Groot Gezin
Vragen en antwoorden
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

27. Ongewenst niet zwanger

Hoi,

ik zit klem, mijn man wil geen kinderen. Na 2 jaar praten, huilen, doorgaan en uiteindelijk toch de sterilisatie van mijn man, krijg ik zo langzamerhand het gevoel wel heel graag moeder te worden. Dat hij nu geen kinderen meer kan verwekken is in iedergeval duidelijkheid want iedere keer toch stiekum hopen dat heel misschien, je weet maar nooit, was een redelijke killer voor onze intiemiteit. Nu is het duidelijk en voor hem een opluchting, aanvankelijk ook voor mij.

Doordat ik nu geen "dreiging" meer voel ervaar ik mijn mijzelf veel bewuster. Ik ben nu 40, en heel pril dit gevoel voor mijzelf aan het erkennen. Mijn wereld staat bij tijd en wijlen op z'n kop. Je moet weten dat ik altijd heb gedacht dat ik alleen met de man waar ik van houd dit zou willen/kunnen. En nog steeds is dat zo, maar toch.... ik heb fantasiën mijn pasgeboren kind te ontmoeten, en ben er eigenlijk al vandoor zonder hem.

Ik voel me afgewezen, verraden als ik diep in mijn hart kijk, hebben we nog een basis om verder te gaan? Ik weet dat hij mij het moederschap gunt maar dan niet met hem, snap je, we gaan dan uit elkaar. Hoe gek we ook zijn op elkaar.......... steeds weer komt en gaat het idee dat ik ook zonder kind gelukkig kan zijn. Na een tijdje komt heviger en duidelijker de betekenis van met moederschap/kind, straks ben ik te laat. Help! en wanneer is dat dan, te laat.

Mijn God wat ga ik doen, is er iemand die mij begrijpt? Ik kan kiezen maar in beiden gevallen kies ik voor een rouwproces. Hoe gaat dat dan rouwen om geen kind. Ik zal me weer moeten hechten aan hem en hem vergeven en mijzelf ook. Tjee..... ik ben de weg kwijt.

Linda

Reactie voor op de website?

27.1. Voor Linda

Linda, wat erg voor je dat je man je zo voor het blok zet. Als je kinderwens er zo erg is, dan zou ik wel breken met man en desnoods bam moeder worden. Ik kan me ook geen leven zonder kinderen voorstellen. Mijn man heeft zich een aantal jaren geleden ook laten steriliseren (wij hadden toen 4 kinderen), hij vond dat het genoeg was zo, maar ik was er erg op tegen. Ik was ook erg boos dat hij geen rekening met mij hield en mijn gevoelens en heb toen dus ook gezegd dat ik hem ging verlaten, dat we dus blijkbaar niet bij elkaar pasten. Na heel veel praten en natuurlijk verdriet, zag hij dat het inderdaad zo is dat iets met zijn tweeën moet beslissen en dat hij eigenlijk wel nog kinderen wilde, maar de omgeving nogal negatief was tegenover een groot gezin en hij bang was dat we als asso zouden worden bestempeld.

Dus hij heeft het laten herstellen en we hebben er nog 3 kinderen bij gekregen en ja, de reacties van andere mensen zijn wel eens bot, maar wij zijn er nu gelukkig mee (allebei), zo gelukkig dat we nu in blijde verwachting zijn van ons 8ste kind. Hij is zo trots als een pauw.

Het enige advies wat ik kan geven is: praat er heel veel over met zijn tweeën en probeer goed duidelijk te maken hoeveel verdriet dit jou doet. En probeer eens te achterhalen waarom hij geen kinderen wil. Misschien heeft hij wel bepaalde angsten die je met hulp kan verhelpen of heeft hele goede redenen die jij kan snappen.

Maar als 1 van jullie moet leven met een groot verdriet zou dit niet eerlijk zijn en tja er zit natuurlijk wel een leeftijds grens aan het vruchtbaar zijn.

Ik wens je heel veel sterkte en praten, praten en praten, misschien vinden jullie samen nog een oplossing, want geen kinderen betekent ook geen kleinkinderen, ik vind dat nogal wat.

Liefs Tanja

Reactie voor op de website?

