Groot Gezin
Vragen en antwoorden
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

96. Zwanger en boulimia??

Hallo allemaal,

Ik ben Hetty, ik ben 30 jaar en zwanger van mijn vierde kind. Al sinds mijn achttiende kamp ik met boulimia. Ik vroeg mij af of er meer vrouwen zijn met kinderen of die zwanger zijn en tegelijk een eetstoornis hebben? Nu met mijn dikke bolle buik, heb ik het er zo moeilijk mee. En ook als ik met mijn kinderen aan tafel zit en hen zeg dat ze hun bord leeg moeten eten, terwijl ik niks eet. Ik voel me zo schuldig dan. Ook tegenover mijn baby, nu heb ik twee dagen niet gegeten. Lijdt mijn baby daar niet onder? Als er iemand is die hier ook mee kampt, hoor ik graag reacties.

Alvast bedankt, groetjes Hetty

Reactie voor op de website?

96.1. Eetstoornis

Hallo Hetty,

Ik ben Nelleke, ik ben 32 jaar en zwanger van mijn derde kind. Ik kamp sinds mijn vijftiende met een eetstoornis. Ik weet niet of je wat aan mijn verhaal hebt, omdat ik aan een andere stoornis lijd dan jij, nl. dwangmatige eetzucht. Ik denk dat jij net als ik vaak last hebt van eetbuien. Alleen spuug ik niet, laxeer ik niet en ik honger mezelf ook niet uit na de eetbui.

Eigenlijk heb ik er niet zo heel erg last meer van. De eetbuien komen bijna niet meer voor, en als het gebeurt dan is er een direct aanwijsbare reden voor. Bijvoorbeeld nadat ik een miskraam had gekregen. Dan is mijn hele eetpratroon voor een aantal dagen een puinhoop. Ik accepteer dit dan ook van mezelf. Ik weet inmiddels dat het een manier is van mij om met bepaalde emoties om te gaan. Na een tijdje is mijn eetpatroon weer normaal, maar de kilo's zitter er wel aan. En het is moeilijk om die er af te krijgen.

Ook ik heb het wel eens moeilijk mee met het idee dat je je kinderen zo gezond mogelijk wilt leren eten. En ondertussen geef je zelf lang niet altijd het goede voorbeeld. Ik ben zelf erg dik. Dat is vaak op zich al moeilijk voor kinderen. Ze lopen een grote kans op school om gepest te worden met hun dikke moeder. Veel hangt dus af van hoe ikzelf daarmee om ga, ook naar de kinderen in hun klas toe. Ik probeer mijn kinderen duidelijk te maken dat je maat moet leren houden met het eten van koek en snoep, en onderscheid te leren tussen wat wel en niet gezond is voor ze. Maar wat ze werkelijk van mij oppikken, dat moet nog maar blijken.

Bij ons wordt er nooit een punt van gemaakt dat een kind zijn of haar bord moet leeg eten. Soms heb je gewoon niet zo'n honger. Als een kind aangeeft dat het niet wil eten, vinden wij dat zij/hij vijf hapjes moet nemen. Het liefst van alles op je bord wat. Na vijf happen mag je stoppen met eten. Als je geen vijf happen hebt genomen, krijg je geen toetje. Tot nu toe, mijn kinderen zijn 5 en 3, werkt dit heel goed.

Mijn leven heeft van mijn vijftiende tot m'n 24ste in het teken gestaan van mijn eetstoornis. Toen ik 24 was ben ik in therapie gegaan, omdat ik niet meer wilde opstaan en naar bed gaan met als enige gedachte: eten! Bovendien was ik emotioneel ingestort en op een punt beland dat ik besefte dat ik mezelf ten gronde richtte op deze manier. Ik heb verschillende therapieën gevolgd. Waar ik heel veel aan gehad heb is het contact met een maatschappelijk werkster. Ik heb ontelbare gesprekken met haar gehad. Zij heeft mij heel veel geleerd over mijzelf en mijn relaties met andere mensen. Het was heel nuttig om te leren inzien dat mijn gedrag reacties van anderen uitlokte die ik niet wenste. Ook het verband tussen mijn eetstoornis en bepaalde gebeurtenissen in mijn leven werd heel duidelijk.

Wat je nooit moet vergeten, Hetty, is dat jouw eetstoornis niet iets is waar jij voor gekozen hebt. Je eetstoornis heeft voor jou waarschijnlijk een heel nuttige functie, of heeft die in het verleden gehad, om je in staat te stellen met bepaalde dingen en emoties om te kunnen gaan. Je eetstoornis is een middel om te kunnen overleven.

