115. Een zesde kindje?
Op goed geluk en misschien niet op de juiste plaats zou ik graag reakties krijgen van koppels die in de zelfde situatie verkeren als wij.Pascal 34 en Sophie 29.5 met Lies 07/03/91, Jana 24/05/92, Merel 11/01/94, Sibert 18/05/95 en Amber 23/10/97 dit is de samenstelling van ons gezin.
Ik heb altijd gezegd dat ik 6 kinderen wou en ik wil dat ook nog altijd, doch Pascal ziet dat echter helemaal niet meer zitten. Mijn wens om 6 kinderen te hebben kende hij al voor ons huwelijk.
Is er iemand die zich in deze situatie herkent en die ons, vooral mij kan helpen? Het is een discussiepunt hier thuis en het ligt ons beiden zwaar. Dank u wel.
Reakties mogen gemaild worden voor Sophie of via het reactieformulier.
115.1. Herkenning
Hallo SofieIk zit in een soortgelijke situatie. Ik ben 28 jaar, mijn man is 30, onze dochters zijn 10, 8, 5 en 1,5 jaar. Ons zoontje is 4. Ook ik wil dolgraag een zesde kindje en ook mijn man ziet dit niet zo zitten. Wij hebben hier geregeld ruzie over. Hij wil het nu absoluut niet, misschien over een paar jaar. Maar ik wil het zo graag. Ik weet dus precies hoe je je voelt.
115.2. Nog een aantal jaren wachten?
Het leek me altijd heel leuk om een groot gezin te hebben, daarbij dacht ik aan 6 kinderen. Toch zijn het er 5 gebleven. Dat heeft er alles mee te maken dat de laatste zwangerschap bijna fataal afliep en er ook al een aantal miskramen waren geweest. Ik wilde niet nog eens het risico lopen op een miskraam of erger. Van die beslissing heb ik geen spijt, ons vijftal lijkt compleet te zijn.Wanneer een kind in een gezin een groot beroep doet op de ouders en de andere kinderen, vind ik dat je je heel goed af moet vragen of je er werkelijk nog een kind bij wilt en vooral ook kunt hebben. Kun je dat kind alle ruimte en aandacht bieden dat het nodig heeft? Of ook wel, kun je je kinderwens nog een tijdje uitstellen? Zodat wanneer je zwanger wordt en een kindje erbij krijgt, je daar werkelijk de aandacht en zorg aan kunt besteden die dat nieuwe kindje nodig heeft. Daarbij kun je niet voorbij gaan aan de zorg en aandacht die je gezin reeds nodig heeft.
Je kiest wel voor een kind, maar wat voor een kind het wordt, dat kun je niet weten. Dat kind kan een jongen of een meisje zijn, een erfelijke afwijking hebben, een niet verwachtte ziekte hebben of een ontwikkelingsstoornis. Dan kan het ook nog een tweeling worden. Kortom, alles is mogelijk.
Wanneer je het krijgen van kinderen niet alleen als een wonder ziet, maar ook als iets waar je min of meer voor kunt kiezen, dan zou je je ook af kunnen vragen of je dat kindje nu, op dit moment, in deze periode van je leven wilt hebben. Wellicht kun je ook nog een aantal jaren wachten.
Ina
115.3. Zesde op komst maar.......
Hallo allemaal,Wij hebben al 5 kids en vonden ons gezin compleet. Maar nu ben ik ongepland (slikte de pil) zwanger van ons zesde kindje. In de eerste plaats schrokken wij hier erg van, we kwamen er toevallig achter via een bloedonderzoek. Maar na heel wat praten vinden we het nu toch wel leuk, en worden er ook steeds blijer mee. Sommige mensen zeiden dat we het maar beter konden laten weghalen, voor ons is dit absoluut geen optie, en wij vinden dat het ook prima bij ons gezin kan komen, de jongste is pas twee jaar.
Nu heb ik toch een probleem waar ik mee zit en waar iemand misschien advies/raad in kan geven. In de eerste plaats, ik ben 37, is een vruchtwaterpunctie aan te raden? Ten tweede, omdat ik helemaal niet met zwanger worden bezig was heb ik best veel gerookt en gedronken (vakantie!!), ik maak mij hier wel zorgen over, ook heb ik nu geen foliumzuur gebruikt (bij de anderen wel). Ten derde, ik heb een hernia waar ik ontzettend veel last van heb. Voor een operatie kom ik niet in aanmerking omdat het medisch gezien niet erg genoeg is (?). Ik sta wel op de wachtlijst bij een manueel arts maar dit kan wel een half jaar duren. Heeft iemand hier ervaring mee?. Laat het dan alsjeblieft horen.
