Groot Gezin
Thema pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

35. Vriendjes

Ik heb veel dingen gelezen maar niet wat ik zocht. Wie kan mij helpen! Ik heb drie kinderen, twee jongens en een meisje. Mijn oudste zoon van tien wordt vaak uitgenodigd op verjaardagspartijtjes. Daarentegen mijn zoon van acht nooit.

Hij heeft hier ontzettend veel moeite mee en heeft ook haast geen vriendjes. Hij zit in een klas van 32 kinderen. Daarin heeft hij maar één vast vriendje. Vaak komen er kinderen aan de deur om te spelen. Ze vragen altijd om zijn broer maar nooit om hem.

Hij is verder een heel lief kind, maar door dit probleem heeft hij vaak ruzie met zijn broer: waarom hij altijd wel en ik niet!

Hoe kan ik hem helpen?

groeten van Mariet

Reactie voor op de website?

35.1. Herkenbaar

Hoi Mariet,

Ik heb zelf vier kinderen, een van acht, een van vijf en twee van vier. Mijn dochter van vijf is een heel open en vrolijk kind en ook erg geliefd bij andere kinderen, dus ook veel vriendjes en vaak weg 's middags, en inderdaad vaak uit genodigd voor partijtjes. Daartegenover heb ik de oudste, een vreselijk lief maar heel verlegen jochie, die op school ook maar één (vast) vriendje heeft waar hij mee speelt. Gelukkig maken ze er onderling geen ruzie om, maar ik zie wel vaak de teleurstelling op zijn gezichtje als zijn zusje wel ergens kan spelen en hij niet bij zijn vriendje. Vaak gaan we dan lekker samen thuis iets doen wat hij erg leuk vind. Dit vindt hij ook erg fijn, maar ja, het vervangt natuurlijk niet de vriendjes.

Ik heb ook wel eens geprobeerd om kindjes bij ons thuis uit te nodigen maar dat bleef dan bij een of twee keer omdat dat gewoon niet klikt vanwege zijn karakter (als andere kinderen druk zijn, trekt hij zich juist terug). Dus als iemand inderdaad tips heeft, houd ik mij daar ook voor aan bevolen.

Groetjes Ingrid (mama van Bob, Sanne, Lex en Rick)

Reactie voor op de website?

35.2. Brainstormen

Hoi moeder,

Dit is inderdaad een lastig probleem. Mijn kinderen zijn nog lang niet op die leeftijd, dus eigenlijk kan ik je niet helpen. Misschien helpt brainstormen wel iets, maar misschien zeg ik wel iets wat helemaal niet werkt op die leeftijd.

Ik dacht bijv. direkt of het geen idee is om met de meester (of juf) te praten en misschien te kijken of hij iets kan doen. Bijv. hem bij klasgenootjes betrekken zonder dat het lijkt dat de meester dit bewust voor je zoon doet. Verder misschien een idee om kinderen bij jullie uit te nodigen en leuke dingen samen doen (met de ouders van klasgenootjes praten?).

Moeilijk hoor. Ik zal eens rondkijken of ik mensen ken met kinderen van 8 jaar. Ik hoop dat hij er niet al te veel onder lijdt. Nooit leuk om te zien als je kind niet helemaal gelukkig is.

Succes en ik hoop voor je dat er een mooie oplossing voor is. (al een pedagoog gevraagd?)

Groetjes Maaike (Koen en Silke 14-1-1999)

Reactie voor op de website?

35.3. Kijk goed naar je kind

Ik zit meer aan een antwoord in de volgende richting te denken: In de huidige beoordelingsnorm op basisscholen weegt het sociale gedeelte steeds zwaarder. Op zich niets op tegen, maar het kan ook te ver doorgevoerd worden. Er is nu een speciale serie boeken ontwikkeld door het Ministerie samen met een bedrijf wat onderwijsmateriaal ontwikkelt De stof daarin doet me meer aan indoctrinatie denken dan denken aan het karakter van het kind. Je kunt een kind zo het gevoel geven dat wanneer het niet voldoende vriendjes heeft het zich uitgestoten voelt. En niet ieder kind heeft behoefte aan een legio vriendjes om zich heen, net zoals niet iedere volwassene daaraan behoefte heeft.