27.2. Hetzelfde gevoel

Ik ben een moeder met een zoon van 5 en mijn vriend heeft een zoon 6 en een dochter van 9 uit een eerder huwelijk. Toen ik je verhaal las dacht ik: eindelijk iemand die een beetje hetzelfde heeft. Alleen heb ik een samengesteld gezin en mijn vriend is gesteriliseerd en wil echt geen kinderen meer, terwijl ik dol graag nog een kindje van ons samen wil. Het doet immens veel pijn om dat te accepteren en toch probeer ik dat elke keer weer. Maar ik voel ook dat stukje gemis... en ik wou eveneens dat ik hem dat duidelijk kon maken maar helaas...

Elise

Reactie voor op de website?

27.3. Je bent niet alleen Linda

Mijn partner en ik hebben 2 juli 2004 een schitterend zoontje gekregen en nu ik weet wat het is wil ik dolgraag nog een kindje. Maar mijn partner heeft zich (ondanks mijn aandringen dit niet te doen) 22 weken later laten steriliseren. Ik denk niet dat ik hem dat kan vergeven, en dus zit ik ook met de vraag of ik wel bij mijn partner moet blijven. Hij heeft mij gewoon genegeerd in mijn gevoelens en ik ben bang dat onze relatie voorgoed kapot gemaakt is!

Ik ga eerst bij een therapeut langs om te zien of de relatie nog te redden valt, daarna zal ik een keuze moeten maken voor mijzelf en mijn zoontje. Ik wens jou (en mij) veel sterkte toe in het maken van zo'n moeilijke beslissing.

Evelyn

Reactie voor op de website?

27.4. Linda, kies voor jezelf !

Linda,

Ik ken jouw probleem erg goed, ik woon zelf net alleen na een relatie van 8 jaar gehad te hebben. Mijn exvriend wilde altijd al geen kinderen, en telkens als ik erover begon zei hij: "met een aantal jaar wil ik er dan wel 1", terwijl ik er altijd 3 heb gewild. Vorige zomer was het dan zover dat ik er voor mijn gevoel helemaal klaar voor was en begon het gesprek. Er kwam uit dat hij uiteindelijk toch helemaal geen kinderen wilde.

Mijn wereldje storte eigenlijk in, en ik ben aan het denken gegaan en heb geestelijk een rottijd gehad. Ik heb uiteindelijk in Januari voor mezelf gekozen en ben weggegaan met veel pijn in mijn hart maar hoop een andere partner tegen te komen die in de toekomst wel kinderen wil.

Ik wens je heel erg veel sterkte toe!

veel liefs Senna

Reactie voor op de website?

27.5. Het kan nog anders....

Hoe zal ik het in een notedop vertellen: ik ben 26 jaar, mijn man is 46. Hij heeft 3 kinderen uit een eerder huwelijk en we hebben samen nog een dochter van bijna 4. Ik was toen 23 en hij heeft zich 4 weken later laten steriliseren. Een paar jaar later begon het bij mij te kriebelen en dit werd steeds heviger en natuurlijk begint het dan ook een probleem te vormen in je huwelijk.

Zijn eerste opmerking "ik had het wel verwacht" deed mij heel veel pijn. Had dat dan ook destijds verteld en niet nu, ik was pas 23 en had nog geen idee wat het moederschap inhield. Na vele verwijten over en weer was de discussie gesloten, er kwam geen kind bij. Hoofdreden voor hem was dat hij er niet genoeg aandacht aan kon geven en daar zou hij zich schuldig over gaan voelen.... erbij vermeld dat hij een drukke baan heeft en dat hij er voor onze dochter ook niet is en dat heb ik zelf nooit als een probleem ervaren.

Ik kon dus de reden ook maar moeilijk accepteren. Ik mocht wel misschien wel de rest van mijn leven me ellendig voelen, maar hij niet... Tijdens onze laatste discussie waren we op een punt beland na vele huilpartijen dat ik zo niet verder wilde, het ging niet zo maar voorbij. Ik had hem gevraagd er nog een keer goed over na te denken en we hebben alles uitvoerig besproken over hoe en wat en als het echt niet zou gaan bleef er misschien nog maar 1 mogelijkheid over: ieder zijn eigen weg. Daar is hij zo van geschrokken, omdat hij het altijd had afgedaan als een fase waar ik doorheen moest. Dus nu, na veel praten, ziet hij eindelijk in hoe belangrijk het is voor mij en zal hij in augustus een hersteloperatie ondergaan. Niet dat dit een garantie is voor een zwangerschap, maar dan is het voor mij makkelijker te accepteren dan nu....

