Groot Gezin
Thema pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

47. Kindgericht?

De column Kinderen in de meerderheid! stelt dat opgroeien in een groot gezin enerzijds voordelen biedt voor de kinderen, omdat ze altijd in de meerderheid zijn, maar dat er ook nadelen zijn. Wat vindt u hiervan. Wat zijn voor- en nadelen, en hoe kunnen we nadelen zoveel mogelijk beperken?

Reactie voor op de website?

47.1. Wie weet

Hallo allemaal,

Ja helaas zie ik die onwikkeling in mijn gezin ook. Of we er geen haast mee hebben, of de kinderen langer klein willen houden, hier zijn bram en ruben vrij laat met die ontwikkelingen. Maar alles gaat al zo snel in het leven dus wie weet.

groetjes ingrid

Reactie voor op de website?

47.2. Schipperen

Bij de ontwikkeling van onze kinderen op het gebied van bv. lopen zie ik bij allen hetzelfde patroon. Ze zijn niet zo vlot. Met de oudste heb ik me bij wijze van spreken suf geoefend, maar hij kroop toch pas met 11 maanden, en onze tweede (een meisje, waarvan iederen zei dat die alles veel eerder doen, duurde het nog een paar weken langer. Het praten ging bij de oudste 4 vlot, duurde bij de 5e een eeuwigheid (maar desondanks begreep iedereeen zowel binnen als buiten ons gezin wat ze bedoelde) en de 6e kletst al heeeeel lang me de oren van het hoofd (hij is net 3)

Wat me meer bezig houdt, is hoe we soms de dagindeling eerlijk verdelen. Zo moeten de jongsten soms bij bloedheet weer 2 keer zuchtend in de auto, omdat de oudere broers en zus naar het zwembad vervoerd moeten worden, en staan ze in de winter soms al om half 9 langs het ijskoude voetbalveld. (wel goed aangekleed hoor, maar toch).

Daar staat tegenover dat onze oudste kinderen nog steeds vrij vroeg naar bed gaan (in vergelijking met leeftijdsgenootjes als ik dat zo om me heen hoor) en dat ook niet altijd de tv programma's aangaan waar op school over gepraat wordt. Aan de andere kant vinden ze het zelf leuk om het jongere broertje/zusje in bed nog even voor te lezen, en kijken ze met evenveel plezier naar Bassie en Adriaan of een Disneyfilm, en zeuren ze er zelf weinig over. We proberen in ieder geval regelmatig iets te doen met een of twee kinderen op het gebied dat zij leuk vinden. Dat kan al iets heel simpels zijn. lekker boodschappen doen, en heel Bart Smit bekijken, of even iets drinken op een terras, en alle aandacht voor jezelf.

Op sombere momenten denk ik ook wel eens, we doen ze misschien toch wel tekort, maar over het algemeen zie ik het allemaal wel positief. Ze leren rekening te houden met elkaar (en moeten we dat in de maatschappij toch niet allemaal) en hebben ook heel veel plezier met elkaar. Natuurlijk er zijn mischien moeders met 1 of 2 kinderen die veel langer voor kunnen lezen, maar wie doet er een spelletje met dat kind als moeder de was ophangt?

Bij ons lees ik misschien maar 10 minuten voor, maar daarna kletsen ze nog met zus, en 's middags konden ze nog dammen met broer, toen ik eten aan het koken was.

Ik geef toe, onze kinderen zijn nog jong (de oudste is 10, de jongste 7 maanden) dus ik heb geen ervaring hoe het is als er veel huiswerk in het spel komt. Mogelijk wordt het dan toch anders, maar voorlopig ga ik er dan vanuit dat onze avonden samen wat korter worden, en dat het niet perse ten nadele van de jongere kinderen hoeft te gaan.

Ingrid

Reactie voor op de website?

47.3. Reactie op kindgericht

Ik wil graag reageren in de rubriek kindgericht op de bijdrage van Ingrid. Wij hebben 5 kinderen tussen de 14 en de 4. In ons gezin proberen we een middenweg te vinden tussen voldoen aan de behoefte van de kinderen en je zelf niet tekort doen. Tijd nemen voor jezelf en elkaar komt ook de kinderen ten goede.

Nu onze oudste kinderen groter zijn en de avonden steeds korter en de jongste nog wel vanaf 7.00 uur aandacht vraagt vind ik het lastiger dan toen ze allemaal nog onder de 10 waren. De jongste is net 4 en ik ben benieuwd of ik wat meer rust vind als hij naar school gaat. Ik denk dat zowel de jongsten als de oudsten er wel eens tekort aan komen. Als ik een heerlijke, maar intensieve dag met de jongste heb gehad, daarna de middelste kinderen uit school gehaald en naar ze geluisterd en wat gedronken, de oudsten opgevangen en met wat lekkers en wat drinken aan hun huiswerk gekregen (soms een hele kunst), gekookt en opgeruimd en de jongste drie naar bed heb gebracht, heb ik niet altijd meer zin om nog met volle aandacht er voor de oudsten te zijn. Die 'lijden' dan onder de anderen.

