20. Abortus?!
Hallo allemaal,Ik heb een moeilijke vraag, is er tussen een van jullie misschien ook iemand die na 3 geplande en 1 ongeplande zwangerschap, opnieuw ongepland zwanger is geworden en een abortus heeft laten doen? Ik weet dat er hier veel hele grote gezinnen zijn en ik bewonder jullie allemaal, maar helaas is 5 kindjes voor ons echt teveel en hebben we deze beslissing genomen. Toch zou ik er graag met iemand over praten.
Groetjes B
20.1. Zwaar
Lieve B,Ik word erg verdrietig als ik je verhaal lees. Wat moet dit zwaar voor jullie zijn. Het raakt me dat je hier dit berichtje plaatst. Geeft dat niet aan dat je er wel mee zit en dat het niet zomaar wat is?.
Weet je, een groot gezin groei je in, je leert er mee omgaan. Net zoals je met andere dingen in het leven leert omgaan. Als je niet alles krijgt zoals je wilt moet je wel eens de uitdaging aangaan om er toch wat van te maken.
In jullie geval lijkt mij het offer van jullie vijfde kindje toch wel erg groot voor jullie keuze. De gevolgen die het beeindigen van het leven van je kindje ook voor jezelf heeft schijnen erg groot te zijn. Je vergeet nooit je kind en je pleegt toch een moord.
Het lijkt me een mega zware keuze. Er zijn ook organisaties en mensen die je willen helpen in zulke moeilijke omstandigheden. Ik hoop zo dat ze ook bij jullie in de buurt zijn. Mocht ik iets voor je kunnen doen mail me dan.
ik denk aan jullie, José
20.2. Stil verdriet
Wij stonden twee jaar geleden voor die keuze, en het is de moeilijkste beslissing uit mijn leven geweest. Wij hebben vijf kinderen. Naarmate we kinderen kregen, kreeg ik ook steeds meer last van mijn rug en bekken. Bij onze vijfde was het heel erg. Zodat we besloten geen kinderen meer te krijgen.Toch compleet onverwacht was ik dus toch zwanger geraakt, van onze zesde. We wilden deze beslissing helemaal niet nemen, dus zijn we gaan praten met onze huisarts (hele fijne arts). Hij zei dat het onverantwoord was om dit kindje te laten komen. Ik zou het lichamelijk niet meer aankunnen. Ik zou zeer zeker in een rolstoel terecht komen, dit zou ik mijn andere kinderen ook niet aankunnen doen. Dus op aanraden van onze huisarts hebben we toen besloten om het af te laten breken. Ik was nog maar kort zwanger, maar ik voelde het echt al aan mijn bekken.
Dat is mijn enige troost. Het voelt als een groot gemis, en je lichaam moet ook echt ontzwangeren, het is dus niet zo het is weg en je voelt je niet meer zwanger. Denk er goed over na, je kunt je beslissing niet meer terug draaien, het blijft altijd bij je, dat heb ik van meer gehoord. Het klinkt heel raar en mischien voor iemand heel overdreven, maar als we met zijn allen aan de tafel zitten dan denk ik het hadden er zes kunnen zijn. Als je meer wilt weten dan vraag het maar.
Veel sterkte.
groetjes m
20.3. Abortus is geen antwoord
Lieve B.Alstjeblieft, wil je werkelijk een wijze beslissing nemen. Neem alstjeblieft contact op met de VBOK. Dat is de vereniging ter bescherming van het ongeboren kind. Ze zullen je niet verbieden een abortus te plegen, maar ze willen je helpen om een weloverwogen beslissing te nemen. Ze begeleiden je ook in allerlei opzichten om met die beslissing een weg te vinden in de toekomst.
Ik proef uit het feit dat je onze mening vraagt (wij hebben allemaal meer of minder onze portie aan problemen wel gehad) dat je graag zou willen horen, dat het je gaat lukken met dit kindje erbij. Anders had je niet deze schreeuw gedaan.
Ook dit nieuwe kindje dat al in je buik groeit en daar de veiligste plaats op aarde heeft (ja toch?) mag verwachten dat je voor hem/haar vecht. Laat je niets wijsmaken door mensen die zeggen dat abortus de oplossing is. Het is een leugen. Ik heb diepe deernis met de moeders die hun kindje missen moeten op deze manier.
Dat wil niet zeggen, dat je geen problemen tegen zult komen in de toekomst, maar wie garandeert jou dat je verder geen problemen zult krijgen met of zonder dit kindje. Zoek dus de juiste hulp. Zoek liefde op die jouw liefde kan ondersteunen.
Via VBOK of tel van hun hulplijn 0900-2021088 dit is een lijn die 0.05 p/m kost.
Ook op M zou ik willen reageren. Wat een enorme moed heb jij opgebracht om dit berichtje te plaatsen, daar heb ik veel respect voor. Misschien wil je er ook wel wat meer over kwijt. Je kunt met je verdriet terecht bij de VBOK want daar helpen ze je ook om met het verlies van je kindje via een abortus om te gaan.
Ik hoop dat veel vrouwen elkaar vinden en elkaar bewust maken van de andere mogelijkheden die er zijn. Laten we elkaar bemoedigen als het niet gaat en elkaar helpen op een manier die echt zin heeft. Als je wilt reageren hoor ik het wel.
Heel veel liefs voor jullie allemaal. Elizabeth.
20.4. Spijt van abortus
Hallo ik ben Charissa van 20 jaar! Ik heb net een abortus achter de rug. Ik was al bijna 5 maanden zwanger! Ik heb nu verschrikkelijk spijt dat ik het heb gedaan en ga kapot van binnen. Ik lees jullie teksten en het raakt me heel erg Ik weet niet wat het er mee te maken heeft maar toch zeg ik het, het doet me zo veel verdriet allemaal. Ik heb zo spijt dat ik het heb weg laten halen, zo spijt.groetjes, veel liefs, Charissa
20.5. Niet de enige
Gelukkig ben ik niet de enige die twee keer ongepland zwanger is geraakt. Ik kwam er te laat achter, dus ik kon geen abortus meer laten doen. Ik was totaal niet meer met zwanger zijn bezig (ik weet niet, als ik die keus had, of ik het wel gedaan zal hebben). Het is soms best zwaar met vijf kinderen vooral omdat er een gehandicapt is. Soms voel ik me schuldig dat ik zo veel kinderen heb en ze tekort doe. Maar aan de andere kant is het best gezelig met z'n allen. Ze kunnen goed met elkaar overweg. Als we samen weg gaan, dan denk ik: ze zijn mooi allemaal van mij!Ik weet niet of je wat aan mijn verhaal hebt, maar ik heb mijn hart ook even gelucht, want ik kan er met niemand over praten. Veel sterkte met alles.
groetjes
20.6. Voor Charissa
Lieve Charissa,Als ik je berichtje lees val ik helemaal stil. Wat moet jij het moeilijk hebben! Ik hoop zo dat je lieve mensen om je heen hebt waar je met je verdriet heen kunt. Anders kun je ook altijd het vbok bellen of mailen (Zie een paar berichtjes hierboven). Die willen er graag voor je zijn om naar je te luisteren. Maar het belangrijkste wat ik je wil vertellen is dat er een God is die er voor jou wil zijn. Waar je altijd terecht kunt om uit te huilen en om kracht te vragen. Hij begrijpt beter dan wie dan ook hoe jij je voelt.
Je moet verder Charissa, maar met het verlies van je kindje zul je misschien toch aan het werk moeten.
Ik bid voor je, je mag me ook altijd mailen. Veel liefs José
20.7. Moeilijk vraagstuk
Hallo allemaal,Dank jullie wel voor jullie lieve reacties, we zijn al weer een tijdje verder en wij staan achter onze keuze dat we deze zwangerschap hebben laten afbreken, het doet me nog wel eens pijn als ik mijn andere kinderen zie, maar eerlijk gezegd heb ik nu mijn verstand eens laten spreken, het is financieel gezien niet verstandig dat er nog een kindje bij komt, ik ben net van baan veranderd wat inhoud dat ik thuis ben als de kids thuiskomen van school en dus geen oppas meer moet betalen toch gaan we er een stapje op achteruit maar dat weegt niet op tegen de tijd die ik ervoor terugkrijg om van mijn 4 gezonde kids te genieten.
Abortus blijft een moeilijk vraagstuk, het is goed dat het bestaat maar ik hoop nooit meer voor deze keuze te staan, onze 4e is ook gekomen na een onverwachte zwangerschap en dat maakte het moeilijker om nu te zeggen: deze kan er echt niet meer bij! Ik ben blij om te zien dat ik niet de enige ben en ik heb bewondering voor al diegenen die er ook zo open over durven praten, en eerlijk is eerlijk vergeten doe ik dit nooit meer, het heeft onze relatie een extra stimulans gegeven om nog meer open te praten over allerlei zaken en doordat ik nu meer tijd bij mijn 4 kids kan doorbrengen geniet ik als nooit tevoren.
Deze moeilijke tijd van ontdekken, beslissen, behandeling en "ontzwangeren" heeft ons leven behoorlijk op zijn kop gezet maar we kunnen er weer tegen aan en zijn met blij met wat we hebben.
Groetjes B
20.8. Is voorkomen niet beter dan "genezen"?
Het zijn mijn zaken niet maar hoe zit dat met de voorbehoedsmiddelen. Als je ze gebruikt. Of jezelf of partner laten steriliseren. Of zijn jullie daar tegen. Volgens mij is dat de enige mogelijkheid om niet weer in zo'n afschuwelijke situatie te komen. Misschien zie ik het te zwart wit. Ik snap jullie zware beslissing maar is voorkomen niet beter dan genezen. Na de bevalling van ons derde kind, vroeg onze huisarts of we nog kinderen wilden. Anders kon ik me laten steriliseren. Dat vond ik wat te gortig en gebruik nog steeds naar tevredenheid de pil.Het is me uit je verhaal niet duidelijk of jullie aan voorbehoedsmiddelen hebben gedaan. Sterkte er mee en ik hoop dat ik nooit zo'n moeilijke beslissing moet nemen.
Evelien
20.9. Reactie op voorkomen beter dan genezen...
Hallo Evelien,Wat mezelf betreft (er zijn ook nog anderen die in deze discussie meedoen waar ik het dus niet van weet), wij gebruikten al jaren voorbehoedsmiddelen, in mijn geval dan de pil. En dit naar tevredenheid. Zo zijn mijn 3 oudste kinderen dan ook gewoon "gepland"; stoppen met de pil en na 2 maanden gewoon zwanger... heel normaal dus.
Maar toen begon het: na nr 3 vond ik mezelf en partner te jong (toen 27 en 29) voor definitieve vorm van conceptie en ging dus verder met de pil. Na 3 jaar kwam nr 4, het is nooit duidelijk geweest hoe dit kon gebeuren, niet ziek tijdens pilgebruik, geen medicatie gehad wat invloed zou kunnen hebben en zeker niet vergeten want ik ben heel stipt in dat soort zaken maar toch zwanger.
Volgens mijn gyn. komt het bij hem bijna maandelijks voor dat er iemand ondanks pilgebruik toch zwanger is! Hoezo veilig ging ik toen denken.
Maar waar 3 kinderen eten zal het met 4 ook wel gaan (wij komen allebei uit 4 kinderen-gezin) en ik zag dit echt als een kadootje! Dolblij waren we met dit kleine wondertje, we genoten van zwangerschap en bevalling en kunnen ons nu niet voorstellen dat hij er eigenlijk niet zo zijn.
Na deze bevalling ging ik ondanks wat twijfel weer aan de pil, het zou me vast geen 2x overkomen toch?! Ja dus. 1 jaar na bevalling van nr 4 was ik dus weer zwanger en nu kon ik er niet echt meer mee lachen. Ik kreeg net weer wat tijd voor mezelf, had 4 kinderen die op wat astma en allergieen na allemaal gezond waren en ik had mijn draai weer in werk en gezin gevonden. Net als mijn man trouwens.
Ik was heel erg verdrietig maar wist voor mezelf dat ik 5 kinderen gewoon teveel vind. Ons gezin was eigenlijk met 3 al compleet, na ons wondertje nr 4 wel helemaal. Dan kan je echt niet lachen als het je weer overkomt. Na heel wat tranen en praten met mijn man en huisarts zijn we tot conclusie gekomen dat dit voor ons echt 1 teveel is. Mijn man is ondertussen gesteriliseerd en ik heb dus abortus ondergaan. Ik vond en vind het nog steeds heel erg dat me dit 2x is overkomen maar vind ook dat ik niemand de schuld mag geven. We hebben dit ook met niemand besproken in onze omgeving, ze zien ons komen. We hadden namelijk altijd gezegd na nr 4, dit overkomt ons vast nooooooit meer!!
Lichamelijk is alles weer al hersteld en geestelijk gaat het ook steeds beter. Ik heb een prachtig gezin met een lieve man, 2 schatten van dochters en 2 boeven van zoontjes en een plekje in mijn hart dat me zegt: Geniet van wat je hebt, ze zijn prachtig, lief en gezond en het is goed zo!!
Hopelijk snap je hoe ons verhaal in elkaar zit en inderdaad voorkomen is veeeel beter dan "genezen", maar je hebt dat niet altijd helemaal zelf in de hand. Hadden ze mij na nr 3 verteld dat ik ondanks jaren tevreden pilgebruik nog 2x ongepland zwanger zo worden dan had ik ze allemaal voor gek verklaard, maar ja het leven zit nu eenmaal raar in elkaar....
Groetjes B.
20.10. Ongepland is niet ongewenst
Ik raakte ongepland zwanger van de vierde. Tranen met tuiten! Ik wilde niet weer helemaal opnieuw beginnen. Ik had er echt "geen zin" meer in. Dat hoofdstuk was afgesloten. Ik was 10 kilo afgevallen, zat lekker in m'n vel zo, op m'n streefgewicht. Ons gezin liep helemaal op rolletjes. We hadden 3 gezonde kinderen. Het kwam me niet uit...En toch is "abortus" echt geen enkel moment in ons opgekomen. Ik denk namelijk dat het niets uitmaakt of de 1e, 2e, 5e, of 6e ongepland is. Ongepland = ongepland. Het komt JOU op dat moment nu eenmaal NIET uit, om wat voor gewichtige reden dan ook.
Toegegeven: ik heb die lange 9 maanden echt uitgezeten. Ik vond de bevalling (ja alweer) een hel. Maar dan toch weer zo'n heerlijk roze mensje op je buik... helemaal afhankelijk van ons... wat een geweldig wonder! Wie zou zich dit niet wensen? Wie zijn wij om zo'n prachtig schepseltje dit leven te ontzeggen, hoe klein ook? Je hebt als moeder (en vader) zoveel liefde te geven!
Van de baby-periode heb ik niet intensief genoten. Ik leefde vaak op de automatische piloot. We zijn nu 3 1/2 jaar verder. "Nummer 4" was niet de makkelijkste. Maar wat is het een heerlijk jong geworden. Eindelijk komt ons drukke gezin weer in een ritme. ik voel me zo ontzettend compleet en gelukkig! Wat is dit toch een ingewikkelde maatschappij, denk ik vaak. Het feit alleen al dat je een KEUZE hebt om zwanger te raken en een KEUZE om het weer weg te laten halen. Niet goed, geld terug. En dan ook nog te denken aan hen die zo graag willen, maar al zo lang wachten. Ik word daar heel verdrietig, ja soms opstandig van. Begrijp me niet verkeerd: ik wil echt niemand veroordelen. Maar een mens kan daar psychisch toch helemaal van in de war raken, van zoveel keuzes?
Ik zou omkomen in m'n verdriet als ik nu een van m'n kinderen voorgoed zou moeten missen. Je bent aan elkaar gegeven. Ja, mijn man en ik zijn echt heel dankbaar voor wat we hebben. (Tot slot: 8 maanden na de bevalling heb ik me laten steriliseren. Op m'n 30e. Onze kinderen zijn nu 9,7,5 en 3.)
een verstandige (?) moeder
20.11. Overkwam ons ook
Wij hebben4 kinderen: 2 gepland en 2 "gelukjes". De eerste 2 waren dus netjes gepland en schelen maar 14 maand. Daarna was onze kinderwens vervuld en ging ik terug aan de pil. Toch ben ik opnieuw zwanger geworden: we waren heel erg geschrokken maar eigenlijk ook direct blij omdat we nog een wondertje gingen krijgen!We kregen dus 3 kinderen in 2,5 jaar tijd. Heel druk, maar o zo gezellig. Toen onze jongste een paar maand oud was, heeft mijn man zich laten steriliseren want we waren wel een beetje bang dat ons dit nog een keer ging overkomen. We hebben achteraf niets laten testen, omdat we ervan uit gingen dat de operatie wel zou geslaagd zijn en mijn man dus onvruchtbaar was; niets was minder waar!
