Groot Gezin
Thema pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

48. Toenemende onrust

Afgelopen vrijdag ging ik de kinderen van school halen. Mijn zes-jarig zoontje kwam met een bleek gezicht de klas uit, zijn ene oog was helemaal rood, hij kon het nauwelijks openhouden.

Ik schrok, en vroeg wat er gebeurd was. Hij vertelde huilend dat in de pauze twee kinderen uit een andere groep hem in elkaar geslagen hadden. Zijn broertje, die hem wilde komen helpen, werd door een ander kind vastgehouden. Er was op dat moment geen toezicht op het speelplein, de juf was naar binnen.

Ik voelde me al boos worden, en ben terug naar zijn klas gegaan. De juf schrok toen ze zijn oog zag, en vroeg waarom hij niet meteen naar haar toegekomen was. Maar waarom ziet de juf het zelf niet??

De boosdoeners waren al naar huis, en de juf zou ze maandag op het matje roepen. Maar mijn zoontje wil niet meer naar school, hij is bang.

Er zullen wel weer enkele gesprekken op school komen, en het zal wel weer gesust worden.

Maar ik ben ook bang, ik zie een enorm toenemende onrust onder de kinderen op school. En als het alleen op deze school was, dan was het probleem snel opgelost. Maar ik hoor van vriendinnen die in het onderwijs zitten dat het op andere scholen ook zo is.

Het zijn vaak een paar kinderen die zo onrustig zijn dat ze de sfeer voor de hele klas bepalen. Vooral de wat stillere kinderen worden hier de dupe van.

Waaraan ligt toch die toenemende onrust?

Ik weet het niet meer, ik word er moedeloos van.

Nell

Reactie voor op de website?

48.1. Het verslonzen van scholen

Hoi Nell,

Wat erg voor je zoontje dat dat is gebeurd. Dat jongens (en nu ook meisjes) elkaar wel eens in elkaar timmeren, is denk ik van alle tijden. Maar op het schoolplein is wat anders. Vroeger werd je na schooltijd opgewacht. Ik weet nog dat ik eens ben opgewacht in de winter. Ik was toen vijf. Drie jongens propten mij toen helemaal vol met sneeuw en ijs. Tussen mijn kleren. Overal. Een hield mij vast, en de anderen propten. Het was zo koud, ik heb het nooit vergeten. Nog zie ik mij in een 'backflash' staan. Een oude vrouw (ik weet het nog dat ze haar hoofd niet kon stilhouden, dat wiebelde altijd) heeft mij toen naar huis gebracht.

En ik was een lief kindje. Echt een schatje. Daarom kreeg ik mooie plaatjes van de juf. En daarom konden die etters mij niet uitstaan. Ik denk niet dat de kinderen vroeger liever waren. (de meisjes wel, daar ben ik nog steeds van overtuigd. Wij werden opgevoed om lief te zijn, in ieder geval in mijn Katholieke milieu). Maar er was meer toezicht op school.

Als ik nu wel eens zie, hoe het lager onderwijs in bepaalde ander landen werkt waar ik wel eens kom. Overal hebben ze naast het onderwijzend personeel ook verzorgers. Meestal vrouwen, maar ook mannen die de kinderen letterlijk verzorgen: hun handjes wassen, toezicht houden op de toiletten, knoopjes dichtdoen en veter strikken, bloedneuzen stelpen, pleisters plakken, troosten, toezicht houden op de maaltijden, en deze maaltijden soms ook voorbereiden. In vele landen eten de kinderen warm op school. En natuurlijk: toezicht houden op het schoolplein, spelletjes organiseren, ruzies beslechten enz.

De juffen en meesters kunnen dat gewoon niet allemaal. Dat men in nederland werkt met 'hulpmoeders' die vaak hun eigen kinderen voortrekken (zeggen ze zelf tegen me) is schandalig. Natuurlijk heb ik ook respect voor die vrijwilligers, maar het moet gewoon een functie zijn, een betaalde functie. Als er toezicht is door vaste personen, die ook op hun verantwoordelijkheid kunnen worden aangesproken, gaat het absoluut beter op het schoolplein. Maar ja, in nederland mag het onderwijs niks kosten.