O ja, ik ben zo'n twee maanden zwanger maar heb al een buik van jewelste, het lijkt wel of ik 4 maanden (of 5) heen ben. Daar heb ik dus wel moeite mee, de ene dag is er niets aan de hand en de andere dag hoor je dat je zwanger bent en in een tijd van twee weken begint de buik enorm te groeien.
Enerzijds vind ik dit niet zo erg, maar ik moet er nog zo aan wennen dat ik weer zwanger ben dat ik er dus best moeite mee heb dat mijn lichaam alweer zo'n zwangere aanblik geeft. Ik vond de laatste tijd (voordat ik het wist) al dat ik zo dik werd, en was dus druk bezig om te lijnen maar dat gaf (begrijpelijk) geen resultaat.
Ik hoop dat ik wat tips krijg om ook deze zwangerschap vrolijk en gezond tot een goed einde kan brengen. Met als eindresultaat natuurlijk weer zo'n heerlijk klein babytje.
Hilda
115.4. Zesde op komst maar....
Hoi Hilda,Echte middelen zijn er niet om herniapijn te verminderen, een operatie wil nog wel es helpen bij een (grote) hernia, maar dan is het nog maar de vraag of alle pijn weg is (was bij mij nl niet het geval). Als je hernia klein is wil een manueel therapeut wel helpen. Je zou op zoek kunnen gaan naar iemand die wel plek heeft.
Wat mij nog wel es heeft geholpen (tijdelijk): in beweging blijven, maar niet te. Warm houden, door middel van kruiken en tijgerbalsem. Goed opletten op je houding, hiervoor zou je ook tijdelijk naar een andere peut kunnen gaan, bijv. een GOEDE fysio.
Ik hoop dat je zonder al teveel pijn je zwangerschap uit kunt zitten en mocht de bevalling eraan komen let dan alsjeblieft op met persen !!!!
Wens je veel succes Saskia
115.5. Zesde kindje?
Mijn man en ik hebben vijf kinderen, vier jongens en een dochtertje van bijna 16 maanden. Na iedere geboorte kwam al snel het verlangen naar nog een kindje. Tussen de kinderen zit telkens ongeveer drie jaar. Alle kinderen zijn thuis met één perswee geboren op de baarkruk. De laatste twee zwangerschappen waren zwaar. Na enkele maanden kreeg ik bekkeninstabiliteit. De laatste maanden van de zwangerschappen kon ik slecht lopen, zitten of liggen.Maar niets neemt mijn verlangen naar zwanger zijn, bevallen, een babytje of het opgroeien van het kind weg. Ik ben lyrisch wat betreft mijn kinderen. Ik geniet. Ik ben nu 38, mijn man een jaar jonger. Voor hem is het genoeg maar hij laat zich niet steriliseren. Dus onbewust denk ik dat er nog een kansje is. Hij heeft een drukke baan en sinds enkele jaren ben ik thuis. Geld is soms een probleem maar bij wie niet?
Soms zou ik willen dat dat verlangen verdween, dat zou een stuk makkelijker zijn. Veel geluk met jullie kinderen, bedankt voor jullie mooie verhalen en blijf schrijven.
Natalie
115.6. Twijfel
Ik weet nu ongeveer een week dat ik zwanger ben, voor de vijfde keer dus. Ik ben 41 en heb dus al vier kinderen, ze zijn 13, 11, 9 en 5. De hele dag word ik heen en weer geslingerd tussen houden of af laten breken. De praktische problemen zijn wel op te lossen, 4 kinderen is ook al veel. Ik ben dol op kinderen en toch zie ik er tegenop, nog weer zo'n kleintje erbij. Aan de andere kant is het ook wel weer heel gezellig. Ik woon in een klein dorp en kan hier met niemand over praten, als ik het weg laat halen wil ik niet dat iemand dat weet. Wie heeft dit meegemaakt?Marijke
115.7. Schaamte, maar wil gevoel delen
Ik heb een gevoel dat ik graag met iemand wil delen. Ik verwacht nu al heel veel negatieve reacties, maar ik weet zeker dat meerdere mensen dit gevoel ook hebben. Ik heb 4 schatten van dochters en mijn 5de dochtertje op komst. Ik hoopte heel erg dat dit een zoontje zou worden, en schaam me nu dat ik het heel erg vind. Dit is echt de laatste zwangerschap en het besef dat ik nooit een zoon zal hebben vind ik best moeilijk. Ook de buitenwereld helpt er zo fijn aan mee. Mijn schoonvader zit heel erg op een stamhouder te kijken, mijn vader zou het heel erg leuk vinden als het een jongen is. Mijn oudste dochter wil eindelijk een keer een broertje. Ik heb het gevoel dat ik iedereen teleur stel. Het klinkt allemaal heel zwaar en zou me dood moeten schamen tegenover mensen die geen kinderen kunnen krijgen of geen gezonde kinderen. Maar ik wilde het toch even kwijt en hoop ook op reacties die ook dit gevoel hebben.Roos
115.8. Nog een kindje
Beste Sophie, ik ging vanavond in tranen op zoek naar iemand die mij begrijpt. Al gauw kwam ik op deze pagina terecht en las jouw brief. Ik zit zo'n beetje in hetzelfde schuitje, mijn wens was al heel vroeg 7 kinderen, ook mijn man wist dit vanaf ons eerste afspraakje. Wij hebben er nu 3, de jongste is bijna 2 jaar. Al vanaf de eerste weken na haar geboorte maakte ik mij zorgen om mijn grote kinderwens, mijn man wil er namelijk geen een meer. Alle laatste keren probeerde ik zo intens mogenlijk te beleven maar de wens lijkt alleen maar groter te worden.We kunnen er slecht over praten, mijn man vindt gewoon nee, geen slaapkamers meer geen plek genoeg in de auto en vooral veel te duur. Het ergste vond ik nog dat nu bleek dat volgens hem de derde vooral mijn wens was en niet de zijne. We hebben daar helemaal nooit een discussie over gehad. Ik begrijp hierdoor wel dat ik en ons evt vierde kindje altijd de "verliezer" zijn. Eigenlijk wil ik geen kindje wat mijn man alleen voor mij wil. Het is niet eerlijk t.o.v. het kindje.
