Groot Gezin
Terug naar Ouders Online Pubers
Ouders Online
Thema-pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

13. Mijn dochter van 17 liegt en ik weet niet meer wat te doen

Wij hebben een zoon van 14 en een dochter van 17. Onze dochter van 17 geeft en heeft grote problemen. Wij hadden altijd de 2 liefste kinderen van de wereld en snappen dan ook niet wat er de laatste jaren over ons heen komt. Mag ik a.u.b. ons verhaal over ons oudste kind vertellen en misschien Uw reactie ontvangen?

Tot onze dochter een jaar of 14 was, hebben wij qua opvoeding weinig tot geen problemen gehad. Wij wonen in een dorp onder de rook van Rotterdam en onze kinderen hebben zelden of nooit straf gehad, omdat ze eigenlijk altijd sociaal waren en precies wisten, wat wel en niet kon. Onze dochter van 13 ging na de basisschool in ons dorp in Rotterdam naar school met een VMBO-TL advies. Bleef het 1e jaar zitten omdat ze een gigantische leerachterstand bleek te hebben en heeft zich op bijzondere wijze niet laten kisten door dit feit, maar zich een plekje geknokt op HAVO niveau.

Kort daarna gingen haar cijfers hard achteruit, bleek ze met "verkeerde" vrienden om te gaan, werd ze overvallen en kwamen "de aanslagen van 11 september" waar op school nauwelijks of geen aandacht aan werd besteed. Wij zagen ons kind zienderogen achteruit gaan. Ze begon te liegen en bedriegen, werd opgepakt voor winkeldiefstal. Wij hebben haar van het politiebureau opgehaald, zijn niet boos geworden, maar hebben wel een goed gesprek met haar gehad. Ze kreeg een taakstraf, die ze, voorzover wij weten keurig heeft gedaan. We dachten toen, dat alles goed zou komen en dat leek ook even zo te zijn.....

Ze begon weg te lopen, te liegen, te bedriegen, zat zeer geheimzinnig te doen via MSN en gebruikte volgens ons op dat moment ook drugs. Toen wij de drugsinfo lijn belden, zeiden ze ons dat ons kind (net 15 jaar) haar eigen leven moest leiden, met haar eigen vrienden. Wij waren perplex... Wij probeerden het RIAGG in te schakelen en telkens als wij daar als gezin kwamen vertelden ze ons dat wij inderdaad hulp nodig hadden als gezin...

Totdat onze dochter daar alleen een gesprek had, daarna werden wij gebeld dat onze dochter een geweldig leuke meid was, die slechts in de pubertijd was en dat wij ons niet zo druk moesten maken. Wachtlijsten waren er en over een 1 jaar zouden wij aan beurt zijn.

Sinds bijna twee jaar heeft onze dochter een vriend (19) die ons vertelt hoe wij onze dochter op moeten voeden. Wij mogen haar vooral geen straf geven, want dat doe je bij iemand van "AL" 17 niet. Wij zijn hopeloos gestoord en ouderwets terwijl wij juist proberen om ons kind op een goede manier door de pubertijd heen te loodsen. Ze mag veel (regelmatig naar disco's, popconcerten enz.)

Afgelopen weekend moesten wij een reparatie aan ons 2e huisje verrichten en zij moest werken, ze mocht dus alleen thuis blijven onder voorwaarde dat er niemand in huis zou komen, behalve zij en haar vriend. Bleek dat er stiekem een een "vriend" van internet in ons huis geslapen te hebben. Hierdoor is ze haar beste vriendin kwijtgeraakt, bedreigde ze mij met een mes en is alles geëscaleerd. Vanavond mocht ze toch naar haar vriend mits ze om 10.30 thuis zou zijn... om 10.30 belde ze dat ze daar toch maar bleef slapen, terwijl ze om 8.15 morgenochtend op school moet zijn. Toen ging mijn man door het lint en zei dat ze nu door hem opgehaald zou worden. Hierop werd door de vriend van mijn dochter sarcastisch gereageerd, op een manier van wat wil je nou???

Wij zijn naar die vriend gereden (die nog bij zijn ouders woont en 19 jaar is). De hele zaak is geëscaleerd en er is politie bij geweest. Onze dochter zat er heel zielig bij en vertelde dat ze regelmatig werd geslagen en niets mocht. Haar vriend weet niet eens dat die "vriend" bij haar heeft geslapen.

Ik weet niet meer wat te doen, ze is nu thuis en slaapt, maar ik ben de wanhoop nabij. Geen mens vertrouwt haar meer, ouders van vrienden en vriendinnen willen niets meer met haar te maken hebben en zelfs buren die ze wel in "vertrouwen" nam haken af. Waarom, wie kan haar helpen??

Vroeger vertelde ze alles, kroop tegen mij aan in bed, vroeg om een verhaaltje en nu vertelt ze niets meer en leeft in haar eigen wereld, waarin geen plaats lijkt voor ouderliefde of respect voor elkaar. Is ze gewoon een leugenares of is er meer aan de hand, heeft ze een depressie of zien wij het allemaal te zwart????

A.u.b. wij houden zielsveel van onze kinderen maar zijn echt wanhopig. Wij willen haar vasthouden, maar ze wijst ons aan alle kanten af.

Karin

Reactie voor op de website?

13.1. Probeer haar te steunen om dichter bij haar te komen

Ik vind het heel erg voor jullie. Dit is best een erge situatie, waar je zorgvuldig mee om moet gaan. Probeer rustig met haar te praten, begin niet meteen met het onderwerp. Geef haar eerst een beetje liefde en vertrouwen en probeer haar leven niet te regelen voor haar. Laat haar op een rustige manier merken hoeveel jullie om haar geven en dat je haar wil helpen. Veel sterkte en kracht voor jullie, en heb hoop, dan komt alles goed.

groetjes Mionisia

Reactie voor op de website?

13.2. Tijd, tijd, tijd, en nog veel meer tijd

Lijkt mijn dochter wel.. ik ben teruggegaan naar de periode dat het wel goed ging. Ik ben echt pipi langkous verhaaltje gaan voorlezen. Het hielp en de relatie kon weer worden opgebouwd.

Echt 's avonds gewoon op het bed van haar jongere zusje haar en dit zusje voorlezen. Ze kwam en bleef. Daarna het systeem herhaald wat we toen ook hadden, even kletsen (alleen leuke 'veilige' onderwerpen natuurlijk) en ze kon weer slapen. Dit heb ik ongeveer 6 maanden volgehouden en de rest van de zooi die ze deed genegeerd.

Ik heb haar altijd verdedigd tegen vrienden maar ben geen brug voor haar en deze mensen geweest. Als zij vonden dat ze haar moesten laten schieten, moesten ze dat maar doen, ik bleef komen. Hier door ben ik verschillende mensen kwijt geraakt maar zijn de weinigen die er bleven wel dierbaarder door geworden.

Op het laatst was er nog één vriendin van mij die ze vertrouwde. Deze vriendin werd door mij niet meer gebeld, bezocht of wat dan ook om de veiligheid van het contact te 'garanderen' voor mijn dochter. Mijn vriendin wist dit, ik wist dit en het was een geweldige steun te weten dat er nog iemand in het systeem zat die haar kon steunen. Zij 'voedde' haar op, had het met haar over dingen die ze deed en was even haar moeder.

Ondertussen is de vriend (inderdaad ook zo'n kwal) het huis uit, is ze blijven zitten, maar maakt ze nu wel haar huiswerk. Het contact met mijn vriendin is minder, het contact met mij beter.

Ik ben er nog niet, zij is er nog niet, maar het gaat al beter dan een jaar geleden. Het kost alleen heel veel geduld en vooral tijd, tijd, tijd, tijd en nog meer tijd.

Reactie voor op de website?

13.3. Mijn meis wil hier niet meer wonen

Mijn dochter is nu sinds bijna 3 weken weg. Ze is naar jeugdzorg gegaan en mag nu een aantal weken in de crisisopvang blijven. Haar maatschappelijk werkster denkt dat er meer aan de hand is. Tot nu toe heeft zij het er naar haar zin. Maar ze mag heel veel minder als thuis en daar is ze knap boos over. Ze moet n.l. overal toestemming voor vragen, zelfs als ze d'r haar een kleurtje wil geven. De afgelopen weken heb ik enorm veel verdriet hierover gehad en wist ik niet waar ik het zoeken moest. Er verandert echter iets in mij, ik merk dat ik eigenlijk een enorme boosheid voel. Ik heb als kind n.l. nooit een aai over mijn bol gehad, werd regelmatig geslagen, ik had geen moeder die mij steunde en eigenlijk ben ik nog steeds de moeder van mijn moeder.

Mijn dochter heeft wel een moeder die er altijd voor haar is, die haar altijd heeft gesteund en altijd trots op haar is geweest. Ik voel mij verraden door mijn eigen kind. Het is een gevoel en het zal ook wel weer overgaan, maar als je hoort dat je kind loopt te vertellen dat ze thuis geslagen werd, geestelijk mishandeld en dat ze geen zakgeld thuis kreeg, dan gaat er wel een knop om.

Ik ben ook boos op de hulpverlening, die twee jaar geleden al had kunnen helpen en net deed alsof wij overbezorgde ouders waren, met alleen maar een heftig puberende dochter. Ze zegt nu dat ze van school af wil, gaan werken en gaan samenwonen met haar vriend. Ze denkt dat ze 800,-- euro gaat verdienen en voor 150,-- euro een flatje kan huren. Omdat ze een enorm gat haar hand heeft, vrezen wij het ergste. Ze is 17 jaar en wij zijn wel (financieel) verantwoordelijk voor haar.

Haar maatschappelijk werkster zegt dat ze onze dochter naar het Riagg wil hebben, maar dat ze/we haar niet kunnen dwingen. Vorige week heeft ze haar vriendje volkomen hysterisch gebeld vanuit de crisisopvang en stonden enige tijd later haar vriend en zijn ouders daar op de stoep. De crisisopvang heeft hen doorgestuurd naar Jeugdzorg, met de mededeling dat ze daar maar een gesprek moeten aanvragen met mijn dochters maatschappelijk werkster. Die voelt daar eigenlijk weinig voor, maar heeft ons toegezegd toch met ze te willen praten maar alleen als onze dochter daarbij is.

Hoe het allemaal verder moet weet ik niet... misschien komt ze ooit weer thuis, misschien denkt ze werkelijk dat ze gelijk heeft en zien we haar nooit meer.... Wij zijn er kapot van, maar gaan door, ze heeft immers ook nog een broertje (die ze overigens wel graag ziet).

Reactie voor op de website?

13.4. Houd moed!!!!

Ik weet niet wat ik tegen je zeggen moet, alleen houd moed. En ik hoop dat het allemaal goed komt voor jullie.

knuffel Eugenie

Reactie voor op de website?

13.5. Maandag wordt een moeilijke dag

Maandag a.s. hebben we een gesprek met onze dochter, haar maatschappelijk werkster en de leidinggevende van de crisisopvang waar ze nu verblijft. Volgens de leiding aldaar is het een heel vriendelijk, keurig opgevoed meisje, zoals ze eigenlijk niet zo vaak zien. Zo kenden wij haar ook. Bij haar maatschappelijk werkster heeft ze aangegeven, dat ze naar een traject voor begeleide kamerbewoning wil, maar daar is een wachtlijst van 1,5 jaar, dus dat valt af. Hierna vertelde ze dat ze dan wel bij haar vriend en zijn ouders wilde gaan wonen. In het gesprek a.s. maandag moet ze aangeven waarom ze niet thuis wil wonen en hoe ze verder met ons denkt om te gaan. Ze moet zelf een hulpvraag stellen, want anders kan ze daar niet blijven. Maar zij ziet zelf geen probleem, dus om wat voor hulp moet ze vragen? Ik zie zo verschrikkelijk tegen maandag op.... iedereen heel hartelijk bedankt voor de reacties en duim a.u.b. een beetje voor ons.

Karin

Reactie voor op de website?

13.6. Laatste nieuws

Ik voel mij als het beeld van Zadkine, het enige dat ik als klein kind al begreep, eerst mijn ouders, toen mijn vriendje en nu jij..... Hoeveel is er nog over van dat hart? Verscheurd, uitgerukt, gebombardeerd, hoeveel kan een mens verdragen? Ik ga door, ik moet wel voor Mark. Ik moet wel een heel slecht mens zijn, dat ik dit verdien.

Mijn dochter liet vandaag via haar maatschappelijk werkster weten dat ze bij wildvreemde mensen wenst te gaan wonen. Wij kunnen eigenlijk niets meer doen. Zij zegt dat ze daar welkom is en ze 17 jaar, dus wij kunnen niets meer doen. Ben op.

Karin

Reactie voor op de website?

13.7. Voor Karin

Hallo Karin,

Wat een naar bericht voor je. Kan je er met je dochter over praten? Krijgen jullie allebei hulp van de maatschappelijk werkster? Sterkte,

Hanneke

Reactie voor op de website?

13.8. Steeds meer vraagtekens........

We hebben afgelopen maandag een gesprek gehad bij de crisisopvang met onze dochter, de leiding aldaar en haar maatschappelijk werkster. Tot onze stomme verbazing kwam ze heel vrolijk binnen, zei tegen iedereen gedag en gaf een hand, kletste gezellig tegen iedereen, behalve ons. Ik werd boos en heb hier wat van gezegd en zonder ons aan te kijken, kon er een "hallo" af.

Het gesprek verliep bizar. Ik had een brief geschreven, omdat ik op het ogenblik veel dingen vergeet door concentratieproblemen. Toen haar gevraagd werd wat er voor problemen thuis waren en hoe vaak ze ruzie met ons had, vertelde ze dat ze iedere dag ruzie met ons had en dat dat kwam omdat ze haar kamer op moest ruimen, de vaatwasser vol moest zetten en meer van dit soort kleine klusjes. Dit verhaal heb ik 2 jaar geleden precies hetzelfde gehoord en gaat nergens over. Toen ik haar mijn brief voorlas, zat ze ons gewoon uit te lachen.

Haar maatschappelijk werkster werd plots heel boos op haar en zei dat ze haar zo niet verder wilde helpen. Toen verdween de grijns om haar mond, op dat moment zei de leiding van de crisisopvang dat ze voortaan 2x per week naar huis ging bellen, dat ze deze week 1x bij ons kwam eten, dat ze binnen nu en een aantal weken naar een andere crisisopvang zou gaan, maar dat er weinig plaatsen vrij zijn, zodat ze waarschijnlijk een aantal dagen thuis zou moeten komen slapen en of ze daarmee akkoord ging....... en ze zei JA.

We waren sprakeloos, zaten een beetje dom voor ons uit te kijken, hebben haar een knuf gegeven en zijn vertrokken. Zaterdag zou ze komen eten en mijn man zou zorgen dat ze om 22.00 uur weer bij de crisisopvang zou zijn. Volgens haar maatschappelijk werkster zouden we "nergens" over moeten praten, geen ruzie maken, gewoon eten, zo gewoon mogelijk doen en een filmpje huren.