Overigens zullen bepaalde vechtpartijen zich verplaatsen naar de straat. Als iemand de ander echt in elkaar wilt slaan, doet ie dat toch. Maar de school moet een veilige plaats zijn, waar een kind huppelend naar toe kan. Ik vind het verschrikkelijk hoe wij in ons welvarende Nederland de scholen laten verslonzen.

Heb je wel eens opgelet hoe er op de vierkante centimeter beknibbeld wordt op speelruimte? Hoe vol de klassen zijn? Hoe veel lawaai er is? Ik zou gek worden als ik nu naar school moest.

Anja

Reactie voor op de website?

48.2. Een goed idee

Een goed idee om het personeel op scholen wat uit te breiden. Wat meer toezicht op het speelplein, maar ook in de klas zou men niet aangewezen moeten zijn op hulpmoeders/vaders.

Als men wil vechten, zal dat toch wel gebeuren. Maar ik ben wel verplicht mijn kinderen naar school te brengen, en daarom is school verplicht mij een veilige omgeving voor mijn kinderen aan te bieden. Wat er buiten het schoolplein gebeurt daar kan ik zelf op letten, ook zonodig zelf ingrijpen. Maar ik kan niet ingrijpen als er op het schoolplein iets gebeurt.

Er zijn nu verschillende gesprekken op school geweest, er wordt bekeken of mijn zoontje niet beter tot zijn recht komt in een andere groep.

Mijn verwijten gaan niet richting school, de school gaat er zeer zorgvuldig mee om. Mijn verwijten gaan vooral richting politiek. Er zijn de laatste 10/15 jaren grote veranderingen in de maatschappij, en het onderwijs is daarbij achter gebleven.

Nell

Reactie voor op de website?

48.3. Nationaal Actieplan Gedrag

Dat de problemen op scholen geconstateerd worden, blijkt bijvoorbeeld uit Nationaal Actieplan Gedrag .

Reactie voor op de website?

48.4. Het nationaal actieplan

Daar kan ik me toch weer eens boos om maken. Willen jullie om deze reactie te volgen, even de bovenstaande link 'nationaal actieplan gedrag' doorlezen? Daar staat kort gezegd in, dat de scholen het gedrag van de ouders en van de kinderen willen veranderen. Ik wil niet zeggen dat de ouders het altijd goed doen, maar ze doen het dus collectief nooit goed!!!!!

Lieve scholen: ouders zijn altijd gewone goede en slechte opvoeders geweest. Ik kan me van vroeger niet herinneren, dat mijn ouders betere ouders waren dan ikzelf ben. En mijn moeder kent verhalen van haar jeugd over ouders..... Vaders die veel alcohol dronken en sloegen, moeders die onwetende en onnozele slachtoffers waren, etc.

Maar ik konstateer, dat er ontzettend weinig aandacht is voor het kind op school. De leraren zijn bezig met hun administratie van het kind, dat ze 'leerlingvolgsysteem' noemen. Ze volgen 'bijscholing' en ze coordineren en overleggen en fuseren.

Ze kijken de kinderen niet meer voldoende in de ogen, hebben geen tijd meer om gezond gezag uit te oefenen, zijn zelf te moe en te overbelast. En vooral: ze houden nauwelijks meer van de kinderen. En dat voelen de kinderen aan.

Kinderen zijn inderdaad mondiger, en hebben recht op goede antwoorden. Dat kost tijd. Want ik vind kinderen vaak heel gezeglijk. Als je ze iets uitlegt, dan begrijpen ze het vaak wel. Ze luisteren inderdaad niet meer vanzelf, er is meer energie nodig om ze te overtuigen. Dat heet democratisch opvoeden en dat kost tijd en geduld.