Toch blijft het verlangen zo groot. Hoe kan ik dit doven? Me laten steriliseren zodat het gewoon niet meer kan? Mijn man maakt meteen een afspraak om zich te laten helpen als ik daar mee instem. Ik vind het afschuwelijk dat iemand anders zo met je dromen aan de haal kan gaan en je het beste maar toe kunt geven. Begrijp me niet verkeerd, ik heb een hele lieve man die gek is op alle 3 zijn kinderen en alles met ze doet van af de dag dat ze geboren zijn.
Wat mijn vraag aan andere lezers is of dit verlangen slijt, ik ben bang dat er voor altijd een barst zit in onze relatie. Zijn er mensen die hun zin doorgedreven hebben en daar nu spijt van hebben ook al zijn ze gelukkig met het kindje? Ik weet echt geen goede oplossing en dit voelt vreselijk!
Reina
115.9. Reactie op Roos
Beste RoosIk ken je gevoel ik voel me ook zo. Zelf heb ik 2 jongens van 4,5 en 2,5. Zelf heb ik al ruim anderhalf jaar nog weer een wens om een nog kindje te krijgen. Nu heeft mijn man ook zoiets van: oke eind van dit jaar dan gaan we er nog een keer voor. In mijn gedachten doe ik niks anders dan denken nu een meisje nu een meisje ik ben zeker niet ondankbaar. Maar dit gaat mijn laaste kans worden (op een meid). Het gaat bij mij zelfs zo ver dat ik moeders met dochters in mijn omgeving niet kan uitstaan. Ik weet zelf dat het niet "normaal" is, maar ja zo voel ik me.
Als het weer een jongen zou worden dan hoop ik dat ik me erbij neer kan leggen. Nogmaals ik zou mijn jongens voor geen goud willen missen maar een meid zou het toch wel compleet maken.
Sterre
115.10. Zesde op komst maar..
Ook ik vond mijn gezin compleet met 5 schatten van kinderen, en dat allemaal met maar 1 eierstok en eileider! Ja en toen bleek ook de andere eierstok een cyste te hebben dus werd er besloten om ook deze te verwijderen. Na een jaar hormonen te hebben geslikt tegen de overgang, voelde ik me toch niet helemaal lekker en eigenlijk voelde ik me gewoon zwanger, want ja na 5 zwangeschappen weet je wel wat je voelt.Maar aangezien ik geen eierstokken meer heb was dat dus uitgesloten. Dus de dokter besloot een maagonderzoek te doen, en ja, alles was goed. Dan maar een echo van de galblaas en dergelijke laten maken, en ja, ook dat was allemaal goed. En toen vroeg die beste man of ik wel wist dat ik zwanger was!!!! Schrik!! Help!! De jongste is 5 en de oudste 15. Ik was dus al 3 maanden zwanger.
Op dit moment ben ik 31 weken zwanger en aan het idee gewend en ook de rest van het gezin vindt het ook wel weer leuk. Maar heel soms is het gevoel dubbel, en dan beweegt mijn kleintje in mijn buik en dan denk ik: ach jij kan er niks aan doen. En we gaan er gewoon weer voor. En het is en blijft een heeeeel grooot wonder, al is het al de zesde.