Toen onze jongste 15 maand was, ben ik opnieuw zwanger geworden! Deze keer kon ik er helemaal niet mee lachen en dacht ik echt geen 4 kinderen aan te kunnen, maar abortus was geen optie. Echt genoten heb ik niet van de zwangerschap, maar toen ons vierde kindje eenmaal geboren was, hield ik direct evenveel van hem als van onze andere 3 kinderen, we zouden hem niet meer kunnen missen. Mijn man is dan bij een andere dokter geweest om zich opnieuw(!) te laten steriliseren, want nog een wondertje erbij zou echt iets te veel van het goede zijn.
trotse moeder van 4 geweldige kinderen
20.12. Neem je eigen beslissing!!
Wat ik wil zeggen is dat als je ongewild zwanger raakt, neem dan een beslissing waar je geheel achter staat zelf. Mensen bedoelen het vaak goed en adviseren je dit of dat te doen.Maar geloof me, hoe jong of oud je ook bent neem je beslissing zelf! Anders zou je er later wel eens heel veel last van kunnen hebben omdat je het eigenlijk anders had gewild. Enne, voor alles komt een oplossing, en dat is waar!!
Sterkte allemaal, Martoeska
20.13. Ook mij is het overkomen
Ik had al 5 kindjes waarvan de laatste 2 een 2ling was, toen net 2 maanden oud. De 2ling is trouwens ook een "ongelukje als je het zo mag noemen". Toen merkte ik dat ik weer zwanger was en dat kon ik echt niet aan! Ik stond al op de lijst voor sterilisatie! Afijn, moest natuurlijk naar de gynaecoloog en die bevestigde dit. Tijdens de sterilisatie is gelijk de abortus gedaan. Wat heb ik een pijn gehad in mn buik zeg!Spijt heb ik er nooit van gehad, waarschijnlijk omdat het op dat moment gewoon het beste was. Ik zou het gewoon niet aan hebben gekund. Inmiddels gescheiden te zijn van hun vader, leerde ik mn huidige vriend kennen. Een je raadt het al Er was weer een kinderwens.
Ben in een heel circuit gekomen en uiteindelijk de sterilisatie ongedaan laten maken, waarop ik dezelfde maand gelijk zwanger was. Nu heb ik 6 kinderen en oke, het is soms wat zwaar, maar zou er geen 1tje kunnen missen. Ik denk nog wel eens aan die abortus maar het had gewoon niet geboren kunnen worden.
Ik heb na mn 6de kind nog de prikpil/pil geprobeerd maar ben bij het spiraaltje beland. Het 1ste spiraaltje heb ik ongeveer 3 maanden laten zitten maar eruit laten halen, kreeg er onstekingen van, hele maand menstruatie blabla. De 2de x het mirena spiraaltje laten inbrengen en na wat startproblemen wel tevreden mee. En mn gezin is nu wel kompleet
Jacky
20.14. Bij 5 maanden?
Ik kan me gelukkig niet voorstellen hoe het moet zijn een abortus te moeten ondergaan bij een zwangerschap van bijna 5 maanden. Dan is er al een kind gevormd. Echt een mini-baby die er niet zomaar uit gezogen kan worden zoals bij een vroege abortus. Abortus moet kunnen maar de periode dat het mogelijk zou kunnen zijn zou wel aanzienlijk korter moeten. Tenzij er iets anders aan de hand is zoals een handicap waarbij het kind een onwaardig leven zou hebben of wanneer de moeder in levensgevaar komt wanneer de zwangerschap vordert.Ellen
20.15. De vijde, niet gepland en zeer gewenst
Ik wilde even reageren op de bovenstaande artikelen.Ik (35) kom al lange tijd op deze site, en heb zelf 4 kinderen, 2 uit een vorige relatie (12, 5 en 2 uit mijn huidige huwelijk (3, 1) met een truckchauffer (32) (internationaal).
Vorige week hebben we een zwangerschapstest gedaan, omdat ik niet goed had bijgehouden wanneer mijn laatste ongesteldheid was, en daaruit bleek dat ik zwanger was. Volgens onze telling ben ik nu 7 weken, dit kindje was niet gepland, maar toen ik mijn man vertelde dat hij nog een keer papa zou worden, sprong hij een gat in de lucht. We hebben ons wel voorgenomen om het pas naar buiten te brengen, als de eerste drie maanden voorbij zijn, i.v.m. een miskraam tussen mijn eerste en tweede kind.
Waar ik alleen bang voor ben, zijn de reacties van buitenaf, en vooral van onze ouders. Mijn vader zal wel meevallen, maar mijn moeder zal wel schrikken, en mijn schoonouders ook.
Zijn er hier mensen, die mij tips kunnen geven, om het hen te vertellen, zonder vervelende reacties.
Groetjes
20.16. Buitenwereld
Hoi,Wat ik veel om me heen merk en zelf ook heb ervaren, is dat het vertellen aan anderen dat je zwanger bent, of het nu aan je werkgever is of aan je ouders, altijd moeilijk is bij het eerste kindje en ook bij een vierde of vijfde. Alsof je verantwoording af moet leggen. Alsof je wilt voorkomen dat ze over je gaan nadenken of praten of het allemaal wel uit kan, of je het wel aan kunt, of het wel valt te combineren met je werk, enzovoort.
Het valt achteraf altijd 200% mee en je denkt dan waar je je in vredesnaam zorgen over hebt gemaakt! Mensen kijken altijd uit naar je nieuwe kindje, zullen altijd meeleven. Is mijn ervaring tenminste. Ik ben ook (5 maanden) zwanger van de vijfde momenteel. Ook ongepland. En in het begin niet gewenst. Ik herken veel in de bovenstaande verhalen. Het gezin was met onze benjamin (de vierde) compleet. Ik begon net weer in een ritme te komen, persoonlijk, met het huishouden, met m'n werk.
Veel last van vermoeidheid gehad (ben niet meer de jongste (39), echt moeten wennen aan weer een babytje. En toen geheel onverwacht weer zwanger! Ik had echt momenten van wanhoop de eerste maanden, heel serieus abortus overwogen, vaak gedacht dat het moest, niet anders kon, maar steeds uitgesteld.
Maar het vreemde is, dat hoe groter de wanhoop en de verscheurdheid, hoe groter ook de vastbeslotenheid werd dat ik zou vechten voor dit kindje. Ik was er zo mee bezig dat ik er langzaam van doordrongen werd dat mijn kinderen mijn levensgeluk zijn. Hoeveel ik eigenlijk van ze hield en wat een opluchting gaf het om die keuze over leven of dood niet te hoeven nemen. Het heeft me sterker gemaakt. Het heeft me keuzes laten maken over wat nu eigenlijk belangrijk is in mijn leven en de moeite waard om m'n energie in te steken.
Het zijn de eerste maanden die je weer volledig opslokken. Het gaat zo snel, ze worden zo snel eigen individuen. Ik ben vastbesloten van dit laatste kindje weer volop te genieten! Mijn werk en andere plannen voor mezelf moeten maar een jaar of wat uitgesteld.
Mijn vader vroeg, toen ik het vertelde of ik er blij mee was (wat aangaf dat hij sceptisch was) en ik heb gezegd van 'ja' en nu verheugt hij zich er op dat hij weer opa wordt. Ik voel me zo rijk met vijf kinderen, ik ben zo ontzettend trots op ze en op ons als gezin.
Groetjes, Sandra.
20.17. Gemis
Ik kwam er na 5 maanden achter dat ik zwanger was (door verkrachting) en heb de kans niet gehad voor abortus (doen ze niet meer na 3 maand als het kindje gezond is). Ik heb toen de zwangerschap kunnen accepteren met behulp van mn nieuwe vriend. Toen is ons dochtertje na 22 weken zwangerschap geboren en heeft het niet gered. Ik mis haar nu nog iedere dag en snap niet dat ik ook aan een abortus heb durven denken. Toch snap ik het wel, een groot gezin is hartstikke leuk, maar alle mondjes moeten gevoerd worden en alle kontjes verschoont.Maar kijk alsjeblieft voor een andere oplossing. Probeer er uit te komen door er met andere over te praten. Vind het heel knap dat je je verhaaltje hier neer durft te zetten
veel liefs
A
20.18. Zwanger van de 5e: advies gevraagd
Ik ben heel benieuwd naar de keuze van mensen om een 5e kind te nemen. Zelf ben ik nu zwanger van de 5e maar dit was niet gepland mijn man wil dan ook liever een abortus. Zelf vind ik dit een moeilijke keuze. Wie kan mij een goede raad geven? Ons jongste kind is nu 6 dus wel een leeftijdsverschil. Graag reakties, bedankt.Anna
20.19. Heb ook geen andere keus dan abortus
Na al deze verhalen en reachtie te hebben gelezen, kreeg ik toch ff een raar gevoel. Maar ik weet ook dat ik gewoon geen ander keus heb. Binnenkort onderga ik een overtijdbehandeling. Ik ben net een half jaar geleden bevallen van een mooie dochtertje en had al 2 zonen. Maar mijn lichaam is op. Vanaf vorig jaar mei tot aan de dag van vandaag heb ik te kampen met CTS (capaal tunnel syndroom). Al bijna een jaar slaap ik 's nachts heel slecht, heb welgeteld 2x mijn dochtertje in badje kunnen doen, kan niet meer goed functioneren in het dagelijks leven enz enz.Eindelijk omdat ik sinds kort van de borstvoeding af ben kan ik geopereerd worden datum staat al vast Nu blijk ik ondanks de pil zwanger te zijn en ben ik daar totaal niet blij mee. Als ik deze beslissing niet maak, dan betekent dat voor mij een helse zwangerschap met veel pijn en kan ik mijn nu mijn 6 maanden oude dochtertje niet verzorgen. En deze heeft toch ook recht op een goede verzorging.
Affijn er was ff een rare twijfel na het eea hier gelzen te hebben, maar ik weet ook dat het ten goede is van de rest van het gezin.
Sabrina
20.20. Reactie op abortus
Kijk voor meer informatie ook eens op www.vbok.nl.Dirkje
20.21. Reactie op Charissa: spijt van abortus
Lieve Charis,Ik moet steeds aan je denken nu ik je verhaal heb gelezen. Ik ben nu 36, ben bijna 10 jaar getrouwd met een 10 jaar oudere man die al een kind heeft uit zijn vorige huwelijk. Hij wil geen kinderen meer, terwijl ik dit nu juist zo graag wil. Voor mijn huwelijk had ik een relatie met een andere man, waar ik zwanger van was en destijds heb ik een abortus gepleegd. Ik heb hier meer dan spijt van, want nu zal ik nooit kinderen hebben en dat doet pijn. Ik hoop voor je dat jij het niet zover laat komen en gun je alle geluk van de wereld. Ik wens je heel erg veel sterkte met dit verlies.
Een hele dikke knuffel Alexandra
20.22. Eentje erbij kan (bijna) altijd
Zelf heb ik vijf eigen kinderen, en nadien nog een adoptiekind erbij gekregen. Omdat raar maar waar, na het tweede kind, de komst van het derde niet wilde vlotten, was er 4,5 jaar tussen het tweede en derde, en dan weer maar twintig maanden tussen drie en vier. Ons vijfde kind was een verrassing, ik wist ook pas op drie maanden dat ik zwanger was, en eigenlijk was het op dat moment nog zo van, ach ik koop een zwangerschapstest, maar ik ben 99% zeker dat ik niet zwanger ben.Tuurlijk was ik zwanger! Het was wel even schrikken hoor, eerst een telefoontje naar mijn moeder, om te melden dat ik ongepland zwanger was, ik huilde, maar nog geen twintig minuten later heb ik haar teruggebeld en gezegd, wel, ik ga genieten van deze zwangerschap!
Ondertussen is dat al 15 jaar geleden. Zo'n 8 jaar geleden hebben we dan nog een zoon geadopteerd, zelf kon ik op dat moment geen kinderen meer krijgen, maar zowiezo ben ik trots op mijn bende kinderen! En om eerlijk te zijn, eentje meer kan (bijna) altijd!
Dominique
20.23. Ongepland
Hier een berichtje van een vader van 4 kinderen, die enkele jaren geleden een misstap heeft begaan door een relatie aan te gaan met een collega, maar uiteindelijk toch voor het gezin heeft gekozen. Na enige tijd bleek mijn vrouw zwanger te zijn van ons vijfde kind, was even schrikken. Maar de blijheid bij mij kwam al weer gauw boven. Samen hebben we naar de echo zitten kijken, waarbij de tranen bij mij op kwamen zetten bij het zien van dat kleine wezentje van bijna 3 mnd.Ons werd gevraagd of wij er blij mee waren. Ik wel maar mijn vrouw had haar bedenkingen. We kregen een week de tijd om er over te denken. Voor mij stond het vast: het blijft en mag komen. Waar er vier eten, kunnen er ook vijf eten. Ik dacht dat mijn vrouw er ook zo over dacht, maar op een morgen stapte ze vroeg uit bed en voor dat ik er erg in had was ze weg. Er lag een briefje op tafel met de tekst tot vanmiddag liefs M.
Ik dacht dat ik gek werd en s'middags kwam ze thuis zonder ook maar een greintje emotie te tonen: ze had een abortus laten doen. Zij heeft met mij niks overlegd en heeft alles met een vriendin geregeld, die ook meegeweest is naar het ziekenhuis.
Ik ben helemaal door het lint gegaan omdat ik het als wraak zie, onze relatie is in een nog dieper dal gekomen. Ook ben ik de volgende dag naar het ziekenhuis gegaan, daar werd mij lacherig de deur gewezen met er is nu niks meer aan te doen. Ik kan wel vertellen het is nu een jaar geleden maar het komt steeds weer boven, ik ga er kapot aan. Ik ben dan fout geweest maar om mij op zo'n gemene manier te straffen!!
R.
20.24. Ik weet het niet meer
Ik zit met zo'n groot dilemma, ben nu 9 weken zwanger. Heb 2 kinderen van mijzelf van 15 en 12 jaar, en 2 kinderen van mijn vriend, zij zijn 14 en 8 jaar. Ik heb altijd al een 3e kindje willen hebben, maar mijn ex man wou er maar 2. Nu heb ik pas een relatie van een half jaar met mijn vriend, hij is echt een geschenk uit de hemel, het gaat zo goed tussen ons. Hij heeft al vanaf het begin gezegd dat hij er geen kinderen meer bij wou hebben vanwege zijn leeftijd, hij is 40 jaar. Ik ben zelf 35, en nu dus zwanger.Het was niet gepland, en daarom ook erg schrikken voor mijn vriend. Ik wil er echt alles voor apart zetten, ik ben zo gelukkig met deze zwangerschap. Maar krijg toch wel erg mijn twijfels als ik hem hoor praten over de toekomst, hij is bang dat hij ongelukkig wordt als dit kindje geboren zou worden. Hij heeft namelijk een leven voor ogen dat niet te combineren valt met een baby. Ik wil zo graag met hem verder, maar weet niet hoe ik hem van gedachten kan laten veranderen.
Met vriendelijke groeten,
Semmy
20.25. Reaktie op ab.5
Lieve Mevrouw, u blijft met een groot verdriet achter, wil je je kindje een naam geven en zoek een goede priester op om erover te praten en laat dan voor je ongeboren kindje een H Mis opdragen, stel jezelf in het reine, in zulke gevallen ga je beter naar een goede priester dan naar iemand anders, Hij brengt je verdriet bij de Heer en Hij kan dan jou diepe wonden genezen.Ik heb een grote dochter afgegeven en ik ken de pijn van het verlies, moeder zijn en blijven we van af het moment van de ontvangenis totdat wijzelf er niet meer zijn.
Ik wens je veel moed en vertrouwen.
Gigi
Vrouw en moeder en grootmoeder
20.26. Graag advies
Ik (37) heb 3 kinderen 6, 4, 2. We waren er echter nog niet uit of we nog een vierde kindje wilden maar eigenlijk was het onmogelijk en het is goed zo. Ik had mijn figuur weer terug en onze 3 kinderen vreten energie en en drijven mij ook wel tot wanhoop ondanks dat ik zielsveel van hun houd. Dus laten we realistisch blijven, het blijft bij 3.Fout, zwanger!! 4weken ben ik nu zwanger en ben nog steeds aan het dubben over een abortus. Ook al gaat dat tegen mijn altijd hebbende principes in en ook tegen die van mijn man, maar die heeft makkelijk praten. Ben eigenlijk helemaal van de kaart, ben erg bang dat ik mijn andere 3 kids tekort doe en dat ik het niet aankan, vooral omdat mijn man veel van huis is en onze woonruimte nog onzeker is.
Ik weet het, kom uit een christelijk gezin, maar ben ten einde raad en moet ook voor mijzelf en de andere 3 kiezen. Kan iemand mij wijze raad geven? De adviezen hier zijn abortus, je hebt het niet onder controle die 3 laat staan nog eentje.
Eeen zenuwachtige paniek madam.