Verder vind ik dat kinderen erg in hun vrijheid belemmerd worden. De schoolpleinen zijn kleiner dan ooit; ik kon vroeger door de weilanden rondzwerven als kind, stadskinderen konden op straat spelen. Mijn kinderen worden weggestuurd als ze op de stoep voor het huis van de buurman met stoepiekrijt spelen. Daar wordt je toch agressief van? En als de bal even uit de bocht vliegt, krijgen de kinderen meteen een grote mond. Van de buur. Een buur heeft enorme honden op zijn terrein. Als kinderen in de buurt van het hek komen, krijgen ze de schrik van hun leven.

Niemand houdt meer van kinderen in Nederland heb ik de indruk. Behalve de ouders, die de kinderen soms met teveel liefde overladen. En wij wonen nog wel in een dorp. Het spijt me, maar om ouders en kinderen zomaar de schuld te geven....

Eerst de problematiek goed analyseren, voordat er met zo'n actieplan wordt begonnen.

Misschien zie je dan dat er teveel aandacht is (en dat wordt steeds erger) voor de cognitieve ontwikkeling van de kinderen en te weinig aandacht voor de emotionele ontwikkeling. En de scholen slepen de ouders daarin mee.

Anja

Reactie voor op de website?

48.5. Wat kunnen we eraan doen?

Hallo Anja,

Jammer, maar je hebt gelijk. Hier willen ze 2 dorpen samenvoegen, om zo goedkoop uit te zijn voor kinderen. Wat kunnen we eraan doen?

groetjes Ingrid

Reactie voor op de website?

48.6. Probleemouders

Wanneer men op de barricaden gaat om de moraal, want daar draait het om, die door de ouders aan de kinderen wordt overgedragen te verbeteren, dan is het raadzaam om allereerst de hand in eigen boezem te steken.

In deze harde, egoïstisch ingestelde maatschappij van vandaag krijgen onze kinderen behalve thuis ook opvoeding buiten de deur.

Zo is het tegenwoordig ongewenst wanneer je andermans kind aanspreekt wanneer je overdraagzame gebeurtenissen ziet. Men kijkt al vreemd wanneer je andermans kind helpt om bijvoorbeeld een fietsje op slot te zetten of troost wanneer het gevallen is.

Het is daarom logisch dat buiten het gezin ieder kind grotendeels op zichzelf is aangewezen en daardoor misschien verkeerde of niet passende omgangsvormen en waarden aangedragen krijgt.

Wat betreft de moraal zoals die op school heerst. Zeldzaam is de school waar na het belsignaal niet een hardloop wedstrijd tussen schoolkinderen en leerkrachten naar huis plaatsvindt.

Dezelfde leerkrachten die overigens zeuren over het vervelende gedrag van het kind dat zich telkens bij schrijven en rekenen voordoet. Dat over jouw kind spreekt als dat jong!

Dezelfde leerkracht die het aan tijd, kennis en motivatie ontbreekt om te kunnen vaststellen dat er misschien iets anders, zoals dyslexie zich voordoet.

Wie voedt wie nu op?

Peter

Reactie voor op de website?

48.7. Column over verloedering onderwijs: Het Vak

De column Het Vak lezen we over de verloedering van het onderwijs doordat de afgelopen 20 jaar het onderwijsbeleid van de regering werd bepaald door maar één streven: bezuinigen.

Reactie voor op de website?

48.8. Nationaal verdrag???

Al vanaf de kleuterschool tot en met het voortgezet onderwijs moet ik constateren dat de mentaliteit van leraren vaak te wensen overlaat.

Maar al TE vaak hoor ik geluiden van leerlingen die les krijgen van leraren die schelden en vooral gebruik maken van hun machtspositie wat zich dan uit in het publiekelijk voor schut zetten van leerlingen die ze in de klas niet kunnen handhaven.

Mijn vraag is dan ook, waarom DAAR niets aan gedaan wordt. Altijd wordt de schuld bij de ouders of bij de leerlingen gedeponeerd, terwijl de normvervaging bij leerkrachten erg hoog is.

Quenda

Reactie voor op de website?

