw een advocate ingeschakeld om me uit het huis te ontzetten. Ter zitting bij de vrederechter bleek dat er heel wat punten in haar betoog kant noch wal raakten. Met als resultaat dat ik in het huis mocht blijven wonen en dat zij terug bij haar ouders introk. Zij kreeg ons dochtertje toegewezen en ikzelf kreeg bezoekrecht en wel 48 uur per maand om precies te zijn. Terwijl ik gedurende twee jaar voortdurend thuis was (in ziekenkas na ettelijke operaties) en iedere dag m'n dochtertje verschoonde, voedde en haar opvoedde. O.a. yoga-oefeningetjes, puzzelen, tekenen, muziek maken, wandelen, fietsen, schaatsen, verhaaltjes voorlezen en haar constant met liefde en genegenheid omringen.

M'n vrouw was al enkele keren doorgegaan maar was steeds teruggekomen. Thans speelt ze het keihard en wordt ze daarin gesteund door haar vader (die advocaat is) en door haar zuster (die al 12 jaar als secretaresse werkt bij de vader). Op dit moment heeft m'n ex het exclusief hoederecht over m'n dochtertje. Volgens een advocaat die ik raadpleegde laat ik mezelf afslachten. Maar ik wens geen advocaten en geen rechters hierin betrekken omdat m'n dochtertje een hechtingsfiguur is kwijtgeraakt en dat houdt me meer bezig dan eender wat. Zelfs m'n eigen toekomst wordt hierdoor gehypothekeerd. 't Is toch niet omdat m'n ex-schoonvader als advocaat en politicus wordt gehaat door z'n dochter dat ze als moeder de vader van haar bloedeigen kind dient te schrappen?

Peet

Reactie voor op de website?

41.6. Ik ben moeder van 4 kinderen

Ik ben moeder van 4 kinderen, waarvan 1 overleden. Dit was een meisje. Thuis heb ik 3 gezonde jongens lopen van 1, 2 en 5. Ons meisje zou anders 4 zijn geweest. Ik vertel vaak dat we 4 kinderen hebben, maar mensen weten vaak niet hoe ze moeten reageren, iets wat me raakt.

Nicole

Reactie voor op de website?

41.7. Wat is een wenselijke reactie?

Hallo allemaal,

Ik ben moeder van 1 kindje. Ik kan me niets erger voorstellen dan je kindje te verliezen... en ik snap volledig dat dat kindje bij het gezin hoort. Toch zou ik waarschijnlijk ook "zo" reageren (bijv. dat je "de tweede" zegt, terwijl het het derde kindje is). Dat komt enerzijds omdat je daar niet zo bij stilstaat, anderzijds dat het ook lastig is wat je dan wel kunt zeggen. Hoe zouden jullie wensen dat mensen reageerden?

S.

Reactie voor op de website?

41.8. Wat is een wenselijke reactie

Hoi S.

Ik heb zelf 4 kinderen en een sterrekindje (toen ik net 20jr was door abortus). Ik heb, toen ik zelf als moeder was van 3 zichtbare kinderen, van heel nabij meegemaakt dat een vriendin een kindje verloor. Wij hebben altijd geprobeerd er heel open over te zijn. Geef bij elkaar aan wat je wel of niet prettig vindt. Hou de gesprekken daarover open. Hoe opener je er beide over bent, hoe makkelijker je het elkaar maakt er al dan niet over te praten. Dus ook jij als vriendin mag aangeven wat je prettig, eng en moeilijk vindt. Mijn ervaring is dat mijn vriendin dat juist prettig vond en nog vindt.

groetjes Sonic

Reactie voor op de website?

41.9. Mamma van 2 engeltjes

Hallo,

Ik ben zelf ook een jonge (onzichtbare) mamma. Ik was net 20 toen mijn dochtertje levenloos geboren werd na een zwangerschap van bijna 3 weken. En vlak voor m'n 21e heb ik een curretage ondergaan. Na een zwangerschap van 3 maand en 2 weken is ons zoontje overleden. Ik ben dus wel mamma alleen is het niet te zien. Ik mis mn kinderen iedere dag en ze waren zo welkom. Als je een formulier in moet vullen en er staat de vraag "heb je kinderen ja/nee" geef ik er geen antwoord op, ik kan niet opschrijven dat ik geen kinderen heb, ik heb 2 prachtige engeltjes.

De pijn is zo intens. Ik kan er bijna niet over praten, alleen met m'n ouders, pleegzus (heeft zelf ook kindje verloren) en m'n schoonzusje en m'n vriend (heeft het er liever niet over is te pijnlijk). En als mensen vragen "heb je kinderen" dan geef ik als antwoord: ja 2 engelenkindjes (mijn neefje kijkt altijd naar boven naar de sterretjes samen met mijn nichtje en dan zeggen ze: kijk tante daar zijn jou babytjes (vind dat heel lief)

veel liefs

een onzichtbare mamma
mamma van 2 prachtige engeltjes

Reactie voor op de website?

41.10. Mama van 6

Reactie op Behalve zichtbaar ook onzichtbaar ouder zijn

hallo, ikzelf ben mijn kindje met 23 weken verloren, dit was het eerste kindje van mijn vriend en mij(ik zelf heb 2 kinderen en mijn vriend 3). Maar het was het eerste kindje van ons tweeen. Het voelt zo dubbel, wat jij ook zegt, want als je zegt dat je eigenlijk 6 kinderen hebt, dan zeggen ze: ach gelukkig hebben jullie al 5 gezonde kinderen. Maar het was het eerste kindje van ons tweeen en dat maakt het zo moeilijk en dubbel. Tuurlijk ben ik blij met alle 5, maar dit was echt van ons tweeen, het doet vaak nog pijn als ik aan haar denk.

Liefs van een mama van 6 kindjes

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Behalve zichtbaar ook onzichtbaar ouder zijn

  1. De pijn zal blijven
  2. Moeilijk
  3. Onze sterrekinderen
  4. 6 kinderen
  5. Verstoten vader
  6. Ik ben moeder van 4 kinderen
  7. Wat is een wenselijke reactie?
  8. Wat is een wenselijke reactie
  9. Mamma van 2 engeltjes
  10. Mama van 6
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.