Groot Gezin
Thema pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

51. Wat doe ik toch aan die moeheid

Een fragment uit Fulltime thuis met kinderen is een baan:
    Met een groot gezin heb je je handen al vol en dan bijvoorbeeld een kleuter van 4 die wel zindelijk is, maar toch in zijn broek poept 's nachts en je met een grijns aankijkt 's morgens, dan spring je toch tegen het plafond? En zijn anderen ouders nooit eens moe, dagen achtereen moe?? Kan iedereen 's avonds nog wat leuks gaan doen voor zichzelf? Hopelijk komen er wat tips en zijn er meer zo thuis.

Zie ook de column Sport, doping en de ultieme energiebron?.

Reactie voor op de website?

51.1. Harmonie en balans

Het klinkt zo betweterig als ik beweer, dat de oplossing van veel moeheid ligt in jezelf, in het in harmonie en balans brengen van je eigen verwachtingen en verlangens en (on)mogelijkheden. Maar voor mij ligt dat zo.

Ik spring bij zo'n akkefietje (in de broek poepen en s morgens met een grijns aankijken) niet tegen het plafond. Sterker nog: het doet me niets. Ik negeer het en verschoon: 5 minuten werk. Voor de goede informatie: ik werk dus vier dagen en heb vier kinderen (en mijn man ook).

Er zijn een aantal dingen in ons gezin vanzelf gegroeid: Wij maken ons niet druk over vele vele zaken. Niet over het huishouden, niet over kinderen die al dan niet willen eten, we hebben weinig regels (maar die zijn dan ook de absolute grens. Een voorbeeld: wij doen allemaal onze schoenen uit in de gang. Dus: nooit hondepoep in huis, nooit modder of zand. Dat scheelt enorm). Zindelijk worden van kinderen, nooit over nagedacht. Mijn zoon van acht plast nog wel eens (tijdens een diepe slaap) in bed. Ik verschoon half slapend en slaap meteen verder.

Je moet je niet druk maken om problemen die er nog niet zijn, of problemen die verleden tijd zijn. Of problemen die geen problemen zijn. Of 'problemen' die zich vanzelf oplossen. Terwijl ik dit zit te schrijven (op mijn werk, maar het is mijn laatste dag) weet ik, dat we overmorgen met ons zessen met de auto naar Marokko (drie en een half duizend kilometer) gaan, en ik heb nog geen tandeborstel ingepakt.En geen overnachting geregeld. En ik ben en blijf volkomen rustig. Alles gaat vanzelf, of je je druk maakt of niet. Ik zal heus nog wel een keer gaan gillen tegen mijn kindertjes, maar dat lucht alleen maar op.

Of tijdens mijn laatste 'bevalling', (keizersnede onder plaatselijke verdoving.) Ik ben daar niet bang voor (van te voren). Pas toen de anesthesist met die enorme naald aan kwam zetten, begon mijn hart tekeer te gaan, maar na een minuut werkte de verdoving al. Wat heeft het voor een zin om daar uren van te voren je druk om te maken? Dat geldt ook voor alle vergaderingen waar je geen zin in hebt, voor alle gesprekken met vervelende personen die je tegenstaan: hou je kalm en onderga, haal de positieve dingen eruit.

Jezelf schuldig voelen om de dingen die je had moeten doen maar niet gedaan hebt: dat kost ook enorme energie. Niet doen. Niet schuldig voelen. Je doet wat je kunt en dat is dat.Of dat nou in de opvoeding is of op je werk.

Of iets willen bereiken wat misschien niet voor je is weggelegd. Bijv. een betere moeder zijn dan je eigen moeder was, of beter dan een ex-vriendin die je verafschuwt; of een betere positie nastreven in je werk enz. Dat kost veel frustratie en dus energie.

Kortom: maak je niet druk van te voren of achteraf, maar stop je energie in het moment zelf; voel je niet schuldig en doe wat je kunt; probeer gewoon je imperfecte zelf te zijn; streef niet naar iets, maar doorleef het moment. Heb vertrouwen in jezelf, je partner, je kinderen en de toekomst.

Roep ook tijdig hulp in. Laat anderen iets doen als het jou teveel vermoeit. Delegeer.

Ben ik dan nooit moe? Tuurlijk ben ik fysiek soms erg moe. Maar dan weet ik van mezelf, dat ik het huis extra heb opgepoets vanwege het bezoek, of me toch te druk heb gemaakt voor een gesprek met mijn baas, zodat ik niet alleen mijn energie heb verspeeld in dat gesprek, maar ook van te voren en achteraf. Of ik denk dat ik het beter kan of weet dan een ander, en doe het zelf, waardoor het teveel wordt voor mezelf. Of ik vind dat ik mijn zoontje moet stimuleren om te lezen, terwijl noch hij, noch ik daar zin in hebben.

Overigens vind ik topsport onzin (sorry voor deze mening). Om je energie te steken in het winnen van een ander met enkele seconden verschil, en jezelf zo op te jutten. Belachelijk. Maar goed, anderen noemen dat 'grensverleggend'.

En -ik durf het haast niet te zeggen- misschien heb je jezelf overschat. Zijn het aantal kinderen dat je hebt toch boven je vermogen. Een kennisje van mij kon het werk met twee kinderen niet aan en is ermee gestopt. Iedereen heeft zijn eigen grens. Accepteer dat.

Helpt het overigens dat ik niet rook en nooit alcohol drink? Volgens mij is roken en drinken vermoeiend.

liefs en goede moed, Anja

Reactie voor op de website?

51.2. Concentratie op positieve dingen

Lichamelijk ben ik eigenlijk niet gauw moe, in de loop der jaren bouw je toch een aardige conditie op denk ik. Wel moet je goed naar je eigen lichaam luisteren, 's nachts moet ik er meestal wel een paar keer uit voor de baby of een ander, wil ik overdag dan ook nog een vrolijke en fitte moeder zijn, dan moet ik dus bijtijds naar bed gaan en verder ook goed voor mezelf zorgen. Dat houdt ook in: niet teveel willen, zijn al die extra activiteiten echt belangrijk? Moet ik alles zelf willen doen?

Meer behoefte heb ik aan geestelijke rust, even tot mezelf kunnen komen, inderdaad even spanningen kunnen loslaten. Het helpt enorm om daarvoor een speciaal hoekje te hebben met dingen die je inspiratie geven en helpen herinneren wat echt telt en wat niet. Een mooie plaat, een kaarsje, wierookstokje, een roos in een vaasje.....wat lezen of muziek luisteren, een mooi gedicht.

Zo kun je je oefenen om innerlijke rust te bewaren, uiteindelijk kun je dan ook in stressvolle situaties deze rust en ontspanning makkelijker oproepen. Het is belangrijk elkaar deze momenten te gunnen en alert te zijn wanneer de ander zichzelf aan het voorbijrennen is, ook kinderen hebben er behoefte aan. Er is zoveel rusteloosheid in de wereld, voor Cartoon Network rusten ze echt niet uit!

Met z'n allen proberen we rust en vrede te bewaren, 10 minuten concentratie op positieve dingen geeft meer energie dan een uur ellende in de krant lezen. We proberen onze kinderen zoveel mogelijk overal het goede in te laten ontdekken. Als je jezelf laat beinvloeden door alleen maar negatieve zaken raak je ontmoedigd en daar wordt je heel moe van, al doe je een hele dag niets.....

Wat ik verder nog even wil zeggen naar aanleiding van de vorige reactie is dat hoe iemand zich voelt niet altijd aan jezelf ligt, mensen verschillen, bovendien kun je je over 4 jaar anders voelen dan nu. Ik ken een vrouw van 34 die altijd op d'r huid gezeten werd omdat ze zo moe was, nu blijkt ze nog hooguit een half jaar te leven te hebben. Is het niet kwetsend als mensen zeggen dat ze teveel kinderen heeft gekregen, laat dit soort opmerkingen liever achterwege, ik vind ze niet passen op deze website. Een mens kan nog zo gezond en relaxed leven, je weet maar nooit hoe de zaken in elkaar zitten en hoe je er over een paar jaar voorstaat.

Antoinette

Reactie voor op de website?

51.3. Het is ook vermoeiend!

Het is me regelmatig gebeurd dat ik 's avonds bekaf was, en als ik dan terugkeek op de dag had ik niet eens zo bijzonder veel gedaan. Niet de hoeveelheid werk maakt me moe, maar alles wat op een dag gebeurt is vaak zo onvoorspelbaar. een afwas waar ik om half negen aan begin, en die om 10 uur nog niet klaar is, omdat ik er 30 keer vanaf gehaald ben. Vooral weken waarin de school veel vraagt, oudergesprekken, andere extra afspraken zijn soms zo veeleisend dat ik aan de gewone dingen niet meer toe kom.

Wat mij toch wel geholpen heeft is 's avonds even balans opmaken, mezelf afvragen of al die dingen die ik wil doen echt nodig zijn. Ramen kunnen echt wel een keertje minder vaak gewassen, en ook de bedden hoeven niet iedere week verschoond. Het hele gezin heeft meer baat bij ouders die overzicht hebben over het geheel.

Door het regelmatig opmaken van de balans heb ik geleerd niet meer zoveel te willen doen, maar gewoon laten komen wat komt, en ik zie wel. En gaat het niet zoals je graag zou willen, dan kun je er op twee manieren naar kijken. Je kunt proberen de werkelijkheid aan te passen aan je verwachtingspatroon, of je kunt je verwachtingspatroon proberen aan te passen aan de werkelijkheid. Het kost moeite om dat laatste te leren, maar als het je lukt zul je zien dat de moeheid veel minder wordt.

Nell

PS: Heb je behoefte aan wat meer praktische tips, laat dan maar weten over welk onderwerp. Wellicht komen we er als grootgezinsmanagers samen wel uit.

Reactie voor op de website?