We gaan het in ieder geval proberen. Ik hoop voor jou dat hij het uiteindelijk ook in zal gaan zien ook al gaat daar een poosje overheen. Bij mij heeft dit ook 2 jaar geduurd!

Heel veel sterkte!

Liefs van Linda.

Reactie voor op de website?

27.6. Wanhoop

Uitzichtloos,

Mijn vriend en ik kunnen geen kinderen krijgen. Na een proces van veel medische behandelingen en verdriet staat het vast; GEEN EIGEN KINDEREN!

Tijdens de medische behandeling dacht ik wel eens aan adoptie. Mijn vriend schoof dit vooruit en zei de hoop niet tijdens de behandelingen op te geven. Nu blijkt dat hij absoluut geen adoptie-kind wil en ik wel. Het verdriet is er alleen maar groter door geworden. Dit is zo bepalend voor mijn leven! Maar wat moet ik? Met mijn 38 jaar op zoek naar een man die wel kinderen wil? Ik zit echt klem, krop het op en gesprekken met mijn vriend leiden tot wanhoop en ruzie.

Groetjes S.

Reactie voor op de website?

27.7. Het kan verkeren (reactie op 11)

Sinds 23 december 2005 zijn mijn man en ik ouders geworden van een klein lief dochtertje. Mijn man is smoorverliefd op haar geworden vanaf het moment dat ze is geboren en vindt het super mooi!

Het heeft wel 8 jaar geduurd voordat ze er eindelijk was. 9 jaar geleden heb ik mijn man ontmoet, hij was toen 51 jaar en ik 32. Na ons trouwen wilde ik heel graag een kindje van ons samen. 5 jaar lang heeft mijn man zich hier tegen verzet. Hij had immers al 3 volwassen kinderen en geen zin meer in al dat gedoe. Ruzie's, tranen en ben zelfs weggelopen. In die periode kreeg ik een miskraam. Op mijn 37 jaar dacht ik dat dit de eerste en laaste kans was ooit nog moeder te worden.

Een half jaar lang had ik geen tranen meer over, 1 maand lang heb ik vol continu gehuild. Pas toen zag mijn man wat voor een verdriet ik had. Vanaf mijn 38e zijn wij ervoor gegaan, helaas zonder succes op de natuurlijke manier. Na de 2e IVF werd ik zwanger van mijn/ons dochtertje. Ik ben nu 41 en eindelijk gelukkig. Mijn man is 60 en voelt zich super trots op zijn kleine lieve meisje. Hij zei dat hij dit wel jaren eerder had gewild. Dat had 9 jaar eerder kunnen zijn. Je ziet het kan verkeren.

Als je moederwens zo sterk is moet je dat zeker niet negeren. De rest van je leven zal je er altijd mee geconfronteerd worden. Als je man zo egoïstisch is en zo weinig van je houdt dan kan je beter alleen zijn. Zo heb ik dat vroeger ook gevoeld en geloof me ik ben een aantal jaren door een heel diep dal gegaan. Heel veel succes met welke beslissing je ook neemt

Annelies

Reactie voor op de website?

27.8. Een ongelukje werd een gelukje

Hoi Tanja,

Jouw verhaal klinkt voor ons erg bekend. Alleen hadden wij drie kinderen. Ik wilde graag een 4e erbij, maar hij niet. Bang voor de familie en vrienden. En natuurlijk de financiële gebied. Praten en praten, maar nee, hij wilde niet.

Ik had mij er bij neergelegd en kon er gelukkig mee overweg. Jaren later waren we bang dat ik ongewenst zwanger zou zijn omdat er iets mis was gegaan bij het vrijen. Ik slik al 6 jaar geen pil en hij gebruikt altijd condooms en dat was nooit misgegaan. Tot heden dachten we ojé, nu toch fout gegaan. Maar nee de menstruatie kwam toch op tijd dus was er niks aan de hand. Toch had ik diep van binnen verdriet.

En toen ik mijn man vertelde dat ik ongesteld was pakte hij me beet en zei: ik ben blij dat je niet zwanger bent want ik doe het liever toch met liefde en niet door een ongelukje. Dus ik stond raar te kijken. Hij zei: omdat je 36 bent wil ik wel dat je foliumzuur gaat halen en slikken, dan kunnen we met liefde aan een vierde beginnen. Want die drang was bij mij weer teruggekomen door dat ongelukje wat op niks uit draaide. Stiekum had ik zo zitten hopen.

