15. Nakomertje en groot gezin niet altijd even leuk.
Hallo lieve mensen,Mijn vader en moeder hebben 7 kinderen. De oudste is 49. Ik ben de jongste met 31 jaar. De zus boven mij is 40. Mijn ouders zijn nu resp. 84 en 77 jaar. Ik heb veel positieve dingen ervaren door dit feit, maar even zoveel negatieve. Graag wil ik in contact komen met mensen die er ook problemen door hebben gekregen op volwassen leeftijd. Er zijn maar weinig mensen die begrijpen wat ik bedoel. Als voorbeeld kan ik het volgende geven: Mijn moeder zegt wel eens "Ik heb twee gezinnen, één van 6 kinderen en één van 1".
Dit dekt voor een groot deel de lading van waar ik mee zit. En alles wat daaruit voortvloeit.
Heeft iemand een link van een site voor dergelijke situaties?
Hartelijk dank op voorhand.
Met vriendelijke groet, Susan.
15.1. Nakomertje
Hoi Susan,Ik ben ook een nakomertje. Ik ben nu 37, mijn broer is 47, en mijn zussen 49 en 52. Ik kom dus 10 jaar achterna. Met name in mijn tienerjaren en begin twintig had ik er veel moeite mee. Ze bleven mij zien als het kleine zusje/dochtertje. Pas toen ik ging werken veranderde heel langzaam de relaties met mijn zussen en mijn broer.
Waar ik nu vooral problemen mee heb is de leeftijd van mijn ouders. (ze zijn beide 79). Ik heb heel lang het gevoel gehad dat mijn broer en mijn zusters 'langer' van mijn ouders hebben kunnen genieten dan ik. Nog steeds denk ik dat zij mijn ouders beter kennen, voornamelijk beter uit de 'goede' tijden. Mijn vader sukkelt al jaren met zijn gezondheid en ik heb soms moeite om me nog te herinneren hoe hij 'echt' was.
Ik heb nu zelf ook 2 kinderen en vind het jammer dat ik in de zwangerschappen niks met mijn moeder kon delen, en ook vind ik het erg jammer dat zij niet meer eens even kunnen oppassen. Soms zie ik mijn ouders meer als mijn grootouders dan mijn eigen ouders.
Wat me in jouw verhaal erg opviel was de opmerking van jouw moeder. Als ik heel eerlijk ben vind ik dat een erg sneue opmerking om als moeder tegen je kind te zeggen. Mijn moeder zei altijd: ik ben er jong door gebleven. En ergens is dat ook wel zo. Mijn ouders waren erg open-minded.
Je zult waarschijnlijk niet zoveel aan mijn verhaal hebben, maar ik hoop dat je in ieder geval ziet dat het nakomertje zijn vaker voorkomt.
Marja
15.2. Ook ik ben een nakomertje.
Hoi, ik ben 37 en ook ik ben een nakomertje. Ik heb nog 1 zus van 48. Mijn ouders zijn 80 en 76. Ik heb er ook weleens moeite mee dat ik oude ouders heb. Ik ben blij dat ze er nog zijn, maar mijn moeder van 80 word echt oud. Ik zie haar echt "aftakelen". Ze is er nog wel, maar leeft een beetje in haar eigen wereldje. En met mijn zus heb ik ook niet een goede band, omdat toch het leeftijdsverschil te groot is.Groetjes Biebie
15.3. Het nakomertje
Hoi Susan,Ik ben 47 jaar en ook een nakomertje. Ik heb nog een broer van 62, een zus van 60 en een zus van 56. Er zit bijna 10 jaar tussen mij en de zus boven mij. Vroeger had ik er wel eens moeite mee dat mijn ouders ouder waren dan ouders van andere kinderen. Tegenwoordig is het heel gewoon als je 35 bent en een kind krijgt maar in die tijd niet zo.
Het had allemaal zijn voor-en nadelen om het nakomertje te zijn.
Ik heb wel het idee dat het er mee te maken heeft dat ik niet zo assertief
ben en vrij onzeker van mijzelf.