51.4. Reactie op moeheid

Bedankt Anja, Antoinette en Nell voor de reacties. Gelukkig zijn anderen ook wel eens moe. Ik moet er nu ook eerlijkheidshalve bijzeggen dat ik meestal "op" ben na veel extra's zoals Antoinette zegt. En ik heb inderdaad e.e.a. meegemaakt (de laatste is geboren met apgar 3) waardoor je "even" uit balans bent. Ik heb zeker niet te veel kinderen !

Maar het de boel de boel laten, zit niet echt in mij.(Anja) Wel moet ik "leren" (eigenlijk weet ik het wel) dat een gepoetst huis vlak voor een verjaardag niet persee hoeft. En nu deze week alle gymlessen en zwemlessen weer beginnen is er al genoeg stress om dat weer goed in banen te leiden.

Om op de reactie van Antoinette te reageren. Ik moet eigenlijk ook vroeg naar bed om "het" vol te houden overdag, maar elke avond om 22.00 uur slapen is zo ongezellig als je man een avondmens is. En ik voel me makkelijk schuldig als ik een boek lees, mijn borduurwerkje pak, of zo iets om bij te tanken ipv de slaapkamers te stoffen wat dan dringend moet. En "de maatschappij" is op tweeverdieners ingesteld, dus moet je thuis ook wat nuttigs doen. Ik weet dat ik dit dus echt naast me neer moet leggen Anja, maar dat is dus best moeilijk. En ja ik weet dat dat juist energie vreet.

Trix

Reactie voor op de website?

51.5. Reactie op moeheid

Na weer eens 2 nagenoeg slapeloze nachten op een rij (een van de vele sinds we kinderen hebben) doen de bovenstaande reacties mij veel deugd. Sinds ik na de geboorte van mijn derde kind weer aan het werk ben (nu 5 weken) heb ik me regelmatig afgevraagd hoe al die buitenshuis werkende moeders met grote gezinnen dat toch allemaal bolwerken!

Zo ben ik vanochtend vroeg opgestaan (van slapen kwam toch niks meer) om voor ik naar mijn werk ging die berg was tot aan het plafond maar eens weg te werken. De kasten raakten nl. wel erg leeg...

Een dag thuis betekent dat ik van het ene klusje in het andere val: Ben ik net klaar met opruimen van het huis, de was aandoen, de vaatwasser inruimen en denk ik even te gaan zitten met een kop thee, dan gaat er een beker melk om (meteen die tafelpoten maar eens boenen want zo met m'n neus erbovenop zien die er wel erg uit) en als ik klaar ben met opruimen wil mijn dochtertje erg graag verven (en daar ik de afgelopen maanden daar al zooo vaak nee op heb gezegd, voel ik me schuldig en zeg ik dat dat goed is dus): schilderspullen pakken en als ik dan eindelijk die thee wil drinken wordt de kleintste wakker en wil drinken en tegen de tijd dat dat afgehandeld is is het tijd om de oudste van school op te halen en is mijn thee hardstikke koud!

Enfin, jullie kennen dat allemaal wel. Maar het doet me goed te lezen wat voor gedachten en oplossingen jullie daarvoor hebben. Want nog steeds denk ik ongeveer 4 keer per dag: "Als ik nu al zo gestresst raak van de combinatie 3 kinderen en werken dan kan ik dat 4e kind echt beter vergeten! Het moet tenslotte nog leuk blijven." Maar nu begrijp ik dat het een kwestie is van ermee leren omgaan en inderdaad denken: "Mijn tijd komt wel weer. Dit is maar een periode."

Clara

Reactie voor op de website?

51.6. Vermoeid

Ondanks het feit dat ik geen groot gezin heb (maar op deze site neus omdat ik best meer kinderen wil) reageer ik even.

Iedereen kent denk ik wel die vermoeidheid in meer of mindere mate. Het is belangrijk dat we elkaar maar ook onszelf serieus nemen. Fijn Anja, dat jouw plafond zo'n stuk hoger zit, daar mag je dankbaar voor zijn dat ligt niet altijd aan jezelf. Ik heb een baby en een peuter met 1,5 jaar verschil en daar zijn heel wat drukke tijden bij met niet slapen etc. Het is inderdaad belangrijk dat je de "knop om kunt zetten" Stel je eigen grenzen, maak je eigen regels. En probeer het jezelf dan dus niet te moeilijk te maken.

Met alle respect maar wel of geen baan buitenshuis maakt niets uit. Ik spreek uit ervaring. Ben sinds een halfjaar thuis. Een leuke baan geeft energie. En dan draai je je hand niet om voor het spitsuur 's ochtends en 's avonds. Overigens blijft dat spitsuur toch wel bestaan (ik moet althans van halfzeven tot halfzeven alles alleen doen). Huisvrouw en moeder fulltime is een baan die je niet achter je kunt laten maar die altijd doorgaat. Dat wordt sterk onderschat is mijn ervaring. Ik heb zelfs al overwogen of ik niet weer moet gaan werken om het beter aan te kunnen!

Belangrijk is om je hart af en toe te kunnen luchten en het gevoel serieus te worden genomen. Bijtanken door leuke dingen (voor jezelf) te gaan doen en eens oppas te vragen om samen iets te doen. Over een paar jaar is nog wel de band die je met je kinderen hebt opgebouwd belangrijk maar weet je heus niet meer hoe netjes je huis was. Hopelijk heb je vrienden, familie of kennissen die je hierin kunnen helpen.

Succes Dita

Reactie voor op de website?

51.7. Vermoeidheid

Als ik lichamelijk moe ben, is er maar een remedie: het werk het werk laten (dat loopt toch niet weg) en op tijd (half 11) naar bed gaan! Meestal ben ik 'geestelijk' moe, dan zit me iets dwars of moet ik teveel dingen tegelijk. Met een druk gezin kun je die dingen ook niet allemaal plannen.

Ik heb veel bewondering voor die moeders die consequent de telefoon niet opnemen als ze aan het eten zijn of 'niet thuis' geven als ze hun kinderen in bed leggen. Voor de broodnodige rust! Zelf kan ik niet goed nee zeggen, wel tegen mijn eigen vijf kinderen maar niet zo goed tegen anderen. Ik probeer mijn grenzen te verleggen, vind dan eigenlijk dat zoiets gewoon moet kunnen...

Ik werk in een eigen praktijk als Kinder- en Jeugdpsychologe en dit werk geeft mij juist energie! Natuurlijk ben je (weer) met kinderen (en ouders) bezig, maar het is anders dan mijn werk thuis. Goede resultaten of waardering geven me vleugels! Ik denk dat het geheim er hierin zit, dat je dingen, werk moet doen wat je leuk vindt. Werk dat je aanspreekt en waar je warm voor kunt lopen. Als je vaak denkt: ..'eigenlijk zou ik liever dit of dat.." dan ben je niet gemotiveerd voor waar je mee bezig bent en kost dat ook meer energie. Iets wat je graag doet, kost niet zoveel moeite!!

Dat wil niet zeggen dat een groot gezin hebben, alleen maar leuk is. Elke keuze heeft zijn schaduwzijden. De gebroken nachten als je een baby hebt, de onvermijdelijke ruzietjes die 'aan je kunnen vreten' het gevoel tekort te schieten omdat vriendjes van jouw kinderen op wel drie clubjes tegelijk zitten.. En dat soort dingen.

Groetjes, Bernadette.

Reactie voor op de website?

51.8. Vraag aan Dita

Hallo Dita,

Ook ik heb nog geen groot gezin, maar ben er wel al over aan het denken. Vandaag is het de eerste keer dat ik op deze site terecht ben gekomen, en ik neus er graag even rond om op ideeën te komen. Ik las dat er tussen jouw kinderen 1.5 jaar zit. Mijn dochtertje is nu bijna 7 maanden oud, en mijn man en ik denken al aan een tweede kindje. Als alles goed gaat zou er dan ook 1.5 jaar tussen die twee zitten. Nu hoor ik alleen maar negatieve reakties als ik dit vertel, meestal van mensen die geen twee kinderen met een relatief klein leeftijdsverschil hebben. Ik zou het erg leuk vinden als je mij jouw reaktie zou kunnen laten weten. Ook van andere ouders die in dezelfde situatie zitten hoor ik graag wat. Alvast bedankt, enne het blijft toch niet zo? Ooit kunnen we wel weer eens ongegeneerd uitslapen! Ik hou me hiermee overeind.

Groetjes, Femke

Reactie voor op de website?

51.9. Kinderen met klein leeftijdsverschil

Ook ik ben voor het eerst op de site van grote gezinnen. Wij hebben momenteel drie kinderen: Marie van vijf (2-7-94), Benne van 3,5 (20-4-96) en Katrien van bijna 2 (1-11-97). Wij hebben bewust gekozen voor een klein leeftijdsverschil vooral voor de kinderen zelf.

Benne en Katrien sliepen pas door als ze ongeveer een jaar waren en het eerste jaar van Katrien was dan ook een tropenjaar. Ik werkte tot vorig jaar 100%, sinds Marie op school is 80% (dan kon ik haar ophalen van school). Mijn man werkt 75% en straks waarschijnlijk 60%.

De kinderen hebben heel erg veel aan elkaar en wij aan hen. Na Katrien hoefde er voor mij geen kinderen meer. Mijn lichaam was op na ongeveer 5 jaar van of zwanger zijn, of borstvoeding geven. Nu denken we er weer over na. Het is gewoon heerlijk om de kinderen samen bezig te zien.

Ok, heel regelmatig moeten we 's nachts nog uit bed. En moeten we hen tijdens de week soms wakkermaken om half acht, tijdens het weekend zijn ze er meestal al om half zeven. Dan komen ze bij ons in bed kletsen of gaan met de blokken spelen (die we in onze kamer hebben staan) of op de computer spelletjes doen: reuzegezellig. En alle ellende ben je zo snel vergeten. Als ze een maand doorslapen lijkt het of het nooit anders is geweest...