Voor zover mij bekend is je lichaam is heel goed in staat om ervoor te zorgen dat jouw baby niets tekort komt. Er werden tenslotte aan het eind van de oorlog ook nog kinderen geboren, zelfs nog in concentratiekampen. In je lichaam liggen zoveel voedingsstoffen opgeslagen, waar de baby altijd uit kan putten. Jijzelf echter zal wel last hebben van het feit dat je niet zo goed voor jezelf zorgt nu. Dus is het misschien een idee om vitaminetabletten o.i.d. te slikken.

Ik weet niet of ik je met mijn verhaal heb kunnen helpen. Een eetstoornis is zoiets moeilijks. En juist als je zwanger bent, kun je vaak nog moeilijker met je emoties omgaan dan anders. Ik voel mijzelf tijdens de zwangerschap een stuk minder zelfverzekerd. Ik heb het idee dat ik minstens kilo's tegelijk aankom en ik voel mij emotioneel gewoon minder sterk. Ik ben erg gevoelig voor wat andere mensen van mij denken, of wat ik denk dat zij van mij denken. Ik troost mij met de gedachte dat de meeste vrouwen zich waarschijnlijk wat onzeker voelen in hun zwangerschap. En bij bijna iedere vrouw zitten dan de tranen wat hoger, toch?

Ik wens je heel veel sterkte met het leren accepteren van en leren omgaan met je eetstoornis. En ik hoop dat je toch een hele leuke zwangerschap zult hebben.

Mocht je mij naar aanleiding van dit stukje wat willen vragen, dan vind ik dat prima.

Sterkte, Nelleke

Reactie voor op de website?

96.2. Je bent niet alleen

Lieve meiden,

Ik ben een gewichtsconsulent en ik weet hoe jullie lijden onder het eetprobleem. De beste tip die ik eigelijk heb is: zoek eens bij je in de buurt een praatgroep op, zodat je weet dat je niet enige bent, en dat ook nooit geweest bent.

En zoek tijdens de zwangerschap hulp bij een diëtiste. Of eigelijk liever een gesprekstherapie, want je mag je nooit alleen voelen met dit probleem.

Kijk maar eens op de site van de Stichting Anorexia en Boulimia Nervosa.

groetjes Jolanda

Reactie voor op de website?

96.3. Ik herken mijzelf in jouw verhaal

Mijn zoontje is inmiddels alweer 6 maanden, maar ook ik heb ten tijde van de zwangerschap met boulimia gekampt. Ik lijd hier overigens al 7 jaar aan. Zodra ik wist dat ik zwanger was, ben ik in 1x gestopt met laxeerpillen, maar het braken heb ik de eerste 3 maanden echter wel gedaan, helaas. Daarna braakte ik niet meer, maar snoepte ik nog wel regelmatig. Voor de rest at ik normaal. Ik ben wel 16 kg aangekomen tijdens de zwangerschap, maar dat schijnt normaal te zijn.

Het is niet goed wat je doet, want je kind kan zo een voedingsstoffentekort krijgen. Bovendien riskeer je een miskraam (dit laatste heb ik onlangs op een ander forum gelezen en daar schrok ik erg van). Mijn zoon is overigens wel gezond ter wereld gekomen, maar ik ben direct na de bevalling weer teruggevallen in mijn oude patroon en ben alweer 27 kg afgevallen. Niet goed, ik weet het, maar het is zó verslavend dat (troost-)eten. Ik hoop dat je ermee kunt stoppen.

Tip: bezoek anders eens mijn zelfgemaakte forum.

M.

Reactie voor op de website?

96.4. Laxeren en zwanger worden?

Ik heb een vraagje...

Ik ben 24 jaar en gebruik al zo'n 6 jaar laxeerpillen. Echte eetbuien heb ik niet (meer). Ik gebruik het omdat ik anders niet naar de wc kan gaan... niet goed dus. Maar ermee stoppen lukt me niet.

Ik ben bang dat ik mezelf kapot aan het maken ben en dat ik onvruchtbaar word of al ben. Heeft iemand daar ervaring mee? Of weet iemand hoe schadelijk deze pillen precies zijn voor een eventuele zwangerschap? Ik hoor graag reacties. Alvast bedankt!