Zaterdag tegen middag belde ze, dat ze 's-avonds met een paar vriendinnen uit de crisisopvang wat wilde gaan drinken, dus wilde ze graag om 20.00 uur weer bij de crisisopvang afgeleverd worden, wat moet je dan zeggen? 's-Avonds kwam ze met een bosje bloemen en een stokbrood aan. Het eten was redelijk gezellig, maar daarna heeft ze alle kleding die ze hier nog had hangen ingepakt(ook zomerkleding) en is met haar koffertje en tassen door mijn man door de crisisopvang gebracht. Dat ze bij wildvreemde mensen wilde gaan wonen, is haar gelukkig wel uit haar hoofd gepraat, maar snappen doen we alles steeds minder. We wachten maar gelaten af en hebben gelukkig wel een heel goed contact met haar maatschappelijk werkster en de leiding van de crisisopvang.

Karin

Reactie voor op de website?

13.9. Machteloos

Ik kan u volledig begrijpen hoe machteloos jullie er voorstaan. Wij hebben ook zo'n probleem. Onze dochter is 13 jaar en is in een korte tijd 15 keer weggelopen. Ze zegt ook dat ze mishandeld wordt en we weten van ons zelf dat het niet zo is. De instanties doen er maar niks aan. Ze is al bij alle instanties geweest, en als ze haar niet meer aan kunnen, dan draaien wij er voor op. Ze zit nu in een crisis-opvang. Vrijdag moeten we haar ophalen omdat er geen plaats voor haar is.

Dus staan we er alleen voor. Ik dacht echt dat wij de enigen waren met een probleem. Kunnen jullie ons een tip geven? We zijn machteloos.

Reactie voor op de website?

13.10. Tip

BLIJF OM HULP VRAGEN, SMEKEN, NIET AF LATEN WIMPELEN..... nu kan het nog, als ze dadelijk ouder is, zoals mijn dochter, sta je echt met je rug tegen de muur. Mijn dochter (17) mag zelf zeggen of ze naar een psycholoog/psychiater gaat. Vanaf 16 jaar heb je als ouders niets meer te vertellen, omdat het dan "haar lichaam en geest" is en dat is dan "autonoom". Of je kind op dat moment wel het verstand heeft omdat zelf te kunnen beslissen, maakt niet uit! Mijn dochter kan op dit moment zelf helemaal geen beslissingen maken volgens ons, want alles wordt verteld door haar "vriendje" onder wiens invloed ze de meest gekke dingen heeft gedaan. Toch kunnen en mogen wij niet zeggen dat ze hulp nodig heeft, kunnen we haar niet "dwingen" volgens de hulpverlening (waar wij overigens op dit moment heel veel steun van hebben).

Nog een tip..... hou haar vast, op de momenten dat ze daar voor open staat, blijf haar altijd laten voelen, dat U om haar geeft.

Karin

Reactie voor op de website?

13.11. Bedankt!

Reactie op Tip voor Mijn meis wil hier niet meer wonen.

Bedankt Karin, dat je dit verhaal wilt delen. Ik herken er veel in maar er zijn wel veel verschillen. Mijn dochter van 13 wil bij haar vader gaan wonen. Dus niet helemaal hetzelfde omdat ze toch "onder hoede" blijft. Ik heb haar dan ook toegezegd haar zoveel mogelijk erbij te helpen. Maar ik heb er wel verdriet van. Zeker omdat ik nog herstellende ben van een zware burn-out worden de komende weken erg moeilijk. Ik voel me toch wel ergens schuldig omdat mede door mijn ziekte zij die keuze maakt. Bij haar vader komt ze niet bijster terecht. Hij heeft haar jaren lang gechanteerd en genegeerd. Haar broers snappen er niets van dat ze weg wil.

De tip die jij gaf, daar heb je echt iets aan! Had hem al van mijn vriend gekregen dus was er al mee begonnen. Vrijdag a.s. een gesprek bij maatschappelijk werk op school. Ik zie er enorm tegenop.

Anja

Reactie voor op de website?

13.12. Wat zal dat pijn doen.

Beste Karin

Ik wil een tip geven. Daar moet je voor jezelf wel goed over nadenken. Het is verdomde moeilijk om je iegen kind soms pijn te moeten doen. Maar alleen dan (mijn mening) kan zij merken en leren beseffen hoeveel pijn ze jou doet. Het is hart verscheurend wat ze je aandoet. Maar zij moet duidelijk weten dat ze jou pijn doet. Ik ben van mening dat je haar best ook een beetje pijn mag doen om dat duidelijk te maken. Ik heb het over gevoel en niet over 40 stokslagen natuurlijk.

Ik ben werkzaam met jeugdigen die deze kans niet hebben gekregen en dus in de gevangenis zitten. Maar daar zijn er zelfs bij die nog iets kunnen leren om weer menswaardig de maatschappij in te komen. De meeste jeugdigen missen een strakke structuur. De strakheid van de structuur bestaat dan uit het extreem consequent zijn in alles wat je doet maar dan ook alles. Negatief en positief

Hierdoor onstaat er een vorm van zekerheid waar zij en jij op kunnen bouwen. Want ja is ja en nee is nee. En daar ligt nu het grootste probleem. dit volhouden als liefhebbende ouder. want soms doet het zelfs bij je zelf pijn dat je zo consequent moet zijn.

Natuurlijk mag je wel eens een uitzondering maken. Maar laat het je dochter dan ook duidelijk weten dat dit een uitzondering is. En laat haar dit bevestigen. Zo kan zij nooit zeggen dat ze het niet goed begrepen heeft.

Dit klinkt sommigen barbaars in de oren. Maar ik wilde je alleen maar deelgenoot maken van mijn ervaringen die ik in mijn werk mag op doen. Zo zie ik per jaar ongeveer 25 jeugdigen via mijn werkplek de bajes weer verlaten. Ik heb niet de illusie dat ze allemaal op het rechte pad blijven maar als dat maar een klein percentage is heb ik al een geod gevoel.

Nu gaat het bij jou om je eigen vlees en bloed en dat vraagt veel meer moed en volharding. Wees wel bereid om ook teleurgesteld te raken. En dat zal je meer dan eens gebeuren.

Dus houd alsjeblieft vol, je komt weer bij haar, al duur het tien jaar, dat maakt niet uit. Maar eens. Ja dan zal je zien dat alles de moeite waard was. Je mag alleen snel resultaat verwachten wanneer je dochter het volledige besef heeft wat ze aan het doen is en zij ook 100% achter hulp van jou of een andere professional staat.

Ik hoop met heel mijn hart dat je regelmatig een stapje vooruitgang boekt. Dan is het 10 keer makkelijker om vol te houden. Blijf zoeken meid naar de ingang bij je dochter.

Heel veel sterkte.

groetjes

PS En dat alleen maar omdat ik op zoek was naar een recept om brood te bakken. Ik geloof dus niet in toeval. Voor mij was het mijn lot om dit te moeten lezen en dan mag ik niet vergeten te reageren.

Nu echt dag

Mailen mag je me altijd.

Reactie voor op de website?

13.13. Het blijft moeilijk, maar

Allereerst wil ik graag iedereen bedanken, die zo heeft meegeleefd. Kim woont weer thuis en het is uit met haar vriendje. Toch blijft ze volhouden, dat ze met haar 18e op zichzelf wil gaan wonen en ze blijft proberen ons te manipuleren. Het lukt haar niet meer zo goed, maar ook wij weten niet meer wat waar is of niet waar. Ze is ziek, heeft ziekte van pfeiffer en is doodmoe. Ze is al weken niet naar school geweest en kan dan heel gezellig kletsen, zonder iets te zeggen.

Ze heeft beloofd in elk geval naar het RIAGG toe te gaan en hulp te zoeken, maar de muur blijft meestal metershoog overeind. Ze heeft nu van haar maatschappelijk werkster opdracht gekregen om voor eind Jan. uit te zoeken, wat ze voor opleiding wil gaan doen en hoe ze haar toekomst ziet. We wachten het allemaal maar af en gaan door.

Prettige feestdagen voor allen gewenst van Karin

Reactie voor op de website?

13.14. Strenger zijn, niet naat het RIAGG

Beste ouders,

Ik ben een meisje van 15 jaar. Dit verhaal komt erg bekend voor. Dit is mij ook allemaal overkomen toen ik naar de 1e ging op de middelbare school. Ik had gestolen van mijn ouders, had via hun rekening een telefoonrekening van 800 euro aan een jongen voor internet, ook al heb ik nog steeds contact met hem. Ze moet daar erg voor uitkijken, die mensen daar zijn niet te vertrouwen. U moet uw kind naar een kinder-jeugd psychiater doen, naar een andere school doen zodat ze opnieuw kan beginnen en laat haar merken dat jullie haar wel vertrouwen. Ik zit nu in de 3e en het gaat nu erg goed.

U moet strenger zijn voor haar ook al heeft dat geen zin. Maar u bent erg makkelijk. Probeer zoveel mogelijk er over te praten en stel regels op, want zij wil dit ook niet.

Ik ga dit jaar ervoor zorgen dat ik mijn best doe dat alles goed gaat. Ik wil u heel veel succes wensen, maar t beste is als met iemand praat, het heeft mij erg veel geholpen. En ga niet naar t riagg, want daar kunnen ze je niet goed helpen.

met vriendelijk groeten Marianne

Reactie voor op de website?

13.15. Niet makkelijk reactie

Ik ben niet makkelijk en maak mij er ook niet makkelijk vanaf. Ik zie een kind, dat bijna volwassen is maar die zich ontzettend laat manipuleren door "foute"vrienden. Alles wat ze van huis uit heeft meegekregen is voor haar gevoel niet goed. Je bent 15 jaar jaar en ik luister en begrijp je advies heel goed. Ik neem je ook uiterst serieus, maar..... jij klinkt als iemand die wil luisteren en die haar lesje heeft geleerd.

Mijn dochter echter, wil niet luisteren en denkt dat ze alles al weet..... het maakt mij niet uit, met wie ze praat, als ze maar met iemand praat. Een dat is nou net het probleem, ze wil alleen maar naar "haar vrienden" luisteren. Ze is 17 jaar en dan heb je als ouders vrijwel geen rechten meer. Je kind is volgens zeggen "volwassen" en je hebt niets meer te vertellen.

Ze heeft inmiddels een nieuwe vriend (die heel lief voor haar is) maar toch zal ze sterker moeten worden en moeten leren, meer van zich af te moeten bijten. Ik zal proberen iedereen op de hoogte te houden, van haar wel en wee en hoop er maar het beste van.

liefs Karin

Reactie voor op de website?

13.16. Zo moe...... zo ontzettend moe

Onze dochter is weer weggelopen..... Ze heeft een nieuwe heel lieve vriend, die denkt dat hij haar kan helpen en redden. Ik ben bang, want ik weet dingen die hij niet weet! Ik geloof dat ze oprecht om hem geeft, maar ze heeft ook andere contacten. Ze woont nu een paar weken weken bij hem en zijn ouders in huis en is nu samen met haar vriend en zijn ouders op wintersport. Zijn ouders en hij denken dat het allemaal wel goed komt, maar ik weet misschien te veel.

Ze heeft in elk geval beloofd dat ze naar het Riagg gaat, omdat ze "gaat bewijzen" dat ze geen Borderline heeft. Ik ben er zo kapot van, hoopte dat ze rust zou vinden bij haar nieuwe vriend, maar nu blijkt dat ze opnieuw "nieuwe vrienden" heeft opgedaan via MSN.... en alleen via een rechterlijk bevel kan ik haar MSN blokkeren. Ik zou haar het liefste op laten nemen, maar ook dat blijkt niet mogelijk te zijn, want ze is "geen gevaar voor zichzelf of de samenleving".

Wat is dit voor land in vredesnaam? Karin

Reactie voor op de website?

13.17. Dochters van 17

Ik heb ook zo'n leuke dochter van 17 (bijna 18). Ik heb 4 kinderen, van 19, 17, 15 en van 13 jaar. De oudste is een zoon en daar is niets mis mee, heeft verkering met een lieve meid. Mijn dochter van 15 is ook een leuke, gezellige meid, heeft een leuke vriend, nooit ruzie, ze heeft een leuke baan bij een restaurant, kortom niets aan de hand. De jongste is ook gezellig, heeft belangstelling voor iedereen doet z'n best op school.

Maar m'n 2de kind, een dochter van 17 is helemaal op de verkeerde weg. Haar hele leven schopt ze al overal tegenaan, ze liegt, kliert, moet altijd haar zin hebben anders wordt ze boos en zegt de de domste, onmogelijkste dingen.

In 2003 kreeg ze verkering met een man die 8 jaar ouder was als zij. Het fijnste was dat ze veranderde in een gezellige meid die overal over praatte, mij veel vertelde, en geen ruzie meer maakte thuis. Ik vond dat heel fijn, en schreef dat natuurlijk toe aan haar vriend van wie ik dacht dat het een rustige serieuze man was. Tot hij mee op vakantie ging, ze hadden elke morgen ruzie, en schreeuwden het hele huisje bij elkaar. Ondanks mijn raad om het uit te maken deed ze dat niet. Ze begon naar house-partys te gaan, bleef hele nacht weg, maar ik vond het geen probleem want ze werd goed in de gaten gehouden door haar vriend die erg jaloers was en haar dus niet uit het oog verloor.

De verkering ging op een gegeven moment dus wel uit en toen begonnen de problemen pas echt. Een grote mond opzetten, geld weghalen, niets uitvoeren, te laat op het werk verschijnen, niet haar best doen op school enz. enz. Er was niet mee te praten, ik heb wat brieven aan haar geschreven. Later kwam ik erachter dat ze blowt. Ze heeft het toegegeven en na veel gepraat heeft ze beloofd om alleen zaterdags te blowen en af en toe vrijdags. Ze moet voortaan om half 3 's avonds thuis zijn in het weekend en door de week mag ze niet meer weg 's avonds. Maar ze blijft zeuren: een verjaardag door de week, even een filmpje kijken bij een vriendin, even kaartjes voor het voetballen halen en ga zo maar door.

Als ze haar zin krijgt is het goed en zoniet dan begint ze te schreeuwen en te schelden op alles en iedereen maar vooral op mij. Ik heb haar altijd alles gegeven, aandacht misschien wel te veel, ik breng en haal haar in het weekend, niets is ons teveel. Maar het lijkt wel of er nooit iets goed is, of haar toch altijd iets dwars blijft zitten. Komt het omdat haar vorige vriend een nieuwe vriendin heeft? Is het misschien dat ze wel meer wil blowen, of gebruikt ze misschien andere drugs (ik heb weleens xtc pillen bij haar gevonden maar die waren natuurlijk niet van haar, hoe kwam ik erbij zoiets deed ze niet).

Wanneer kan ik haar weer vertrouwen, elke keer als ik denk dat het beter gaat, zegt ze weer iets en het is weer terug naar af. De andere kinderen hier zeggen zelfs dat ze een vervelend kind is, zelf zegt ze dat wij haar allemaal niet moeten en dat ze hier helemaal niets mag, haar vriendinnen mogen alles. Maar ik wil dat ze nog wat presteert op school, dat ze een leuke baan, beroep krijgt. Hoe die ouders van haar vrienden zijn interesseert me niet zoveel, het gaat mij alleen om haar.