20.27. Reactie op 6.15
Ik weet niet hoe recent je vraag is maar ik wil er toch graag op reageren. Jij bent volwassen je man is dat ook. Jullie zijn blij met deze zwangerschap. Draag dat dan ook uit als je je ouders op de hoogte brengt. Als jullie laten zien dat jullie blij zijn en volledig verantwoording dragen voor jullie zwangerschap is de kans dat jullie ouders een ongewenste reactie geven een stuk kleiner.Kom je vragend om goedkeuring dan is de kans dat je een vervelende reactie krijgt veel groter.
Jullie houding bepaalt voor een groot deel hoe er gereageerd wordt. En krijg je ondanks dat een reactie die niet past bij een relatie tussen volwassenen, reageer dan volwassen. Dus geef aan dat jullie het wel zien zitten en er blij mee zijn. Het is jullie leven en je wilt graag dat jullie ouders er blij mee zijn. Al is het alleen om jullie. En de buitenwereld? Als ze niet blij met jullie kunnen zijn hoe belangrijk zijn ze dan?
Vr gr Alice
20.28. Ga voor het leven en niet voor de dood!
Ik schreef het bericht voor je en ik was degene die twijfelde over een abortus en mijn man wilde dat pertinent niet. Nu zeg ik: ga voor het leven en niet voor de dood.Ik begrijp de angst, woede, onmacht van uw man heel goed. Maar zou hij iets willen weghalen waarvan het 50% van u is, degene waarvan hij heel veeel houdt, en 50%van zichzelf waarvan hij waarschijnlijk ook houdt!
En wat met de andere kinderen? Hoe oud bent u? En wie zorgt er het meest voor de kinderen? Is er meer aan de hand? Ook al slaat de schrik mij nu nog om het hart en ben ik bang, de acceptatie komt met kleine stapjes. En mijn hormonen werken mee denk ik.
Sterkte JIJ BENT JIJ.
Roos
20.29. Part of the job!?
Ik ben dus ongewenst zwanger van onze 4e. De acceptatie vordert maar heb er nog wel moeite mee. Onze kinderen zijn 6, 4, en 2. Het zijn echt prachtkinderen, maar ze brengen mij vaak in mijn onmacht.Mijn man is millitair en is dus veel van huis maar als hij er is, is hij er voor de volle 100%. Wij wonen nu in het buitenland en waar we hierna terecht komen is nog steeds niet bekend, terwijl wij in augustus al moeten verhuizen en ook de scholen rond moeten hebben. Deze onzekerheid drijft mij tot wanhoop zeker in deze situatie. Onze oudste is gevoelig maar stoer. Is hier heel gelukkig en moet zich weer opnieuw aanpassen. Zonder dat we hem daarop hebben kunnen voorbereiden. That's part of the job. Waar ga ik bevallen, financieel 4 kids?, kan ik er 4 aan, word nu al eens gek, allemaal, ben 37 jaar alles goed met kind? Allemaal druktemakers en dan maar flink blijven.
Dit is mijn verhaal ach, wie weet verhuizen we wel naar Groningen ha ha .
Tsjuss!! Roos
20.30. Reactie op Sandra
Sandra,Wat een mooi verhaal. Ik ben ongewenst zwanger van de vierde en ben echt vreselijk in paniek geweest. Mijn man wilde niet dat ik het weg zou laten halen en als puntje bij paaltje zou ik het ook niet over mijn hart kunnen verkrijgen. Ik ben nu 9 weken en vind het nog steeds heel erg moeilijk, ook al vordert de acceptatie. Ik ben 37 jaar en ben ook bang voor afwijkingen en merk ook dat ik de helft zo fit ben (in verhouding met de andere 3 zwangerschappen).
We wonen nu in het buitenland en onze verblijfplaats hierna is nog onbekend (werk man). Dus ook hebben wij onze kinderen nog nergens op een school kunnen aanmelden, vreselijk vind ik dit! En dan gaan bevallen waar, wat en hoe!?
We hebben het onze ouders nog niet verteld omdat ik negatieve reacties nu even niet kan plaatsen. Dit klinkt allemaal heel erg, maar het komt allemaal vast goed.
Wanneer was jij er echt helemaal blij mee? Ben soms echt een beetje bang, maar heb ook blije momenten het is ook allemaal zo gecompliceerd
Ik ga stoppen, groeten, Rose
20.31. Antwoord aan Rose
Hallo Rose,Had al in geen maanden meer op deze site gekeken, was te druk met mijn grote gezin ha ha. Leuk om mijn eigen verhaal terug te lezen, ik was nog zwanger toen! Ik heb inmiddels een prachtig ventje er bij. Alles is goed gegaan en hij was de zwaarste van allemaal en kerngezond.
Maar oei, wat heb ik er tegenop gezien voor zijn geboorte. Hoe moest ik toch de huishouding redden, mijn werk, de andere kinderen... ikzelf. Wat jij ook zegt, gemengde gevoelens want het is toch ook wel weer heel bijzonder.
Wanneer ik heel blij was? Eigenlijk meteen na de bevalling. Toen hij me aankeek met zijn helderblauwe oogjes, gretig aan mijn borst begon te zuigen, gezond bleek... Het lijkt of ik een metamorfose heb ondergaan. Gek hoor, wat een mens voor aanpassingsvermogen heeft.
Het huishouden heeft wat moeite gekost om op regel te krijgen maar juist omdat dat zo'n spanningfactor was ben ik er extra tegenaan gegaan, heb roosters voor mezelf gemaakt zodat de druk van wat je allemaal nog zou "moeten" doen niet zo groot was.
In het begin ging dat nogal krampachtig maar ik kwam vanzelf in het ritme en het gaat nu heel relaxed moet ik zeggen. Ik heb het nu misschien wel meer op orde dan ooit. Je levert aan de ene kant iets in om aan de andere kant iets meer te kunnen geven maar het is dankbaar heb ik gemerkt. Zoals ik ook al in het vorige stukje schreef, je ervaart zo heel bewust waar eigenlijk je echte prioriteiten liggen.
Ook lichamelijk kwam ik er snel bovenop. Daar was ik ook bang voor. Het niet aan te kunnen. Ik sta versteld wat mijn lichaam aan kan! Ik let op mijn rust, ga nu nog regelmatig 's middags rusten (heerlijk samen met de baby!) en doe dat dus niet alleen voor mezelf maar een uitgeruste Sandra komt hier iedereen ten goede!
Let ook goed op mijn voeding en nachtrust. O ja, hij slaapt nu door 's nachts maar de eerste maanden natuurlijk niet. Hij sliep in een wiegje bij ons op de kamer en als hij 's nachts kwam, nam ik hem bij me en vielen we, tegen alle goede raadgevingen in, samen in slaap. Na drie keer "waarschuwen" zei de kraamhulp tenslotte dat het toch ook wel goed voor de binding was, vooral de eerste zes weken zijn belangrijk, zei ze. Dat deed mijn schuldgevoel als sneeuw voor de zon verdwijnen.
Nu slaapt hij door in zijn eigen ledikantje en mis ik hem af en toe echt. Maar ik heb het liefste manneke van 4 maanden van de hele wereld! Ik kan het je niet beschrijven, je zult het zelf wel ervaren denk ik, hoe bijzonder het eigenlijk is. Heb na de bevalling geen moment meer getwijfeld. Niks, maar dan ook niks, is belangrijker dan je eigen kinderen. Wat een heerlijk gevoel is dat. (Ik geloof dat ze dat gevoel ook wel liefde noemen.) Ik ben er druk mee, met vijf en mijn huishouding en mijn werk en had niet gedacht dat ik het zo goed aan zou kunnen eerlijk gezegd. Ik heb er massa's meer zelfvertrouwen van gekregen in ieder geval. Iets meer structuur is nodig maar dat vinden kinderen zelfs wel prettig geloof ik. Iets meer keuzes maken, financieel en praktisch. Je kunt niet meer alles tegelijk of in één dag. En dat went en leeft wel ontspannend. Het hoeft ook niet meer allemaal tegelijk. Gelukkig maar.
Nu kleine Tygo 's nachts doorslaapt en iets meer aan anderen overgelaten kan worden (papa en oppas als ik werk) blijft het druk en toch ook wel vermoeiend maar goed te doen. Ik ben blij inderdaad. Trots ook. Op mijn kinderen, mijn gezin en op mezelf. Heb meer zelfvertrouwen dan ooit (ook al een heerlijk gevoel) en werken is af en toe ook heerlijk. Even in de volwassen wereld andere dingen aan je hoofd hebben.
Ik merk dat ik aan het schrijven en aan het schrijven ben maar op geen enkele manier kan beschrijven wat ik nu eigenlijk bedoel. Opluchting ook wel. Een last van mijn schouders van zorgen die ik me maakte die dus feitelijk groter was dan de "last" nu.
Reageer je nog even terug? Ik ben heel benieuwd naar hoe het je gaat.
Groetjes, Sandra.
20.32. Reactie Sandra
Hoi Sandra,Wat leuk om dit te lezen, vooral je positiviteit! Wat knap dat je het zo goed runt en ook nog eens werkt. Het lijkt me heerlijk om weer te gaan werken maar geen kans mijn man is militair en dus veel van huis. Nu de kinderen wat groter werden dacht ik ja, maar toen kwam deze onverwachte zwangerschap waar ik nog steeds mee worstel.
Er is nog een probleem bij gekomen nl. wij wonen nu in Duitsland (vanwege werk man) en zouden daarna weer terug gaan naar ons koophuis in Nederland. Maar omdat er sprake was van een functie in Heidelberg (Duitsland) hebben wij ons koophuis voor 1 schooljaar meer verhuurd. Nu hebben we 2 weken geleden te horen gekregen dat die functie niet doorgaat. Dus hebben wij geen huisvesting. We kunnen voor een jaar in een zomerhuisje gaan zitten en dit wordt vergoed door werkgever, of in de grensstreek huren omdat dit meer huis is voor minder geld, of hier blijven wonen en de kinderen naar een duitse school doen (terwijl de middelste al moeite heeft met praten omdat hij het eerste jaar doof is geweest).
Wat is wijsheid? Nog geen tijd om te relaxen, klap na klap. Ik ben nu 15 weken en heb vorige week een vruchtwaterpunctie gehad en dit is voor 95% goed. Dat is dan positief. Heb jij dit ook gedaan? Hoe oud zijn jouw kinderen? En hoe run je, je gezin misschien kun je me een paar nuttige tips geven want plannen is niet mijn sterkste punt en dat moet natuurlijk wel.
Sandra, het zit zo vreselijk tegen, toch ben ik nog wel positief. Maar er moet niet veel meer gebeuren.
- Waar gaan we wonen?
- Hoe run ik mijn gezin?
- Welke school?
- Hoe overleef ik deze bevalling?
Ik heb het ook nog niet aan mijn familie verteld omdat ik die event. negativiteit niet aankan. Ze gaan dan zeggen "en je weet niet eens waar je terecht komt, hoe wil je dit doen?" Nou dat weet ik dus ook niet!! Dus ga even door. Nee, dat trek ik nu even niet!
Nu heeft mijn man vacantie en onze oudste 2 jongens zijn logeren bij oma en meisje is thuis en we doen niets anders dan op de computer huizen kijken en dozen pakken. Heel gezellig allemaal. Sorry hoor maar je zult wel denken wat een negatieveling, maar soms zie ik het even niet hoor.
Ik hoop dat je mij veel nuttige tips kan geven en ben heel blij dat het met jou allemaal wel goed gaat en ik vind het echt heel knap van je!!
Roos
20.33. Reactie
Hallo,Weet je wat ik zo vreselijk jammer vind, dat het een eeuwigheid duurt voordat je reactie hebt. Natuurlijk kan daar niets aan gedaan worden en hebben mensen met grote gezinnen het heel erg druk. Maar ik heb dat zo nodig, die tips etc. Maar dat is jullie verantwoording niet natuurlijk.
Vind ik heel jammer. Wil ik toch even kwijt. Roos
20.34. Enorm stuk gegroeid als mens (reactie op Roos)
Hallo Roos,Sorry dat ik niet eerder reageerde. Ik heb het inderdaad druk. Misschien moeten we maar eens emailadressen uitwisselen, dan krijg je gegearandeerd eerder een berichtje van mij terug.
Hoe is het met jou? Als ik het goed uitreken ben je nu iets van 21 weken zwanger. Hoe gaat het met je zwangerschap? En met je huisvesting en met de andere kinderen en de school? Mijn jongste hummel is nu inmiddels 7 maanden alweer. Grappig dat mijn eerste berichtje in dit forum over mijn twijfels omtrent mijn zwangerschap ging en dat dit lieve, kleine mannetje alweer zo oud is en niet meer weg te denken uit mijn leven!!!
Pff, wat is er veel veranderd voor mij. Was ik eerst een moeder van drie grote schoolgaande kinderen, met veel vrijheid en tijd voor mezelf, nu ben ik moeder van een gezin met vijf kinderen waarvan twee heel klein en hele dagen druk met het wegwerken van overvolle wasmanden, luiers verschonen, eten bereiden, kinderwagens slepen en duwen, opruimen en nog eens opruimen, luisteren, spelen, knuffelen, met huiswerk helpen en ga zo maar door.
Tijd voor mezelf? Wat is dat? Dat uurtje 's avonds als iedereen in bed ligt en ik, voor ik de ontbijttafel alvast ga dekken, even op het internet kan kijken of tv kijken of wat dan ook. Als ik daar niet te moe voor ben dan.
Maar weet je? Ik zou het niet willen missen! Ze liggen allemaal lekker en tevreden te slapen. De buikjes gevuld, schone lakentjes en pyjamaatjes en de boel aan kant. Het is een uitdaging, elke dag weer. En een dankbare taak. Er zijn hier mensen die op mij kunnen rekenen en vertrouwen dat ik er voor ze ben en ik voel me sterker dan ooit.
Ik was er eerst ook bang voor dat ik het niet aan zou kunnen. Wat een spanning gaf het in het begin. Bang om de huishouding niet aan te kunnen en dingen over het hoofd te zien, geen tijd te hebben voor de grote kinderen, bang dat ik oververmoeid zou raken. De roosters voor de huishouding zijn alweer afgeschaft. Was het eerst een dagtaak om het huis schoon te maken, waarbij alles moest wijken, nu doe ik het fluitend eventjes tussendoor. Alleen wat nodig is. Alleen voor de dagelijks terugkerende dingen zoals de was, eten koken en opruimen, blijf ik een strak ritme volgen. De rest wacht wel tot ik er aan toe ben, zonder dat het uit de klauwen loopt of ik me schuldig moet voelen.
Misschien was ik wel een beetje ingedut voor de kleintjes werden geboren want ik ben helemaal niet moe tegenwoordig, heb juist bergen energie, veel meer dan de jaren er voor. Maar ik heb wel af en toe de beschikking over een oppas om eens iets voor mezelf te gaan doen en heb twee grote meiden van 13 en 15 die (als ze zin en tijd hebben) soms een beetje verzorging overnemen.
Al met al merk ik, dat ik gewoon minder egocentrisch ben geworden en dat is geen vervelend gevoel. Ik heb niet het gevoel dat ik mezelf tekort doe. Integendeel, ik ben een enorm stuk gegroeid als mens. Dat zullen sommigen raar vinden omdat die denken dat je als mens alleen kunt groeien in de buitenwereld met carriere maken of reizen en aan je sociale contacten werken en niet als huismus die opgeslokt wordt door haar gezin.
Maar ik dus wel. Ik besef dat het voor mij nogal eenzame en toch ook wel zinloze plannen waren. Al die cliche's die je ook hier op de website voorbij ziet komen zoals van dat je je zo rijk voelt met zoveel kinderen en zoveel liefde die je krijgt en te geven hebt, ze zijn allemaal waar. Ik heb het zelf ondervonden.
De zwangerschapshormonen zijn al weer bijna uitgewerkt, de borstvoeding is afgebouwd en alles is weer enigzins stabiel. Het gaat zo snel, Roos. Je moet er gewoon lekker van genieten!
Wacht op je bericht terug!
Groetjes, Sandra.
20.35. Spijt van abortus
ik heb nu 2 maanden geleden een abortus ondergaan maar tot op de dag van vandaag heb ik er nog steeds heel veel spijt van en wou dat het terug te draaien was. Dit zal ik mijn hele leven meedragen, elke seconde van de dag denk ik eraan. Als iemand mijn mening erover zou vragen zou ik echt zeggen doe het niet want je spijt daarna is zo groot.Charissa
20.36. Reactie op: Spijt van abortus
Beste Charissa,Wat een heftig berichtje. Gelukkig heb ik zelf nooit voor die keuze gestaan, maar ik heb wel van andere vrouwen gehoord die na een abortus er toch heel veel problemen mee hadden.
Wellicht kun je hulp vragen bij het VBOK ( > tabje hulpverlening > > verwerking abortus).
Je kunt ook overwegen om contact te zoeken met een kerk. Zij kunnen je vaak goed helpen met schuldgevoelens en zingevingsvragen. Als je in de buurt van Den Haag woont, kijk dan eens op www.pglweb.nl. Dat is de gemeente waar ik bij hoor.
Hopelijk vind je een manier om met je verdriet en spijtgevoelens om te gaan.