Ik heb die les al heel snel van mijn oudste zoon geleerd. De juf op de kleuterschool vond hem een einzelganger, en ze wees me wat kinderen aan die ik kon vragen om met hem te spelen. Dus ik nodig die kinderen uit. Gevolg: zoon boos, zit alleen boven op z'n kamer, en ik kan beneden zijn "vriendjes" bezig houden.

Met andere woorden, ik zou die moeder meer het antwoord geven: Kijk eens naar je kind waarom hij moeite heeft met het opbouwen van vriendschappen. Zit hij inderdaad in een klas waarin hij weinig aansluiting heeft? Of heeft hij van nature niet zo'n behoefte aan een horde vriendjes, en krijgt hij het gevoel dat dat eigenlijk niet goed is?

Nell

Reactie voor op de website?

35.4. Vriendjes/Vriendinnetjes

Mijn oudste twee dochters zijn totaal verschillend; de oudste is 10 jaar, is érg op zichzelf, zal nooit op de voorgrond treden, maar heeft wél vriendinnetjes, hoewel ze niet tot de "populaire" meisjes behoren. Mijn dochter van 7 jaar wil juist wél bij zo'n clubje horen en doet daar dan ook alles aan, wat tot gevolg heeft dat ze vaak verdrietig thuis komt met het verhaal dat de kinderen haar niet aardig vinden.

Ik vind het ook wel eens moeilijk, maar ik til er niet zo zwaar aan. De één heeft nou eenmaal vriendjes bij de vleet, de ander heeft er maar één of twee, en dat is vaak voor zo'n kind genoeg hoor. Als ik jullie was, zou ik me daar niet zo'n zorgen over maken. Want als je inderdaad vriendinnetjes of vriendjes gaat uitnodigen, dan werkt het meestal averechts.

Ik zeg altijd maar tegen mijn dochter van 7, jouw tijd komt nog wel. Het lijkt ook wel alsof ieder kind ineens een handvol vrienden moet hebben. Ik leer mijn kinderen ook altijd, dat kinderen hen aardig moeten vinden om wie ze zijn, en niet om welke kleding ze dragen of welk speelgoed ze hebben. Want dát vind ik ook iets van deze tijd hoor, er wordt zó gekeken naar kleding en speelgoed, als je niet de juiste broek aan hebt of geen Pokémon-kaarten, dan hoor je er niet bij.

Niet alle ouders kunnen zich veroorloven om de kinderen naar de laatste mode te kleden of om naar de speelgoedwinkel te rennen om de laatste -meestal dure- rage te kopen. Ik hoorde laatst een verhaal van een mevrouw, die haar nog jonge in Sinterklaas gelovende kinderen moest vertellen hoe het écht zat met Sinterklaas, domweg omdat ze geen geld had om Sinterklaaskadootjes te kopen. Maar dat soort kinderen worden wel vaak afgewezen door andere kinderen, en zíj kunnen niet meepraten over de mooie kadootjes die ze hebben gekregen, triest vind ik dat.

Begrijp me goed hoor, mensen hebben het recht om zélf te bepalen hoe ze met hun kinderen omgaan, maar ik vind het vaak zo jammer dat de basisnormen en -waarden verloren gaan.

Maar in ieder geval komt het meestal wel goed hoor met vriendjes en vriendinnetjes, het ligt ook wel eens aan de leeftijd, ik vind die van zeven soms behoorlijk lastig, en ach, het zijn allemaal fases waar ze door heen moeten.

Veronica

Reactie voor op de website?

35.5. Vrienden

Mijn kinderen verschillen erg van karakter. Mijn zoon en dochter van 13 en 14 zijn erg open en hebben erg veel vrienden. Ook mijn zoontje van 6 wordt regelmatig uitgenodigd om bij een vriendje te gaan spelen. Mijn dochtertje van 9 heeft dan weer een heel gesloten karakter en heeft op school maar 1 vriendinnetje. Maar aan dat vriendinnetje heeft ze wel heel veel. Ze zijn altijd bij elkaar, hebben zelden ruzie en komen altijd op voor elkaar. Terwijl de andere kinderen regelmatig van school thuiskomen met de boodschap dat ze niet meer met een bepaald kind willen spelen omdat ze ruzie hebben gehad, het hun in de steek heeft gelaten.

