Groot Gezin
Vragen en antwoorden
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

15. Nakomertje en groot gezin niet altijd even leuk.

Hallo lieve mensen,

Mijn vader en moeder hebben 7 kinderen. De oudste is 49. Ik ben de jongste met 31 jaar. De zus boven mij is 40. Mijn ouders zijn nu resp. 84 en 77 jaar. Ik heb veel positieve dingen ervaren door dit feit, maar even zoveel negatieve. Graag wil ik in contact komen met mensen die er ook problemen door hebben gekregen op volwassen leeftijd. Er zijn maar weinig mensen die begrijpen wat ik bedoel. Als voorbeeld kan ik het volgende geven: Mijn moeder zegt wel eens "Ik heb twee gezinnen, één van 6 kinderen en één van 1".

Dit dekt voor een groot deel de lading van waar ik mee zit. En alles wat daaruit voortvloeit.

Heeft iemand een link van een site voor dergelijke situaties?

Hartelijk dank op voorhand.

Met vriendelijke groet, Susan.

Reactie voor op de website?

15.1. Nakomertje

Hoi Susan,

Ik ben ook een nakomertje. Ik ben nu 37, mijn broer is 47, en mijn zussen 49 en 52. Ik kom dus 10 jaar achterna. Met name in mijn tienerjaren en begin twintig had ik er veel moeite mee. Ze bleven mij zien als het kleine zusje/dochtertje. Pas toen ik ging werken veranderde heel langzaam de relaties met mijn zussen en mijn broer.

Waar ik nu vooral problemen mee heb is de leeftijd van mijn ouders. (ze zijn beide 79). Ik heb heel lang het gevoel gehad dat mijn broer en mijn zusters 'langer' van mijn ouders hebben kunnen genieten dan ik. Nog steeds denk ik dat zij mijn ouders beter kennen, voornamelijk beter uit de 'goede' tijden. Mijn vader sukkelt al jaren met zijn gezondheid en ik heb soms moeite om me nog te herinneren hoe hij 'echt' was.

Ik heb nu zelf ook 2 kinderen en vind het jammer dat ik in de zwangerschappen niks met mijn moeder kon delen, en ook vind ik het erg jammer dat zij niet meer eens even kunnen oppassen. Soms zie ik mijn ouders meer als mijn grootouders dan mijn eigen ouders.

Wat me in jouw verhaal erg opviel was de opmerking van jouw moeder. Als ik heel eerlijk ben vind ik dat een erg sneue opmerking om als moeder tegen je kind te zeggen. Mijn moeder zei altijd: ik ben er jong door gebleven. En ergens is dat ook wel zo. Mijn ouders waren erg open-minded.

Je zult waarschijnlijk niet zoveel aan mijn verhaal hebben, maar ik hoop dat je in ieder geval ziet dat het nakomertje zijn vaker voorkomt.

Marja

Reactie voor op de website?

15.2. Ook ik ben een nakomertje.

Hoi, ik ben 37 en ook ik ben een nakomertje. Ik heb nog 1 zus van 48. Mijn ouders zijn 80 en 76. Ik heb er ook weleens moeite mee dat ik oude ouders heb. Ik ben blij dat ze er nog zijn, maar mijn moeder van 80 word echt oud. Ik zie haar echt "aftakelen". Ze is er nog wel, maar leeft een beetje in haar eigen wereldje. En met mijn zus heb ik ook niet een goede band, omdat toch het leeftijdsverschil te groot is.

Groetjes Biebie

Reactie voor op de website?

15.3. Het nakomertje

Hoi Susan,

Ik ben 47 jaar en ook een nakomertje. Ik heb nog een broer van 62, een zus van 60 en een zus van 56. Er zit bijna 10 jaar tussen mij en de zus boven mij. Vroeger had ik er wel eens moeite mee dat mijn ouders ouder waren dan ouders van andere kinderen. Tegenwoordig is het heel gewoon als je 35 bent en een kind krijgt maar in die tijd niet zo.

Het had allemaal zijn voor-en nadelen om het nakomertje te zijn. Ik heb wel het idee dat het er mee te maken heeft dat ik niet zo assertief ben en vrij onzeker van mijzelf.
Ook vind ik het jammer dat ik mijn ouders korter in hun jongere jaren heb meegemaakt dan mijn broer en zussen. Zij gingen vroeger altijd kamperen en dat was volgens mijn moeder de mooiste tijd van haar leven. Jammer dat ik daar niet bij hoorde dacht ik dan altijd.

groetjes Vera

Reactie voor op de website?

