Groot Gezin
Pubers
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

23. Denk na!

Hallo!

Ik ben zelf ook een 'puber'. Ik snap heel goed dat ouders soms gek worden van hun kids, maar denk erbij na voor je dingen doet die niet kunnen. Ik bedoel, puber zijnde is het echt niet leuk omm steeds te horen: nou, het zal wel aan de leeftijd liggen. Of: hoelang duurt dit nog??? Het is heel kwetsend als ouders automatisch denken dat een ruzie begint door hun puberende kind. Dan denken ze van: mijn kind pubert DUS is hij/zij de schuldige. DAT IS NIET ZO!

Mijn moeder schreeuwt ook veel tegen me, ja lees het goed ze schreeuwt, ik probeer dat geduldig op normale toon te praten maar als zij blijft schreeuwen en ik mag niet eens wat terug zeggen kan dat niet. Dat is geen gesprek. Op onze leeftijd word je nu eenmaal volwassen en volwassenen horen naar elkaar te luisteren. Dat is toch zo.

Denk nu niet van, was kan dat kind zeuren, ik snap dat het moeilijk voor jullie is maar voor jullie kind ook. Heb vertrouwen en laat je kind gewoon wat vrijer. dat komt alles vanzelf wel goed.

Reactie voor op de website?

23.1. Wat is vrij

Ik snap best dat pubers vrij willen zijn en het ook allemaal moeilijk vinden, in wat ze tegen komen. Mmaar thuis zijn er waarden, normen en regels, aangepast aan leeftijd, en niet ouderwets. Dus wat is vrij als je in die tijd zit? Je maakt toch deel uit van een gezin.

van een moeder

Reactie voor op de website?

23.2. Wat is vrij?

In een gezin zijn er regels, normen, waarden die gevolgd moeten worden. Ikzelf ben nu 21 en mijn puberjaren zitten erop. Als puber verander je en voel je je opgesloten omdat er die regels zijn.

Je bent nog steeds even 'vrij' als daarvoor, alleen voel je dat anders aan. En een gezin zonder regels? Dat kan toch niet.

Zelfs ik moet nog luisteren naar wat pappie en mammie zeggen en dat is niet meer als normaal zolang je onder hun dak woont... Eens komt er een tijd dat je zelf staan te schreeuwen tegen je eigen puberdochter of -zoon.

Van iemand

Reactie voor op de website?

23.3. Mijn moeder is vaak boos op me

Hallo!

Dit is een toffe website! Ik ben blij dat ik hier geweest ben hoor! maar... Ik heb eigelijk één groot probleem: mijn moeder is vaak boos op me. Als ze boos is dan slaat ze me, of klopt ze me, en ze zegt dat ik soms vrij frank ben. Ik wil dat er een eind aan komt! Ik heb al met haar willen praten maar het lukt niet. Wat moet ik doen?

Reactie voor op de website?

23.4. Mijn moeder is vaak boos op me - slaan?

Tja, ik vind het geen goed teken als ouders slaan. Het is altijd een vorm van onmacht. Volgens mij kan je niet meer bij bepaalde woorden komen en deel je maar een klap uit. Opvoedende tik zoals het ook wel eens wordt genoemd, kan ik ook niet goed keuren. Opvoeden doe je volgens mij zonder tikken en klappen. En straffen kan echt wel anders.

Geloof me, ik ben ook wel eens boos op mijn kinderen (4) maar als ik het idee heb dat ik moet gaan slaan dan zorg ik voor een paar uurtjes voor mezelf (oppas).

En dit is dan even voor degene die anoniem een briefje stuurde: bel de kindertelefoon 0800-0432, ook voor pubers!

Reactie voor op de website?

23.5. Vrij zijn is niet altijd goed

Wat jij zegt is wel een beetje waar, maar dat een kind vrij moet zijn is wel verkeerd. Ik ben zelf ook een puber van 15 jaar en ik vroeg aan mijn ouders of ik ook wat vrijer mocht zijn. Al gauw had dit zijn gevolgen. Ik kwam veel te laat thuis door het te veel met je zogenaamde vrienden rond te hangen. En juist wanneer een puber te veel buiten rondhangt kan het vaak zijn dat zijn gedrag verandert en meer het straatleven thuis ook gaat toepassen, waardoor je ouders kan gaan denken van wat doe ik fout in zijn opvoeding? Dus het is juist belangrijk dat je ouders je niet te vrij laten en nog steeds gedisciplineerde regels in en buiten het huis toepast.