Dus, let goed op je kind. Wil het wel veel vriendjes? Heeft het niet genoeg aan 1 goed vriendje? Als dit niet zo is, kun je het kind misschien inschrijven in een sportclub, muziekschool,.... Daar heeft het dan ook de kans om nieuwe vriendjes te maken. Mijn zoon van 18 kon in de basisschool ook niet goed overweg met de kinderen van zijn klas, maar heeft in de voetbalclub talrijke vriendjes gemaakt. Veel succes,

Een trotse moeder van 6 kinderen

Reactie voor op de website?

35.6. Een soort norm waaraan een kind moet voldoen?

Mijn zoon (9 jr) heeft ook geen vast vriendje, wordt zelden uitgenodigd voor een feestje (wil zelf ook niet altijd), hoort op school niet echt ergens bij (wordt af en toe gepest). Mijn kind is druk, chaotisch, impulsief, gesloten, eigengereid, betweterig, onbehouwen, er gaat vaak iets stuk. Maar hij is ook musikaal, een gezelligheidsdier, helpende hand, knutselaar, lief, zorgzaam.

Op school vindt men dat hij maar een pilletje zou moeten, terwijl het met wat specifieke aandacht ook goed gaat (alleen vergt dat extra energie en niet iedereen wil die geven).

Soms wordt hij er zelf boos en verdrietig van, want hij wil best zijn als "iedereen" en vrienden hebben, maar wel waar hij zich prettig bij voelt, die hem gewoon nemen zoals hij is.

En volgens mij zit daar het probleem: er is een soort norm waaraan een kind moet voldoen, een soort standaard. Voldoet een kind er niet aan, dan is er iets mis met dat kind en "moet er aan gewerkt worden". En dat merkt een kind: ze vergelijken zichzelf met anderen, zien dat het bij hen anders is en voelen zich anders. Het is een klein stapje dan nog naar het zich minder voelen!

Uiteraard is het wel zo dat er gekeken moet worden of er hulp nodig is, zeker als het kind er zelf last van heeft. Maar aan de andere kant: het karakter van een kind is niet te veranderen, hooguit wat bij te sturen met tips of trucs.

Ik denk dat het heel belangrijk is om mensen (groot en klein) gewoon te nemen zoals ze nu eenmaal zijn. Ze hebben zichzelf niet gemaakt: ze zijn zo geboren. En waarom zou dat niet gewoon goed zijn?

Mirjam

Reactie voor op de website?

35.7. Een paar tips

Hallo Mariet,

Ik heb uw probleem gelezen, en ik kan me heel goed voorstellen dat het voor uw zoon van 8 vervelend is, dat hij maar één vast vriendje heeft. Wat u nou kan proberen, is dat als uw oudste zoon naar een verjaardagsfeestje gaat, dat u uw jongste zoon meeneemt naar de stad bijvoorbeeld. Gewoon dat hij wat afgeleid is. Koop iets leuks voor hem, een speelgoedje van 5 euro ofzo. Dan is hij ook even blij. Ga er gewoon een dagje uit, maak er wat van. Als uw zoon van 10 weer thuis komt, dan kunt u hem vragen, of hij niet echt veel wil zeggen over het feestje. Als hij niet over het feestje begint, dan zal jongste zoon het ook minder erg vinden. Het is een tip.

Uw kunt proberen om naar de meester of juf te gaan van de school van uw zoon van 8, en vragen wat er aan de hand is. Wordt hij mischien gepest door klasgenootjes? Als dat het geval is, dan kunt u met de meester/juf overleggen, wat u er aan kunt doen. Als de meester/juf niks ervan af weet, dan kunt u natuurlijk altijd met uw zoon praten, of hij gepest wordt. En probeer hem op Internet te laten zitten. Dat hij wat kan chatten. Dan maakt hij ook vanzelf vriendjes.

Ik hoop dat u hier wat aan heeft.

Groetjes van, Jeffrey

Reactie voor op de website?