Maar nu zie je maar, door een ongelukje waar niets uit kwam gaat er misschien toch een gelukje komen maar dan uit liefde. Ik houd jullie op de hoogte. Misschien kan iemand mij wel vertellen of het vrij snel gaat, want ik slik al 6 jaar geen pil dus heb nooit wat gebruikt. En gelukkig voel ik mijn eisprong en was bij die andere zwangerschappen ook gelijk zwanger. Maar toen was ik wel een stukje jonger. En ik lees op internet dat als je boven de 36 bent, je veel minder kans hebt. Dus wie heeft hier ervaringen mee en wilt dit mij vertellen?

Groetjes Yfje

Reactie voor op de website?

27.9. Zelfde schuitje

Beste Linda.

Zojuist las ik jouw verhaal en het is een en al herkenning wat ik voel. Zelf ben ik dan geen 40 maar 34 en mijn vriend heeft zich nog niet laten steriliseren maar hij denkt hier wel heel serieus over na. Inmiddels lopen we al 4 jaar te tobben over hoe nu verder? Hij wil namelijk "eigenlijk" geen kinderen. Wat dat "eigenlijk" nu precies inhoudt, blijft voor mij een raadsel.

Ik weet ook niet meer wat ik moet doen, dezelfde overwegingen die jij hebt/had. Kies ik voor een leven zonder hem of voor een leven zonder kinderen? Dat is een keuze die ik niet kan maken.

Daar komt ook nog bij dat mijn vriend wel heel erg van kinderen houdt, zolang ze van een ander zijn. Mocht ik een kindje gehad hebben toen we elkaar leerden kennen, dan had hij er met alle liefde van de wereld voor willen zorgen... maar er zelf voor kiezen, dat wil hij niet. Als ik vraag waarom niet, dan zegt hij: waarom wel? En zo zitten we steeds weer vast.

Geen idee hoe de toekomst eruit zal zien, wie welke keuze gaat maken. Zal mijn kinderwens, straks groter zijn dan mijn liefde voor hem? Kweetniet, mijn liefde voor hem en die kinderwens kan ik niet los van elkaar zien, want ik wil kinderen met hem.

Nu ik mijn stukje nalees, denk ik dat je er niet veel aan hebt, maar je bent in ieder geval niet de enige. Ik ben erg benieuwd naar hoe het je verder vergaat en welke keuzes je gaat maken.

Groet, Maria

Reactie voor op de website?

27.10. Ik begrijp je

Hoi Linda, ik zit zelf in precies hetzelfde schuitje wie weet dat we wat aan elkaar hebben! Zou t heel fijn vinden eens live contact met je te hebben. Sta ook op deze site met kinderwens van gescheiden man. Verlang er echt naar om met vrouwen die hetzelfde hebben als wij te praten.

Reactie voor op de website?

27.11. Kies voor jezelf

Beste Linda,

Sinds 1,5 jaar ben ik weg bij mijn ex-partner, hij was gesteriliseerd, ik wist het pas na 2 jaar. Ik was 29 toen ik met hem ging en hij was al 44, maar hij had niets gezegd. Ik heb een relatie van 7 jaar met hem gehad. Ik dacht dat ik mijn kinderwens wel opzij kon zetten vanwege mijn liefde voor hem. Dat ging dus niet.

Ik heb uiteindelijk besloten om weg te gaan bij hem en voor mijzelf te kiezen. Als je een kinderwens hebt en je man wil dat niet moet je echt voor jezelf kiezen. Ik heb daarna in een zware depressie gezeten en ben er gelukkig uit gekomen, mijn droom was namelijk met hem kinderen te krijgen. Nu heb ik een hele lieve vriend met wie ik probeer om kinderen te krijgen. Wij zijn al een jaar bezig en helaas lukt het nog niet, misschien komt het ook omdat ik ouder ben, ben 38, en dan weet je dat alles vermindert.

Maar zet alsjeblieft je eigen wens niet opzij omdat je man dat niet wil, je krijgt er echt spijt van. Ik heb het zelf ondervonden, ik was zo gemeen tegen mijn eigen neefje en nichtjes en hoopte dat zij een hekel aan mij kregen, maar dat werkt echt niet. Ik hou heel veel van die kleintjes en zij kunnen er niets aan doen. Het is mijn keuze destijds geweest, en jij zelf kan het veranderen niemand anders. Ga voor je eigen wensen het kan wel eens te laat zijn en je kan er zo vreselijk verdrietig van worden. Dan is jouw man waarschijnlijk niet de persoon waar je een toekomst bij hebt ook al houd je veel van hem.