Ik zou er met iemand over willen praten maar je komt niet zo gauw met zo'n problemen buiten de deur, ik ben bang voor de reacties die zoiets oproept. Ik ben ook bang, dat als ik haar te hard aanpak ze haar koffers pakt en bij een van haar vrienden gaat wonen, als ze 18 is denkt ze dat ze alles kan doen wat ze wil, maar als ze eenmaal weg is, komt ze niet meer terug. Het is gewoon heel erg moeilijk als je van iemand houdt, het is je kind en wilt alleen maar het allerbeste voor haar en de rest van de kinderen.

Ik wil de andere ouders die gereageerd hebben veel sterkte toewensen met hun kinderen en misschien dat het ooit nog wel helemaal goed komt. Laten we het hopen.

Reactie voor op de website?

13.18. Zoon van 15 1/2

Ook hier hebben we net de zoveelste crisis doorgemaakt met onze vastberaden, koppige en vooral hautaine puber. Het interesseert hem niks, wat ik/we te vertellen heb(ben), hij wordt laaiend bij ieder serieus gesprek. De laatste ontwikkeling was, dat hij mij een mafkees vond die niet wist waar ze mee bezig was, ik ruïneer zijn leven en hij wil niks met mij te maken hebben. De druk en de spanning dit dit kind veroorzaakt, de sfeer die zo bedorven wordt en mijn relatie die hierdoor enorm onder druk staat..... Ik kan het niet meer opbrengen.

Mijn zoon blijft nu tijdelijk bij zijn vader, zodat hij over zijn gedrag kan nadenken. Hij vindt echter nog steeds, dat ik degene ben die moet nadenken. Ik wil hem een stabiel gezin bieden, hij heeft hier vrijheid en we doen alles voor hem wat in ons vermogen ligt, maar het is blijkbaar niet genoeg. Hoe moet het, als hij niet tot inkeer komt?

Wij hebben zes weken geleden de sociaal verpleegkundige van school ingeschakeld, maar die heeft maar 1x per maand een spreekuur op school. Waar moeten wij hulp zoeken? Ik weer het niet meer....

Verdrietige moeder.

Reactie voor op de website?

13.19. Pubers

Lieve verdrietige ouders,

Ja ik ook weet wat het is om pubers te hebben. Als ik jullie verhaal lees is het net of ik een paar jaar terug ben in de tijd. Ik heb ook zo een kind gehad, heb zelf 4 kinderen, zij was de oudste. En ja het was afzien als ouder. Je had het niet meer in de hand. Als ze klein zijn weet je wat je moet doen, maar als ze een leeftijd krijgen dat ze denken het zelf in de hand te willen hebben, dan gaat van alles mis echt mis. Ze was van huis weggelopen en heb haar twee jaar niet meer gezien. En de politie maar aan de deur als ze een meisje hadden gevonden. Ja dan zit je hart wel in je keel. Heel veel verdriet hadden we. Maar we moesten door. Ze was 15 jaar en ik kon haar niet los laten, heb vaak over straat gelopen waar ik dacht dat ze kon zitten. Maar vond haar niet.

Ik was ook heel boos over alle instanties die het allemaal beter wisten. Ja ik moest ook een keer op het matje komen omdat ze dachten dat ze mishandeld was door haar vader. Ja we zijn soms door een hel gegaan. Maar..... nu, vele jaren later, heb ik met dit meisje (ze is nu 30) zo'n heerlijke relatie dat het alles wat er ooit gebeurt is vergoedt. Ik wil jullie dit alleen maar vertellen dat het soms lijkt dat het nooit meer goed kan komen met je kind en jullie. Maar geloof me, het kan. Het heeft alleen maar tijd nodig en heel wat tranen en onzekerheid. Maar als de ondergrond van het kind goed is, dat ze een goede vertrouwde jeugd heeft gehad, dan geloof ik dat ze op een gegeven moment er weer aan zal denken wie haar het vertrouwde gevoel zal terug kunnen geven.

Op dit ogenblik zit ik weer met een meisje van 18 jaar die denkt dat ze alleen staat. Maar nu weet ik wat ik toen niet wist en dat is geduld hebben en haar het gevoel geven dat wij als ouders er altijd voor haar zijn. Wat ze ook doet, ook als we er niet mee eens zijn. Want wij hebben ook zo onze regels en gevoelens en ze mogen daar niet zo maar overheen lopen. Dus nu ook hoop ik dat op een gegeven moment zij ons niet meer stom en vervelend vindt, maar als haar ouders ziet die haar liefhebben.

Ik hoop dat het wat steun geeft aan jullie, dat ze later toch weer naar huis terug vliegen. Wij voelen met jullie mee. Ton en Sylvia

Reactie voor op de website?

13.20. Bijna 3 lange jaren verdriet

Ik heb lang niet geschreven, mijn meis wil nooit meer thuis wonen. Ze zegt dat wij haar dagboek hebben gelezen. Ik kan praten als "Brugman" maar zij gelooft dat werkelijk. Haar vriendje heeft ze weer gedumpt en ze heeft hem ongelooflijk geschoffeerd. Telkens als iemand haar echt wil helpen, trekt ze zich terug. Haar vriend had het echt goed met haar voor, dus vluchtte ze weer. Naar Jeugdzorg, Jip, Jac en vervolgens de crisisopvang. Daar zit ze nu weer haar wonden te likken. Het rare is echter, dat ze heel regelmatig THUIS komt, mij als eerste belt als ze een goed cijfer heeft gehaald en zelfs contact opneemt met haar ex-vriend, die ze afgelopen week volledig door het stof heeft laten gaan. Ze doet sinds kort echt haar stinkende best om goede cijfers te halen op school en dat lukt haar prima. Ik merk ook dat ze heel veel z.g. "vrienden" heeft gedumpt.

Waar ik het meeste moeite mee heb, is het feit, dat ik, als ze hier komt, niets mag zeggen, dat ik alleen maar vriendelijk en sociaal mag doen, terwijl zij zich gedraagt als mevrouw de barones, weigert om ook iets te doen, de koelkast leegplundert alsof ze HIER woont, direct als ze hier komt achter de computer kruipt, soms een knuffel wil hebben, of zelfs geven (waar ik natuurlijk heel blij mee ben).

Het schipperen, het gebabbel en dat ze telkens weer weggaat is wat ik zo moeilijk vind. Snapt ze nou werkelijk niet, dat wij ten alle tijden willen helpen? Het bovenstaande verhaal geeft mij de moed om door te gaan, maar na drie lang jaren in een hel te hebben geleefd en niet wetende wat er nog komt ben ik wel dood en doodmoe.

Liefs Karin

Reactie voor op de website?

13.21. Praktijkervaring

Toevallig kwam ik op deze site terecht en voel hier veel verdriet en onwetendheid en vaak verkeerde keuzes in hulp. Kan de wereld niet verbeteren maar als ik maar 1 mens kan helpen vind ik t ok. Ben namelijk zelf ook zo'n probleemkind geweest, weglopen, school verpest, agressief, alcoholist enz enz. Altijd wel in mezelf geloofd en er zelf ook uitgekomen maar veel herkenbare problemen zie ik terug, dus als ik u ergens mee kan helpen, vraag maar.

Rasoul

Reactie voor op de website?

13.22. Het aftellen is begonnen

Eindelijk,dinsdag krijgen we de uitslag van alle onderzoeken die zijn uitgevoerd. Ik ben bang, maar het zal ook een opluchting zijn hoop ik, dat we dan eindelijk horen, wat er aan hulp komt en hoe ze dingen gaan aanpekken. Ik hou jullie op de hoogte en hoop er maar het beste van. Bedankt nogmaals voor al het medeleven.

Liefs Karin

Reactie voor op de website?

13.23. Vanuit haar positie

Hoi, ik ben Hylco en ik ben eigenlijk best wel in veel dingen hetzelfde als uw dochter.

Ik probeer nu niet haar fouten goed te praten, maar ik geef u een beeld van wat er aan de hand zou "kunnen" zijn.

In de puberteit weet je niet wat je wilt. Te veel liefde is te weinig vrijheid, te weinig liefde is te weinig aandacht. Probeer een tussenweg te vinden. Laat je dochter haar gang gaan als manier van vrijheid geven en geef haar liefde als zijnde praten en dergelijke (niet altijd hetzelfde onderwerp en niet te opdringerig).

Zeer fijn te horen dat ze nu een lieve vriend heeft. Dat is belangrijk. Je moet niet bang zijn omdat hij minder weet dan jij, zie dat als een positief iets voor haar. Ze kan zo een deel achter zich laten en met een schone draad beginnen.

Ik heb zelf meerdere vriendinnetjes gehad waaronder ook "verkeerde". Je merkt wel dat een lief vriendje of vriendinnetje rust gaat brengen in haar leven. Misschien zelfs stabiliteit en evenwichtigheid thuis.

Daarnaast is niet alles op haar af te schuiven. Het is vaak van 2 kanten. dus ook van jullie kant. Ik heb alleen haar negatieve eigenschappen gelezen. Maar noteer die van u en uw man eens voor uw zelf en kijk waar er dingen verbeterd kunnen worden.

Laat ook je dochter vrij in haar uitgaansleven. Laat haar op stap gaan als ze dat wil. Naar concerten indien ze behoefte heeft daar aan. Muziek is namelijk het beste medicijn tegen chagrijn.

met vriendelijke groet, Hylco

Reactie voor op de website?

13.24. Vanuit iedere positie..

Ik heb een paar dagen gedacht om hier niet op te reageren, maar ik ben aan het leren om van mijn hart geen moordkuil meer te maken en reageer dus maar wel: Jij schrijft, dat je alleen haar negatieve eigenschappen hebt gelezen, maar misschien ben je dan te jong om tussen de regels door te kunnen lezen. Wij houden zielsveel van onze kinderen en er staat ons maar 1 ding voor ogen en dat is hun geluk.

Wij kunnen geluk niet voor hen of jou maken, dat zullen jullie zelf moeten doen, maar jullie moeten ook nadenken over wie je bent en wat je bent en je niet laten manipuleren door mensen die het niet altijd even goed met jullie voor hebben. Ik spreek van nu af weer even voor mijzelf en niet voor mijn man en haar broertje en wil je het volgende even meegeven: IK BEN EEN MOEDER TOT IN DE TOPPEN VAN MIJN TENEN en de meeste moeders zijn dat! Er staat ons maar 1 ding voor ogen, vanaf het moment dat jullie geboren worden/zijn en dat is jullie GELUK.

De meeste "jonge" mensen realiseren zich dat niet en dat is ook helemaal niet erg. Wat wel erg is, is het feit dat heel veel "jonge" mensen denken, dat de wereld alleen om hen draait, dat geluk "te koop" is en dat geluk op dit moment alleen bestaat uit sex en drugs en materiële dingen. Ik ben n.l. degene geweest die "de schuld" heel lang bij mijzelf heb gezocht. Ik ben niet foutloos en mijn man en haar broertje evenmin (wie wel). Maar wat jij schrijft is wel erg kort door de bocht. Ik hou van mijn kinderen, met hun tekortkomingen en gebreken, ik ben boos op mijn dochter, niet eens zozeer omdat ze mij iedere keer weer op mijn hart trapt, maar nog veel meer, omdat ze zich laat misbruiken door mensen die het niet goed met haar voor hebben.

Natuurlijk moet zij haar eigen leven gaan leiden, maar als een kind, alles wat ze heeft meegekregen, overboord gooit en haar middelvinger opsteekt tegen alles wat ze heeft geleerd, daarbij gesteund door haar nieuwe "ex" vriend en de hulpverlening, die haar aan alle kanten vertellen, dat ZIJ zich niet aan de regels thuis hoeft te houden en dat als ZIJ niet meer thuis wil wonen, dat ook niet meer hoeft, terwijl diezelfde hulpverlening daar nu van terug komt, omdat ze eindelijk gaan inzien, dat MIJN dochter dat werkelijk niet aan kan.

Dan is er na de drie langste jaren van mijn leven "iets" heel erg kapot gemaakt. Niet ik, noch mijn man is perfect, maar wij verdienen wel respect, omdat wij dat ook altijd voor onze kinderen hebben gehad en omdat ons al die jaren maar 1 ding voor ogen heeft gestaan en dat is het "GELUK" van onze kinderen.

Misschien wil je volgende keer de gehele correspondentie lezen ipv. te reageren op een deel hiervan en misschien gaat er dan een wereld voor je open, een wereld die je nu nog niet kent, maar die je hopelijk laat inzien, dat ook jouw ouders hoogstwaarschijnlijk een hele dikke knuffel van jou verdienen, omdat ze zichzelf ook jarenlang weggecijferd hebben.

P.S. mijn dochter mag UIT, naar popconcerten, haar vriend, disco's, e.d. omdat wij heel goed begrijpen, dat jullie daar behoefte aan hebben.

Liefs Karin en als je nog vragen hebt of iets niet begrijpt reageer dan, want je zult altijd een antwoord van mij krijgen, want IK heb geen geheimen. Eerlijkheid duurt het langst n.l.

Reactie voor op de website?

13.25. Ik weet het niet langer meer.

Ik ben na een jarenlang huwelijk vol mishandeling gescheiden en heb mijn toen 15-jarige dochter meegenomen. Zij begon al snel het huishouden over te nemen, d.w.z. ze werd al ontzettend kwaad als er vrienden van mij 's avonds langs kwamen. Ze bleef toen al regelmatig 's nachts weg van huis. Nadat ik besloten had om in een ander gedeelte van het land te gaan wonen (in de buurt van mijn huidige vriend) is zij 's nachts weggelopen en heeft de dag daarna mijn ex gebeld. Daar is ze toen gaan wonen totdat zij door hem met haar 18e het huis werd uitgezet. Zij heeft een paar weken bij mijn zus gelogeerd maar ook daar deed ze wat ze wil en is ze uiteindelijk weggelopen. Zij is toen in de crisisopvang terechtgekomen, een huis voor zwerfjongeren.

Haar havo heeft ze niet meer afgemaakt. Tegen mijn zin en tegen de zin in van het crisiscentrum heeft ze dit al na een paar maanden verlaten om op kamers te gaan wonen. Ik heb toen haar kamer helemaal ingericht. Daar heeft ze twee weken gezeten en is toen met ruzie vertrokken naar een ander pand, waar alles onder haar neus weggestolen werd. Dat pand heeft ze moeten verlaten wegens een brand en toen heeft ze een aantal weken op straat gezworven, terwijl ze gewoon weer naar de crisisopvang mocht, maar dat wilde ze niet, want dan moest ze naar iemand luisteren. Na nog 1 1/2 jaar in een anti kraakpand gezeten te hebben heeft ze haar huidige woning gevonden en was zelfs weer aan een opleiding begonnen.