Nee hoor, ik ben groot voorstander van kinderen met klein leeftijdsverschil. Ik heb zelf 1 zus en we schelen nog geen dertien maand. We hebben wat afgekletst samen...

Als iemand vraagt of het druk is? We hadden onze handen vol met 1, we hadden onze hadden vol met 2, en nu ook met 3... je wordt gewoon makkelijker in veel dingen.

Veel plezier met jullie kid(s)

Johan

Reactie voor op de website?

51.10. Klein leeftijdsverschil

Hoi mijn naam is Judith. Wij hebben 5 kinderen: eerst 3 jongens, 1 meisje en dan nog een jongen. De oudste heet Hendrik (19-12-92) de 2de André (25-02-94) de 3de Albert (17-07-95) de 4de Jantina (02-01-97) en de laatste heet Robert (18-05-99).

Zoals je kunt zien zit er
- tussen Hendrik en André maar 14 maanden,
- tussen André en Albert maar 17 maanden,
- tussen Albert en jantina 18 maanden
- en tussen Jantina en Robert zit 28 maanden.

Ik hoor Regelmatig je zult het wel erg druk hebben met 5 van die kleine kinderen maar dat valt voor mij best wel mee. De oudste 2 redden zich zelf heel goed, de middelste lukt het ook al aardig, onze dochter mag ik ook al niet meer aan- en/of uitkleden en zij is ook al uit de luiers (wat erg scheelt), en Robert is een erg makkelijk kind. Hij is erg tevreden.

Daarbij heb ik altijd gezegd: eerst de kinderen dan de was en dan de rest. Het varieert per dag wat ik dan nog verder doe. Toen wij verhuisd zijn, hebben wij een vaatwasser gekocht. Dat scheelt wel een hoop werk. Anders zat ik 's avons om 9 uur nog met die grote afwas.

We eten 's avonds altijd warm, waar mijn man niet bij kan zijn door zijn werk. Dus eet ik alleen met de kinderen. Warm eten kan alleen 's avonds als alle kinderen weer thuis zijn van school. En juist rond etenstijd is het spitsuur.

Wat ik ook in de loop van tijd heb geleerd is dat ik het speelgoed laat liggen tot de kinderen naar bed zijn, en dan alles tegelijk opruim. Anders blijf je de hele dag alleen maar aan het opruimen en kom je verder nergens meer aan toe.

Ik geniet erg van onze kinderen en als ze me vragen "zou je het weer zo doen", dan zeg ik: "ja".

De kinderen hebben veel aan elkaar. En wat geeft het als je een paar dagen wat moe bent? Dan doe je toch lekker niet zo veel, de kinderen hebben meer aan je als je je eens alleen met hen bezig bent dan dat je chagrijnig met het schoonmaken bezig bent. Want dan gaan ze juist vervelend doen en wordt je zelf alleen maar chagrijniger, omdat je dan niet op kunt schieten.

Veel plezier met de kids en de groetjes van Judith + de rest.

Reactie voor op de website?

51.11. Klein leeftijdsverschil bij ons

Hallo,

Ik ben Nelleke en ik bezoek jullie site sinds een maand of twee. Wij hebben twee kinderen met een leeftijdsverschil van 20 maanden. Het is een bewuste keuze geweest om het leeftijdsverschil klein te houden, zodat de kinderen veel aan elkaar zouden hebben. Wat hielp bij het maken van die keuze was dat onze oudste een ideale baby was. Ze sliep na acht dagen de nachten door en huilde bijna nooit. Groot was onze consternatie toen we hierna een huilbaby kregen. Maar ook met hem is het dik in orde gekomen. Ze zijn inmiddels vijf en 3-en half, en ze spelen heel veel met elkaar.

Wij hebben de zolder van ons huis ingericht als speelzolder. Ikzelf kom er alleen om schoon te maken en om de bouwwerken van de kinderen te bewonderen. Verder is het dus echt het domein van de kinderen. In de weekenden komen ze meestal even vragen of ze al naar zolder mogen als ze wakker zijn. Vervolgens kunnen mijn man en ik ons nog een uurtje omdraaien en verder slapen. Juist omdat ze daar altijd samen spelen en niet door mij op de vingers gekeken worden, gaat het bijna altijd zonder ruzie te maken.

Inmiddels ben ik in verwachting van onze derde. Door een verhuizing en een miskraam zal dit kind zich wat later aandienen dan ik gewild had. Maar dat geeft me dan wel weer een mooi excuus om een vierde kind straks te willen: vanwege het grote leeftijdsverschil tussen de tweede en de derde.

Een klein leeftijdsverschil geeft overigens geen garantie dat de kinderen ook met elkaar kunnen opschieten. Mijn broer en ik schelen eveneens 20 maanden, en wij hebben helaas helemaal geen contact meer met elkaar op verzoek van mijn broer. Mijn broer en ik zijn twee totaal verschillende types en dat heeft in het verleden nogal eens voor botsingen gezorgd. Jammer genoeg heb ik geen andere broers of zussen, en daarmee wordt de familie dus erg klein. Dit was voor mij nog een extra reden om meedere kinderen te willen, en dus voor een groot gezin te kiezen.

Succes met jullie eigen gezinnen en groetjes.
Nelleke

Reactie voor op de website?

51.12. Klein leeftijdsverschil: de tropenjaren

We hebben vier kinderen. De oudste was 2,5 jaar toen de tweeling werd geboren. Wat toen een groot voordeel was, dat ik niet naar school hoefde 's morgens. Het was gewoon "rustig" eten en daarna verschonen en aankleden. De avond dat mijn man ging sporten ging ik "overwerken": gewoon doorwerken tot hij weer thuis was. Ik heb toen bewust gekozen voor alleen mijn gezin.

Toen ze allemaal naar school gingen heb ik weer tijd voor mezelf gekregen. En nu (de jongst zijn inmiddels 8 jaar) is het heerlijk als we op vakantie zijn, of een dagje uit. Ze zijn allemaal ongeveer even oud. Ze gaan samen (alleen) naar school enz.

Wil je enkele tips voor de "tropenjaren"

Reactie voor op de website?

51.13. Genieten

Hallo,

ik ben Roeline. Wij hebben drie kinderen. Rik is drie, Els is 20 maanden en Tijs is 9 maanden.

Toen ik in verwachting was van Tijs vroegen veel mensen of ik er wel blij mee was. Ik was en ben er nog steeds dol gelukkig mee. Het is wel heel vermoeiend. Als het me echt eens te veel wordt dan ga ik lekker op de bank zitten en kijk alleen maar naar mijn kleintjes. Dan zie ik Rik die altijd maar aan het werken is, Elsje met d'r ondeugende gezichtje en Tijs die probeert te gaan staan. Ik geniet dan echt en weet dan weer waarom het zo leuk is om kleine kinderen te hebben.

Over een klein jaar moet Rik naar school en krijg ik niet meer de kans om de hele dag naar hem te kijken. Daarom probeer ik zoveel mogelijk nu van ze te genieten want de tijd gaat zo snel.

Ja, ik vind het heel leuk dat er zo weinig leeftijdsverschil tussen mijn kinderen zit. En als ik zo naar hun kijk weet ik dat zij van elkaar genieten.

Roeline

Reactie voor op de website?

51.14. Onze kindertjes

Hallo,

Mijn man (29 j.) en ik (27 j.) hebben samen 3 kindjes. Onze oudste, Myrthe, is nu 3,5 jaar. Dan volgt op 26 maanden ons Elien, nu 19 maanden. En bijna 4 maanden geleden ben ik bevallen van ons zoontje Bram.

Ik moet zeggen dat ik de stap naar 2 kinderen véél moeilijker vond dan nu met een derde erbij. Wel moet ik zeggen dan Elien een huilbaby was, en onze Bram de rust zelve.

Natuurlijk zijn er piekmomenten. Maar dat kan je met 2 kinderen ook al hebben. Het is gewoon een kwestie van heel goed organiseren.'s Morgens moet ik bv. heel vroeg beginnen werken in de zomer. Daar heb ik geen keuze in. Dat betekent voor mij de avond ervoor de zak van de kleinste klaarmaken voor de kinderopvang, flesjes in de koelkast gereed en kleren over de stoelen. 's Morgens sta ik om 5 u. 15 op en maak ik mezelf gereed. Dan maak ik ook de boterhammetjes voor de 2 oudsten gereed.
Om 6 uur maak ik in principe de oudste wakker, kleed haar aan en zet haar aan tafel om te eten (zij treuzelt het meeste). Dan haal ik nummer 2 op, kleed ook haar aan en zet haar aan tafel. De jongste heeft dan meestal zijn fles al op of wacht tot in de kinderopvang.
Soms worden de boterhammetjes ook meegenomen, als ze nog te moe zijn.

's Avonds eten we samen een boterhammetje. Dan wordt Elien in bed gelegd. Als ik onderkom trekt Myrthe haar pyjama aan, krijgt nog een verhaaltje in de zetel en gaat dan ook slapen. Tot slot krijgt de kleinste nog wat extra knuffels, een fles en zijn bedje.

Ik sta er zowel 's morgens als 's avonds helemaal alleen voor. Dat maakt dat ik mijn handen volheb. Dat gecombineerd met voltijds uit werken gaan, betekent dat ik 's avonds dikwijls als een aardappelzak in elkaar val in de zetel. Maar ik ben dan ook zo tevreden over mijn jonge bende.

Als je ze ziet samenspelen, of delen dan smelt je hart gewoon. Ze hangen zo enorm aan elkaar, die twee meiden, en Bram is ondertussen al helemaal in dat groepje opgenomen.

Je kan dus zeggen dat er geen gelukkiger mens in de wereld bestaat als ik, en trouwens ... van werken is nog niemand doodgegaan.

