Groot Gezin
Thema pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

78. Voordelen en nadelen van groot gezin in breder perspectief

Er lopen op deze site al een aantal discussies over de rol van het grote gezin in de maatschappij. Graag willen we in deze discussie vooral de inhoudelijke argumenten naar voren laten komen. Lees ook de column Voordelen en nadelen van groot gezin in breder perspectief.

Reactie voor op de website?

78.1. Overbevolking! Waarom kinderen in Europa gewenst zijn

Regelmatig worden ouders geconfronteerd met het verwijt dat hun kinderen zorgen voor extra milieubelasting. Of wordt het containerbegrip "overbevolking" genoemd om toch vooral niet voor kinderen te kiezen. Tijd om te nuanceren en juist argumenten weer te geven voor meer kinderen in Nederland en Europa. Wat iets anders is als meer inwoners.

Wat is overbevolking?
Dat is een lastig te beantwoorden vraag. Voorop staat dat het een subjectief, persoonlijk en cultureel bepaalde definitie is. Waar een volle stad de een benauwd, kan de ander niet zonder. Waar de een een rustig en gemoedelijk plattelandsleven wenst met een homogene, sociale gemeenschap, ziet de ander daarin alleen maar een beklemmende sociale controle en saaiheid. Niet iedereen ervaart veel mensen op een kleine ruimte dus hetzelfde.

De Troonrede van 1952 stelde: "Nederland is vol" en de regering stimuleerde emigratie. Toen waren er in Nederland zo'n 10 miljoen inwoners. Vijftien jaar na deze troonrede stimuleerde de regering immigratie. Sinds de jaren '60 is de bevolking dan ook gegroeid.

Vanaf 2007 nemen allochtonen 100% van de bevolkingsgroei in Nederland voor hun rekening(bron: CBS). Een halve eeuw nadat de Koningin sprak over "Nederland is vol" is dit met name populair bij extreem rechtse groepen en bijvoorbeeld De Club van 10 miljoen. Een club die blijkbaar hunkert naar de jaren '50 van de vorige eeuw.

In de jaren '60 werd de anticonceptie pil populair en vanaf 1970 zie je dan ook het geboortecijfer snel dalen. Om een bevolking, of beter, een generatie te laten groeien gaat er een demografische wet op. Als 100 vrouwen meer dan 210 kinderen krijgen groeit een generatie. Overbevolking ontstaat als dit geboortecijfer overschreden wordt.

Sinds "de anticonceptie pil" zien we in Nederland en Europa dat de generaties echter krimpen. De krimp in Tsjechië is bijna 50%, in Noorwegen ruim 10% (peiljaar 2005). Noorwegen laat samen met Frankrijk (15% krimp) zien dat geboortes op een hoog peil kunnen blijven zonder dat dit ten koste gaat van arbeidsparticipatie en emancipatie van vrouwen.

Terwijl Nederland en Europa haar generaties ziet krimpen zijn er andere werelddelen waar "teveel" kinderen worden geboren. Waar geboortes in ontwikkelingslanden afgeremd moeten worden, heeft Nederland en Europa juist behoefte aan meer geboortes.

De krimp en demografische verschuivingen in Nederland en Europa worden door veel deskundigen gezien als een bedreiging. Vergrijzing zorgt voor een kleinere en oudere beroepsbevolking, onhoudbare sociale zekerheid en pensioenregelingen, veel hogere kosten voor de gezondheidszorg en het achterblijven als kenniseconomie.

Sommigen noemen immigratie als oplossing voor de deze problemen. Maar het Netherlands International Demographic Institute (NIDI, www.nidi.nl) en het Cultureel Plan Bureau (CPB, www.cpb.nl) laten in publicaties zien dat dit voor Nederland absoluut niet geldt.

Toch is het nog een taboe om te spreken over geboortebevordering. Alleen Oost-Europese landen en Frankrijk spreken het volmondig uit. Duitsland sinds kort ook. Daar pleitten deskundigen voor een radicale ommezwaai: een veel lager pensioen (tot wel 50%!) voor wie geen kinderen heeft. Volgens het Duitse bureau voor de statistiek heeft de land de laagste relatieve geboorte van Europa. Het Duitse weekblad Stern (juli 2005) had als cover een ooievaar wiens snavel was dichtgeknoopt met de vlag. Titel: "Land Ohne Kinder, wie Deutschland sein zukunft verspielt" ("Land zonder kinderen, hoe Duitsland zijn toekomst verspeeld).

Conclusie is in ieder geval dat landen die een sterke economische ontwikkeling meemaken, die makkelijk verkrijgbare anticonceptie kennen en vrouwen scholen en emanciperen hun geboortecijfer zien dalen. De weg naar een einde van de bevolkingsgroei ligt in deze richting. En deze weg is al zichtbaar ingeslagen. De groeicurve van de wereldbevolking neemt af.

Echter, in Europa en Nederland is emancipatie en economische groei hier en daar omgeslagen in een zodanig materialisme en individualisme dat kinderen alleen nog te boek staan als duur en een sta in de weg. Nederland en Europa ontkomt niet aan een actieve geboortebevordering. Bij voorkeur gecombineerd met hogere arbeidsparticipatie van groepen die nu nog aan de kant staan. Obstakels om geen kinderen te krijgen als het niet kunnen combineren van werk en zorg, geen geschikte woning kunnen veroorloven en inkomensdaling zullen moeten verdwijnen.

De vaak gehoorde solidariteit tussen generaties die onder druk staat in Nederland zal veel eerder een solidariteit onder druk tussen volwassenen met en zonder kinderen blijken.

Milieubelasting
Natuurlijk verbruiken meer mensen meer water, energie en produceren ze meer afval. Maar wie objectief kijkt naar de toestand van de wereld kan niet anders dan positief gestemd zijn. Neem Björn Lomborg ( www.lomborg.com). Een oud Greenpeace man, rijdt geen auto en komt uit het windenergie rijke Denemarken. Lomborg toont in zijn publicaties aan dat de wereld weliswaar problemen heeft maar dat die onder controle kunnen komen en zullen komen.

Veel mensen hebben de eigenaardige perceptie ontwikkeld dat het allemaal slechter zal gaan. Maar wie zich verdiept in de kwaliteit van water, lucht, riool en gezondheidszorg in de 17e of 18e eeuw in Nederland zal niet anders kunnen concluderen dat het heel veel beter is geworden.

Wie een goed en duurzaam milieu wil zal als eerste moeten zorgen voor een vitale economie. Een arm land heeft milieu niet als prioriteit, rijke landen wel. En bij een vitale economie horen goed geschoolde en jonge mensen.

Wie kinderen als extra milieubelasting ziet vergeet vaak dat er diverse andere culturele ontwikkelingen zijn geweest die voor extra milieubelasting zorgen. Zo heeft de individualisering gezorgd voor veel volwassenen die alleen wonen. Een goed recht, daar niet van, maar het zorgt voor meer energieverbruik per volwassene. Zo kan je ook thuismoeders of werklozen gaan bekijken. Als die moeders niet thuisbleven kan de CV ketel uitblijven. Of als de werklozen gewoon iets buiten de deur gaan doen geldt hetzelfde.

Als we niet langer reislustig zouden zijn waren er geen milieuvervuilende caravans, geen vliegreizen, geen duikvakanties, geen skipistes, geen Maja cultuur bekijken, etcetera. Kortom, er kan er een lijst aan menselijke gedragingen worden genoemd die dan toch op zijn minst gelijk zijn aan het vervuilende van investeren in en opvoeden van kinderen.

Maar wat voor zin heeft het om dat te doen? Een ieder moet vooral kunnen doen wat hij of zij wilt doen. De samenleving als geheel echter moet in willen zien dat welke keuze ook gemaakt wordt, kinderen een essentieel onderdeel zijn van haar vitaliteit.

Wat een Club van Rome vergeet te benadrukken is de progressie van mensen. Wie zich een Commodore64 computer kan herinneren weet dat in 20 jaar tijd computers ongekend snel en complex zijn geworden. Deze snelle ontwikkelingen gelden ook voor landbouw, energiewinning, medische technologie en communicatie.

Dan is er nog de wet van de substitutie (vervanging). De mens is geneigd om zijn patroon of verbruik te veranderen als de omstandigheden dat eisen. Dat de olie opraakt is eerder een reden tot juichen dan tot zorg. Want zodra de schaarste toeneemt wordt olie duurder en worden alternatieven interessanter. En belangrijk, wie een vitale economie heeft en wetenschap en technologie beoefening stimuleert, met name ook bij jonge mensen, creëert juist de kweekvijver om de oplossingen en innovaties voor morgen te vinden.

Wie is nu overbodig?
De stelling dat kinderen overbodig zijn of dat we toe moeten naar een Chinees 1 kind model is opmerkelijk. Wie stelt dat nieuwe leven overbodig is zegt eigenlijk dat hij of zij zelf overbodig is. Of anders gezegd, dat ieder volgende kind ruimte, energie en vrijheid opslokt die deze persoon voor zichzelf wil verzekeren.

Om kort te gaan:

Reactie voor op de website?

78.2. Discussie aanwas nieuwe generatie

Wat ik vreemd vind aan deze hele discussie (niet het enige vreemde punt hoor) is: het geboortecijfer in de jaren 70 zakte tot 170.000. We zaten vorig jaar op 188.000, dus nog fors daarboven. Oke, er wordt een vergelijking getrokken met het jaar 2000, maar die vergelijking vind ik niet terecht. De economie was toen booming, wat doorgaans een klein geboortegolfje veroorzaakt, en daarnaast vonden vele mensen het een leuk idee in het milenniumjaar hun kind te krijgen, net als dat er in dat jaar meer getrouwd werd. En het inwoneraantal nam vorig jaar nog met 30.000 toe.

Ik begrijp die paniek dus niet zo. En ik zie nog geen basisscholen en peuterspeelzalen leegstaan. Wel weet ik dat er vele herintreders een baan zouden willen maar die nu niet krijgen, gedeeltelijk zieken en arbeidsongeschikten weer aan de slag zouden willen, maar hun werkgever goedkoper iemand anders in dienst kan nemen. Mensen zonder lange werkervaring en voldoende diploma's geen kans maken.