Een puber.

Reactie voor op de website?

23.6. Iedereen is een uitzondering

Ik ben ook een "puber", hoewel ik veel milder ben dan het standaard model van "pubers". Veel volwassenen luisteren niet naar mij, als ik ergens over klaag, waar ik oprecht over klaag, want ze denken dan: "Het is niet zo belangrijk, het is de leeftijd." Mijn moeder heeft me vroeger geleerd voor mezelf op te komen, omdat ik te verlegen was. Dat heb ik mezelf aangeleerd en dat doe ik dus nog steeds. Maar nu wordt het niet meer gezien als "voor je zelf opkomen" maar als "aandacht"?? Bovendien worden alle kinderen tussen 12-18 (de pubers) over één kam geschoren! Want niet elke "puber" wil graag een eastpak omdat iedereen dat heeft. Niet elke puber maakt altijd ruzie. Iedereen is anders, iedereen is een uitzondering!

Reactie voor op de website?

23.7. Simpel

Vrijheid is wel een belangrijke factor, maar dat is min of meer alleen voor de ontwikkeling. Je moet een puber vrij laten kiezen wat het interessant vind. Ik ben zelf 17, en ik heb totaal geen problemen. Niks, geen drugs, geen roken, ik doe VWO, veel vrienden, vriendin en werk :)

Er is geen limiet aan hoelang of hoe vaak ik uitga, zolang ik niet kotsend thuiskom. Ik mag zelf weten wanneer ik huiswerk maak, tot er erge onvoldoendes komen. Alle regels die er zijn, zijn simpel. Natuurlijk is er wel eens een ruzietje, maar zulke dingen zijn normaal. Computer heeft ook een limiet van 19:30 tot 23:30, maar die word nauwelijks nageleefd =P Ik zat er altijd veel teveel achter, extreem veel. Maar ik zag vanzelf in dat dat NIET goed is, en ben ermee gekapt ;)

Reactie voor op de website?

23.8. Wat is vrij? Nou?

Wat is vrij? Hmm. Ik vind het nogal vreemd. Ik val net in/uit de puberfase en bij mij zijn juist niet veel regels en toch loopt het niet lekker? Ik denk niet dat het altijd daar aan ligt. Elke puber is toch weer anders. Je moet niet iedereen over één kam scheren!

Reactie voor op de website?

23.9. Luister naar je intuïtie!

Hallo,

Ouders, luister naar je intuïtie! Dat komt uit je hart en uit je buik. Zoiets voel je, want een manier is er niet. Wees streng en onderhandel met je kind. Ga vooral niet in discussie. Kijken en luisteren naar je kind, in plaats van in boeken te gaan zitten zoeken naar een bepaalde manier van reageren.

Succes

Reactie voor op de website?

23.10. Gewoon accepteren

Ik ben ook een 'puber', en ik ben het op zich wel met de ouders eens, maar je kan natuurlijk niet alle pubers over 1 kam scheren. De ene zal beter luisteren de ander is eigenwijzer naar de ouders toe.

Ik word thuis geslagen, er wordt tegen me gescholden, ik word niet geaccepteerd door m'n broer en m'n zus en ik had zelfmoord neigingen. Als je in zo'n situatie zit is het natuurlijk heel logisch dat je kind dan tijd voor zichzelf nodig heeft, om na te denken, het advies van vrienden horen, zonder dat je gekweld word door de woorden van je ouders!

Jullie hebben als ouders precies hetzelfde meegemaakt, dat je ineens zonder reden boos was en dat je gewooon alles kort en klein zou willen slaan. Als dat bij je puber gebeurt, laat het dan en ga er niet op in! Je maakt het alleen maar erger!

Als ik jullie was dan zou ik dit advies maar aannemen. Je moet kinderen gewoon accepteren zoals ze zijn, ook al reageren ze dom of zien ze er als een hoer uit, het is hun probleem om voor gek te lopen, niet dat van U. U heeft al geprobeerd (denk ik) om er wat van te zeggen

Reactie voor op de website?

