Groot Gezin
Thema pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

2. Terugkeer op de arbeidsmarkt

Nadat je je jarenlang hebt gericht op je gezin, wil je nu herintreden op de arbeidsmarkt. Maar gaat dat wel zo eenvoudig? Lees ook de column Terug op de arbeidsmarkt.

Hoe zijn uw ervaringen met herintreding op de arbeidsmarkt? Graag plaatsen wij uw reactie.

Reactie voor op de website?

2.1. Hocus, pokus.....

Vanmorgen dan het arbeids-voorwaardengesprek en ondanks de leuke dingen toch even pittig. Er kan de 15de begonnen worden (lekker puh naar de buurt) dus alle formulieren moeten in sneltreinvaart ondertekend en teruggestuurd worden.

En toen kon het "onderhandelen" beginnen, waar kom je vandaan, hoe gaan we daar een inschalingstabel op loslaten en waar komen we op uit. Nu zat ik in Haarlem in een hogere functiegroep (2 hoger om precies te zijn) dus dat ik daarin zou gaan zakken, dat wist ik vantevoren.

Maar ineens was mijn functiewaardering minder omdat ik in 2004 gestopt ben met werken. Dat houdt in dat je de schaal door drieen moet delen, hocuspocuspas (ik moet eerlijk zijn, dit hocuspokus zei ze niet ECHT, maar zo klonk het wel :-S) keer 3 en dan krijg je van mij een functieschaal erbij...

Hoppaaaaa, ineens 3 dikke functiejaren naar beneden, ondanks ook al de degradering van mijn functie. Oke, ik hoef alleen maar te slapen maar ben wel in m'n uppie verantwoordelijk, geen achterwacht te vinden voor eventuele back-up. Ik heb gestameld, en gezegd dat ik tijd nodig had om dit alles te bekijken maar ze wilde wel graag in dit gesprek antwoord want dan kon alles in werking gezet worden.

Ze vraagt me waarom ik twijfel en ik zeg dat ik het een hele grote stap vind om van (brutoloon, fulltime) ineens 200 euro minder te gaan verdienen. Dan pakt ze haar rekentabel erbij en rekent met plussen en minnen en procenten het bruto *UUR*loon uit. Dat scheelt ineens nog maar een euro op bruto-nivo gezien dus ik staar wat denkend naar deze getalletjes.

Gelukkig komt er telefoon voor haar tussendoor en ik denkdenkdenk. Natuurlijk kan ik op mijn strepen gaan staan, maar ik vind het /wel/ een leuke baan. En denk ik niet teveel "Westers" door het hard te gaan spelen (in Haarlem bijvoorbeeld zijn ze al loeiblij als je voor hun WILT werken), hier in Drenthe is het toch meer blij zijn met wat je krijgt (ALS je al eens ergens op gesprek MAG komen :-s). Als ik besef hoeveel ik hiermee ga verdienen dan is dat niet veel voor de meesten onder ons, maar voor ons scheelt het zo veel in de maandlasten. Het is inkomsten die we zo hard nodig hebben dus wie ben ik om hiertegen "nee" te zeggen.

Als ze klaar is met haar telefoongesprek zeg ik haar dat ik het toch doe, omdat het me zo leuk lijkt maar ik hou er een wrange nasmaak aan over. Waarom word ik niet gewaardeerd voor wat ik waard ben? En dan niet eens overdrachtelijk maar echt financieel.

Waarom niet betalen naar verantwoordelijkheid? Waarom daalt mijn functiewaardeling met een bijzonder aparte verdeelsleutel (inschalingstabel delen door 3, dan keer 2) omdat ik niet "werkzaam" ben geweest van 2004 tot nu? Vind het wrang, moeilijk om er woorden aan te geven. Ik kan het ook niet goed uitleggen aan anderen merk ik, want hoe je het ook wendt of keert, er gaat/ging iets raar in dit gesprek. Naar mijn man toe krijg ik het ook niet goed verkocht deze informatie, we besluiten ons telefonisch tussen-zijn-werk-door-gesprek dan ook met de constatering dat ik "ja" heb gezegd en dit toch wil gaan doen.

Maar dat niet-leuke gevoel in mijn maag blijft.....

Viola

Reactie voor op de website?

2.2. Weer aan het werk buitenshuis

Na een jaar of 8 met veel plezier bij de kinderen (5) gebleven te zijn wilde ik graag weer eens buiten mijn eigen vertrouwde kringetje kijken en ook weer eens zelf wat geld verdienen.

