Groot Gezin
Vragen en antwoorden
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

68. Dwangmatige angst om te stikken of dood te gaan!!

Mijn dochter van 12 jaar heeft de laatste tijd veel last van dwangmatige angst. Angst om dood te gaan. Ze vraagt vaak, kan ik hierin stikken, of kan ik hieraan dood gaan etc. Het is heel vervelend voor haar. Ze leeft constant in angst. Wie heeft er een tip.

Zou het erfelijk kunnen zijn? Ik slik zelf Seroxat voor dwangmatige angstgedachten. Ik heb haar daar nooit iets over verteld en ook altijd uitgekeken of ze niet meeluisterde. Mijn dochter kan toch moeilijk nu al medicijnen hiervoor innemen.

Naar het Riagg gaan we niet, daar heb ik persoonlijk zo'n slechte ervaring mee, zodat we daar echt niet meer terecht willen komen.

Wie heeft er voor mij informatie of nuttige tips.
B.v.d. Kim

Reactie voor op de website?

68.1. Angst voor stikken

Onze dochter van, toen, 11 heeft een aantal maanden na het overlijden van mijn moeder een grote angst gehad voor stikken. Mijn moeder is zeer onverwachts gestorven aan een longembolie, dus deze angst was zeer goed te begrijpen.

Haar paniek uitte zich tijdens het eten waar ze een aantal keren per maaltijd opsprong en riep "ik stik, ik stik", omdat ze bang was in haar eten te stikken. We hebben er niet teveel aandacht aan besteed, vooral geen psychologische hulp, want voor je het weet zit je in een heel circuit van hulpverleners. We zijn een keer naar de dokter geweest, omdat ze het gevoel had dat er iets in haar keel zat, dat was natuurlijk niet zo, maar dat werkte wel wat gerustellend.

Na de zomer is ze naar de middelbare school gegaan en zoals ik al stiekem had gehoopt is deze angst toen verdwenen. Ze is nog wel steeds bang om zomaar dood te gaan, en wil elke avond voor het slapen gaan een aantal keren bevestigd hebben dat 'er niks kan gebeuren'. Ze praat wel veel over dood (al vanaf dat ze ruim 4 is) en doodgaan, is ook bang dat ze allerlei enge ziektes heeft of gaat krijgen. Elke steek, elk pukkeltje, bobbeltje, pijntje moet besproken worden en ze moet dan gerustgesteld worden dat het echt niks is.

Ik probeer wel te reageren op al deze vragen/opmerkingen enzo, maar niet te veel aandacht eraan tegeven, en met een grapje of op een andere manier er mee om te gaan. Het is soms wel moeilijk om dan als er echt iets is dat te onderscheiden van als er niet echt iets is, omdat je toch op een gegeven moment hebt, van o daar heb je haar weer, het zal wel weer niets zijn. Maar voor haar is het natuurlijk wel altijd wat, alleen niets ernstig, gelukkig.

Ik hoop dat de angsten van jouw dochter zullen afnemen. Ik zelf neem de angsten van onze dochter wel serieus, maar probeer ze niet te zwaar te nemen, en dat ook uit te stralen naar haar toe, waardoor ze voor haar ook minder zwaar worden.

Sterkte, Annelies

Reactie voor op de website?

68.2. Ook angst om te stikken

Hallo,

Ik ben een moeder van 4 kinderen. Mijn zoon Corne heeft deze angst ook gehad, en wij reageerden er ook niet op in eerste instantie. Alleen is dit bij ons jammer genoeg uit de hand gelopen. Corne was toen dit begon 10 jaar oud. Het begon tijdens het avondeten, hij gilde ook van "ik stik", en ging vreselijk te keer. Ik ben zelf nogal nuchter en zei: "nou als je zo te keer gaat stik je heus niet hoor."

Maar daarna is het vreselijk bergafwaarts gegaan. Zo erg dat hij op een ogenblik alleen aan de vla zat en niks meer wou drinken. In deze tijd was ik al een keer bij de huisarts geweest. Deze gaf een drankje dat de keel verdoofde. Dit ging even goed, maar het probleem was er toen al (hierbij speelde ook mee dat hij verschrikkelijk werd gepest door een groepje in de klas). Uiteindelijk zijn wij bij een kinderarts beland. Hij was vreselijk afgevallen, hij woog toen nog maar 23 kilo (voor iemand van 11 jaar) en hij had ook nog een hoge bloeddruk.

De keelarts heeft hem eerst gerustgesteld dat er niks in zijn keel zat (want hij had dus ook het gevoel dat er steeds iets in zijn keel zat), en toen heeft hij anti-depressiva gehad. En daarna gingen we weer stukje bij beetje vooruit. Het bleek dat hij ook nog eens depressief was en daardoor werd de angst om te stikken groter door. Je schrikt als ouder wel, maar in ons achterhoofd wisten wij dit wel een beetje.

Ik wil als moeder toch iedereen waarschuwen. Je hoeft er geen aandacht aan te besteden, maar houd het wel in de gaten, want de weg terug is zwaar en lang, zowel voor het kind als voor de ouders. Corne is nu wel aardig de oude, maar het komt toch af en toe terug. Wij zien hem dan moeilijker slikken. Vooral in tijden van stress werkt dit op hem.

Ria

Reactie voor op de website?