Groetjes van Nini.

Reactie voor op de website?

96.5. Zorg goed voor jezelf

Hallo Hetty,

Ik ben 26 jaar en heb een half jaar geleden therapie afgerond omdat ik leed aan anorexia (vroeger ook boulimia). Nu ben ik 3 maanden zwanger en heb ik nog nazorg van de therapie. Aan de ene kant vind ik het verschikkelijk, die dikker wordende buik. Aan de andere kant vind ik het niet erg omdat het komt door het zwanger zijn. Mijn motivatie om goed voor mezelf (en het kindje) te zorgen is nu erg groot. Het werd er alleen niet makkelijker op toen ik ook nog misselijk was. Mijn eetlust is niet echt geweldig.

(Voor Nini en M.) Ook ik ben verslaafd geweest aan laxeerpillen maar ben hier al mee gestopt toen ik aan therapie begon. Ik heb er nu geen neiging meer naar en ben blij dat ik er vanaf ben. Ze zijn zo slecht voor je en ze helpen voor geen meter, je raakt er alleen tijdelijk vocht mee kwijt. En je verliest alle belangrijke voedingsstoffen. (dus ook voor je baby)

Ik wil je alleen aanmoedigen dat je niet de enigste bent en praat er met iemand over. Probeer wat aan beweging te doen zodat je je lekker voelt. Ik denk dat het slecht is voor je kindje als je een paar dagen niets of weinig eet. Als het een keer niet lukt. Kop op, en probeer de dag erna weer goed te eten. Als je gezonde voeding eet heb je misschien minder drang om streng te gaan lijnen, of zo.

Sterkte, Nimfje

Reactie voor op de website?

96.6. Zwanger en braken

Hallo Jolanda en anderen,

Ik ben Bianca, 25 jaar. Weet net dat ik 8 weken zwanger ben. Ik weet dat het hebben van een eetstoornis tijdens de zwangerschap niet bevorderlijk is. Het risico bestaat dat je lichaam voedingsstoffen tekort heeft. Maar daar ben ik niet zo heel bang voor.

Mijn vraag is: het braken zelf (dus niet het gevolg van voedingsstoffen tekort), de druk op je buik en dus ook baarmoeder(?), is die ernstig?

Wat wordt er bedoeld met dat braken kan leiden tot een miskraam? Wordt hier bedoeld dat het voedingstoffen tekort leidt tot een miskraam of de druk van het braken zelf?

Ik heb de eerste 7 weken nog veel gebraakt en probeer dat nu echt te verminderen! Wel ben ik zenuwachtig dat ik dus mijn kindje zelf 'kapot' maak.

Ik afwachting op reacties,
groeten Bianca

Reactie voor op de website?

96.7. Reactie op vraag gevolgen van het braken op zwangerschap.

De reden van mijn bezoekje aan deze site is, dat ik net als Bianca heel graag wil weten of het braken (de uitvoering, beweging ervan) schade aan het kindje, vruchtje of baarmoeder kan opleveren. Dus of de druk op je buik/baarmoeder schadelijk is?

Ps vind ik het antwoord door weer naar deze site te gaan later of krijg ik het per email?

groetjes Iris

Reactie voor op de website?

96.8. Hallo Kitty

Ik heb het zelfde als jij. Ik ben ook zwanger en tergelijkertijd heb ik boulimia. Ik durf er met niemand over te praten omdat ik nog vrij jong ben eigenlijk (21). Mijn vriend woont niet bij me in de buurt, dus ik woon alleen. Hij is er in het weekend wel, maar verder ook nooit. Hij heeft een drukke baan en ik zelf werk niet meer.

Doordat ik me zo beroerd voel, ging het gewoon niet meer. Mijn ouders steunen me financieel en ik ben er erg blij mee. Sterkte, het komt goed net als bij mij.

Intussen is mijn kleine meisje geboren met de naam: Asley Latischa. Ik wens jou ook veel sterkte en probeer jezelf weer te zijn.

Kelly

Reactie voor op de website?

96.9. Zelf boulimi

Hallo,

Zelf heb ik ook al bijna 6 jaar boulimi, nu ben ik bijna 25 en ben al 2.5 jaar bezig om zwanger te worden maar het lukt ons niet. Mijn familie vertelde dat dit komt omdat ik niet eet en omdat ik soms nog overgeef maar ik heb het wel zeer moeilijk in mijn hoofd. Nu geloof ik mijn familie niet meer want jij hebt al 4 kinderen en graag zou ik willen weten of je ook lang hebt moeten proberen? Ik verlang zo naar een kindje echt, en het lukt maar niet he.