48.9. Samenwerking

Ik wil graag reageren op de bijdragen Het nationaal actieplan en Probleemouders, want ik vind het heel treffend dat ouders zo goed de vinger op de zere plek kunnen leggen van het onderwijs. Zelf ben ik leerkracht van groep 1 en 2 in het basisonderwijs en ik vind het heel verrassend dat Anja eigenlijk in de kern dezelfde mening heeft als ik, nl. dat er teveel tijd besteed wordt aan administratie i.p.v. eens lekker met de kinderen mee te spelen. Dan zie je namenlijk binnen korte tijd precies waar er bijgestuurd moet/kan worden.

Maar het gemopper van Peter is (denk ik) een van de redenen waarom er zoveel geadministreerd moet worden, ouders willen steeds meer inspraak en inzicht in wat er over hun kind is opgeschreven. Natuurlijk is het zo dat het onderwijs valt of staat met degene die zich er (wel of niet) voor inzet. En generaliseren heeft nog nooit iets opgelost. Als je problemen hebt met het onderwijs aan je kind(eren) moet je daar heel gericht iets tegen ondernemen.

Ingrid

Reactie voor op de website?

48.10. Verloedering op de scholen

Ik snap ook niet dat er vanuit de overheid flink veel geld wordt gegeven aan onderwijs. Het is hier bijna net zo erg aan het worden als in de ontwikkelingslanden. De groepen moeten dus nu echt veel kleiner, gebouwen aangepast. En dan kan een juf/meester weer toezicht houden, uitvallers sneller signaleren en daadwerkelijk hulp bieden aan kinderen die dat op welk vlak dan ook nodig hebben.

Daaraanvast de discussie welke opleiding er nodig is. Er staan misschien wel moeders/vaders te popelen om ook op school bij te springen met al 10-15 jaar of meer ervaring in opvoeden en begeleiden, maar dat bewuste papiertje ontbreekt. Er moet heel snel iets aan onderwijsland worden gedaan, want anders gaan al die normen en waarden steeds verder bergafwaards. Kinderen moeten veilig zijn op school. En dat is de taak van een leerkracht ook!

Trix

Reactie voor op de website?

48.11. Rol van de ouders

Eigenlijk begrijp ik het niet helemaal, vroeger zaten we toch ook met z'n 40tigen in een klas, en je kon een speld horen vallen! Zo ook vaak in de ontwikkelingslanden waar Trix het over heeft.

Is het niet normaal dat leerkrachten kunnen verwachten dat kinderen thuis zo zijn opgevoed dat ze zich op school weten te gedragen? Daarentegen krijgen ze een zootje ongeregeld wat totaal niet opgevoed is door ouders die het druk met zichzelf hebben en verwachten dat school de opvoedingstaak wel even op zich zal nemen. Geen wonder dat leerkrachten ontmoedigd raken en gedemotiveerd.

Ouders moeten hun verantwoordelijkheden niet willen afschuiven maar eens goed naar zichzelf kijken als hun kinderen zich niet weten te gedragen op school, en zich dan diep schamen!

Antoinette

Reactie voor op de website?

48.12. De perfecte maatschappij

Hoi allemaal,

Met belangstelling heb ik jullie stukjes gelezen. Ben zelf moeder van 7 kids, en herken erg veel. Vaak vraag ik mij af waar de tijd is gebleven dat men als kind mocht vechten en ruzie maken. Net als in de dierenwereld zoekt een kind op die manier zijn plaats in een groepje of klas. Dat begint al vanaf heel jongs aan. Waarom mag een kind zich niet meer op deze manier ontwikkelen? Wat wil men eigenlijk bereiken met alles oplossen door middel van communicatie? Wat ik zie op de scholen is dat de juf maar kletst, het kind gedwongen luistert maar ondertussen met zijn oogjes seint... pak je buiten wel. Naar mijn idee krijgt een kind zo niet de kans om nog met agressie om te gaan en ruzies op hun eigen manier bij te leggen zoals wij vroeger.