35.8. Yugio kaarten

Hoi Mariet

Dit is heel herkenbaar voor mij, want ook ik heb een zoon van 12, die heel veel vrienden heeft en altijd wordt uitgenodigd voor verjaardagspartijtjes. Mijn jongste zoon van 8 wordt nooit uitgenodigd. Hij heeft maar één vaste vriend. Ook hij is vaak boos op zijn broer.

Toen hij een keer om yugiokaartjes vroeg, en die ook heeft gekregen, toen volgden de vriendjes snel. Want er wordt geduelleerd en geruild en gespeeld. Sinsdien is hij helemaal los gekomen, en heeft hij zelfs meer vrienden als zijn broer, ook is hij al op menig partijtje uitgenodigd en voelt zich een stuk zelfverzekerder. En dat was dus eigenlijk zijn probleem.

Zijn broer en hij hebben nog steeds wel ruzie, maar ja dat hoort er bij!

Groetjes Yvon

Reactie voor op de website?

35.9. hoi magriet

Hoi Margriet!

Ik weet hoe het voelt! Ik werd ook altijd buiten gesloten en nu zit ik op een hogere school en heb er geen last meer van. Ik heb veel vriendinnen en veel vrienden. Misschien is de oplossing gewoon een andere school zoeken waar ie meer aandacht krijgt. Of zeggen tegen je oudste zoon dat ie je zoon van 10 moet meenemen met een vriend! Kan toch! Meer heb ik niet te zeggen.

Dag, hoop dat het fijne tips zijn, veel plezier ermee!
Groeten, een meisje uit Friesland

Reactie voor op de website?

35.10. Ik zoek hulp

Ik voel me erg rot vanwege mijn dochter die het heel prettig vindt op school, ze doet het goed. Ze speelt volgens eigen zeggen met een groepje kinderen. Ze wordt alleen noooooiit ergens uitgenodigd. Ze vertelt allerlei leuke verhalen over meisjes. Maar bij partijtjes is ze niet welkom.

Wat moet ik doen? Het is zo zielig! Ze is ook best assertief maar wel rustig en slim. Ik voel dat ik iets moet doen maar wat? Bij een psycholoog misschien.

Flox

Reactie voor op de website?

35.11. Geen probleem van maken!

Beste Flox,

Uit jouw berichtje maak ik op, dat jij er vooral een probleem mee hebt. Het is jouw invulling, jij vindt het zielig. Ik lees niet, dat jouw dochter het erg vindt of zich buitengesloten voelt.

Maak er alsjeblieft naar haar toe niet iets van wat zij misschien niet eens als vervelend ervaart. Door jouw reacties hierop kan zij het wellicht wel als erg gaan ervaren.

Bak een keertje lekker pannenkoeken voor haar vriendinnen of doe iets anders aardigs met hen. Lijkt op een leuk partijtje, maar laat er niet de suggestie van uitgaan, dat die meisjes haar nu moeten gaan uitnodigen voor een feestje. Zo maar voor de aardigheid, gezellig, niets meer. En please geen psychologen er is toch niets mis met je dochter?

Rebecca

Reactie voor op de website?

35.12. Wie helpt me

Flox,

Ik herken mijzelf en mijn dochter in jouw verhaal. Mijn dochter is ook rustig, introvert, slim maar ook zeker sociaal vaardig. Ze is alleen vaak laat met reageren omdat ze vaak aan het dromen is. Daardoor hoort en ziet ze vaak niet waar andere kinderen mee bezig zijn. Ze vindt het eng om nieuwe kindjes te leren kennen, maar heeft er geen moeite mee om voor de klas te staan blokfluiten! Ze heeft het naar haar zin op school maar heeft maar 1 of twee vriendinnetjes.

Omdat ik zelf veel behoefte heb aan vriendinnen om mij heen kan ik mezelf vaak moeilijk verplaatsen in haar. Zíj is namelijk blij met haar "weinige" vriendschappen. Ik maak me alleen zorgen om haar omdat ík het vervelend zou vinden. Als die ene vriendin niet kan spelen, speelt mijn dochter liever alleen dan zomaar een alternatief vriendinnetje te zoeken. Ik weet dat ik dat alleen maar zou moeten bewonderen, maar ik zou het best fijn vinden als zij wat vaker zou worden uitgenodigd bij feestjes of speelafspraakjes. Zoals al eerder ouders noemden: het lijkt wel alsof ieder kind tientallen vriendjes moet hebben, anders is er iets mis met dat kind. Het vervelende is, is dat ik er blijkbaar zelf ook zo over denk...