Jane

Reactie voor op de website?

27.12. DOEN!

Ik heb mijn vriend voor het blok gezet na 6 jaar samen. Hij wist het niet, en ik wist het in een keer wel. Ik wist dat ik al 32 was en dat ik wel degelijk ooit kinderen wilde. Dus heb ik gezegd: nu, en anders gaan we als vrienden uit elkaar, ook geen probleem, maar ik maar 1 leven en anders word onze relatie op den duur wel saai en staan we alleen maar aan de kant te kijken.

Toen was hij in een keer ook helemaal voor. Binnenkort gaan we aan de slag om kind nummer 2. Het gaat goed, we hebben veel lol met het ouderschap.

Ik zou zowiezo vrouwen adviseren zich niet aan het lijntje te laten houden, zeker niet na je dertigste. Ga als vrienden weg en neem een man die wel kinderen wil als jij dat ook wilt (en die lopen er genoeg rond, zeker als jij belooft ook gewoon te werken voor het gezin en het huis!!)

Groetjes, Jojanneke

Reactie voor op de website?

27.13. Hetzelfde schuitje

Hoi Linda (en Maria),

Ik las Maria's verhaal en dat is precies zoals ik mijn situatie ook zou omschrijven.

Ik ben bijna 27 en mn vriend is net 35 geworden. Hij wil nooit kinderen en de reden, ik weet het niet eens precies. Hij zegt alleen maar 'ik wil het gewoon niet'. Veel, heel veel verdriet heb ik ervan. Probeer zo normaal mogelijk te leven (onze relatie is verder perfect, dat is misschien wel het moeilijkste) maar toch gaat het gevoel van een kind willen niet weg.

Ik heb mijn vriend duidelijk gemaakt dat ik er ECHT maar 1 wil, dat vind ik genoeg, ben ook wel op mijn vrijheid gesteld maar ik mis echt iets belangrijks in mijn leven naast hem. Ik werk op di/woe/do/vr en hij op ma/di/woe/vr/zat waardoor ik dus 2 dagen alleen ben en ik verveel me te pletter. Ik ben voor hem verhuisd van Groningen naar Zoetermeer (maar daar stond ik helemaal achter hoor) en we zijn al 4 jaar gelukkig samen, maar dit staat nu echt in de weg.

Enkele weken geleden wilde ik echt een einde aan onze relatie maken maar ik kan het niet... Ik kan die keuze nu niet maken want ik sta er nog niet helemaal achter en misschien hoop ik dat ik toch 'per ongeluk' zwanger raakt (hij gaat er dan wel voor zegt ie, maar zelf die keuze maken, nee). Ik ben gestopt met de pil dus hij moet voor condooms zorgen, nou dat doet ie iets te perfect als je het mij vraagt. Ik heb zelfs al overwogen om ze lek te prikken :-) maar dat is erg kinderachtig. Hoewel je zo wel wordt, soms schaam ik me voor die gedachten.

Ik vind het zo egoistisch van hem en vooral omdat hij geen 'normale' reden kan geven is het moeilijk te accepteren.

Als ik zeg dat we dan misschien uit elkaar moeten gaan, moet ie huilen en zegt ie dat ie me niet kwijt wil. Maar verder denkt ie er niet over.

Wendy

Reactie voor op de website?

27.14. Voor Wendy

Weet je wel zeker dat je echt door wil met je vriend? Zou je ook gelukkig zijn met hem zonder een kind? Ik weet dat dit moeilijk voor je is om hier echt over na te denken. Je bent nog jong en eingelijk heb je nog tijd genoeg. Maar als jij er niet achter kan komen waarom jou vriend geen kinderen wil, dan heb je echt een probleem. Per ongeluk zwanger raken lijkt mij nu niet de beste oplossing. Ook niet eerlijk van zijn kant om te zeggen als het per ongeluk wel gebeurt is het oke.

Ja wat wil hij nu, wel of niet. Het zou kunnen zijn dat hij de verantwoordelijkheid die het met zich mee brengt nog niet ziet zitten. Als je met hem verder wil is het toch belangrijk om er achter te komen waarom hij geen kind wil. Neem dan ook geen genoegen met ik wil het gewoon niet. Als jij ongelukkig bent met de gedachte, dat als je bij hem blijft er nooit een kind zal komen, wat jij wel wil. Zou je je moeten afvragen om ongelukkig zonder kind bij hem te blijven, of de keuze gelukkig met een andere man met kind.