Wilma
115.11. Voor Roos
Ik kan jou best begrijpen, heb namelijk zelf een dochter en vier zonen. Wil dolgraag nog een meisje, en mijn dochter wil graag een zusje. Maar ik durf het er met niemand over te hebben. Ik weet dat veel mensen geen kinderen kunnen krijgen en er veel verdriet van hebben. Maar van binnen heb ik ook verdriet. Net is bij onze in buurt alweer een meisje geboren (de 7e al in 4 maand). Als ik die roze slinger zie hangen, word ik verdrietig van binnen, en denk: had ik maar wat meer meisjes.Wil mijn zonen ook voor geen goud missen. Ik schaam me hier erg voor, maar ik blijf het rottig vinden dat anderen wel dochters krijgen en ik niet. We willen niet voor een zesde gaan omdat vier kinderen een handicap hebben. Ik moet me neer leggen dat het niet anders is. Maar mijn verhaal van me afschrijven kan ook wel eens opluchten.
groet nadia
115.12. Veel liefs voor Marijke
Beste Marijke,Ik kan je maar één ding aanraden: gá voor dat vijfde kindje! Zie het als een onverwacht cadeautje en kijk maar niet teveel naar alle praktische zaken. Dat kan een hele berg lijken, maar ook weer oplossen als sneeuw voor de zon. Als je twijfelt, kies dan nooit voor abortus. Je kunt verteerd worden door spijt, je kunt overvallen worden door een gedachte die je bij blijft aan hoe groot je kindje nu had kunnen zijn.
Uit ervaring kan ik zeggen dat het altijd moeilijk blijft als je een kindje ziet lopen dat de leeftijd zou hebben gehad van jouw jongste. Niets is onoverkomelijk! Je kunt ook weer nét zoveel van dit kindje houden. Het leven is een wonder, het laat zich niet altijd plannen of vangen in onze plannen. Maar dat is nu juist het mooie aan het leven, dat onvoorspelbare.
Ik weet zeker dat als je ervoor kiest je kindje te houden, je er geen spijt van zult krijgen. Het zal ook nu weer een verrijking van je leven zijn. Heel veel succes, liefde en wijsheid toegewenst en laat nog eens op deze site weten hoe het met je gaat,
Gretha
115.13. Zesde kind
Vind het fijn om ook eens iets te lezen over vrouwen die ook een onstuitbare kinderwens hebben. Bij mij in de omgeving ken ik dat niet zo. Zelf hebben we 6 kinderen (16, 18, 20, 22, 24, 26), 2 jongens en 4 meisjes. Toen ze nog klein waren merkte je ook dat de omgeving het maar asociaal vond 6 kinderen. Hoe kun je dat maken in deze tijd.Ik wilde altijd graag 8 kinderen, mijn man niet. We zijn bij 6 blijven steken om het zo maar te zeggen. Maar het heeft jaren geduurd alvorens ik dat kon accepteren, zelfs nu vind ik het nog vaak moeilijk. De kinderen zeggen op zo'n moment dan "mam wacht maar op de kleinkinderen dan brengen we je die".
Achteraf ben ik (verstandelijk) blij dat mijn doorgezet heeft en het bij 6 gebleven is omdat ze na de lagere school meer geestelijke steun nodig hebben. Dat verschilt per kind natuurlijk, willen praten en als je daar op inspringt kost dat veel tijd.
Ik geniet ontzettend van de kinderen, maar je moet alletwee achter de keuze staan anders wreekt zich dat vroeg of laat en bestaat de mogelijkheid dat dit zich uit in de relatie tot je kind op een negatieve manier.
Vriendelijke groet aan alle moeders die ook al gereageerd hebben, Marie-Louise
115.14. Zesde op komst...
Ik ben 37 en net zwanger van mijn zesde kindje. Het doet me goed jullie berichtjes te lezen. Ik zie erg op tegen de reacties van de buitenwacht een zesde kindje wordt tegenwoordig niet verwacht door de mensen. Maar ook ik ben een moeder die het heerlijk vindt moeder te zijn en ik geniet ontzettend van mijn kinderen.Ik heb 4 meiden 16, 10, 8 en 4 mijn zoon is 13. Ook ik hoopte op een zoon en ik vind het echt niet vreemd om daar naar te verlangen. Ik denk maar zo, ik mag erop hopen, en een meisje is me net zo lief zo is het bij mij dan ook welweer. En het is waar als je meer kinderen hebt, heb je het financhieel minder ruim maar ik roep hier dan altijd; wij zijn rijk op een andere manier en uiteindelijk redden we het altijd weer.
Lenie
115.15. Zesde op komst
Hallo lenie,Bij deze gefeliciteerd met de zesde, geniet met volle teugen van de zwangerschap en leg wat andere er over denken naast je neer. Het is jullie keuze en niet van een ander.
Ben zelf moeder van 7 kinderen. Een wijs persoon zei eens tegen me doe wat je hart je ingeeft en laat de andere maar praten. Het is jullie leven en die richten jullie zelf in. In het begin is het moeilijk om niet naar andere te luisteren maar na een tijdje went het.