68.3. Stikken/ verslikken

Hallo,

Het is misschien niet helemaal hetzelfde, maar ik heb zelf jaren angst gehad om me te verslikken, dat kreeg bij mij ook steeds sterker het gevoel van stikken. Hoewel ik me van daar voor het niet echt meer kan herinneren was ik al zo'n 20 jaar toen ik, terwijl ik me verslikte, het idee kreeg dat ik stikte. Toen ik kinderen kreeg werkte het ook via hen. Verslikte het kind zich (wat baby's vaak doen) dan kreeg ik het spaans benauwd. Ook zoals ik me verslikte werd steeds erger en mijn omgeving schrok ook elke keer omdat het echt leek of ik stikte.

Toen vertelde mijn moeder weer eens het verhaal dat ik als 4 jarige bijna in een zuurtje ben gestikt, men dacht echt dat ik er geweest was. Toen ben ik met dit hele verhaal naar een magnetiseuze gegaan. Zij heeft mij gemagnetiseerd en sindsdien (2 jaar geleden) heb ik nergens meer last van. Het is geweldig.

Ik weet niet of dat voor iedereen helpt maar voor mij heeft het wel geholpen, dus wie weet.

Groetjes Britt

Reactie voor op de website?

68.4. Brok in je keel

De uitdrukking "brok in je keel" kun je heel letterlijk voelen. In mijn geval was het een angstige aangelegenheid en ook het gevoel te stikken was daarbij wel eens aanwezig. Soms ging het zelfs gepaard met keelpijn. In deze periode was ik ook veel met de dood en angst voor de dood bezig wat het allemaal verergerde of wellicht in gang zette.

Gelukkig heb ik een logopediste gevonden die met dit probleem bekend was. Na allerlei oefeningen is het vervelende gevoel behoorlijk afgenomen. Het bleek een soort van opgekropte spanning te zijn. Zij noemde het "het globus-gevoel".

Ik ben een volwassen vrouw en kan me heel goed voorstellen hoe angstig een kind hiervan wordt. Er wordt heel wat gevraagd van je zelfdiscipline op zoŽn moment. Misschien dat iemand iets aan dit verhaal heeft.

G.

Reactie voor op de website?

68.5. Bang voor de dood

Ik ben de laatste tijd heel erg bang om dood te gaan. Ik ben ook bang dat iemand uit mijn gezin dood gaat. Is hier iets aan te doen? Ik kan vaak ook niet slapen met de angst dat ik later dood ga. Ik denk er op school en ergens anders ook heel de tijd aan.

Als iemand hetzelfde probleem heeft mail me dan.

Alvast bedankt

Reactie voor op de website?

68.6. Slikangst

Sinds mijn 13e heb ik moeite met slikken. De angst voor verslikken, geen lucht krijgen en stikken speelt hierbij een belangrijke rol. Als kind ben ik 2 keer bijna gestikt. Ik herinner me hier niets meer van. Toch zal het z'n uitwerking wel gehad hebben. In een periode van somberheid en stress is het slikken een probleem geworden.

Nu, 24 jaar oud, gaat het een stuk beter, maar nog steeds is slikken niet vanzelfsprekend. Eten, als gezellige sociale bezigheid, wordt door mijn slikangst vaak verpest. En de angst voor verslikken en stikken speelt niet alleen tijdens het eten een rol. Het is tijd hier wat aan te gaan doen! D.m.v. hypnotherapie hoop ik van mijn slikangst af te komen.

Angst voor verslikken en stikken bij een kind moet je naar mijn mening niet verwaarlozen. Natuurlijk kan het een tijdelijke angst zijn, maar het kan ook een probleem worden dat jarenlang aanhoudt. De psychische en sociale problemen die dat met zich meebrengt kun je beter proberen te voorkomen, want genezen is nog niet zo makkelijk!

Eva

Reactie voor op de website?

68.7. Mijn verhaal

Hoi allemaal,

Ik las hier verhalen en herkende je de meeste direkt in mijzelf. Ik ben 27 geworden en heb ook al van kinds af aan die zelfde angsten gehad. Het is voor mij nu al een tijdje geleden maar ik herinner het me nog als de dag van gister.

Om te beginnen wil ik eerst een heel groot compliment geven als ik lees hoe deze ouders ermee omgaan. Ik ben het ermee eens dat je toch altijd allert moet zijn en moet praten maar er ook geen te groot drama van moet maken. Mijn ouders deden precies het zelfde, voor een kind is het vaak al een gerust stelling om het verhaal aan z'n ouders kwijt te kunnen en hun er uiteindelijk een grapje om te zien maken. Ook al is die angst voor het kind heel werkelijk en echt, als ze de ouders ziet lachen stelt dat gerust. Ik denk dat deze kinderen heel gevoelig zijn, dat zit nu eenmaal in het karakter.

Naar jullie toe, zou ik zeggen; maak je niet te veel zorgen. Ze zullen er naarmate toch steeds zelf beter mee om leren te gaan. Helaas was het bij mij zo dat als de ene angst weg was de volgende angst er al weer was. In mijn kinder jaren heb ik dus veel steun aan mijn ouders gehad en aan een kinderarts in het ziekenhuis. (en af en toe een doktersbezoekje om me gerust te stellen). Toen ik ongeveer 12 was en op de middelbare school kwam was het een aantal jaar weg, helaas heb ik het op m'n 15e weer terug gekregen en op m'n 18e was ik zo erg angstig en gespannen, dat de huisarts me aanraadde om eens met een psycholoog te gaan praten. Mede door de gesprekken en een anti-depressiva middel ben ik er naar ongeveer 1,5 jaar vanaf gekomen.