Ik begon met werken voor een uitzendbureau. Omdat ik in de zorg werkte ging dat eenvoudig. Zo werkte ik als wijkziekenverzorgende voor de thuiszorg, als avond- en nachtdienst in verpleeg- en verzorgingshuizen en als groepsleidster op woonvoorzieningen voor verstandelijk gehandicapten. Later werd ik vaste inval kracht op een kinderdagverblijf voor verstandelijk gehandicapte kinderen. Daarnaast werkte ik als freelancer voor een uitvaartcentrum als uitvaartleidster (nadat ik daar een opleiding voor gedaan had)

Na een aantal jaren als uitzendkracht gewerkt te hebben werd ik gevraagd als vaste kracht op een woongroep volwassen verstandelijk gehandicapten met ernstig probleemgedrag. Dat heb ik 4 jaar gedaan en toen ben ik twee jaar geleden overgestapt naar dagbesteding voor oudere verstandelijk gehandicapten bij dezelfde instelling. Ik doe de opleiding Sociaal Pedagogische Hulpvelening, 3e jaar. Mijn werkgever betaalt de helft van al mijn studiekosten. Ik werk 2 dagen per week en studeer 1 dag. Hoe ik dat thuis regel: mijn 5 zonen zijn nu 7, 9, 12, 16 en 18 jaar.

Mijn man werkt nu vrij regelmatige diensten (met veel overwerk) maar in het verleden alleen onregelmatig. Dit vergemakkelijkte het werken voor mij al zagen we elkaar niet veel. Soms gaven we de autosleutel buiten aan elkaar door. Mijn grote voordeel was familie in de buurt. Zo hebben wij nooit oppas gehad die geen familie was en dat voelde goed. Sowieso hadden wij door onze tegenovergestelde wisselende diensten weinig oppas nodig. Nu zijn wij sinds 3 maanden verhuisd en moeten wij voor het eerst 'vreemden' inzetten om onze kinderen op te vangen. Tot mijn eigen verbazing is dat een succes geworden. Zowel het overblijven als de naschoolse oppas aan ons eigen huis bevallen goed.

Ik heb erg veel plezier in mijn werk en heb goede vooruitzichten om mijn HBO opleiding ook daadwerkelijk te gebruiken in de instelling waar ik werk. Voor mij is mijn werk een belangrijk onderdeel van mijn leven en ik heb er veel plezier in. Wel wil ik bij dit 'succesverhaal' enige kanttekeningen plaatsen: kinderen 'hebben' en buitenshuis werken gecombineerd met huishoudelijk werk is gewoon best zwaar (want natuurlijk help je ook, juist!,als werkende moeder mee op de school van je kinderen en doe je nog steeds wat vrijwilligerswerk!) Ook ik heb net als vele vrouwen een man met een drukke baan en qua huishouden twee linkerhanden.

Als moeder-vrouw-werknemer-student ben ik altijd aan het rennen en verg ik het uiterste van mijzelf. Soms verlang ik naar mijn pensioen (al zal ik dan wel oppasoma zijn....) Ik denk dat je ook als moeder van een groot gezin best nog je weg op de arbeidsmarkt vinden kan al zullen sommigen zich in rare bochten moeten wringen en de vraag is dan: "hoe graag wil je het?" En natuurlijk heb ik geen ervaring in werken buiten de zorg waar herintreden erg gemakkelijk bleek.

Dit was mijn verhaal, groeten van Marion.

Reactie voor op de website?

2.3. Werkervaring

Buitenshuis werken... Ja, eigenlijk wil ik dat ook wel weer eens. Maar als je er zó lang uit bent is het moeilijk. Want ja, die werkervaring he..

Maar wat dan met alle ervaringen die ik in de tussentijd opgedaan heb? Ik durf met zekerheid te zeggen dat ik nu een veel betere leerkracht ben dan ik ooit was. Ik ben zekerder, heb meer levenservaring, meer natuurlijk overwicht, meer inlevingsvermogen (dan toen ik een jong juffie-zonder-kinderen was), weet beter hoe kinderen denken/ reageren/ voelen.

Dus waarom zou ik al afgeschreven zijn? O, de "ontwikkelingen in het onderwijs"? Nou, om eerlijk te zijn denk ik dat het onderwijs zit te springen om gedegen, ervaren, "ouderwetse' leerkrachten! Ze weten het alleen zelf nog niet...