Financieel is het best moeilijk maar kijk naar de kinderen en prijs je zelf dan rijk misschien wel rijker dan andere.En wordt het dan nog even te veel, op deze site zijn mensen die je wel begrijpen dus, mail even en we staan voor je klaar met een goed woord of advies.
Groetjes Geno
115.16. Verwacht ook mijn 6de
Inderdaad, de reactie en het onbegrip van sommige mensen is werkelijk niet te schatten. Terwijl het eigelijk omgekeerd zou moeten zijn.Wij hebben samen bewust gekozen voor een groot gezin en het gaat prima. Ik ben full-time thuis dat is wel nodig. En ben er dus altijd voor de kinderen, dat is onze toekomst en ons leven. Maar het is zeker niet dat we ons dingen moeten ontzeggen of nu zijn gedoemd om thuis te moeten blijven omdat we met zovelen zijn, wat de meeste mensen wel denken, in tegendeel. Wij genieten van onze kids. Ik vind het leuk om samen dingen te doen en om alles voor te bereiden. Dagje naar strand met de pick-nick of pretpark bezoeken, avondmarktje meepikken en naar de film gaan of bij een zalige zomeravond nog snel een barbecuetje doen thuis in de tuin, zalig!
Om enkele sfeerbeeltjes te zien van ons kan je altijd klikken naar www.familiejansen.be.
Veel succes en keep the spirit!!
Nathalie
115.17. Ook mama van zes
Wat een herkenning lees ik hier, een jaar geleden was ik de trotse mama van 4 zoons en het was genoeg zo vonden mijn man en ik. Stiekem had ik iedere zwangerschap de hoop op een dochter maar met 4 gezonde jongens wist ik wat ik had en daar was ik blij en dankbaar voor.Groot was dan ook de verrassing toen ik vorig jaar na onze zomervakantie onverwachts zwanger bleek te zijn van nummer 5. Na de eerste schrik was er al gauw blijdschap, met 11 weken mochten we voor een termijnecho en daar wachtte ons een hele, grote verrassing want.... ik bleek zwanger van een tweeling!
Ons gezin zou in 1 klap groeien van 4 naar 6 kinderen, tja, hoe we ons toen voelden...
Inmiddels liggen er sinds 3 maanden twee schattige kleine prinsesjes (!!) in hun ledikantjes te slapen. Ze zijn niet meer uit ons gezin weg te denken en wat ben ik trots op mijn 6 wondertjes.
De buitenwereld denkt er maar van wat ze willen, er wordt met regelmaat geteld als we met het hele stel aan het wandelen zijn, het zij zo. De mafste opmerking was overigens vorige week voor mijn man, toen een collega (net een nieuwe baan) hoorde dat hij vader was van 6 kinderen ging hij (die collega) er meteen maar vanuit dat er dan vast kinderen uit een eerder huwelijk bij waren, nou vraag ik je!
Simone, mama van 4 jongens, 11, 9, bijna 7, 3 1/2 en 2 meisjes van 3 maanden,
115.18. Vierde kindje
Ik heb drie kinderen: meisje van 13, jongen van 11 en een meisje van 9. Toen ik 27 was en de jongste 6 weken oud, heb ik me laten steriliseren. Mijn relatie was toen niet opperbest en ik wilde me behoeden voor nog een zwangerschap. Nu ben ik 36 en wil toch een uitbreiding van ons gezin. Mijn man staat achter het herstel van de sterilisatie, maar wil geen vierde kind.Dit probleem heeft zich jaren eerder ook afgespeeld. Toen heb ik me er bij neergelegd. De Nee-zegger heeft namelijk altijd het laatste woord.
Nu kan ik daar niet tegen, heb het gevoel dat hij me belet in mijn droom. Onze drie kinderen waren mijn idee en daar heeft hij toen mee ingestemd en weigert dat nu weer te doen. Gelijk heeft hij, maar ik zou zo graag mee willen maken, dat je samen voor zo'n prachtig schepsel kiest.
Ik zit vol met tegenstrijdige gevoelens en angst. Het enige wat ik weet is, dat ik mijn sterilisatie ongedaan laat maken. Wil hij geen kind dan laat hij zich maar steriliseren. Erg krom, maar wel rechtvaardig.