Helaas, nu 2 jaar verder weigert mijn ex nog alimentatie voor haar te betalen, en heeft zij problemen met de stagebegeleiders, mentor op school en op haar stageplek en wil gewoon met haar stage stoppen en dus ook met de school (ze zegt dat ze niet met haar opleiding wil stoppen, maar nog eens 8 weken op die stageplek kan ze echt niet opbrengen). Ze wil nu gewoon dat ik elke maand Eur 400 aan haar overmaak, en misschien wil ze dan wel haar opleiding afmaken maar misschien ook niet. Als ik dit geld (wat ik niet echt kan missen) niet maandelijks ga betalen dan weet ik echter niet waar ze terechtkomt. Geen baan, geen opleiding. Voor hetzelfde geld blijft zij echter vrolijk doorleven met haar huidige leventje. Zij wil n.l. de komende 8 weken niets doen.

Mijn voorstel dat ik iets minder bijdraag en dat zij een baantje zoekt voor de zaterdag om ook een aandeel te leveren in de studiekosten ziet zij ook niet zitten. Ik ben ten einde raad. Eigenlijk maakt ze met iedereen ruzie die iets van haar wil. Ze is al in behandeling geweest bij Jeugdzorg, Riagg enz. Ze moet eigenlijk naar een psycholoog, maar daar wil ze ook niets van weten. Ik weet totaal niet meer wat ik nu moet doen. Mijn ex geeft geen thuis meer, een studielening zit er blijkbaar ook niet meer in omdat ze het schooljaar van 5 Havo (waar ze trouwens geld voor had gekregen) ook niet betaald heeft.

Corry

Reactie voor op de website?

13.26. Maak hetzelfde mee!

Mijn dochter is pas 16 geworden, maar is al 2jaar bezig om ons leventje te vergallen. Dit komt mij zo bekend voor, ik ken haar niet meer terug, ze heeft lak aan alles en totaal geen respect meer voor ons, ze wil en leidt haar eigen leventje.

We zijn nu bezig om haar uit huis te kunnen plaatsen, want dit is geen haalbare kaart meer, gaat niet naar school, bekeuringen stromen aardig binnen. Wij als ouders draaien overal voor op. Verkeerd lui vriendje, van hetzelfde laken en pak. Heb nog een kleintje van 7.

We hebben van alles geprobeerd, huisarrest, computer weggehaald uit der kamer, niks maar dan ook niks helpt meer. De toestand is echt uit de hand gelopen. Hier ga je aan onderdoor. Ik wil dit niet, uithuisplaatsing, maar als ze hier blijft, raakt ze zo ontspoord dat we haar helemaal kwijtraken.

Maar de vraag is: hoe en bij wie kunnen we ons kenbaar maken over dit PROBLEEM: jeugzorg of riagg? Ze gaat nergens mee naar toe! Als ze hier lucht van krijgt smeert ze hem, maar hier kan ze niet meer blijven. Mijn man en ik trekken dit niet meer! Bijdrage GG: ALLE HOOP DE BODEM INGESLAGEN Van: GG@mf-2.mail.widexs.nl, bezoeker@cs.kun.nl Datum: Sat, 11 Jun 2005 00:00:50 +0200 Aan: redactie@grootgezin.nl

Reactie voor op de website?

13.27. Alle hoop de bodem ingeslagen

Vandaag hebben wij een gesprek met Jeugdzorg gehad. Een aantal weken geleden was hier al een afspraak voor gemaakt met ons. Ons is toen verteld, dat wij (ouders) en de maatschappelijk werkster(s) van onze dochter een overleg zouden hebben betreffende huisvesting en hulpverlening voor onze dochter nadat ze 18 jaar zou zijn geworden. Onze dochter zou na dit gesprek ingelicht worden over de (on)mogelijkheden.

NIET DUS!!!!!!!!!!!

Gisteren hebben ze HAAR verteld dat ze op kamers kan gaan wonen, dat Jeugdzorg een kamer voor haar heeft gevonden, echter de enige begeleiding die ze daar krijgt is op financieel gebied. Een keer of 3 per week komt er een mevrouw langs die vraagt of ze rond kan komen en die controleert of haar kamer wel is opgeruimd. Dat is de boodschap die wij vandaag te horen kregen!!!!!!!!!!

Niemand die verder in de gaten houdt of ze wel naar school gaat, hoe ze met haar lichaam en geest omgaat, of ze thuis komt of niet.

En wij..... wij mogen er wakker van liggen en betalen, zonder enige zeggenschap ergens in of over. Ze heeft 35,00 euro per week te besteden aan eten en drinken en 45,00 euro per maand aan zak- en kleedgeld. Ze heeft zelf geen controle over bankpasjes of geld, maar voor de rest kan ze doen en laten wat ze wil.

Volgens ons en het RIAGG kan ze echt niet op zichzelf wonen, omdat er sprake is van een dreigende persoonlijkheidsstoornis, maar Jeugdzorg en c.s. hebben beslist en onze dochter is hiermee NATUURLIJK akkoord gegaan.

Liefs van een heel bittere Karin

P.S. Ik ben voornemens om te gaan vechten, mijn kind kan ik niet meer helpen, maar er zijn nog zoveel andere kinderen en ouders die onrecht meemaken en als we de handen ineen zouden slaan en als ouders een front zouden kunnen vormen en de politiek zouden gaan bestoken met al dit onrecht d.m.v. brieven, e-mails en dossiers. In je eentje sta je machteloos, maar als meer ouders de handen ineen slaan, maken we misschien een kans, dat we iets ten goede veranderd kunnen krijgen!!!!!!!!!!!!!!

Reactie voor op de website?

13.28. Een dag met een sterretje

Eindelijk heb ik ook eens goed nieuws te melden. Mijn dochter heeft haar examen VMBO toch gehaald. Jarenlang heeft ze niets gedaan op school, maar de laatste paar maanden heeft er een omslag in deze plaats gevonden en heeft ze heel hard gewerkt om alle achterstanden op school in te halen en is ze eindelijk gaan leren en vandaag bleek dat al deze inspanningen zijn vruchten hebben afgeworpen. Ze is geslaagd met mooie cijfers, 2 zessen, 2 zevens 1 acht en half voor nederlands en een negen en half voor engels!!!! Prachtige cijfers dus.

Ik ben zoooo ontzettend blij voor haar, misschien is dit het begin van een omslag in haar denken en doen en krijgt ze weer het gevoel dat ze een "waardevol en volwaardig mens" is. Ze klonk zo trots en opgelucht vanmiddag aan de telefoon. Natuurlijk vind ik het jammer, dat wij geen rugzak mogen uithangen, maar het is zo'n verschrikkelijk grote overwinning op een negatieve spiraal, dat het vlaggen met een rugzak mij momenteel een zorg zal zijn.

Ik heb haar vandaag de hemel ingeprezen en morgen komt ze eten en haar cijferlijst laten zien. Eindelijk, na drie lange jaren "een dag met een sterretje".

Liefs een trotse Karin

Reactie voor op de website?

13.29. Een dag met een sterretje

Lieve Karin,

Fantastisch, ben heel blij voor jullie!

Gr .Corrie

Reactie voor op de website?

13.30. ff veilig?

Mijn dochter woont nu tijdelijk bij mijn schoonzusje en zwager in huis. Nadat we zelf psychologische hulp hadden geregeld werd n.l. op het laatste moment HAAR kamer toch nog aan iemand anders gegeven. En wij konden met een heeel boze dochter het probleem verder zelf wel oplossen.... toch? Er kon volgens jeugdzorg nog wel een kamer geregeld worden in een huis waar kids zaten, welke een IQ hadden tussen de 65 en 80 in de leeftijd van 15 tot 17 jaar en waar heel veel regels waren waar onze dochter het DUS niet mee eens was. Wat wij weer niet onbegrijpelijk vonden omdat zij 18 jaar inmiddels is en daar o.i. inderdaad niet thuis hoort. (Wij hadden inmiddels wel alle spulletjes welke je nodig hebt als je op kamers gaat wonen aangeschaft met haar)

Zij wilde het liefste bij haar "vriend" en zijn ouders in huis gaan wonen, maar wij hebben duidelijk aangegeven dat wij DAT geen goed idee vonden en dat ze dan dus echt een probleem zou hebben met ons en dat is hopelijk goed tot haar doorgedrongen, zij en wij hopen nu dat er over ongeveer een half jaar wel een kamer vrijkomt met begeleid wonen en wachten tussen hoop en vrees, hoop omdat ze nu dus wel een veilige plek heeft, met psychologische hulp en een strakke structuur en vrees omdat ze ook daar weer gewoon weg kan lopen als ze geconfronteerd zou moeten worden met haar eigen gedrag.

Haar "vriend" is nu twee weken met een vriend op vakantie naar Salou en onze dochter gaat als beloning voor haar harde werken de laatste maanden 10 dagen met een jongerenreis mee naar Corsica. Sommige dagen gaat het heel goed en andere dagen is het weer totaal foute boel, maar we zien eindelijk wel wat vooruitgang in haar gedrag en hopen er maar het beste van. Wij hopen volgende week ruim drie weken (rustig)op vakantie te gaan, maar mocht het noodzakelijk zijn, komen we eerder terug.

Ik wil graag alle mensen nogmaals heel hartelijk danken die met ons meeleven en denken en ook bij voorbaat iedereen een heel fijne zomer vakantie wensen.

Heel veel liefs Karin

Reactie voor op de website?

13.31. 2 puberboys

Ik heb 2 jongens van 14 en 15 jaar, die verkeerde vrienden hebben. De vrienden zijn ouder en wonen op zich zelf, dus... feesten. Maar er wordt ook geblowd en gezopen, en mijn jongens beginnen nu ook nog te stelen. We hebben er helemaal geen grip meer op, en we weten het niet meer. Voor mijn gevoel sta je gewoon machteloos aan de kant te kijken hoe je kids afglijden. Heeft iemand een goeie tip voor mij?

b.v.dank
vr gr jeroen

Reactie voor op de website?

13.32. Van beide kanten

Karin en andere geïnteresseerden,

Je zult het maar hebben, zo'n onaangepaste eigengereide puber die voor je ogen aan het verdwalen en afglijden is... Mijn oudste dochter is nu bijna 14 en meer dan een grote mond en onredelijk boos reageren als ik me ergens mee bemoei en te lui zijn om haar kamer en spullen op te ruimen, is het (nog) niet gelukkig. Ze is ook nog zo'n kind, nu.

Maar weet je wat het is. Mijn eigen pubertijd staat nog zo vers in het geheugen en ik herken haar gedrag en gek genoeg geniet ik er van. Ze is een volwassen mens in ontwikkeling en het is nu eenmaal zo dat op deze leeftijd de wereld om zichzelf draait. Hun tijd van verantwoordelijkheid en zorgen voor anderen komt nog wel, tegelijk met de erkenning wat jij als ouder voor ze hebt gedaan. Je kunt niet verwachten dat ze dat nu al inziet en daar naar gaat handelen, dan gaat ze tegen haar natuur in namelijk, hoe ondankbaar en hopeloos het ook lijkt op dit moment.

Sterker nog, hoe meer jij dat verwacht, hoe sterker ze zich af gaan zetten en des te langer dat hele proces duurt. Je staat wel dingen toe (concerten e.d.), je schreeuwt van de daken hoeveel van je van haar houdt en hoe zeer haar geluk belangrijk voor je is maar eigenlijk probeer je zo te rechtvaardigen dat je haar jouw normen en waarden op wilt leggen (want jij als volwassene weet wat goed voor haar is) in plaats van haar die zelf te laten ontdekken en ondervinden, wat absoluut noodzakelijk is om een compleet mens te worden.

Liefde kan inderdaad verstikkend zijn voor iemand van die leeftijd en wat ze het hardst nodig hebben is om (inderdaad in vrijheid, Hylco) zelf te leren van fouten. Had je haar haar gang laten gaan van het begin af, niet je overbezorgdheid en waarschuwingen over haar heen gegooid, haar laten merken op een vanzelfsprekende manier dat jouw eigen geluk even belangrijk is als dat van haar (je dus inderdaad met je eigen dingen te bemoeien en pas met de hare als ze er om vroeg) dan was ze zeker af en toe de mist in gegaan maar was ze bij jou gekomen daarna, in plaats van zo ver bij je weg te drijven en afhankelijk te worden van allerlei instanties.

Omdat ze zich dan niet hoefde te schamen voor haar fouten en verkeerde inschattingen. Eigenlijk heb je haar de boodschap gegeven dat ze het zelf niet kan, te veel de nadruk gelegd op dingen die niet goed waren (onder de noemer van zo wordt je niet gelukkig). Het zal hartverscheurend zijn en je zal je als moeder super egoïstisch en liefdeloos voelen als je werkeloos toeziet hoezeer ze er een puinhoop van maken maar als de basis goed is, vanuit haar jongere jeugd, zul je zien dat die uiteindelijk weer terugkomt, samen met de door haar zelf opgedane nieuwe ervaringen, hoe heftig en destructief die ook lijken.

Dus niks doen, vertrouwen hebben in die basis, hooguit af en toe zeggen wat je ergens van vindt, alleen een opmerking die ze dan echt wel opslaan in hun achterhoofd maar er vooral geen te belangrijk punt van maken wat jij er in wilt pompen, want dan wordt het een verzet. En dan weer over tot de orde van de dag (je eigen dag dus).

Wat je overigens wel mag eisen, en een punt van moet maken, is dat ze bijvoorbeeld rekening houdt met anderen in het gezin. Dus niet laat thuiskomen en anderen dan wakker maken of de muziek te hard aan hebben. Niet zeggen ik vind dat je om 10.30 uur thuis moet zijn maar zeggen dat je niet wilt dat ze later thuis komt omdat jij daar last van hebt, omdat jij dan wilt slapen. Die taal verstaan ze beter. En wil ze perse later om wat voor reden dan ook die voor haar belangrijk is, maak dan duidelijk afspraken over zachtjes doen, op tijd op staan (gooi open die gordijnen 's ochtends) want als ze op school moe zit te zijn zal ze zelf ervaren hoe vervelend dat is. Altijd overal voor behoed worden helpt niet om verantwoordelijkheid te kunnen nemen voor je eigen daden.

Alles waar jij een punt van maakt maakt zij een tegenpunt van. Zo zit een puber in elkaar en dat moet ook om voor zichzelf de balans op te kunnen maken. Als ze niet in vrijheid die tegenpunten mogen onderzoeken blijven ze er langer en vasthoudender aan vastzitten zodat de weg terug langer en moeilijker zal zijn. Geloof me, ik spreek echt uit ervaring. Ook ik heb verkeerde vriendjes gehad, met drugs geëxperimenteerd, feestjes thuis gegeven als mijn ouders er niet waren, mensen laten blijven slapen, gespijbeld bij het leven, aan diefstal en kleine inbraken meegedaan, weggelopen en bij anderen (veel ouder) op kamers gewoond, toen weer terug want zelf rond moeten komen is ook lastig op die leeftijd.