Er is dus nog een flinke arbeidspotentie, maar die maakt nu geen kans. (zie ook het bericht van 27 maart over het ontslaan van reintegrerende zieken, omdat werkgevers dat reintegreren te lastig of te duur zouden vinden). Als de beroepsbevolking zou krimpen, hebben werkgevers niet meer de luxe van: voor jou tien anderen. Dat zou een voordeel kunnen zijn, niet alles is nadelig.

Mits de minister van Economische zaken niet arbeidimmigratie gaat bevorderen, zoals hij nu steeds roept. Vergeet niet dat beleidsmakers niet meer uitgaan van de aanwas van nieuwe generaties, ze hebben al door dat het importeren van hogeropgeleiden uit het buitenland goedkoper is, Brinkhorst voorop, maar Wouter Bos begint er ook al over.

Ik denk dat er veel meer kanten aan deze discussie zitten dan we nu overzien. En dat er vooral grote economische belangen aan verbonden zijn. Dat hoeft niet verkeerd te zijn, mits we dat maar overzien. Het pleiten voor meer kinderen vanuit een economisch belang, mij klinkt het eigenlijk net zo materialistisch in de oren als het vanuit individualistisch economisch belang pleiten voor kindervrij leven.

Nogmaals, er zitten heel veel kanten aan deze discussie en het lijkt me belangrijk deze goed te overzien.

Ine

Reactie voor op de website?

78.3. Wat voor een nieuwe generatie?

Beste Ine,

Er zitten aan deze kwestie inderdaad heel veel kanten. Het zijn er zo veel dat het onmogelijk is om op iedere kant in 1 antwoord in te gaan.

Er zit hier een aspect aan dat aan de orde hoort te komen. De vraag is: wie in Europa krijgt er kinderen en wat voor volwassenen zullen dat worden? Het eerlijke antwoord daarop is dat het in toenemende mate de vrouwen zijn die het minste te verliezen hebben. Hoe hoger opgeleid en hoe interessanter de baan, hoe minder een vrouw geneigd is, niet alleen om kinderen te krijgen, maar ook om daar de tijd en energie in te steken die een voorgaande, eveneens intelligente en bekwame, generatie vrouwen bereid (of gedwongen) was te investeren. Die kinderen worden nu ofwel niet geboren of worden grotendeels opgevoed door een wisselende reeks mensen die geen persoonlijk belang bij hun toekomst hebben.

In het artikel "Working Girls" in de April uitgave van het Britse tijdschrift "Prospect Magazine", schrijft Alison Wolf (Professor Openbare Sector Bestuur - King's College London) dat van de vrouwen die aan het einde van de jaren '70 waren geboren de helft van de minst opgeleide al met 20 een kind hadden, vergeleken met de hoogst opgeleide vrouwen. Onder de laatste groep is 85% nog kinderloos aan het einde van hun 20er jaren.

Ze schrijft dat er geen enkele reden is om te geloven dat tiener- en onopgeleide moeders minder liefhebbend en toegewijd zijn dan andere. Maar er bestaat wel heel veel bewijs dat hun kinderen geneigd zijn de relatief onproduktieve burgers van de toekomst te worden, op hun beurt minder opgeleid en meer geneigd om werkloosheid te ervaren ( www.prospect-magazine.co.uk).

In een verder artikel in The Times vandaag geeft ze eerlijk toe dat ze niet weet wat de oplossing is. En ik weet het evenmin!

Annemieke

Reactie voor op de website?

78.4. Dilemma's nav Annemieke's inzending

Beste Annemieke,

Je haalt me min of meer de woorden uit de mond. Al zit er een zee tussen ons. Ook ik zie hier steeds minder hoogopgeleiden kinderen krijgen, en de kinderen die wel geboren worden meer en meer bij laagopgeleiden geboren worden. Turvend bij vrienden en kennissen van mijn man en mijzelf, ja verrassend veel 30 en 40 plussers hebben geen kinderen en ambiëren die ook niet. En dit betreft veelal hoger opgeleiden.

Juist daarom vind ik het zorgwekkend dat steeds meer politici zoals ik al beschreef, er van uit gaan dat we die hogeropgeleiden voortaan wel als volwassenen uit Azie en China kunnen halen. Is ook goedkoop, de zwangerschapsverloven van hun moeders, de kinderbijslag, kinderopvang en de onderwijskosten die vooraf zijn gegaan voordat ze hoger opgeleid werden hoeven wij als Nl dan niet te betalen. Wel de lusten, niet de lasten. Tegelijkertijd verplaatsen steeds meer bedrijven zich naar de lage lonen landen, waardoor banen voor lager opgeleiden in Nl verloren gaan.

Ik ben met je eens dat, hoe onbevredigend dit ook klinkt, jij, ik en de schrijfster van het artikel in Times geen pasklare oplossing hebben. Wel denk ik dat het probleem veel groter is dan Europa, en gaat tussen hoog- en laagopgeleid. En dat daarom de titel van de draad (waarom kinderen in Europa gewenst zijn) niet zo'n goede/dekkende is. Terwijl ik ook laagopgeleiden in fam en kennissenkring heb, die na hun 30e geen werk meer kunnen vinden.... moeilijk, hoor.

Ine

Reactie voor op de website?

78.5. Nogmaals reactie op Annemieke:

Nawoord: Een ander artikel over deze materie verscheen in NRC Handelsblad op zaterdag 21 jan 2006, op pag 15 Opinie en Debat, door Heleen Mees, econome, publiciste en juriste, en werkzaam voor de campagne van Hillary Clinton in nov 2006.

Onder de titel "Vrouwen zouden nu eens eindelijk echt aan het werk moeten gaan", hekelt zij het verschijnsel "deeltijdwerk", wat vrouwen volgens haar over zichzelf afroepen door minder te gaan werken als er een kind komt. Ook het "keuzefeminisme" krijgt een veeg uit de pan. Zij voorspelt dat India en China het Europese model zullen aantasten. Ook spreekt ze over de "kinderklem". (het beklemd zitten tussen kinderen en carriere) Ze pleit voor een stragegische partnerkeuze (een veel oudere of veel jongere man, of een dropout)

Persoonlijk vind ik kinderklem een vreselijk woord, maar het verklaart m.i wel waarom ik zoveel kinderloze hoger opgeleiden ken. Parttime werken betekent stagnatie in de carriere, blijven steken, en men wil zich toch graag ontwikkelen. Kind naar de creche betekent hollen, rennen, stress, weinig tijd om te genieten. En dan concluderen steeds meer hogeropgeleiden dat "je nu eenmaal niet alles kunt hebben", en besluiten ze te genieten van neefjes en nichtjes.

Moeilijk probleem. Ik moet het artikel van Alison Wolf trouwens nog lezen, heb het net uitgeprint (9 pag)

Ine

Reactie voor op de website?

78.6. Hoe was het ook al weer? Alle mensen gelijk?

Mooi hoor zo'n discussie over hoger opgeleiden, werken en kinderen. Maar ik leerde vroeger dat alle mensen gelijk waren! Rijk of arm, bruin of wit, gelovig of ongelovig, werkend of niet werkend (wat is dat?) is moeder zijn geen werken? Hoog of lager opgeleid! We zijn niet allemaal even slim en gaan we dadelijk selecteren? Mogen dadelijk de minder slimmen geen kinderen meer krijgen? Maar ook: gaat economie boven liefde en respect?

Karin

Reactie voor op de website?

78.7. Scandinavisch model

In Scandinavie wonen heel veel aardige mensen en in een land als Noorwegen worden relatief meer kinderen geboren als in Nederland. Kinderen zijn daar globaal het gehele 1e jaar thuis, daarna gaat 85% naar een kinderdagverblijf. Maar niet zomaar een. Nee, pedagogisch/didactisch verantwoord met alleen geschoolde mensen. En, niet onbelangrijk, betaald uit algemene middelen. Een basisvoorziening.

Scandinavische landen investeren hiermee in de toekomst van kinderen. Het blijkt juist belangrijk voor de laagopgeleide vrouwen. (dit was overigens de reden voor het ontstaan van "krippas" in Zweden rond 1900, de kinderen van armen scholen en vormen terwijl de ouders werkten!). We moeten rationeel blijven. Niet moeders of ouders die thuis zijn met de kinderen idealiseren als beter dan kinderopvang. Nee, juist lager opgeleiden hebben de neiging kinderen voor de buis te zetten, geen groente of fruit voor te schotelen, niet inspelen op de ontwikkeling van een kind etc. Door de kinderen in ieder geval een deel van de week door professionals te laten vormen, voorkomt dat problemen op latere leeftijd.

Om kort te gaan: de toekomst van Nederland en Europa bestaat uit vier basisprincipes

Kees

Reactie voor op de website?

78.8. Kees, Karin, Annemieke, (nogmaals) veel kanten van de discussie

Beste Karin,

Ik had dezelfde wrevel als jij toen ik het stukje typte. We zijn allemaal gelijkwaardig. Maar je ziet in de praktijk natuurlijk dat zoiets voor de overheid alleen maar volledig opgaat zolang het betaalbaar blijft. Dat is de discussie, denk ik. Niet of we allemaal gelijkwaardig zijn, want daar is elk weldenkend mens het wel over eens, toch?

Vanaochtend luisterde ik even naar een radioreportage over een Amsterdams onderzoek naar problemen rond zwangerschap en geboorte bij Amsterdamse vrouwen. Daarvan behoort de helft tot "nieuwe Nederlanders". Vroeggeboorte, taalachterstand die zich vertaalt in het niet kunnen lezen en dus niet opvolgen van medische adviezen, te laag geboortegewicht, te veel stress in combinatie met te weinig beweging. Allemaal factoren die bij deze vrouwen meer voorkomen en kunnen leiden tot taal-en ontwikkelingsachterstanden, maar ook tot overgewicht en diabetes bij kinderen. Ik heb zelf als vrijwilliger gewerkt bij een project "diabetes en bewegingsarmoedepreventie bij kinderen". Je schrikt je dood van wat je ziet en leest.