Ik weet dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan maar ik hoop dat jullie er samen uit komen.

Jessica

Reactie voor op de website?

27.15. Ook in hetzelfde schuitje

Ik wist van het allereerste moment dat mijn man geen kinderen wilde. Ik dacht, dat trekt wel bij, zijn vorige relatie was erg slecht. We zijn nu 7 jaar verder en inmiddels een paar maanden getrouwd. En natuurlijk trekt het niet bij. Ik ben 33 en hij 44. Als reden geeft hij dat hij "het gevoel", als in "de wens" gewoon niet heeft.

Waar ik het meeste moeite mee heb is dat hij het niet met mij wil. Hij wil het ook niet met een ander. Maar hij wil met mij dus dat geluk niet aangaan. Al dat geluk van het samen besluiten het te gaan doen, proberen zwanger te raken, de zwangerschap. Al dat geluk, wat ik bij vrienden allemaal om me heen zie, dat wil hij gewoon niet met mij. Het is zo pijnlijk, ik kan wel met mijn kop tegen de muur slaan. Hij voelt zich schuldig zegtie, hij is bang me kwijt te raken. Ik wil helemaal geen andere vent, ik wil alleen met hem kinderen.

Al jaren probeer ik het weg te redeneren. "Kinderen zijn niet zaligmakend", "Ik hoef geen kinderen om gelukkig te zijn, ik heb het prima naar mijn zin zo", "Misschien wordt het wel een heel moeilijk kind en wat dan?", "Een baby is leuk, maar ze worden groter", "Die, die en die hebben ook bewust geen kinderen en die zijn ook stik-gelukkig".

Toch steekt elke keer weer mijn verdriet de kop op en steeds heviger. Ik wil absoluut niet bij mijn man weg, maar ik weet ook niet in hoeverre dit de rest van ons leven samen gaat vergallen. Die kans lijkt steeds meer aanwezig te zijn. Mijn man is er ook wanhopig onder, en zelfs als hij dan uit wanhoop zou toegeven, weet ik toch dat hij er niet achter staat en dat doet enorm af aan het geluk van het samen willen gaan voor een kindje.

Nog een Linda

Reactie voor op de website?

27.16. Ongewenst niet zwanger

Waarom ga je niet bij je man weg? Als jij er zo ongelukkig van wordt om geen kinderen te krijgen. Jij wist van te voren heel goed dat er geen kinderwens bij hem was. Na zeven jaar een relatie te hebben gehad en te besluiten te gaan trouwen heb je het er wel over. Als jij nu al denkt dat het misschien jou leven zal vergallen als er geen kinderen komen, vraag ik mij af of jij ooit wel gelukkig zal worden met jou man. Zet hem niet voor het blok, jij wist dit.

Als jij echt kinderen wil, blijf dan niet bij hem. Er komt vast wel een man in je leven waar je net zo veel van kan houden als hij,maar die wel kinderen met je wil. En anders als je besluit wel bij je man te blijven, begin er dan niet meer over,want dan is het ook jou keuze om kinderloos te blijven.

Ik snap nog steeds niet waarom vrouwen met een kinderwens doorgaan met een relatie,waarvan ze weten dat hun partner geen kinderwens heeft en zij wel. Volgens mij zit je dan echt op een andere golflengte dan je partner. Ik kan mij niet voorstellen hoe veel je ook van een persoon houd,dat je zo iets van samen kinderen krijgen niet kan delen. Het gaat er bij mij echt niet in dat je dan voor een ander maar geen kinderen krijgt, omdat hij het niet ziet zitten en jij wel. Wat doe je je zelf aan denk ik dan. Een leven zonder kinderen en vol wrok gevoelens naar je partner. Dat kan toch niet gezond zijn?

Of denken later, als hij wat ouder is wil hij misschien wel. Dit vind ik ook erg naief. Als je van elkaar houd kies dan ook voor elkaars geluk.

Reactie voor op de website?

27.17. @Ongewenst niet zwanger: nr 16

Jammer dat er bij bovenstaand bericht geen afzender staat, want ik wil hier graag even op inhaken.

Het is heel makkelijk om als buitenstaander (die dit probleem zelf duidelijk niet kent) te zeggen dat je bij je man weg moet gaan. Tja als het ZO makkelijk zou zijn, dan zou dit forum er niet zijn denk ik.