Ach en soms is het andersom. Dan 'lijden' de jongsten onder de oudsten. Maar daar staat weer tegen over dat je als gezin zoveel aan elkaar hebt. B.v in de vakanties heeft iedereen wel iemand om iets mee te doen. Er is altijd wel een van de groten die met een van de jongere kinderen een spelletje wil doen of voetballen of voorlezen. Bovendien blijf je ook als ouders in alle leeftijdscategorien meedraaien en leer je allerlei soorten gezinnen kennen.

Nog iets over die ontwikkeling van de kinderen. Ik herken dat je bij de eerste er met je neus bovenop staat en dat het niet snel genoeg kan gaan en ook dat ik bij de jongste het ook wel heerlijk vind om hem een beetje klein te houden en er ook niet meer zo bovenop zit; het hoeft allemaal niet zo snel en zo nodig. Met als gevolg dat de kinderen bij ons altijd vrijwel gelijktijdig overdag en 's nachts zindelijk waren terwijl de jongste wel vanaf 2,5 overdag zindelijk was maar 's nachts nog steeds een luier om heeft. Ik merk aan mezelf dat ik het moment van 'luier af' steeds uitstel en er ook niet van wakker lig dat het wat langer duurt.

Wat ik ook lastig vind in dit kader is dat wij geneigd zijn om de fase waarin de oudste kinderen verkeren meer aandacht te geven dan die waarin de jongeren verkeren. Met de oudste maak je het voor het eerst mee b.v. puberen en dat kost een hoop energie en ach, zindelijk worden en praten leren etc. heb je al zo vaak meegemaakt. In dat soort dingen moet je uitkijken dat je niet een beetje opvoed-moe word. Ook dat blijft schipperen.

Ik ben benieuwd of mensen dat herkennen en hoe ze zichzelf betrokken houden bij al hun kinderen.

Marianne

Reactie voor op de website?

47.4. Een van de 15

Als nummer 11 van een groot gezin kan ik me wel een beetje inleven hoe het als kind is om in een groot gezin op te moeten groeien (ik ben nu 47 jaar).
Voordelen:
  • altijd wel iemand om mee te spelen
  • het voor jezelf op leren komen
  • de maaltijden, een hoogtepunt waar je leert om naar iedereen te luisteren en discussies te voeren.
  • Het leren delen met elkaar.
  • De sterke band die je met elkaar hebt.
Nadelen:
  • Weinig privacy
  • Het altijd "mee moeten helpen", ik heb dat nog niet eens zo veel hoeven te doen ten opzichte van mijn oudere broers en zussen.
  • Weinig persoonlijke aandacht van mijn ouders.
  • Je wordt te snel volwassen.
  • Er waren nooit voldoende financien, alleen na de kinderbijslag.
Toch in het algemeen vond ik het heerlijk om in zo'n groot gezin op te mogen groeien. Iedereen leeft nog, en is gezond.

Mijn Ouders zijn nu 86 en 88 jaar, 63 jaar getrouwd, zij zijn zeer modern in omgang zeggen de klein en achterkleinkinderen. Zelf zeggen ze dat de kinderen hun jong hebben gehouden. Mijn moeder zegt overtuigend als je vraagt of ze het weer over zou doen in deze tijd met de mogelijkheid van geboorteregelingen, dat ze weer voor een groot gezin zou kiezen. Ze vindt dat wij het nu veel drukker hebben met een gezin met 2 kinderen plus een baan, dan zij met 15 kinderen en de hele dag thuis.

Ikzelf heb er maar twee, maar mis soms best die grote koppel aan tafel.

Toos

Reactie voor op de website?

47.5. Middelste te weinig aandacht

Hallo,

Ik wil even een probleem voorleggen. Het ene kind vraagt om meer aandacht dan het andere. Mijn oudste dochter (14) is een heel spontane open meid en babbelt de hele dag over alles wat haar bezighoudt. Het gaat vanzelf om daar voortdurend respons aan te geven. Mijn zoon van 10 tekent veel en gaat helemaal op in zijn monsters en robots en heeft niet zo veel behoefte aan aandacht en is tevreden met af en toe een ernstig gesprekje over iets wat hem bezighoudt. Mijn allerjongste van 9 maanden is meestal wel het middelpunt van de aandacht als hij wakker is, hoewel hij ook best even tevreden is in de box met zijn speeltjes.

Maar, mijn tweede dochter van 11 is een bescheiden meidje, niet graag op de voorgrond, moeilijker om contact mee te leggen. Natuurlijk betrek ik haar overal bij en probeer ik net zoveel aandacht aan haar te besteden als aan de anderen. Maar ik moet me er echt toe zetten. Het gaat niet soepel. Je hebt de neiging haar te 'vergeten', vooral als het op bepaalde momenten druk is. Ik maak me zorgen. Herkent iemand dit en hebben jullie tips?

Sandra

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Kindgericht?

  1. Wie weet
  2. Schipperen
  3. Reactie op kindgericht
  4. Een van de 15
  5. Middelste te weinig aandacht
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.