Ik wens je het beste!
Hilde
20.37. Reactie op abortus
Hoi Charissa (naamgenootje),Ik ben ook Charissa en heb nu 3 maanden geleden een abortus gedaan. Ik heb er tot op de dag van vandaag nog steeds spijt van. Ik ben ook op zoek naar kontakten om erover te praten, dus ik weet niet, als je wil kan je me toevoegen.
20.38. Ongepland zwanger na sterilisatie
Hallo, ik wil graag even reageren na het lezen van jullie verhalen. Er zijn helaas ook vrouwen die na een sterilisatie ongepland zwanger raken. Daarvan ben ik er dus 1 van. Dus oordeel niet te hard als je zegt ga je wel goed om met voorbehoedsmiddelen. Ik heb er in mijn ogen echt alles aan gedaan om niet zwanger te worden maar helaas na 3 kinderen kwam er een vierde zwangerschap nadat ik 3 jaar geleden gesteriliseerd was.Groetjes M
20.39. Abortus
Hallo,Ik heb een abortus gehad en heb geen spijt. Ik zou niet naar het VBOK gaan ze zijn heel erg anti-abortus.
Het FIOM begleidt je veel beter, ze helpen je met het maken van je keuze en helpen je dan verder. Het zijn opgeleide mensen. Ze helpen je òf met het maken van een afspraak in een goede kliniek en geven je psychische begeleiding erna en ervoor, òf ze helpen je op weg in het stelsel van onze maatschappij en waar je recht op hebt met een kindje. Ze helpen je met alle aanvragen en geven je ook dan psychische begeleiding.
20.40. Derde kindje als verrassing
Wat voelt het goed om al jullie berichtjes te lezen. Ik ben zelf 27 jaar en mama van twee zoontjes. Na de jongste, nu anderhalf, was ik er klaar mee. Ik had, net zoals sommigen onder jullie beschreven, genoeg van het zwanger zijn, had m'n lijf terug voor mezelf, m'n job vlotte goed, ...Ik had een koperspiraaltje dat al een jaar goed werkte. Nu ben ik 17 weken zwanger van ons derde kindje. Het heeft even geduurd voor ik alles kon aanvaarden, en soms nog slaat de paniek me om het hart. Maar abortus wilden mijn man en ik niet overwegen. Het zou zijn alsof we een van onze zoontjes het leven niet zouden gunnen. Daarom is dit kindje heel erg welkom.
Ik moet nu vervroegd thuisblijven, deze zwangerschap vergt veel van me. Maar nu krijg ik wel tijd om te leren genieten van mijn groeiende buik. Ik voel ook kleine schopjes die me letterlijk wakker schudden. En stilaan begin ik uit te kijken naar ons leven met vijf hier in huis.
Bedankt om jullie ervaringen hier neer te schrijven: ik heb er veel aan gehad.
Liefs Anneke
20.41. Reactie op 5 maanden zwanger en abortus
Sorry dat ik het zeg, maar hier las ik dat iemand 5 maanden zwanger was en abortus deed. Dat vind ik echt niet kunnen, dan is je kind al zo compleet. Ik ben 19 en moeder van een meisje van 6 weken, en ik vind dat dat gewoon verboden moet worden als je zover bent, dat vind ik moord.Christina
20.42. Reactie op 5 maanden zwanger en abortus
Hoi Christina,Ook ik heb onlangs twee vrouwen horen vertellen dat ze abortus pleegden met vijf maanden zwangerschap. En ik zal je de gruwelijke details besparen van hoe zoiets verloopt, maar het is echt onmenselijk. Ik ben nu zelf 5 maanden zwanger van mijn derde kindje (heb hierboven ook al eens gepost) en vind net als jij dat abortus zeker na 12 weken zou moeten verboden zijn. Volgens mij is dat in België ook zo. Wat ik nog het vreemdste van alles vind is dat 'andere vrouwen' soms amper reageren als je zoiets vertelt.
Anneke
20.43. reactie op abortus
Hallo,Ik wil reageren op het horen van jullie verhalen. Ik woon in België en abortus is daar niet toegelaten na 12 weken, tenzij de moeder in levensgevaar verkeert.
Ikzelf ben moeder van twee volwassen kinderen. Onlangs werd een vriendin van mij onverwacht zwanger op 43-jarige leeftijd. Ze twijfelde of ze het kindje wilde houden of niet. Ze was van plan abortus te doen in Nederland in de vijftiende week zwangerschap. Daarvoor moest ze naar Nederland, Leiden denk ik. Met discussie in telefoon gesprekken heb ik haar kunnen overhalen om de baby, het zal een jongen worden, te houden. De pa van de baby in spe had zelfs al het geld voor de abortus gestort en de afspraak in de abortus kliniek was al gemaakt. Op het nippertje veranderde ze van gedacht in positieve zin voor het kind.
Soms vraag ik me af waar blijft de solidariteit tussen vrouwen. Een gesprek met iemand die twijfelt over het houden van een baby kan soms al iemand in gunstige zin doen veranderen.
Of leven we werkelijk in zo'n baby- en kind-onvriendelijke maatschappij? Ik heb haar zelfs voorgesteld als zij de baby niet wou, dat ik hem zou adopteren. Maar nu zijn we al één maand verder en nu is ze zeer gelukkig en geniet ze van haar zwangerschap. Volgens mij wordt het de man van haar leven........
Anna
20.44. Precies Anneke!
Ja Anneke dat vind ik nou ook. Met 5 maanden is t zo compleet dat doe je toch niet. Als je het zonodig moet doen, dan meteen (ook al zou ik dat nooit kunnen)groetjes! Christina
20.45. Sterkte
lieve B.ik wens jullie heel veel sterkte, met het maken van deze keuze. Het is niet leuk om te moeten doen, want je blijft denken mijn eigen lieve kindje heb ik vermoord. Als ik jou was, en dat ben ik niet, en ik heb heeell veel respect voor jullie.. maar als ik jou was, hield ik het kindje wel..
liefs S
20.46. Niet iedereen wenst groot gezin
Lieve mensen,staan jullie er ook even bij stil dat sommige vrouwen geen groot gezin wensen?
Ik deed een abortus van een tweelingzwangerschap van 5 weken. Ik heb geen spijt, het was de juiste keuze nadat wij al 2 gezonde jongens hadden.
Ik zie mijzelf niet als mama van 4 kinderen. Ik koos voor mezelf. Ik heb ruimte nodig om mezelf ook te kunnen ontplooien. Een heel leven of een groot deel wijden aan kids was voor mij niet weggelegd.
En of ik deze laatste zwangerschap toch maar beter had voorkomen? Dat vind ik ook een beetje engdenkend gedacht. Ik nam de pil en werd toch zwanger...
Natuurlijk heb ook ik soms nog verdriet over die abortus. Maar echt schuldig voel ik me niet. Het was de juiste keuze, al was ze niet ideaal. In dit geval was dat een compromis.
Sterkte aan ieder die ongewenst zwanger is.
Vienna
20.47. Grote gezinnen site voor grote gezinnen?
Natuurlijk hebben wij er respect en begrip voor dat niet iedereen een groot gezin wil. Als je dat niet wilt moet je er juist niet aan beginnen. Maar wij als grote gezinnen lopen in het dagelijks leven vaak tegen onbegrip aan. Deze site is voor grote gezinnen, (vandaar de naam). Met alle respect, maar ik vind het een beetje vreemd dat je op deze site begrip vraagt voor mensen die geen groot gezin willen. Wij moeten hier de hele dag al begrip voor hebben, terwijl er maar weinig begrip is voor mensen die juist bewust een groot gezin willen. Deze site is voor grote gezinnen, iedereen is welkom als bezoeker, maar de doelgroep is grote(re) gezinnen. (Zelf ben ik moeder en pleegmoeder van 15 kinderen)Johanna
20.48. Reaktie op 7.47
Ik koos voor mijzelf, zegt Vienna en liet 2 kinderen vermoorden! Hoe kunnen mensen dit doen? Er is altijd wel een oplossing te vinden. Elk nieuw leven is leven, ook al ben je 1 a 2 weken over tijd, abortus is moord!Marion
20.49. Onbegrijpelijk
Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand een kindje weg laat halen omdat het op dat moment niet gelegen komt, of niet in je carriere past. Dat kindje heeft vanaf de bevruchting geleefd, dus of je het nu weg laat halen met 5 weken of met 5 maanden, dat maakt geen verschil. Allebei de keren breek je een leven af.Ik wil hierbij niet oordelen over mensen die in bepaalde situaties zitten. Niet iedereen heeft vertrouwde personen om zich heen die je willen helpen. Misschien is het dan toch een idee om hulp te vragen bij de VBOK. De VBOK geeft hulp aan mensen die ongewenst zwanger zijn, of problemen hebben na een abortus.
Jolanda
20.50. Na 2 keizersnede een abortus, wat is het gevolg?
Hoi ik heb een vraag. Ik heb 2 keizersnede binnen 2 jaar gekregen. De laaste was een jaar geleden. Nu ben ik een anderhalve maand zwanger en zit te denken aan een abortus. Mijn vraag is, is de kans groter op onvruchtbaarheid door een abortus door mijn eerdere keizersnede? Ik kan volgens de dokters namelijk nog maar 1 kind krijgen?Ramona
20.51. Ik wil het houden maar hij niet
Ik heb een enorm dilemma. Ik ben ongepland zwanger geraakt van de vierde (3 weken). Ik ben er enorm van geschrokken maar wil het wel houden. Ik ben van mening dat je het leven moet nemen zoals het komt en ik ben dol op kinderen.Voor mijn man is het anders. Ons derde kind was door hem aanvankelijk ook niet gewenst. Hij vond 2 kinderen wel genoeg, maar omdat ik het zo graag wilde is hij overstag gegaan. Inmiddels is dit kind bijna vier en mijn man is helemaal gek van haar.
Maar drie is voor hem absoluut het maximum. Hij staat erop dat ik deze 4e zwangerschap afbreek. Maar hoe kan ik dat doen als ik daar zelf niet achter sta. En hoe kan ik deze zwangerschap voortzetten als hij er zo op tegen is?
Hanna
20.52. Wat een toestand!!
Moeilijke keue heb je.Ik vind, puur mijn mening!, dat je het kindje moet houden. Je wilt het zelf, je man nog niet. Je krijgt vast erg veel spijt van het laten weghalen, daar ben ik van overtuigd.
Lukt het niet met de opvoeding enzo dan bied ik ons aan. Wij vangen nu ook kinderen op van mensen die het niet redden. Echt, doe het niet en gun je kindje zijn/haar leven!!
Ik bid je veel sterkte en vooral wijsheid toe.
Een groet, Andrea van Beek
20.53. 4e kind zonder man?
Oh, wat een verhalen, ik wil ook abortus maar moest hier zo om huilen. Ik heb 3 supermakkelijke kids, de jongste is pas een jaar. Nu toch weer een verwachting, eigen schuld, hoor door slordigheid.Wilde eerst niet, afspraak gemaakt in kliniek, afgezegd, maar nee, het is een leuke droom weer zo;n prachtige baby maar niet reeel. Ik ben kostwinner en heb een intensieve baan, mijn man is nogal makkelijk vangt nu de kinderen op, maar wil graag weer werken. Draagt weinig bij, financieel en emotioneel. Als hij me moet helpen omdat ik moe ben, doet hij dat soms niet eens. Ik wil bij hem weg en dat gaat nooit lukken als ik in verwachting raak. Toch? Ik ga het toch doen, maar heb er echt moeite mee.
Misschien geeft zo'n baby de kracht om het juist alleen te doen. En ja, opvang voor 4 kids is duur. Maar niets is onmogelijk, misschien lukt het me wel. Ik word vaak depressief in de zwangerschap, dan kan ik niet meer aan. En zwanger en werken vind ik ook veel te zwaar, ik heb veel reistijd en mijn contract loopt ook nog eens per 1 november af.
Vind het allemaal veel te onzeker, maar 10% twijfel blijft.
Martine
20.54. re:4e kind zonder man
Och Martine, ik schrik van jouw berichtje! Ik denk dat zolang je nog twijfelt, al is het "maar" 10%, dan moet je zo'n grote stap niet nemen! Je krijgt er zo'n spijt van dan, en dán moet je er wel heel je leven mee door. Bovendien, ook al weet je het wel 100% zeker op dít moment. Ik weet helaas uit ervaring dat er ook een moment komt dat je dat niet meer zo zeker weet. En vaak is het dan te laat. En die vroeging die je dan krijgt is misschien wel 100 maal erger dan je twijfel van nu.Goed, 4 kinderen hebben/krijgen en die zonder partner moeten opvoeden is natuurlijk een hele kluif, zeker als ze nog jong zijn. Maar dan nóg, niet onmogelijk! En je zult zien dat je dan straks uit onvoorziene hoek(en) hulp krijgt!
Sterkte me deze moeilijke beslissing!
Liefs Sonja
20.55. Aan z'n oren trekken!
Martine,Het spijt me, maar zo lief als Sonja ben ik helaas niet. Het wordt tijd om die vent van jou eens goed aan z'n oren te trekken. Zolang jij hem zowel op emotioneel als financieel gebied blijft ontzien zal deze situatie voortduren. En wat voor een oplossing is dat om gewoon bij hem weg te gaan? Dan zijn de kinderen hun vader kwijt.
Je bent zwanger, het werk contract loopt af en je hebt behoefte aan rust.En daar heb je een betrouwbare man bij nodig. Samen uit, samen thuis!
Annemieke
20.56. Re: 4e kind zonder man
Moeilijk hoor. Aan de ene kant zou je je man echt op het matje moeten roepen dat je het echt zo niet meer redt. Aan de andere kant wat heb je aan hem als je toch weinig aan hem hebt. Ik neem aan dat je al alles uit de kast hebt getrokken om hem ook wat meer verantwoordelijkheid te geven. Ja voor een buitenstaander is de keuze misschien wel snel gemaakt. En als jij een vierde kindje zonder man wel ziet zitten laat het dan komen. Heb je later ook geen schuldgevoelen hierover.En het is natuurlijk altijd moeilijk om die stap te nemen om te blijven of om te gaan. Hoe denkt je man daar over? Of heeft hij iets van Huuuu ik wist niet dat het zo erg was! Jij zit wel gezien je baan in een heel lastig parket moet ik zeggen. Ik hoop echt dat jullie hier samen uitkomen.
Jessica
20.57. abortus?
Ik reageer op de vraag wel abortus? Ik ben 26 jaar en moeder van 3 kinderen twee van 5 en een van 2,5.Ik ben ongepland zwnger geraakt van de vierde en ben net een half jaar overspannen geweest en ben er net een beetje overheen.Mijn man wil het niet omdat we het financieel nooit zullen redden en ook denkt hij dat ik het niet trek met 4 kinderen waar hij misschien wel gelijk n heeft, maar ik wil het helemaal nit.Ik ehb een afspraak voor volgende week vrijdag, en heb dus nog een week om na te denken.Dit wordt echt de zwaarste beslissing ooit. Wie heeft hier ervaringen mee?GR Indy
20.58. Indy
Beste Indy,Ik ben 5 weekjes geleden moeder geworden van onze vierde en ook ik was ongepland zwanger ( ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat een vierde kindje wel welkom was wat mij betreft). Na de eerste schrik, we zijn erg druk met een jong gezin een man die een studie doet en ook financieel zou het krap worden, begon het wennen dat er een vierde kindje zou komen en hadden we er vertrouwen in dat alles goed zou komen.
Het is inderdaad druk, maar bovenal is het geweldig om voor de vierde maal een wonder te mogen mee maken.
Ik zou je willen adviseren om er over te gaan praten, in mijn studietijd heb ik stage gelopen bij de VBOK en ik weet dat ze je heel goed kunnen helpen in deze moeilijke periode voor jou en je man. Evt kunnen ze je door gesprekken en mogelijkheden te laten zien ook de periode na de bevalling helpen.
Ik wil jou en je man heel veel sterkte toewensen en hoop dat jullie geen overhaaste keuze maken, neem er de tijd voor!
Lieve groet, Sofia
20.59. reactie op Sofia over abortus
Hoi sofia bedankt voor je reactie. Ik wil graag even weten , ben jij van plan om straks weer te gaan werken of niet? Ik ben bang dat ik met 4 kinderen niet meer kan werken en een uitkering krijg je niet zo maar . Wij hebben het niet breed en mijn salaris is nu hard nodig..je kan mij eventueel prive mailen mocht je het niet hier willen doen. Ik moet donderdag beslissen want dan moet ik namelijk naar het ziekenhuis en ik hoop dat ik dan mag beslissen dat ik het hou en er van kan genieten.
GR Indy
20.60. Voor Kimberly
Beste Kimberly,Laat je alsjeblieft goed informeren voor je wat doet b.v. door de vbok. Je moet een keuze maken waar je de rest van je leven mee verder kan en dat is mischien niet de makkelijkste keuze voor nu.