Oke het was dan soms een robbertje vechten of een flinke scheldbui over en weer, maar de uitkomst was dat een uurtje later alles vergeten was en we elkaars wonden likten. Meestal kwam er geen ouder of juf aan te pas. Echt bloed vloeide er ook niet zoals momenteel het geval is in deze maatschappij. Het zinloze geweld is in mijn ogen een voortvloeisel uit het communicerend een kind van 3 een ruzie op te laten lossen en dat door voeren tot ze een jaar of 18 zijn. Snappen deze jongeren nog hoe ze met een conflict om moeten gaan? Nee! Van jongs af aan hebben zij nooit de ruimte gehad om zich daarin te ontwikkelen.

Als tegenwoordig een kindje roept, ik vind je stom staat er al een ouder op hoge poten voor de deur of een juf die vindt dat je elk kind maar even lief moet vinden. Het valt mij op dat toen mijn jongste kinderen buiten het tuinhekje mochten spelen, en anderen van hun leeftijd tegen kwamen het een jaar lang regelmatig ruzie was. Gelukkig trof ik de meeste ouders de houding dat ze het eerst zelf uit moesten zoeken, en als het werkelijk te gek werdt en er met stokken geslagen werd grepen we pas in. Het leuke is om te zien dat die groep kinderen van verschillende achtergronden dikke maatjes zijn en ze elk hun plekje weten.

En nog is het regelmatig ruzie hoor, maar na een uurtje in het uiterste geval een dag zoeken ze elkaar weer op en het is over. Het is heel leuk om te zien hoe deze groep kinderen hun "probleempjes" oplossen en het vertrouwen ze hebben in elkaar. Kan ik niet zeggen van het meerendeel van de kinderen die ik op scholen tegen kom. In mijn gezin komen er ook met regelmaat van de klok ruzies voor, maar ik geef ze daarin wel de ruimte om te mogen ruzieën.

Mijn grootste lachbui kreeg ik toen ik gebeld werdt door de politie dat mijn oudste zoon van bijna 14 gevochten had met een leeftijdsgenootje. Ze bedreigden zijn zusje van 9 met 4 "grote jongens" en dat vond hij niet leuk. De desbetreffende jongen had door de vechtpartij een schram in zijn gezicht opgelopen en alle toeters en bellen werden uit de kast getrokken. Politie bij mij thuis en die kreeg al mijn kids aan de keukentafel want allemaal waren ze erbij natuurlijk. Proces verbaal opgemaakt vanwege LICHAMELIJKE MISHANDELING! Mijn zoon had de 1-ste klap gegeven, en dat is bij wet verboden en hij was boven de 12 jaar dus gerechtelijk vervolgbaar. Die agent snapte dus werkelijk niet waarom hij bij mij was maar ja zei hij het is mijn werk. Waar is de tijd dat we nog eens een robbertje mochten vechten en met een blauw oog trots thuis mochten komen! Heb die man lachend nog een bak koffie gegeven en later kregen we een brief dat de zaak geseponeerd was. Had ook niet anders verwacht eigenlijk.

Naar mijn idee moet tegenwoordig alles zo perfect en moet je als klein kind alles en iedereen maar aardig vinden en voldoen aan het mismaakte pedagogische beeld zoals we hebben verzonnen hoe je je als kind moet ontwikkelen in deze maatschappij dat we zelf mensen creeeren die niet meer weten hoe ze met conflicten en geweld om moeten gaan. De boosheid jegens een ander groeit in het hoofd van een kind en uit zich op latere leeftijd jammer genoeg in zinloos geweld of ze komen op een riagg terecht. Jammer naar mijn idee niet nodig!

Seja

Reactie voor op de website?

48.13. Geweld

Hoi Seja,

Ik geef je gelijk. Ik vind het ook onzin dat kinderen iedereen lief moeten vinden en dat ze de kans niet meer krijgen om ruzies zelf uit te vechten. Maar toch let ik daar erg mee op. Als ik mijn kinderen de boodschap geef dat ruzie maken binnen het gezin niet erg is, doen ze niets anders meer dan ruzie maken, vooral mijn zoon van 6 en dochter van 9 kunnen daar wat van.