15.4. Zelf uitzoeken

Ik ben 57 jaar oud en een zogenoemd 'nakomertje': de zus voor mij was 13 toen ik werd geboren, een andere zus 15 en mijn oudste broer 17.

Als kind realiseerde ik me nauwelijks die bijzondere situatie. Dat gebeurde pas toen iemand mij op latere vleeftijd vroeg of ik het niet vervelend had gevonden dat ik als peuter naar school werd gebracht door een vrouw die mijn oma had kunnen zijn. Later ben ik ook gaan nadenken of de manier waarop ik in het leven stond en reageerde op gebeurtenissen te verklaren waren uit het feit dat ik een nakomertje was. Zo ben ik bewust jong in het huwelijk getreden omdat ik wilde voorkomen dat ik die gebeurtenis als wees zou beleven.

Ik heb via internet gezocht naar onderzoek op dit terrein, maar ik heb niets bruikbaars gevonden. Jammer. Ik zou graag een boek schrijven (ik ben journalist) over nakomertjes en de manier waarop zij in het leven staan. Ik denk dat er dan wel een paar rode draden te vinden zijn. Mochten er mensen aan willen meewerken, dan zou ik het op prijs stellen als zij contact met mij opnamen.

Reactie voor op de website?

15.5. Ook een nakomertje

Ik ben ook een nakomertje. Ik ben 43 en mijn zussen zijn 50 en 53. Mijn ouders leven nog allebei en zijn achter in de tachtig. Op de basisschool en in mijn puberjaren schaamde ik me wel eens dat ik zulke oude ouders had. Verder zag ik geen nadelen. ,p> Pas nu begin ik te beseffen dat ik eigenlijk als een soort enig kind ben opgegroeid. Als ik de jeugdfoto's van mijn zussen zie, dan zie ik dat zij in hun kindertijd heel veel samen hebben opgetrokken. Toen mijn zussen kinderen kregen, was ik nog volop aan het studeren/werken. Toen ik zelf kinderen kreeg, hadden mijn zussen de kinderen al groot en hadden zij alweer meer tijd om samen dingen te doen. Daar ben ik wel eens jaloers op geweest. Ik heb me vaak een buitenstaander gevoeld.

Bovendien nemen ze mij vaak niet serieus. Ik heb het idee dat ze me nog altijd zien als 'kleine zus'.

Lizzy

Reactie voor op de website?

15.6. Nepkomertje

Het zou heel fijn zijn als er wat meer over nakomertjes werd uitgezocht. Hoewel ik behoorlijk veel ondernomen heb in mijn leven heb ik altijd diep in mijn hart het gevoel alsof ik voor "spek en bonen" meedoe. Ik ben ervan overtuigd dat dat met het nakomertje-zijn te maken heeft. Dit gevoel heeft behoorlijk invloed gehad ( en nog steeds) op mijn leven, realiseer ik me nu. Wanneer gaat iemand eens grondig onderzoek doen naar nakomertjes?

Ik zeg mijn medewerking toe. Elsbeth

Reactie voor op de website?

15.7. Ook ik ben een nakomertje

Hallo allemaal,
Ook ik ben een nakomertje. Mijn oudste broer is 24 jaar ouder, en mijn jongste zus is 16 jaar ouder.
Ik heb het inderdaad positief al negatief ervaren. Momenteel ervaar ik het eigenlijk meer negatief. Ik ben nu 37 jaar en heb het gevoel er nu heel erg mee te zitten. Het wordt ook steeds duidelijker waarom /wie ik ben. Constant het gevoel je plekje ergens te moeten veroveren.
Ik heb altijd het gevoel gehad vijfde wiel aan de wagen te zijn, omdat mijn broers en zussen zoveel ouder waren, getrouwd en kinderen hadden, bij de kinderen hoorde ik ook niet, want dat waren de kleinkinderen. Ja en zo kan ik uren doorgaan.
Ik weet niet of jullie nog op deze site kijken, maar ik zou het fijn vinden om op deze manier met mensen in contact te komen, en dat we deze ervaring kunnen delen.
gr Leonie

Reactie voor op de website?