Griet

Reactie voor op de website?

96.10. Zwanger en toch eetbuien en braken

Hallo,

Kan iemand mij wat meer informatie geven? Ik ben 21 en zwanger, ben er echt heel blij mee maar heb ook al 7 jaar een eetstoornis. Ben gelijk gestopt met laxeren toen ik wist dat ik zwanger was maar de eetbuien en het braken heb ik niet onder controle. Soms lukt het me een paar dagen en dan heb ik weer een paar dagen eetbuien. Schaam me hier erg voor, zeker omdat iedereen ook zegt dat ik dat nu allemaal niet meer kan doen, omdat ik een kindje in mn buik heb. Ik weet t allemaal wel maar de druk om het goed te doen is zo groot dat het dan toch weer fout gaat. Ben nu 2 maanden zwanger en ben heel bang dat het erg schadelijk is voor mn kindje. Weet iemand hier iets meer over? Erg bedankt alvast!

Groetjes E

Reactie voor op de website?

96.11. Vechten voor twee! Maar vooral voor je leven.

Dag lieve meiden,

Ik ben 24 en heb vanaf mijn 14de aan afwisselend boulimia en anorectia geleden. toen ik 19 was ben ik opgenomen in ziekenhuis en kliniek vanwege een te ernstig ondergewicht. Tijdens deze opname ben ik eindelijk gaan werken aan wat de oorzaak was; misbruik, veel verdriet en schuldgevoelens. Pas toen kon ik afsluiten waar ik al zo lang mee bezig was; mezelf kapot maken. Ik kwam 23 kilo aan en zat godzijdank weer op een gezond gewicht. Het meest bizarre hiervan vond ik het feit dat ik me lichter voelde dan ooit. Ik voelde me voor het eerst gelukkig! gelukkig en 23 kilo ZWAARDER. klinkt raar he?! haha

Na 2,5 jaar braakvrij leven begon de angel van de eetstoornis weer te etteren en heb ik besloten opnieuw groepstherapie te ondergaan. Dit was een hele goede beslissing. Sinds november ben ik uit therapie en mag ik mezelf een stuk gezonder verklaren.

Tijdens de eetstoornis ben ik van mijn 17de tot mijn 21ste niet ongesteld geweest. Omdat ze bang waren voor Osteoperose moest ik met de pil beginnen waardoor het allemaal weer kunstmatig op gang kwam. Toen ik 2 jaar geleden met de pil stopte werd ik heel onregelmatig of niet ongesteld en besefte ik me steeds meer wat ik aan had gericht; ik had mijn leven bijna vernietigd en daarmee de kans op een leventje in mij ernstig verkleind.

Mijn lijf heeft in totaal ruim 4 jaar nodig gehad om weer gezond te worden en mijn geest is nog steeds, bij tijden, hard aan het knokken.

Na alle aanslagen op mijn lijf en alle pijn is het -voor mij- ondenkbare gebeurt! ik ben 8 weken zwanger van mijn lieve, geweldige vriend waar ik nu ruim 4 jaar mee samen ben.

Mijn lijf heeft me niet in de steek gelaten en daar ben ik het enorm dankbaar voor, die eetstoornis wint niet meer heb ik me voorgenomen, nooit meer!

Toch blijft het zoals ik al schreef knokken, de zwangerschaps misselijkheid lijkt een vrijbrief om te gaan spugen. Het spugen is zo verslavend dat ik hier heeeeel voorzichtig mee moet zijn.

Ik knok door en hoop ik dat ons kindje alle liefde en energie kan geven die ik eerder in die eetstoornis stak. Zit je in de zelfde situatie als ik en heb je afentoe behoefte aan mailen met een vechtende-zwangere-ex-an/boeli-patient? Ik wel.

Heel veel liefs

PS. Voor Griet; Je lijf beschermt je vaak voor een zwangerschap als je diep in je eetstoornis zit. Werk eerst aan jezelf voor je je kinderwens uit probeert te voeren... Zo kun jij ooit samen met en van je kindje genieten. Heel veel sterkte en liefs!

Reactie voor op de website?

96.12. Ik heb ook jarenlang boulimia gehad

Hallo,

Mijn naam is Natasja en ik ben 33 jaar oud. Ik ben de trotse moeder van 4 kleine kinderen (6, 4, 2 en 1) en zwanger van nummer 5.