Toen is het ongeveer weer 3 jaar goed gegaan en daarna heb ik nog 1 jaar weer gesprekken, met dit keer een psychiater (is zelfde als psycholoog, heeft alleen de bevoegdheid om ook medicijnen voor te schrijven)(dit wordt vaak verkeerd gezien...) gehad en dat jaar ook Seroxat geslikt. Dit werkte bij mij heel goed. Nu moet ik zeggen dat ik iedere keer als ik weer gespannen ben er steeds sneller vanaf ben, dus mijn ervaring is: je leert er mee leven.

Tenslotte misschien nog een tip waar je iets aan hebt: Zorg dat het kind veel leuke afleiding heeft en laat ze doen wat ze leuk vinden(zover het kan), zodat ze niet teveel gaan piekeren. Zorg dat ze geen medische programma's kijken en houdt het kind weg bij begravenissen.

Dit klinkt misschien drastisch en sommige zeggen; "maar iedereen moet de positieve en negatieve dingen van het leven mee maken." Maar zo'n kind heeft daar echt geen baat bij. Ik heb het zelf ondervonden. Elke keer na een eng programma of een begravenis, was ik een paar weken daarna weer ontzettend bang, omdat mij dat aan het denken zette. Dus plezier en afleiding is heel belangrijk, want zo'n kind heeft de nodige porsie angst en verdriet toch al gehad. Ik hoop dat iemand iets aan mijn verhaal heeft. Iedereen mag me ook mailen, ik antwoord altijd.

Succes groetjes

Reactie voor op de website?

68.8. Een leven vol angst......

Hallo luitjes,

Nou, ik kan niet anders zeggen dan dat ik (27) heel veel herken in alle verhalen. Sinds vorig jaar zomer heb ik last van enorme angstaanvallen. Ik ben toen met de ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis vanwege verkeerde medicatie (en dus ook diagnose). Daar heb ik dus de angstaanvallen aan overgehouden. Uiteraard heb ik inmiddels geleerd dat angst al heel diep in je onderbewustzijn zit door alle ervaringen en opvoeding die je meekrijgt.

Echter door een traumatische gebeurtenis worden al deze angsten in een keer geactiveerd en beheerst de angst je hele leven. Zo heb ik bijna tegen straatvrees aangezeten. Ik durfde de supermarkt niet meer in (nu wel, maar samen met iemand), niet meer sporten, niet de trap oprennen, ik durfde helemaal niets meer. Nu doe ik bijna alles weer, maar het kost zoveel inspanning en bloed, zweet en tranen om het maar vol te kunnen blijven houden. Sinds een maand of twee heb ik dus ook last van slikangst. Ik heb de grootste moeite om te eten en soms is het zo erg dat ik moeite heb met het doorslikken van mijn eigen speeksel.

Ik word er soms echt heel moedeloos van. Het probleem is namelijk dat ik door de foute diagnose al 10 kilo door medicijnen was afgevallen en ik was al geen vette. Nu kost het dus extra moeite om op gewicht te blijven. Daarbij ben ik dol op eten, het koken ervan en krijg dus bijna geen hap door mijn keel. Continue ben ik bang dat ik stik. Als kind ben ik inderdaad een keer bijna gestikt in een vissengraad. De huisarts heeft het er destijds uitgekregen met een enorme pincet. Maar goed, het zou dus kunnen zijn dat ook dit een van de oude angsten is die is opgeroepen door mijn onderbewustzijn. Ik ben sinds een maand of 8 bezig met Reiki en dat helpt me enorm. Het lijkt veel op magnetiseren, het verschil is dat de behandelaar met Reiki zijn energie niet kwijtraakt.

Het werkt echt goed, alleen mijn angsten zijn zo hardnekkig dat ik echt nog even geduld moet opbrengen. Ik wil vaak te snel. Ik was altijd een pittige stoere tante vol met humor die alles alleen deed. Ik verwacht dan ook soms van mezelf dat ik de knop in mijn kop moet kunnen omzetten om op die manier dus afscheid te nemen van al die angsten. Dat ik morgen wakker word in een angstvrije wereld. Ik heb er bewust voor gekozen om geen medicijnen hiervoor te gebruiken. Waarom niet... omdat ik heb geleerd dat je met het gebruik van Seroxat, oxazepam, anti-depresivia je gevoelens onderdrukt, terwijl die vervelende gevoelens er juist uitmoeten.

Het is allemaal onverwerkt verdriet, spanning, stress, boosheid enz. Dat moet je er uit gooien en niet onderdrukken. Ik zit wel bij een psychologe en een fysiotherapeut om mijn ademhaling onder controle te krijgen en om oud zeer te verwerken. Het kost eindeloos veel tijd en geduld, maar ik blijf doorzetten. Zijn er meer mensen die zulke enorme angsten hebben zoals ik die tips hebben (zonder medicatie). Ik doe bijvoorbeeld ook aan Body Balance (combinatie van Tai Chi en meditatie). Ik wens jullie in ieder geval veel sterkte en succes. We zijn niet alleen!!!! Ik hoop dat jullie me mailen, zodat ik ook daar weer wat energie kan halen. En wellicht kan ik jullie ook helpen.