Als je relatie helemaal top is en het enige wat er scheelt is de kinderwens die door de partner niet gedeelt wordt, dan is het nog niet zo makkelijk om van je partner te scheiden. Je hele leven verandert op dat moment. Terwijl je dit leven juist wel wilt, alleen dan met kind erbij.

Ik zit verder helemaal op 1 lijn met mijn vriend. Toen ik hem leerde kennen wisten wij allebei dat wij geen kinderen wilden. We wilden vrij zijn, doen en laten wat we wilden, geld genoeg hebben en op vakantie gaan wanneer wij dan zouden willen.

In werkelijkheid ligt het heel anders. We hebben een nieuw huis gekocht, leuke banen en geld genoeg. Perfect zou je denken. Ware het niet dat bij mij op een gegeven moment de hormonen op gingen spelen. Dit kwam toen we aan het klussen waren in ons nieuwe huis en we nu een slaapkamer over hebben waar we niets mee doen. Ik zag er ineens een babykamer in met een schatje van ons samen in de wieg. Die gevoelens zijn gaan overheersen en geloof me, je vraagt er niet om! Helaas is het gevoel er bij mn parnter niet.

Ik vind het dan ook niet eerlijk als mensen zeggen dat ik wist dat hij geen kinderen wilde. Er is niets veranderlijker dan een mens! Ik heb niet gevraagd om deze gevoelens, krijg ze ook maar in mn schoot geworpen, maar IK ben wel degene die er mee zit en er verdrietig van wordt.

Je zegt dat als je van elkaar houd je voor elkaars geluk kiest. Waarom moet ik hem dan laten gaan? Hij kan ook voor mij aan kinderen beginnen,

Wendy

Reactie voor op de website?

27.18. Ongewenst niet zwanger

Nou Wendy ik hoop van harte voor je dat hij voor jou en een kindje kiest. Maar wat als hij voet bij stuk houd en echt geen kinderen wil? Als je besluit om dan toch maar bij hem te blijven dan kies je voor zijn geluk zonder kinderen en niet jou geluk met wel een kindje.

Reactie voor op de website?

27.19. @ongewenst niet zwanger nr 18

Als hij voet bij stuk houd en echt geen kind met mij wil, dan ga ik bij hem weg...

Afgelopen 2 weken waren we op vakantie en zaten we een aantal dagen bij het zwembad lekker te luieren en ja zie daar, allemaal ouders met kindjes, lekker aan het zwemmen en spelen in het water. Het zag er zooo gezellig uit. Ineens wist ik het, dat wil ik ECHT ook gaan meemaken, ik vond t ook ineens saai met zn 2en we lagen maar een beetje te zonnen en op gegeven moment ben je toch uitgeluld, dus als hij niet wil ga ik bij hem weg.

Ik schrok eigenlijk best van mezelf dat ik het ineens wist want dan flitst gelijk je hele leven voorbij. Alles wat ik kwijt ga raken als ik bij hem wegga. Maar dat zijn uiteindelijk maar bijzaken, mn gevoel is sterker. Ik moet dit doen.

Een dezer dagen (wilde er niet in de vakantie over beginnen) ga ik het hem vertellen. Dan geef ik hem nog 1 kans om serieus na te denken of hij wel/niet een kindje met mij wil en de gevolgen van zijn keuze. Anders hoop ik dat we als vrienden uit elkaar kunnen gaan, want ik weet nu als ik blijf en er geen kans op moederschap aanwezig is, dan wordt ik diep ongelukkig en loopt onze relatie toch uiteindelijk op de klippen. En dan ben ik waarschijnlijk te oud om moeder te worden (ik WIL ook niet na mn 30ste moeder worden dus ik moet ook nog opschieten voor mn gevoel, en als ik nu geen beslissing neem komt het er niet meer van).

Heel moeilijk maar ik heb ook maar 1 leven en ik moet mn eigen geluk maken.

Wendy

Reactie voor op de website?

27.20. @linda

Ik heb met veel aandacht alle topics en reacties gelezen hier. Ik kan me voorstellen dat de keuze heel moeilijk is, kinderloos blijven bij de man van wie je houdt of je eigen weg kiezen en je kinderwens volgen. Echter hoe moeilijk het ook klinkt zou ik voor het laatste kiezen. Zoals reeds eerder beschreven zitten jullie als partner op verschillende golflengtes en dit mag niet tot gevolg hebben dat 1 partner ongelukkig is. Ik heb zelf 2 kinderen en verlang al ruim 2 jaar naar nog een, mijn partner wil ook niet. Ondanks dat we het heel goed hebben zorgt dit verschil over aantal kinderen toch voor druk in de relatie.

