Groot Gezin
Thema pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

1. Bang om mijn dierbaren te verliezen

Hallo!

Mijn naam is Astrid, ik ben 33 jaar en moeder van 4 kinderen. Een dochter van 10, een zoon van 7, een dochter van 5 en een dochter van 3. Ik ben gestopt met werken bij de komst van ons derde wonder en ik ben zielsgelukkig met mijn gezin.

Echter heb ik wel een probleem en dat is dat ik erg bang ben om mijn man en/of kinderen (of mijn ouders) te verliezen. Ik ben een enorme binnenvetter, maar ook een emotioneel exemplaar.

De kinderen zijn stuk voor stuk naar de peuterspeelzaal geweest, 2 ochtendjes per week. Maar dat was echt op aandringen van mijn man (een eerste stap naar het basisonderwijs, een leventje zonder mama), want ik vond dat echt vreselijk! Zo is de start op de basisschool voor mij ook altijd een zeer moeilijk moment. Ik mis ze dan ook echt! Om mij heen vertelt iedereen me (die me niet goed genoeg kent) dat ik het wel lekker zal vinden dat ook onze jongste over niet al te lange tijd naar de basisschool zal gaan: lekker tijd voor jezelf, zeggen ze dan. Ik kan dan echt in janken uitbarsten: ik WIL helemaal niet dat ook zij naar school gaat en angstvallig houd ik die datum uit mijn systeem.

Ook als één van de kids op schoolreisje gaat, houd ik, gedurende de tijd dat ik weet dat ze zich op de (snel)weg begeven, altijd de nieuwsberichten in de gaten of er geen busongeluk is gebeurd, en ben ik altijd weer erg blij als ik ze na afloop weer ongedeerd in mijn armen kan sluiten. Ik breng die dag niet in stress door, maar echt 100% relaxted ben ik ook niet op zo'n dag. Ook logeerpartijen elders komen niet uit mijn initiatief (het komt wel voor, omdat ik het ze niet wil ontnemen, maar tot nu toe lukt het me om ze tot 5-jarige leeftijd in hun eigen bedjes te houden), ik slaap namelijk het liefst met z'n allen onder één dak. En daar ben ik ook iedere avond weer dankbaar voor (ik ben niet gelovig), dankbaar voor het feit dat we weer allemaal gezond en wel in onze bedjes liggen.

Op zich is daar natuurlijk niets mis mee, maar volgens velen om mij heen kan ik het mezelf zoveel makkelijker maken door ervoor in therapie te gaan. En daar zit ik nu mee. Want dit moederkoe-achtige hoort gewoon bij me, het past bij me, zo ben ik nou éénmaal. Maar men is bang dat ik het erg moeilijk ga krijgen als de kids straks ouder worden en verder uit gaan vliegen dan school. Naar mijn mening groei ik hierin mee, onze oudste, 10 jaar, gaat ook al alleen op haar fietsje naar clubjes en gaat ook zwemmen met vriendinnen op een woensdagmiddag. Ook daar zie ik wel "angsten" bij hoor, maar ik houdt haar er niet van weg. Ben me er echt wel van bewust dat ze dat soort dingen ook moet doen.

Ook met alle schoolincidenten van tegenwoordig (je brengt je kind vrolijk naar school en vervolgens komt hij/zij nooit meer terug, omdat één of andere gek hem/haar heeft neergeschoten) kan ik best angstig worden, maar ik houd ze niet van school weg (dat kan natuurlijk ook helemaal niet, maar ik geef het maar aan). Ik denk overigens dat ik hierin niet de enige ben???

Maar inderdaad: als ik me bedenk dat er eentje gaat studeren ergens kilometers hier vandaan en daar ook nog eens op kamers gaat, dan kan mijn hart nu al gaan bloeden. Met 4 kids is de kans natuurlijk groot dat ze uit zullen gaan vliegen en niet zoals ik, "om de hoek" bij mijn ouders ben blijven wonen. Au!

Verder heb ik een hele grote vliegangst. Ik heb liever niet dat mijn man voor zijn werk in het vliegtuig stapt. Zo ontzettend panisch word ik alleen al bij die gedachte. Voor mijn gevoel stort dat vliegtuig neer en zijn de kinderen hun vader en ik mijn man kwijt. Hoe ik hierbij kom? Geen idee, maar dat voel/ervaar ik echt zo!

De lieve mensen om mij heen vinden dus ook dat ik dit probleem het hardst moet aanpakken, omdat echt wel één van mijn kinderen ooit voor een vakantie of iets dergelijks in het vliegtuig zal stappen. Hen kan ik dan niet tegenhouden vanwege mijn angst.

Herkent iemand zich in mijn angst(en)?

Oja, wij hebben nog steeds een babywens (een 5e wonder zou nog zo mooi zijn!), maar vanwege mijn angsten twijfel ik enorm: nog een kindje die op een dag uitvliegt en waarvan ik afstand zal moeten nemen.

Dank jullie wel voor het lezen van mijn verhaal. Ik ben heel erg benieuwd of er "lotgenoten" zijn en natuurlijk nieuwsgierig naar jullie reactie(s)!

Liefs, Astrid.