Ik zou ze echt niet meer kunnen missen!!!

Heidi

Reactie voor op de website?

51.15. Snel op elkaar kinderen: druk??

Ook wij hebben onze kinderen snel achter elkaar gekregen: Helen is 11 (30-4-1989), Jelle is 10 (4-4-1990), Sanne is 9 (15-5-1991), Douwe is ruim 7 (1-11-1992), Tjalle is 6 (29-6-1994) en Marten is ruim 4 (3-1-1996). Het is natuurlijk best heel druk, zo snel achter elkaar. Onze ervaring is dat het allemaal best heel goed te doen is, zolang iedereen gezond is.

Toen onze jongste geboren werd met schisis (een hazelipje en een open gehemelte), toen werd het pas druk!!!!! Per voeding had Marten een uur nodig en toen dat wat beter werd, kreeg hij zware CARA-klachten. Het eerste jaar ben ik elke dag 4/5/6 keer een uur met hem bezig geweest, ook in de zomervakantie met 5 andere kinderen om me heen. Hij werd 2 keer geopereerd in het eerste jaar. Hij ging in alles voor.

Als ik tegen mensen zei dat ik het zo druk had, kreeg ik reacties in de trant van: je hebt er zelf voor gekozen, je hebt ook ZES kinderen. Dan houd je dus wel je mond. Mijn moeder en een vriendin, die allebei een paar dagen voor Marten gezorgd hebben in die periode, snapten niet hoe ik het volhield. Voor een deel lag het ook aan mezelf, want ik gaf Marten eigenlijk niet uit handen. Voor de andere kinderen is het niet altijd makkelijk geweest. Tjalle is een erg drukke peuter geweest en dat heeft zeker te maken met het feit dat ik altijd met Marten bezig was.

Nu gaat het met ons allemaal best goed. Ik ben sinds 1 1/2 jaar om het weekeinde aan het werk, Willem is dan thuis met de kids en iedereen vaart daar wel bij. Met Marten gaat het ook goed (morgen een gehoortest omdat hij waarschijnlijk toch gehoorverlies heeft) en we genieten met volle teugen van alle ontwikkelingen die onze kinderen doormaken.

Volgende maand zijn we 12 1/2 jaar getrouwd. Dat we dan feest kunnen vieren met onze 6 kinderen, dat is pas RIJKDOM!

Petra

Reactie voor op de website?

51.16. Veel kleine kinderen: druk, leuk en vaak moe

Leuk, al die verhalen over mensen die meer kinderen snel achter elkaar hebben gekregen. Ook wij waren zo gelukkig, en kregen in 2 ½ jaar tijd vier dochters(!).

Ik ben full-time moeder en heb daar nog nooit spijt van gehad. Maar het betekende wel de eerste paar jaar dat ik weinig dingen voor mezelf kon doen: als ik de volgende dag weer voldoende energie wilde opbrengen voor de kinderen moest ik tussen negen en tien in bed liggen om bij te tanken. Ik ben gelukkig wel gezegend met een zeer betrokken echtgenoot, die in al die jaren (onze oudste is inmiddels 4) al het nachtelijk gespook voor zijn rekening heeft genomen(!). Zonder die bijdrage was ik nu vast en zeker een wrak geweest want ik heb veel slaap nodig.

Een ander geschenk uit de hemel is mijn moeder, die al vanaf de geboorte van de tweeling steevast op woensdag bij ons kwam. In het begin kon ik op die dag mooi bijtanken, slapen, rustig voeden en lekker even wat huishoudelijk werk doen. Later ging ik op die dagen telkens met 1 kind apart wat doen. Gewoon een boodschap of naar de bibliotheek. Heerlijk rustig voor mij en geweldig voor het kind dat dan even exclusieve aandacht kreeg.

Natuurlijk is niet iedereen zo gezegend met echtgenoot dan wel moeder en daarom kan ik ook vermelden dat ik in de eerste periode na de geboorte van de tweeling hulp van thuiszorg heb gehad. Dat beviel zeer goed, zij haalde overal een doek overheen en zorgde voor de kinderen, terwijl ik heerlijk kon slapen. Maar dat soort hulp krijg je alleen vlak voor of na een bijzondere zwangerschap geloof ik.

Een andere optie die we hebben uitgeprobeerd was een stagiaire van een verzorgende opleiding. In ons geval pakte dat helemaal niet goed uit, omdat ik dit meisje zoveel moest leren, dat ik nog drukker was dan anders. Ik was dan ook erg blij dat ze wegging en ik het weer 'rustig' had. Als je veel geld over hebt (...) kan je natuurlijk altijd een huishoudelijke hulp aannemen. En een paar tienermeisjes in de buurt wil ook nog wel eens makkelijk zijn. Ik had een stel dat elke week wel een middag langs kwam en met de kinderen speelde. Naarmate zij vertrouwder raakten met de kinderen, voelde ik me geruster om even op zolder de was op te hangen. Dan hoefde dat niet 's avonds laat nog!

De eerste periode in ons gezin van (toen nog) vijf, sliepen de kinderen altijd wel even allemaal tegelijk, en kon ik ook even gaan liggen. Later wilde mijn oudste (2 ½) niet meer slapen tussen de middag, maar ik zette haar toch altijd even in bed met wat (veilig!!) speelgoed. Zo wende ze eraan dat ik ook even tijd voor mezelf nodig had. Toen ze wat ouder was mocht ze gewoon op haar kamertje spelen terwijl ik in de kamer ernaast lag.

En dat principe heb ik nog steeds. Tussen de middag (dat is nu terwijl de jongste nog slaapt) is het 'mama's uurtje'. Dan heb ik even tijd voor mezelf. De tweeling stuur ik naar boven, elk op een andere kamer met wat speelgoed. Mijn oudste blijft beneden om ruzie te verkomen en vermaakt zichzelf daar. Ik doe waar ik zin in heb en ben even niet aanspreekbaar, behalve voor heel ernstige dingen. Ze weten het allemaal en het werkt (meestal) uitstekend. Na een uurtje of korter ben ik dan weer helemaal opgeladen: dan roep ik ze weer naar beneden en ben ik er weer voor hen.

Wat in ons gezin ook goed gewerkt heeft, was de kinderen vroeg zelfstandig maken. Zodra mijn tweejarige aangaf dat ze zichzelf wilde aankleden liet ik haar haar gang gaan. In het begin kostte het natuurlijk wel een half uur en zat alle kleding ondersteboven en binnenstebuiten, maar dat liet ik zo. En met een half jaar kon ze het echt helemaal zelf, op een lastige knoop of rits na. Geweldig toch? Zij kleedde zichzelf aan en ik kon de tweeling doen. Nu hoef ik 's ochtends alleen nog kleren klaar te leggen en zijn ze met een kwartier zelf klaar.

Nog zoiets? Speelgoed opruimen: de eerste twee jaar moest ik alles zelf doen, maar de dames moesten wel 'meehelpen'. Inmiddels (ze zijn nu 4, 3, 3) ruim ik alleen nog het speelgoed van de jongste op (2). De rest doen ze allemaal zelf. De truc? Bij ons wordt alles steevast opgeruimd voor we aan een ander deel van de dag beginnen. Voor het eten, voordat we naar buiten gaan, voordat de televisie aan gaat, voor het slapen gaan. Sommigen van jullie vinden dit misschien allemaal maar streng, maar voor ons allen werkt dit erg goed. Ik struikel niet over het speelgoed, de meiden weten altijd alles te vinden. (Natuurlijk mag een prachtig bouwwerk best blijven staan)

Waar ik ook altijd over viel waren die laatste paar uurtjes van de middag. De kinderen worden moe, jij moet in de keuken eten koken en dat gaat niet als er in de kamer van alles fout gaat. De televisie is natuurlijk een uitkomst op zo'n moment, maar misschien niet zo opvoedkundig verantwoord. Sinds de kinderen nog heel klein zijn kook ik laat in de ochtend en eten wij tussen de middag warm. Dat schijnt zelfs beter te zijn voor je lichaam. Voordeel: 's ochtends zijn de kinderen vaak nog beter in staat om zichzelf leuk bezig te houden terwijl jij in de keuken staat. 's Ochtends koken en 's avonds nog even opwarmen en dan eten kan natuurlijk ook. Maar dan heb je om vijf uur in ieder geval nog even tijd voor de kinderen.

Tja, zo heb ik in de loop der jaren veel handigheidjes voor ons gezin ontdekt. Maar waarschijnlijk werken ze lang niet voor iedereen. Maar dit vind ik wel heel belangrijk: als je kiest voor kinderen, dan moet je daar ook helemaal voor kiezen. En als je vanwege vermoeidheid niet meer aan alles toekomt, dan moeten de kinderen voor alle andere dingen komen. En dan ga je dus maar op tijd naar bed, zodat je er weer tegen kan. En dan zeg je dus niet meer steeds 'ja' tegen de buitenwereld als je het eigenlijk niet aan kan. Die tropenjaren gaan vanzelf weer over als de kinderen wat groter worden, en dan is er weer volop ruimte voor jezelf. En als je dan nog steeds niet de dingen kan doen die je wilt, dan moet je je prioriteiten misschien anders stellen?

Marjolein

Reactie voor op de website?

51.17. Niet alleen kleine kinderen zijn vermoeiend

Hallo allemaal,

Heel herkenbaar die verhalen over vermoeidheid. Ik heb 4 kinderen waarvan de oudste drie in leeftijd dicht op elkaar zitten en de laatste door een miskraam tussendoor een beetje een nakomertje is geworden. Mijn oudste is nu 16, de jongste is bijna 8. De beschreven moeheid heb ik ook gehad en het werd minder toen de kinderen naar school gingen en de nachten meestal ongestoord verliepen. Nu ben ik een paar jaar verder en begint het weer.

