49. Visie van onderwijsminister: ouders zijn de grote schuldigen

(Reactie op het interview met Maria van der Hoeven, Nederlands minister van Onderwijs, in de Volkskrant van zaterdag 12 juli 2003. In dit interview presenteert de minister haar beleid, en zet zich daarbij vooral af tegen ouders.)

In de opening van het interview wijst Maria de ouders al meteen terecht:

Ouders moeten die angst overwinnen. Pas als we er niet meer voor weglopen, zijn we ook in staat om naar die Marokkaanse ouders toe te gaan en te zeggen: die jongen van jou is hier de zaak wel aan het verstieren hè?

Maria verwijt de ouders hun angst voor de kwaliteit van een niet-witte school. Zij zijn de schuld van de problemen die dus duidelijk met Marokkanen te maken lijken te hebben! Dit verwijt zet meteen de toon voor de rest van het interview. Want:

De beste manier om het onderwijs te verbeteren is het als overheid zoveel mogelijk met rust te laten.

Haar vertrouwen is het onderwijs is grenzeloos:

Als je leerkrachten de kans geeft hun gang te gaan, als je ze de ruimte biedt hun creativiteit te tonen, komt er heel veel los. Dan vernieuwt het onderwijs zichzelf.

Want, is haar motto:

Geen taboes, maar ook geen richtlijnen van overheidswege.

De taboes zijn problemen die de ouders veroorzaken, maar dat blijken niet de enige problemen te zijn die ouders veroorzaken, zal later blijken. Zo groot als haar vertrouwen in de school is, zo laag staan bij haar de ouders aangeschreven. De rol van de overheid, daar doet ze heel luchtig over:

Onderwijs is een van de speerpunten van dit kabinet. Het enige beleidsterrein dat bijna geheel is ontzien in de bezuinigingsdrift. Dus mag van deze minister verwacht worden dat ze kan uitleggen waarom dat zo is en wat er beter moet aan het Nederlands onderwijs. Dat krijgt ondanks alle kritiek een voldoende tot een ruime voldoende van onderwijsinspectie en ouders. 'Tussen de zeseneenhalf en zeveneneenhalf', zegt de minister zelf.

- Is dat niet wat mager voor een hoog-ontwikkeld westers land dat de kennis-economie hoog in het vaandel heeft?

'Het moet beter en het kan ook beter. Vroeger was het tevredenheidsgevoel bij ouders hoger. De beeldvorming is niet gunstig. Die doet in veel gevallen geen recht aan de mensen die er werken. In internationale vergelijkingen behoren onze leerlingen nog altijd tot de top. Maar er zijn ook veel punten voor verbetering vatbaar. Het betekent dat we niet achterover kunnen leunen.'

Dus zelfs de lage beeldvorming verwijt ze aan de ouders, die doet in veel gevallen geen recht aan de mensen die er werken. De overheid moet dus niet achterover leunen. Jammer dat zo'n minister niet wat meer ambitie heeft. En wat gaan de scholen met de geboden vrijheid doen? Nou, daar heeft Maria een helder standpunt over:

Natuurlijk, scholen blijven verantwoording afleggen over wat ze met hun geld doen, daar kom je niet onderuit, Maar er hoeft niet wekelijks te worden gecorrespondeerd met het ministerie.

Daar komt de aap uit de mouw. De minister stelt zich op als een financieel bewaker, en wil het daarbij laten. Na de vraag:

- Laten ouders hun kinderen niet te vrij?

verandert de toon van het interview:

'De ouders, dat is een ander verhaal. Ze verwachten vaak te veel van de scholen. Dat die èn onderwijzer èn opvoeder dienen te zijn. Ouders kunnen hun problemen niet zomaar over de schutting van de school kieperen en erop rekenen dat de school het wel oplost. Dat doen ze nu in veel gevallen wel. En als de school dan ingrijpt omdat het fout gaat met een kind, komen ze op hoge poten op de leerkracht af om verhaal te halen. Dat soort gedrag ondermijnt het gezag.

Dat ouders de school met gemaakte fouten confronteren, past dus niet binnen de visie van de minister, want, zegt ze: Dat soort gedrag ondermijnt het gezag!! Dat de school veel te ver gaat door zich (vaak ongevraagd en ongewenst) de rol van opvoeder aan te meten, en die vervolgens niet waar kan maken, dat schuift de minister gewoon terzijde!

Het wantrouwen tegen ouders reikt trouwens verder dan het onderwijs, het lijkt wel een soort tendens. Lees maar eens hoe psychologen de problemen schaamteloos op ouder schuiven in het Dossier Vertrouwenscrisis op de website Ouders Online.