Reactie voor op de website?

1.1. En of ik dit herken!!

Hoi Astrid,

Ik ben mama van twee prachtige meiden en heb een grote wens voor nog twee spruiten erbij. Mijn dames zijn nog veel jonger dan jouw kinderen, maar als Oma oppert dat ze maar ns moeten komen logeren..... oei... kan haar wel wat doen! Heel erg ik weet het, maar goed, het is een gevoel.

Als er een alarm afgaat of het onweert, vraag ik me af hoe het de dames op het kdv vergaat... en als ik dan bel (toevallig natuurlijk) en ze nemen ook nog ns niet op.... oei!!!

En als papa 's avonds op stap is en later dan ik verwacht, owwww lastig!

Hele normale gevoelens denk ik dan maar, ik weet dat er veel meer zijn met deze gevoelens, tis maar net hoe je ermee omgaat.

liefs

Esther

Reactie voor op de website?

1.2. Voor Astrid

Zijn we daar allemaal niet bang voor om onze dierbaren te verliezen? Zolang dat gevoel niet de overhand gaat nemen is er weinig aan de hand. Als dit je leven gaat beheersen is dit niet gezond.Dan zou ik hulp gaan zoeken als ik jou was.

Je zit met vele angsten maar zijn die wel reeeel? Gelukkig laat je wel je dochter dingen zelfstandig doen en daardoor zie je ook dat het altijd weer goed afloopt. Ga eens bij je zelf na elke keer als er weer zo'n angst komt opzetten is dit wel een reeele angst? Je zult merken dat als je er elke keer goed overna denkt, dat je anders tegen je angsten gaat aankijken en daardoor niet meer zo angstig zult zijn. Ik weet niet of je dit zelfstandig kunt of dat je hier hulp bij nodig zal hebben. Schijf je angsten eens op, net zoals je hier al hebt gedaan en ga eens samen met je man zitten en praat er dan over. Als je er dan samen niet uitkomt zoek dan hulp.

Jessica

Reactie voor op de website?

1.3. Ik herken die gevoelens zeker

Ik denk dat angst wel degelijk reeel is. Alleen de hoeveelheid angst misschien niet, want het leven gaat ook op in procenten: zoveel procent kans dat je kind wat overkomt. De bezorgdheid van een ouder is tevens de eigen angst voor de eigen gevoelens. Wat als mijn kind wat overkomt of in het ergste geval overlijdt, kan ik dat dan aan? Of word ik gek? Enzovoorts.

Het feit dat je je kinderen niet tegenhoudt is goed. De een heeft daar meer moeite mee dan de ander. Zal ook van de bagage afhangen die je met je meedraagt. Maar wie verliest nou graag een van zijn dierbaren, niemand toch. Alleen het rotte is dat je ze niet kan blijven beschermen, ze gaan op een dag hun eigen weg en dan moeten ze het ook kunnen rooien. Je kan altijd alleen maar hopen en in mijn geval bidden dat er niets gebeurt wat onoverkomelijk is.

Mijn jongsten zijn nu zeventien en als ze ergens heen gaan zoals een concert, dan ben ik pas weer rustig als ze thuis zijn. Zeker als ze de weg op moeten enzo. Ach de ene heeft het erger dan de ander, zolang je ze maar niet in alles beknot. En dat had ik op een gegeven moment geloof ik wel. Dat noemen ze overbezorgdheid. Maar nu laat ik ze gaan, naar gelang hun eigen keuze. Je kan het niet tegenhouden, je kan het niet blijven controleren. Je kan alleen altijd maar hopen dat het goed gaat.

En ook de positieve kanten bekijken. Zij zullen plezier hebben en merken niets van jouw ongerustheid of angsten terwijl ze lol hebben. Dus ik heb mezelf voorgenomen: zolang ik niets hoor als ze weg zijn zal het goed zijn. En probeer ik mezelf met andere dingen af te leiden, zodat de tijd wat sneller gaat. En als ze weer thuis zijn, kan ik opgelucht ademen tot het volgend projekt:))))

Nou ik wens je veel sterkte, en blijf wie je bent. Je bent nou eenmaal een emotionele moeder, maar ook eentje die wel inzicht heeft. Gebruik je inzicht om tot een goede oplossing te komen en volg altijd je gevoel! Dat zit meestal wel goed. Alleen inderdaad nagaan of het enige zin heeft je ongerust te maken. Al is het je lichaam dat ook een rol meespeelt, niet alleen je gedachten, het ene zit verbonden met het andere en wat je gedachten denken kan je lichaam voelen en omgekeerd...:)

lieve groetjes van FoXZuni

Reactie voor op de website?

1.4. Het zal je kind maar wezen

Ouders zijn vaak voor van alles bang. 'Als mijn kind maar geen ongeluk krijgt, aan de drugs gaat, een kinderlokker tegenkomt'. Maar hoe reëel zijn die angsten? J/M rekende uit hoe groot de kans is dat het jouw kind overkomt. Zie hier.

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Bang om mijn dierbaren te verliezen

  1. En of ik dit herken!!
  2. Voor Astrid
  3. Ik herken die gevoelens zeker
  4. Het zal je kind maar wezen
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.