Ik weet uit ervaring (een vriendin raakte ook op haar 15 zwanger, en mijn zus overkwam het iets later) dat er ook nog andere oplossingen kunnen zijn. De één heeft het kindje gehouden, de ander heeft het afgestaan ter adoptie, maar beide hebben hun school af kunnen maken en er een gewoon sociaal leven op na kunnen houden.
Je leven houdt echt niet op nu je zwanger bent, zoek gewoon hulp!
Sterkte, Bianca
20.61. Niemand kan je veroordelen
Abortus is iets persoonlijks. Je weet pas wat het inhoudt als je jezelf in een situatie bevindt waarin de vraag: wel of geen abortus? naar voren komt. Niemand kan je vertellen wat het beste is. Dit is helemaal persoonlijk. Het is absoluut de moeilijkste beslissing van je leven.Zo heb ik dit ervaren. Mijn besluit tot abortus heeft mijn leven voor een behoorlijke periode erg zwaar gemaakt. Heb me een slecht mens gevoeld, zwaar depresseief. Maar nu jaren later heb ik twee gezonde kinderen in een stabiele omgeving..een dak boven hun hoofd, mama verdient geld, vaste relatie. Ik moet er niet aan denken in wat voor situatie ik nu zou zitten als ik het gehouden had. Ik had niks te bieden op dat moment. Vina
20.62. Wanhopig zwanger van de derde
Ik ben ongewenst zwanger van de derde. De jongste is 6 maand. Ik overweeg een abortus, maar mijn man staat hier absoluut niet achter vanwege zijn geloof. Ik ben wanhopig, huil veel ik zie het niet zitten. Voor ons is het nu al problematisch om oppas te vinden voor 2 kinderen, laat staan voor 3 kinderen. Mijn man en ik werken beiden onregelmatig avonden en weekenden. Het geregel komt meestal op mij neer en we kunnen nu al nauwelijks rondkomen. Hij werkt 32 uur en ik 16 uur.Zal ik spijt gaan krijgen van een abortus, en als ik het wel houd komen we dan diep in de schulden? Wie kan mij adviseren?
Henriette
20.63. Hulp vragen
Misschien kunt u contact opnemen met de VBOK Zij kunnen u helpen!!Veel sterkte en groeten van Rina
20.64. Ongepland zwanger van 4e kindje
Ik ben op dit moment 14 weken zwanger van ons 4e kindje. Niet gepland, totaal niet verwacht, ik slikte ook gewoon de pil en ben die nooit vergeten en niet ziek geweest. En toch raakte ik zwanger! We hebben 3 geweldige kinderen waar we erg van genieten maar het waren hele zware zwangerschappen vanwege bekkeninstabiliteit. Dus we schrokken ons wel suf toen er een 4e kindje aan bleek te komen en hebben ook even overwogen om het niet te laten komen. Maar nee, na praten en denken wisten we ook dat dat voor ons geen optie is. Wat een ander doet moet ie zelf weten, voor ons is abortus inderdaad moord en dat kunnen we niet! Nu zijn we er blij mee en willen we er zo veel mogelijk van genieten.Heb wel gelijk goede afspraken gemaakt met gynaecoloog, fysio en thuiszorg geregeld voor als het echt weer zwaar word. Financieel kunnen we het gelukkig goed aan, ik hoef nu niet te werken en dat verandert niet met de komst van een 4e. Maar dit is wel de laatste! Nog een kan mijn lichaam zeker niet aan, t is nog afwachten in hoeverre deze zwangerschap lichamelijk problemen gaat opleveren. Maar na deze zwangerschap volgt er zeker een sterilisatie, zodat we zeker weten dat we nooit de keuze zullen hoeven maken. Ik wens iedereen die de keuze wel heeft moeten maken heel veel sterkte danwel geluk, afhankelijk van hoe je keuze uitgepakt heeft!
Esmeralda
20.65. 5 maand en dan abortus
Sorry, maar dat vind ik echt schandalig, met 5 maand heb je een volledig kind, het moet enkel nog groter worden. Pure moord. Had het dan laten adopteren ofzo. Ik weet dat het hard klinkt, maar 5 maand is echt te laat, veel te laat! Ik kan er echt boos om worden. Ik wens jou in elk geval veel sterkte met dit verlies.Pientje
20.66. zwanger van de 7e en mijn man wil abortus....
Hoi hoi,Graag wil ik het volgende kwijt.
Ik ben weer zwanger geraakt ondanks zorgvuldige anticonceptie. We hebben al 6 kinderen en dit vinden we eigenlijk meer dan zat. Ik word gek van emoties. Ik ben eigenlijk tegen abortus, maar ik ben altijd doodziek van de zwangerschap en moet altijd meerdere malen opgenomen worden.
Mijn jongste 2 zijn nu 7 mnd en net 2 jaar. Ik weet het eigenlijk niet meer. Kan het eigenlijk niet aan nu.
Heb vanmorgen de test gedaan dus razen alle vragen en emoties door mijn lijf. Moest het even van mij af schrijven en hoop op reacties...
Milo
20.67. sterkte!
Wat een moeilijke keuze!! Snap heel goed dat de emotie door je lijf giert! Niemand kan je hierin echt adviseren.. Je zult hier samen met je man uit moeten komen... Maar je zegt kan het eigenlijk niet aan nu?? In de toekomst wel?? Kan je ermee leven als je het laat afbreken??
Vind het heel moeilijk voor je en zoals je hierboven kunt lezen kun je
bij verschillende buro's advies inwinnen als je daarvoor open staat!
Je zult alleen wel samen met je man eruit moeten komen!!
Tis een beslissing die je hele gezin aangaat..want als je tijdens je zwangerschap
veel in het ziekenhuis ligt wie is er dan voor de kids??
Valt dat goed te regelen??
En hoeveel mis je van je nu jongste kindje??
Tis heel moeilijk maar de keuze ligt bij jullie..
Niemand kan in jullie gezin kijken!!!
Heel veel sterkte!!! Greets
Moontje
20.68. reactie voor Milo
Ik kan me voorstellen dat je niet blij bent met deze 7e zwangerschap. Zeker vervelend als je weet dat je weer zo ziek zult zijn en dat er dan 6 kinderen verzorgd moeten worden door een ander. De emoties gieren door je lijf en dan nog de zwangerschapshormonen. Zo kan je niet helder nadenken.Om een goede beslissing te kunnen nemen is het verstandig om contact op te nemen met de VBOK. Zij kunnen een luisterend oor zijn en je ook helpenom samen met je man de juiste beslissing te nemen.
Verder is het dan belangrijk om te kijken naar andere anti-conceptie. Misschien een idee dat je man zich laat steriliseren.
Ik wens je veel wijsheid,
Els
20.69. Hulp aangeboden
Ik ben zelf moeder van vijf kinderen en veel van de emoties zijn mij niet onbekend. We leven in een samenleving waar alles zo ontzettend perfectionistisch moet zijn. Tenminste stellen we deze eisen aan ons zelf.Graag wil ik iemand helpen die zelf geen vrienden, buren of familie in de buurt heeft waarop zij kan steunen. Dit kan ik doen door tijdelijke woonruimte aan te bieden,zorgen dat er een babyuitzet komt of door gewoon mee te helpen en in oplossingen te denken. Ook helpt het vaak al als de kinderen even een weekeindje iets anders kunnen doen zodat moeder weer op adem komt.... Ik ben geen professional maar ben ervan overtuigd dat na regen zonnenschein komt. Mail maar als je denkt dat ik iets voor je kan doen.
20.70. voor Milo
Komt tijd komt raad als je het weg laat halen zul je de rest van je leven waarschijnlijk denken aan het kindje wat je nooit kon/mocht krijgen. Wat zou het geweest zijn een jongen een meisje?
De uitgerekende datum komt ook elk jaar voorbij en dan zul je denken
hoe oud het is geworden. Een abortus is ook niet pijnloos, lichamelijk
en geestelijk is het toch een hele klap. Lichamelijk kom je er wel bovenop
maar kun je nog met jezelf door 1 deur de rest van je leven want je zult
er dan wel mee moeten leven dat je dit kindje niet wilde terwijl je mischien
over 2 jaar denkt had ik het toch maar gekregen. Dan kun je het niet meer
terug draaien en de andere kinderen passen zich heus wel aan en je man
trekt ook wel weer bij.
Sterkte met je keuze hopelijk heb je iets aan al die adviezen van mensen
die jou en je gezin niet kennen.
groetjes Conny (moeder van bijna 4)
20.71. van Milo
Bedankt voor jullie reacties. Ik wil het kindje eigenlijk wel laten komen en ben idd ook erg bang dat ik mijn leven spijt zal hebben van het kindje wat er niet mocht zijn. Dat voelt egoistisch. Alleen, mijn man, de situatie, Het wordt allemaal zowiezo heeeel moeilijk. Ik was tijdens de laatste zw.sch. zoooo ziek dat ik dacht dat ik het niet zou redden.En hulp is erg moeilijk. Wij wonen buitenaf en mijn/zijn famillie werken allemaal.
Allebei de keuzes lijken onmogelijk, maar ben zooooo bang voor de toekomst. Het voelt als een beproeving.
Van het weekend gaan mijn man en ik er eens goed voor zitten en duidelijk met elkaar praten. Ik hoop dat ik hem duidelijk kan maken dat ik het niet weg kan laten halen, ook al lijkt dat "makkelijker" voor hem, de situatie....
Liefs....
Milo
20.72. alle kracht gewenst!
Wat een moeilijke keuze lijkt me dat. Volg vooral je gevoel!Veel sterkte met jullie beslissing.
groetjes van heleen
20.73. voor Milo
Wat een moeilijke keuze. Maar er zijn er meestal wel oplossingen, en een zwangerschap hoe moeilijk ook duurt maar 9 maanden. Als je je hele verdere leven spijt van een abortus zou hebben lijkt me dat het gezin daar ook last van zal hebben.Als je bij mij in regio woont, zou ik je ook wel hulp willen aanbieden. Ik heb n.l. in de zelfde situatie gezeten.
Heel veel sterkte gewenst!
20.74. Vier kinderen en carriere
Totaal onverwacht ben ik zwanger van de vierde, na een sterilisatie van mijn man. Ik twijfel of ik het kind wil houden, mijn grootste bezwaar is (naast nieuwe auto, kamer, alle spullen al weg en ga zo maar door), dat ik nu eindelijk op een punt ben aangekomen waarop ik verder kan met mijn werk; vier dagen leidinggevende functie. Kan dit ook nog met vier kinderen. Mijn man werkt vijf dagen, maar doet wel 1 middag vanaf 15.00 en hij brengt kinderen een keer weg. 1 dag hebben we schoonouders die oppassen. Is dit te combineren?Marlies
20.75. Voor Marlies
Hoi Marlies,Gefeliciteerd zou ik zeggen. Als je het echt wil kun je het! Met de herinnering aan je abortus moet je ook kunnen leven en dat is niet terug te draaien. Werken kan altijd er zijn genoeg voorzieningen en bevalt het niet stop je er toch mee.
succes met je beslissing.
groetjes Conny (moeder van 4)
20.76. Hoe kan dat nou?
Wegens medische redenen kon ik de pil niet gebruiken. 1 keer ging het mis met een condoom. 6 weken (de eerste keer na de bevalling) na de 1e was ik zwanger. 11 maanden leeftijdsverschil.Nu 2,5 jaar later. Een kind van 2,5 en 1 van 3,5 jaar, ben ik weer zwanger, wederom 1 kansje. Mensen vechten ervoor, smeken er om en wij krijgen het terwijl we het niet willen. Het is zo oneerlijk.
Ik laat het niet weg halen, maar het is nog pril en ik kan de situatie niet goed accepteren. Ik hoop dat mijn gevoel heel snel veranderen zal, want ik word hier niet goed van. Ik probeer het wel te willen, maar ik wil het gewoon echt niet.
Niemand weet dat ik me zo voel.
Sanne
20.77. Ik snap je wel
Hoi Sanne,Wat erg voor je de tranen schieten in m'n ogen probeer je voor te stellen dat de andere 2 kinderen dan ook weer een half jaar ouder zijn. Het zal ook wel even druk zijn maar het is tijdelijk als je graag geen kinderen (of zwangerschap) meer wil, probeer dan een andere oplossing te vinden in je anticonceptie. Want het is duidelijk dat dit geen goede oplossing is voor jullie.
Maar je hebt gelijk dat het soms oneerlijk is. Soms wens ik dat er bij ons ons ook eentje tussendoor piept, maar dat gebeurt meestal alleen bij mensen die er niet op zitten te wachten. Probeer het los te laten. Als je het straks op de echo ziet, zal het misschien makkelijker zijn. En het leeftijdsverschil van je 2 andere kinderen is ook echt heftig meer. Als ze ouder zijn wordt het echt makkelijker. Ik spreek uit ervaring.
Sterkte! Conny, moeder van 4 kinderen tussen de 6 en 4 maanden
20.78. 4e zwangerschap, partner wil het niet
Ik weet sinds een paar dagen dat ik zwanger ben, we hebben al 3 zoontjes, 1 van 4,5 1 van 2,5 en 1 van 6 maanden. Mijn vriend zegt dat ik hem er heb ingeluist terwijl hij wist dat ik geen pil slik (ivm borstvoeding) en hij zelf weigert met condoom te vrijen.Mijn vriend dwingt me nu tot een beslissing, of ik laat het komen, dan gaat hij bij me weg omdat hij de kosten te hoog vindt worden als hij bij me blijft, hij moet dan wel weg zegt hij.
Mocht ik het weg laten halen dan gaat hij ook weg, want dan kan hij niet meer met me leven.
Ik kan niet beslissen, ik weet niet wat ik moet doen, de moeder in mij zegt dat die kleine welkom is, maar dit is geen situatie voor een baby als de vader het niet welkom vindt Wat moet ik doen?
Gaborsmama
20.79. Reactie bekkeninstabiliteit
Hoi EsmeraldaIk heb van mijn 2e kindje ook ernstige bekkeninstabiliteit gehad, we logeerden bij mijn moeder en ik zat een half jaar in een rolstoel. Na de bevalling heeft het nog 1,5 jaar geduurd voor de pijn weer redelijk afgezakt was. We hebben dan ook 3 jaar getwijfeld of we nog wel een kindje wilden, maar we wilden altijd al een groot gezin dus uiteindelijk kozen we voor een 3e.
De verloskundige vroeg toen ik zwanger was of ik wel eens bij een homeopaat was geweest, want ze hadden zulke goede resultaten met bekkeninstabiliteit. Ik was totaal niet bekend met homeopatie, maar wilde het wel proberen en ben dus gegaan. De zwangerschap ging geweldig, ik heb, behalve wat lichte druk, geen last van mijn rug en bekken gehad en tot de laatste dag kunnen lopen. Dus mijn advies, zoek een goede homeopaat en probeer het, baat het niet dan schaadt het ook niet. Ik hoop dat het jou net zo goed helpt als het mij heeft gedaan.
Sterkte en geniet van je zwangerschap
groetjes Petra
20.80. Partner wil zwangerschap niet
Hoi, wat een vervelende situatie! Wat oneerlijk van je man. Volgens mij ben je samen verantwoordelijk als je zwanger wordt, ik neem aan dat je hem niet tot sex hebt gedwongen. Doe wat je hart je ingeeft en laat je door niemand tot een keuze dwingen. Jij moet leren leven met je keus en als je je zwangerschap af laat breken moet je er mee leren leven en vraag ik me af of je dan nog onvoorwaardelijk van elkaar kunt houden. Je zal hem er altijd op aan blijven kijken, en als ik je verhaal goed begrijp gaat hij bij je weg wat je keus ook zal zijn.Succes en heel veel sterkte (hoe ver ben je?). Als de baby geboren is zal hij misschien makkelijker bijdraaien dan dat je het weg laat halen.
groetjes Conny
20.81. Reactie 15.78, partner wil geen 4e kind
Als ik het goed lees, gaat je vriend so wie so bij je weg. Want het kind houden vindt hij geen optie en het kind weg laten halen ook niet. Ik vind het een zeer onvolwassen kijk op jullie relatie en op het vaderschap. Want er speelt dus ook een stuk wantrouwen naar jou toe. Je vriend moet een schop onder zijn hol hebben! Hij moet zijn verantwoordelijkheid als vader nemen.Ik begrijp dat er eigenlijk meer aan de hand is dan alleen de beslissing wel of geen vierde laten komen. Ik raad je aan om de VBOK te bellen, daar zijn mensen die naar je luisteren en je kunnen helpen om jouw beslissing te nemen.
Els
20.82. 4e zwangerschap, partner wil het niet
Mijn vriend pakt het nu anders aan, vandaag had hij me helemaal overtuigd, heb zelfs de huisarts gebeld, als ik het laat weghalen dan wil hij met me trouwe. Maar als ik het houd moet hij wel weg zegt hij, want anders kan hij niet voor ons zorgen. We zouden het huis moeten verbouwen. Nu heeft elk kind een eigen kamer, en in de auto passen we niet meer. Nu heb ik al 3 kinderzitjes in de auto staan. Echt veel geld hebben we niet, ik werk niet. Ik word gek van het piekeren. Hij steunt me niet in mn twijfel maar alleen als ik het weg laat halen steunt hij me.