Liefs, Nathalie

Reactie voor op de website?

68.9. Voor Nathalie

Ik heb ook zoiets mee gemaakt een jaar of drie/ vier geleden. Ik kreeg angst aanvallen en was de hele dag moe. Ik had geen bepaalde angsten, ik kreeg te pas en te onpas hartkloppingen, ook 's nachts werd ik er wakker van. Ik wou ook geen medicatie, ik gaf toen borstvoeding en daar wou ik niet mee stoppen. De huisarts drong erop aan om te stoppen want dan kon ik aan de oxazepam.

Ik kreeg uiteindelijk beta blokkers om mijn hartslag te verlagen, mijn pols was constant veel te snel. Toen bleek ik zwanger te zijn en de puinhoop was kompleet (gelukkig heeft mijn kindje er niks aan overgehouden). Dus toen kon de huisarts niets meer voor me doen. En inderdaad er kwam veel oud verdriet naar boven.

Ik ben naar een klassiek homeopathe gegaan en die hielp mij enorm. Ze kijken daar namelijk naar het verband tussen lichaam en geest, ze kijken naar het geheel. Dingen uit je verleden worden dan gebruikt voor medicatie. Alles is op natuurlijke basis, dus er wordt niks onderdrukt. Je krijgt daar ook de tijd om je verhaal te doen, je staat dus niet na 10 minuten weer buiten. Ik kreeg het grootste gedeelte ook nog eens vergoed van het ziekenfonds. Er kwam daar bij mij uit dat ik een scheidingsangst had. Dus angst om alleen te achter te blijven en mensen kwijt te raken.

Fijn dat je in ieder geval al baat hebt bij al die andere dingen en dat je ook dingen blijft doen. Maar als ik weer eens iets heb waar de huisarts niets mee kan dan ga ik naar mijn homeopathe. Ze heeft me toen door de zwangerschap heen geholpen, terwijl de huisarts vond dat ik maar een abortus moest laten doen, want dit kon niet goed gaan. Nou mijn mannetje wordt al bijna twee en mankeert niks aan zijn hartje, hij is kern gezond.

Ik hield mij er ook altijd aan vast, wat iemand van de thuiszorg zei die ik toen had als hulp. Ze zei: Dit is niet voor eeuwig het gaat over. En dat is bij mij ook gebeurd, dus meid het gaat echt over, je weet alleen niet hoelang het duurt, maar het gaat over. Ik wens je veel sterkte en je doet het heel goed. Begin niet aan de onderdrukkers, want daar moet je ook weer van afkicken.

Groetjes Tanja

Reactie voor op de website?

68.10. Bang om dood te gaan en zo

Mijn dochter was zo'n twee jaar terug ook bang om niet meer wakker te worden. Wilde dus niet slapen. Ze kreeg les over het lichaam, dus de botten en zo. En toen zei de meester iets over de heupen en lies en zo. Ze kwam thuis, heel bang, ze ging op bed liggen en wilde gewoon niet meer lopen, niet meer bewegen. Ze wilde helemaal niet meer uit bed en zo bleef ze liggen. Ze wilde niet meer naar de wc. Ze vond het eng hoe alles beweegt. En het ergste wat zij vond is dat het in haar lichaam zit. Klinkt raar. Langzamerhand, met veel praten over de botten en zo, is ze eroverheen gekomen. Ze heeft ook nog met de dokter gepraat. Dat had ik gevraagd. Ik moet zeggen, over die angst is ze gelukkig heen gekomen. Ze vraagt nu nog wel eens: mam waarom leven wij eigenlijk als wij toch weer dood gaan? En ze zegt dan ook: als je dood bent, dan rot je weg.

Soms geeft zij mij de schuld voor het feit dat zij is geboren. Dat komt door de angs van het doodgaan. Door al die angsten is ze naar een kinderarts gegaan. Daar is ze getest door de kinderpsychiater. Daar kwam uit dat ze de ziekter mccd had. Als je de symptomen van haar gedrag vergelijkt, dan zie je heel duidelijk dat het met die ziekter te maken heeft Bij haar was die angst dus van die ziekte afkomstig.

Agnes

Reactie voor op de website?

68.11. Geen angst om dood te gaan.

Jullie brieven hebben veel indruk op mij gemaakt. Sommige dingen herken ik wel. Ik vind dat veel van jullie moedig zijn en ook echt goed bezig zijn oplossingen te zoeken. Verlies de moed niet.

Ook met kinderen die angstig zijn is het best een hele toer om om te gaan. Ik mis in jullie stukjes wel het belangrijkste dat in mijn leven angst wegneemt. Mijn leven is niet van mijzelf maar van mijn Vader in de Hemel. Of zoals veel van jullie Hem beter kennen; God. Hij heeft alle mensen bedacht en gemaakt als uniek wezen met een eigen ziel. Daarom is Hij ook aldoor bezig met ons. Hij houdt ons leven in zijn handen. Wat er ook gebeurt. We kunnen ook bij Hem terecht met onze angsten en zorgen en Hij zal verhoren als we Hem zoeken. Hij belooft ons te verlossen van alle angst dood ellende pijn verdriet onrecht wat ons hier overkomt. Maar ook van alle pijn ellende verdriet, enz. die we Hem en elkaar bezorgen.