Een kinderwens is een heel sterk gevoel, maakt niet uit of het om de eerste tweede derde of volgende gaat. Dit gaat niet zomaar over. Andersom geen kinderwens is net zo sterk. Dus mijn advies kom je er echt niet uit, praat een laatste keer met je partner vertel hoe ellendig jij je voelt, laat hem vertellen waarom hij geen kinderen wil. Blijft hij bij zijn standpunt, ga dan als vrienden uit elkaar. Succes met je keuze.

Karin

Reactie voor op de website?

27.21. Voor het blok?

Ik vind het een beetje jammer dat de mannen hier vaak als de boemannen neergezet worden. Een man heeft toch net zoveel keus GEEN vader (meer) te willen worden als wel? Dat is toch niet voor het blok zetten? Nee is nee en daar kan je je als vrouw bij neerleggen of een andere man zoeken.

Een andere opmerking vond ik ook wel vreemd: er lopen genoeg mannen rond die wel kinderen willen als je als vrouw maar belooft ook weer te gaan werken. Ben je nu uit liefde bij iemand of om een huishouden te draaien? Je gaat toch geen beloftes doen puur om een kind verwekt te krijgen?

Ik heb geen sterke kinderwens, vriend ook niet. Dus komen er geen kinderen. Zolang we niet allebei (ja, allebei) volmondig JA zeggen tegen een kind, dan gebeurt het gewoon niet, erg simpel.

Pien

Reactie voor op de website?

27.22. Alleen

Reactie op Hetzelfde gevoel

Beste Elise,

mijn situatie is nagenoeg hetzelfde als die van jou. Ook mijn man en ik hebben een samengesteld gezin (allebei kinderen uit eerste huwelijk en nu samenwonend) en ook ik wilde heel graag nog een kindje van ons samen. Dat is toch anders dan dat je partner alleen ki heeft met een andere vrouw. Maar ook mijn man wilde het niet en was al gesteriliseerd. Uiteindelijk wilde hij het dan met veel pijn en moeite voor mij proberen te laten herstellen, maar na 10 jaar is er weinig herstelmogelijkheid meer en zo lang geleden was het al gebeurd.

Wij gaan dus nooit samen een kindje krijgen. Ik ben 35 mijn jongste is 6 en ik verlang zo erg naar nog zo'n lief kleintje van ons waar ik fulltime moeder van had mogen zijn (mijn kinderen gaan ook een paar dagen per week naar mijn ex man). Als ik zie hoe trots hij is op zijn kinderen denk ik; waarom had je niet OOK een kindje met mij gewild. Ik voel me er ZO alleen in staan. Niemand snapt het want ik heb toch al twee kinderen?

alleen

Reactie voor op de website?

27.23. Wendy

Reactie op @ongewenst niet zwanger nr 18

Hallo Wendy, ik kan me heel goed voorstellen dat je niet bij je partner wil blijven als hij geen kinderen wil. Je eitjes zijn op een gegeven moment echt op, en hij kan op z'n 80ste nog wel een kind verwekken. Maar dat wil niet zeggen dat het een gemakkelijke keus voor je zal zijn. Volg je hart en laat je door anderen niet afleiden maar bereid je wel goed voor,heb je bijvoorbeeld een goed sociaal netwerk?

Ik wens je alle goeds,en laat het ons nog eens weten! Sterkte Sylvia

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Ongewenst niet zwanger

  1. Voor Linda
  2. Hetzelfde gevoel
  3. Je bent niet alleen Linda
  4. Linda, kies voor jezelf !
  5. Het kan nog anders....
  6. Wanhoop
  7. Het kan verkeren (reactie op 11)
  8. Een ongelukje werd een gelukje
  9. Zelfde schuitje
  10. Ik begrijp je
  11. Kies voor jezelf
  12. DOEN!
  13. Hetzelfde schuitje
  14. Voor Wendy
  15. Ook in hetzelfde schuitje
  16. Ongewenst niet zwanger
  17. @Ongewenst niet zwanger: nr 16
  18. Ongewenst niet zwanger
  19. @ongewenst niet zwanger nr 18
  20. @linda
  21. Voor het blok?
  22. Alleen
  23. Wendy

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.