De radiouitzending werd gepresenteerd door Mieke van der Wal, evenals journaalpresentatrice Sacha de Boer een voorbeeld van een hoogopgeleide vrouw die geen kinderen heeft. En zo kan ik nog veel meer voorbeelden geven. Donderdagavond zat ik in de trein met een medestudente (ik doe een studie). Ze vertelde over problemen die haar zus had na de scheiding met het buro Jeugdzorg en verzuchtte "Blij dat ik geen kinderen heb". Dat laatste stak me meer dat ik toegeven wilde.

Nogmaals, hoe waar het ook is wat je schrijft, met dat constateren zijn we er niet. Te verwachten valt bijv dat het percentage of aantal kinderen wat naar Havo/VWO gaat zal afnemen, als voornamelijk lager opgeleiden kinderen krijgen. Ook is het steeds verder bezuinigen op onderwijs mij een doorn in het oog, dat zal nog verder gaan als de overheid hogeropgeleiden importeert vanuit het buitenland.

Ik heb het artikel van Alison Wolf inmiddels gelezen. Wat me wel wat irriteert erin is dat alles betreffende "zorg" (kinderen, ouderen, zieken, vrijwilligerswerk) bij de vrouw gelegd werd, traditioneel begrijpelijk, maar we leven nu in 2006. Het verdwijnen van "altruist sisterhood " zoals zij dat beschrijft (het verdwijnen van de lotsverbondenheid tussen vrouwen, mbt zorgtaken) biedt toch ook nieuwe kansen? Jongeren, mannen en ouderen mogen nu ook meeparticiperen. En of dat verzuilde vrijwilligerswerk nu altijd zo weldadig was voor de mensheid? Vaak was het toch ook een manier van toezicht houden op de eigen achterban?

In dit verband moest ik denken aan een stuk wat ik in febr 2002 las in M magazine van NRC. Een interview met Hannah Beliot, Surinaamse stadsdeelraadvoorzitter van de Bijlmer (Amsterdam). "k ben er totaal anders over gaan denken. We hebben hier vrijwel alleen maar etnische georienteerde stichtingen en organisaties. Ghanese kinderopvang, Creoolse Culturele centra, Hindoestaanse cursussen etc. Ik vind dat achterhaald. (.....)" Het is zo, zegt ze wie nu de leiding heeft over een etnische voorziening heeft daarmee de leiding over de etnische groep waarop die voorziening gericht is. Die heeft er alle belang bij om de eigen groep bij elkaar te houden en te controleren.

Het stuk van Alison Wolf lezend, vroeg ik me af of ze toch niet iets te rooskleurig naar het verleden kijkt toen vrouwen nog het vaak vanuit kerken georganiseerde vrijwilligers-en liefdadigheidswerk op zich namen. Zoals Hannah Beliot het zegt, weliswaar vanuit een hele andere contekst: was het ook niet een wijze (in die sterk verzuilde tijd) om de eigen groep bij elkaar te houden en te controleren ? Misschien gewaagd om dit op te merken maar toch..

Het Sandinavisch model vind ik erg interessant. Maar het zal forse investeringen vergen, en de huidige regering zie ik dit nog niet op poten zetten. We hebben ook in Nl nog een sterk verzuild onderwijsstelsel, wat in Scandinavie niet speelt. (afstemmen van diverse schooltijden op kinderopvang). Ik heb afgelopen zomer in Zweden gezien hoe dat gaat, school en kinderopvang zijn gewoon vergroeid met elkaar, de ene vleugel zit aan de andere gebouwd. Het ziet er leuk en gezellig uit, helemaal niet kazerneachtig ofzo.

Heel veel aspecten aan deze discussie. Ik hoop niemand voor het hoofd te stoten. Maar de wereld verandert sneller dan we kunnen bijbenen en het helpt niet om weg te kijken.

Ine

Reactie voor op de website?

78.9. Veel kinderen?

Wij zijn een gezin met vijf kinderen. In mijn ogen een redelijk gezin, in ogen van anderen soms een veel te groot gezin. Maar met het oog op de komende vergrijzingsgolf is het nodig dat er kinderen komen. Anders is er straks niemand meer om het geld te verdienen om uw oudedagsvoorziening te betalen. Zoals wij af en toe al tegen elkaar zeggen, het is maar goed dat tegen de tijd dat alles afgeschaft is, wij in ieder geval kinderen hebben die hopelijk nog eens naar hun ouders omkijken. Wij maken van dichtbij mee dat mensen bewust kinderloos zijn gebleven en nu op latere leeftijd spijt hebben daarvan. Gewoon omdat hun vrienden en kennissen bezoek krijgen of post van hun kinderen en zij zitten helemaal alleen. Moeten altijd terugvallen op kinderen van een ander of bijv een thuiszorg die er vanuit gaat dat kinderen mee helpen.

Verder is het Scandinavische systeem dat hier zo de hemel in geprezen wordt helemaal niet zo super. Het is een goed systeem voor gemiddelde kinderen. Maar een kind dat meer zorg nodig heeft, meer liefde, of wat vaker ziek is, valt buiten het systeem. Werkgevers zijn niet erg flexibel, want die zijn gewend dat beide ouders er altijd zijn. Ook in Denemarken zijn er nu groepen ouders die heel bewust de kinderen langer thuis houden met een van de ouders thuis. Want een kind vijf dagen naar de opvang brengen van 's morgens vroeg tot laat in de middag is erg makkelijk, maar lang niet goed voor elk kind.

Op de opvang kunnen nog zulke goede professionals werken, een moeder/vader is toch onvervangbaar. En dat niet alleen, waarom kunnen zoveel ouders geen kinderen meer opvoeden, geen waarden en normen leren aan hun kinderen?? Omdat ze de kinderen steeds minder zien en hun eigen kinderen niet meer kennen. Er zijn steeds meer ouders die in het weekend met hun handen in het haar staan omdat ze niet weten wat ze met hun kinderen aan moeten. Lang leve de voltijdse kinderopvang!!:-(

Er zullen nu wel weer een heleboel mensen over me heen vallen met hun reacties...

Fijn weekend allemaal. Ik ga met mijn kinderen spelen!!

Pamela

Reactie voor op de website?

78.10. Allemaal gelijk 2 (reaktie op Ine)

Natuurlijk vanuit economisch en maatschappelijk oogpunt heeft U gelijk. U zegt het allemaal heel netjes, maar het komt er toch op neer dat minder intelligente mensen, of mensen met een lagere opleiding dus altijd de fout in zullen gaan en daarom maar geen kinderen moeten krijgen of dat de kinderen van deze mensen maar voor het grootste deel door anderen opgevoed moeten worden.

Misschien moeten we maar eens kritisch naar de maatschappij, het onderwijs, de omgeving van deze mensen gekeken worden, maar moeten wij vooral maar eens zelf in de spiegel gaan kijken en moeten wij ons afvragen hoe het komt dat er tegenwoordig zoveel mensen buiten de boot vallen, want dat vind ik dus het meest opvallende verschijnsel van deze tijd.

Iedereen moet werken want anders kan de hypotheek niet betaald worden, hele wijken zijn overdag niet bewoond, sociale controle is niet meer. Kinderen en niet alleen van lager opgeleiden lopen langs de straat zonder doel. Op sommige scholen (zelfs in het dorp waar wij wonen) bellen niet eens naar ouders als een kind spijbelt. Grootouders worden geacht op de kinderen te passen, of die grootouders daar nog de puf toe hebben na een leven lang werken en opvoeden wordt hen niet gevraagd. Bovendien willen die grootouders als ze nog wel de puf hebben misschien eindelijk wel eens aan zichzelf gaan denken en leuke dingen gaan doen, voor ze achter de geraniums gaan zitten.

We brengen onze kinderen dus naar de voorschoolse en naschoolse opvang en dat is dan ideaal, maar ook onbetaalbaar voor veel mensen. Mijn kinderen hebben op een Jenaplanschool gezeten en daar bleven de kinderen tussen de middag over. Het waren echter wel de thuisblijfmoeders die daar zonder betaling de kinderen verzorgden. De werkende moeders kunnen immers niet tegen hun baas zeggen: Ik moet even overblijfmoeder zijn op school, dus ik ben een uurtje weg??

Wat ik mis in Uw verhaal en de maatschappij is sociale samenhang. Als alle mensen een beetje meer naar elkaar zouden omkijken en zich wat meer zouden verdiepen in wat een ander bezighoudt, eens aan de buurman en / of vrouw zouden vragen hoe het met hen ging en zich niet alleen maar lieten leiden door de waan van de dag. Als de intelligentia van dit land zich eens zouden verdiepen over hoe het moet zijn om in een achterstandswijk met een minimuminkomen tussen alle mogelijke culturen je kinderen groot te moeten brengen, terwijl je dan ook zelf nog misschien niet zo intelligent bent en niet alle aspecten van economie en maatschappij begrijpt en alleen maar bezig bent met overleven in plaats van leven, dan is er m.i. weer een kans om deze maatschappij weer een gezonde sociale samenhang te geven.

Maar dan zal iedere buger die in dit land woont moeten beginnen bij zichzelf en zal de overheid i.d.d. daar de nodige ondersteuning bij moeten geven.

Vanuit Suburbia, een niet voor het hoofd gestoten, laag opgeleide (maar wel met een I.Q. van 120, met dank aan de nationale I.Q. test) niet betaald werkende maar wel liefdevolle moeder van een 2 pubers, waarvan er 1 jarenlang de weg is kwijtgeweest door toedoen van jawel hoogintelligente drugsgebruikende "vrienden" (met werkende moeders) van haar, waardoor ik haar bijna was kwijt geraakt.

Zo gecompliceerd KAN het dus zijn ..... Karin

Reactie voor op de website?