23.11. Waar blijf je nog als ouder/opvoeder?

Maar wat, lieve mansen, als je midden in dat gevoel zit, dat je als opvoeder een kind van de ene bevlieging in de andere ziet schieten, dat ze de waarheid vaak verdraait, dat ze net als een ander wil kappen met school en dat ze overal vreselijke woorden op schrijft. Wat moet je met dat gevoel als het kind niet wil praten, niet met mij want dat is niet interessant genoeg, ik ken haar te goed. Wel praat met andere volwassenen en daar dan ook leugens neer legt. Ze dramatiseert om aandacht te trekken en wij worden straks beschuldigd van slecht ouderschap. Ze overziet de gevolgen van haar verhalen niet. Alle pedagogische gesprekken zijn al uit de kast getrokken. Ze krijgt genoeg vrijheid voor iemand van 15. Maar er zijn nu eenmaal redelijke grenzen. Die horen er ook te zijn.

Je leest hier verhalen van pubers die zelf tot inzicht zijn gekomen. Ik mag van harte hopen dat dat met haar ook gebeurt. Maar ik kan daar niet zomaar vanuit gaan. Het kan ook anders aflopen. Een puber mag zich dan knap rot voelen, probeer je eens voor te stellen hoe een ouder zich voelt, wanneer je zo onterecht buiten spel wordt gezet en maar moet hopen dat het goed af loopt. Dat gevoel is zo diep triest en energievretend, maar het schijnt er bij te horen. Dan wil je ook wel eens gaan trappen en schelden en onnadenkende kreten roepen. Maar dat doe je niet meer, die fase heb je gehad. Nee, nu moet je met zo'n intens gevoel van onmacht nog in alle redelijkheid gaan handelen. Nadenken over elk woord en elke blik. Opletten dat je haar niet nog meer munitie in handen geeft.

Mijn advies is een moeilijke. Maak het niet persoonlijk. Zorg dat het je niet persoonlijk raakt. Zie het breed, en blijf op de achtergrond aanwezig om ze op te vangen. Hoe moeilijk dat ook is.

Reactie voor op de website?

23.12. Goedzo!

Hallo,

Wat knap dat jij je zo goed kunt uitdrukken. Ik heb zelf 2 zonen in de puberleeftijd. En ik moet best wel toegeven dat ik soms gek van hen word, maar zij ook van mij. Wij hebben hier de afspraak dat als iemand onterecht uitvalt naar een ander er een excuus op volgt. Dit geldt voor de puber maar zeker ook voor de ouder. En alles is hier bespreekbaar.

De volwassenen moeten eens ophouden om te zeggen hoe het vroeger was. Als je de jeugd nu ziet, zijn ze toch wel wat verstandiger dan wij op dezelfde leeftijd. De hedendaagse jeugd vergooit zijn toekomst echt niet hoor. Volwassenen moeten eens een serieus gesprek aangaan met een puber en ze zullen erachter komen dat een puber echt niet slecht is, maar vaak weet wat hij of zij wil en doet.

Reactie voor op de website?

23.13. Ouders weten niet altijd alles beter, ook al denken ze van wel

Dat probeer ik m'n ouders ook wijs te maken, als ze me vrijer laten dat 't dan zeker beter gaat. Altijd thuis zitten, word ik chagrijnig. En reageer t op hun af. En dan krijgen we ruzie en krijg ik weer straf. K moet veranderen van ze. En dat ben k ook de laaste 2 weken, maar heb vandaag weer ruzie gehad. En ze zeggen dat k weer terug bij af ben. Bben nog alleen maar thuis geweest of k was vroeg thuis en mocht laat thuis komen. Nu wil k ff weg mag 't niet. Als k moet veranderen moeten zij eerst...

Reactie voor op de website?

23.14. Wat als je kind niets wil?

Een van mijn dochters wil ook niet praten, we hebben haar het advies gegeven om rust en ruimte te zoeken voor zichzelf, dus op kamers.

Een uitzet voor haar bij elkaar gespaard enzovoorts.

Uiteindelijk moet je je kinderen gewoon laten gaan en dat doen waarvan zij denken dat dit het beste is voor hunzelf. Praten met een vertrouwd iemand is altijd enger dan met een vreemde.