Ook vind ik het jammer dat ik mijn ouders korter in hun jongere jaren heb
meegemaakt dan mijn broer en zussen. Zij gingen vroeger altijd kamperen
en dat was volgens mijn moeder de mooiste tijd van haar leven. Jammer dat
ik daar niet bij hoorde dacht ik dan altijd.
groetjes Vera
15.4. Zelf uitzoeken
Ik ben 57 jaar oud en een zogenoemd 'nakomertje': de zus voor mij was 13 toen ik werd geboren, een andere zus 15 en mijn oudste broer 17.Als kind realiseerde ik me nauwelijks die bijzondere situatie. Dat gebeurde pas toen iemand mij op latere vleeftijd vroeg of ik het niet vervelend had gevonden dat ik als peuter naar school werd gebracht door een vrouw die mijn oma had kunnen zijn. Later ben ik ook gaan nadenken of de manier waarop ik in het leven stond en reageerde op gebeurtenissen te verklaren waren uit het feit dat ik een nakomertje was. Zo ben ik bewust jong in het huwelijk getreden omdat ik wilde voorkomen dat ik die gebeurtenis als wees zou beleven.
Ik heb via internet gezocht naar onderzoek op dit terrein, maar ik heb niets bruikbaars gevonden. Jammer. Ik zou graag een boek schrijven (ik ben journalist) over nakomertjes en de manier waarop zij in het leven staan. Ik denk dat er dan wel een paar rode draden te vinden zijn. Mochten er mensen aan willen meewerken, dan zou ik het op prijs stellen als zij contact met mij opnamen.
15.5. Ook een nakomertje
Ik ben ook een nakomertje. Ik ben 43 en mijn zussen zijn 50 en 53. Mijn ouders leven nog allebei en zijn achter in de tachtig. Op de basisschool en in mijn puberjaren schaamde ik me wel eens dat ik zulke oude ouders had. Verder zag ik geen nadelen. ,p> Pas nu begin ik te beseffen dat ik eigenlijk als een soort enig kind ben opgegroeid. Als ik de jeugdfoto's van mijn zussen zie, dan zie ik dat zij in hun kindertijd heel veel samen hebben opgetrokken. Toen mijn zussen kinderen kregen, was ik nog volop aan het studeren/werken. Toen ik zelf kinderen kreeg, hadden mijn zussen de kinderen al groot en hadden zij alweer meer tijd om samen dingen te doen. Daar ben ik wel eens jaloers op geweest. Ik heb me vaak een buitenstaander gevoeld.Bovendien nemen ze mij vaak niet serieus. Ik heb het idee dat ze me nog altijd zien als 'kleine zus'.
Lizzy
15.6. Nepkomertje
Het zou heel fijn zijn als er wat meer over nakomertjes werd uitgezocht. Hoewel ik behoorlijk veel ondernomen heb in mijn leven heb ik altijd diep in mijn hart het gevoel alsof ik voor "spek en bonen" meedoe. Ik ben ervan overtuigd dat dat met het nakomertje-zijn te maken heeft. Dit gevoel heeft behoorlijk invloed gehad ( en nog steeds) op mijn leven, realiseer ik me nu. Wanneer gaat iemand eens grondig onderzoek doen naar nakomertjes?Ik zeg mijn medewerking toe. Elsbeth
15.7. Ook ik ben een nakomertje
Hallo allemaal,Ook ik ben een nakomertje. Mijn oudste broer is 24 jaar ouder, en mijn jongste zus is 16 jaar ouder.
Ik heb het inderdaad positief al negatief ervaren. Momenteel ervaar ik het eigenlijk meer negatief. Ik ben nu 37 jaar en heb het gevoel er nu heel erg mee te zitten. Het wordt ook steeds duidelijker waarom /wie ik ben. Constant het gevoel je plekje ergens te moeten veroveren.
Ik heb altijd het gevoel gehad vijfde wiel aan de wagen te zijn, omdat mijn broers en zussen zoveel ouder waren, getrouwd en kinderen hadden, bij de kinderen hoorde ik ook niet, want dat waren de kleinkinderen. Ja en zo kan ik uren doorgaan.
Ik weet niet of jullie nog op deze site kijken, maar ik zou het fijn vinden om op deze manier met mensen in contact te komen, en dat we deze ervaring kunnen delen.
gr Leonie
15.8. Ook nakomertje
Hoi,Ook ik ben een nakomertje in ons gezin.Ik heb dit zelf ook niet altijd positief ervaren.Je hoort er eigenlijk niet erg bij.Mijn broers en zus zijn bijna allemaal heel erg jong het huis uit gegaan.Hierdoor heb ik altijd het gevoel gehad dat ik als enigst kind ben opgevoed.Ook als we wel eens met z'n allen bij elkaar waren en over vroeger praten hoorde ik er meestal niet bij omdat wat de oudere kinderen mee haddden gemaakt ik zelf niet meer herinnerde en wat ik had mee gemaakt herkende de andere niet.Hierdoor heb ik zelf elke keer twee kids dicht bijelkaar zitten kwa leeftijd.M'n man zegt dat dat een soort obsessie van me is.