Ik heb jarenlang boulimia gehad, van mijn 14/15 tot mijn 27ste. Op mijn ca. 24 ben ik ervoor in therapie gegaan. Na de therapie van ruim 10 maanden heb ik echter naar een paar maanden een terugval gehad.

Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik het laxeren zoveel mogelijk beperkt en dat ging eigenlijk redelijk goed. Het braken kon ik niet helemaal onder controle krijgen dus heb ik helaas tijdens deze zwangerschap redelijk veel gebraakt. Uiteraard zo min mogelijk. Het meeste moeite had ik met het feit dat ik zo zwaar werd. Uiteraard kon in mij verstandelijk heel goed inprenten dat er een mooi wezentje in mij groeide, maar gevoelsmatig vond ik die buik maar niets.

Eigenlijk hebben mijn kinderen mij afgeholpen van de boulimia. Doordat ik gelukkiger was en afleiding had ging ik eigenlijk steeds minder laxeren en braken.

Nu zijn we ruim 6 jaar verder en het gaat heel goed met mij. Ik laxeer en braak niet meer (hier en daar een uitzondering daargelaten)

Ik weeg nu ruim 10 kilo zwaarder dan 6 jaar geleden en uiteraard zou ik dat liever anders zien, maar het beheerst zeker niet meer mijn hele leven.

Ik wens je heel veel sterkte en mocht je behoefte hebben om je frustraties van je af te schrijven dan mag je me altijd mailen.

Natasja

Reactie voor op de website?

96.13. Herkenbaar

Ik ben 34 en in verwachting van ons eerste kind. Ik ben nu 6 en een halve maand zwanger maar heb geen controle over mijn eetbuien. En gezien de angst om te dik te worden, braak ik het toch weer uit. Ben nu 9 kilo aangekomen en heb soms huilend naar het gewicht op de weegschaal gekeken. Mijn man kent mijn probleem maar denkt dat ik momenteel niet braak, helaas ik doe het stiekem. Ik hoop dat die kleine geen schade oploopt, het zijn meer de late eetbuien. Ik zorg overdag dat ik goed en verstandig eet, hierdoor kan ik s avonds laat mezelf niet meer bedwingen en ga ik de mist in.

Voor degenen die vragen of braken schadelijk is, zei mijn huisarts dat vele vrouwen zonder boulima de eerste 3 maanden van hun zwangerschap braken, en soms kilo's afvallen. Dat kan geen kwaad. Ik had de pech niet misselijk te zijn dus braakte ik uit gewoonte van mijn boulimia.

Persoonlijk lijkt mij de druk op je buik met braken niet ernstig, je kind zit behoorlijk veilig daarbinnen, en een orgasme geeft pas echt een harde buik/ baarmoeder en ze zeggen dat een orgasme je baarmoeder samentrekt en daardoor ook traint.

Reactie voor op de website?

96.14. Eetstoornis, zwangerschap en schuldgevoel na de bevalling

Ik heb 10 jaar boulimia gehad en werd ongepland zwanger, maar we waren dolgelukkig! Alleen heb ook ik de braakbuien niet kunnen weerstaan. M'n kindje was te vroeg en 2400 gram en de tweede 2800 met meer hulp deze was ook te vroeg geboren. Ik ben dankzij hulp van m'n man en door geluk van de kindjes weer helemaal genezen. En gelukkig alleen ben ik af en toe nog depressief vanwege een schuldgevoel over de zwangerschap omdat je er met niemand over kunt praten. Durf niet meer zwanger te worden maar heb twee hele erge lieve kindjes die gezond eten en hopelijk niets van mijn zwangerellende mee gekregen. Ik heb door mijn eigen opvoeding van mijn ouders de boulimia gekregen en zal er altijd voor mijn kids zijn zoals ik zelf die hulp nooit heb gekregen.

Kelly

Reactie voor op de website?

96.15. Zorgen delen

Het lucht op te lezen dat ik niet de enige ben. Ik ben 31, worstel sinds mijn zestiende met mijn lichaam. Sinds mijn negentiende lijdt ik aan vreetbuien, waarna ik braak. Ik heb groepstherapie gehad en een opname, maar ik heb mezelf kennelijk nog niet volledig geaccepteerd. Nu ben ik bijna 2 maanden zwanger en tot mijn afschuw braak ik nog 2-3 x per week. Ik denk dat het te maken heeft met de angst voor de metamorfose en de verantwoordelijkheid die ik voel.