Mijn probleem is dat er tegenwoordig altijd wel een kind thuis is terwijl ik er toch op gerekend had dat ik wat meer vrijheid zou krijgen als de kinderen allemaal naar school zouden gaan. Daar heb ik kennelijk naar uitgekeken want het is moeilijk te accepteren dat er nog steeds bijna elk uur van de dag wel een kind thuis is. Ik wil gewoon een beetje privacy. Even het hele huis voor mij alleen! Ik volg een studie en niets is prettiger dan studeren in een leeg opgeruimd huis. Daar komt dus nooit iets van.

De oudste studeert in de buurt, daar ben ik blij om want ze is pas zestien en naar mijn mening nog wat te jong om op kamers te wonen. Colleges zijn er echter maar twee dagen per week. De andere drie dagen is ze thuis bezig of heeft ze afspraken met studiegenoten maar meestal is dat pas in de middag. Drie ochtenden per week thuis dus. De middelste twee zitten op de middelbare school en komen te pas en te onpas thuis omdat er leraren ziek zijn of gewoon omdat ze een rooster hebben waarbij dan de een en dan de ander een ochtend of middag vrij is. Bij de jongste op school kampen ze met een lerarentekort waardoor regelmatig een 4- daagse schoolweek wordt ingelast. Er zijn regelmatig weken waarbij mijn uurtjes alleen in huis op één hand te tellen zijn.

Ik heb fantastische kinderen en ze vinden het allemaal zo leuk thuis dat ook vriendjes en vriendinnetjes (vooral die van werkende ouders) graag hier komen huiswerk maken of hun puberproblemen komen vertellen. Daar ben ik echt heel blij mee en ik vind het ook meestal heel gezellig en ik ben ook erg blij dat ze thuis komen zitten in plaats van door de buurt zwerven maar soms wil ik zo graag even rust. Al is het maar één dag in de week!!! De avonden die ik vroeger gebruikte om rust in te bouwen zijn namelijk ook erg kort nu de kinderen groter worden. Bovendien is mijn huis niet groot genoeg om een (studie) ruimte voor mijzelf in te richten. Zijn er meer ouders die hier last van hebben?

Groeten,
Ellen

Reactie voor op de website?

51.18. Snel op elkaar kinderen: te vermoeiend

Snel op elkaar kinderen zou voor mij te vermoeiend zijn (ik werk ook nog voltijds). Mijn kinderen zijn 18, 14, 13 (deze 2 laatste zijn uitzonderlijk wel vlak na elkaar geboren), 9, 6 en 3. Er zit dus meestal 3 jaar tussen.

Toch denk ik dat ook mijn kinderen veel aan elkaar kunnen hebben. Zo willen mijn zoon en dochter van 13 en 14 niet altijd met mij praten als er is mis is, maar kan mijn zoon van 18 wel goed tot hun doordringen. En mijn dochter van 9 is juist een tweede mama voor mijn zoontje van 3.

Ellen, misschien kan je met je kinderen afspreken dat ze je 1 dag per week met rust laten en dan naar hun grootouders, een vriendje gaan.

Alvast veel succes, Sarah

Reactie voor op de website?

51.19. Kinderen: vermoeiend

Hallo iedereen,

Ik wil eerst zeggen dat deze site mij veel helpt, want ik dacht dat ik de enige was met bepaalde problemen ten aanzien van een groot gezin. Ik heb 4 kinderen (7, 6, bijna 3 en 10 weken). Ik heb mijn nieuwe ritme nog steeds niet gevonden. Wel ben ik constant moe en slaap ik overdag ongeveer 2 uurtjes met de kleine. De andere blijven dan beneden en krijgen instructies zoals "de deur voor niemand open maken, ook niet voor vriendjes die willen komen spelen", "geen ruzie maken" enz.

Zo'n dutje lijkt voor de buitenwereld lui, maar ik heb het echt nodig.Toen ik pas met deze "traditie" begon, voelde ik mij schuldig. Maar nu denk ik van als ik niet voor me zelf zorg, doet niemand dat voor mij en hebben mijn kinderen niets aan mij. Ik heb het weleens geprobeerd om niet aan die behoefte toe te geven, maar aan het einde van de dag ben ik dan chagerijnig en sta tegen mijn kinderen te schreeuwen en ze hoeven maar iets te doen of ik spring uit mijn vel. En dat is niet wat ik wil of ben. Het maakt mij ook rustiger om te weten dat ik straks even kan gaan liggen. Dat is voor mij de tijd voor mezelf.

's Avonds wanneer ze slapen, kan ik fijn met mijn man zitten praten, want zolang de kinderen er zijn heb ik geen tijd voor hem (is dat verkeerd?). Hij klaagde er vroeger wel over, maar hij heeft zich er in berust denk ik. Nu geniet ik 's avonds van de rust want hij is voor 3 maanden in het buitenland.

Echt tijd voor mezelf heb ik even uitgesteld totdat de kinderen groot zijn en bijna het huis uit zijn.

Groetjes, Reini

Reactie voor op de website?

51.20. Kort leeftijdsverschil leuk

(Reactie op Femke)

Hallo Femke,

je vroeg reakties op het korte leeftijdverschil tussen kinderen. Ik heb zelf 3 kinderen, 4e op komst, en gemiddeld zit er 14,15 maand tussen. In het begin dacht ik dat het wel erg druk zou zijn maar niets is minder waar. Natuurlijk heb je het druk met 3 kinderen maar het scheelt zo dat ze elkaar hebben om mee te spelen. In de peuterleeftijd zijn ze elkaars vriendje en vriendinnetje, ze vermaken elkaar, ik doe dat niet.

Nu is de oudste bijna 4 en echt toe aan school, dus hij pest zijn zusje nogal vaak. Maar ik zie dat als een periode die ook weer voorbij gaat al is het soms wel vermoeiend.

Ik persoonlijk vind het ontzettend leuk dat er zo weinig tijd tussen de kinderen zit, ook veel gemakkelijker want je weet alles nog van de vorige.

Geke

Reactie voor op de website?

51.21. Hier ook klein leeftijdsverschil

Hier drie kindjes, waarvan nr 1 en nr 2 12 maanden verschillen, en nr 2 en nr 3 13 maanden: Robbe, Jana en Wouter. Het is inderdaad vermoeiend. Ik werk ook volgens plan en schema en dan valt het best wel mee hoor!

Veerle

Reactie voor op de website?

51.22. Klein leeftijdsverschil: niet over nadenken

Toen mijn vierde kind geboren werd, was de oudste pas 3 jaar. Ik heb daarna nog 4 kinderen gekregen. Het is niet zo zwaar als je denkt hoor! Je moet gevoel voor humor hebben en flexibel zijn!

Het is echt heel leuk, als de kinderen niet veel in leeftijd schelen.Ik heb zelf gemerkt dat de kinderen die in leeftijd het dichtst bij elkaar liggen, meestal ruzie hebben. Ze zijn aan elkaar gewaagd! Maar als er een paar jaar tussen ligt maken ze ook wel ruzie hoor! Ze moeten toch wat he?

dag, groetjes van Wilma

Reactie voor op de website?

51.23. Herkenning! De groten zijn er meer dan de kleintjes

Het is net of ik mijn eigen verhaal hoor! Ik dacht ook dat het wat rustiger zou worden als de kinderen groter zijn. Helemaal niet dus! De 5 oudsten zitten op voortgezet onderwijs en zijn volgens mij meer thuis dan op school.

Het wordt voor mij gewoon een obsessie, het even alleen willen zijn. Als het heel sporadisch gebeurt, draai ik meteen de deur op slot! Ook ik ben weer wat gaan studeren om eens uit de uitkering te komen, maar het komt er gewoon niet van. En het maakt niet uit of ze rustig zijn en boven zitten, maar ik MOET eens alleen zijn. Ik ben daarna veel rustiger en liever.

Als de laatste 's morgens de deur uitgaat staat de eerste meestal weer met een vrolijk gezicht op de stoep! En een aandacht dat die groten nodig hebben. In mijn geval veel meer dan de kleintjes. Het zijn best wel leuke gesprekken vaak. Maar ze zijn altijd zo AANWEZIG. Overal harde muziek, ik weer roepen: de buren! En als de kleintjes uit school komen begint het feest pas echt. De halve buurt wordt door de moeders hier gedumpt. Ik verdenk ze er echt van!!!! Ga maar naar hen, maakt daar toch niet uit.

Maar ik heb ook wel eens zin in een vloer die een paar uur schoonblijft. Het klinkt wel wat negatief, maar het is wel de gang van zaken. En ach, ik ben zelf ook een beetje schuld, ik vind kinderen zo leuk (ja, zelfs pubers). De weekenden gaat het helemaal non-stop door. Dan slapen er altijd wel een paar bij ons. In mijn veel te kleine huurhuis is het dan echt een heksenketel! De groten lopen in en uit, gaan pas om 12 uur naar de disco. En als ze eindelijk thuis zijn en ik echt rust heb (je slaapt toch niet echt) dan worden de jongste 3 al weer bijna wakker.

Dus 's avonds loop ik te roepen: "doe eens rustig, de kleintjes moeten slapen!" En 's morgens probeer ik hun juist weer een beetje rustig te houden, wat nooit echt lukt. Met als gevolg dat ik de groten steeds hoor roepen: "hier kan je nooit eens slapen!!!"

Maar als ik alles op een rijtje zet, denk ik toch wat is het toch een lekker stel! Ze gaan altijd tekeer dat het bij ons altijd zo druk is (waar ze zelf ook graag aan meedoen) maar als ze bij iemand logeren zijn ze toch weer blij in de chaos thuis te komen. De stilte vinden ze vaak na een dag al niet gezellig meer. En ik ga gewoon een keer per jaar een paardagen helemaal alleen weg en vraag mijn ex, die in het buitenland woont, of hij kan oppassen.