(Wil je weer terug? Oké, natuurlijk kom maar, gezellig, fijn) en mijn moeder heeft er nooit een punt van gemaakt, behalve van de dingen waar ze zelf last van had (weer naar school moeten om met de decaan te praten, de troep die ik maakte, het te laat of niet op afspraken komen) maar ze hebben me aan laten modderen en de gevolgen van mijn gedrag zelf laten ervaren tot ik er vanzelf moe van werd, bepaalde dingen in ging zien en vanzelf volwassen werd uiteindelijk en toen was ook het contact met mijn moeder gewoon weer prima.

Ik heb haar niet gekwetst. Ze heeft zich niet laten kwetsen, moet ik zeggen, hoe bont ik het ook maakte. Als ik domme dingen deed, had ik daar mezelf mee en zou ik er zelf wel lering uit trekken. Dat was altijd haar houding. En dat getuigt niet van egoïsme maar van grote wijsheid en liefde. En daar heb ik respect voor, heel veel respect. Had ze me op mijn huid gezeten, had ik veel meer verzet gepleegd tegen haar standpunten in plaats van tegen mezelf en was het waarschijnlijk anders afgelopen.

Pubers zijn dwalende mensen op zoek naar zichzelf. De een moet harder zoeken dan de ander. De een is sneller tevreden dan de ander. De strijd die deze pubers voeren is altijd een strijd met zichzelf. Als je het geluk hebt met een gelijkmatig, rustig karakter te zijn geboren, is die strijd minder dan wanneer je een mens bent met veel diepte en op zoek moet naar ervaringen om die diepte te kunnen onderzoeken en te leren kennen.

Het komt goed uiteindelijk. Ik garandeer het je. Accepteer de fouten die gemaakt zijn (ook je eigen). Laat los en begrijp dat ze een compleet en zelfstandig mens is, die nog lang niet jouw wijsheid heeft maar die daar hard naar op weg is. Maar wel haar eigen weg. Steun waar ze er om vraagt maar nooit ongevraagd. Verwacht geen dank. Ze weet nu nog niet waarvoor ze je dankbaar moet zijn. Zie het niet als egoïsme maar als noodzaak om haar eigen weg te vinden, waar al haar energie nu wel in gestopt moet worden.

Nogmaals, laat los en ze komt tot zichzelf en meer bij je terug dan ze ooit geweest is.

Wat ik ook nog wilde zeggen, is dat Hylco het goed bedoelde om te proberen jou haar beter te laten begrijpen en je reageerde heel boos en emotioneel, wat ook weer heel begrijpelijk is trouwens. Jonge mensen ervaren het nu eenmaal zo dat de wereld om hun zelf draait, ze kunnen niet anders, echt niet. Ze leren langzamerhand dat dat niet zo is tot het moment ze zelf kinderen hebben, dan is het helemaal over. Gelukkig zijn die mensen die dan toch nog dat stukje voor zichzelf houden waar ze recht op hebben en de juiste balans vinden tussen ik en de ander (ook als die ander je kind is!) Misschien moeten ouders met puberende kinderen ook zichzelf wel meer terug vinden naarmate je je kinderen moet loslaten.

Het is een emotioneel en uitgebreid betoog geworden. Ik hoop dat je er een touw aan vast kunt knopen. Maar voor een puber is de wereld ook ontzettend ingewikkeld en de mogelijkheden zijn zo uitgebreid. Een jonge vogel moet het nest uit om te leren vliegen om uiteindelijk zelf te kunnen overleven in die grote wereld.

pfffff...

Maria.

Reactie voor op de website?

13.33. Op het gevaar af dat dit in een oeverloze discussie gaat eindigen

Beste Maria en alle anderen die hier belang bij hebben: Het gaat goed met mijn dochter momenteel! Daar ben ik ongelooflijk blij mee, mede omdat ze mij afgelopen week het volgende antwoordde op een verhaal wat ik haar vertelde n.l. dat ik een t.v. programma had gezien waarin een mevrouw vertelde dat sommige pubers werkelijk ontoerekeningsvatbaar genoemd mogen worden! Ze keek mij recht in mijn ogen en zei alleen dit: dat is precies het goede woord, mam. We zaten samen in een restaurantje op dat moment en ik keek in een paar rustige lieve ogen, die mij weer open en vrij aankeken, die ik ken en vertrouw, de ware en oprechte blik van mijn dochter, die ik drie lange jaren zo had gemist, die warmte en eerlijkheid uitstraalden en waar ik op het moment zelf niet op heb gereageerd omdat ik zo'n rust over mij voelde komen.

Ik heb haar alleen maar aangekeken en we wisten allebei op dat moment dat het goed was. Ze belde mij afgelopen vrijdagmiddag heel blij op en zong bijna: Mam, I love you. Dat ik dit heel byzondere en intieme moment hier neerzet is niet omdat ik denk dat ze nu weer thuis zal komen wonen, maar wel om aan anderen te laten weten dat ook als het nooit meer goed lijkt te komen, dat er, als de basis goed is en ze niet helemaal zijn vergiftigd door sommige "vrienden" het weer goed kan komen.

Ik heb niet teruggeschreven aan Hylco om hem "af te zeiken". Ik heb teruggeschreven omdat hij mijn verhaal onvolledig gelezen had, daarop reageerde en de bal teruglegde bij mij, alsof ik de "schuld" bij mijn dochter legde. Ik heb nooit tijd gehad om puber te kunnen zijn, maar heb mij wel altijd gerealiseerd dat pubers zich willen (moeten) afzetten tegen hun ouders (en zo hoort het ook) maar bij mijn dochter was veel meer aan de hand dan alleen maar zich afzetten tegen haar ouders. Dat ik dingen niet zo expliciet neerzet getuigd m.i. alleen maar van respect voor mijn dochter, maar voor wie tussen de regels kan doorlezen, zegt dit alles genoeg. Ik hoop dat idd alles goed komt tussen mijn dochter en ons en dat andere ouders niet hoeven mee te maken dat hun dochter zich laat misbruiken en gebruiken door figuren die zeggen te weten hoe de wereld in elkaar zit, alleen maar om wraak te nemen op hun ouders en/of de rest van de wereld waarin zijzelf al op zo'n jonge leeftijd teleurgesteld zijn.

Wij hebben denk ik nog een lange weg te gaan, maar ik heb weer hoop dat alles goed komt en wens alle andere ouders en pubers veel wijsheid, eerlijkheid, vertrouwen en eerlijkheid toe.

Liefs Karin

Reactie voor op de website?

13.34. P.S. voor Maria

Ik oordeel of veroordeel niet, heb de laatste maanden genoeg oordelen, vooroordelen en verhalen gehoord van allemaal mensen die het allemaal heeel anders zouden doen, mensen waar dit NOOIT zou gebeuren, mensen die zeiden dat ik haar de deur maar uit moest trappen, etc., etc., ik vroeg in oktober vorig jaar alleen maar goede raad en heb dat soms gekregen, soms ook niet, vele ouders hebben mij een hart onder de riem gestoken en ik was blij dat ik MIJN verhaal een beetje kwijt kon.

Het verhaal opschrijven helpt n.l. als de wereld die je altijd hebt gekend ineens instort als een kaartenhuis. Ik ben dankbaar voor het feit dat ik dat hier mocht (mag) doen en ook voor de reakties, positief of negatief hebben mij geholpen om een en ander te verwerken of soms op een andere manier tegen dingen aan te kijken.

Ik hoop dat ook andere ouders iets aan dit verhaal hebben, al wens ik niemand toe, wat onze kinderen en wij hebben meegemaakt.

Karin

Reactie voor op de website?

13.35. Hoop en wanhoop

Hoi Karin,

Gelukkig maar dat ook pubers ooit volwassener en wijzer worden. En wij als ouders net zo goed. Fijn dat de band weer aan het herstellen is. Misschien was het hele verhaal ook wel meer aan mijzelf gericht, met mijn dochter van 14, bang om de greep vroeg of laat te verliezen en mijzelf voor te bereiden op wat misschien komen gaat.

Uit jouw verhaal kan iedereen hoop putten!

Groetjes, Maria.

Reactie voor op de website?

13.36. Steun en hoop

Dag Karin,

Ik ben een beetje opgelucht na al je verhalen gelezen te hebben, Ik ben een gescheiden moeder, maar ben hertrouwd, met mn ex had ik twee kinderen 13 en 17 jaar met met tweede man hebben we samen een zoontje van 4. In februari kwamen we thuis van ons werk en de oudeste zoon 17 was weggelopen, naar mn ex. Wij wisten van niets. Toen alles uit kwam was het voor zijn vrijheid,d aar mocht hij uitgaan zoveel hij wilde, kreeg hij alles wat hij wilde enz. Mn ex is een alcoholist, woont telkens enkele maanden samen met een vrouw en belandt dan terug in zijn thuis. Nu was dit ook zo, die vrouw had twee dochters van 16, en 17 daar heeft mijn zoon een verkering mee begonnen, nu mijn ex terug bij zijn moeder zit, blijft mijn zoon bij die vrouw wonen, met haar twee dochters, al die maanden vanaf februari tot nu zijn een ware hel geweest voor ons, zijn vader eiste dat zijn domicilie bij hem zou worden gezet via het gerecht, die zeiden dat alles bleef zoals vroeger en dit tot er een maatschappelijk onderzoek is gebeurd, ik heb daar naar gebeld en die zeiden me dat ze een achterstal hadden van 6 maanden dus nog tot in maart 2006 ondertussen was mijn zoon zijn 5 middelbaar fataal nu is hij zonder mijn weten van school veranderd en volgt er hout ipv electriciteit, nochthans kan hij het zeker aan, wij zijn al naar clb geweest, com. voor bijzondere jeugdzorg , politie enz. maar alles blijft hetzelfde volgens de politie kunnen ze hem niet gaan halen want hij word nu in oktober 17 maar moet hij bij mij zijn, mijn ex laat hem gewoon maar doen, en kijkt er niet naar om, wij zouden willen dat hij terug naar huis komt, maar ja hij woont nu bij zijn liefje he, ik heb contact opgenomen met zijn school nu, en zo zijn we in contact gekomen met dat meisje, zondag zijn ze langs geweest, en hebben we kunnen praten, ik vind dat meisje helemaal niet geschikt voor mijn zoon, ze heeft een ongelukkige jeugd gehad, daar kan ze natuurlijk niet aan doen, maar ze eten dagelijks frieten en pizza s mijn zoon is graat mager, ze vertelde ook dat ze met een vaas naar zijn hoofd al had geslagen enz. ik weet niet wat ik ervan moet denken, mijn hart scheurt van verdriet, wij hebben er alles voor gedaan, liep op een goede school, was steeds geslaagd, hij had alles wat hij nodig had, we helpten hem met alles wat we konden en nu doet hij ons zoiets aan, we kunnen het niet begrijpen, natuurlijk is dit plezant voor hem niemand meer die iets zegt tegen hem hij doet en laat wat hij wil, maar waar gaat die eindigen? En volgend jaar is hij 18 wat dan?wij hebben al overal hulp gezocht maar nergens komt er iets verder, wij zijn radeloos, doet de jeugd dan maar alles wat ze willen, en hebben de ouders niets meer te zeggen,we maken ons erge zorgen wat als hij met de drugs te maken krijgt? Wij weten bijna niets van zijn doen en laten, maar als er wat gebeurt zijn wij verantwoordelijk? Wat moeten we doen? Met mn tweede man kwam hij nochthans goed overeen ze gingen samen naar de voetbal en nu doet mijn zoon niets meer. Ik weet geen raad meer Inge

Reactie voor op de website?

13.37. Proberen om de gebeurtenissen op een rijtje te zetten

Ik heb even niet kunnen reageren omdat ik eindelijk wat tijd heb om weer een beetje na te denken en dingen te verwerken, daar heb je als ouders wanneer je dit overkomt n.l. absoluut geen tijd voor, je bent alleen maar bezig met overleven en "redden" van je kind.

Door angst, verdriet en zorgen "dreun" je van de ene in de andere dag ga je als een "zombie" door het leven. Elke dag ben je bang, denk je..... wat zal er vandaag weer gebeuren? Ook nu nog, terwijl het zoveel beter gaat met mijn dochter, blijft die angst bestaan, omdat ik bang ben dat ze weer als een blad aan een boom zal omslaan. Het zal nog wel veel tijd kosten, ben ik bang voor, voordat ik weer "echte" rust gevonden heb.

Ik kan natuurlijk niet voor andere ouders spreken of denken, omdat ik U, Uw kinderen en/of Uw gezinssituatie niet ken, ik herken echter wel de gevoelens van onmacht, verbijstering, woede, verdriet, angst en wanhoop maar vooral de schreeuw om HULP, die zo vaak niet of in ieder geval niet adequaat geleverd wordt. Het is moeilijk voor ouders om te zeggen "HET GAAT NIET GOED MET HAAR OF HEM" en als je het al durft te zeggen wordt je door sommige mensen meelijwekkend aangekeken, maar daarna lopen ze door, druk met hun eigen bestaan, huis, auto, baan e.d.

Iedere dag weer, het gevoel te hebben niet gehoord te worden door familie, vrienden, buren, maar vooral de hulpverlening geeft je zo'n verschrikkelijk eenzaam gevoel, dat je jezelf steeds meer gaat afsluiten voor mensen. Daar schuilt echter ook een groot gevaar in n.l. dat je aan niemand meer je verhaal wilt vertellen en jezelf ook volkomen afsluit voor degene die het wel goed met je voor hebben.

Zoals ik ook altijd aan mijn kinderen heb geleerd dus ..... het maakt niet uit met wie je praat, als je maar met IEMAND praat. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat er ALTIJD TENMINSTE 1 IEMAND is die oprecht naar je luisterd en diegene staat misschien ook wel met lege handen, maar staat je wel toe om je verhaal te vertellen en je bij te staan, desnoods iedere dag.... mocht U echt niemand hebben die dat voor U doet, mag U altijd contact met mij opnemen. Ik heb niet de wijsheid in pacht, maar een spreekwoordelijke arm om je heen, ook al is het per mail of telefoon, kan ik U wel bieden.

Voorts wil ik graag nogmaals alle ouders welke met hun zorgen en verdriet tegen de ambtelijke bureaucratie aanlopen en met lege handen staan oproepen om de handen ineen te slaan, de dossiers te verzamelen en de minister, de kamerleden, politieke partijen en departementen te bestoken met het onrecht dat ons en onze kinderen wordt aangedaan.

Karin

Reactie voor op de website?

13.38. Ik weet niet meer wat er in haar om gaat...

Vorig schooljaar heeft onze dochter een moeilijk jaar gehad in de brugklas. Ze was zeg maar een eenling in een klas met allemaal barbygirls vanwege haar andere interesse's (zit op softbal, keek iedere week naar voetbal en fan van Ajax en Rafael), ook haar manier van kleden (skate) maakte haar niet geliefd in de klas. We hebben haar hierin proberen te helpen door te zeggen dat we het waarderen dat ze gewoon is wie zij is enz., en ook heeft haar mentor daarin geholpen. Want op een gegeven moment werd ze gewoon genegeerd tijdens de pauze's enz. wat haar heel veel pijn deed.