Toch geloof ik dat ik mezelf al meer dan genoeg heb afgestraft, en dat er zelfs uit mijn terugvallen iets positiefs te halen valt. Ik hoop dat ik mijn gedrag een beetje kan relativeren door erop te vertrouwen dat mijn eetstoornis me nog geen slechte moeder zal maken. De verhalen van vrouwen die genezen met hulp van hun eigen kinderen geven me ook houvast.

En tot slot zou ik aan mijn lotgenoten willen zeggen: geef jezelf niet nóg meer op je kop, maar leg een lekkere warme kruik op je buik en neem op tijd rust...

Flor, Amsterdam

Reactie voor op de website?

96.16. Boulimia en anorexia

Hallo,

Ik zit met hetzelfde. Ik heb een eetstoornis vanaf mijn 17e jaar. Ik ben nu 28 jaar, bijna 29 jaar. Ik ben nu drie maand zwanger van mijn eerste kindje. Ben zo bang dat ik niet goed ben voor mijn kind. Ik zorg dat ik genoeg voedingsstoffen binnen krijg maar doe daarbuiten nog eetbuien en braak erna. Gynaecologe zegt dat dat niet zo kwaad kan maar ik heb wel bang. Ik zie mijn buik ook dikker worden en kan hier moeilijk mee overweg. Wie kent dit nog? Ik zou 21 april even terug in opname gaan in Gent. Maar ben er ook zo bang voor. Ik weet dat ik dikker ga worden en al meiskes of vrouwen die daar zijn, zijn zo mager... Ga ik me daar wel goed voelen?

groetjes Vivi

hopelijk krijg ik reactie..

Reactie voor op de website?

96.17. zwanger en braken

Ik ben 34 en zwanger van mijn 3de kindje ik heb ook anorexia en boulimia. Voor de zwangerschap van mijn eerste kindje braakte ik wel 10 of 12 keer per dag en toen ik eenmaal zwanger was is dat nog ,n paar maanden zo doorgegaan.
Op een gegeven moment lukt het gewoon niet meer omdat je buik te dik word dus werd het braken steeds minder je went er dan wel langzaam aan,, vond het wel heel moeilijk kwam iedere maand 4 kilo bij in totaal 24 kilo.. was ook veel vocht.

Na mijn zwangerschap was ik enkele dagen erna al 20 kwijt, zonder braken !!! dat ging zo goed dat ik niet meer ben terug gevallen.. Mijn tweede zwangerschap ook geen terugval, kwam ook weer 28 kilo bij, maar dat ging er niet zo snel weer af en gewoon lijnen lukte niet. toen is het er weer langzaam ingeslopen. Ondertussen braak ik al weer 2 jaar en ben ik nu 12 weken zwanger. Ik probeer minder te braken maar of het lukt.

Ik hoop dat het gaat als de eeste keer ,dat het langzaam weg ebt als mijn buik te dik wordt en na de zwangerschap geen terugval krijg. misschien is deze zwangerschap [of die van jullie] de kans om van ons eetprobleem af te komen.[ het is eerder gelukt ]. allemaal sterkte....
groetjes daisy...

Reactie voor op de website?

96.18. Jullie zijn een voorbeeld voor jullie kindje!

Hallo iedereen.

Ik ben 21 jaar en heb al van mijn 14e boulimie. Ik heb regelmatig enorme eetbuien die ik compenseer met braken en soms met laxeermiddelen. Op sommige momenten kan ik enorme hoeveelheden binnenspelen (vooral na stress, verdriet, angst of verveling), maar soms ook na een kleine maaltijd uit angst dat ik zal bijkomen. Ik heb dus zo mijn momenten. Ik ben nooit in therapie gegaan, en enkel mijn vriend weet dit. Mijn ouders denken dat ik er al 2 jaar mee gestopt ben (ik woon samen met mijn vriend dus kunnen ze dit niet meer controleren).

Ik probeer er al een tijdje mee om te stoppen, ook omdat ik stilaan aan een kindje denk. Maar het lukt me gewoon niet, want de eetbuien blijven en als ik een week niet braak, dan kom ik zoveel aan! Nu ik jullie reacties lees besef ik dat zolang ik hieraan lijdt, niet aan kindjes moet denken. Want hoe kan je voor je kindje zorgen, als je nog niet goed voor jezelf kan zorgen? Dat is wat ik denk. Dus zolang ik hier niet van genezen ben, dan begin ik er niet aan, hoe groot mijn kinderwens ook is. En als je het echt wilt, dan heb je er alles voor over...