Maar het blijft dus wel zo, de groten zijn er meer dan de kleintjes.

groeten Wilma

Reactie voor op de website?

51.24. Kiezen voor de kinderen en kiezen voor je man? - of kiezen op elkaar?

Leuk om al die verhalen te lezen - en zoveel ook herkenbaar. Mijn man en ik hebben drie kinderen gekregen. De jongste is nu twee maanden oud, de oudste bijna drie. Heerlijke tropenjaren, zou je zeggen. Ik investeer ook heel veel in de kinderen, maar wat ik in deze verhalen mis, zijn de minder zonnige kanten ervan m.b.t. de relatie in het huwelijk.

Ik besteed veel met de kinderen, waardoor mijn man het idee krijgt dat zij belangrijker zijn dan een goed gesprek. Daar staat tegenover dat hij niet goed z'n tijd plant en op het moment dat hij vindt dat hij vrije tijd heeft (ook al is dat in mijn ogen nog zo ongelegen vanwege het tijdstip of dat er iets met de kinderen is), dan is hij moeilijk aanspreekbaar om aan te pakken en de vrije tijd later op te nemen, bijv. als de kinderen op bed liggen. Een goed gesprek op het moment dat er aardappels geschild moeten worden, krijgt de voorkeur, zodat de kinderen uiteindelijk pas tegen negen uur liggen.

Wie herkent dit en wat voor advies heb je voor ons?

Irka

Reactie voor op de website?

51.25. Herkenbaar; tijd voor elkaar

Hoi Irka,

Dit is een heel herkenbaar "probleem". We hebben hier te maken met 6 kinderen en een (stief)vader die toch wel een hele drukke baan heeft (van 5 tot18.30 uur). Wij hebben inderdaad ook de keuze gemaakt om later te eten. Tijdens het koken komt mijn man in de keuken even bijpraten over zijn en mijn dag.

Wij hebben een dochter van bijna 15 jaar, die wel kan oppassen, dus gaan we samen 1x per 6 weken uit eten. Toen de kinderen nog klein waren had ik een vaste oppas. Ik heb, toen de tweeling baby was, een stagiare gehad via een verzorgende opleiding, dat meisje kwam toen in haar vrije tijd oppassen. Dansles is ook een optie of samen een hobby uitvoeren. Relaties met gezamelijke hobby's schijnen beter te werken en ik kan me daar best iets bij voorstellen.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Groetjes, Yvonne

Reactie voor op de website?

51.26. Kiezen voor structuur geeft tijd voor elkaar!

Hallo Irka,

Tijd voor jezelf en voor samen moet je inplannen. Maar dat kan alleen als je er ook echt samen voor kiest. Beter is het dan om tijdens de spits de tijd voor elkaar even beperkt te houden, structuur voorrang te geven, dan is er daarna ook echt tijd voor elkaar.

Zoiets lukt je niet alleen, daar moet je samen achter staan. Dus zit er niets anders op dan praten, en proberen een middenweg te vinden tussen de wensen van je man en jouw wensen.

Roos

Reactie voor op de website?

51.27. Klein leeftijdsverschil, tips a.u.b.?

Hallo,

ik ben een moeder van drie kinderen van resp. 7, 5, 6 maanden en nu in verwachting van nummer 4. De jongste twee zullen ongeveer 14 maanden schelen. Heeft iemand tips en dan vooral over het probleem dat je nu met twee van die ukkies toch moet zorgen dat de oudsten op tijd op school gebracht worden enz. De oudsten zijn niet zo erg zelfstandig, omdat ze helaas mijn vergeetachtigheid en slechte concentratie hebben geërfd.

Ik ben ontzettend blij met deze zwangerschap, dat wil ik nog wel even benadrukken en ik zie het ook allemaal best wel zitten, maar ik heb nu al veel moeite om overal op tijd te komen...

Margriet

Reactie voor op de website?

51.28. vermoeidheid

Ik ben moeder van drie kinderen. Een van 7, van 2 en een baby van 8 maanden.Ik vind het erg zwaar omdat de baby nog geen nacht heeft doorgeslapen. Hij is s`nachts erg onrustig, soms moet ik er wel 8 keer uit. Ik heb al van alles geprobeerd. Mijn zoontje van 2 heeft de laatste tijd veel last van nachtmerie`s. Dat maakt het dubbel zwaar.

Mijn partner werkt overdag, en als hij thuis komt gaat hij na het avondeten voor zichzelf werken in de garage (eigen metaalbedrijf). Dus 's avonds neemt niemand het voor mij over. Daarbij zitten we ook nog op een flat, een tuin mis ik.

Toch ben ik onzettend blij met mijn drie kinderen. Ik zou ze voor geen goud kunnen missen. Ik weet in mijn achterhoofd dat dit tropenjaren zijn, en ook deze gaan weer over. Kleine kinderen,vooral de laatste twee, zijn nu eenmaal energievreters. De oudste is al een stuk zelfstandiger.

Amee

Reactie voor op de website?

51.29. 18 maanden verschil

Hallo Margriet,

Gefeliciteerd met je zwangerschap. Net als jij heb ik een klein leeftijdsverschil tussen de jongste 2 kinderen. Bij mij waren het de 5e en de 6e. De eerste weken na de geboorte van de jongste had ik de een na jongste in een stoeltje op de kinderwagenbak. Bij mij werkte een kiddieboard niet. Toen de zomer begon beb ik een tweelingbuggy gekocht, waarvan allebei de rugleuningen apart versteld kunnen worden. De een na jongste is nu bijna 4, maar heel soms gebruik ik hem nog.

Veel succes en groeten van Erica

Reactie voor op de website?

51.30. Klein leeftijdsverschil

Hallo Magriet,

Ik heb nu ook vier kinderen. De jongste twee schelen bijna 15 maanden. De twee oudste waren toen de jongste geboren werd 8 en 6 jaar. Ik zou me niet te veel druk maken. Ik dacht ook in het begin hoe zal het me allemaal gaan lukken. Mijn man is hierbij ook geen grote hulp. We hebben een tweelingbuggy aangeschaft en op tijd opgestaan om de oudste naar school te brengen. In bad deed ik mijn kinderen dus nooit 's morgens maar altijd in de avond (ook wel eens overdag ).

We hadden ook nog eens 2 honden (schotse collies) die ook uitgelaten moesten worden. Dus druk genoeg voor mij alleen. Ik vind dat mijn huis er altijd keurig opgeruimd moet uitzien. En ik deed het meeste dan ook als de twee jongste in bed lagen tussen de middag.

Dus zorg ervoor dat je ze op het zelfde tijdstip in de middag naar bed doet. In het begin is het allemaal wat onwennig. Je rent van hot naar haar, maar je zult zien als je een zoveel mogelijk schema aanhoud dat het wel gaat. Bv kinderen naar school gebracht, dan even opruimen flesje geven als het nog kan baby in bad doen. Daarna de kinderen van school halen, eten, weer naar school brengen. Dan de twee jongste naar bed brengen en het verdere huishouden doen tussen door zul je de kleine wel de fles kunnen geven alls je de andere in de box zet om te spelen. En in de avond als dit kan vragen of je man wilt helpen met de kinderen in bad doen en naar bed wil brengen. Het avondeten zo eenvoudig mogelijk houden de eerste tijd.

Maar je komt er wel. Mijn kinderen zijn inmiddels 12, 9, 4 en 3 jaar.

Sterkte en succes, Jacqueline

Reactie voor op de website?

51.31. Bedankt!

Bedankt voor die lieve reacties. Ik heb echt het gevoel gekregen van "het gaat lukken". Het enige waar ik wel wat last van heb, is dat de bevalling van de vorige nog erg vers in mijn geheugen staat. Het ging in anderhalf uur van nul komma niks ontsluiting tot een geboren baby van 8 pond. Pfff... Maar ja, je bent er dan wel snel vanaf...

Werd er bij jullie ook steeds gereageerd met de vraag of "deze zwangerschap wel de bedoeling was?" Ik probeer me er niet teveel van aan te trekken, maar je gaat je ongemerkt toch verdedigen. Daarbij komt nog, dat het voor ons ook wel een beetje een verrassing was (maar wel een aangename).

Heeft iemand ervaring met borstvoeding geven met zo'n klein leeftijdsverschil? Ik voed heel makkelijk en heb veel voeding. Ik voedde ook nog nu ik zwanger werd, maar ben nu dan maar gestopt.

Margriet

Noot redactie: Zie ook de discussie Bv en 3 andere kinderen om je heen in de vragenrubriek.

Reactie voor op de website?

51.32. Alle 6 borstvoeding

Hoi Margriet,

Bij mijn 3e zwangerschap kreeg ik al veel komentaar: "je heb toch al een jongen en een meisje" heb ik erg vaak gehoord. Bij de 4e zwangerschap zei men:"nou moet je zeker nog een meisje?"

Tussen al mijn eigen kinderen heb ik ook nog 7 oppaskinderen gehad. Van de geboorte tot hun 4e jaar. Toen ik bevallen was van mijn 5e kindje vroeg men mij waarom ik zelf niet nog een kindje nam als ik het zo leuk vond. Bij mijn 6e vroegen ze van wie ik deze nou weer had "geleend" Nu is mijn jongste 2 en half en ben ik bijna 40, nu wordt aan mij gevraagd wanneer de volgende komt. Als ik zeg dat ik er mee ophoud, kijken ze me erg ongelovig aan.

Dus neem maar van mij aan dat je altijd kommentaar krijgt, maar bij mij kwam het nooit vervelend over. De belangstelling en verbazing vind ik altijd leuk.

Ik heb alle 6 de kinderen zelf gevoed, al ging dat bij de laatste 2 niet zo makkelijk. Zij kregen na 3 weken al 's avonds een flesje bij, omdat ik zelf mijn nachtrust erg hard nodig heb. De oudste 3 heb ik 9 maanden gevoed en de jongste 3 3 maanden. Gewoon proberen en als het niet lukt stoppen.