Om het kwaad van de ouders in te dammen komt de minister met het zogenaamde oudercontract. Typerend hoe de minister eerst suggereert dat het om tweezijdige afspraken gaat, maar in de toelichting een heel ander beeld schept:

Ik ben daarom een groot voorstander van oudercontracten. Hier en daar zie je het al gebeuren: dat scholen en ouders expliciet afspreken wat ze van elkaar kunnen verwachten. Ouders dienen zich te realiseren dat er regels zijn en afspraken, waartegen ze dus niet in het geweer mogen komen. Dat ze aan de kant van de school gaan staan, ook als het moeilijk wordt. De school en de ouders, dat horen twee kanten van dezelfde medaille te zijn.

Die medaille zou toch de toekomst van onze kinderen moeten zijn! Maar dan denk je toch niet meteen aan dingen als:

Het gaat om heel elementaire dingen: geen wapens mee naar school nemen, geen petjes in de klas, niet je kinderen thuis houden omdat je een week eerder met vakantie wilt, niet met de vuist verhaal komen halen na een slecht rapport. Met een contract maak je duidelijk dat het geen vrijblijvende afspraken zijn. In het ergste geval moet een school kunnen zeggen niet door te willen met een kind.

Dan wil je toch ook vastleggen dat kinderen het leerrecht krijgen dat hen toekomt. Dat ze aanspraak mogen maken op goed gekwalificeerd personeel, waarbij het om de combinatie van kennis en ervaring gaat. Dat ze niet elke dag een andere invaller krijgen. Dat kinderen de kans krijgen op een persoonlijke ontplooiïng, dat er goed wordt opgetreden tegen pesten, enz. En ook dat dienen geen vrijblijvende afspraken te zijn!

Wat de minister eigenlijk zou moeten voorstellen is dat er ook door de ouders (mede namens de kinderen) een rapport wordt gemaakt van het functioneren van de school. Dit ouder-rapport geeft een beeld van de manier waarop de school omgegaan is met de verantwoordelijkheid over de kinderen, die ze gedurende de schooltijd van de kinderen hebben overgenomen.

49.1. Staatsopvoeding blijkt niet te werken

Deze week uitgebreid aandacht in de media voor de onderzoeksresultaten van het ITS. Volgens ITS-medewerker L.Mulder zijn de resultaten van voorschoolse educatie in het tweede leerjaar al nauwelijks meer merkbaar.

Wat bezielt onze volksvertegenwoordigers toch? Eerst zijn ze jarenlang bezig met het voorstel de leerplicht te verlagen naar de vierjarige leeftijd. Dat wordt gelukkig afgeblazen, maar vervolgens gaan ze zich richten op voorschoolse educatie. Ze willen zo graag bewijzen dat de ouders er maar een potje van maken. Als zij (onze volksvertegenwoordigers) nu maar zo snel mogelijk de zorg overnemen, pas dan zal het geweldig gaan.

Wordt het nu niet de hoogste tijd om het onderwijs wat er al is eens op orde te maken? En pas als dat goed is kan er nog altijd bekeken worden wat er nog meer kan gebeuren.

Beste Volksvertenwoordigers: Breek de ouderlijke opvoeding niet zo af. School is geen vervanging voor ouderlijke opvoeding.

Roos

49.2. Schoolonderzoek: wat vinden de mensen zelf

Misschien is het dan erg nuttig ook eens te zien wat de mensen zelf (leerlingen, ouders en docenten) van scholen vinden. Dat is het doel van het KRO Schoolonderzoek.

49.3. School

School is beter dan thuis blijven. Wat bereik je ermee als je alleen thuis blijft en geen huiswerk maakt? Je kan beter naar school gaan beter is goed voor jezelf en wie weet misschien kom je in een hoge opleiding. Wat wil je nog, je kan alles bereiken. Maar ja ik hoop dat iedereen gewoon naar school gaat

Dat was het zo een beetje.

Jasmina uit Limburg

49.4. Minister van der Hoeve's beoordeling van ouders

Hallo,

zag heden e.e.a. uit een interview met 'onze' minister van onderwijs over 'ouders van leerlingen'. Was het niet "Ouders zijn de schuldigen"?

Dan heb je nét een geschil met een school in je (je KIND z'n) voordeel beslecht omdat dáár waar de school z'n verantwoordelijkheden (De leerling een 'veilige' plek om te leren) niet nakomt. En waar je als ouder, tenslotte blijft het je kind - JOUW verantwoordelijkheid (want: ouderlijke macht!), zélfs als de school je de mogelijkheid om alsnog in te grijpen (omdat de school het niet doet) ontzegt.

Misschien baseert 'onze' minister zich op statistieken: IK baseer me op het incident dat mijn zoon betrof en géén incident bleek te zijn! En IK heb een zoon die vanwege pestgedrag van anderen op school (dát NIET werd gecorrigeerd) tot een poging tot zelfmoord werd aangezet!

Als OUDER is het derhalve mijn PLICHT (Én mijn recht!) om in te grijpen! Mág ik alsjeblieft?

Erik

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.