Ik betrap mezelf regelmatig op een soort overhoring die ik houd met mijn dochter om erachter te komen of ze nog is uitgenodigd, met wie ze speelt, of ze gepest wordt, enz. enz. Mijn dochter geeft dan mij aan dat ze moe wordt van al die vragen. Ik voel me dan weer heel schuldig omdat zij van mij dus het gevoel krijgt dat er iets mankeert! Ik lijk dus ook op die andere ouders!

Heeft iemand voor mij een handleiding hoe ik het beste hiermee om kan gaan? Wanneer is het goed dat mijn dochter op deze manier met vriendschappen omgaat en wanneer moet ik me zorgen gaan maken?

Ik sta open voor elk advies...

Lisa

Reactie voor op de website?

35.13. Soort norm waaraan het kind moet voldoen?

Ik geef je volkomen gelijk, de maatschappij (lees de wereld) bestaat uit allerlei verschillende karakters, en dat wordt tegenwoordig niet meer geaccepteerd! Val je niet in de grootste gemene deler, dan wordt je uitgestoten. Je bent een lieve moeder die het opneemt voor haar kind en dat vind ik fantastisch! Vaak zie ik bij iemand die ik heel goed ken en ook een kindje heeft dat niet zo is als de "anderen" hoe die haar eigen kind naar beneden haalt om zichzelf te verontschuldigen, inplaats dat ze zich aan het kind aanpast.

Ik hoop dat jou zoon een fijn leven tegemoet gaat, maar eigenlijk ben ik daar wel van overtuigd!

Groetjes van Truus.

Reactie voor op de website?

35.14. Vraag van Lisa over vriendjes.

Beste Lisa,

Maak je vooral Nooit zorgen!!! Het is bij ons thuis volkomen normaal dat je één of twee vriendjes of vriendinnetjes hebt. (De kinderen zijn 13, 10, 7 en 1 jaar oud). Eigenlijk spelen ze meestal gewoon met elkaar of met een buurjongentje (dat overigens ook maar 1 schoolvriendinnetje heeft..).

Zelf heb ik ook altijd maar één vriendinnetje gehad, en die heb ik nog steeds, en mijn man heeft twee vrienden. Niet iedereen heeft behoefte aan veel vrienden. Wij zijn volkomen normaal, functioneren prima in deze (gekke) maatschappij. Maar, zoals je zelf ook al zegt, er zijn mensen, misschien is jou dochter daar ook één van, die veel "ïn hun hoofd" leven. Mijn kinderen zijn ook best slim (oudste gaat nu naar het Atheneum en we zien ineens dat ze uit haar schulpje kruipt: eindelijk zit ze in een klas waar mensen haar begrijpen!) en ik denk dat daar ook de clou ligt, er zijn namelijk weinig mensen die je interressant genoeg vindt om een vriendschap mee aan te gaan.

Mijn kinderen leggen bijvoorbeeld het gedrag van anderen altijd op een weegschaaltje. Eens was mijn dochter beledigd door haar vriendinnetje, en besloot niet meer met haar te praten totdat het meisje haar exusses had aangeboden. Maar dat arme kind begreep daar echt niets van! Een compleet andere denkwijze. Toch is deze vriendin gebleven, ze weten na 8 jaar bij elkaar in de klas gezeten te hebben, wel hoe ze in elkaar steken en respecteren elkaar.

Is het niet belangrijker om één vriend te hebben die voor je door het vuur gaat, dan een heleboel vriendjes waar je eigenlijk maar mee speelt omdat je mama dat zo goed voor je vindt? Mijn advies is dat je eens met haar juf of meester praat over dit "probleem", ik denk dat die zal zeggen dat je gewoon een heerlijk kind hebt, dat toevallig wat anders in elkaar steekt dan jijzelf. En probeer je daar toch maar bij neer te leggen.