15.9. Nakomertje
Eigenlijk heb ik me in de basis altijd erg alleen gevoeld, ik hoor er niet bij. Toen ik klein was vond iedereen het misschien wel leuk (jij werd zo verwend, zou het niet meer weten, toen was ik vast erg klein), want bij mij overheerst vooral het gevoel juist "teveel" te zijn. Mijn ouders die eigenlijk liever nu hun eigen gang gingen nu mijn zusters hun eigen leven leidden, ik stond dat in de weg.Toen mijn moeder in haar laatste jaren was, had ik geen zorgtaken vor haar, mijn kinderen zijn nog thuis, ik werk vier dagen in de week, hoewel ik wel zorgtaken had gewild, zowel van mijn moeder als van mijn zusters kreeg ik ze niet. Mijn zusters (beiden met pensioen) regelden alles samen. Altijd voelde je dat ambivalente van ze, nee jij hoeft niets te doen en tegelijkertijd voelde je het verwijt, jij hoeft niets te doen.
Als ik naar mijn werk kijk neem ik daar eigenlijk dezelfde rol aan, dienstbaar maar niet erbij horen, altijd het gevoel dat je niet voldoet of volwaardig bent, recht van spreken heb. En mensen behandelen je zo als dat je verwacht, het is een cirkel waar je niet uit komt. Je bent de vertrouwenspersoon maar nooit degene die de beslissing neemt. Ondergeschikt, altijd, ondergesneeuwd, gemakkelijk neer te halen, de mond te snoeren.
Mijn zusters hebben andere ouders gehad dan ik, als ik dat zeg dan reageren ze daar boos op, ze vinden dat ik zeur. Toch is het zo, het is geen verwijt, ik constateer dat alleen. Ook mijn kinderen hebben andere grootouders gehad dan de kinderen van mijn zusters.
Mijn oudste zus ging elk jaar met haar kinderen toen ze klein waren op "wintersport" met mijn ouders. Mijn moeder ging dan met mijn nichtje op de slee van een berg af. Dat heeft mijn moeder met mij nog nooit gedaan, laat staan met mijn kinderen.
Op mij heeft de rol in het gezin een grote invloed gehad. Een rol waar ik graag van af zou willen als dat kon, het heeft me sterk beinvloed. Je altijd afvragen ergens in de basis, onbewust: had ik er wel mogen zijn?
Astrid
15.10. Nagekomen
Als nakomertje herken ik 't meeste van de andere briefschrijvers zeker; als 67-jarige heb ik misschien pas 10 jaar geleden ingezien hoe ingrijpend dat nakomerschap is geweest en in zoveel opzichten! Sociaal: me nooit op m'n gemak voelen in een groep, me snel erbuiten voelen of (als noodsprong om de eenzaamheid te ontlopen) de groep willen domineren. Spanningsveld tussen minder-en meerwaardigheidsgevoelens.Toen m'n broer op de universiteit zat, was ik eersteklassertje L.O.! De sfeer in huis was kultureel-wetenschappelijk (voor volwassenen), eigenlijk geen plaats voor kinderen. Als het met alle vrienden en vriendinnen van m'n broers en zusters erbij, 's avonds soms heel gezellig was, moest ik als enige ineens naar bed! Buitengesloten, eenzaam, jij hoort hier niet bij! Dit heeft best vaak tot moeilijkheden geleid, niet alleen voelde ik me een uitzondering in groepen, vaak werd ik (leek het) tot een (negatieve) uitzondering gemaakt door de anderen, maar natuurlijk was mijn houding (waar ik geen zicht op had)de beweegreden.
Ik ben gaan inzien dat "nakomerschap" heel, en negatief bepalend is geweest in mijn leven. Of dat ook ligt aan de ongewenstheid van mijn geboorte (in de oorlog, in een al afgerond gezin) laat zich denken (toen je er eenmaal was waren we erg blij, zei m'n moeder een keer,na lang aandringen!!!!) Mogelijk ligt de zeer spaarzame verhouding tussen mij en de rest van het gezin ('t woord gezin doet me al pijn) ook aan deze achtergrond.
Ik ben (lijkt wel ook weer daardoor) er niet in geslaagd zelf een mooi gezinsleven op te bouwen, wel 3 kinderen, maar huwelijk kapot al na 4 jaar; nooit geleerd hoe een warm gezin eruit ziet. Veel pijn!! Afgehard kun je ook zeggen, kwetsbaar is een beter woord. Voel ook zeker voor iets gemeenschappelijks met lotgenoten, al kan ik hierin geen initiatief nemen. Hopenlijk heeft iemand iets aan mijn geschrijf!
U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.
Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.