Sommige kinderen kunnen niet anders dan liegen, ja het is kwetsend maar vroeg of laat komt de omgeving hier ook achter. Er is beslist niet altijd een reden voor te vinden. Ook het karakter (ik voel mij altijd en eeuwig achtergesteld, in het middelpunt van alle belangstelling willen staan e.d. speelt een rol).

Als je het dan nog kunt opbrengen kun je je kind weer opvangen. Maar niet ten koste van alles, vertrouwen en respect is iets dat van twee kanten moet komen en dat je niet kunt afdwingen.

Reactie voor op de website?

23.15. Manier van opvoeden

Ib en een jongen van 19 jaar. Mijn ouders hebben mij altijd heel vrij gelaten. Daarmee bedoel ik dat mijn ouders vertrouwen in mij hadden. En ja, de pubertijd beinvloedt je kind enorm, maar je hele leven wordt je beinvloed door je hormonen. Bij sommige mensen heeft het andere effekten dan bij andere en daarom vind ik dat je je kind geweldloos en vrij moet opvoeden. De verantwoordelijkheidsverwachting bij een kind moet je niet te hoog leggen, een kind blijft een kind en een mens maakt fouten, dus zal je je kind nooit fysiek moeten straffen.

Als ik bijvoorbeeld iets verkeerds had gedaan (veeel te laat thuis komen, belofte niet nakomen, spijbelen) dan straften mijn ouders mij zonder een preek te houden. Mijn vader trok een teleurgesteld of boos gezicht bijvoorbeeld en dat raakte ons (mij en me zus) echt. Want hij was echt strait to the point. En mijn moeder was er voor al de kleine dingetjes (te laat thuis komen, schelden, spijbelen en dat soort dingen). Dat komt omdat het karakter van mij moeder heel zorgelijk is, maar ze is veeeel milder dan mijn vader. Mijn vader trok een boze houding bij ernstige gevallen zodat je meteen wist dat je wat fout had gedaan alleen al door in zijn omgeving te zijn.

En ik vind het heeeel fout dat ouders hun kind slaan of een tik geven. Dan voed je je kind op met geweld. Als je bijv. een tik geeft dan voelt het kind op gedachten niveau het geweld van de ouder aan. Het kind begrijpt dit niet en raakt verward, waarbij bepaalde emoties jaren lang in het onderbewustzijn rondkunnen waren. Dit beseffen zulke ouders niet omdat ze op dat moment verblind zijn door hun frustratie boosheid. En het is dan inderdaad het beste om even tijd voor je zelf te nemen en tot rust te komen.

Kortom, ik ben van mening dat kinderen hun ouders vanzelf leren respecteren en waarderen als de ouders zichzelf als ouders zullen gedragen door wijs te blijven en hun kinderen in tegenspoed te zullen helpen. Ouders moeten het kind vrijheid geven, een kind moet tenslotte alleen leren om gaan met het verantwoordelijkheids gevoel.

En onthoud: een ouder leert van zijn kind en past zo zij gedrag aan, aan het kind!

Reactie voor op de website?

23.16. Denk na

Ik weet best dat het als puber niet makkelijk is. Ik vind het heel normaal dat je vanaf 17 of 18 jaar los wil van je ouders en heel veel zelf wil ontdekken. Onze zoon (bijna 18) mag bij zijn vriendin blijven slapen, zij blijft bij ons slapen. Ze gaan en staan waar ze willen. Er is zelfs geen vast uur meer dat ze thuis moeten zijn.

Mijn grootste probleem is dat ik de indruk heb dat hoe meer ik toelaat, hoe minder wij van hem mogen verwachten. Zijn kamer is een mesthoop. Zijn kleren liggen overal behalve in de kast. Ik weet dat ikzelf misschien wel wat te veel opruim, maar als je nu weet dat je moeder veeeeel minder zaagt als je kamer een beetje opgeruimd is, waarom is dat dan zo moeilijk om daar een beetje rekening mee te houden?

Wanhopige moeder

Reactie voor op de website?