Annelies

Reactie voor op de website?

2.4. Inzet en vertrouwen in jezelf

Inderdaad terugkeren op de arbeidsmarkt is moeilijk, tot vorig jaar had ik een vaste baan van 26 uur per week, niet wat ik ambieerde maar toch, centjes zijn centjes, in september 2005 ben ik begonnen aan een opleiding. In januari 2007 heb ik deze afgerond. Dat was zwaar, eiste veel discipline en doorzettingsvermogen. Immers het werk ging door, de huishouding, de opvoeding voor 3 kinderen en tussendoor nog examens en een vervelende rechtszaak.

Uiteindelijk is mijn inzet beloont met een baan die te combineren is met kinderen, school en werkzaamheden partner, iets meer verdienen dan in de vorige betrekking. Ik begin onderaan de ladder, maar dat heb ik er voor over, ze zijn blij met me, ik ben flexibel inzetbaar en werk zelfstandig, wat ik beloof kom ik na. Het blijft extra druk, ook omdat het soms haasten is om kids naar school te brengen, op tijd op je werk zijn, en op tijd weer op school zijn om ze op te halen maar dat vind ik niet erg.

Mijn doel is uitgekomen, dat heeft bloed zweet en tranen gekost maar ik krijg er wel veel voor terug en ik geef ook weer mijn bijdrage aan de maatschappij. Met name de gezondheidszorg heeft er baat bij, en dat geeft mij een goed gevoel. Ik hoop dat anderen ook een betrekking vinden die voldoening geeft aan beide kanten. Op dit moment maak ik geen gebruik van oppas of na-schoolse opvang, als dat in de toekomst nodig is doe ik dat wel, ik merk dat ik lekkerder in mijn vel zit omdat ik weer werk, ik heb 5 maanden thuis gezeten en dat deed ons allemaal geen goed,mijn werk is mijn uitlaatklep, bezig zijn met andere dingen, verantwoording nemen voor jezelf is ook prettig als je steeds verantwoording moet nemen voor anderen, kortom ik voel me er goed bij en hoop het nog lang te mogen doen, gr. jennie

Jennie

Reactie voor op de website?

2.5. Subsidie om werken en leren te stimuleren

Op www.regering.nl lezen we het volgende:
    De ministeries van SZW en OCW stellen in 2007 15 miljoen euro beschikbaar voor trajecten voor leren en werken. Ook begint de campagne 'Ontwikkelen werkt!'. Hierbij hoort de website www.opleidingenberoep.nl.

Reactie voor op de website?

2.6. Het internet

Kijk eens op www.jobnet.nl of www.vrouwencarriere.nl.

Reactie voor op de website?

2.7. Weer gaan werken

Ik zou ook na tien jaar voor de kinderen gezorgd te hebben weer graag willen gaan werken. Voor mij werk genoeg in de gezondheidszorg. Maar hoe doe ik dit als mijn kinderen ziek zijn?. Wie zorgt er dan voor de kinderen?

Mijn partner heeft ook een baan en kan ook niet altijd gaan zeggen dat hij thuis moet zijn voor een ziek kind. Wij hebben beide geen ouders in de buurt wonen die dit zouden kunnen opvangen. Ook buurvrouwen werken en kunnen ons hier niet mee helpen.

Hoe lossen jullie dit op? Of heeft iemand een oplossing waar wij nog niet opgekomen zijn (een ziek kind wat dan?). Graag zou ik van jullie horen hoe jullie dit oplossen. Ik moet zeggen dat ik afgelopen jaar graag had willen werken maar als ik terug kijk hoe vaak een van de kinderen ziek zijn geweest, ik blij ben dit nog even niet te hebben gedaan. Gezien welke stress ons dit had gegeven was dat het weer gaan werken mij dat niet waard geweest.

Jessica

Reactie voor op de website?

2.8. Werken als moeder

Beste Jessica,

In de thuiszorg springen ze om personeel. Er zijn veel zgn. flexcontracten. Deze personeelsleden kunnen plotseling opgebeld worden om te werken. Maak de afspraak dat je, als er een kind ziek is, je vakantie uren op kunt nemen. Werk je er iets langer dan sta je als collega's voor elkaar klaar om dan te ruilen van dienst. Je kent elkaar dan en weet precies wanneer iem. evt. kan werken. Ze hebben jou ook af en toe hard nodig om dezelfde reden vaak. Er werken ZEER VEEL moeders die jonge kinderen hebben in de thuiszorg.