Danielle
115.19. Wij willen graag een 6e kindje
Ik ben zelf in het bezit van 5 kindjes, alleen mijn partner heeft zelf geen kindjes en wil er ook graag 1 van zichzelf. We zijn al 2 jaar samen en hij doet het superleuk met mijn 5 kindjes en eigenlijk begint het bij mij toch ook te kriebelen voor een 6e. Dus heb ik van de week mijn spiraaltje laten verwijderen en ben benieuwd of het lukt. Maar vind het fijn om te lezen dat er toch wel meer gezinnen zijn die 5 of 6 kinderen hebben.groetjes Wendy
115.20. Reactie op ongedaan maken sterilisatie
Ik snap niet wat er rechtvaardig aan is. Jij wil een kind, je man niet. Dan moet je je daar toch bij neerleggen? Je hebt al kinderen, waarom persee nog 1 en daar zelfs weer een operatie voor ondergaan?En je man moet zich maar laten steriliseren omdat jij nog een kind wil? Het ongedaan maken van jouw sterilisatie is alleen maar een pressiemiddel en dat lijkt me niet de goede insteek om nog een kind te krijgen. Een kind moet door beide ouders gewild worden en niet opgelegd door 1 van de twee.
Pientje
115.21. Toch nog een zesde kindje
Hallo,Ook ik wil graag even reageren, wat leuk dat er een site als dit bestaat en te lezen hoeveel grote gezinen er eigenlijk wel niet zijn. Wij hebben op dit moment 5 kinderen en totaal onverwacht ben ik zwanger van de zesde. Dit was wel even slikken aangezien ik niet gezond meer ben maar we gaan er wel voor.
Mijn oudste een dochter is 18, dan weer een dochter van 16, een zoon van 14 (gehandicapt), een zoon van 12 en een dochtertje van 5. Als alles goed gaat ben ik 1 mei 2009 uitgerekend van onze zesde.
Wij vinden een groot gezin heel gezellig en ik hoor niet 1 van mijn kinderen klagen. Ze zijn erg blij dat er nog een broertje of zusje bij zal komen. Onze hele familie is eigenlijk best groot, mijn ouders komen ook uit grote gezinnen, ik heb zelf nog zes broers en en zus, mijn vader is er 1 van 11, en een broer van mij heeft er nu 9. Ik ben 37 jaar, mijn man 35. Een gezellige boel dus!
Iedereen veel geluk toegewenst,
Sjeima
115.22. Reactie op Pientje
Bedankt voor je reactie op mijn stukje tekst. Helaas kan ik me daar niet bij aansluiten. Ik vind het nog steeds rechtvaardig , dat wanneer ik een kindje wil, ik ook vruchtbaar mag zijn. Wanneer mijn man dit niet wilt, hij ook zorgt dat dit niet gebeurt.Danielle
115.23. @ Danielle
Jij mag zo vruchtbaar zijn als je wil, maar er blijft het punt dat een kind gewild moet zijn door beide ouders. Als jij dat niet vindt, dan vraag ik me af of je echt zoveel van je man houdt.Pientje
115.24. Reactie op Pientje
Je zou je ook misschien af kunnen vragen of hij wel zoveel van mij houdt. Dus ik denk dat we de discussie hierbij beter kunnen sluiten. Ik denk ook dat er genoeg vrouwen zijn , die zich wel in mijn situatie kunnen verplaatsen.115.25. @ Danielle
Dat kan misschien wel, maar als je een bericht zet op een forum, moet je er ook tegen kunnen dat er mensen zijn die het niet met je eens staan of staan te juichen bij je plan.Je zegt dat het misschien wel zo is dat je man niet genoeg van jou houdt. Zou je dan nog wel een kind met hem willen? Als dat echt het geval zou zijn? Vind je samen een kind krijgen het toppunt van liefde? Het is namelijk geen doosje bonbons wat je van hem vraagt. Maar iets waar ook hij minstens 18 jaar voor moet zorgen, snachts weer zijn bed voor uit moet en hard voor moet werken. Het is nogal wat wat je vraagt. Bekijk je het ook van zijn kant? Je dwingt hem nue en operatie te ondergaan.
Ik snap je gevoel wel, die rammelende eierstokken kunnen hardnekkig en overweldigend zijn. Ik snap denk ik erg goed wat je voelt, maar soms moet je verstand het even overnemen van je hormonen. Je zet misschien wel je huwelijk op het spel. Heb je dat ervoor over?
Pientje
115.26. Geen zesde kindje
Hallo allemaal, Wat leuk, al die grote gezinnen. Wij hebben zelf 5 kinderen in de leeftijd van 4-13 jaar. Ik ben al na de geboorte van onze 4e bezig met de overgang (inmiddels ruim 7 jaar) en doordat mijn cyclus daardoor onregelmatig werd, kwam onze jongste zoon. Ik heb het er tijdens de zwangerschap best moeilijk mee gehad omdat ik er best wel tegenop zag, maar zodra hij was geboren, was dat totaal weg.Ik heb me er wel eens voor geschaamd dat ik daar zo tegenop had gezien. Maar toch: ik ben 43, mijn man is 51 en ik heb na de laatste bevalling best wat moeite gehad om er geestelijk weer bovenop te komen. Ik denk dat het nu genoeg is. Maar als wij beiden 10 jaar jonger zouden zijn, dan weet ik het zonet nog niet. Die eierstokken blijven kriebelen! Ik hoop dus maar dat onze kinderen later zelf ook weer kinderen zullen krijgen, kan ik toch nog een beetje blijven (groot)moederen.