23.17. Is dit normaal?

Ik ben 21, bij ons thuis word al vanaf dat ik klein ben geschreeuwd. Het lijkt wel of dat er niets normaal gezegd kan worden of het wordt weer schreeuwen. En over die regels gesproken... nu nog bepalen mijn ouders zowat alles voor me en ertegen ingaan heeft voor mij geen enkele nut. En waarom niet? Omdat mijn ouders nog steeds leven volgens de regel: vrouwen moeten alles en jongens hoeven niks. Dat merk ik dus al met mijn broertje van 15. Hij mag alles maar dan ook echt alles. Is dit dan normaal? Verder heb ik gewoon normaal een baan, help mijn ouders overal mee. Maar hoe los ik dit op ?

Reactie voor op de website?

23.18. Niet normaal

Nee, ik vind het niet normaal. Ik heb ook geen prettige jeugd gehad en ik was dan ook 18 toen ik het huis uitging. Is dat voor jou een mogelijkheid? Je hebt een baan dus zou je een kamer kunnen huren?

Sterkte, Ellen

Reactie voor op de website?

23.19. ey

ik wil graag ergens anders woonen,want ik heb veel ruzie met mijn ouders en ben al meerderre keerne weggelopen. de ruzie's gaan vooral over school en spullen. ik ben een jongen van 14 jaar reaactei's graag op mijn e-mail

Reactie voor op de website?

23.20. Terug naar af

Heerlijk als je kinderen verkering hebben en je ziet dat ze het serieus menen. Dat laatste heb je zo in de gaten en dan geef je ook gauw toe, blijf maar slapen als jullie zo graag willen. Ik heb ze ook nog graag een keertje thuis. Maar wat als de verkering uit gaat? Dan is het over met zoveel vrijheid, vind ik. Dan kun je niet meer overal blijven slapen als je wil en dan moet je ook weer een beetje redelijk op tijd thuis zijn. Bij de ene zal dit meer meevallen dan bij de ander, het valt niet mee om weer "alleen" te zijn, en je broer of zus mag dat gewoon nog wel, want die heeft nog verkering.

Ik heb erg veel ruzie met mijn dochter nadat haar verkering uit was, ze was veel vrijheid kwijt, maar ik wil gewoon weten waar ze uithangt en dat ze op tijd thuis is. Het is niet gemakkelijk maar ik weet dat ik toch weer die fout maak als er weer verkering is. Ze zijn toch het liefste de hele tijd bij elkaar, dat gun ik ze dan toch wel weer. Dat is misschien wel een nadeel of toch een voordeel van ouders zoals wij die hun kinderen alles gunnen, maar de terugval is groot als het anders wordt.

Reactie voor op de website?

23.21. Wat een 'gelul' allemaal

Hou je aan de 'huisregels'. Die zijn er niet voor niets. Anders.. wegwezen, en je ouders niet 'meer' tot last zijn. Als je het 'makkelijk' wilt hebben, verplaats je dan eens in 'hun' situatie. Ik denk dat je dan snel 'begrijpt' wat zij graag willen 'zien'. Dop dan maar je eigen 'boontjes'.

Peter

Reactie voor op de website?

23.22. De leeftijd

Ik ben zelf ook een puber. Ik heb aan 1 stuk door ruzie met mijn ouders. Mijn vader is heel gestrest op zijn werk en ik word zenuwachtig van hem! Ik hoef maar wat te zeggen om hem te willen helpen en dan begint hij al tegen mij te schreeuwen (vuile trees, misbaksel enz.) Ik probeer rustig terug te praten zonder te schreeuwen, maar als hij schreeuwt ga je van zelf terug schreeuwen om er boven uit te komen. Dat schiet dus niet op! Ik vind dat ouders er niet zo'n probleem van moeten maken, ze zijn zelf ook zo geweest denk ik. En meteen als ik boos word zeggen ze, niet op reageren .. t ligt aan de leeftijd enz.

Reactie voor op de website?

23.23. Slaapkamer van het kind

Wanhopige moeder: de slaapkamer van een kind in de pubertijd is je heiligdom! 'Vroeger', toen je je kamer nog moest delen met broertjes en zusjes, had je die ruimte niet. Nu hebben ze die ruimte wel en als, bij mijn moeder inwonende, 20 jarige meid moet ik zeggen dat de enige plek waar ik mezelf kan zijn, mijn slaapkamer is. Is het een keer een troep, dan ondervind ik daar zelf de lasten al van, doordat ik in het donker overal mijn enkels breek... Laat staan hoe ik me voel als mijn moeder ook nog eens gaat 'zeiken' over het opruimen van die 'zwijnenstal'.