Groeten Erica

Reactie voor op de website?

51.33. Borstvoeding

Hoi Margriet

Ik heb al mijn kinderen borstvoeding gegeven, zelfs een paar keer terwijl ik zwanger was. Mijn jongste (ons 7de kindje) nu 6 maanden, krijgt nog steeds borstvoeding en dat gaat prima. De andere kinderen weten dat ze een beetje rustig moeten zijn als de baby drinkt en soms lees ik de kleintjes voor uit een prentenboek terwijl ik voed of ik geef ze wat papier en stiften om iets te tekenen. Kleuren is ook een favoriete bezigheid, die kan je voor ze van internet halen.

Tussen de middag voed ik terwijl we een boterhammetje eten. Dus ik zou zeggen gewoon lekker borstvoeding geven. Gaat vanzelf vaak wel goed.

Groetjes Tanja

Reactie voor op de website?

51.34. Moe zijn: tip

Wel, ik ben moeder van negen kinderen, en natuurlijk ben ik ook wel vaak moe. Maar ik heb er iets op gevonden: in een sneltempo werk ik vóór de middag al de huishoudelijke klussen af, was strijk eten maken opruimen enz. Natuurlijk blijft er dan nog een heleboel liggen, maar ja..

Na de middag gaat het jongste kind nog even slapen, en dan neem ik steeds tijd voor mezelf: wat tekenen, of een paar potten draaien op de draaischijf, soms doe ik gewoon een dutje of ik lees een boek. Ik voel me helemaal niet schuldig dat ik even 'rust'. Daarna kan ik weer opgewekt voort, en 's avonds ga ik steeds vroeg slapen. Ik hoef echt al die snertfilms op tv niet te zien.

Probeer het zo ook eens; je huis zal niet steeds tip top zijn, maar je blijft wel opgewekt!

Kate

Reactie voor op de website?

51.35. Een goed gesprek met je man?

Beste, als moeder van negen kinderen heb ik ook vaak nood aan een goed gesprek, en wees maar zeker: de beste gesprekken met je man zijn op die momenten dat ze spontaan opkomen. Zelfs als je ondertussen aardappels gaat schillen, praten en schillen gaat best (geef hem ook een mesje). Dat moet je erbij nemen. Nu ik geef toe dat ik soms ook wat meer behoefte heb aan rustige momenten, maar ik tracht ze tussen de gewone klussen 'in te lassen'.

Kate

Reactie voor op de website?

51.36. Niet alleen kleine kinderen ...

Ik lees inderdaad de hele rit over moeders van baby's die het druk hebben, maar mijn kleintjes gaan nog om 7 uur naar bed, de groten (13 en 15), gaan om half 9 en 9 uur, in ieder geval verplicht naar boven en in bed, wat ze verder tutten hou ik met een half oog in de gaten, onder het mom van mijn slogan : uitgerust op school is de helft van je cijfer. Door de roosters en lesuitval op de middelbare school is er eigenlijk altijd iemand thuis, en met de groten moet ik naar de orthodontist, de muzieklessen van oudere kinderen zijn 's avonds, en dus moet je ze toch brengen en halen, terwijl zij overdag wel alleen kunnen. Klassenavonden, uitvoeringen, afspraken soms met vriendinnen en verjaardagsfeestjes, alles is naar de avond verschoven (vaak ook doordat de vele roosterwijzigingen het moeilijk maken overdag iets te regelen) vaak op vrijdagavond, als ik ook even wat tijd voor mezelf nodig heb, ik werk op do en vr, moeten we toch onze ritjes weer maken, en omdat wij een grote auto hebben zijn we ook vaak de klos.

Ach, ik vind het ook fijn dat ze zich social zo goed ontwikkellen, maar inderdaad, soms ben ik gewoon moe.

Marianne

Reactie voor op de website?

51.37. En moe?

Hoi allemaal!

Ik heb ook 4 kinderen, waarvan er nog 3 thuis (dus niet op de basisschool). De 2e gaat 2x per week een ochtend naar de peuterspeelzaal en op die ochtenden werk ik me naar. Ik voed de jongste nog zelf, dus daar ga ik dan even mee zitten en zij gaat dan daarna naar bed. Degene die dan overblijft, zit meestal heel lief te spelen en dan ruim ik op, ga overal met een natte doek langs, stofzuigen, dweilen en misschien nog even strijken.

Maar mijn vraag aan jullie is nu: zijn jullie soms ook zooooo moe? Ik lig er soms erg vroeg in (21.00 uur). Dan slaap ik bijna meteen hoor! Ben ik wel weer wakker om 6.30 of 7.00 uur, als de jongste zich aandient.

Gr. Margriet.

Reactie voor op de website?

51.38. Moe!

Wat herkenbaar allemaal, en wat ben ik blij dat iedereen soms zo verschrikkelijk moe kan zijn. Soms zit ik 's avonds voor de tv en kijk alleen maar en weet ik geeneens waar het over gaat. Ik word al moe bij de gedachte om op te staan en me te gaan douchen. Maar op het moment dat ik me zo voel, neem ik me voor het de andere dag wat rustiger aan te doen even de boel de boel en lekker wat voor mijzelf te doen. Een uurtje tussen door naar bed of een goed boek, een bakkie bij de buur enz. En dan kan ik de andere dag er weer tegen.

Ik weet nog goed dat mijn zoon (nu 7) toen 3 maanden werd opgenomen in het ziekenhuis, er een oude verpleegster aan mij vroeg: en hoe gaat het met mams? Neemt zij wel eens tijd voorzich zelf? Zij gaf mij toen echt het gevoel dat je niet direct een slechte moeder bent als je zo nu en dan eens zo'n dagje voor jezelf in bouwt.

En zit het er nu niet in om dat een hele dag te plannen denk dan eens aan de weekeinde? dan is vaak manlief thuis. Laat hem de boodschappen eens doen en laat hem dan direct 1 of meer kids meenemen. En duik zelf nog even terug in bed of op de bank met een boek. Pak dan niet die strijk die loopt heus niet weg. Soms moet je de prioriteit bij jezelf leggen, dan blijf je leuk voor je gezin, je man en vooral jezelf.

Sterkte allemaal! Els

Reactie voor op de website?

51.39. Moeheid: advies gevraagd

Hoi,

Ik ben Tineke en ik heb gelezen over moeheid. Ik word er helemaal gek van, ik heb dan maar een kindje. Wie kan mij een advies geven om hier mee om te gaan. Ik kan niks hebben en voel me hier schuldig over tegenover mijn dochtertje.

Tineke

Reactie voor op de website?

51.40. Kinderen kort na elkaar

Hallo,

Wij hebben ook bewust gekozen om onze kinderen kort na elkaar te krijgen. We hebben 5 kinderen. Onze oudste wordt in maart 7 en de jongste is nu 5 maanden. Daartussen zitten er dus nog 3 van 5jaar, 4jaar en 2jaar).

Onze kinderen spelen heel vaak samen met elkaar, helpen elkaar en zitten ook voor bepaalde sportactiviteiten samen. Ik ben heel blij dat het zo is. Natuurlijk waren de zwangerschappen fysiek zwaar. Vooral de laatste 3. Ik ben ook altijd blijven werken. Bij de eerste 3 100% en na de 4de nog 25 uur per week. Pas tijdens de zwangerschap van onze vijfde werd het me allemaal een beetje te veel. Nu heb ik loopbaanonderbreking en dat is nu zalig. Maar ik kan altijd nog terug naar mijn baas.

Ik heb de indruk dat vele mensen zo'n gezin zwaarder lijken te vinden dan ik het zelf vind. Ik kreeg vaak vele negatieve reacties. Of mensen die zeggen dat ze niet kunnen begrijpen hoe ik het mezelf kan 'aandoen'. Ik vind mijn gezin NIET zwaar. Ik heb veel was en plas, ja. En als mijn kindjes aandacht nodig hebben krijgen ze die. Ik geniet van mijn gezin. Ik wou graag nog meer kindjes want ik vind 5 niet veel in tegenstelling tot de meesten. Maar mijn man vind het welletjes (hij werkt 60uur per week) en wil liever geen meer.

Ik zou zeggen. Hoe zwaar je het zelf vindt ga voor een klein leeftijdsverschil. Ik wil ook nog even zeggen dat sommige vrouwen dit misschien ook willen, maar de mogelijkheid er niet is. Bijv. moeilijk zwanger geraken, miskramen, mislukte relatie,... Ik wil niemand kwetsen, maar voor mezelf is dit ideaal.

Groetjes, Sandra

Reactie voor op de website?

51.41. Niet alleen kleine kinderen zijn vermoeiend

Het lijkt wel mijn verhaal. Alleen studeer ik niet maar heb ik ook graag even tijd voor mezelf (ben alleenstaande moeder met 4 kids: 14 ,12 , 10, 3). En ja, wanneer zijn ze nou niet thuis? Vooral de 2de, er vallen regelmatig lessen uit. Geniet er dus van als je even het rijk alleen hebt en doe dan iets leuks voor jezelf.

Reactie voor op de website?

51.42. Ook zo moe

Ik ben blij met jullie verhalen, voelde me eigenlijk erg schuldig. Ja, ook ik ben vaak vreselijk moe. Mijn kinderen zijn 12, 10, 4, 2 en bijna 1 jaar. Overdag zorg ik voor de kinderen en 's avonds ga ik 3 avonden naar werk (zwaar lichamelijk werk) van 7 tot 11 uur. Eigenlijk kan ik dat niet erbij hebben want ik wil op dat moment liever onderuit gezakt op de bank uitpuffen. Maar ja, de centjes, he. Bij 2 kinderen werkte ik 5 avonden en was een stuk fitter. De vijfde maakt het voor mij echt een stuk zwaarder.