15.8. Ook nakomertje

Hoi,

Ook ik ben een nakomertje in ons gezin.Ik heb dit zelf ook niet altijd positief ervaren.Je hoort er eigenlijk niet erg bij.Mijn broers en zus zijn bijna allemaal heel erg jong het huis uit gegaan.Hierdoor heb ik altijd het gevoel gehad dat ik als enigst kind ben opgevoed.Ook als we wel eens met z'n allen bij elkaar waren en over vroeger praten hoorde ik er meestal niet bij omdat wat de oudere kinderen mee haddden gemaakt ik zelf niet meer herinnerde en wat ik had mee gemaakt herkende de andere niet.Hierdoor heb ik zelf elke keer twee kids dicht bijelkaar zitten kwa leeftijd.M'n man zegt dat dat een soort obsessie van me is.

Reactie voor op de website?

15.9. Nakomertje

Eigenlijk heb ik me in de basis altijd erg alleen gevoeld, ik hoor er niet bij. Toen ik klein was vond iedereen het misschien wel leuk (jij werd zo verwend, zou het niet meer weten, toen was ik vast erg klein), want bij mij overheerst vooral het gevoel juist "teveel" te zijn. Mijn ouders die eigenlijk liever nu hun eigen gang gingen nu mijn zusters hun eigen leven leidden, ik stond dat in de weg.

Toen mijn moeder in haar laatste jaren was, had ik geen zorgtaken vor haar, mijn kinderen zijn nog thuis, ik werk vier dagen in de week, hoewel ik wel zorgtaken had gewild, zowel van mijn moeder als van mijn zusters kreeg ik ze niet. Mijn zusters (beiden met pensioen) regelden alles samen. Altijd voelde je dat ambivalente van ze, nee jij hoeft niets te doen en tegelijkertijd voelde je het verwijt, jij hoeft niets te doen.

Als ik naar mijn werk kijk neem ik daar eigenlijk dezelfde rol aan, dienstbaar maar niet erbij horen, altijd het gevoel dat je niet voldoet of volwaardig bent, recht van spreken heb. En mensen behandelen je zo als dat je verwacht, het is een cirkel waar je niet uit komt. Je bent de vertrouwenspersoon maar nooit degene die de beslissing neemt. Ondergeschikt, altijd, ondergesneeuwd, gemakkelijk neer te halen, de mond te snoeren.

Mijn zusters hebben andere ouders gehad dan ik, als ik dat zeg dan reageren ze daar boos op, ze vinden dat ik zeur. Toch is het zo, het is geen verwijt, ik constateer dat alleen. Ook mijn kinderen hebben andere grootouders gehad dan de kinderen van mijn zusters.

Mijn oudste zus ging elk jaar met haar kinderen toen ze klein waren op "wintersport" met mijn ouders. Mijn moeder ging dan met mijn nichtje op de slee van een berg af. Dat heeft mijn moeder met mij nog nooit gedaan, laat staan met mijn kinderen.

Op mij heeft de rol in het gezin een grote invloed gehad. Een rol waar ik graag van af zou willen als dat kon, het heeft me sterk beinvloed. Je altijd afvragen ergens in de basis, onbewust: had ik er wel mogen zijn?

Astrid

Reactie voor op de website?

15.10. Nagekomen

Als nakomertje herken ik 't meeste van de andere briefschrijvers zeker; als 67-jarige heb ik misschien pas 10 jaar geleden ingezien hoe ingrijpend dat nakomerschap is geweest en in zoveel opzichten! Sociaal: me nooit op m'n gemak voelen in een groep, me snel erbuiten voelen of (als noodsprong om de eenzaamheid te ontlopen) de groep willen domineren. Spanningsveld tussen minder-en meerwaardigheidsgevoelens.

Toen m'n broer op de universiteit zat, was ik eersteklassertje L.O.! De sfeer in huis was kultureel-wetenschappelijk (voor volwassenen), eigenlijk geen plaats voor kinderen. Als het met alle vrienden en vriendinnen van m'n broers en zusters erbij, 's avonds soms heel gezellig was, moest ik als enige ineens naar bed! Buitengesloten, eenzaam, jij hoort hier niet bij! Dit heeft best vaak tot moeilijkheden geleid, niet alleen voelde ik me een uitzondering in groepen, vaak werd ik (leek het) tot een (negatieve) uitzondering gemaakt door de anderen, maar natuurlijk was mijn houding (waar ik geen zicht op had)de beweegreden.