Hoe dat kan vertelt Hij onszelf in de bijbel. Daarin staat hoe Hijzelf (Jezus Christus) naar de aarde kwam om onze schuld naar Hem toe en naar elkaar toe te dragen. en een einde te maken aan alle dood. Als je dat gelooft is de dood geen dood meer maar een doorgang naar het eeuwige leven. Pas is er een meisje van 18 in onze kennisenkring overleden. Dan merk je pas hoe tastbaar die troost voor je is en voor ieder die dat gelooft. Het is een realiteit die levensgroot in ons leven staat. Omdat God het ons zelf heeft verteld. En Hij kan het weten....

Elizabeth

Reactie voor op de website?

68.12. Loslaten van deze wereld

Hallo,

Ik ben het eens met het stukje van Elizabeth, wij zijn vaak zo gericht op het leven op deze aarde, dat hoeft helemaal niet, dit leven is tijdelijk en bij God is het voor eeuwig en zonder pijn en verdriet en angst.Geef het over en richt je op Hem, daar is bevrijding. Ook kun je dit tegen kinderen vertellen dat Jezus van hen houdt en altijd voor hen zorgt. Ook als ze slapen waakt hij over hen.

Misschien kun je eens bidden met je kind als hij naar bed gaat.

Ik ga slapen ik ben moe
sluit mijn beide oogjes toe
Here houdt ook deze nacht
over mijn getrouw de wacht

Anne

Reactie voor op de website?

68.13. Angst voor de dood

Ikzelf heb ook een angststoornis (paniekaanvallen) gehad op hetzelfde gebied als uw dochter. Al was ik dan al 27 jaar oud. Maar ik heb clomipramine voorgeschreven gekregen speciaal voor de paniekaanvallen. En dat hielp (heel goed). Ook een psychologe gehad en dat heeft geholpen. Maar uiteindelijk moet je het zelf doen. Het zit in je hoofd.

Wat ik weet is dat ik een controle freak ben en op zulke dingen als stikken en dood kan je geen controle hebben. Misschien is dat bij uw dochter ook het geval. Ik zou wel op een andere manier hulp gaan zoeken want zonder hulp redt ze het echt niet ben ik bang. Bij een therapeutisch centrum of iets dergelijks.

Begeleiding is wel heel belangerijk, ook omdat ze zich ook nog volop ontwikkelt. Ikzelf heb er niks aan overgehouden, mijn dochtertje (toen 4 maanden oud) wel, die heeft door dit alles een hechtingsstoornis ontwikkeld omdat ik er toen niet voor haar kon zijn. Helaas, maar daar wordt mijn dochtertje (nu 8) nu voor behandeld, gelukkig. Ze is op heel veel dingen getest. Heeft geen controle over haar emoties en gedrag etc.

Uw dochter is nog erg jong en heeft nog een leven voor zich. Echt, zoek professionele hulp hoor. Veel sterkte, kijk anders of er geen andere weg is dan het riagg.

Veel sterkte en geluk verder.
Groeten Paula.

Reactie voor op de website?

68.14. Voor Anne

Hoi Anne,

Fijn dat je een reactie op deze site hebt geplaatst. Ik wil je vragen of je het hele versje voor mij op deze site kan zetten, ik ken alleen die paar regels maar, maar ik weet dat hij nog verder gaat. wil dit graag met mijn zoontje doen.

Hoop wat van je te horen,

groetjes, Naat

Reactie voor op de website?

68.15. voor Naat

Hallo,

Ik heb het even opgezocht want ik zing alleen het eerste couplet en gebruik dan voor "mijn getrouw" mijn (zoontjesnaam) getrouw de wacht. Verder gaat het:

    Het verkeerde dat ik heb gedaan
    Zie het Heere toch niet aan
    Schoon mijn fouten velen zijn
    Maak om Jezus wil mij rein

    Zorg voor de arme kinderen Heer
    En herstel de zieken weer
    Ja om alle mensen saam
    Bid ik U in Jezus naam

Het kan op verschillende manieren. Kijk ook eens op google kindergebedjes, daar kom je er nog meer tegen.

groetjes anne

Reactie voor op de website?

68.16. Onze versie

Wij zingen het iets anders. Misschien streekgebonden? Bij het tweede couplet:
    Het boze dat ik heb gedaan
    Ziet het Here toch niet aan
    Schoon mijn zonden vele zijn
    Maak om Jezus' wil mij rein
En dan nog een vierde couplet:


    Doe mij dankbaar en gezond
    Opstaan in de morgenstond
    Als ik mijn ogen open doe
    Lacht uw zon mij vriendelijk toe

Johanna

Reactie voor op de website?

68.17. Slikangst

Beste Eva,

Vanavond las ik je verhaal.

Ben ontzettend geschrokken en geemotioneerd. Ik dacht dat ik de enige was op deze wereld met dit slikprobleem. Ik zal je (als je daar interesse in hebt) mijn verhaal vertellen. Het is begonnen in mijn jeugdtijd.