Nu 's nachts begin ik weer te twijfelen, ik word volgens mij gemanipuleerd waar ik bij sta, hij weet op elke knop te drukken waar ik gevoelig voor ben.
Ik moet morgen om half 10 naar de huisarts, en nu weet ik helemaal niet meer zo zeker of ik het wel KAN.
Ik moet kiezen tussen mijn partner en mn kind
gaborsmama
20.83. @ Gaborsmama
Wil jij leven met iemand die jou voor zo'n keuze stelt? Blijf je enkel bij hem omdat hij voor jullie zorgt? Dat lijkt mij geen basis voor een relatie. En je kunt altijd nog zelf gaan werken. Je bent nooit afhankelijk van een man.... girlpower hoor.Volg je gevoel en laat je vriend mee gaan naar de arts.. kijken of hij daar hetzelfde durft te zeggen.
Sterkte. Pien
20.84. Kies voor je kind, gaborsma
Hoi,Kies voor je kind. Als hij kan zeggen "ik trouw met je als je het laat weghalen" gaat hij toch wel weg. Niet nu maar later. Hij verzint welweer een smoes.
Ik ben zwanger van de 5de. Ons huis is veel te klein. Maar als mijn man dit had gezegd, had ik hem er zelf uitgegooid.
Jolanda
20.85. Voor gaborsmama
Dat je man met je trouwt als je de baby weg laat halen vind ik te belachelijk voor woorden. Ik vraag me af of hij wel echt van je houdt.Hij manipuleert je gewoon, hoe gaat dat verder in de toekomst? Een zwangerschap beeindigen is emotioneel heel zwaar en niet iedereen komt daar nog echt overheen. Dus bedenk goed wat je wilt. Nu gieren de hormonen door je lijf en is het niet makkelijk. Maar na een abortus heb je het ook niet makkelijk. Ik ken niet veel verhalen van abortus van vrouwen die blij zijn geworden met hun beslissing. Kun je nog wel van je partner houden als hij je dwingt tot een keuze.
Wij hebben er ook 4 en er liggen 2 kinderen op een kamer en dat is bij ons goed te doen: niet veel ruimte om te spelen maar dat doen ze beneden in de kamer of buiten. En je zou er altijd nog voor kunnen kiezen om te gaan werken om het financieel rond te krijgen.
Persoonlijk zou ik zeggen niet weg laten halen en zeker niet gedwongen en als beloning een huwelijk dat dan gebaseerd is op een abortus? Ik zou er niet mee kunnen leven. Is je relatie verder wel goed en is hij goed met de andere kinderen?
groetjes Conny
20.86. voor gaborsmama
Wie manipuleert wie?Deze man mag toch geen vierde kind willen? En opteren voor een abortus? Een kind moet toch gewenst zijn door beide partijen?
Of mag deze moeder haar vriend manipuleren door te stellen dat hij een onmens is, als hij haar dwingt tot een abortus. Van wie is het kind in wording? Alleen van de moeder?
Anna
20.87. 4e zwangerschap, partner wil het niet
Ik ben bij de dokter geweest, heb daar flink zitten huilen en ben naar huis gestuurd. Ik kan als ik wil volgende week terugkomen om te praten, met mijn partner. De huisarts vindt dat mijn vriend geen goede argumenten heeft. Oke, we zijn niet rijk, we leven van zijn inkomen, en ik heb een hele kleine wao gebaseerd op 12 uur per week werk dat ik vroeger heb gedaan. Maar we hebben wel een afbetaald huis. Ik denk dat we het ruimer hebben dan de meesten met drie kids, motor in de garage, auto voor de deur. We gaan niet vaak weg, dat hoeft ook niet voor mij. Hij gaat naar zijn motorraces. Dus dat kan het ook niet zijn.Op de andere kinderen is hij gek, de oudste is wel niet van hem (die is geboren uit mn eerdere relatie van 13 jaar), maar hij is ook heel leuk met hem. Hij wil geen kinderen meer zegt hij, maar ik vind dat dit kind er al is, het is alleen nog niet geboren. Ik had nooit verwacht dat hij dit van me zou kunnen vragen, dat hij het zelf aan zou kunnen. Hij zegt dat ik nog een kind niet aankan.
Ik doe nu alles alleen met de kids, hij helpt niet in huis en werkt veel uren over, ik maak ze wakker en breng ze s avonds naar bed, geef borstvoeding aan de baby die net 6 maanden is, en moet in principe ook nog alles voor mn vriend doen, die smeert zn eigen brood nog niet.
Dus of ik het niet aan zou kunnen? Denk het wel!
gaborsmama
20.88. 4e zwangerschap, partner wil het niet
AnnaIk dwing mijn partner nergens toe, hij wist dat ik geen pil slikte ivm borstvoeding, hij wil zelf geen condoom gebruiken, noch zich laten steriliseren. Hij weet heel goed dat ik al zwanger word als ik zn onderbroek aan de waslijn hang.
Maar dit terzake, ik heb niet gezegd dat hij een onmens is, ik vraag me alleen af of ik me moet laten dwingen tot een abortus (dus het weghalen van een kind van ons beide wat op dit moment al leeft ook al heeft mijn vriend daar geen band mee).
En ik ruil voor die dwang wil hij nu trouwen, sorrie ik vind mn kind voor een huwelijk ruilen onmenselijk.
Ik heb niet de bedoeling mn vriend zwart te maken maar ik vroeg me af of ik dit moet accepteren en of dit normaal is hoe hij doet, want hij vindt dat ik 'raar' reageer, dat het vanzelfsprekend is dat ik abortus pleeg, maar dat er verder niet over gepraat mag worden.
Hij weigert te praten over het wel of niet, hij stelt zn eisen en luistert niet naar mij. Terwijl je dit wel zou verwachten in deze situatie
gaborsmama
20.89. @ Jose
Ik ben tegen abortus, maar om dat nu zo glashard moord te noemen. Dat kan jouw mening zijn, maar is geen feit. Vermeld het als je mening. Een kind van onder de maand is niks meer dan een klompje cellen, zonder hersenen, dus nog geen bewustzijn. Ik vind dat je mensen onnodig kwetst door je mening zo neer te plempen. Kies dan wat zorgvuldiger je woorden.Ik heb geen kinderen, wil ze ook niet, maar voel me zelfs aangevallen door jouw woorden.
Pientje
20.90. Antwoord op Gaborsmama
Natuurlijk kan hij met jou niet praten over wel of niet, jouw keus is toch al lang gemaakt: WEL!Dus waar praat je nou nog over?
Anna
20.91. Gaborsmama
Ik ben tegen abortus, tenzij het gebeurt wegens zware psychische of medische redenen. een kind weg laten halen omdat " het niet uit komt" is geen reden. Oud genoeg om sex te hebben? Dan ook de consequenties daarvan nemen. Had hij zijn broek maar aan moeten houden, heel simpel. Hij weet dat je erg vruchtbaar bent, maar wil toch geen condooms gebruiken. Dan moet hij nu ook maar op de blaren zitten. Zorg je wel dat hij je kind erkent?Pientje
20.92. 4e zwangerschap, partner wil het niet
AnnaNee mijn keuze heb ik nog steeds niet gemaakt, hij wel, hij wil niet de voors en tegens afwegen, geeft geen argumenten en steunt me niet. Ik ben niet express zwanger geworden, hij wist dat het niet veilig was zonder pil of andere anticonceptie, dat mag je van een man van 32 die al kinderen heeft ook wel verwachten.
Zijn keuze is deze: laat ik het weghalen gaat hij weg bij ons, houd ik het dan gaat hij ook weg.
gaborsmama
20.93. Gaborsmama
Wat een reactie van je man, voor mij is dit geen echte liefde Vlgs mij is het hoofdprobleem geld, probeer zelf eens een aantal uren te werken. Heb zelf 4 kinderen (jongste 8) Heb altijd gewerkt, inderdaad een aantal jaar ging het salaris rechtstreeks naar de oppas.Maar ik vond het prettig om in de arbeidsmarkt te blijven en eens niet gezien te worden als de moeder van. Nu pluk ik er de vruchten van en werk al weer 30 uur. Inderdaad het is allemaal vreselijk duur, maar als je man weg zou gaan is hij toch verplicht om allimentatatie te betalen en wordt het voorhem van kwaad tot erger!
Succes met je beslissing je moet het uiteindelijk zelf doen, maar een abortus draag je je hele leven mee.
gr hejo
20.94. Vraag aan Gaborsmama
Hallo Gaborsmama,Je man gaat dus bij je weg, ongeacht wat je doet. Maar dan is het toch simpel, dan kies je toch gewoon wat je zelft wilt?
Arie
20.95. @Gaborsmama
Mij lijkt de tijd rijp dat jij zelf eens een keuze gaat maken. pak zijn koffers en pleur hem de deur uit. Jij bent niet afhankelijk van hem, onthoudt dat goed! Als hij steeds gaat dreigen, dan moet hij ze ook maar waar maken of ermee ophouden. heel simpel. Hij gaat toch, kan hij het maar beter direct doen..de lapswans. je laat je NIET voor de keuze stellen tussen je kind en een vent Gabors...nooit.Veel sterkte!
20.96. 4e zwangerschap partner wil(de) het niet
nou, mijn verhaal loopt goed af, heb de moeder van mijn partner ingeschakeld en die heeft even verteld dat hij normaal moest gaan doen, dus... we houden het kindje en hij blijft ook gewoon hier , zoals het hoort, z'n ma vond dat hij zich liep aan te stellen, nu is hij al zn vrienden van het goede( zijn eigen woorden) nieuws aan het vertellen
20.97. Hey
Hey,Ik begrijp je maar al te goed hoor ik heb vorige week ook een abortus ondergaan en ik heb daar nu echt reuze veel spijt van jammer genoeg kan je de tijd niet terug draaien.
In sommige gevallen kan je niet anders dan dat te doen, echt waar. Ik ben zelf mama van 5 kindjes en heb reeds 9 maand een nieuwe vriend en nam geen pil ik zelf keek feitelijk wel uit naar nog een kindje, maar mijn vriend niet echt.
Eerst gingen we het houden maar erna na heel veeeeel gepraat heb ik de keuze gemaakt. Maar nu heb ik er al elke dag spijt van gehad. Wat doe je om dit jezelf te vergeven? Soms denk ik geen goeie moeder te zijn nadat ik dit gedaan heb.
Wie herkent zich hierin?
Kellyke xxx
20.98. Zwangerschapstest
Hallo,Ik had een vraag!
Ongeveer 3 a 4 maanden geleden heb ik een abortus laten plegen! Heb vandaag 2 zwangerschapstesten gehaald en allebei geven ze heeeel licht positief aan! Kan het wezen dat het HcG hormoon nog in mijn lichaam zit en dat de testen daarom licht positief aan geven? Of ben ik gewoon weer zwanger?
Femke
20.99. @ Charissa
Hai Charissa,Ook ik heb veel spijt dat ik voor 2 maanden geleden abortus heb laten plegen. Ik denk er echt veel aan en heb er nog steeds veel verdriet van.
In mijn omgeving zeiden ze dat het beter was als ik het weg liet halen (ik ben nog maar 16) en dat dacht ik toen ook. Nu kom ik er achter dat ik de verkeerde beslissing heb gemaakt, eentje die ik helaas niet meer terug kan draaien.. :'( .
Ik wens je heel veel sterkte!
Liefs, Linda.
20.100. Voor Reineke en Jetje
Ook al is het antwoord voor de vraagsteller niet meer actueel, er zijn ook anderen die baat hebben bij de antwoorden. Het is geen vraag die alleen in 2006 speelde maar een vraag die, nu misschien voor anderen, nog steeds actueel is!Roos
20.101. Weet niet wat ik moet doen
Mijn naam is Fabiana, ben 25 jaar oud en ben nu 17 weken zwanger. Mijn zwangerschap was niet gepland, vooral omdat ik geen vaste relatie heb. De vader van mijn kindje wil niks met ons te maken hebben, en ben er nu achter gekomen dat hij in december gaat trouwen en 2 kinderen heeft (dit heeft hij me nooit verteld, ik ben er zelf achter gekomen via vrienden van hem).Ik weet nu niet wat ik moet doen, want ben nog niet klaar met mijn universiteitstudie en woon nog op studio. Ik word helemaal gek van het nadenken wat ik allemaal nog moet regelen voordat de baby komt.
Ik zat te denken om abortus te doen, maar mijn hart laat me dat niet toe. Ik moet elk dag huilen en weet dat dat ook niet goed is voor mijn baby. Weet iemand meer informatie over adoptieouders? Want ik zat er goed over na te denken of dit ook een optie voor me zou kunnen zijn.
liefs Fabiana
20.102. Re: weet niet wat ik moet doen
Beste Fabiana, neem direct contact op met de VBOK. Zij hebben deskundige mensen in dienst die je helpen met al je gedachten op een rij zetten en je zullen helpen met een keuze maken. Ook kan je hulp verwachten bij praktisch zaken regelen.Heel veel sterkte gewenst!
Els
20.103. Van het pad af..
Ik ben 19 jaar en was ongewenst zwanger, zelf was ik er uiteindelijk erg blij mee. Ik ben altijd al tegen abortus geweest. Toen ik het mijn ex-vriend vertelde (wij waren net 3 maanden met elkaar) was hij in eerste instantie super blij, en ik dus ook! Ik dacht ook zeker te weten het te houden. Het is mijn kindje, wauw! Maar de volgende dag vond hij het toch niet zo'n goed idee. Toen ik het mijn ouders vertelde via een brief, kreeg ik een brief terug met daarin, je hebt 3 weken de tijd om het weg te laten halen, anders moet je uit huis. Mijn ex heeft tegen me geschreeuwd dat ik zijn leven verpest als ik het zou houden. Wat moest ik dan?!De gynaecoloog wilde het niet weg halen, ze zag aan mij dat ik het wilde houden en stuurde mij door naar een maatschappelijk werker die dan zou gaan beslissen. Er zat iets van 6 uur tussen, en toen zijn we naar zijn huis gegaan, zijn moeder zei dat we maar een soort toneelstukje moesten gaan opvoeren. Dus dat heb ik gedaan, ik heb gezegd dat ik het kind niet wilde, en er geen geld voor had. Dat was allemaal gelogen. Uiteindelijk kreeg ik pillen mee naar huis waarmee ik de zwangerschap kon beeïndigen.
Ik heb zoveel spijt, en ik heb het er zo moeilijk mee dat ik mezelf eigenlijk een beetje in de steek heb gelaten. Ik deed het voor alle mensen om me heen, maar niet voor mezelf. Ik heb hier last en pijn van, en iedereen leeft gewoon verder. Wat moet ik nou, ik zit helemaal in de knoop. Ik kan zo niet verder leven, het is nu ongeveer 3 maanden terug, en ik kan het gewoon niet achter me laten, tussen de vader van MIJN kind en mij is het meteen over gegaan, doordat hij er niet voor mij is geweest in de tijd dat ik de abortus deed. Ik had zoveel pijn en ellende, en hij heeft niks van zich laten horen. Doet het hem dan niks?! Ik heb het zo moeilijk, kan het maar niet los laten. Zoals Marco Borsato dat zingt; Ik ben de verliezer in een ongelijk gevecht..
Kanima
20.104. Ik weet het niet meer..
Ik ben getrouwd en heb drie kinderen van 7, 5 en 2 jaar. Weet nu sinds een paar dagen dat ik zwanger ben van onze 4 kind. Had het een paar dagen voor me gehouden omdat ik weet hoe mijn man zal reageren. Hij wilde in de eerste plaats maar 2 kids en de derde is na veel gezeur gekomen. Dus kan je nagaan wat ie van een vierde zou denken.Ik ben toch zwanger geraakt .. ongelukje .. gelukje .. hoe je het wil noemen. Maar hij was woedend toen ik het vertelde, en eist een abortus. Klaar.. geen discussie mogelijk.
Het is niet dat ie geen kind wil, maar hij zegt we komen nu amper rond, hij verdient heel weinig en ik werk niet. Het is ook zwaar en dan straks nog een vierde, komen we helemaal niet meer rond. Ik weet dat ie gelijk heeft en ik kijk er eerlijk gezegd ook niet naar uit, weer opnieuw beginnen en heb al geen tijd voor mezelf..
Maar ik kan het niet voorstellen dat ik een abortus pleeg, ik vind het zo erg dat ik in deze situatie zit en weet het niet meer. Ik kan alleen maar huilen en God vragen om een antwoord..