Veel sterkte en groetjes Truus.

Reactie voor op de website?

35.15. Vriendjes

Mijn zus en ik hadden hetzelfde, wij zijn nu bijna 40 jaar oud. Ik was/ben open van karakter,vrolijk daarentegen mijn zus gesloten en afstandelijker (nu nog). Daardoor had ik veel vriendinnetjes en zij maar één waar ze de hele schooltijd mee heeft opgetrokken.

Van mijn ouders moest ik mijn zus altijd betrekken in van alles omdat zij dat niet kon. Ik heb dat niet als leuk ervaren om telkens mijn zus op sleeptouw te nemen. Het is nou eenmaal het karakter daar verander je niet zoveel aan.

Ik zou het niet forceren, laat het gewoon op zijn beloop. Zo leren de kinderen ook hunzelf te kunnen zijn, het accepteren hoe je bent.

Mijn ouders hebben het geforceerd en het heeft niet geholpen. Ik ben nog steeds open/vrolijk van karakter en mijn zus het tegenovergestelde. Wij hebben allebei een leuk gezin en hebben ons eigen weg gevonden op ons eigen manier !

Reactie voor op de website?

35.16. Herkenning

Hoi Lisa

wat een herkenning, ik doe precies hetzelfde. Ik heb twee kinderen van bijna 6 en bijna 8, en de jongste, een meisje, speelt ook nooit met anderen. Ik heb zelf ook veel vriendinnen en dochterlief niet. Ik hoor haar ook uit over dezelfde dingen als jij doet, moeilijk hoor, blijkbaar willen we toch dat die meiden ook veel vriendinnen hebben.

succes Ingrid

Reactie voor op de website?

35.17. (over)bezorgd

Hallo bezorgde ouders,

Wat ben ik blij dat ik jullie stukjes heb gelezen. Zelf ben ik ook een bezorgde of misschien wel overbezorgde ouder. Ik heb 2 jongens; 1 van 7 en 1 van 4.

Mijn jongste scheelt het niets wat men van hem vind. heerlijk om zo te leven. Maar mijn oudste wil graag leuk gevonden worden en vriendjes hebben en afspreken. En dan komt hij weer thuis met de mededeling dat Die en Die zijn vriendjes niet meer willen zijn. Of hij wil afspreken en vraagt aan een 'vriendje' 'zullen we afspreken', dan krijgt hij ook waar ik bij sta keihard een NEE te horen en even later spreekt dat jochie met iemand anders af. Ik zeg al steeds dat er nog meer veel leukere kinderen in zijn klas zitten, maar hij blijft steeds naar dezelfde kinderen toegaan.

Zelf wilde ik ook altijd leuk gevonden worden maar naarmate je ouder wordt scheelt het je niet meer zoveel. Maar nu is dit alles zo herkenbaar, kinderen kunnen zo hard zijn. Vaak zit ik er aan te denken hoe ik ervoor kan zorgen dat hij zonder zorgen om vrienden zijn leventje kan leven.... of misschien hoort het juist wel bij het leven en moet hij ook leren incasseren. Maar als moeder houdt het je toch bezig!!

Eva

Reactie voor op de website?

35.18. Beste Eva

Beste Eva, heel herkenbaar je verhaal over leuk gevonden worden. Ik probeer mijn kinderen met zoveel verschillend mogelijke kinderen te laten spelen. Zodat ze zich niet zo focussen op 1 of 2 kinderen en zo zich gekwetst voelen bij een "Nee".

Ik vind ook belangrijk dat ze zelf zien dat alle kinderen verschillend zijn, om even op de reactie te reageren van Truus over kinderen die slim zijn en geen of weinig vriendjes hebben.

Onze kinderen scoren bij de cito een A, maar ik ben erg blij met hun sociaal zijn en willen spelen. Ik geloof wel dat sociale vaardigheden vroeg of laat ontwikkeld worden afhankelijk van karakters. Bij het stimuleren daarvan zou ik ook denken aan teamsport en je kunt met je kind praten over omgangsvormen.

Groetjes Simone

Reactie voor op de website?

35.19. Kinderleed

Hallo!