78.11. Help, de wereld vergaat!

Ergens in deze zwaar geplaagde wereld ligt op een voor de mens gelukkig onbereikbaar plekje nog een piepklein stukje paradijs verborgen. Op een, voor het menselijk vernuft gelukkig onbereikbaar plekje ergens ver weg in deze zwaar geplaagde wereld ligt nog een piepklein en origineel stukje paradijs verborgen. Te midden van de prachtige, volmaakte natuur staat een schitterend kasteel, voorzien van alle denkbare gemakken en 80 riante eenpersoons suites, zoals die nergens op deze aarde te vinden zijn. Hoeveel mensen zouden er volgens u in dat huisje kunnen wonen?

Wonder boven wonder is ter plaatse ook nog eens voldoende extra grond beschikbaar om voor 50 mensen al het benodigde voedsel te verbouwen. Hoeveel mensen kunnen er in dat huis van al dat lekkers blijven genieten?

Bovendien ligt in de tuin zelfs een onuitputtelijke bron met kristalhelder water waaruit evenwel niet meer dan 36 mensen kunnen drinken. Hoeveel mensen kunnen er op deze unieke plek prettig overleven?

Om het voedsel echter op een duurzame manier te kunnen blijven verbouwen is helaas een hoeveelheid drinkwater bestemd voor 15 mensen nodig. Hoeveel mensen kunnen, met al hun nakomelingen tot in lengte van jaren een gelukkig leven leiden in dat paradijs als zij geen appels eten?

Neem voor dit rekensommetje alle tijd en pak er gerust een rekenmachientje bij.

Kort voordat binnen afzienbare tijd de wereld vergaat besluit God op het allerlaatste nippertje en nu echt voor de allerlaatste keer om het toch nog maar eens met zijn grootste hobby te proberen. Bij de democratisch verlopende hemelse verkiezingen leidt hij echter een verpletterende nederlaag, want zijn voorstel wordt met algemene stemmen afgewezen. Omdat God nu eenmaal over de absolute macht beschikt besluit hij desondanks toch nog 1 keertje zijn zin door te drijven en nu maar eens een hoog ontwikkeld, volmaakt, dus logischerwijs blank Westers echtpaar naar dat unieke plekje over te plaatsen.

Hoeveel kinderen kan dat echtpaar krijgen en hoeveel nemen zij er? Hoeveel kleinkinderen, achterkleinkinderen, kortom nakomelingen, kunnen er in dat paradijsje tot in lengte van jaren het voortbestaan van de mensheid garanderen?

Wanneer God de mens werkelijk naar zijn evenbeeld geschapen heeft, zoals in de bijbel wordt gesteld, gaat hij echter ook dit keer onherroepelijk de fout in. Het wordt dan ook de hoogste tijd dat ieder mens zich er volledig van bewust is dat hij als enige de zware verantwoordelijkheid draagt voor het voortbestaan van deze aarde, zolang de natuur ons dat wenst toe te staan.

Naar inmiddels meer dan duidelijk zou moeten zijn, kunnen u en ik die verantwoordelijkheid dus absoluut niet op anderen afschuiven en dus ook niet op God of welk ander, door de mens zelf bedacht systeem dan ook. Het komt dan ook bij voorbeeld volstrekte niet van pas om GVD te zeggen. Wij kunnen daar veel beter MVD van te maken, tenzij wij dat grote en tot op heden volkomen verwaarloosde deel van onze hersenen eindelijk eens, dat wil zeggen NU, in gebruik gaan nemen.

Is dit voor u een onbegrijpelijk en veel te moeilijk sprookje? Ga dan maar rustig en zonder zorgen door met waar u iedere dag mee bezig bent.

Theo Muller.

Reactie voor op de website?

78.12. Gecompliceerd, breek me de bek niet open.

Beste Karin,

Het gevaar (en dat toont mijn stukje ook aan, zo als het bij jou is overgekomen) van hier over discussieren per mail is dat als je vanuit een helicopterview kijkt, je te veel afstand neemt en te weinig betrokken bij de menselijke noot bent/overkomt.

Natuurlijk praten politici over mensen als over sociaal-economisch produktiekapitaal. Of nee, dat is niet natuurlijk, maar ik kan het ze niet afleren.

Gisteren in "Buitenhof" werd dit duidelijk zichtbaar. Een onderwijsmanager (besturenraad) tegenover een leraar economie, die het gevoel had dat zijn vak hem afgepakt werd. Ik bedoel, het speelt veel breder. Ouders die steeds minder in staat worden gesteld zelf de kinderen op te voeden zonder professionals, leraren die steeds meer aan de leiband van management moeten lopen, artsen en verpleegkundigen die geringeloord worden door managers en verzekeraars.

Ook ik heb te maken met 3 pubers, waarvan de oudste goed terecht is gekomen, dankzij (mag ik in bescheidenheid toch wel zeggen) het wakend en opvoedend oog van niet-fulltime werkende ouders. Hadden we het uit handen gegeven, dan had die nu op het speciaal onderwijs gezeten, met de hele dag professionele hulpverlening om hem heen. Niet omdat hij zo stom was, maar omdat die hulpverleners al voor zijn 4e verjaardag een testrapport hadden geproduceerd waarin zijn lot bezegeld werd. (ipv te zien dat hij spraak-taalproblemen had vanwege chronische verkoudheid/amandelontsteking). En ik woon in een stadsdeel met 140 nationaliteiten, als ik probeer mijn buren aan te spreken ligt dat erg moeilijk, want ze verstaan me niet. Met handen en voeten kom je niet zo ver. Zo valt de samenhang weg in een samenleving en ik denk dat dat niet makkelijk te keren is.

Ook twee van mijn kinderen haatten de tussen de middag overblijf, vanwege pestgedrag van anderen. Ik heb zelf ook ingevallen bij de overblijf, zwaar werk, waarvoor de waardering idd minimaal is. Bij sommige kinderen gingen echt alle remmen los.Kon ik het zelf ook eens meemaken. Na afloop doodop.

Als ik verklaar/analyseer zeg ik niet dat ik iets een goede ontwikkeling vind. Ik weet dat je politici niet bereikt met een klagerige moraliserende manier van praten.

Ik zie als probleem vooral dat mensen die er willen zijn voor hun kinderen, daar steeds minder ruimte voor krijgen, of ze nu hoog of laagopgeleid zijn. Hoogopgeleiden zien grosso modo dan af van het krijgen van kinderen (en dat lijkt me toch een probleem, en niet alleen economisch bezien)laagopgeleiden hebben met andere problemen te maken (koopkracht, soms moeten opboksen tegen professionals in opvoeding, of zoals jij schetst, het alleen bezig zijn met de opvoedtaak terwijl iedereen aan het werk is, geen aanspreekpunten hebben, andermans kinderen niet kunnen aanspreken op gedrag). En nog een probleem: vrouwen die niet betaald gewerkt hebben zullen in de toekomst (tenzij ze hier iets aan doen) grosso modo te maken krijgen met een schraal pensioen. Dat is iets wat ik in mijn naaste omgeving ook zie, en ik heb er zelf ook mee te maken..

Dat laagopgeleid niet laagintelligent betekent lijkt mij duidelijk. En blijkt ook uit jouw stuk. Sharon Dijksma werd overigens na haar uitglijder over niet-werkende hoogopgeleide vrouwen neergezet als een voorbeeld van een hoogopgeleide domoor.Mijn eigen schoonfam bestaat uit wat je hoogopgeleiden zou noemen en alle kinderen daar zijn naar de kinderopvang geweest, van baby af aan. Of het nu meerwaarde heeft. Ze roepen in elk geval dat ze bijgedragen hebben aan de economische groei.

Dat laagopgeleiden (of mensen met een mooie kleur of niet-hollands klinkende achernaam) vaker gestigmatiseerd worden als een risicogroep, is mij ook een doorn in het oog. Het komt voort uit beleid waar dan een generieke maatregel wordt genomen voor een hele groep. Voorbeelden: kleine zelfstandigen mochten tot voor kort niet in het ziekenfonds. Was onrechtvaardig, dus werd het veranderd, maar de reparatie ervan pakte nog beroerder uit. Nu moesten ze nog veel meer betalen. In de nieuwe basisverzek lijkt het nog beroerder.

Nog een voorbeeld: opvoedingsproblemen met jongeren zoals jij schetst. Reaktie: kinderen krijgen per 2007 een elektronisch dossier, zodat ze levenslang gevolgd kunnen worden. Pfff..

Soms kun je door een goede manier van overbrengen een politicus bereiken met je verhaal, maar dan maar hopen dat er ook echt iets van blijft hangen. En vertaald wordt in beleid.

We zitten in een spagaat hiermee, ik verwacht van de politiek niet veel meer. Sorry, dat ik dat zeg, maar als je een probleem mbt opvoeding/onderwijs aankaart, komt er een reactie/beleid waarvan ik dan denk: hadden we maar niets gezegd. Voorbeeld: dat wat jij schetst in je stukje, zou een politicus vertalen in: er moet dus meer professionele opvoedingsondersteuning komen. Maar dat was je bedoeling niet, als ik je stukje goed lees.

Toch iets wat me treft/raakt in je laatste opmerking: heel fijn dat je kind weer goed terechtgekomen is.En dat meen ik. Maar die hoogintelligente "vrienden" van je kind, hadden die alleen moeders, of ook vaders ? En hadden die laatste geen verantwoordelijkheid?

Het dreigt nl weer een discussie te worden waarin moeders/vrouwen voor alles wat ongewenst is de schuld krijgen: ze krijgen te weinig kinderen of juist te veel, zijn te laag opgeleid, te hoog opgeleid, niet betaald werkend, wel betaald werkend, te weinig zorgverlenend, vrijwilligerswerk bloedt dood, kinderen gaan naar de opvang met alle gevolgen van dien,of slenteren vandaliserend over straat, etc. Waar zijn die mannen? Of zitten die in de politiek?

Ine

Reactie voor op de website?

78.13. Om er nog eens op terug te komen

Ine, Kees, Karin,

Enigszins verontrust keer ik terug naar dit onderwerp, want ik ben me goed bewust van het feit dat ik een stok in het hoenderhok heb gegooid.