20.105. Reactie: Ik weet het niet meer
Hallo zwangere van de 4e.Je moet god niet vragen om een antwoord hoor, maar gewoon zelf actie ondernemen. Ik snap best dat het moeilijk is met een man die een abortus eist, maar het ik ook jouw kind hoor. Bovendien, is abortus de enige oplossing? Je zou er ook aan kunnen denken om het financieel anders te gaan regelen. Zelf een baan erbij zoeken, maakt toch niet uit wat? Als het om je kind gaat! Een abortus is geen oplossing, krijg je bovendien altijd wroeging en spijt. Ik denk dat dat erger is dan een vierde kind krijgen en financieel een stap terug moete doen.
Je moet er met de vader over praten en als hij niet open staat voor jouw gevoel, ook om bv. zelf erbij de gaan werken, is hij in mijn ogen geen goede man/vader. Het is ook zijn kind in wording, daar heb je toch gevoel bij?? gepland of niet??
Veel succes en hopenlijk krijgen jullie een gezond 4e kind, in harmonie.
Ik hoor het nog graag, want het is echt wel op te lossen, ook zonder abortus.
Groeten Petra, moeder van 7. (3 niet gepland, het 4e kindje werd een vierling) zelfs wij hebben het nu heerlijk met ons 7en.
20.106. Reactie op 'weet het niet meer'
Wat een toestand! Maar wat vreemd dat je man woedend is, dat slaat toch nergens op? Volgens mij zijn er twee mensen nodig voor een zwangerschap, dus ik neem aan dat hij er zelf bij was. En dan weet hij toch of jullie wel of geen voorbehoedsmiddel hebben gebruikt? Dat je verbijsterd bent, geschokt en 'not amused' daar kan ik me iets bij voorstellen, maar woedend?Hoe dan ook, als ik het goed begrijp liggen zijn bezwaren vooral op het financiele vlak. Ik dank dat je daar dan ook de oplossing zult moeten zoeken. Is het niet een idee als jij een aantal uur per week gaat werken? Ik heb natuurlijk geen idee van de opleiding die je hebt gevolgd, maar er zijn best baantjes te vinden voor enige uren per week. Lukt dat niet, dan misschien een krantenwijk of werken als oppas of huishoudster? En er zijn toch heel wat subsidiepotjes waar jullie mogelijk ook een bijdrage uit kunnen krijgen.
Met andere woorden: zet de boel eens op een rijtje, zoek goed uit of je wellicht nog ergens recht op hebt en kijk of je zelf een bijdrage kunt doen aan jullie financiele middelen. Wie weet wat er dan mogelijk is...
Ik wens jullie in ieder geval heel veel succes met het uitzoeken van alles en veel sterkte met de beslissing die jullie gaan nemen. Enne... voor de volgende keer toch maar 'double dutch' of wil hij zich laten steriliseren????
Groetjes van Ingrid
20.107. Reactie op: ik weet het niet meer
Meid, wat een manier om je nieuwe jaar te beginnen. Ik moest reageren, maar waar dit stukje voor je gaat eindigen weet ik niet. Ik snap dat de situatie bijzonder slecht uitkomt, maar mag ik je toch heel stiekem feliciteren? Want het is zo dubbel!Maar laat ik beginnen met je man. Natuurlijk reageert hij zo, dat doen bijna alle mannnen, ze kijken altijd eerst naar de praktische kant. Maar je kunt ook bedenken dat er genoeg oplossingen zijn om (gratis of heel goedkoop) aan babyspullen te krijg zijn. Dat je weer opnieuw moet beginnen en er tegenop ziet, kan ik me voorstellen. Aan de andere kant weet je dat je toch meegroeit in de zwangerschap. Neem je tijd om het te laten bezinken!
Want een abortus draai je nooit meer terug. Daar kun je je leven mee rond blijven lopen (de mijne was nu ruim 10 jaar geleden, nu mama van bijna 4). Zelf geloof ik niet in God, maar ben er destijds wel mee bezig geweest. Hier in ons streng gereformeerde dorp staat abortus gelijk aan een doodzonde, dus is het voor jou en je man te rijmen met het geloof? Zelf zou ik er niet met een geestelijke over gaan praten, je kent het antwoord al en het is de beslissing van jou en je man, niet die van een pastoor, dominee of wie dan ook!
Je man voor het blok zetten terwijl je zelf twijfelt, heeft geen zin. Komt je relatie nooit ten goede (ook dat soort geintjes zie ik hier vaak in het dorp). Maar geef elkaar wat ruimte, laat ieder voor zich de voors en tegens desnoods eens op papier zetten. Maar ga er niet aan onderdoor! Blijf praten met elkaar, in alle rust. Je man zal ook even de boel moeten laten zakken en daarna kunnen jullie de praktische kant van de zaak bekijken.
En dan nog een persoonlijke ervaring: wij hadden zelf gedacht dat het na drie wel klaar zou zijn. Ook hier is het flink sappelen om rond te komen, maar toch kriebelde het nog en over een week of 6 verwachten we onze vierde. Je kent de klappen van de zweep al, en je zou verbaasd staan hoeveel ruimte er nog is voor een vierde als er ook drie passen! (zo kan ik nog wel doorgaan, als er ruimte is voor vier, dan ook voor vijf, maar laat mijn vriend het maar niet horen, ;-))
Hee, ik wens jullie heel veel succes met je beslissing, wat het ook moge worden. Een baby moet er niet koste wat kost komen, maar zorg wel dat jullie het altijd (!!!) voor jezelf kunt rechtvaardigen. Laat je nog wat horen?
Liefs, Dees
20.108. Ik weet het niet meer..
Als eerste wil ik jullie bedanken voor de lieve reacties ,ik heb er echt wat aan! Ik ben door een hele zware week gegaan. Ik ben uiteindelijk naar de huisarts geweest voor een verwijskaart voor een abortus,heb daar alleen maar zitten huilen en vertelde dat ik geen abortus wil, maar alleen maar doe voor mijn man. Mijn dokter leefde erg mee en wist niet goed wat ze moest zeggen dan alleen maar goed met elkaar praten en niet te snel een beslissing nemen.Daarna heb ik geen afspraak kunnen maken met de abortuskliniek, het gaat tegen alles in in wat geloof. Ik weet dat het zwaar is 4 kinderen ook financieel, maar ik kan veel spullen krijgen en dan maar goedkoop doen. Alles beter dan een abortus.
Mijn man die zeurt nog elke dag, vandaag weer.. dat ik wil dat we straks niks te eten hebben en dat het niet eerlijk is voor de andere kids, dat zij moeten inleveren straks.. ik word niet goed van hem.
En vandaag heb ik hem duidelijk gemaakt dat ik heb besloten het kindje te gaan houden. Hij was boos en vertelde dat hij niks gaat doen, niet helpen straks, interesseert hem niet dat ik zwanger ben en hij wil niks meer erover horen .. klaar. Ongeloofelijk moeilijk is dit allemaal. Ik hoop dat ik de goede keus maak en hoop dat straks alles goed komt!
Nehna
20.109. @ Nehna
Kan je geen advies geven.. Maar wil je wel veel succes en sterkte toewensen!! Dus bij deze....Groetjes Moontje
20.110. re: ik weet het niet meer
De eerste keer dat ik je verhaal las wilde ik je dit al schrijven, maar nu des te meer: Bel naar het VBOK! Zij zullen je met raad en daad bijstaan, want ze zijn gespecialiseerd in deze problematiek. Ook voor je man kunnen ze hulp bieden.Doen hoor! Gewoon even bellen: 0900-2021088
Els
20.111. Reactie voor Nehna
Lieve Nehna,Wat een drama wordt dit. Maar je hebt het geprobeerd, toch? ik vind het al een hele stap dat je inderdaad naar de huisarts bent geweest! En je klinkt alsof je voor jezelf de knoop hebt doorghakt. Good for you!!!
Eerlijk gezegd begint in mijn oren je man nogal als een zeikerd te klinken. Hij is er zelf bijgeweest, en ook als het een ongelukje is, dan moet je er - net als voor de andere drie- de verantwoordelijkheid voor nemen. s'Avonds een vent, dan de volgende ochtend ook, hoor! En als hij het echt niet ziet zitten, dan pakt ie lekker toch z'n biezen? Ja, dat klinkt hard, maar soms moet je paal en perk zetten aan het gejammer van een man (meestal schrikken ze toch wel van zo'n reactie van de vrouw, hahaha!) Hij kan er toch niet omheen dat je straks dikker wordt. En ik blijf erbij: waar er plaats is voor drie kinderen, is er ook voor vier.
Vaak vinden kinderen het superleuk, een broertje of zusje erbij! Wat wil hij dan straks doen, de laatste straal negeren? En ik wil niet op de zaken vooruitlopen, maar als hij dit volhoudt, bedenk dan voor jezelf: een slimme meid is op haar EIGEN toekomst voorbereid. Begrijp je wat ik bedoel? Echt, ik hoop dat jullie er uit komen, want een gebroken gezin is voor niemand fijn. En in plaats van jammeren, kan hij ook eens gaan kijken wat er wel aan gedaan kan worden. En nee, dan niet zijn idee van oplossen. Misschien moet ie eens mee naar de huisarts om te praten, of een andere instantie?
Enne... pas je wel een beetje op jezelf en de baby? Laat maar wat eens horen, emailen mag ook, hoor. Ik denk dat er meer vrouwen zijn die graag willen weten dat je hier goed doorheen komt.
liefs, Dees
20.112. Re: ik weet het niet meer.
Mensen, nogmaals bedankt dat jullie me een hart onder de riem steken met jullie lieve reacties. Ik kan ze nu echt wel gebruiken pfff..De situatie is nog steeds hetzelfde, ik probeer zo rustig mogelijk met hem te praten om hem op andere gedachten te brengen. Maar hij is zo raar de laatste dagen. Hij vindt dat ik hem erin hem geluist. En dat het niet eerlijk tegen over hem en onze andere kinderen is. Dat ik alleen maar egoistisch ben en allleen maar nog een kind wil om mee te pronken. Elke gesprek die we de laatste dagen hebben eindigt alleen maar in ruzie, dat ik gewoon nu hem maar negeer.
Ik heb voor donderdag een afspraak in het ziekenhuis en dan gaan ze een termijnecho maken en bloed prikken en dan blijf ik de rest van de zwangerschap bij de gynocoloog onder behandeling. Ik heb met de jongste een keizersnee gehad en dan moet je bij een volgende zwangerschap voor de controles naar het ziekenhuis hier in Nederland.
Ik hou gewoon voet bij stuk en hoop dat hij tijdens de verdere loop van mijn zwangerschap bijdraait.
Mijn wens voor 2010: ik hoop dat ik over paar maanden een mooie gezond kindje in mijn armen kan houden en dat alles goed komt financieel en dat mijn man stapelgek op zijn kind zal zijn en zich erg dom achteraf zal voelen dat ie dit kindje eigenlijk eerst niet wilde!
Ik hou jullie op de hoogte, veel liefs nehna
20.113. Wat nu!
Ik ben 23 jaar en ik heb samen met mijn man 3 kinderen. De eerste was dan niet gepland, maar daarna heel erg welkom en nooit spijt gehad. De kinderen zijn 6 3 1. Nu ben ik zwanger van de vierde!Ik liep al een tijdje bij de gyn. voor een pap3a uitslag en wilde eerst dat alles oke was voor ik weer aan de pil zou gaan tja en nu te laat: 6 weken zwanger!
Pff wat nu? Ik heb een heel sterk gevoel dat het niet kan en dat het onderbreken van de zwangerschap het beste is. We hebben niet veel, maar genoeg voor ons 5jes. Mijn ouders zeggen dat we onze verantwoording moet nemen. Mijn man twijfelt, maar hoopt dat het een jongen is (we hebben 3 dochters). Daarom twijfelt hij denk ik. En ben ik bang als we door zetten dat als het een meisje is, hij het niet meer wil.
Mij maakt het niet wat het zou worden, er van houden doe ik toch wel, is ons kindje! Maar heb veel twijfels, zo van straks doe ik mijn andere kindjes tekort, ze verdienen alle liefde een aandacht! Straks krijg ik spijt dat ik het NIET heb gedaan! Het is zo dubbel allemaal!
Ik kan het niet hoor, ik kan het niet meer aan, maar misschien kan ik het wel aan? WHAAAAAAAAA, word gek van mezelf. Ik moet tegen mezelf zeggen dat het niet kan, anders komt het niet goed.
Ik ben bang dat anders mijn man weg gaat bij me als we het houden. Hij is de liefste vader die je als vrouw kan wensen voor je kinderen maar kan hij het ook nog wel aan? Straks gaat hij weg zit ik met 4 kinderen. Nee zo moet ik niet denken, het zijn alle 3 prachtige meiden, de beste meiden die ik kan wensen, en ze lijken allemaal op ons. Zo mooi! Maar we leven niet in een droomwereld, maar in de echte wereld waar je geld nodig hebt om te kunnen leven!
Kunnen we wel 4 kinderen geven wat ze willen? Ik geef mezelf tot morgen bedenktijd en dan zal ik de knoop echt moet doorhakken!
Bedankt voor het luisteren
Groetjes Marigna
20.114. luisteren kan goed zijn
Hoi ik heb je berichtje gelezen, heb bij ons 4e kindje met dezelfde gedachten rondgelopen, vbok gebeld, ik had al een afspraak voor abortus maar uiteindelijk -met Gods hulp- is de afspraak afgezegd en inmiddels hebben we 6 kinderen.Het is ieders eigen keus maar van 3 naar 4 kids is m.i. minder ingrijpend. Je schrijft over niet genoeg aandacht mag ik je vertellen dat het van jouzelf verdeeld wordt maar je kids onderling geven-krijgen ook aandacht?!
sterkte Anneke
20.115. Spijt
Ik kan niet leven met mijn abortus. Onder druk van mijn ouders toch gedaan (we konden het niet aan, financieel niet etc), nu moet ik leven met de gevolgen. Elke dag denk ik: nu zou het kindje zo oud zijn geweest. Of: zij hebben wel hun 3 kinderen gehouden! (wij hebben er al 2) Na de abortus ben ik gelijk in de overgang geraakt, nu kan ik geen derde meer krijgen! Dit maakt het nog pijnlijker allemaal. Mijn straf?!De abortus ging recht tegen mijn gevoel en principes in, nu moet ik daarmee leven, dat doet vreselijk veel pijn! Hoe moet ik hier nu de rest van mijn leven verder mee? Ik had nog zo graag die derde gewild, maar heb teveel naar anderen geluisterd!
C.
20.116. Abortus
Reactie op Reaktie op 7.47
Zo, wat kunnen mensen toch hard zijn tegen elkaar zeg. Abortus is moord, geef die vrouw nog even een rot gevoel zeg, is al rot genoeg. Vrouwen plegen een abortus vaak ook in een paniek toestand, een toestand dat zij niet helder kunnen denken. Vaak hebben zij er erge spijt van later. Als je bijv. net zwanger bent hoef je heus niet van moord te spreken hoor, begin ook te denken dat hier mensen zijn en in God geloven.Altijd heel apart gevonden dat mensen in een God geloven. Ook ik ben niet echt zo voor abortus, maar vrouwen handelen heel vaak in verwarde toestand. Dat anderen hen dan doorverwijzen is heel goed! Oordeel toch niet zo hard over elkaar. Ik las al dat gezinnen met veel kinderen soms ook weinig begrip krijgen, nou, ook niet leuk toch? Ja, wat zijn er al niet veel te veel mensen op de wereld denken mensen? Dat kun je dan moord op onze aarde noemen.
Dus als iemand toch zwanger wordt door de anticonceptie heen en besluit het vruchtje/embryo niet verder te laten groeien heb daar dan ook begrip voor. En vergeet niet dat er vrouwen zijn die zwanger worden en de vader wil het niet, al met al, oordeel niet zo hard over elkaar.
Juul
20.117. Je hebt helemaal gelijk Juul!
Beste mensen.Jullie hebben blijkbaar nog niet nagedacht over andere redenen die mensen ertoe besloten hebben om abortus te laten plegen.
Je kunt het ook van een andere kant bekijken: jezelf en het kind behoeden voor een vreselijk leven. Je zal maar voortgekomen zijn uit een verkrachting of je vader blijkt ook je oom te zijn... ik bedoel maar.
Natuurlijk kun je het kind dan afstaan ter adoptie maar het feit blijft dat het kind niet gewenst is. Ik kan mij heel goed voorstellen, ook uit ervaring met een soortgelijke situatie, dat een vrouw dan besluit het kind te aborteren.
Je moet tenslotte wel kunnen door gaan met je leven en dat kun je niet als je continue geconfronteerd wordt met het 'voortbrengsel' van deze gebeurtenis.
Er zijn genoeg vrouwen die geen geestelijke problemen hebben overgehouden aan een abortus. Sterker nog, ik ken er een aantal die nu dolgelukkig zijn zonder het kind!
Zoals Juul ook al zegt; oordeel niet te snel!
Mies
20.118. Spijt van abortus
Beste mensen,Ik heb de grootste fout van mijn leven begaan. Ik heb een abortus gedaan, met veel dwang van mijn vriendinnen. Dat het heel egoistisch zou zijn als ik de baby ter wereld zou brengen, omdat ik er niet voor zou kunnen zorgen. Op dit moment vloeien de tranen over mijn wangen, het doet zo'n pijn. Mijn kindje was 10 weken, mijn baby kwam van de hemel en ik heb zo'n geschenk terug gestuurd naar de hemel. Wat stom van mij, ik heb zo'n spijt.