Ik hoop echt dat jullie inzien dat wat jullie doen, niet goed is. En als je het niet voor jezelf wilt doen, doe het dan voor jullie kindje! Jullie zijn namelijk een voorbeeld voor jullie zoontje of dochtertje!

groetjes jessica

Reactie voor op de website?

96.19. Boulimia

Ik heb 4 jaar boulimia ik ben 18 jaar maar kan je wel zwanger worden met boulimia, ben er zo bang voor?

Stefanie

Reactie voor op de website?

96.20. Zoek hulp

Stefanie, het lijkt me zeker schadelijk bij een zwangerschap. Waarom blijf je hiermee in je eentje aanmodderen, dat vind ik een verdrietige zaak, waarom zou je je leven hierdoor laten beheersen, je bent nog jong genoeg om schade te voorkomen. Zoek alsjeblieft hulp hierin, dan ligt de toekomst voor je open met hopelijk heel veel geluk en wie weet kindertjes. Maak er geen jarenlange eenzame strijd van, leer jezelf te accepteren en van jezelf te houden, dan zul je een goede moeder worden.

Heel veel sterkte. Antoinette

Reactie voor op de website?

96.21. ik ben 1maand zwanger en ik braak nog!

Bij mijn eerste zwangerschap ben ik 28 kilo bijgekomen. Toen had ik nog geen boulimie pas 6 maanden na mijn bevalling ben ik begonnen met het overgeven na het eten ik ben 30 kilo afgevallen.
Nu 2jaar later kan ik er nog niet met stoppen en ik ben 1maand zwanger en maak me heel veel zorgen!!.

Reactie voor op de website?

96.22. Geen karakter

Hallo, ik ben 23 en ben 7 maand zwanger van mijn eerste kindje. Van mijn 15 tot 20 jaar had ik Anorexia en Boulimia. Ik was zo trots op mezelf dak ik het overwonnen had na 5 jaar zonder hulp. Maar nu ik zwanger ben, ben ik hervallen van Boulilmia. Ik heb het er zo moeilijk mee dat mijn lichaam veranderd en vanaf ik iets ongezonds gegeten heb voel ik me zo schuldig en braak ik. Ik ben zo beschaamd wat ik mijn ongeboren kind aandoe. ik heb gewoon het karakter niet om te stoppen en ben zo bang voor mijn kindje.

Gwen

Reactie voor op de website?

96.23. Reactie op geen karakter

Hoi Gwen, wat knap, dat je destijds die eetverslaving hebt overwonnen! Dat lijkt mij echt heel moeilijk! Ik heb daar bewondering voor. Het is logisch, dat je het nu weer moeilijk hebt. Je lichaam verandert door je zwangerschap en onder invloed van hormonen en dan raak je makkelijker van slag en in dit geval dus een terugval voor wat betreft je eetgedrag. Ik heb er geen ervaring mee, maar ik raad je echt aan zo gauw mogelijk hulp te zoeken! Dat is het beste voor jou en voor jouw ongeboren kindje! In eerste instantie kan je kontakt opnemen met de verloskundige. Speel open kaart!

Veel sterkte gewenst! gr Cis

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Zwanger en boulimia??

  1. Eetstoornis
  2. Je bent niet alleen
  3. Ik herken mijzelf in jouw verhaal
  4. Laxeren en zwanger worden?
  5. Zorg goed voor jezelf
  6. Zwanger en braken
  7. Reactie op vraag gevolgen van het braken op zwangerschap.
  8. Hallo Kitty
  9. Zelf boulimi
  10. Zwanger en toch eetbuien en braken
  11. Vechten voor twee! Maar vooral voor je leven.
  12. Ik heb ook jarenlang boulimia gehad
  13. Herkenbaar
  14. Eetstoornis, zwangerschap en schuldgevoel na de bevalling
  15. Zorgen delen
  16. Boulimia en anorexia
  17. zwanger en braken
  18. Jullie zijn een voorbeeld voor jullie kindje!
  19. Boulimia
  20. Zoek hulp
  21. ik ben 1maand zwanger en ik braak nog!
  22. Geen karakter
  23. Reactie op geen karakter

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.