Het gaat er hier beslist niet over wie er beter of minder is en wie er wel of niet kinderen behoren te hebben. Wat Alison Wolf (en andere academici) beginnen te constateren is dat er in bepaalde lagen van de bevolking een verminderd enthousiasme voor voortplanting is. En dat is een verschijnsel dat tot nog toe ongekend was. Een verlaging of verhoging van het geboortepeil was traditioneel iets dat op ieder sociaal niveau voorkwam. De zorg is dat de maatschappij zo uit zijn evenwicht begint te komen.

Vanochtend deed ik mijn wekelijkse ziekenhuisronde in KIng's College Hospital dat in een zeer gemengde buurt in Zuid Londen ligt. (Als vrijwilliger ga ik daar rond met een kar vol snoep, koekjes, frisdrank, toiletartikelen en nuttige zaken zoals postzegels, papier, nalden en draden enz). Mijn collega en ik zijn altijd te vinden voor een praatje. Toegegeven, een wereldstad is niet typisch voor het hele land. De oude mensen zijn aardig, beleefd en hebben gevoel voor humor. Op de kraamafdeling kom ik nog maar zelden jonge gezinnen tegen die me beleefd te woord staan en/of behoorlijk Engels spreken en verstaan. En het wemelt er van de tienerouders. En dan vraag ik me toch onwillekeurig af: "Hoe moet dat op onze oude dag wanneer wij op onze beurt afhankelijk worden van de productiviteit en de belastingen van een jongere generatie?"

Karin, meer dan wie dan ook ben ik me bewust van het feit dat moeders thuis hard werken en een enorme bijdrage doen aan de maatschappij (heb er zelf ook vier grootgebracht zonder daar ooit hulp of een dagverblijf bij in te schakelen. En laat me daarbij aan toevoegen dat ik de voorzitter ben van de Britse belangengroep Full Time Mothers. Anna Lines is mijn naam buiten Nederland. In november was ik op een conferentie in Versailles en genoot daar b.v. van een toespraak van een Professor in Economie, Jean-Didier Lecaillon genaamd. Zijn pleidooi was voor een behoorlijke uitkering voor moeders thuis. Zijn punt was dat een gezonde economie berust op een gezonde maatschappij en die gezonde maatschappij berust op zijn beurt op goed functionerende gezinnen. Hij was van mening dat rijkdom zowel thuis als in kantoren en fabrieken wordt geschapen. "We zijn het er allemaal over eens dat moeders belangrijk zijn, maar we doen alsof ze niet bestaan".

En dit brengt me op de Utopie van de Scandinavische kinderopvang. Ine en Kees, het is allemaal geen goud wat daar blinkt. Ten eerste hebben we het hier over landen met enorm hoge belastingen en ten tweede staan de kostwinnergezinnen in Zweden buiten in de kou. Ik ben in Versailles bevriend geraakt met twee Zweedse vrouwen die ons vertelden dat ze een belangengroep van 3.500 vertegenwoordigden ( www.haro.se). Dit zijn ouders die hun baby's en peuters thuis willen verzorgen totdat die daadwerkelijk oud genoeg zijn om (in deeltijd) met leeftijdgenoten te spelen en baat te vinden bij goed en gevoelig voorschools onderwijs. Die zien ook geen heil in lange uren in voor- en naschoolse opvang.

Tot nu toe zijn ze erin geslaagd om twee gemeentes zo ver te brengen dat niet-gebruikers van de creches de helt van de bespaarde kosten uitbetaald krijgen. En ook beweren ze dat hun mensenrechten worden geschonden wanneer ze fiscaal zo gedwarsboomd worden dat een gezin niet meer van 1 salaris kan leven. De Finnen en de Noren zijn al zo ver teruggekomen van hun Utopie (die andere landen nog steeds blijven ophouden als een ideaal, dat moeders thuis een behoorlijke toelage ontvangen die het merendeel dankbaar aanvaardt!

Verder raad ik jullie aan om het nieuwste boek van Steve Biddulph te lezen dat hier sinds vorige maand verkrijgbaar is. Hier is nog iemand die van dit ideaal aan het terugkomen is (waar Nederland zich momenteel in volle vaart op toestort) Het heet "Raising Babies: should under 3s go to nursery?" Het is gebaseerd op uitgebreide studies in Amerika en Engeland. Hij concludeert dat liefde en verzorging niet met elkaar verwisseld horen te worden. Het eerste komst van de ouders en het tweede van vreemdelingen die geen belang hebben bij de toekomst van je kind en zich onmogelijk 100% kunnen geven. De uitgeverij is Harper Thorsons.

Wanneer ik nadenk over het bewuste artikel dan bekruipt mij het gevoel dat wij als Westerse maatschappijen te veel instellingen en idealen hebben gesloopt zonder na te denken over wat er in de plaats moet komen van de puinhopen die ons nu voor de voeten liggen. Zou het niet beter zijn geweest om hier en daar wat te moderniseren en te renoveren? Wat moeten we met een maatschappij zonder samenhang en idealisme? De talloze oude huizen in onze buurt die zijn omgebouwd tot peperdure dagverblijven voor kleintjes en verzorgingstehuizen voor oudjes spreken voor zichzelf.

Ik weet niet zeker of Alison Wolf het verleden te rooskleurig ziet en het is nooit een goed idee om andere tijden te zien in het feministische "licht" van vandaag. Wat ik vooral betreur is het verlies van het professionalisme op zoveel gebieden (en daarbij tel ik ook het moederschap). We lijken wel kinderen die in een snoepwinkel zijn losgelaten. Alles moeten we proeven en we proppen ons vol met al die lekkernijen totdat we er ziek van worden. Wil je kinderen hebben? Tuurlijk, maar dan moet een ander er wel 3 kwart van de tijd voor zorgen, want ik wil ook mijn baan, mijn "ik" tijd, mijn vrienden enz. Of dokter worden? Prachtig!

Maar hoogstens drie dagen in de week en nooit in de avond of met het weekend. En mijn man mag ook niet voltijds werken, hoor, want er zijn kinderen en de hond... Of het leraarschap? Kan ook, maar slechts in deeltijd en je moet niet op me rekenen voor nevenfuncties en schoolreizen en zo.... En hier spreek ik uit persoonlijke ervaring. Onze lieve, vertrouwde huisarts is met pensioen en nu zijn er nog maar weinig dokters over die hun patienten met naam kennen. Een nicht van me is zo'n echte vlotte moeder van een klein kind die in het onderwijs werkt en ook graag sport.

Maar zich op iets toeleggen? Ho maar! Het is een mentaliteit die goed van pas komt als je bij McDonald de vloer bijveegt! En ik ben nog steeds depressief over een bezoek twee dagen geleden aan een oude inderloze kennis die in een verzorgingstehuis is beland.

MIsschien is dit de boodschap aan ons allemaal? Een weg terugvinden naar het idealisme en altruisme van gisteren? En eens nadenken over het feit dat we hopelijk lang en gezond zullen leven. In zo'n leven moet het toch mogelijk zijn om verschillende dingen GOED te doen, maar niet allemaal tegelijk?

Annemieke.

Reactie voor op de website?

78.14. Pfff dus

Het kostte even wat denk en tikwerk maar... dat lucht wel op hè, dames. En dat was nou precies wat en wie ik wilde bereiken. Nou die andere 15.999.998 Nederlanders nog. Dames en heren politici, als jullie nou allemaal ff gaan na- en meedenken, dan komen we er met zijn allen wel uit, toch. Zegt het voort, zegt het voort...

Met dank en liefs,

Een glimlachende Karin, die ondanks de politiek en macro-economische cijfers toch het beste in de mens probeert te blijven zien

Reactie voor op de website?

78.15. Scandinavisch model

Beste lezers van dit thema.

We lijken allemaal wel pastoors die hun eigen parochie verdedigen.

Thuismoeders halen onderzoeken aan die laten zien dat kinderen het beste thuis bij mama af zijn. Terwijl we zien dat dit in ieder geval hoger opgeleiden in de huidige structuur van werk en zorg combinatie en financiele consequenties van kinderen afhoudt. En juist de tienermoeders en ouders die niet meer "aardig zijn en humor hebben of de taal nog spreken" zoals Annemieke aangeeft, hebben meer dan ooit ondersteuning en een role model nodig. Opvoeden is over het algemeen voor de beter opgeleiden cq de vrouwen die kinderen opvoeden als hun hoogste doel zien, iets waar men serieus mee omgaat, maar waar ook deze ouders wel kunnen leren en verbeteren. Helaas neemt een ieder waar in de samenleving dat er veel ouders zijn die kinderen hebben maar niet weten wat ze er mee aanmoeten. Gedragsstoornissen, onaangepast gedrag, gebrek aan empathie, agressie en geweld onder jongeren neemt dan ook toe. Ouders die kinderen teveel media geven en te weinig vitaminen zeg maar.

Misantropen mijmeren over natuur, milieu en overbevolking. Terwijl ze zichzelf niet als overbodig zien alleen de volgende baby. Deze misantropen willen vooral niet naar een man als Bjorn Lomborg luisteren, die verstoort het doemscenario dat de wereld ten onder gaat.

Misantropen die hier ook aan het woord zijn, snappen nog niet veel van geboortecijfers. WIJ Europeanen krimpen en dat moet gestopt. Niet-westerse landen moeten krimpen door emancipatie, anticonceptie maar vooral economische ontwikkeling. Dat betekend zelfvoorzienend zijn. Niet iedereen een dikke BMW, iets waar sommigen het woord "economie" mee associeren.

BALANS is het woord denk ik. Een balans tussen werken en zorgen. Tussen geboortegroei in Europa en geboortedaling in de derde wereld. Tussen het ontwikkelen van arme landen i.p.v. immigratie. Immigratie dat alleen maar zal leiden tot meer inwoners.

BALANS tussen goede sociale voorzieningen maar ook zelfredzaamheid, eigen verantwoordelijk en eigenwaarde.

BALANS tussen individuele keuzevrijheid en een overheid die direct of indirect zich bemoeit met onze toekomst. Dus de noodzaak zich als prioriteit te stellen: geboortes, kwaliteit opvoedingcombinatie werk/zorg, financiele situatie gezinnen, kwaliteit onderwijs, etcetera.