Ik moet even mijn verhaal kwijt vanwege een gebeurtenis van de afgelopen week. Onze oudste dochter (ze wordt over een paar dagen drie) is op z'n zachtst gezegd assertief. Of heel enthousiast, zo kun je het ook noemen. Ze zit nu voor twee dagen in de week voor een paar uur op de creche en dat gaat heel goed. Zelf help ik veel mee daar, leuk om te zien hoe kinderen met elkaar omgaan. En dus gaat er regelmatig iemand al van de creche mee naar huis.Zo ook haar overbuurmeisje. Nu zijn aanstormende talentjes van 3 jaar soms ook ECHT heel lastig, maar we proberen al haar nukken ten goede te keren ( en dat lukt niet altijd hoor).

En dus had ik van de week afgesproken dat over twee dagen het overbuurmeisje (met al haar 3 en een half jaar) bij mijn dochter mocht logeren. Nu is twee hele dagen wachten op zo'n feest een hele beproeving voor een driejarige, maar de afspraak was wel: meis, doe je best, dan mag je. En dat van beide kanten. Nu zal ik niet beweren dat mijn dochter een heilige is, maar ze bleef behoorlijk alert en heeft op haar manier haar stinkende best gedaan- twee dagen lang, want dan kwam haar vriendinnetje slapen.

Op de donderdagochtend was Noor niet uit het raam weg te krijgen. Alleen maar kijken of ze al een glimp van haar overbuurmeisje op zou vangen, want die kwam slapen!Dus om een uur of half een heb ik eens gebeld wanneer we het vriendinnetje konden verwachten. (de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik er zelf ook al heel veel zin in had, twee van die tuttenbellen op een kamer!) Vol enthousiasme belde ik op en kreeg de vader van het overbuurmeisje aan de lijn. En hij vertelde dat het overbuurmeisje toch best wel stout was geweest en dus niet mocht komen. " Dat meen je niet, " vroeg ik nog vol ongeloof. Maar ze hadden het moeilijk met hun meisje, en daarom ging het feest niet door.

En ga dan maar eens je eigen dochter vertellen dat de logeerpartij niet doorgaat. Terwijl ze zo haar best had gedaan. Dit is niet je eigen kind straffen, dit is andermans kinderen zoveel verdriet doen. We hebben er wat tegenover gesteld, alvast een verrassing voor haar verjaardag, omdat je al voelt dat dit niet goed te maken valt. En daar kwam het moment dat ik mijn dochter moest vertellen dat het feestje niet doorging omdat het andere meisje stout was geweest.

We hebben samen zitten huilen, want ik vond het zo erg voor haar. "Mama, ik ben toch lief geweest, ik heb toch mijn best gedaan?" Ja, dat heb je zeker. Juist omdat ze zo enthousiast is over leuke dingen, is de teleurstelling zo groot als het niet doorgaat. We hebben alles in het werk gesteld om de dag zo leuk mogelijk te maken, maar dit had zo'n impact op haar, dat vergeet ze niet.

Overigens sprak ik mijn overbuurvrouw ook nog die avond (want ik was eigenlijk woest!) en ja, tranen met tuiten, want ze wist niet meer hoe ze met haar dochter moest omgaan.Ook niet luisteren, stoute dingen zeggen, en niet weten hoe je het verhaal kunt omkeren. Dat hoort er maar een beetje bij, denk ik nu. Maar alles leuk en aardig, dat is een ander verhaal, maar als je je kind wil straffen, hou het dan bij je eigen kind en doe dat een ander niet aan. Of spreek het anders af! Weer een les geleerd. Ik wist niet dat kinderleed zoveel pijn bij een mama en een papa konden doen.Misschien klinkt het allemaal niet zo dramatisch, maar ik kan er nog om snuffen. Stom he...

Dees

Reactie voor op de website?

35.20. Bijna geen vriendjes

Reactie op Vriendjes

Hoi, heb een zoontje van 10 op school. Hij doet heel goed zijn best. Alleen als hij vriendjes van de klas vraagt, wordt er gewoon tegen hem gezegd van nee, heb al iemand. Hij zit 3 dagen achter elkaar op sport en maakt heel gemakkelijk contact. Maar als hij vraagt of ze willen komen spelen, dan zeggen ze: nee. Pff, wordt er af en toe gewoon verdrietig om, want er zit geen kwaad in hem.