Waar kan ik terecht voor hulp? Want ik trek het niet meer, ik heb de echo nog, en durf en kan het niet weg doen.
Groet
Leila
20.119. re:spijt abortus
Beste Leila,Je kunt altijd terecht bij het VBOK. Tel. 0900-2021088
Els
20.120. VBOK
Hallo Leila,Wat lijkt me dat vreselijk moeilijk! Voor hulp kun je terecht bij de VBOK. www.vbok.nl. Hier kun je ook anoniem contact mee opnemen, als je dat wilt, volgens mij.
Sterkte!
Diana
20.121. Voor Leila
Ha Leila,Die foto moet je koesteren, ik heb de echofoto van mijn eerste ook nog - na bijna 11 jaar. Het zal moeten slijten. Dat kan heel lang duren, hoor, vergis je niet. Ieder jaar op die dag doe ik er nog wat mee. Aan de hand van die echo zijn er nu tekeningen, schilderijen ed gemaakt, en op die dag zet ik een mooie bos bloemen neer, of koop een mooie fles wijn. Dat is mijn dag om haar te herdenken. Dan kun je het ook een plaatsje geven. Maar dat kost echt tijd. Heel veel sterkte, want het is een van de moeilijkste beslissingen die ik heb moeten nemen.
Nu kan ik zeggen dat ik nu niet in een gezin met vier kinderen had gezeten met een fantastische vent als ik mijn meisje had gehouden. Het heeft even geduurd, maar terug kun je niet. Dus probeer dag voor dag vooruit te gaan kijken. Heel veel sterkte!
Dees
20.122. Ritueel
Hallo Leila,Wat moedig van je om te schrijven! Blijkbaar was het nog niet de tijd voor dit kindje om geboren te worden. Misschien is het een goed idee om een ritueel te maken om het zo een plekje te geven. Je zou bijvoorbeeld een brief kunnen schrijven aan je kindje met daarin een uitleg van je beslissing. De brief zou je kunnen begraven op een speciale plek, waar je dan een gedenkplek van zou kunnen maken.
Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte!
Warme groet van Marlies van der Horst
20.123. Reactie op Henriette
Reactie op Wanhopig zwanger van de derde
Beste Henriette,Ik zit in een soortgelijke situatie en weet ook niet wat ik moet! Wij hebben 2 zoontjes (3 jaar en 8 maanden) en 2 was voor ons genoeg! Nu ben ik ongepland zwanger en heb voor maandag een afspraak in de abortuskliniek, maar de twijfel slaat steeds weer toe! We willen er geen 3, we zijn gelukkig zo! Financieel is het soms nu eind van de maand al krap, dus waar begin ik aan als ik een 3de kind krijg. Daarbij waren mijn 2 zwangerschappen verschrikkelijk (heel erg ziek geweest) en dat kan en wil ik niet nog eens meemaken en mijn kids niet aan doen!
Maar ja er groeit wel iets in je, wat zich daar veilig voelt en toch ook al bij je hoort! Rationeel gezien was ik er meteen uit dat ik het niet wilde, maar emotioneel gezien is dat toch anders! Wel denk ik als ik de abortus doorzet dat ook een daad van liefde is naar mijn kids en onszelf, want elk dubbeltje elke maand nogmaals omdraaien gaat zeker niet lukken!!
We hebben het goed zo, maar wil geen spijt krijgen van mijn beslissing, welke dat ook is! Mijn beste vriendin begrijpt mijn dilemma heel erg goed en zegt ook dat ik beter wat spijt van een abortus kan hebben dan wellicht spijt nadat je kindje geboren is of als je er later achterkomt dat je je kids niet alles kunt geven wat ze nodig hebben! Ik heb het weekend nog om er over na te denken, maar heb het idee dat mijn emotionele kant steeds meer op 1 lijn komt met mijn ratio!
groetjes en sterkte Astrid
20.124. Bij twijfel niet doen
Wat zou je je kind niet kunnen bieden dan? Liefde, eten, eten, drinken, schone kleren, een bed om in te slapen, dingen om mee te spelen hebben ze nodig. Ik zou mij eerder afvragen: wat heeft onze huidige maatschappij de kinderen straks te bieden, zo goed gaat het niet, het milieu gaat naar zn donder, er is een overbevolking van mensen. Maar jullie als ouder hebben waarschijnlijk jullie kinderen genoeg te bieden. Als je zo twijfelt: niet doen!Maar ja, dat zeg ik uit mijn ervaring ook, want ik twijfelde steeds, dan weer dacht ik: waar zal ik de box zetten en dan meteen dacht ik: de zwangerschap moet weg en zo ging het maar door en de enorme druk van mijn vriend, ik heb er heel veel spijt van. En daar mnoet je dan mee leven en dat is vaak heel erg moeilijk. Ik denk niet dat als je een derde kindje krijgt je daar spijt van zult krijgen. Daar ga je weer net zoveel om geven als de andere kinderen.
Maar goed, ik zou heel goed gaan praten bij hulpinstanties die hier over gaan, ik had het niet gedaan en zo ja, dan had ik het denk ik niet gedaan. Ik was zo labiel en beinvloedbaar, en dasn kun je geen keuzes maken en maak je ook wel de foute en ik volede de tijdsdruk erg, dacht beter vroeg een abortus dan nog langer wachten, maar ik zelf had achteraf meer tijd nodig gehad.
Sterkte vrouwen! Praat, denk, kom helemaal tot jezelf, desnoods even alleen een week ergens zijn.
Juul
20.125. Ik weet het even niet meer: update
Hallo lieve allemaal,Ik lees net terug wat ik in het begin van mijn zwangerschap allemaal heb geschreven. Jeetje erg ingrijpende tijd was dat zeg. Ik was het eerlijk gezegd een beetje vergeten hoe ik me destijds voelde. Ik wil jullie even vertellen wat er de afgelopen maanden is gebeurt.
Mijn man vond het echt niet leuk dat ik zwanger was om financieele redenen en hij vond 3 gewoon genoeg. Nou ik heb doorgezet en na een paar weken was ie bij gedraaid en had ie het geaccepteerd. Spullen en kleertjes kwamen wonderbaarlijk van alle kanten,we hebben niks gekocht, alles gekregen! Dus overal waar hij bang voor was werd geregeld door God. Vorige maand ben ik bevallen van onze prachtige zoon! Het was een superbevalling en hij was erbij en was erg emotioneel en gelukkig!
Hij is zo blij met hem en en de andere kids ook. Hij is gewoon onze zonnestraal in huis en we houden ontzetten veel van hem. Mijn man heeft erg spijt dat ie zo reageerde, nu die heeft gezien dat alles toch goed is gekomen en zou hem voor geen goud kwijt willen!
Wat ik wil zeggen, de wens die ik hierboven had opgeschreven is uitgekomen en ik wil jullie bedanken voor de lieve reacties, maar bovenal GOD bedanken voor mijn lieve man en onze prachtige kinderen!
heel veeel liefs, Nehna
20.126. reactie op b
Reactie op Abortus?!
Hallo B.
Het is altijd makkelijk voor een ander te oordelen. Maar daar heb jij niks
aan, want jij weet wat voor jullie het beste is. Als je zwanger raakt van
een 5e terwijl de vorige al niet gepland was dan zit je al behoorlijk over
je grens heen van wat je wilt en kunt. Jij moet er niet aan onderdoor gaan.
Bovendien kun je je afvragen hoe eerlijk het voor je andere kinderen is
om weer een stuk aandacht af te dragen voor een nieuw ongepland kind en
ook voor jou als ouder. Aandacht verdelen en goed weten wat er in je kinderen
omgaat, gaat makkelijker bij bijv. 2 dan bij meerderen. En dat is ook heel
belangrijk. Beter 1 ding goed dan meerderen half zeg ik altijd. Mij lijkt
het ontzettend heftig 5 kinderen te hebben.
Op dit moment ben ik net 5
weken ongepland zwanger van nr. 3. 2 jaar geleden had ik een gat in de
lucht gesprongen, maar nu dus niet. Vanwege leeftijd, jongste bijna naar
school zodat ik weer kan gaan werken etc. En wat heeft het voor impact
als het niet gezond is op de andere 2? Ik moet er niet aan denken. Toch
zullen we ervoor gaan als alles goed gaat en is (zover we dat kunnen zien).
Mits het geen tweeling is. Want ik weet dat ik dat zeker niet ga trekken.
Je moet doen waar je zelf achterstaat hoor en al die opmerkingen over mensen
die geen kinderen kunnen krijgen en babymoord moet je echt naast je neerleggen.
Die mensen zitten in een overgelijkbare situatie. Bij ons was het ook heel
lang de vraag of ik wel zwanger zou worden, maar ik zal de laatste zijn
die vind dat ik kan oordelen over iemand anders' situatie. Het is jouw
leven en niet die van hun en het is de bedoeling dat ook jij gelukkig bent.
Hoop dat je er wat aan hebt.
20.127. Spijt
Hallo mensen.ik ben 17 jaar en heb eind augustus abortus gedaan. Ik zou daarheen voor een abortuspil en toen ik daar was kon het niet meer ofzo zeiden ze. Toen moest ik een curitatie en ik lag daar en wou niet meer. Toen MOEST ik, ik mocht niet weg van hun. Heb er zoveel spijt van.:'(
Priscilla
20.128. Voor Priscilla
Je MOEST?Als je het echt niet had gewild, dan was je toch van de tafel afgesprongen? Of voelde je jezelf geintimideerd door de hele gang van zaken en is het je min of meer "overkomen"?
Ik vind het trouwens heel verstandig om abortus te plegen als je pas 17 bent. Het zou allemaal misschien wel kunnen, zo jong een kind krijgen, maar vraag je eens af tegen welke prijs. De romantiek van heel jong een kindje krijgen, is in werkelijkheid toch echt anders hoor. En nu kun je zorgen voor een goede opleiding en een prima baan en een relatie die goed is en waarin kinderen welkom zijn.
Dus niet wegzakken in negatieve gevoelens, bedenk maar dat jij je kind meer gunde dan een tienermoeder met bijbehorende problemen.
Veel geluk!
Anna
20.129. Spijt komt altijd te laat
Reactie op Graag advies
Wie zijn wij om zomaar te beslissen of iemand wel of niet mag leven? What about adoption? Wie zijn gat verbrandt moet op de blaren zitten!20.130. Reactie op spijt komt...18.130.
Gefeliciteerd met het maken van de domste, meest achterlijke opmerking aller tijden ooit op deze site (een aantal mensen die wel de naam eronder plaatsen, daargelaten). Grote klasse om dit te plaatsen, en o ja: het ook nog zonder naam te durven plaatsen. Mensen die maar wat roepen en te laf zijn om de naam erbij te plaatsen, zijn de grootste lafbekken en hyprocrieten die er hier op aarde rondlopen. Bovendien: ken uw spreekwoorden, want deze uitspraak klopt zelfs van geen enkele kant. Hoe belachelijk wil je jezelf nog maken? En waarschijnlijk reageer je niet eens meer. Ga je schamen, rapalje. En je mond spoelen met een stuk zeep.Dees
20.131. Spijt
Reactie op Reactie op abortus
Ook ik heb 2 abortussen gedaan en ik voel me vreselijk, heb pijn in mijn hart. Ik wou dat ik het nooit had gedaan.20.132. Wie zijn billen brandt....
Reactie op Abortus?!
Wie zijn billen brandt....... moet op de blaren zitten! En zo is het maar net bij abortus. Ik (toen 30) heb begin september abortus laten plegen, door middel van de abortuspil. Ik had net een hoop problemen achter de rug, in mijn vorige dorp, mijn moeder ernstig ziek (nu overleden) en de verhuizing naar een nieuw begin. Mijn wereld stond op zijn kop toen ik ontdekte dat ik zwanger bleek te zijn. Het zou mijn vijfde kind zijn geworden. Ik raakte volledig in de stress, want hoe moest dit nou? Allerlei problemen gehad, net verhuisd, mijn moeder ernstig ziek, zij zou zeker overlijden in deze zwangerschap. (was dan ook gebeurd) Ik had al eens vaker een nare zwangerschap gehad en wou dit niet nog eens, abortus leek me beter. Alhoewel, zo`n kindje leek me ook wel weer wat. Al zou de zwangerschap erg zwaar zijn. Hoe zou het moeten 4 kinderen hebben en weer die bekkenpijn? Ik zat helemaal te stuiteren.Bij de kliniek (Stimenzo/ Rutgers Groningen) nadat ik van de stress een deuk in mijn auto had gereden tegen een paal in de parkeergarage, merkte ik overduidelijk dat mijn man en ik met onze dwarsliggende peuter van 2, niet zo welkom waren. Een rare drukkende sfeer en niet eens speelgoed om een kind stil te houden. Mijn peuter krijstte vanaf de eerste stap over de drempel, voelde het zeker aan. Eerst een gesprek, toen een echo, bleek te kort 4 weken zwanger, moest over 2 weken terug komen. Zo gezegd, zo gedaan.
Toen ging ik alleen, zonder man, zonder peuter. Weer gesprek gehad, ik twijfelde. Ik wou het kind wel, de bevalling ook wel (is maar een dag) maar de zwangerschap (niet weer 9 maand bekkenpijn, uh dat geld trouwens vaak niet voor mensen met een eerste of tweede zwangerschap, dan zijn je bekken nog niet zo week). Weer echo, 6 weken zwanger. Ik mocht even een kwartier buiten met mijn man (telefonisch) overleggen wat nou de beslissing zou worden. Gedaan dus.
Daar in de kliniek, waarvan ik nou niet kan zeggen dat het er echt professioneel aan toe gaat. Daar moest ik de eerste abortuspil innemen, zo slim zijn ze wel, na die eerste pil via je mond bij hen, kun je niet meer terug. Ging nog langs mijn ouders, ze vroegen hoe het ging, ik zei ik heb nu al spijt. Toen zei mijn moeder, als je graag nog een kindje doe dat maar later als je er aan toe bent. De volgende dag moet je thuis als een tampon pil 2 t/m 4 inbrengen. Paar uur daarna begon de pijn, krampen in de baarmoeder, voelt als weeenpijn 6 uren lang. Veel bloed op de wc, kraamverband in.
Toen de pijn over was mistte ik mijn kind pas echt. En waar is de kraamzorg? De slingers? De visite om mijn baby te bewonderen! Niet, want er is wel pijn, maar geen kind. Zelf gedaan, want immers zelf besluit genomen. Nu half jaar later, nog steeds spijt. Zijn helaas ook nog vrouwen uitgerekend in mijn periode. Of dat niet alleen ook als iemand nu een kindje krijgt voordat ik uitgerekend zou zijn, knapt er iets in mij.
Bij een abortus voel je pas als je spijt krijgt wat een vrouw voelt die niet moeder kan worden, maar het dolgraag wil, het gemis doet pijn ook al heb je het jezelf aangedaan! Jij kan wel moeder worden, ontneem jezelf deze kans niet!
Bij mijn schoonouders is abortus taboe, mag ik er niet over praten. Ik wil er eigenlijk een einde aan maken, aan dit taboe. Er zijn veel mensen die spijt hebben van hun abortus. Je kan je verhaal niet kwijt. Je bent alleen, niemand begrijpt je verdriet. Na mijn vierde zag ik zwangere vrouwen, gelukkig ik niet meer dacht ik dan, of baby`s, wat een werk! Gelukkig zijn die van mij al groot. Maar, na de abortus kijk ik weer in iedere kinderwagen. Schattig zo`n kleintje! En die zwangerschap, dat heeft ook wel weer wat dat geschop in je buik.
Abortus? Niet doen dus.
Luus
20.133. Luus
Kinderen krijgen doe je niet alleen met je gevoel maar ook met je verstand. Als de omstandigheden niet goed zijn, is het soms beter om voor een abortus te kiezen. Dat getuigt van verantwoord ouderschap.Op mijn 39ste werd ik zwanger van mijn vriend. We hadden condooms gebruikt, maar dat had dus blijkbaar niet goed uitgepakt. We hebben er samen uitgebreid over gepraat. Ik had toen vier kinderen en kwam uit een traumatische scheiding. Mijn vriend (inmiddels al jaren mijn echtgenoot) kende ik nog maar kort. Hij wilde er wel in meegaan als ik erg graag wou. Ik vond het geen goed idee. Ik had mijn handen al vol aan mijn kinderen en nog een kind van een (toen) prille relatie zou voor veel onrust gezorgd hebben, juist in een periode dat de rust weer een beetje terugkeerde. Dus heb ik toen een overtijdsbehandeling ondergaan, dat kon, omdat de zwangerschap nog erg pril was. Nooit ook maar een seconde spijt van gehad.
Zo kan het dus ook!
U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.
Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.