Ideaal zou wel eens een mix tussen het Nederlandse en Scandinavische/Franse model kunnen zijn.

Overigens is het belachelijk dat Minister De Geus onlangs de mogelijkheid zegt te gaan bekijken om vrouwen die sneller dan de wettelijke termijn van verlof "ontzwangerd" zijn compensatie te geven. Ze kunnen dan snel weer aan het werk. In Scandinavie hebben ze dat beter begrepen, het eerste jaar ben je grotendeels met je kind.

Kees

Reactie voor op de website?

78.16. Balans? Re op Kees

Waarom willen mensen kinderen als ze direkt daarna naar de creche of opa/oma moeten? Wat is dan de lol van het hebben van kinderen? Overigens had ik graag een baan willen hebben, vanaf dat mijn de kinderen de leeftijd van een jaar of 7/8 hadden. Helaas was dit indertijd onmogelijk doordat mijn man weken maakt van 60/70 uur per week en 1 van mijn kinderen veel aandacht vroeg. Toch had ik ook als het wel mogelijk was geweest voor mij om te werken, getracht, thuis te zijn als de kinderen thuis kwamen.

Er zijn maar weinig mensen die een goede oplossing hebben kunnen vinden voor dit probleem, althans in mijn kennissenkring. Ik word dit jaar 46 en zou graag een baan(tje) willen, maar leeftijdsdiscriminatie maakt dit onmogelijk. Dus heb ik lange tijd als vrijwilligster en bestuurslid gewerkt voor een een plaatselijke afdeling van van landelijke organisatie, op zich best wel bevredigend, maar waarom zijn het vrijwel altijd vrouwen die dit soort werk doen zelfs in 2006???

Liefs Karin

Reactie voor op de website?

78.17. Kanttekening bij Scandinavie en nog meer

Toch even een reactie Kees. Wij Europeanen moeten groeien in aantal en 3e wereld landen moeten krimpen (ergens op deze site werd dit autonome geboorten genoemd, vreselijk woord, bevallen doen we nl al eeuwen autonoom). Dit lijkt me meer een oordeel, een mening, dan een feit.

Uiteraard zal die meneer Bjorn dit wel met cijfers onderbouwen, maar zoals je al weet, kun je daarmee het ene aantonen maar ook het tegenovergestelde. Die onderzoeken dat kinderen onder de 3 beter af zouden zijn met thuismoeders komen vrn uit Amerika, en zijn al vaker kritisch belicht. Ze blijken vooral te slaan op kinderen aan de onderkant, waar vrn alleenstaande moeders een cumulatie van problemen op zich zien afkomen, niet zo vreemd dus dat die kinderen er slecht aan toe zijn. Minimumloon, ziekteverlof, dat alles ontbreekt in de USA, waar laag-en ongeschoolden zich moeten redden met soms wel 2 fulltime laagbetaalde banen als schoonmaakster, schoenenpoetster of nagellakster aan huis. En dan nog verdienen ze net genoeg om in leven te blijven. Daarnaast waait er in de USA een politieke wind die ik maar als ranzig zou willen omschrijven.

Dat er in Scandinavie meer kinderen geboren worden dan in Nl ligt niet alleen aan de kinderopvang. Het blijkt dat veel moeders werk(t)en in de collectieve sector waar meer afgestemd wordt op gezinsleven. Nu het aantal banen in de collectieve sector afneemt in Scandinavie, daalt ook daar het geboortecijfer. Overwerken en targets halen is gebruikelijker in het bedrijfsleven, minder of niet in de collectieve sector.

En ja, er zullen best mensen zijn die zich verzetten tegen bestedingen van hun belastinggeld, en dat terug eisen of daarvoor gecompenseerd willen worden (thuismoeders in SCandinavie). In Nl had je in de jaren 80 de Beweging Weigering Defensiebelasting, en nu nog zijn er orthodox religieus gemoedsbezwaarden die weigeren premie voor verplichte verzekering te betalen. Om maar 2 uitersten te noemen... Maar dat zegt nog niets over de legitimiteit van de besteding.

Ine

Reactie voor op de website?

78.18. Balans

Beste Karin en Ine en alle andere lezers natuurlijk.

Emancipatie, scholing, ontwikkeling en arbeidsparticipatie van mannen en vrouwen zijn belangrijk. Ook zorg voor de leefomgeving, temeer omdat we het doorgeven aan onze nakomelinge, staat hoog op het prioriteitenlijste.

Wat zie je in de wereld: hoe meer emancipatie, scholing en economische ontwikkeling, zeker in combinatie met anticonceptie laat de geboortes dalen. Ook in een puur Islamitisch land als Maleisie bijvoorbeeld.

Duidelijk is in die zin wat 3e wereld landen nodig hebben. Niet geld en voedsel op zichzelf maar: scholing, emancipatie, arbeid, economische ontwikkeling dus.

En het valt voor velen moeilijk te geloven, maar alleen op die manier verbetert de kwaliteit van het milieu. Dat is globaal waar een linkse idealist met een afwijkend geluid als Lomborg voor staat.

Daarmee ga ik terug naar dit Thema, ik laat me als ouder niets aanleunen rond overbevolking en dat mijn kinderen teveel zijn. Blijf nuchter en hou me aan de feiten. Misschien een erg masculine benadering maar so be it.

De BALANS die ik noem qua geboortes (minder in de 3e, meer in de 1e wereld) geldt voor vrijwel alles. Pleit dus niet voor ouders die allebei 5 dagen werken en kinderen op een creche hebben evenmin als moeder 5 dagen thuis of welke vorm dan ook waarbij kinderen helemaal geen creche zien. Gaat om balans die past bij ouder en kind. Niet een van beiden is ideaal of het beste.

Feit is inderdaad, wat ik bedoelde aan te geven met de excellent childhood link, dat er steeds meer kinderen geboren worden in gezinnen met (potentiele) problemen die nu nog te weinig ondersteund laat staan onderkent worden. Die gezinnen hebben baat bij creches terwijl moeder (parttime) werkt en opvoedondersteuning.

Dat is ook globaal het advies van de Invent groep. Zie het gehele rapport.

Kees

Reactie voor op de website?

78.19. Honden met een Kluif

Reactie op: Kanttekeningen bij Scandinavie en nog meer

Kees, Karin en Ine,

We lijken wel honden met een kluif. De ene knauwt er wat aan, begraaft hem ergens, de volgende vindt hem weer Ik stel me hierbij een grote Hollandse koffiekan voor die in het midden staat.

Kees, ik begrijp niet waarom je zo bezeten bent van "goede, betaalbare opvang", het panacee voor alles wat de mensheid in dit tranendal ontbreekt. Het is je reinste, femocratische Eurokletskoek! Er is niet te ontkomen aan het feit dat het peperduur is en blijft, want het is arbeidintensief. En verkijk je niet aan de 10% die de Zweden daarvoor betalen (of de 5% die jullie voorstellen). Dat moet ergens vandaan komen en het resultaat is hogere belastingen, hogere prijzen of bekortingen elders. En het is begrijpelijk dat zulke dingen niet in goede aarde vallen bij kostwinnergezinnen die fiscaal toch al slecht bedeeld worden en van die voorzieningen geen gebruik maken.

Ine, ik vind dat je iets zo fundamenteels als het verlangen van een moeder om haar kleine kinderen zelf te verzorgen (en de behoefte van de kinderen voor een moeder) niet over een kam hoort te scheren met orthodox religieuze groepen die geen verplichte verzekeringspremie wensen te betalen.

Het ouderwetse principe van redelijke belastingaftrekken voor afhankelijken lijkt me nog steeds de verstandigste methode. Dat leidt er dan ook automatisch toe dat kinderlozen (en ouders met inmiddels volwassen kinderen) minder van hun verdiensten behouden dan ouders met afhankelijke kinderen die in het tijdperk van de allerzwaarste lasten zitten. Laat die mensen hun eigen geld toch behouden, zodat ze zelf kunnen besluiten of er iemand thuisblijft voor de kinderen of dat ze liever een derde partij betalen. Ouders laten zich niet graag betuttelen en die weten, uitzonderingen daargelaten, wat het besteis voor hun kinderen.

Ine, je had het over Amerikaanse research zonder daarbij namen of cijfers te noemen. Ik neem aan dat je daarmee de vindingen van het National Institute of Child Health and Development (1000 kinderen van alle achtergronden) bedoelt. Zoek het maar eens via Google. Je zult er vergeefs zoeken naar bewijs dat een creche een beter resultaat oplevert dan een bescheiden thuis. En ga ook eens kijken bij het Britse EPPE (Early Provision of Pre-School Education) project. Hierbij gaat het om 3000 kinderen van alle achtergronden met verschillende soorten voor-schoolse ervaringen die voor lange, korte of middelmatige uren o.a. naar een creche gingen of daar vroeg of laat mee begonnen waren. Tot ergernis van de Britse regering, die de opdracht had gegeven tot dit project in de hoop dat de resultaten het op gang zetten van een massaal netwerk (meer dan 3000) van kindercentra compleet met creches zouden rechtvaardigen, werd het volgende geconcludeerd: "High levels of group care before the age of three (and particularly before the age of two) were associated with higher levels of anti-social behaviour at age three". Er viel gelukkig troost te putten uit het feit dat oudere kinderen die optimaal 20 uur in de week goed kleuteronderwijs ontvingen, het beter deden dan kinderen die zo'n gelegenheid niet hadden.

Het eerste werd in de doofpot gestopt en het tweede resultaat pasten ze toe op de baby's, want het EPPE project is nu het voorwendsel om die 3000 centra, waarin een creche voorwaardelijk is, door te drijven, ondanks het feit dat de financiering nog grotendeels ontbreekt.

En dan is er ook nog de recente studie van Penelope Leach die concludeerde dat moeders thuis de beste verzorging gaven, gevolgd door grootouders, gastmoeders en, op de allerlaatste plaats, de creches.