Ik ben gaan inzien dat "nakomerschap" heel, en negatief bepalend is geweest in mijn leven. Of dat ook ligt aan de ongewenstheid van mijn geboorte (in de oorlog, in een al afgerond gezin) laat zich denken (toen je er eenmaal was waren we erg blij, zei m'n moeder een keer,na lang aandringen!!!!) Mogelijk ligt de zeer spaarzame verhouding tussen mij en de rest van het gezin ('t woord gezin doet me al pijn) ook aan deze achtergrond.

Ik ben (lijkt wel ook weer daardoor) er niet in geslaagd zelf een mooi gezinsleven op te bouwen, wel 3 kinderen, maar huwelijk kapot al na 4 jaar; nooit geleerd hoe een warm gezin eruit ziet. Veel pijn!! Afgehard kun je ook zeggen, kwetsbaar is een beter woord. Voel ook zeker voor iets gemeenschappelijks met lotgenoten, al kan ik hierin geen initiatief nemen. Hopenlijk heeft iemand iets aan mijn geschrijf!

Lodewijk

Reactie voor op de website?

15.11. 15.11 Zus van een nakomertje

Hoi,

Ik ben geen nakomelingetje, maar de zus van een nakomertje. Ik ben nu 16 jaar oud. Ik was 14 toen mijn zusje werd geboren, ze is nu bijna drie. Ik hou zielsveel van haar en dat zal ik ook altijd blijven doen. Maar toch is er een maar, het is moeilijk. Voornamelijk heb ik moeite met het feit dat ik volgend jaar op kamers zal gaan en dus een groot gedeelte niet mee zal maken. Doordat ik steeds meer een eigen leven ga leiden verschuift de aandacht steeds meer. Namelijk van mij naar mijn zusje.

Niet dat ik hier zielig wil gaan zitten doen dat ik aandacht te kort kom ofzo, maar toch kan ik me hier echt heel naar over voelen. Liggen mijn broertje (10) en zusje in bed, dan kunnen mijn ouders eindelijk aan hun werk beginnen. Tegen de tijd dat ik naar bed ga kan er dan nog net een "tot morgen" vanaf. Terwijl ik steeds onafhankelijker wordt van mijn ouders blijft zij, en wordt ze eigenlijk nog meer, afhankelijk van mijn ouders.

Daarnaast is er ook nog dat idee tienermoeder. Onopvallend op straat lopen met mijn zusje is er niet bij, binnen de kortste keren zie je en voel je de mensen wijzen, kijk! Daar heb je weer zo'n tienermoeder. Hierdoor heb ik er een soort van hekel aan gekregen om met haar over straat te lopen of om vrienden of vriendinnen over haar te vertellen.

Hiermee wil ik dus eigenlijk aangeven dat het ook voor de rest van de familie niet altijd even makkelijk is om op latere leeftijd nog een broertje/zusje te krijgen. Maar bovenal lijkt het me nog moeilijker eigenlijk voor de nakomer zelf.

Marjolein H2 31-05-2014 310514a Nakomertje en groot gezin niet altijd even leuk Ik was ongewenst en een nakomertje. Mijn zussen die 13 en 8 jaar ouder zijn dan mij behandelden mij op een sarrende of uit de hoogte manier. Dat zit er nu nog in, nu ik 53 ben. Onze ouders zijn overleden, het contact met mijn zussen is minimaal. Ik vind het ook nog steeds moeilijk mijn houding naar ze te bepalen. Ik wil er graag bij horen, maar als ik die houding aanneem, misbruiken mijn zussen dat om over mij te heersen. Nog steeds denk ik dat het beter was dat ik niet geboren was. Mijn moeder wilde mij niet en mijn zus die 13 was moest voor me zorgen. Nog steeds is er die verhouding van over mij heersen terwijl het al 2014 is. Ik probeer steeds meer mijn eigen leven te leiden en beslissingen te nemen. En toch blijft het pijnlijk allemaal, de verhoudingen, overheersen, sarren, er niet bij horen enz. Hebben meer mensen dit?

Groet Perla

Reactie voor op de website?