Op zich (achterafgebleken) heb ik een miserabele jeugd gehad. Veel paniekaanvallen, wel veel contacten met vriendjes etc. echter ik was niet echt een vrolijk kind. Ik kan mij herinneren dat ik bijvoorbeeld bang was om met schooluitstapjes mee te gaan, bang om met mijn vrienden bijv. het bos in te gaan, gewoon te bang voor het feit dat ik een "paniekaanval" zou krijgen (het slikprobleem, inderdaad van mijn eigen speeksel). Ik greep elke kans aan om (tijdens de lagere schooltijd) even naar huis te gaan om het "veilige" even te hebben en dan moest ik weer terug naar school. Tijdens de schooluren, als ik weer zo'n paniekaanval kreeg krabde ik letterlijk mijn vingers open om "afleiding" te hebben en me even prettig te voelen. Zo is dat doorgegaan tot dat ik in militaire dienst moest.

In het begin lukte het enigszins, maar het dieptepunt kwam toen ik vakantie kreeg. Mijn ouders, nodigden mij uit om met hen naar Oostenrijk op vakantie te gaan. In het begin schitterend. Maar de tweede week begon de ellende. De eerste week gingen we iedere avond uit eten in een restaurant, geen probleem. De tweede week gingen we weer eens uit eten, en toen gebeurde het. Ik kreeg geen hap door mijn keel. Ik had doodgewoon een zekere angst om te slikken. Ik weet niet waarom. In eerste instantie heb ik deze situatie kunnen verbergen voor mijn ouders, en zij hebben het ook niet (denk ik) gemerkt. In ieder geval ik at niets meer. Er zat gewoon een blokkade in mijn keel die het mij "verbood" om te slikken.

Vakantie afgelopen en weer naar huis. Op de terugreis merkte ik dat ik zelfs mijn eigen speeksel niet durfde door te slikken, of ik moest mij zelf al pijn doen (door bijvoorbeeld mij zelf te bezeren) dan lukte het weer even. Dus, vakantie afgelopen en ik moest weer terug naar de kazerne. Maar mijn "probleem" was niet weg. Integendeel, zelfs thuis kreeg ik geen hap (behalve dan een slokje soep) door mijn keel. Mijn moeder kreeg dat uiteindelijk toch in de gaten en stuurde mij naar de arts. Aangezien ik als doktorassistent werkte (in militaire dienst) was er gauw een afspraak gemaakt. Hij schreef mij het middel Stesolid voor.

Toen ik dat de eerste keer genomen had heb ik niet gegeten maar gevr.. Nu, zo n 26 jaar later neem ik nog steeds stesolid en amytriptiline, maar het helpt totaal niet. Zogauw ik buiten de deur kom heb ik dat slikprobleem. Met alle nare gevolgen van dien. Is er een feestje, dan moet je bij het aanbieden van iets te eten steeds iets nieuws verzinnen om maar niets te hoeven eten. Op het werk neem ik bij voorbaat al geen eten mee want ik weet toch dat het mij niet lukt om op een ontspannen manier een boterhammetje te eten. Zelfs het drinken van iets wordt nu al een probleem. Als ik thuis ben, geen vuiltje aan de lucht, maar zogauw ik over de huisdrempel ben is het mis.

Dit kan zo niet langer doorgaan, ik mis (zoals jij het ook al vermeldde) al de leuke dingen die het leven zou kunnen bieden. Kun jij mij helpen met tips ervaringen etc. etc.? Ik ben benieuwd hoe jij dit probleem aangepakt hebt en wacht in spanning op een berichtje van jou. Bij voorbaat dank en sorry dat het zo 'n lang verhaal geworden is (en nog heb ik dingen weggelaten).

groetjes, Math

Reactie voor op de website?

68.18. Therapiemogelijkheden

Ik wil de mogelijkheid van hypnotherapie onder de aandacht brengen voor dit meisje. Mijn dochter heeft enkele jaren geleden iets vergelijkbaars ontwikkeld, nadat ze zich verslikte in een pepermuntbal. Er is een landelijke website van de beroepsvereniging voor hbo+opgeleide hypnotherapeutentherapeuten www.ngvh.nl. Hier kun je per provincie goed gekwalificeerde hypnotherapeuten vinden. n.b. ook therapeuten die met kinderen werken.

Veel sukses, Marri

Reactie voor op de website?

68.19. Angst voor stikken

Hallo B. v.d. Kim, omdat je zelf al aangeeft dat je niet naar het Riagg wilt gaan, misschien is NLP-therapie iets voor je dochter. Hierbij worden de problemen veel direkter aangepakt dan bij jarenlange psychologische gesprekken. Kijk anders eens op de site: www.geloofinjezelf.nl.

Succes! groetjes, Ingrid

Reactie voor op de website?

68.20. Paniekaanval.nl

Al deze reacties lezende denk ik dat er veel mensen zeer veel baat hebben bij de bovengenoemde website Paniekaanval.nl. Ik kan nog meer vertellen, maar see for yourself.

JL

Reactie voor op de website?

68.21. Als kind alleen achter blijven

Mijn zoontje, nu net 10 jaar geworden, komt al heel lang bij me met deze vraag. Straks als jullie er niet meer zijn, ben ik helemaal alleen, en heb ik niemand meer!? Hij heeft het dus over mij en mijn man. Hij is enigst kind. Hoe ga ik hiermee om, wat kan ik voor hem doen om hem gerust te stellen?

gr Marion

Reactie voor op de website?