En wat die moeders betreft die zo graag veel kinderen willen, maar waarvan de man niet wil: je moet er wel beiden achter staan, want zeker bij een groter gezin heb je elkaar nodig. De kinderen hebben ook de inbreng van beide ouders nodig en een goed en liefdevol voorbeeld, zodat ze later zelf ook een goede vader of moeder kunnen zijn.
Wilma
115.27. Een zesde meer dan gewenst
Hoi allemaal,ik ben 38 en moeder van drie kids (16, 5 en 3) drie jaar geleden heb ik me totaal overdondert door de gyneacologe destijds me laten sterilliseren na de laatste keizersnede.
Inmiddels heb ik een half jaartje een geweldige (nieuwe) man. Hij heeft ook al twee kids (4 en bijna 2), we zijn zo overtuigd van onze liefde dat we al snel hoopten op een kindje samen. Waarvan we dachten dat het onmogelijk was krijgt nu toch een kans. Aanstaande donderdag heb ik een hersteloperatie en daarna gaan we proberen zwanger te worden. Een zesde dus maar meer dan welkom. Nee, we hebben niet nagedcaht over alle praktische zaken en zijn overtuigd dat alles goed komt. Liefde genoeg in ons gezin.
We verwachten veel kritiek uit de omgeving mocht ik zwanger worden maar dat zien we dan wel weer. Buiten jullie weet niemand dat wij hier mee bezig zijn en dat laten we voorlopig lekker zo.
groetjes Anja
115.28. @danielle
Danielle,Ik zit ongeveer met het zelfde verhaal. Ondertussen ben ik al wel een stap verder. Mijn man wilde echt geen kind meer, ik kon hem ook niet dwingen. Ik had dat blijkbaar vroeger al wel gedaan, hij is blij met onze kinderen nu maar wilde er geen meer bij. Onze wegen zijn hierdoor uit elkaar gelopen, bleek dat hij ook nog iemand anders had die tijd van mijn laatste kinderwens. Uiteindelijk is alles aan het licht gekomen en nu ben ik blij/opgelucht dat we er niet meer aan begonnen zijn.
Nu 2 jaar later heb ik een lieve vriend en mijn laatste kinderwens heb ik niet meer. Ik denk dat ik, in de relatie met mijn ex-man gewoon iets zocht om ons terug dichter bij elkaar te brengen, dit was echter tevergeefs, eigelijk klopte het al jaren niet tussen ons en zijn we elk onze eigen weg gegaan. Mijn 2 andere kinderen komen nu heel goed overeen met mijn nieuwe vriend en iedere 2 weken zijn ze bij hun vader. Ik ben terug gelukkig nu, en het is niet door dat laatste kind maar ... het is alsof het zo moest gebeuren.
Dit is gewoon mijn verhaal dat ik aan je kwijt wou.
Lieve groet, Nina
115.29. Hoe is het verder gegaan
Ik ben benieuwd hoe het met ieder is verder gegaan mensen die nog een 6e hebben gekregen en hoe dat bevalt en mensen die juist hebben besloten het juist niet meer te doen. Zou het leuk vinden als mensen er wat over kwijt willen.groetjes Conny
115.30. Reactie op Nina
Bedankt voor jouw openhartigheid.Ik herken veel in jouw verhaal. Het heeft me ook aan het denken gezet.
Die eeuwig durende strijd moet ik loslaten. Ik verlies me zelf daarin. Ik ben erg blij met mijn drie kinderen en ben nu andere plannen aan het maken voor de toekomst.
Groetjes Danielle
115.31. Voor Danielle
Ik weet natuurlijk niet hoe oud de berichten zijn die worden gepost. Blijkbaar stond jouw verhaal er dan al even op daar je nu anders spreekt over een eventueel 4de kindje of vergis ik me? Ik hoop dat je je rust en geluk terug vindt, ook al zit dat misschien in een heel ander hoekje dan je eerst had verwacht... Mij heeft het destijds ook geholpen zulke fora; ik kon mijn ding kwijt aan mensen die niet veroordeelden, daardoor wordt je visie wat ruimer en kan je't soms beter vanop een afstand bekijken. Je mag me altijd privé mailen als je wil.Lieve groet,
115.32. Net andersom
hoi allemaal, 29-09-09Ik vindt dit een geweldige site gewoon al ter herkenning van de twijfels en de tips voor besparingen enz.