Ook haar schoolresultaten hebben hierdoor onder te lijden gehad en is ze dus dit schooljaar van vmbo/havo naar het vmbo tl gegaan. Tijdens de vakantie gingen we shoppen en had ik voor mezelf een spijkerbroek gekocht, het was een hele leuke hippe met bling bling (normaal dus niets voor haar). Maar ik had geen zin om te passen en thuis zei ze al "die past jou niet" waarop zij hem vervolgens aan deed. En idd haar paste de broek wel! Op dat moment besloot ze om al haar skate kleding de deur uit te doen en over te stappen naar normale (wat is normaal?) puberkleding. Ik heb haar toen nog gevraagd of ze dit deed om geaccepteerd te worden of gewoon omdat ze het leuk vond. Waarop ze me benadrukte dat ze gewoon zin had in iets anders...

Pas later kwamen wij er achter dat er vorig schooljaar veel meer speelde, want 1x in de zoveel tijd controleren wij wat ze allemaal uitspoken op internet en kwamen toen schokkende dingen tegen! Een sessie die ze opgeslagen had met een jongen waarin ze vertelde zelfmoord te willen plegen. Een andere sessie waarin ze schreef dat ze drugs gebruikte en aan websex deed! We zijn toen met haar gaan praten (sessies dateerde van juni). Wat er bij haar toen uitkwam was dat dit stoerdoenerij was en dat ze door bepaalde vriendinnen, die ze nog kent van de basisschool, daarin werd meegetrokken. En dat ze eigenlijk tijdens de vakantie is gaan nadenken over dit gedrag.

Bijvoorbeeld vertelde ze dat skatekleding eigenlijk staat voor de vrijheid dat je mag zijn wie je wilt. Maar dat ze dat eigenlijk niet zo voelde, want haar oude vriendinnen blowden en ze had het gevoel dat ze in bepaalde dingen mee moest doen om daarbij te horen. Dus kan je de conclusie trekken dat het wel goed is dat ze die stap genomen heeft.

Tijdens dat gesprek hebben we haar natuurlijk wel benadrukt dat het niet normaal is om zo met andermans gevoelens te spelen en dat ze hiermee moet uitkijken. In de wetenschap dat ze een andere weg was ingegaan hebben we ervoor gekozen om haar het vertrouwen te geven..

Tijdens het controleren op internet kwamen we er ook achter dat ze verschrikkelijk veel pornosite's had zitten bekijken (ik was me er niet bewust van dat dat mogelijk was zonder een bijdrage te doen, maar het blijkt dus dat er zat pagina's te bekijken zijn waar complete pornosessies in voorkomen). Nu dus een aantal weken later zijn we er achter gekomen dat ze die site's nog af en toe bekijkt en stonden we eigenlijk net op het punt om haar hier op aan te spreken.

Maar gisteravond kwam ze opeens met de mededeling dat ze haar computer niet meer in haar kamer wilt! We hebben haar dus gevraagd waarom ze dat wil, maar krijgen hier niet echt een antwoord op. Ik denk zelf dat het er ook mee te maken heeft dat ze best wel slaap tekort had omdat ze 's avonds maar achter dat ding zat (ze slaapt op zolder en vaak genoeg zeg ik ook tegen haar ga je wel op tijd naar bed?)

Maar wat ik dus het moeilijkste vind hierin is dat ze met ons niet praat over dingen die haar dwars zitten, en als ik dan denk aan hoe ik vroeger was als puber herken ik er ook wel veel in natuurlijk. Maar deze tijd met alles wat ze zien op internet, mtv enz. maakt het beeld waaraan ze denken te moeten voldoen het nog moeilijker. Gister had ik het met mijn man nog over haar gedrag ten opzichte van ons, het is een houding waarmee ze ons van zich af stoot en tegelijkertijd schreeuwt om aandacht!

Ze lijkt het weer naar haar zin te hebben heeft nu zat vriendinnen en is druk met alles bezig zeg maar wat bij de puberteit hoort. Maar toch vind ik het angstig juist omdat ze niet echt met ons praat te weten wat er in haar omgaat, en in de wetenschap hoe beinvloedbaar een pubermeisje kan zijn met weinig zelfvertouwen. Vaak genoeg kan ik zo verschrikkelijk boos op haar worden en verdrietig voelen omdat ik het gevoel dan kan hebben haar kwijt te raken. Maar ondanks dat en al die probleempjes die er spelen proberen we hierin een weg te vinden door haar wel te laten weten waar de grens ligt maar niet al te streng te zijn, het vertrouwen in haar niet te verliezen, in ons achterhoofd te houden dat wij ook pubers zijn geweest en dat dit de weg is naar volwassenheid. Met vallen en opstaan en fouten waarvan ze kan leren, maar vooral door haar te laten weten en ook te zeggen wat ik gister nog deed: ik hou van je.....

Reactie voor op de website?

13.39. Ik hou van jou, maar..

Ik hou van jou mijn meisje, zo wanhopig veel, maar je maakt het ons wel heeeeeeeel moeilijk. Iedere keer denk ik: nu gaat het beter, nu ga je het begrijpen, maar dan hoor ik weer of zie ik weer dat je totaal niet weet hoe de "volwassen" wereld in elkaar steekt, en stel je jezelf weer zo ontzettend naief op, dat ik denk: Mijn God, hoe is het mogelijk?

Je hebt nu "definitief" gebroken met je "vriend" en zegt dat je een nieuwe liefde hebt gevonden, maar hoe serieus moet ik dat nemen? Ik hoop en bid en smeek, dat je nu eindelijk rust gaat vinden met iemand die je "bij de hand wil nemen". Het lijkt mij n.l. een lieve jongen, een beetje verlegen, een fatsoenlijke knul, die een goede opvoeding heeft gehad, iemand die zich zowaar aan aan ons voorstelde en ons een hand gaf....

Ik zie je stralende ogen en lieve lach, de lach en ogen die ik 15 jaar lang zo goed kende tot voor drie jaar geleden en die ik zo wanhopig graag weer wil vertrouwen. Maar dan hoor hoor ik weer het verhaal over op kamers gaan wonen en de `hulpverlening` welke in jou `gelooft` zonder te weten waar ze het over hebben en denk ik: daar gaan we weer.

Waar ga je dat dan van betalen meisje. Daar liggen wij dan weer wakker van, maar de `hulpverlening` natuurlijk niet, want die weten dat je `aan het groeien` bent en dat je er wel zult komen. Want luisteren naar `goedbedoelende en goedwillende ouders`, dat moet je natuurlijk niet doen, want waar rook is, is vuur en er zal natuurlijk wel IETS gebeurd zijn, waardoor JIJ niet meer thuis kunt wonen (of bij je oom en tante). Want OOK die confronteren jou met JOUW gedrag (zonder te oordelen of te veroordelen). En dus nemen ze ook geen contact op met hen, want jij HEBT gelijk, je bent uiteindelijk toch... VOLWASSEN. Je bent immers AL 18 jaar..

Je mama, die zo zielsveel van je houdt en die nog zoveel zou moeten en willen leren, maar die daarvoor geen kans meer krijgt van de `professionele hulpverlening`

Reactie voor op de website?

13.40. Leerzaam

Hoi Karin,

Alhoewel ik je hele verhaal nog niet heb gelezen, probeer ik nog wel van de week, zie ik een hoop herkenbare problemen. Het is niet makkelijk om met "een kindvrouwtje" van bijna 15 om te gaan voor een gescheiden vader. De dagelijkse dingetjes, de schoolproblemen, verkeerde vriendinnen enz. enz. Ik ga proberen om jou verhaal en alle reacties zo snel mogelijk door te lezen, en er mijn voordeel mee proberen te doen. Wat jij en al die andere ouders beschrijven is het angstscenario voor veel ouders denk ik, en het is voor de kinderen, maar ook voor ons ouders erg moeilijk om een juiste balans te vinden. Helaas zijn hier geen pasklare antwoorden voor en mogen wij het allemaal zelf uitzoeken.

Ik ben je dankbaar voor je verhaal (tot nu toe), en kom zeker nog 's terug met een reactie, tot die tijd wens ik je veel sterkte toe met je hele gezin.

Dennis

Reactie voor op de website?

13.41. Hele fijne vredige kerstdagen en een nieuwjaar met veel vertrouwen en wijsheid gewenst

Ik wil iedereen een fijne en vredige kerst toewensen en speciaal de webmaster(s) van deze site, die zoveel werk van deze site maken en waarvan ik weet hoe meelevend ze zijn, natuurlijk ook alle mensen, die zich zo ingeleefd hebben in onze situatie, maar vooral ook al die ouders en ook pubers die niet weten wat te doen, de wanhopige ouders, die hun kinderen zo graag zouden willen helpen, maar ook de wanhopige pubers, die in al hun onzekerheid, soms zo wantrouwend naar hun ouders zijn. Fijne dagen dus gewenst, en heel veel wijsheid, begrip en luister asjeblieft naar elkaar in het nieuwe jaar.

Liefs Karin

Reactie voor op de website?

13.42. Moderne tijden

Door de moderne communicatiemiddelen kun je niks meer geheim houden, er is geen Onze Lieve Heer meer voor die zegt; "Zo moet het". Alles wat tot de grote mensenwereld behoort moet worden uitgeprobeerd door een puber. Deze neiging is zo sterk dat je het niet eenvoudig kunt verbieden en stopt alleen als `n kind er te moe voor is. Isoleren kan wel maar alleen op `n onbewoond eiland. Verbieden lokt liegen, diefstal, zwangerschap en ziek worden uit.

Vooral kinderen met veel energie kun je alleen zoet houden met veel sport of dergelijke. Als ze er van houden. Door de kleine gezinnen zoeken ze veelal hun sociale contacten met leeftijdsgenoten elders, uiteraard zonder ouderlijk toezicht.

De huidige maatschappij boezemt weinig vertrouwen in bij `n kind, vind je het gek dat ze zelf willen ervaren hoe de dingen zijn? Zonder de storende invloed van de ouders. Natuurlijk zijn we doodsbang als ze gaan blowen, maar bedenk wel dat het minder verslavend en ongezond is als nicotine en alcohol.

Op sexgebied was er altijd al een hoop ellende en fustratie, vooral bij de gelovigen. Maar dat werd geheim gehouden. De jeugd ziet het als een deel van het menszijn en niet als een lijmmiddel voor een relatie. Ik denk dat ze de ruimte moeten hebben om te expirimenteren. Waarbij het belang van het kind voorop moet staan en niet de angst van de ouders.

Groeten van een evengoed toch wel bezorgde ouder.

Reactie voor op de website?

13.43. Reaktie op moderne tijden

Door de moderne communicatiemiddelen kunnen juist pubers of anderen die iets te verbergen hebben, juist heel veel dingen geheim houden, dat is precies het probleem. Voorbeeld: Sms-jes, gesprekken via MSN, het bezoeken van sites op internet kunnen gewist worden, telefoongesprekken worden via de mobiel buiten de deur gevoerd.

Maar dat is niet het enige, de invloed van bijv. de media zoals TMF, MTV e.d., maar ook z.g. "vrienden", het geweld in de maatschappij en de m.i. totaal bespottelijke verwennerij van sommige ouders, omdat ze bang zijn dat "HUN" kind er anders niet bij hoort, heeft een enorme invloed op vooral pubers. Mijn dochter had tussen haar 15e en 18e levensjaar de gevleugelde uitdrukking: "HET LEVEN IS EEN FEEST, KAARTJES VOOR BOVEN DE 18" en zo leefde ze ook, alsof het juist voor haar 18e al geleefd moest zijn.

De taak als ouder is volgens mij hen te proberen zo sterk mogelijk in de wereld te zetten en hen in geval van o.i. "fouten" hen een spiegel voor te houden, niet om hen "af te zeiken", maar als leermoment, probleem is echter het feit, dat pubers niet in die spiegel willen kijken. Een gezin is volgens mij een kleine samenleving, waarin van baby af aan afspraken worden gemaakt over wat wel niet kan en/of hoort, waarin je luistert naar argumenten over en weer, maar waar de verantwoordelijkheid bij de ouder ligt en niet bij het kind, waarin het kind leert van de ouder en de ouder van het kind, waar in geval van conflicten, niet per definitie de ouder gelijk heeft en het kind ongelijk, zo ik mijzelf geen spiegel voor hield, werd die wel door mijn kinderen voorgehouden.

Zo was het 15 jaar lang, totdat als een donderslag bij heldere hemel mijn dochter voor de 1e keer wegliep en waarvan tot de dag van vandaag (3,5 jaar later) nog niet van weet WAAROM. U heeft het over: Er is geen Lieve Heer meer die zegt: zo hoort het. Ik ben 45 en heb die Lieve Heer nooit gekend, ik ben ongelovig opgevoed, nooit naar een kerk geweest, maar heb wel degelijk fatsoen, normen en ook wel een soort Godsbesef al mag ik dat zo misschien van sommigen niet noemen, omdat ik denk dat God ons eigen onderbewustzijn is. Het "weten" wat de regels zijn. Waarvan ik denk dat een samenleving die nodig heeft om te kunnen functioneren, n.l. LIEFDE, WEDERZIJDS RESPECT EN INLEVINGSVERMOGEN en dat is wat in mijn ogen deze samenleving op dit moment het meest ontbeert.

Wat betreft Uw opmerking over seks, ik heb nergens ook maar iets geschreven in mijn langdurige correspondentie betreffende mijn dochter over seksuele geheelonthouding, wel over m.i. (seksueel) misbruik door figuren, die een heel onzeker pubermeisje (zoals er velen zijn) lieten dromen over liefde terwijl zij maar op 1 ding uit waren en dat was hun gerief en gevoel van macht en misschien OOK wel onmacht uit te leven.

Liefs, Karin

Reactie voor op de website?

13.44. Reaktie op moeilijke meiden

Pff wat een zorg allemaal. Zat van pure wanhoop vandaag op internet te zoeken of alleen wij zoiets maar meemaken. Niet dus.

Mijn dochter is 14, ziet er uit als 17 en denkt dat ze 21 is. Ik moet meestal wel lachen om haar streken en gedraai. Maar omdat zij van de week 's avonds niet naar buiten mocht - was heel de dag ziek van school thuis - is ze weggelopen en bij een vriendin blijven slapen. Ik heb goed kontakt met die moeder van die vriendin, en met mn dochter afgesproken dat ze vandaag gewoon weer thuis komt om het uit te praten.

Inderdaad, begrijpen dat er bepaalde regels in ons huis gelden doet ze niet. Ik ben ook niet van plan af te wijken van die regels, ook al probeert ze het telkens door te chanteren met weglopen als ze iets niet mag. Dan loopt ze maar een eind weg zeg ik. Maar haar vader en ik bepalen nog altijd wat wel en niet kan voor een 14 jarige. Door de week gewoon thuis in het weekend mogen er vriendinnen hier of zij daar. Ze mag uit naar gelegenheden voor 14 jarige. elk weekend, ze wordt gehaald en gebracht door ons, dus niet met de metro. Geen drugs of drank, 't liefst ook niet roken. Als ze het dan perse toch wil doen: ik wil het niet zien of merken.