Succes Els

Reactie voor op de website?

2.9. Aan Jessica

Hoi Jessica,

Dat probleem ken ik dus ook! Ik wil ook heel erg graag aan de slag, maar ik zit wel ook tegen het probleem aan wat als de kinderen ziek zijn, of als ze vakantie hebben? Hoe lossen andere mamma's dat op?

groetjes Susan

Reactie voor op de website?

2.10. Voor Els

Beste Els

Ik weet ook wel dat ze zitten te springen om mensen in de gezondheidszorg. Maar ik weet ook hoe moelijk het is om een dienst te ruilen, ik heb er immers zelf jaren in gewerkt. En als je kind ziek is is het wel degelijk moeilijk om voor vervanging te zorgen die het werk van je kan overnemen.

Toen ik zelf nog geen kinderen had en ik was een keer ziek, weet ik hoe moeilijk het is om voor vervanging te zorgen. Ik weet ook dat toen ik nog werkte dat de moeders van toen met het zelfde probleem zaten, wij draaiden soms dubbele diensten om het tekort op te vullen wat erg zwaar was. We werden ook wel eens in onze vrije dagen gebeld of we alsjeblieft niet konden komen i.v.m ziekte.

Ook toen mijn parner en ik beiden partime werkten en er al kinderen waren en we dus om de beurt werkten, heb ik vaak nee moeten zeggen als ze me belden om in te vallen. Ik wil nu ook niet dat mijn toekomstige collega`s voor het zelfde komen te staan als ik toendertijd. Ik denk zelf meer aan een opvang voor mijn kindern als ze ziek zijn. Niet hoe ik het zozeer met collega`s op moet lossen, ik weet dat ook dit niet altijd even makkelijk te regelen is.

Gezien het personeels te kort hier in het westen van het land al helemaal niet. Mijn broer werkt als afdelingshoofd hier in een instelling en heeft mij ten einde raad ook al gebeld om te komen werken omdat er niemand te krijgen is die de te korten kan op vullen, ik bedoel maar. Vandaar mijn vraag hoe lossen andere ouders dit op, niet zozeer op hun werk maar daarbuiten, dus gewoon thuis.

Jessica

Reactie voor op de website?

2.11. Geen plek meer te vinden

Het was natuurlijk te verwachten dat dit zou gebeuren. De pot is weer leeg. Leuk voor al die gezinnen die dachten het goed geregeld te hebben met al die opvang. Bij ons zijn daardoor de wachlijsten lang voor de naschoolse opvang. Als alles weer teruggedraaid wordt zie ik het somber in.

Jessica

Reactie voor op de website?

2.12. Handen af van kinderopvang!

Zie de actie van Groen Links.

Reactie voor op de website?

2.13. Grote gezinnen hebben minder vaak formele kinderopvang

    Webmagazine Maandag 23 juni 2008 9:30

    Grote gezinnen hebben minder vaak formele kinderopvang

    Gezinnen met drie of meer kinderen onder de 13 jaar gebruiken minder vaak formele kinderopvang dan kleinere gezinnen. Van de grotere gezinnen met kinderopvang had 27 procent dat formeel geregeld, tegen 36 procent van de gezinnen met één of twee jonge kinderen. Dit verschil hangt samen met het vaker niet werken van moeders in gezinnen met drie of meer kinderen. De grotere gezinnen kiezen daarentegen wel meer voor betaalde oppas of peuterspeelzaal dan ouders met minder dan drie kleine kinderen.

    In 2007 maakten bijna 700 duizend huishoudens met kinderen jonger dan 13 jaar gebruik van kinderopvang. Ongeveer 35 procent daarvan had formele opvang. Bij meer dan de helft paste een familielid gratis op. Een klein gedeelte bracht zijn kinderen naar de peuterspeelzaal of had een betaalde oppas.

Bron: StatLine, Huishoudens, voornaamste vorm van kinderopvang

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Terugkeer op de arbeidsmarkt

  1. Hocus, pokus.....
  2. Weer aan het werk buitenshuis
  3. Werkervaring
  4. Inzet en vertrouwen in jezelf
  5. Subsidie om werken en leren te stimuleren
  6. Het internet
  7. Weer gaan werken
  8. Werken als moeder
  9. Aan Jessica
  10. Voor Els
  11. Geen plek meer te vinden
  12. Handen af van kinderopvang!
  13. Grote gezinnen hebben minder vaak formele kinderopvang

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.