15.12. Nakomertje

Zoooo herkenbaar al deze verhalen. Ik ben nu 50 jaar en ben het nakomertje uit een gezin van vijf kinderen. Mijn ouders waren 43 jaar toen ze mij kregen, mijn oudste broer was 15 jaar toen ik geboren ben , een zus van 12, volgende broer 11 en een zus van 8 en toen kwam ik.ik heb mijn hele leven extreem last gehad van het feit dat ik een nakomertje ben. 6 maanden geleden heb ik alle contact moeten verbreken met mijn broers en zusters. De pijn werd te groot. Na al die jaren word ik nog steeds niet serieus genomen en behandelen ze me als een klein kind, word ik uitgelachen en begrijpen ze niet waar ik het over heb als ik probeer uit te leggen hoe vreselijk ik het altijd heb gevonden om een nakomelingetje te zijn.

Ook ik heb altijd als kind het gevoel gehad er niet bij te horen. Heb me zo vaak eenzaam en alleen gevoeld. Een buitenbeentje ook. Idd als er over vroeger wordt gepraat vraag ik waar het over gaat altijd standaard opmerking, ooh toen was jij er nog niet en verder wordt ook niets uitgelegd. Tot op vandaag de dag heb ik hier last van in mijn handelingen naar anderen toe besef ik nu pas. Negatieve gedachten dat ik niets voorstel en niets waard ben, en bij mijn familie geen gehoor en begrip krijg heeft mij tot 2 zelfmoordpogingen gedreven eerder in mijn leven.

Mijn ouders zijn vlak na elkaar overleden in 2010, dit was voor mij ook teveel om te handelen, vrienden en kennisen hebben allemaal hun ouders nog of in iedergeval altijd nog 1, ik was op mijn 46ste wees binnen een jaar. Mijn oudste broer heeft tot zijn zestigste beide ouders nog om zich heen gehad, daar ben ik jaloers op. Ik zocht op internet info en steun om te kijken of andere nakomelingen er ook zo overdenken, ja dus, jammer dat er verder geen boek of andere info te krijgen is over nakomelingen. Want verder dan dit forum kan ik weinig informatie vinden hierover. Mocht iemand het initiatief nemen ik bied mijn verhaal aan. Kunnen we steun bij elkaar zoeken en vinden.

Pippie

Reactie voor op de website?

15.13. Voor Pippie

Dus jij hebt 2 zelfmoordpogingen gedaan omdat je een nakomer was?? Vind je dat zelf nu niet een erg overdreven reactie?

Op je 46ste wees worden, kan ik nou ook niet echt een groot probleem vinden. Je bent dan zelf van middelbare leeftijd, je hebt je ouders dan al jaren niet meer nodig. Misschien had je ze liever nog jaren om je heen gehad, maar jaloers zijn op je broer, omdat hij 60 jaar was bij hun overlijden, vind ik persoonlijk een beetje raar.

Anna

Reactie voor op de website?

15.14. En toen kwam jij nog

Reactie op Nakomertje en groot gezin niet altijd even leuk.

Half maart 2016 verschijnt een boek over lief en leed in het leven van nakomers. De titel is En toen kwam jij nog. De auteurs zijn Margje Duursma en Caroline Lalieu. Meer dan 80 nakomers hebben een vragenlijst ingevuld. Dit boek maakt glashelder wat het betekent om een nakomer te zijn. Het geeft herkenning en inzicht vanuit theorie en ervaringen. De auteurs zijn zelf nakomer, met de zus boven hun schelen ze 12 jaar. Beide zijn coach, trainer en therapeut. Het boek is zowel interessant voor wie om persoonlijke reden belangstelling heeft voor dit onderwerp als voor wie zich er beroepshalve in wil verdiepen. De prijs van het boek is € 17,50, plus verzendkosten. Je kunt het bestellen bij info@margjeduursma.nl

Reactie voor op de website?

15.15. Nakomertjes

Reactie op Nakomertje en groot gezin niet altijd even leuk.

Voor alle nakomers, hun ouders, broers en zussen is er een interessant boek verschenen. Het heet En toen kwam jij nog Het gaat over lief en leed in het leven van nakomers. Wil je meer weten? Kijk dan op www.entoenkwamjijnog.nl

Margie

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Nakomertje en groot gezin niet altijd even leuk.

  1. Nakomertje
  2. Ook ik ben een nakomertje.
  3. Het nakomertje
  4. Zelf uitzoeken
  5. Ook een nakomertje
  6. Nepkomertje
  7. Ook ik ben een nakomertje
  8. Ook nakomertje
  9. Nakomertje
  10. Nagekomen
  11. 15.11 Zus van een nakomertje
  12. Nakomertje
  13. Voor Pippie
  14. En toen kwam jij nog
  15. Nakomertjes

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.