Ik lees hier heel veel over moeders die nog de verlangens voor een volgend kindje hebben, nu heb ik daar ook last van hoor, maar grappig is dat mijn man het nog erger heeft als ik! ik ben de denker bij ons thuis en mijn man de doener.
Wij hebben nu 4 kinderen 8,7,3 en 4 maanden. mijn man wil er graag 6 en ik twijfel, ten eerste moeten ze dan kamers delen (wij moesten vroeger met 4en op één kamer zegt mijn man dan , die uit een gezin van 9 komt) tuurlijk kan ook wel,maar ik vond het vroeger niet leuk om mijn kamer met mijn zus te delen (gezin met 4 meiden).
Dan natuurlijk en niet geheel onbelangrijk financieel. mijn man is alleen verdiener (1700 euro pmnd) gaat dat allemaal goedkomen in de tijd van deze financiele crisis?
en is het niet zo dat ook als ik 6 kindjes zou hebben, het verlangen naar een 7e weer zou opspelen? ik denk het namelijk wel..... ik geloof dat dat altijd zo zal blijven.
dus verstandig weet ik dat het nee zal zijn....alleen gevoelsmatig... ik zou willen dat dat een knopje was die ik kon omzetten.
veel liefde en sterkte allemaal.
115.33. Verlangen blijft........
Hoi,Heeeeerlijk om hier alles te lezen. Dat doet je goed, hoe het ook in je eigen leven is gegaan en welke beslissingen er ook zijn genomen. Op mijn 22e werd mijn oudste zoon geboren, een jaar later onze dochter, anderhalf jaar later onze 2e zoon, ruim 2 jaar later onze derde zoon. Toen was ons gezin compleet. Dacht ik. Maar toen onze jongste een jaar was, werd ik geheel onverwacht zwanger. Helaas eindigde dit in een miskraam.
Maar wat heeft dat alles veranderd. Want die 5e was wel welkom, en zo gewenst!!! Bijna een jaar later werd ik "eindelijk" weer zwanger, terwijl ik al die andere keren direct zwanger was. In 2007 is onze jongste zoon geboren. Wat waren we blij en gelukkig met ons 5-tal! Af en toe had ik nog wel eens dat gevoel; nog 1 keer zwanger zijn, nog 1 keer een baby, nog 1 keer...........
Maar na 2 hele goede en makkelijke zwangerschappen, en 3 zware en de nodige complicaties is eigenlijk bij de geboorte van de 5e gezegd door de gyn dat het gewoon beter was dat ik niet meer zwanger zou raken. Daar heb ik me met veel pijn en moeite bij neergelegd, hoe moeilijk het ook was, hoeveel verlangens ik ook had. Volgens mij blijf je als vrouw altijd dat verlangen houden. Mijn dochter was verdrietig toen haar jongste broertje was geboren; blij dat alles goed was, maar eigenlijk verdrietig dat ze toch geen zusje had gekregen, dat was haar grootste wens!
Geheel onverwacht werd ik vorig jaar zwanger, het kon niet, maar toch was het zo! In 1 klap kwam er de spanning, de zorgen, maar toch ook dat heeeeerlijke gevoel: Ik was zwanger van ons 6e kindje! Wat waren we blij, wat waren we dankbaar!!!!
Na een moeilijke, lange en vooral erg zware zwangerschap is in mei vorig jaar besloten dat ik een keizersnee zou krijgen. Lig je daar op de oparatie tafel, vol spanning, vlo zorgen maar toch ook zo vol verwondering! Na een goede, sneelle operatie had ik daar ineens onze dochter in onze armen! Zo'n lief klein mesije, zo gaaf, zo mooi, en met mij ging het ook redelijk. Nu is ze 8,5 maand. Alles gaat erg goed, haar grote zus van 9 is dolblij en gelukkig met haar, door haar grote broers wordt ze helemaal vertroeteld.
Tijdens de operatie van de keizersnede hebben ze me direct gesterilisieerd. Nu lijkt dat soms heel erg moeilijk, wel een verkeerde beslissing soms. Nooit meer zwanger zijn.... zo raar......... Maar toch, ik ben er nog, alles is goed gegaan, we hebben 6 geweldige gezonde mooie kinderen. Alle reden tot dankbaar heid, en toch het blijft kriebelen........ tegen beter weten in.
Ben nu 33, de ousdte is bijn 11. Maar toch zal dit echt de laatste zijn............ Toch?????
Hilma
115.34. Voor Hilma
Ach, je kunt altijd nog wel een keer "onverwacht" zwanger raken!Anna
115.35. tssss
Reactie op Voor Hilma
tsssssssssssssssssssssssssssssssss, ongelooflijk, zo'n reactie!!!Jet
115.36. Geen
Helemaal overheen gelezen: Hilma kan niet meer zwanger worden, want ze is gesteriliseerd!U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.
Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.