Elke dag staat door deze 'strenge' regels het huis op zn kop. Maar we houden vol. Pffff, vermoeiend hoor, een opgroeiend kind. Sterkte allemaal

Reactie voor op de website?

13.45. Goedbedoeld advies

Ik reageer op het kopje: van beide kanten.

Ik heb bovenstaand stuk vol aandacht maar ook met ingehouden adem gelezen. Mijn dochter van 14 liegt, bedriegt, steelt, heeft al bij buro HALT een ervaring opgedaan, maar blijft doorgaan met dit gedrag. Ik heb alles geprobeerd. Praten, uitleggen, gevoelens tonen, consequenties geven (huisarrest bijvoorbeeld, of niet achter de pc) Het gedrag bleef. Na elk gesprek met haar leek ik een ingang gevonden te hebben. Goede voornemens werden uitgesproken. Telkens ging het weer mis. Moedeloos, machteloos, hopeloos, en vedriet was wat ik elke keer voelde.

Maar toch weer doorgaan. Opnieuw vertrouwen en een kans geven. Ontelbare keren. Totdat het letterlijk "op" is. Vertrouwen weg en niet terug te vinden. Ik zie mezelf hier ook door veranderen.

Dus op zoek naar informatie. Ervaringen van anderen en daaruit eventuele tips kunnen halen. Maar dan wel graag tips die je er zelf uitpikt. Waarvan je denkt dat het zou kunnen helpen, of zou kunnen passen bij jouw kind. En geen tips van iemand die denkt te weten hoe jouw kind in elkaar steekt. Niet alle pubers zijn hetzelfde. Zo ook niet alle ouders. Iedere ouder doet zijn best op zijn/ haar eigen manier. Ziet zijn/ haar kind worstelen en worstelt daar in mee.

Gelukkig lijk ik nog enige ingang bij mijn dochter te hebben. Een positief gevoel voor mij als ik andere verhalen lees die hier tussen staan. Mijn oudste dochter is net uit de pubertijd gerold. Ook die pubertijd is heftig, met vele ruzies en weglopen van haar kant verlopen. Op haar 16e samenwonen met een vriendje zonder inkomen. Nu gelukkig weer thuis, volwassener en met de nodige ervaringen rijker. Met al mijn beheersing heb ik destijds alles op alles gezet om het contact met haar te behouden. Het is gelukt, onze band is nu SUPER.

Maar zij is zij, en mijn jongste is ook gewoon zichzelf en uniek. Je kunt mijn twee meiden die uit hetzelfde nest komen, en van mij dezelfde waarden en normen hebben meegekregen NIET met elkaar vergelijken. Ze worstelen elk met hun eigen ding. Mijn eigen pubertijd is ook niet zonder slag of stoot verlopen. Mijn ouders probeerden mij ook vast te houden, en na mijn weglopen hebben ze mij weer met open armen ontvangen. Ik weet nog dat ik dacht > lekker makkelijk. Die heb ik in mijn zak.

En vanaf die tijd deed ik wat ik wilde. School niet afgemaakt, verkeerde man tegengekomen. Jong mijn dochters gekregen en vanaf die tijd is het sappelen. Van mijn dochters heb ik geen spijt. Ik ben blij met ze, en ik hou van ze. Maar ik gun ze niet alle jaren die ik heb meegemaakt en doorgeleefd als consequentie van mijn pubergedrag. Waarmee ik maar wil zeggen, dat loslaten en zelf alles laten onderzoeken niet voor iedereen een goede oplossing hoeft te zijn.

Aangezien het mij (op dit moment) niet lijkt te lukken om een manier te vinden om mijn jongste dochter te "veranderen" in haar gedrag. Ben ik bij mezelf te rade gegaan wat ik zou kunnen veranderen in het mijne. Maar dan zo dat mijn gedrag een positief effect op haar zou kunnen hebben. Duidelijke grenzen aangeven lijkt niet te helpen. Consequenties evenmin. Het leek er echt op dat ik alles had geprobeerd. Totdat ik had bedacht samen met haar een contract op te stellen. Dan staat op papier wat de consequenties zijn van haar gedrag. Ik kan stoppen met mijn praten (elke keer hetzelfde) en zij weet LETTERLIJK waar ze aan toe is. Bovendien heeft ze zelf ingestemd met alles wat er in het contract staat. Datum en handtekening en het was officieel.

Vanaf nu moet ik van mezelf stoppen met nadenken over hoe ik haar kan helpen. Ze weet wat haar rechten zijn hier in huis, maar ook de regels waar ze zich aan dient te houden. Overtreedt ze een regel, hoeven we alleen het contract erbij te halen en ze weet wat de consequentie zal zijn. En die zijn niet mals. Bij ieder ding wat zij nu nog "ongevraagd leent" (steelt) van iemand uit ons gezin, wordt er iets van haar gekozen wat onherstelbaar kapot gemaakt gaat worden. Op liegen staat bijvoorbeeld huisarrest van een week zonder acces tot de pc of televisie (huiswerk onder toezicht uitgezonderd).

Mijn dochter zegt dat ze heel graag met haar gedrag wil stoppen. Ze is er al vriendinnen door kwijt geraakt, en ze is zich bewust dat de negatieve sfeer in huis door haar wordt veroorzaakt. Hier heb ik geluk mee als ik de verhalen van anderen lees. En daar put ik dan weer een stukje hoop uit. Ik ben blij met jullie verhalen

liefs Patricia

Reactie voor op de website?

13.46. Grenzen

Ik herken het probleem helemaal en het is zo uitputtend. Gelukkig is ze nu 22 en is het heel fel gebeterd. Ze is nu sociaal assistent en heeft veel bijgeleerd. Toch durft ze af en toe nog om 7 u s'morgens thuis te komen. Ze kan moeilijk grenzen accepteren.

Moni

Reactie voor op de website?

13.47. Hulp

Hallo, ik zou graag hulp willen, maar ik weet niet waar. Ik voel me soms helemaal moe en opgelaten. Ik ben een alleenstaande ouder en ik zou graag willen weten waar ik hulp kan krijgen. Ik ben echt helemaal kapot.

Alvast bedankt! Nikki

Reactie voor op de website?

13.48. Niet opgeven

De oplossing, laat haar zien en voelen dat het leven niet zo gemakkelijk is, hier in Belgie is er drugbegeleiding en bezinning, dan sturen ze je vb. gedurende drie maanden naar een boerderij in Frankrijk waar je in ruil voor eten en slaapplaats hard moet meewerken op het land. Ik verzeker je, dan kom je tot jezelf, met je handen in de aarde, heel warm, zwoegen, huilen, in slaap vallen van moeite als je thuiskomt nadat je iets hebt gekookt met verse producten van op het land. Iedereen verandert erdoor.

Nu heeft je dochter waarschijnlijk alles en beseft ze niet dat dit er niet zomaar komt, laat haar afzien, erna zal ze begrijpen dat je haar zo gered hebt. Het klinkt hard maar ik verzeker je, ik ben nu 25 en ben opnieuw gaan studeren, ik betaal alles zelf, woon alleen, en als ik nu niet zou moeten werken om wat te sparen voor volgend academiejaar dan ging ik direct mee. Even tot rust komen terwijl je toch hard werkt, gewoon jezelf kunnen zijn, je vuil mogen maken, roepen of genieten van de natuur,

Ik wens je vooral het beste, en veel sterkte, laat haar voelen dat je haar graag ziet maar dat ze zelf verantwoordelijk is voor haar leven en dat je haar wil helpen maar dat zij het uiteindelijk moet doen en dat ze als ze het verknalt mssch geen tweede kans krijgt in deze maatschappij, sterkte

Reactie voor op de website?

13.49. Mijn meisje wil hier niet meer wonen

Ja ik herken dit mijn dochter is met 15 en half jaar weggelopen van huis. Eerst hulp gezocht bij jeugdzorg maar was een lange wachtlijst en ze zagen niet hoe erg het was. Na 5 dagen zoeken haar gevonden met politie in drugspand. daarna 10 dagen thuis geweest maar dat wilde ze niet meer ze was heel anders geworden. Wilde terug naar die jongens. en daarna bleef ze zwerven. We hebben een advocaat in de arm genomen om haar te plaatsen anders stond ze 1 jaar op de wachtlijst.

Ze zit nu in een open internaat en daar gaat het goed volgens hun. Ze is al maanden agressief tegen mij haar moeder en als ik wat hoor is het verwijtend of wil ze iets. Haar vader die al jaren niet in haar leven was is er maar 2 maanden voor haar geweest. En nu ja ik mis mijn dochter en zij??? Ik weet niet hoe ik verder moet. Ze is onder toezicht gesteld zodat ze luistert. Als ze nu wegloopt gaat ze gesloten en dat wil ze niet. De gezinsvoogd wil dat we contact hebben maar ik wil geen contact als ze alleen maar op me scheld en agressief is.

Ik ben een goede moeder voor haar geweest nooit geslagen. Ik ben nog steeds bezorgd want ze gaat met de verkeerde vrienden om. Maar ik moet in alles berusten. De rest van het gezin zit er ook mee de broertjes maar ze kunnen hier niks mee. Ze zijn verdrietig en de middelste is ook bang heeft toch het geweldadige van zijn zus gezien. Dus ik moet voor rust in het gezin kiezen en maak me ook zorgen en mis mijn dochter die nu al 7 maanden uit huis is.

Zou graag contact willen hebben met mensen die dit zelfde meemaken.

Jane

Reactie voor op de website?

13.50. re op Jane en Nikki

Ik heb tot mijn grote spijt de vraag van Nikki gemist, dus vandaar mijn late reaktie. Ik zweef al jaren tussen hoop en vrees met mijn dochter. Ze is inmiddels bijna 19 en we hebben hopelijk het ergste achter de rug. Toch blijft het moeilijk om de juiste toon tegen haar te vinden. Er zijn dagen dat ik denk ... heee, daar is ze weer, die leuke meid, mijn zonnetje, er zijn echter ook, na vier jaar zo'n ongelooflijk groot verdriet over haar te hebben gehad, dagen dat ik weer diep in de put zit over dingen die ze doet of laat, dat ik niet weet waar ik het zoeken moet.

Mijn enige wens voor ons allen is, iedere dag weer, dat ze weer gaat zien hoeveel wij om haar geven en dat wij haar alleen maar gelukkig willen zien. Ze heeft sinds een paar maanden een nieuwe vriend en dat heeft wonderen gedaan voor haar gedrag, ik merk ook dat ze alles probeert om ons "tevreden" te stellen. Dat is niet wat wij bedoelen als wij zeggen, dat ze moet blijven nadenken, maar zo vat zij het wel op. Nog steeds durft ze vaak niet te vertellen wat ze precies wil, voelt of denkt, tegen ons en daar hebben wij (maar zij natuurlijk ook) het heel moeilijk mee, omdat we bepaalde zaken dan via een omweg te weten komen en dan is ons vertrouwen, wat wij haar zo ontzettend graag willen geven, weer volkomen weg.

Ik denk dat jullie ongeveer hetzelfde meemaken als wat wij meemaken of hebben meegemaakt en mocht je willen mailen met mij, vraag dan even aan de webmaster voor mijn mail adres.

Liefs, Karin

Reactie voor op de website?

13.51. Hier een ooit ontspoorde dochter

Wil toch even reageren op het stukje 7.50/7.51.

In mijn pubertijd is het bij mij misgegaan. Je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het meegemaakt. Drugspanden, verkrachting, weglopen, internaat, pleeggezin, baby op mijn 18e, drugsgebruiken, mishandeld enz.

Met mij is het goed gekomen, ben 4 jaar getrouwd en heb buiten mijn zoontje van nu 9 jaar ook een stiefdochter van 12 jaar. Ik werk in de thuiszorg en heb een mooi huis.

Het contact met mijn moeder is goed de pijn die ik voel als ik denk aan wat ze allemaal door mij heeft moeten meemaken is niet te beschrijven. Goed maken kan het niet meer en wat gebeurd is is gebeurd. Het leek wel of ik compleet mijn verstand was verloren.

Je dochter helpen kan je niet hoe hard dat ook klinkt ooit komt er een moment dat ze ontwaakt en beseft wat ze allemaal heeft aangericht en dan dan kunnen jullie verder samen zoeken naar een basis voor een nieuwe relatie.

Ik wens iedereen heel veel sterkte en kracht

Manon

Reactie voor op de website?

13.52. Voor Manon

Hoi Manon,

Natuurlijk heeft jouw moeder heel veel verdriet en zorg over jou gehad, maar ik geloof nooit dat jouw moeder wil dat jij pijn en verdriet moet blijven hebben over wat je in het verleden gedaan hebt. Ik denk dat ze heel gelukkig is dat alles toch nog goed is gekomen. Goed maken kun je het niet meer schrijf je. Ik denk dat het feit dat je je gevoel hierover op deze site durft te uiten heel veel zegt over wie jij bent: een dochter om trots op te zijn. Ik vind het wel heel fijn dat je dit schrijft, om al die moeders die zich van die kneuzen voelen een hart onder de riem te steken. Dank je wel daarvoor. Een dikke knuffel voor jou van een zich lange tijd een kneus voelende moeder

eeeeehhhhh enne die knuffel van mij mag je houden, maar je hebt nu vast 1 knuffel over, geef die maar door aan je moeder.

Liefs, Karin

Reactie voor op de website?

13.53. Ik was ook zo....

Hoi Karin,

Ik heb al je stukjes op de site gelezen. Ik ben inmiddels 20 jr. Toen ik 15 was begon ik ook te ontsporen. Ik had een verkeerd vriendje, begon met blowen, bleef snachts na het uitgaan, weg zonder wat van me te laten horen, liep van huis weg, bleef zitten op de havo en mocht geen enkele les meer in. Nadat mijn vriend het had uitgemaakt stortte mijn wereld in, ik klampte me namelijk veel te veel aan hem vast. Hij was het enige zekere in mijn leven. Ik sneed hierna mijn polsen door en nam een heleboel verschillende soorten medicijnen. Mijn ouders vonden me maar ik wou niks van hun weten, bloedend en vol pillen rende ik naar een vriendin die me naar het ziekhuis bracht. maag leegepomt en polsen gehecht.

Hierna zag ik nog niet wat ik mijn ouders aandeed. Ik eiste alle aandacht op en dacht toen zelfs nog dat ik geen aandacht kreeg. Mijn ouders stuurden me naar het Riagg, hier had ik een gesprek. Wat die mensen daar doen snap ik niet want het had echt geen zin. Na een gesprek hoefde ik niet terug te komen. Dat zij geen probleem zagen was ook zo, omdat ik geen probleem met hen had en dus heel normaal kon doen tegen hen. Mijn ouder lieten me gewoon nog uitgaan en we spraken tijden af. Daar hield ik me natuurlijk nooit aan en dan kwam mijn vader me weer halen. Zelfs snachts na het uitgaan klom hij in de auto om mij en vrienden uit de stad te halen.