De slaapkamer is de meest privacy gevoelige ruimte voor een tiener in huis, naast het toilet en de badkamer. Op mijn 12e vroeg ik om een slot op de deur van mijn slaapkamer. Vond dit niet meer dan normaal. Ik ben gesteld op mijn privacy en verwacht dat de slaapkamer die mij toebedeeld is ook van mij is en dat de enige ruimte in huis is waar mijn regels gelden. Ik doe mijn eigen was, ruim sinds mijn peutertjd mijn eigen kamer op, ik was mijn slaapkamerraamgordijnen zelf, ik stof, ik dweil, ben volledig verantwoordelijk voor mijn kamer, altijd geweest.

En okay, tot mijn tiende riep mijn vader ook altijd dat als ik NU die ZWIJNENSTAL niet zou opruimen, hij alles wat op de grond lag in de vuilnisbak zou donderen. Hij heeft dit echter nooit gedaan... Geef uw zoon de -beperkte- vrijheid om te bepalen hoe groot de bende is waarin HIJ slaapt. Ik vraag me altijd af wat ouders op de slaapkamers van hun kinderen te doen hebben. Laat ze weten dat dat hun plekje is, dat ze er zelf verantwoordelijk voor zijn. Laat ze zelf hun bed opmaken, zijn ze zeker vanaf hun 12e echt wel klaar voor om te leren! Laat ze weten dat als ze er een bende van maken zij de volledige verantwoordelijkheid moeten gaan dragen over alle stofnesten, spinnenwebben, kakkerlakken, vuile was, e.d. Laat ze echter weten dat de algemene regels van het huis ook gelden in de slaapkamer: geen geluidsoverlast (ofwel door seksuele uitspattingen of muziek), geen drugs, eventueel geen alcohol.

Maar laat ze in vredesnaam in hun eigen vieze was slapen, als ze er geen afstand van kunnen doen en het zo lekker vinden ruiken... Probeer de lol van de situatie in te zien!

Reactie voor op de website?

23.24. Ronduit bot

Ik lees hier heel wat ellende en ik ben zelf maar een eenvoudige moeder van 4 kids waarvan 2 pubers en ik kan me heel goed voorstellen dat ouders "gek" worden, want dat heb ik zelf ook regelmatig. Mensen zetten hier hun gevoelens neer en zoeken steun bij lotgenoten. Moet er dan op deze manier gereageerd worden?? Ik vind het ronduit bot en ontzettend ongemanierd!! En het heeft geen enkele bijdrage!! Ik weet niet of u kinderen heeft, maar zowel dan wens ik HEN héél veel sterkte met u als ouder

Reactie voor op de website?

23.25. Slaapkamer van het kind

Bedankt, had zojuist m'n zoveelste briefje geschreven, en inmiddels verscheurd over het opruimen, wat absoluut niet helpt alleen maar voor 'n ongezellige sfeer in huis zorgt. De kinderen (4stuks) zijn wel heel behulpzaam bij het koken, boodschappen doen. Bedankt eigenlijk is het helemaal nog niet zo erg en ik was/ben ook niet zo netjes :D !! dus hoera de genen :( ha ha

groetjes, 'n rustige mams

Reactie voor op de website?

23.26. Opruimen of huiarrest

Ik vind ook dat een kind zelf moet bepalen of het zijn of haar kamer opruimt of niet. Ik zelf ben ook een puber en ik vind het veel fijner als mijn kamer een beetje slordig is en aan een net bureau heb ik een hekel. Maar mijn moeder denkt er blijkbaar anders over en ze schreeuwt telkens dat ik hem moet opruimen. Ik moet hem bijvoorbeeld elk weekend opruimen en elke maand alles uitmesten en veel weggooien.

Als ik hem doordeweeks nog een beetje overhoop haal moet ik hem ook opruimen. Ik mag niet eens naar mijn vriendinnen toe als mijn kamer niet netjes is. Wees eerlijk, dat slaat toch nergens op. Meestal "helpt" zij mee en daarna ben ik altijd alles kwijt. Meestal ruim ik hem heel snel op door alles in mijn kast te gooien of ik ren weg naar mijn vriendinnen voor zij zegt dat ik moet opruimen.