Dus ik zeg hen altijd dat ruzie maken mag, maar dat ik niet wil dat ze de hele tijd ruzie maken. En als het echt te erg word, grijp ik wel in. Ik wil ook niet dat ze fysiek geweld gebruiken bij elkaar. Met leeftijdsgenootjes zit dat nog wel anders. Daar vind ik het niet zo'n ramp als ze eens vechten. Maar ik wil niet dat ze regelmatig met een blauw oog thuiskomen en daar nog trots op zijn ook nog. Gelukkig ligt dat niet in de aard van mijn kinderen, behalve bij mijn zoon van 14. Voor hem moet ik wel duidelijke regels stellen, want hij gaat al sneller vechten. Maar dat ligt bij elk kind anders.

Sarah

Reactie voor op de website?

48.14. Lieve leerkrachten

Ik wil toch even reageren op de negaieve stukjes over het onderwijspersoneel. Mijn oudste twee kinderen gaan naar school en ik heb tot nu toe al vijf onderwijskrachten ontmoet die echt hart voor mijn kinderen hebben en ze ook heel snel heel goed door hadden. Onze school staat zeer goed bekend en heeft ook van de inspecteur een goed rapport gekregen. Hier worden kinderen echt nog als persoontje gezien en wordt alles op alles gezet om het schoolverblijf heel aangenaam te maken.

Onze school kampt met een enorm ruimtegebrek, hij bestaat nu ruim tien jaar en er zijn al tientallen (nood)lokalen bijgebouwd. Onze leerkrachten moeten steeds improviseren, maar doen dat over het algemeen met veel inzet. De sleutel van dit succes is denk ik, dat de school zeer goed is georganiseerd. Voor het hele jaar liggen al heel veel dingen vast. Iedere twee weken worden de ouders geinformeerd, er mag elke maand in de schriftjes gekeken worden, enz. Het contact met ouders blijft zo ook bestaan.

Kortom: het kan ook wel goed gaan, maar misschien is dit wel een positieve uitzondering.

Margriet

Reactie voor op de website?

48.15. Groot gelijk

Seja, ik geef jou gelijk. En als we nou weer eens gewoon gingen opvoeden van Gitty Feddema? Alles moet tegenwoordig een naam hebben. Heb je een druk kind, hup een stempel: adhd. Terwijl er aktie thuis moet worden ondernomen. Neem zo'n jongen mee de natuur in en laat hem moe worden, zou veel beter werken dan al die pillen hoor. Neem nou wiegendood. Niemand die het kan voorkomen. Er wordt naarstig gezocht naar een oorzaak. Maar vaak is die er niet, zo simpel is het. Steeds weer worden er nieuwe onderzoeken gedaan en ja er komt altijd wel iets wat er op zal lijken maar nooit zal voorkomen.

In Afrika krijgen baby's het eerste jaar niet eens een naam uit voorzorg. De natuur kun je niet dwingen. Gelukkig maar.

Sanny

Reactie voor op de website?

48.16. Robbertje vechten

Als moeder van 2 gezonde jongens weet ik dat een robbertje vechten er af en toe bij is, regelmatig is het thuis bal. Maar ik zie ook dat kinderen toch erg vrij zijn tegenwoordig, alles mag en je mag vooral niets tegen ze zeggen. Ik weet niet of dat de juiste weg is. Toen laatst een jongen van een jaar of 9 in de op de glijbaan aan mijn zoon van 4 vroeg of hij een pistool (een zeer goed lijkend speelgoed pistool) tegen zijn hoofd wilde hebben heb ik er toch even wat van gezegd tegen hem. Meteen kreeg ik een grote mond terug, want is blijkbaar gewoon tegenwoordig. Verschil tussen leeftijdsgenoten en volwassen hebben ze volgens mij niet meer.

Pien

Reactie voor op de website?