Jullie moeten begrijpen dat ik sinds mijn schooljaren niet meer in Nederland heb gewoond en dat ik, hoewel ik mijn moedertaal nog redelijk beheers, beter op de hoogte ben van engelstalige publicaties. Zo lees ik momenteel de laatste uitgave van de denktank CIVITAS. De schrijfster is de socioloog en criminoloog Patricia Morgan, die zowel over een doorgrondige kennis van haar onderwerp als kurkdroge humor bezit. Het heet Family Policy, Family Changes - Sweden, Italy and Britain Compared. Er staan ondermeer juweeltjes van tabellen en cijfers in en de Zweedse achtergrond wordt volledig uit de doekjes gedaan. Ine duidde hier al op en Patricia bevestigt het frappante verschijnsel van de moeders die massaal de werkplaats intogen terwijl de kinderen professioneel werden verzorgd. Waar gingen die toch allemaal naartoe? Jawel, hoor. Voor een groot percentage zijn die nu actief in de verzorgingsindustrie, waar ze door de belastingbetaler fors worden gerenumereerd voor het werk dat een vorige generatie vrouwen deed in hun rol als moeders, echtegenoten, dochters en peilers van de maatschappij. Wordt een land produktiever wanneer moeders direct of indirect voor de kinderen van andere moeders gaan zorgen terwijl ze hun eigen kinderen op hun beurt aan anderen uitbesteden?

Of groeien die professioneel opgevoede Zweedse super kinderen misschien op tot gelukkigere en meer bekwame volwassenen? Wel nee, ze groeien op zoals je dat min of meer verwacht in hun sociale milieu. Of worden ze gelukkiger? Ook dat is een teleurstelling. Er wonen daar steeds meer mensen alleen, en de stijgende echtscheidingen en buitenechtelijke geboorten in wankele en tijdelijke relaties wijzen op een gefragmenteerde maatschappij. Oh, en afgezien van Finland ligt het zelfmoordcijfer er het hoogste in de EEG.

Tot schrijfs.

Annemieke

Reactie voor op de website?

78.20. Beste Kees..... nog 1 keer re

Beste Kees,

Kun jij mij misschien uitleggen wat de overeenkomst is tussen emancipatie en betaald werk? Dit ontgaat mij n.l. al jaren.

Want wat je zegt over scholing ben ik absoluut met je eens maar m.i. IS scholing en ontwikkeling vrijwel hetzelfde. Het is iets dat ik zeker 25 jaar roep betreffende ontwikkelingshulp (en dat als "simpele" huisvrouw en moeder zijnde, zonder enige opleiding van betekenis)

Ik heb mijzelf wel degelijk ontwikkeld, want leren doe je niet alleen op school, leren doe je door veel te lezen, te luisteren maar ook door te praten. Dat lezen, praten en luisteren vice versa kan veel opleveren (er is een verschil tussen luisten of horen aldus mijn muziekleraar van 30 jaar geleden). Echt praten en echt luisteren zou m.i. een veel betere wereld opleveren dan alleen arbeidsparticipatie. Als iemand buitenshuis wil werken moet dat kunnen onder de conditie dat er goede kinderopvang is, als iemand echter vind dat hij of zij thuis bij de kinderen wil zijn moet dat ook kunnen.

Ik vind de wereld er n.l. noch mooier noch beter van geworden sinds zoveel echtelieden BEIDE arbeidsparticiperen. De harde werkelijkheid is n.l. dat kinderen van arbeidsparticipanten lang niet altijd goed opgevangen worden en bovendien (en ik spreek met groot verdriet uit eigen ervaring) JUIST pubers, welke dus niet meer naar een creche of naschoolse-opvang gaan, halen de grootste rottigheid uit en slepen daarin anderen mee en dat vind ik dus een veel groter maatschappelijk probleem dan dat een moeder thuis wil blijven en daar maatschappelijk verantwoordt werk doet.

P.S. het belangrijkste dat ik in mijn 18 jarige carriere als moeder geleerd heb is dat er onnoemelijk veel grijstinten zijn en dat zwart en wit, beiden aan de uiterste zijkant staan. Nou ik hoop dat dit verhaal nog begrijpelijk is voor iedereen....

liefs Karin

Reactie voor op de website?

78.21. Terug naar overbevolking

Annemieke, geen idee of er een link is tussen kinderopvang (de tijd die je er als peuter/kleuter doorbrengt, de kwaliteit) en zelfmoord. Weet wel dat ik het geluk heb voor mijn werk veel in Scandinavie te zijn. Ten eerste valt het op dat het klimaat (koude, lange periode zonder veel daglicht) een grote rol speelt bij de stemming. Daarnaast soms een alcoholprobleem. Ten tweede, Zweden is niet Denemarken of Noorwegen. Noorwegen heeft een geboortecijfer van 1,85 en Zweden 1,55 ongeveer. Ofwel, je denkt die landen zijn allemaal krek eender maar dat is bedrog. Zweden staat te boek als progressief en feministisch. Misschien is men de BALANS kwijt.

Kosten is alleen een argument voor mensen van bijvoorbeeld kindervrijforum.nl etc. Of misantropen als de Club van 10 miljoen. Kinderen met alles erop en eraan inclusief opvang is GEEN kostenpost maar een INVESTERING. Die cultuuromslag moet gemaakt worden. We staan daarmee nog maar aan het begin.

Geen eenvoudige maar wel noodzakelijke discussies, gedacht naar de toekomst. Waarbij zowel geboortes als arbeidsparticipatie van moeders nodig zijn. Het voorkomt ook, bij kleine banen, dat vrouwen lang uit het arbeidsproces blijven en na hun 40ste onaantrekkelijk zijn als werkneemster.

"Kinderopvang als basisvoorziening ik ben er helemaal voor. Niet alleen omdat het de beste stimulans is voor arbeidsparticipatie en financiële zelfstandigheid van vrouwen, maar ook omdat het leuk is voor kinderen en bijdraagt aan een duurzame samenleving" aldus Janneke Plantenga, zij is bijzonder hoogleraar sociaal-economische aspecten van kinderopvang aan de Universiteit van Groningen.

Daar sluit ik me wel bij aan.

Kees

Reactie voor op de website?

78.22. Welnee, dat heet toch debatteren?

Annemieke, ik heb het erg druk gehad de laatste dagen en kan niet op alles wat je schrijft ingaan. Inderdaad: werk. Je schrijft: Zweedse vrouwen werken vooral in de verzorgingsindustrie. maar de publieke sector is niet synoniem aan de verzorging. Het houdt in Nl ook in: Rijkswaterstaat, de politiek, justitie en politie, beleid, landelijk en provinciaal, etc. Het behelst dus veel meer.

Veel vriendinnen die ik ken zijn werkzaam bij overheid en publieke sector, maar niet in de verzorging. En ja, ik heb ook vriendinnen zonder kinderen, vrij veel zelfs, dat vind ik ook interessant, het houdt me wakker en scherp, en ik zie de zaken ook eens vanuit hun standpunt. Daar is niets mis mee.

En nog iets: ik duidde al eerder op de boeken van Theodore Dalrymple. In de UK weigeren uitgevers zijn boeken uit te geven (over doofpot gesproken) In Nl en de USA beleven zijn boeken herdrukken. Laat hij nou juist Engeland als poel van verderf beschrijven, juist al datgene wat jij schetst. Maar hij wijst niet de werkende moeders aan als oorzaak, maar juist de verzorgingsstaat en de welzijnsmaffia.(40% van de Britse bevolking is afhanklijk van overheidssteun) Ik weet niet hoe dit cijfer in NL ligt. Sorry voor dat maffia- woord. En dan het cultuurrelativisme.

Dat laatste is in Nl flink op zijn retour sinds de moord op Fortuin en van Gogh. In Engeland beschrijft hij: Zelfmoordpogingen omdat die uitstel van gevangenschap, sollicitatieplicht of extra hulp van hulpverlening opleveren. Tienerzwangerschap omdat dat voorrang bij huistoewijzing oplevert. Verloederd onderwijs omdat juiste spelling betuttelend en paternalistisch zou zijn. Verslaving omdat er altijd daklozenopvang en maatschappelijk werk bestaat. Veel mensen die zich depressief noemen omdat een ziekte-etiket een ontsnapping biedt. Zover als hij beschrijft zijn we in Nl niet gegaan, en ook in Zweden worden eisen aan mensen gesteld.

Zelf ken ik diverse kinderen die lijken op de kinderen die Dalrymple beschrijft en waarvan ik denk: Hadden jouw ouders maar nooit kinderen gekregen. Gewoon omdat ze niet geschikt ervoor zijn. Dat valt me op in je stuk: je gaat ervan uit dat iedereen geschikt voor ouderschap is. (uiteraard komen we hier ook op een hellend vlak, want de jeugdhulpverlening is berucht om haar bureaucratie, hier in Nl, juist vanwege het taboe op het aantasten van ouderlijk gezag). Voor die kinderen is goede kinderopvang in elk geval een zegen, kan een uitvlucht uit de misere van hun ouders bieden, mits de leiding goed opgeleid is. In Scandinavie betekent dat: minimaal HBO-niveau pedagogiek. In Nl volstaat men met MBO niveau, daarom heeft de kwaliteit van kinderopvang ook geen beste naam hier.

En dan is er nog een groot verschil tussen particuliere en van overheidswege verzorgde kinderopvang. En de tussen de middagoverblijf varieert van goed gemotiveerde vrijwilligers tot elke ps boven de 16 die maar een centje wil bijverdienen. Dat is de keus van de overheid, in 1984 meen ik, geweest: de school moet ruimte bieden voor overblijf en verder moet ieder het zelf maar uitzoeken. Gevolg: chaos en de tussen de middag overblijf is niet erg geliefd bij kinderen.

Je vindt dat gemoedsbezwaarden die geen verzek premie betalen niet vergeleken mogen worden met moeders die zelf hun kinderen willen grootbrengen. Maar deze mensen zijn net zo principieel en integer als anderen en overtuigd van de juistheid van hun standpunt als jij van het jouwe. Ook zij geloven dat de zorg het beste intern geregeld kan worden en niet van bovenaf. Zelf vind ik vreselijk om iemand op grond van een bepaald geslacht te bestempelen als wel of niet geschikt voor bepaalde taken. En ja, die onderzoeken die je noemt, die zijn in NL ook volop bekritiseerd. In de USA is het veelal: wiens brood men eet, wiens woord men spreekt. Penelope Leach heeft ook veel van haar gezag/aanhang verloren in Nl. Maar als je haar vroegere boeken leest, valt mij op dat ze van de ene absolute waarheid in de ander tuimelt. Geen wonder dat ze dan later standpunten bijstelt en nuanceert, misschien zelfs de andere kant optuimelt.