Aan alle ouders die dit lezen: laat hem of haar zelf beslissen over hun kamer, als je dat niet doet gaan je kinderen zich aan je ergeren en lopen ze van je weg. Daardoor krijg je ook op andere onderwerpen minder zeggenschap over hun.

-xxx-

Reactie voor op de website?

23.27. Zelf rustig blijven helpt ook!

Ik lees veel over schreeuwen naar elkaar. Meestal is het een reactie op een actie. Opvoeden heeft ook te maken met emoties, verwachtingen, verantwoordelijkheid nemen, maar ook accepteren dat ieder kind zijn eigen ikje heeft. Ik doe veel dingen op mijn manier omdat ik dat prettig vind, ik hoop dat er ook zaken tussen zitten die mijn kids ook oppakken en overnemen.

Maar ja ik ben al veel ouder, mijn kids zijn in de leeftijd van 7 tot 16, en ik zie bij allemaal veel overeenkomsten in de dingen die ik doe, maar er blijven dingen die ze op hun eigen manier doen. Opruimen is bij geen van allen een sterke kant, maar behulpzaam zijn ze wel, en als je iets vraagt op een rustige manier dan bereik je daar vaak veel meer mee als dat je loopt te gillen dat ze hun troep moeten opruimen. Dat is een dubbele irritatie, dus wordt dubbel en dwars niet gedaan, heb je weer een frustratie erbij, kortom zelf rustig blijven helpt echt.

Een sterk gezegde luidt: verbeter de wereld begin bij jezelf. En respect moet je verdienen die krijg je niet. En de mooiste van allemaal verwacht van mij geen respect als je dat zelf ook niet bent en/of geeft. Nou ouders EN pubers, als we daar allebei nu eens mee beginnen, dan zou er ook niet zoveel meer geschreeuwd worden.

Peace! Jennie

Reactie voor op de website?

23.28. Moeilijkste, puber opvoeden

Niets is zo moeilijk als een puber opvoeden, maar niks is ook zo moeilijk als je weg te vinden als puber: twee verschillende werelden.

Als ouders heb je altijd: Doe ik het goed? Ben ik te streng? Ben ik te makkelijk?

Het enige is als ouder: je doet het allemaal met de beste bedoelingen!

Zelf heb ik een geweldige, liefdevolle jeugd gehad. Mijn ouders waren in de opvoeding vrij maar ook zeer bezorgd. Zo mocht ik uitgaan zo laat als ik zelf wilde, maar één van mijn ouders haalde mij en bracht mij!

Die bezorgheid begreep ik niet als puber. Toen ik puber was kon ik de hele wereld aan en dacht dat ik de wijsheid in pacht had.

Nu ben ik zelf moeder en begrijp ik pas die bezorgdheid van mijn ouders.

Toch begrepen zij dat pubers ook de wereld willen ontdekken en bewonder toen hun oplossing. Ze hebben mij vrij gelaten maar beschermde mij toch. Ook vonden zij niks raar en kon ik over alles praten.

Zij zijn mijn ouders maar ook mijn beste vrienden ... nu nog!

Diane

Reactie voor op de website?

23.29. Myn arme mams

Heey, ik ben zelf 14 jaar. Mijn moeder is in de overgang en ik in de puberteit. Je snapt dat dat niet goed samen gaat. Ik kom nu zeg maar in de wereld van uitgaan & drinken enzo, maar mijn moeder gaat eraan kapot. Ze kan me niet loslaten.

Ik vind dat natuurlijk heel erg irritant maar ik begrijp het wel weetje. Ik praat veel met mijn moeder. Ze weet eigenlijk alles van me. Er zijn ook heel veel dingen aan de hand nu. Ik kan het haar beter niet vertellen want ze gaat zich zorgen maken. Maar ik vind het zo zielig voor mijn moeder. Wat moet ik nou doen? Moet ik haar nou blijven vertellen en eerlijk zijn met wat er allemaal gebeurt, of moet ik liegen en zorgen dat ze zich geen zorgen meer maakt?

Reactie voor op de website?