48.17. Niemands schuld

Ik ook ben het voor een groot deel met Seja eens, we ontnemen onze kinderen vaak de mogelijkheid om die ervaringen op te doen die ze nodig hebben om rijp te worden, maar wie heeft daar schuld aan? Uiteindelijk doen we allemaal ons best. Er zijn nog veel meer dingen in onze huidige maatschappij die veel onrust scheppen bij kinderen, en die grotendeels buiten ons bereik staan.

Wat dacht je van:

  1. het tweeverdienersmodel waarin ouders altijd maar moeten rennen om uberhaupt aan een bepaalde standaard te voldoen. (we komen er ook niet meer onderuit, want 1 salaris is niet meer genoeg om een gezin te onderhouden)

  2. het individualisme waardoor iedereen zich inderdaad alleen maar met zichzelf en zijn eigen verwezenlijking bezighoud. Oog voor een ander is al gauw ongewenste bemoeienis. Sociale controle valt weg. Het internet helpt eigenlijk ook niet, we zoeken info op fora, het menselijke contact lijkt overbodig, internet is makkelijke en onpersoonlijk.

  3. de slechte eetgewoontes waarin we vervallen omdat je uit vermoeidheid de makkelijkste oplossing kiest.

  4. het wegvallen van duidelijke normen en waarden en gezag om ons heen (oa de kerk, familie), het mondiger maken heeft ook geleid tot grof taalgebruik, sarcasme en spot vieren hoogtij ook in de media, het is een nieuwe norm

  5. de tv als oppas omdat buitenspelen gevaarlijk is geworden: kinderen worden tegenwoordig soms gegijzeld voor de tv om ze maar rustig te houden. De slaapkamer zit vaak ook vol electronica, wat rust niet bevorderd.

  6. de chronische angst voor misdaad naar onze kinderen toe waar we allemaal mee leven omdat de ergste verhalen tegenwoordig op ons bord terechtkomen door de overinformatie in de maatschappij

  7. het gevoel dat de wereld collectief naar de knoppen gaat door de milieuproblematiek: ik vind het goed dat kinderen er vroeg mee geconfronteerd worden, maar zelfs in de wiskundeles gaan de oefeningen over uitstoot van co2

  8. het lamleggen van het schoolapparaat omdat alles overgereguleerd wordt en leerkrachten gefrustreerd amper nog invloed hebben op de leerstof, waardoor de essentie zelf van de leerkracht, nl zijn kennis overdragen, wordt uitgehold. Kinderen gaan daardoor met minder plezier naar school.

  9. de normering waardoor iedereen maar moet voldoen aan een bepaalde norm, terwijl eigenlijk niemand er echt aan voldoet. Etiketjes worden opgeplakt, hetgeen goed is als er de juiste begeleiding op volgt, maar vaak stopt het bij het plakken van het etiket (en idd het geven van een pil).

  10. de blootstelling aan geweld via media en spel. Ik let heel duidelijk op de leeftijdsaanduiding van film en computerspelletjes, maar mijn kinderen zijn een grote uitzondering, zo goed als alle jonge kinderen om hen heen heeft toegang tot volwassen films en spelletjes waarin heel veel geweld wordt vertoont.

  11. het tekort aan slaap van veel kinderen door de onregelmatige werktijden van ouders + de overmaat aan activiteiten waar de kinderen aan deelnemen buiten school (ook omdat ze natuurlijk niet meer gewoon de straat op gestuurd worden om te spelen)

  12. het tekort aan beweging van kinderen die van de ene gesloten ruimte (kamer) naar de andere gesloten ruimte (auto) naar de volgende gesloten ruimte (school of winkel) en terug worden gestuurd.

  13. de consumptiemaatschappij die ons heeft voorgehouden dat geluk te koop was en de kinderen die op heel jonge leeftijd worden gehersenspoeld om de perfecte consumenten te worden (marketing is allang geen nieuwe wetenschap meer, de psychologische inwerking wordt doeltreffend uitgewerkt en toegepast), we zijn eigenlijk allemaal een soort robotjes geworden, terwijl we ons daar niet eens van bewust (kunnen) zijn. We denken bv dat onze kinderen veel speelgoed nodig hebben en werken daar hard voor, terwijl ze eigenlijk liever aandacht hebben.