Nu heb ik ook last van mijn lijf, mijn bekken trok de 5e zwangerschap niet, daardoor heb ik nu nog steeds last van pijn, zo erg dat ik mijn eigen sokken laat aantrekken door mijn man of oudste dochter, lopen doet altijd pijn, maar zitten ook. Ik dacht altijd dat een vijfde niet zoveel zou uitmaken. Ik heb geen kinderen die makkelijk slapen. De jongste wordt nog steeds iedere nacht wakker voor een voeding. Volgens het consultatiebureau en iedereen die makkelijke slapers heeft, heeft hij dat niet nodig, maar ik zit dan wel een uur met een wakker kind die na dat uur nog niet gaat slapen.

Ook zijn mijn jongsten 2 om half zes alweer paraat. Ook hier weer allerlei adviezen dat je streng moet zijn en de kinderen moet leren te blijven slapen. Maar dat helpt dus hier niet. Als ze doorslapen dan wordt het dus een stuk prettiger, want nu al bijna 5 jaar geen nacht doorgeslapen, dat hakt er wel in.

Tja, klaag, klaag. Ook dat wil ik eigenlijk niet, want ik heb hier wel voor gekozen en heel erg bewust ook (ik ben 16 keer zwanger geweest dus wilde echt wel erg graag). En mijn man ook en als ik zie hoe geweldig hij met de kinderen omgaat dan smelt mijn hart.

Sterkte iedereen, Ellen

Reactie voor op de website?

51.43. Vermoeidheid

Ik heb zelf drie kinderen en ben bijna elke dag moe. Mijn man werkt in het buitenland, en ik sta er bijna altijd alleen voor. Ik sta moe op en ga moe naar bed. Maar ondanks dat geven de kids veel gezelligheid met zich mee. Leuke site dit.

Simone

Reactie voor op de website?

51.44. Klein of groot leeftijdsverschil

Ik heb zelf twee kinderen, een van 8 (1996) en een van 5 (1999) en zou er dolgraag nog een derde bij willen. Bij mijn twee kinderen moest en moet ik al zo vaak horen dat "het aan het leeftijdsverschil ligt". En ik maar weer in de verdediging, want dat is bij ons volgens mij helemaal niet het geval. Blijkbaar leeft dit onderwerp wel veel, dus heb ik een MSN-groep hierover gestart:

kinderenmetgrootleeftijdsverschil@groups.msn.com

Daar kun je uitgebreid je verhaal hierover kwijt!

Groetjes, Cynthia

Reactie voor op de website?

51.45. Moeheid

Dit is een reaktie voor Tineke.

Een jaar na de geboorte van m'n oudste werd ik ook ontzettend moe. Ik probeerde elke middag een uurtje op bed te gaan liggen, maar niets hielp. Ik ben inmiddels 9 jaar verder, en nog steeds veel moe. In de tussentijd nog 4 kinderen en 2 stiefkinderen rijker geworden.

Momenteel drink ik 3 of 4 energiedrankjes van de lidl per dag. En als ik het echt niet trek en mn man is thuis, dan ga ik toch nog een uurtje naar bed (dat is momenteel maximaal 1 keer per week). En als ik een heel slechte dag heb (zoals vandaag) dan laat ik de boel lekker de boel, morgen is er nog een dag.

Helaas is er voor mij weinig aan te doen ('t enige wat ik kon vinden waarom ik al zo lang moe ben, is chronisch vermoeidheidssyndroom). Dus doe je best en probeer af en toe even lekker op bed of op de bank te gaan liggen.

hartelijke groeten Ramona

Reactie voor op de website?

51.46. Voor Ramona ea. moeheid? Misschien heb je HPU

Hoi Ramona

Je schrijft dat het enige dat je kon vinden chronische vermoeidheidsyndroom is. Heb je al eens van HPU gehoord. Het is een veel voorkomende afwijking bij vrouwen. Het uit zich vooral in vermoeidheidsklachten.

Het is een erfelijke stofwisselingsziekte, waardoor je lichaam oa. vitamine B6, zink en mangaan niet omzet naar een bruikbare vorm zodat je het meteen via urine weer uitscheidt (en dus niet in je bleodbaan opneemt). Via een simpele urinetest (die jezelf kan uitvoeren) is dit dan ook makkelijk te bepalen.

Als dan blijkt dat je HPU hebt kan je depyrol gaan slikken, daar zitten de voedingsstoffen al in de goede vorm in. (helaas moet je ze wel zelf betalen)

Voor meer informatie en een test aanvragen kun je kijken op hputest.

Ik hoop dat je hier mee geholpen bent. Als je nog vragen hebt mag je me mailen hoor.

Reactie voor op de website?

51.47. Jaren later

maandag 17 juli 2006. Ruim 5 jaren geleden schreef ik op de site Klein leeftijdsverschil: de tropenjaren. Leuk om het nu terug te zien.

Onze kinderen zijn intussen pubers van 14, 14, 15 en 16. Tijd kom ik nog altijd te kort. Ook al is het nu anders. s Nachts ophalen bij de disco of op een feestje ipv s nachts troosten vanwege een enge droom. Toch is het nog steeds heel erg leuk. het kleine leeftijdsverschil. Mijn inziens hebben mede hierdoor fijne pubers die elkaar begrijpen en rekening met elkaar houden.

En die vermoeidheid moet je gewoon aan toe geven. Gewoon een keer niets doen. Veel geluk gewenst en geniet van je gezin.

Reactie voor op de website?

51.48. Ja hoor, de mannen! Voor Irka

Hallo!

Irka, jouw verhaal is gelukkig herkenbaar! Even in het kort de thuissituatie: Eleonoor van 2, bijna drie, Duco van een paar dagen 2, Anastasia van bijna een half jaar. En dan nog het grootste kleine kind: vriend en papa van het stel.

Wat mij trof in jouw verhaal is dat jullie ruimte maken voor een goed gesprek of verhaal voor de aardappels. Dat hadden wij ook - voordat we kinderen kregen. Daarna heb ik er korte metten mee gemaakt, onder het mom: ik wil jou alle tijd van de wereld geven, zodra de kinderen op bed liggen. Want anders gaat het niet! Althans, hier niet. Drie kinderen onder de drie vragen enorm veel aandacht. Gelukkig zijn we allebei kookgek, dus het is hier vaak de vraag wie mag koken (okee, ik geef toe, we werken allebei vanuit huis, dus dat speelt ook mee.) Maar is het voor jou misschien een tip om je man wat meer te betrekken in de voorbereiding van een maaltijd. Heel flauw, maar hier werkt het goed. ( Soms te goed, onze oudste twee vinden dat ze zelf ook kunnen koken, maar dat terzijde). En de tijd erna is des te beter samen, want je wordt niet afgeleid.

Stel gewoon duidelijk dat er prioriteiten zijn. Ja, onze kinderen liggen om 7 uur op bed. Ten eerste omdat ze het nodig hebben, ten tweede omdat papa en mama SAMEN het huishouden op orde brengen (voor zover je dat kunt vragen van een man, hahaha) en daarna: een hele avond gesprekken met elkaar.

Als hij even meehelpt, is jouw werk sneller gedaan en dus meer tijd voor elkaar! Sterker nog: het kostte me wat moeite, omdat hij ook altijd zijn verhaal als eerste kwijt wilde, maar nu speelt mijn vriend eerst met de kinderen terwijl ik kook (Of andersom). Dit klinkt normaal, maar ik heb het er bij hem echt in moeten rammen. Dat is veel leuker voor de koters en ze liggen nog op tijd op bed ook. Hee, ik hoop dat je er wat mee kunt - of dat het al een stuk beter gaat. Vermoeiend he, zo'n groot extra kind...

Dees

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Wat doe ik toch aan die moeheid

  1. Harmonie en balans
  2. Concentratie op positieve dingen
  3. Het is ook vermoeiend!
  4. Reactie op moeheid
  5. Reactie op moeheid
  6. Vermoeid
  7. Vermoeidheid
  8. Vraag aan Dita
  9. Kinderen met klein leeftijdsverschil
  10. Klein leeftijdsverschil
  11. Klein leeftijdsverschil bij ons
  12. Klein leeftijdsverschil: de tropenjaren
  13. Genieten
  14. Onze kindertjes
  15. Snel op elkaar kinderen: druk??
  16. Veel kleine kinderen: druk, leuk en vaak moe
  17. Niet alleen kleine kinderen zijn vermoeiend
  18. Snel op elkaar kinderen: te vermoeiend
  19. Kinderen: vermoeiend
  20. Kort leeftijdsverschil leuk
  21. Hier ook klein leeftijdsverschil
  22. Klein leeftijdsverschil: niet over nadenken
  23. Herkenning! De groten zijn er meer dan de kleintjes
  24. Kiezen voor de kinderen en kiezen voor je man? - of kiezen op elkaar?
  25. Herkenbaar; tijd voor elkaar
  26. Kiezen voor structuur geeft tijd voor elkaar!
  27. Klein leeftijdsverschil, tips a.u.b.?
  28. vermoeidheid
  29. 18 maanden verschil
  30. Klein leeftijdsverschil
  31. Bedankt!
  32. Alle 6 borstvoeding
  33. Borstvoeding
  34. Moe zijn: tip
  35. Een goed gesprek met je man?
  36. Niet alleen kleine kinderen ...
  37. En moe?
  38. Moe!
  39. Moeheid: advies gevraagd
  40. Kinderen kort na elkaar
  41. Niet alleen kleine kinderen zijn vermoeiend
  42. Ook zo moe
  43. Vermoeidheid
  44. Klein of groot leeftijdsverschil
  45. Moeheid
  46. Voor Ramona ea. moeheid? Misschien heb je HPU
  47. Jaren later
  48. Ja hoor, de mannen! Voor Irka

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.