23.30. Re: mijn arme mams

Lief van je dat je aan je moeder denkt. Ik weet niet of je een hij of zij bent maar ik snap best wel dat jij het er moeilijk mee hebt om alles te vertellen. Moeders en natuurlijk ook vaders maken zich zorgen over een puber die zich losmaakt van zijn ouders. En ook jou moeder heeft waarschijnlijk vroeger niet alles verteld aan haar moeder om jou oma dus niet ongerust te maken. Vraag het maar aan haar. En niet alleen moeders in de overgang maken zich zorgen over hun pubers hoor.

Je moeder is waarschijnlijk nu wat gevoeliger nu ze in de overgang zit. En over dat drinken, weet je zelf ook wel dat je daar beter nog even mee kunt wachten. dat is ook een punt waar ik mij als moeder van een 14 jarige zorgen over zou maken.

Maar waarover zou je nu echt willen liegen? Liegen naar jouw moeder zal jou ook geen goed gevoel geven en je zal je schuldig gaan voelen. Probeer toch nog zoveel mogelijk te praten met je moeder. Ik denk dat als je eerlijk bent het vertrouwen van je moeder in jou zal blijven. Besef wel dat een kind voor een moeder altijd een kind zal blijven en ze altijd van je blijft houden.

Ik hoop voor jou dat je moeder je begrijpt met jou dilemma. Ach lief kind, er zouden heel wat moeders zijn die wilden dat hun puber op deze mannier aan hun moeder dacht.

Reactie voor op de website?

23.31. Lastige situatie

Ik snap het probleem, maar sommige moeders slaan wel eens. Maar als ze je slaat omdat ze gewoon boos is dan vind ik het bullshit wat ze doet, sorry dat ik het zeg, als een moeder gewoon een zachte tik geeft vind ik het geen probleem maar als ze je met opzet egt slaat om dat ze zomaar boos is dan is er iets met haar mis ik hoop voor je dat het nog goed komt.

Jovan

Reactie voor op de website?

23.32. Denk na

Reactie op Denk na!

Ik heb het anders. Mijn zoon schreeuwt tegen mij, en hoe rustig ik ook blijf, hoe harder hij gaat schreeuwen. Meestal loop ik weg, want in schreeuwen heb ik geen zin. We hebben en groot gezin en de kleinste is 6 jaar en die daarna is 16 - 17 - 17 -20 jaar. De twee van 17 geven de meeste problemen, helaas. De ene woont bij haar moeder; hebben wij weinig last van, maar schreeuwt ook als een speenvarken.

En de andere is mijn zoon. Hij voelt zich niet thuis tussen 4 meiden, maar beseft niet dat hij voorrang krijgt bij ons. En zegt elke keer weer dat we de meiden voortrekken, terwijl iedereen ziet dat dit niet zo is.

Ik baal zo van dat geschreeuw, word er af en toe zo gek van. Waarom niet gewoon praten dan kom je veel verder. Oke volgende morgen zegt hij sorry, maar wil dat ook gelijk dat ik normaal doe tegen hem. Of ik dit nu wel of niet doe, hij voelt zich altijd de minderheid in ons gezin, terwijl hij dit niet is.

Dus niet terugschreeuwen, heeft ook geen zin hier, want als hij pissig is dan is iederen in ons gezin de boosdoener behalve hij.

Caroline

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Denk na!

  1. Wat is vrij
  2. Wat is vrij?
  3. Mijn moeder is vaak boos op me
  4. Mijn moeder is vaak boos op me - slaan?
  5. Vrij zijn is niet altijd goed
  6. Iedereen is een uitzondering
  7. Simpel
  8. Wat is vrij? Nou?
  9. Luister naar je intuïtie!
  10. Gewoon accepteren
  11. Waar blijf je nog als ouder/opvoeder?
  12. Goedzo!
  13. Ouders weten niet altijd alles beter, ook al denken ze van wel
  14. Wat als je kind niets wil?
  15. Manier van opvoeden
  16. Denk na
  17. Is dit normaal?
  18. Niet normaal
  19. ey
  20. Terug naar af
  21. Wat een \'gelul\' allemaal
  22. De leeftijd
  23. Slaapkamer van het kind
  24. Ronduit bot
  25. Slaapkamer van het kind
  26. Opruimen of huiarrest
  27. Zelf rustig blijven helpt ook!
  28. Moeilijkste, puber opvoeden
  29. Myn arme mams
  30. Re: mijn arme mams
  31. Lastige situatie
  32. Denk na

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.