Bougien

Reactie voor op de website?

35.21. Oplossing

Hoi, Heerlijk om te lezen dat we niet de enige (over)bezorgde ouders zijn, wij hebben namelijk dezelfde problemen. Ik zou bijna zeggen laat ze een keer spelen.

Succes gr Sander

Reactie voor op de website?

35.22. Ik weet het niet hoor!

Ik ben moeder van twee meiden de jongste gaat nog niet naar school maar de oudste zit in groep 3.

Vorig jaar heeft zich een akkefietje voorgedaan waarop 1 moeder me heeft gewezen dat ik daar op moest letten en dat doe ik. Nou sindsdien hebben die twee meiden niet meer samen gespeeld en ook op het schoolplein wordt ze weggestuurd, terwijl er ook andere meiden bij zijn waar ze ook mee wil spelen en afspreken en iedere keer word ze afgewezen (wetende dat het verwende meisje en moeder daarvan een flinke dosis air hebben die overal wel een vinger in de pap hebben).

Al drie jaar nu probeer ik te helpen om toch eens in de week of twee weken een afspraakje te regelen. Wel samen en ik heb het er ook over om gewoon mee te doen en gewoon niet weg laten sturen anders zeg je dit tegen de juf. Ja, ik maak me een beetje ongerust omdat ze zich in haar schulpje trekt waar ik haar moeilijk uit krijg. En ja, ik heb zelf ook weinig vrienden al maak ik wel snel contact en ben ook altijd vrolijk. Dus een voorbeeld?

Ik hou rekening met mijn kind en zij zit er wel mee. Doe ik het goed? Om soms te helpen en zeggen: "kind, kom op, doe mee. Jij bent ook leuk." Ik denk van wel, maar waarom is het toch zo moeilijk?

Reactie voor op de website?

35.23. ACH zo herkenbaar

Reactie op Kinderleed

Ach lieve mam van Noor, zo herkenbaar jouw verhaal. Mijn kind heeft dat ettelijke malen mogen meemaken en nu wil ze bijna geen maatjes maken want ze is bang dat ze weer teleurgesteld kan worden. Grote mensen zeggen niet altijd de waarheid he mama zegt mijn 6 jarige dochter.

Zo eerlijk en nog mag een kind niet altijd de waarheid zeggen he. Gekke wereld waar wij in leven.

Jamie

Reactie voor op de website?

35.24. Pas naar school

Hallo, onze dochter van bijna 3 gaat sinds begin september naar school. Ze praat wel veel over vriendjes en ze gaat echt graag naar school. Maar elke keer ik haar ga halen is ze alleen aan het spelen en dan begin je u zorgen te maken. Is dit altijd zo? Voelt ze haar niet te eenzaam? Ik weet dat dit niet wil zeggen dat ze geen vriendjes heeft maar ik zie elke keer andere kindjes zo goed samen spelen

Sandra

Reactie voor op de website?

35.25. Reactie op 35.24

Beste Sandra,

Maak je nu nog niet bezorgd! Kinderen beginnen pas vanaf 4 jaar samen te spelen. Voor die tijd hebben ze genoeg aan leeftijdsgenootjes die in de buurt zijn.

Anne

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Vriendjes

  1. Herkenbaar
  2. Brainstormen
  3. Kijk goed naar je kind
  4. Vriendjes/Vriendinnetjes
  5. Vrienden
  6. Een soort norm waaraan een kind moet voldoen?
  7. Een paar tips
  8. Yugio kaarten
  9. hoi magriet
  10. Ik zoek hulp
  11. Geen probleem van maken!
  12. Wie helpt me
  13. Soort norm waaraan het kind moet voldoen?
  14. Vraag van Lisa over vriendjes.
  15. Vriendjes
  16. Herkenning
  17. (over)bezorgd
  18. Beste Eva
  19. Kinderleed
  20. Bijna geen vriendjes
  21. Oplossing
  22. Ik weet het niet hoor!
  23. ACH zo herkenbaar
  24. Pas naar school
  25. Reactie op 35.24

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.