  14. de instant maatschappij waarin alle behoeftes direct moeten worden bevredigd, en alle ongemak verwijderd. Het kweekt tere zieltjes met een groot gebrek aan creativiteit. Geduld wordt niet meer geleerd gezien alles met één knop kan worden bereikt.

  15. het veranderende gezinsmodel: bijna 1 op de 3 huwelijken strandt. Scheiden, nieuwe relaties, gecombineerde gezinnen, het maakt het voor de kinderen niet makkelijker. Emotioneel is het rampzalig.
Kan ik nog even doorgaan? Ik geloof van wel.

Het is logisch dat deze problemen leidt tot overbeschermende ouders (die schuldbewust hun uiterste best doen om aan het juiste plaatje te voldoen) en onrust bij de kinderen (die ernaar snakken gewoon kind te kunnen zijn). Ik denk zelf dat het een combinatie is van al deze dingen die maakt dat het allemaal harder is geworden voor de kinderen terwijl ze tegelijkertijd minder weerbaar zijn.

Natuurlijk zullen veel ouders zich niet helemaal herkennen in bovenstaand, maar het speelt wel onder brede lagen van de bevolking, en zeker in steden en kansarme omgevingen. Als 25% van een klas onder bovenstaande problemen leidt, is dat bepalend voor de sfeer.

Gelukkig is het besef van al deze dingen erg aan het toenemen, en dat schept dan weer hoop. De consumptiemaatschappij en globalisering zijn nog niet zo oud, het is ook logisch dat we eerst een paar keer moeten vallen voordat we begrijpen hoe ermee om te gaan.

groetjes en succes aan iedereen die pro-actief meewerkt aan oplossingen.

Reactie voor op de website?

48.18. Waar gaat dit heen?

Ik ben het totaal eens met de hierboven reactie. Hoevaak ik wel niet te horen krijg dat ik mijn kinderen te beschermend opvoed en dat het niet meer van deze tijd is om drie keer per week naar de kerk te gaan en zo streng te zijn voor de kinderen. Onze kinderen zijn ook geen heiligen, tuurlijk niet, het zijn kinderen. Maar als ze niet luisteren: ik waarschuw 1 keer, tweede keer word ik al een stuk strenger, derde keer de gang in. Luister je dan nog niet: ga dan maar naar je kamer en wil ik je ook even niet meer zien. En later gaan we in gesprek over hoe of wat.

Ik heb een luxe positie waardoor ik niet hoef te werken op het moment, waardoor ik altijd thuis ben voor de kinderen. Maar ik vraag me echt af hoe het toch kan dat we het tegenwoordig niet meer van 1 loon redden?

Wij hebben geen tv en dat is zo'n verademing. Want in veel gezinen is het idd de oppas en worden zelfs babys erachter gezet. Mijn mond viel open! Overdaad aan speelgoed is hier ook niet. En met mooi weer ga je lekker buiten spelen.

Je ziet ook heel veel kinderen die geen u meer hoeven te zeggen tegen hun ouders en tegen andere ouderen. Of de ouders gewoon Jaap en Truus noemen. Ik vind dat niet normaal, zo ben ik ook niet opgevoed.

Soms vraag ik me echt af wat moet er van deze kinderen komen?

mama van vier

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Toenemende onrust

  1. Het verslonzen van scholen
  2. Een goed idee
  3. Nationaal Actieplan Gedrag
  4. Het nationaal actieplan
  5. Wat kunnen we eraan doen?
  6. Probleemouders
  7. Column over verloedering onderwijs: Het Vak
  8. Nationaal verdrag???
  9. Samenwerking
  10. Verloedering op de scholen
  11. Rol van de ouders
  12. De perfecte maatschappij
  13. Geweld
  14. Lieve leerkrachten
  15. Groot gelijk
  16. Robbertje vechten
  17. Niemands schuld
  18. Waar gaat dit heen?

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.