Over dat bot opgraven, dat zie ik gewoon als debatteren. En nu ga ik stoppen, solliciteren.

Ine

Reactie voor op de website?

78.23. Discussie moeder thuis of werken

Ik vind het belachelijk dat ik als moeder steeds maar krijg te horen dat ik moet gaan werken om mijzelf te ontwikkelen en blabla. De maatschappij is er meer mee gebaat dat de kinderen goed worden opgevoed, dat ze niet steeds maar rottigheid uit moeten halen, om aandacht schreeuwend (juist pubers hebben aandacht nodig en die stop je niet zomaar in een creche).

Ik heb zelf als kind in Duitsland in het kinderdagverblijf gezeten en voor mij is het een slechte ervaring geweest, met nadruk op VOOR MIJ. Ieder kind is anders en niet ieder kind kan het aan.

Ik was een stil kind en werd dus steeds vergeten. Ik kan me herrineren hoe erg ik op mijn moeder wachte als er andere kinderen werden opgehaald. En ik als 1 van de laatsten. Deze ervaring heeft nu nog invloed op mijn leven. Ik was die hangjongere die uit verveling rottigheid uithaalde met een hele groep waarvan de ouders er ook niet waren. Ik heb toen al gezegd: of ik kinderen krijg weet ik niet, maar als ik ze krijg ben ik er voor ze, net zolang als ze me nodig hebben. En nu wil de maatschappij mij dat verbieden, door het mij steeds moeilijker te maken om te bestaan van 1 salaris.

Wie wordt er straks dan de moeder die helpt op school. Wie vangt een puber op omdat hij liefdesverdriet heeft en dood wil (een kind van een ander die nergens heen kan, er is toch niemand thuis, zegt hij). Waar moeten al die zieke kindjes heen als papa en mama werken (gaan we daar ook weer een kliniekje voor bedenken met een verpleegster die al die buikgriepjes e.d. opvangt).

Nee ik vind dat er met meer respect mag worden omgegaan met de thuisblijfmoeders (wat ook weer de gastouders zijn). Laat ons met rust en hou op met al dat geld voor die opvang die toch niet goed blijkt te zijn. Ik ken zat moeders die liever bij hun kinderen zijn dan voor een paar rotcenten achter de kassa te zitten.

Maar nee het is zo sneu dat de tweeverdieners voor opvang voor HUN kinderen moeten betalen dus krijgen ze wat van het rijk. En de thuisblijfmoeders worden voor van alles en nog wat uitgemaakt, van dom tot last van de maatschappij. Ik ben het behoorlijk zat steeds deze discussies. Op het moment dat je kinderen wil zal je een keus moeten maken kind of carriere en kies je voor een kind moet er ook voor zorgen.

Mijn buren waren ook helemaal gek met hun creche hun kids waren zoveel slimmer als die van mij, maar ze zijn ook alle drie hyper (goh zullen we ze pilletjes geven of niet). Nu hebben ze en gastouder die de kinderen thuis opvangt de kinderen zijn zoveel rustiger geworden en de jongste huilt ook niet meer de hele dag. Ik vind dat soort praktijk gevallen honderd keer meer zeggen dan wat voor onderzoek dan ook.

En misschien kan ik niet zo goed vergaderen en heb ik geen mooi mantelpakje aan. Ik ben trots om moeder te zijn, ik ben trots op mijn kinderen en ik ben blij dat ik ze mee kan geven dat ik ze graag om me heen heb, dat geeft ze zelfvertrouwen en ze leren goed, ze zijn gelukkig en ze zeggen dat ze blij zijn dat er altijd iemand is die ze om hulp kunnen vragen (zo onderontwikkeld ben ik dan toch niet)

Dus hou op over emancipatie, want ik doe wat ik zelf wil en ben niet gedwongen om moeder te worden (dus super-geëmancipeerd). Een mens krijgt toch geen kinderen om ze dan door een ander te laten verzorgen want hoe leer je je kind jouw normen en waarden als je er zelf niet bent. Daarbij zijn er zat gezinnen die werkeloos zijn en als daar nu 1 van beiden een baan zou kunnen krijgen dan was dat ook eerlijker verdeeld. Ik vind gewoon dat 1 van de beide ouders er hoort te zijn voor het kind en een oma en opa horen ook oma en opa te blijven.

Weg met die massa creches (wie het hardst huilt krijgt de meeste aandacht). Ik krijg al kippevel als ik er aan denk dat een kind van mij daar naartoe zou moeten. Vraag leidsters maar eens of ze hun kind naar en creche zouden brengen, tot op heden ken ik er geeneen. En al helemaal niet als een kindje pas tussen de 6 en 8 weken oud is.

Laat moeders in hun waarde en vergruis ze niet tot dom onderontwikkeld en last van de maatschappij, want moeders zijn de hoeksteen van de samenleving altijd al geweest door de eeuwen heen. Ik zie het als mijn plicht om de kinderen die ik op de wereld heb gezet ook te begeleiden tot een gelukkige volwassene, dat is mijn taak als moeder. Voor een thuisblijfvader geldt precies hetzelfde.

groetjes Tanja die helemaal tegen kinderopvang creches en dagverblijven is.

Reactie voor op de website?

78.24. Vraagtekens bij die site.

Kees, op de link die je aangeeft staat ook een pleidooi voor plotse afschaf hypotheekrenteaftrek en kinderbijslag. In 1 keer. De Vereniging Eigen Huis heeft deze maand een themanummer over waarom dat eerste nou juist NIET moet gebeuren. Juist vanwege de economische schokeffecten, die ook hun weerslag zullen hebben op de welvaart en op gezinnen. De NL huizenmarkt is niet vergelijkbaar met Zweden. Er is hier een veel hogere bevolkingsdichtheid en een tekort aan huizen, daarnaast een grote milieuverontreiniging.

Eigen Huis geeft juist aan dat we moeten leren van de fouten die de Zweden hebben gemaakt. Daar is de huizenmarkt ingestort en na jaren er pas weer bovenopgekomen. En Eigen Huis heeft dit standpunt juist en vooral vanwege de kansen voor een volgende generatie om nog een huis te kopen. Er zijn aspecten waarin we van de Scandinavische samenleving kunnen leren, maar ook fouten die we als het even kan moeten vermijden.

Eigen Huis pleit voor geleidelijke afbouw van de hypotheekrenteaftrek in zeker minimaal 20 jaar en tegelijkertijd aanpak van de overdrachtsbelasting en het eigenwoningforfait. Beter bekend als de verhuisboete en de eigenwoningbezitboete. Juist om te voorkomen dat jonge starters, en oudere starters (die in de jaren 80/90-massawerkloosheid geen huis konden kopen) een groot fin probleem krijgen.

Ine

Reactie voor op de website?

78.25. Medogenloze werkgeving

Ik reageer op het artikel van Karin, omdat ik haar in de eerste plaats wil bedanken voor het ijzersterk onder woorden brengen hoeveel er om welke reden dan ook, over het hoofd wordt gezien t.a.v. tegemoetkoming aan elkaar in deze samenleving. Al besef ik terdege dat goede arbeid en discipline alles staande houdt, ook ik vind het ontzettend moeilijk, om als alleenstaande deeltijd werkende moeder, wonend in een wijk met zeer veel verschillen onder de mensen, met een gezond kind dat nu eenmaal de wereld instapt en dus deze wereld, altijd maar vlijtig flink optimistisch en lachend door te pakken; zeker als je (nu de tweede) werkgevers ontmoet, die als je 1 keer na een half jaar zonder absentie, niet weg kunt door een doodziek kind dat alleen zijn mama wil, die de vergelijking met hun eigen kinderen maken die ook weleens ziek zijn en dat daar dan een oplossing voor moet komen.

Om kort te blijven van stof, we kijgen steeds minder de ruimte een middenweg te bewandelen tussen werk en gezin als alleenstaande ouders en dat wordt(denk ik) een ene helft die het niet gaat redden en een andere die zo goed blijft voor zijn werkgever dat het kind tekortschiet (vogende toekomstprobleem) Als INDERDAAD iedereen zich in de eerste plaats de tijd, moeite en het hart zou gunnen ieder individu wat beter te leren kennen, zouden we de juiste inschattingen kunnen maken voor opbouw t.a.v. ons allen.

Dit i.p.v. een meedogenloze structuur. Wat er ten grondslag ligt aan de versnippering in beleid en regelgeving is de vraag.

b.s.

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Voordelen en nadelen van groot gezin in breder perspectief

  1. Overbevolking! Waarom kinderen in Europa gewenst zijn
  2. Discussie aanwas nieuwe generatie
  3. Wat voor een nieuwe generatie?
  4. Dilemma\'s nav Annemieke\'s inzending
  5. Nogmaals reactie op Annemieke:
  6. Hoe was het ook al weer? Alle mensen gelijk?
  7. Scandinavisch model
  8. Kees, Karin, Annemieke, (nogmaals) veel kanten van de discussie
  9. Veel kinderen?
  10. Allemaal gelijk 2 (reaktie op Ine)
  11. Help, de wereld vergaat!
  12. Gecompliceerd, breek me de bek niet open.
  13. Om er nog eens op terug te komen
  14. Pfff dus
  15. Scandinavisch model
  16. Balans? Re op Kees
  17. Kanttekening bij Scandinavie en nog meer
  18. Balans
  19. Honden met een Kluif
  20. Beste Kees..... nog 1 keer re
  21. Terug naar overbevolking
  22. Welnee, dat heet toch debatteren?
  23. Discussie moeder thuis of werken
  24. Vraagtekens bij die site.
  25. Medogenloze werkgeving

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.