68.22. Onderzoek naar kinderen met angststoornissen

Wij willen graag meedoen aan dit onderzoek, onze 10-jarige zoon is van baby af aan al extreem bang voor vuurwerk. Het is zo erg dat hij de laatste jaarwisseling al aangaf dat hij dood wilde zijn. Wij (en ook onze huisarts niet) weten niet hoe wij hem kunnnen helpen. Deze angst heeft betrekking op een relatief kleine periode in het jaar maar legt een heel beslag op zijn plezier en ons gezinsleven. Graag willen we weten hoe nu verder.....

Marianne

Reactie voor op de website?

68.23. Zo bang om te slikken

Hai allemaal, ik las deze stukjes over stikken en was op zich aan de ene kant blij dat ik zag dat er meer mensen dit geval kennen. Het gaat om mijn dochtertje van 5 jaar. Een paar weken terug voelde ze zich niet zo lekker en had last van haar keel zei ze. Ik dacht ok, je gaat nog wel even zwemmen. Maar ze was heel niet lekker en ben na 5 minuten ook gelijk naar huis gegegaan.

Ik ben die week naar de huisarts gegaan, en die vertelde me dat ze een virus had, haar amandelen waren wel wat opgezet maar niet echt ontstoken. Die week heeft ze alleen vla gegeten en gedronken. Na een week was het over de pijn, maar ze kreeg paniekaanvallen, huilde en schreeuwde dat ze dood ging en stikte! Ik wist niet wat er gebeurde, ze vertelde me dat ze dood ging en niet durfde te slikken.

Dit is nu alweer bijna 4 weken aan de gang, ze eet alleen vla en champignionnen soep. Sinds zondag kleine stukjes brood, en dan moet ik in haar keel kijken of het is doorgeslikt. Gister is ze weer naar school gegeaan en heeft stukjes brood op. 's Avonds wat aardappelpuree en oja een liga. Ze is zo bang om te eten, en valt ook af. Ze is moe en zegt dat ze heel ziek is.

Ik ben trouwens vorige week naar de huisarts terug gegaan en die heeft ook met haar gesproken. Is er iemand die mij zou kunnen vertellen wat ik nu moet doen, maak me zorgen, wil zo graag weer dat ze eet. Ik zat te denken, misschien naar een kinderarts ofzo. Ze zal toch weer normaal moeten eten. Ik hoop dat er iemand is die mij hierop zou willen antwoorden.

groetjes F.

Reactie voor op de website?

68.24. Bang

Hallo!

ik weet wat je voelt
ickk ben ook vaak heel bang om dood te gaan
die angst gaat steeds meer mijn leven over nemen en ik merk dat het leven ook steeds minder leuk wordt daardoor!!
mijn moeder zegt dat ik hulp daarbij nodig heb maar ik denk dat het niets uitmaakt want ik kan wel naar zo'n gassie gaan die met me gaat praten maar dat lijkt me helemaal niks!
ik Hoop dat iemand toch tips heeft voor mij om niet zo angstig te wezen voor de dood!!

Mandy

Reactie voor op de website?

68.25. reactie angst voor de dood

Hallo Mandy (en anderen)

Ieder met angst raad ik aan de volgende boeken te lezen: Geleid door het licht van Betty J. Eadie, de boeken van Neale Donald Walsch. Dat heeft mij ook geholpen.

Miranda

Geleid door het licht
Geleid door het licht
Betty J. Eadie

De God van morgen
De God van morgen
Neale D. Walsch

Reactie voor op de website?

68.26. Oplossing

Hallo, mijn naam is Edwin Selij en ik ben fobiedokter. Ik help mensen al jaren met angsten. Dit doe ik met NLP, hypnose en mindtuning. Kijk eens op www.fobiedokter.nl Ik werk met abonnementen waardoor je een halfjaar of een jaar coaching kunt krijgen.

Reactie voor op de website?

68.27. Angst om te sterven

Reactie op Bang voor de dood

Hallo, Ik ben een vrouw van 27 jaar en leef al bijna vijf jaar met de angst om te sterven! het heeft bij mij al vele ups en downs gekend en sinds een tijdje is het weer berg af aan het gaan met me! Ik heb zelfs even gedacht dat ik beter kon omgaan met de situatie maar helaas voel ik dat het terug zwaarder wordt! Sinds een maand neem ook terug alprazolam om s'avonds mijn angsten onder controle te krijgen! Alles heb ik geprobeerd, psycholoog, psychiater, medicatie, praten met mensen, maar hoe goed het ook gaat dan, ik herval keer op keer! Mijn laatste psycholoog heeft me verteld dat ik er altijd gevoelig voor zal zijn maar dat ik er in zekere zin mee moet leren omgaan en mee moet leren leven!

Maar hoe doe je dat? Het is met momenten net alsof mijn verstand de bovenhand neemt en aan niets anders denkt aan sterven, de dood, er niet meer zullen zijn enz. Dat wiel blijft maar draaien dan! Meerdere keren op een dag spookt het door mijn hoofd en de laatste weken terug meer en meer! Elke dag sta ik opgelucht op dat ik er nog ben en elke morgen ben ik tegelijkertijd bang dat het mijn laatste dag zal zijn! Verschrikkelijk gewoon! En mijn grootste angst is dat ik in mijn slaap zou sterven! Het is misschien erg dat ik het moet zeggen maar het geeft me een steun als ik zie dat er nog mensen zijn die met deze problemen kampen! Je hele leven wordt beheerst door deze angst en je kan niet voluit genieten! Zo is dat bij mij al vijf jaar bezig en dat is opeens begonnen toen ik door een hele zware periode op het werk ging!

Hopend op een reactie, vele groetjes, Dees

Reactie voor op de website?

68.28. Erkennen of ontkennen

Beste schrijvers,

Ook mijn dochter van vier maakt een periode door van slikangsten en de angst om dood te gaan. Hierdoor wodrt ik geconfronteerd met mijn eigen gevoel bij en visie op de dood. Voor mij betekent de dood het uiteenvallen in piepkleine elementjes die weer worden opgenomen in het grote geheel (een soort; As zijt gij en tot as zult gij wederkeren).

Op zich vind ik dat een heel troostende gedachte. Natuurlijk ben ik een herkenbaar persoon, maar ik ben niet vaststaand en verander elke dag. Op de dag van de dood nogal rigoreus om het zo maar te zeggen. Ik denk dat het voor iedereen hier goed is om te kijken naar de eigen omgang met de dood, zowel ouders als volwassenen die reageren. Probeer je de dood te ontkennen of weg te drukken? Maak je er iets mooiers van dan het is (ik vind het idee dat het in de hemel altijd mooi, leuk en vredig is totaal niet aantrekkelijk bijvoorbeeld)? Door in kleine beetjes hierover te denken of te mediteren ga je eigen angst heel effectief te lijf. Daarnaast kan ik iedereen die zelf met overmatige doodsangst kampt aanraden om te kijken wat het doet met je leven hier en nu.

Kies je ervoor om de relatief korte (en onzekere) tijd hier op aarde te laten verzieken door overmatige angst? Let wel, gewone doodsangst is prima en heel natuurlijk en gezond. Koester het, want het zorgt ervoor dat je niet direct onder de eerste beste bus loopt of je niet verzet als er een stukje eten in je verkeerde keelgat schiet. Op deze manier probeer ik ook mijn dochter te helpen, ik hoop dat jullie er iets mee kunnen.

Groetjes van Bente

Reactie voor op de website?

68.29. Moedeloos

Moedeloos worden we ervan, onze zoon van 7 eet al bijna 13 weken niks. Alleen wat kinderchocolade en limonade, ook maar een beetje. Hij is al opgenomen in het zhm, mnaar heeft niets opgeleverd. EMDR therapie in het zh zijn we nu al 9x geweest, maar geeft ook geen vooruitgang. Ze hebben een sonde ingebracht, maar die is er na 2 uur uitgehaald, omdat hij helemaal in paniek raakte en begon te gillen dat hij stikte. Hij heeft een groeiachterstand en nu dit erbij. Opzich is hij niet onwijs veel afgevallen ongeveer 2,5 kilo, komt denk ik door de chocolade die hij eet. Hij heeft ook een gastroscopie gehad en alles is in orde.

Maar hij blijft zeggen dat hij toch nooit meer eet, want het lukt niet. hij heeft ongelooflijke angst bang dat hij erin stikt. we hebben werkelijk alles geprobeerdm, maar niks lukt. Wat kunnen we nu nog verder doen?

Isabel

Reactie voor op de website?

68.30. MatriXmethode! Een snelle en effectieve coaching

Reactie op Angst om te sterven

Kijk eens op www.matrixmethodeinstituut.nl! De beleving van de angst kun je zelf neutraliseren samen met een gecertificeerd MatriXcoach. Bekijk de filmpjes en lees op de website over de coaching. Het helpt! Van vliegangst tot doodsangst. In 3 tot maximaal 5 sessies van een uur. De methode is bedacht door Ingrid Stoop en er zijn in Nederland 350 MatriXcoaches. Je kunt op de site een MatriXcoach bij jou in de buurt vinden of kiezen voor E-coaching doo Ingrid zelf.

Hartelijke groet,

Gecertificeerde MatriXcoach.

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Dwangmatige angst om te stikken of dood te gaan!!

  1. Angst voor stikken
  2. Ook angst om te stikken
  3. Stikken/ verslikken
  4. Brok in je keel
  5. Bang voor de dood
  6. Slikangst
  7. Mijn verhaal
  8. Een leven vol angst......
  9. Voor Nathalie
  10. Bang om dood te gaan en zo
  11. Geen angst om dood te gaan.
  12. Loslaten van deze wereld
  13. Angst voor de dood
  14. Voor Anne
  15. voor Naat
  16. Onze versie
  17. Slikangst
  18. Therapiemogelijkheden
  19. Angst voor stikken
  20. Paniekaanval.nl
  21. Als kind alleen achter blijven
  22. Onderzoek naar kinderen met angststoornissen
  23. Zo bang om te slikken
  24. Bang
  25. reactie angst voor de dood
  26. Oplossing
  27. Angst om te sterven
  28. Erkennen of ontkennen
  29. Moedeloos
  30. MatriXmethode! Een snelle en effectieve coaching

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.