Ik heb mijn ouders heel veel verdriet gedaan en dat zag ik nooit. Met mij is het goedgekomen toen ik begon aan een nieuwe opleiding. Toen ik zag dat ik toekomst had. Toen ik gewoon een paar jaar geen vriend had waarvan ik het gevoel had afhankelijk te zijn. Ik heb nu genoeg aan mijzelf. Foute vrienden heb ik niet meer. Ik zie dat ik die niet nodig heb. Ik ga voor mezelf, mijn opleiding mijn toekomst. Mensen die iets toevoegen in mijn leven zijn mensen die er voor mij zijn, mijn ouders, zusjes, opa en mijn echte vriendinnen.

Ik weet zeker dat het met jouw dochter goed komt. Ze is alleen onzeker, heeft geen vastheid in haar leven, heeft het gevoel dat ze alleen is, ook terwijl ze zoveel mensen om haar heen heeft. Je kunt dit soort problemen voor haar proberen te gaan oplossen maar dat heeft geen zin! maatschappelijke hulp die afgedwongen is ook niet. Ze moet het zelf willen en doen anders werkt het niet. Op een moment komt ze wel op dat punt dat ze ziet wie belangrijk voor haar zijn.

Het enigste dat je kunt doen is haar onvoorwaarlijk blijven steunen, maar laat geen gebruik van je maken. Want dan blijft ze doorgaan met manipuleren. Zet maar eens met haar op een rijtje wat ze binnen krijgt aan geld en wat ze uitgeeft in haar leefpatroon. Misschien bedenkt ze zich dan wel over het op zichzelf wonen.

Zo niet laat haar gaan, en als het niet lukt wees er voor haar. De fouten die ze maakt zijn echt wel zinvol! Toen ik aan dit mailtje begon wist ik heel goed wat ik wou zeggen en hoe ik dit zou gaan verwoorden. Ik weet het nu niet meer zo goed. Ik hoop in ieder geval dat je er wat aan hebt.

liefs Evelien

Reactie voor op de website?

13.54. Voor alle die pubers die het ouders zo moeilijk maken, maar vooral zichzelf (met een glimlach)

Voor Evelien van 20....

Jeetje, twee van die prachtige bemoedigende verhalen in twee dagen tijd. Ik vind jullie kanjers, ten eerste omdat je dit hier wilt schrijven en ten tweede omdat je omdat jullie zo sterk klinken. Ik heb echt wel weer goede hoop dat het goed zal komen met onze dochter, er zijn nog dagen dat ik het heel moeilijk vind haar te begrijpen, maar er zijn ook dagen dat ik weer gewoon heel onbevangen blij kan zijn, gewoon omdat ze dan bijv. even belt en even wil kletsen zoals we vroeger zo lekker konden doen.

Foute vrienden zijn alweer lang geleden uit haar leven verdwenen en soms is ze heel sterk, ze begint te leren dat ze voor haar mening uit mag komen en ook dat haar mening er toe doet, dat ze ruzie mag maken, dat ze over dingen na MOET denken. Er zijn nog steeds dagen dat ze ongelooflijk onbeschoft en sjagerijnig is, ze komen echter wel steeds minder voor en ik weet zeker dat zichzelf steeds meer aan het terug vinden is.

Ik heb de laatste jaren onbeschrijfelijk moeilijk gevonden, omdat ik niet begreep hoe ze ons, maar vooral zichzelf zo'n verdriet kon doen, terwijl het zo'n leuke meid was (is) maar ik ben nooit vergeten wie zij altijd geweest is n.l. een lieve, vrolijke, vriendelijke en sociale meid en dat ik daarvan steeds meer de volwassen versie terug mag zien maakt mij ongelooflijk blij.

Dat is immers alles wat ik altijd heb gewenst voor onze kinderen, dat het vriendelijke, sociale, sterke, gelukkige volwassenen zouden worden. Er is nog (misschien wel veel) tijd voor nodig maar vooral mensen die laten merken dat ze om haar geven en dat is wat ze nu tracht te doen.

Dank je wel voor je verhaal, ik ben ervan overtuigd, dat het heel veel mensen inzicht en kracht zal geven, zowel de ouders als de jongeren.

Liefs, Karin

Reactie voor op de website?

13.55. Karin

Hoi Karin,

dank je wel voor je reactie op mijn verhaal!

ik zou zo graag hier aan de moeders willen uitleggen dat hoe graag je ook wil en hoeveel je ook van je kind houdt er altijd een moment komt dat je haar of hem moet loslaten en moet hopen en bidden op een goede afloop. Je kind is zichzelf niet en beseft totaal niet wat ze doen.

Toen ik 22 werd leek het wel of ik ontwaakte en besefte wat ik mijn moeder allemaal heb aangedaan. Ze heeft me al die tijd gesteund en geholpen maar tot me door dringen kon ze niet.

Nu heb ik een dochter van 12 jaar en hou ik mijn hart vast over de toekomst. De gevaren ken ik, het wereldje ken ik, maar haar beschermen hiervoor, dat kan ik niet. Ik hoop dat zij haar verstand wel zal blijven gebruiken. En als er een moment komt dat dat niet meer het geval is, dan hoop ik dat ik de kracht, geduld en liefde zal hebben om haar op te vangen als dat nodig is, net zo als mijn moeder dat bij mij deed toen ik het nodig had.

Manon

Reactie voor op de website?

13.56. Reactie: Ik weet het niet langer meer

Ik (20) begrijp heel goed dat moeders (en vaders) alles over hebben voor hun kinderen. Mijn moeder is mijn leven lang manisch depressief (met zelfmoordneigingen en -plannen) en ik heb, als jongste dochter, het huishouden en te veel andere verantwoordelijkheden op mij genomen vanaf dat ik kleuter was. Ik was en ben nog steeds een soort moeder voor mijn moeder, met dus ook dezelfde wens: Dat ze gelukkig is.

Echter, iemand anders kan jou niet gelukkig maken. Doordat ik weet wat mijn moeder voelt, weet ik dat er een keer komt dat ze een eind kan/ zal maken aan haar leven. Ik hoop alleen maar dat dit snel gebeurd en dat ze in de dood de rust en het geluk kan vinden dat ze vanaf haar 6e niet ervaren heeft. Houden van betekent loslaten van.

Door een relatie die ik heb gehad waarin ik mishandeld ben (terwijl alles wat ik wilde een schouder om op te huilen en het zinnetje: ik houd van je was), weet ik dat ik nooit meer zoveel macht uit handen ga geven als toen. Als ik gelukkig wil worden zal ik dit zelf moeten bereiken. Dit zodat mijn leven niet in zal storten als ik weer één of andere ramp meemaak.

Hoewel ik nooit echt een jeugd heb gehad (en/ of er niet van heb kunnen genieten) door de vele verantwoordelijkheden die ik op mij nam, ben ik op het rechte pad gebleven. Doordat ik de laatste tijd steeds meer problemen krijg met het gedrag van mijn moeder (o.a. denigrerende opmerkingen over zichzelf naar mij gericht: 'Oh, dus het is mijn fout dat jij zo'n slecht zelfbeeld hebt? -tijdens Oprah- Terwijl ik helemaal geen slecht zelfbeeld heb en het pijn doet om van je moeder te horen dat ze er zo over denkt), ben ik bijna een jaar geleden het huis uitgegaan.

Ik heb twee maanden in een kraakpand gewoond. Dit huisje zie ik echt als mijn eerste huisje waar ik vreselijk trots op was, het huisje dat binnenkort plaats moet maken voor lelijke nieuwbouw. In die periode ben ik in aanraking gekomen met -hoe kan het ook anders- 'foute mensen': drugsverslaafden, ex-gedetineerden, draaideurcriminelen, e.d. In die tijd heb ik echt geleerd voor mezelf en mijn principes op te komen, te geloven in mijzelf. Nee te zeggen (hoewel... ja, wel nee tegen drugs en criminele activiteiten).

Ik kreeg dus een relatie met een jongen waarbij de alarmbellen vanaf het begin als kerkklokken in mijn oren echoden. Ik vertrouwde hem niet, maar ging ermee door, ook nadat hij mijn grootste angst had laten uitkomen. Achteraf gezien is die relatie het beste wat me op dat moment had kunnen overkomen. Ik heb drie grote en belangrijke lessen geleerd, waarover ik verder niet zal uitwijken. Ik ben gelukkig. Ik heb rust met mezelf. Ik heb geen vriend nodig om gelukkig te zijn. Ik heb geen knuffel van mijn ouders nodig om gelukkig te zijn. Ik ben in het bezit van het grootste geluk dat een mens kan hebben: EIGEN GELUK. Dat neemt niemand mij meer af. Geluk zit in jezelf.

Corry, Karin en alle andere verontruste ouders: hoe graag je ook wilt dat je kind gelukkig en veilig is, soms moet een kind (of de mensen waar ze mee omgaan) je grootste nachtmerries laten uitkomen, voordat je kind beseft wat geluk is, wat veiligheid is. Soms moet je je kind niet opvangen als het valt, moet je de hand niet wegtrekken die in kokend water gedompeld is. Laat ze vrij om te voelen. Vertrouw erop dat de basis die je het kind hebt meegegeven voldoende is om een trauma te overleven. Geef een kind de kans om hun definitie(s) van vrijheid te ervaren (rondzwerven op straat).

Ze komen erachter dat zelfs zwervers en dak-thuislozen niet vrij zijn. Ik heb een man leren kennen die drie/vier jaar op straat rondgezworven heeft, omdat hij vrij wilde zijn van verplichtingen van deze maatschappij. Na die drie/vier jaar kwam hij erachter dat hij met een baan en een huis minder verplichtingen had en vrijer was dan op straat. Het ene kind hoeft maar één 'misstap' te maken om te beseffen wat 'het goede leven' is en wat niet, anderen doen er jaren over. Komen ze in de bak, laat ze zitten, laat ze los. Maar laat ze VOELEN dat je als ouder onvoorwaardelijk van je kind houdt.

Als ze klaar zijn met experimenteren van definities van vrijheid (waar de meeste opstandige gedragingen vandaan zullen komen), dan weten ze je te vinden. Stel eisen voor eventuele terugkeer naar huis (opname afkickkliniek, behandeling bij een psycholoog/psychiater) maar laat ze los als ze het huis verlaten. GEEF IN GEEN GEVAL FINANCIELE STEUN ALS ZE VRIJWILLIG WEGLOPEN VAN HUIS, ook al ben je doodsbang voor de consequenties: die zijn voor uw kind. Een kind moet leren wat de consequenties zijn van zijn/ haar daden, laat ze die belangrijke lessen leren, anders worden ze nooit wie ze behoren te worden.

Ik begrijp dat ouders dit in theorie waarschijnlijk allemaal wel weten en niemand vertelt HOE je je kind dan moet loslaten. Ik kan ook niet vertellen hoe dit bereikt kan worden, ik wens iedereen er heel veel sterkte en succes mee. Ga als ouder zijnde in elk geval in behandeling van een professionele hulpverlener (vader en moeder allebei apart). Dit zal waarschijnlijk de last enigszins verlichten en voorkomt misschien enkele heftige ruzies/ meningsverschillen met de partner. Als een kind pijn heeft of het verpest, hoeft niet het hele gezin pijn te hebben en het gezin komt op nummer één, laat DAT NOOIT verpesten, door niemand.

Succes en sterkte.

Reactie voor op de website?

13.57. Help, ik heb 2 dochters die ook puberen

We hebben 3 kinderen die thuis wonen. We hebben een huisje gekocht hier in Tilburg en hebeen we gedaan voor de kinderen. Mijn man is de stiefvader van de kinderen.

De laatste tijd is mijn oudste dochter van 15 jaar erg veranderd. Ze heeft al een geruime tijd een vriendje die bij ons in de straat woont, en gaat daar verhalen vertellen die niet eens waar zijn. Met als gevolg dat die mensen haar geloven, maar niet komen om te vragen of die verhalen ook kloppen. Mijn dochter is veranderd van een vrolijke meid in een agressieve puber en haar zusje van 13 jaar doet er hard aan mee.

De laatste tijd vertelde ze dat ze verkracht is geweest door een andere jongen. Maar dat blijkt nu weer niet waar te zijn. Ze blowt, houdt zich niet aan de regels thuis, en ergerder nog, we worden bedreigt door haar vriendje met de dood. Haar vriendje heeft een strafblad en is 16 jaar. De moeder van het vriendje houdt haar handje boven het hoofd.

Wij zijn inmiddels wel radeloos. Mijn man is 2 weken geleden door het lint gegaan en had de oudste ruw geduwd. Met als gevolg dat het vriendje van mijn oudste de politie heeft gebeld, en er van maakte dat ik mijn dochter mishandelde. Ik ben opgepakt en mijn dochter stond te lachen. Ik ben al jaren ziekelijk, maar ik ben echt daar als een crimineel behandeld. De politie geloofde het verhaal van mijn dochter en niet dat van ons.

De jongste moet het ontgelden, want als de oudste thuis en als haar iets niets bevalt dan schopt ze haar broertje verrot. Ze liegt, bedriegt en blowt, niks doen we goed voor haar, en ze wil haar eigen leven.

We hebben vaak gesprekken geprobeerd met haar, maar dat komt op ruzie uit. Ik ben inmiddels zwanger van mijn partner en dat is bij haar in het verkeerde keelgat geschoten. Ze doet er samen met haar vriendje alles aan om de sfeer in huis te verpesten. Buiten dat probeert ze via haar vriendje mijn partner weg te pesten en dan mij voor gek te zetten. Ik laat me niet wegpesten.

Gisteren is het weer tot een ruzie gekomen en heeft mijn partner haar voor afkoeling buiten gezet zonder telefoon. Diezelfde minuut is mijn andere dochter meegerend naar haar vriendje, en die zijn weer verhalen gaan vertellen die niet waar zijn. Met als gevolg dat die dan aan onze deur komt en ons komt bedreigen. Ik weet, ik had de politie moeten bellen. Maar hij zei al zo van als je die belt, maken we het verhaal anders, en dan zitten jullie weer vast.

Wat moeten we nu doen? Ik heb een contactpersoon bij Jeugdzorg zitten en ik heb besloten om de meiden te laten plaatsen omdat Linda mijn oudste met de verkeerde vriendjes omgaat en er niet meer te praten valt thuis. Haar broertje lijdt er onder en wij weten het niet meer. een hopeloze moeder

Reactie voor op de website?

13.58. Hoop en Wanhoop: sektarische toestanden, hoe lang nog?

Ik weet het allemaal niet meer, ik heb elke truc uit al mijn truckendozen gehaald, maar het schijnt allemaal niets uit te maken. Lief zijn, boos zijn, verdrietig zijn, z.g. er niets van aan trekken. We hebben God, Wicca, God, de baptistengemeente, de pinkstergemeente gehad, nu de studentenkerk in Utrecht, 2 lieve vrienden met ECHT de beste bedoelingen.

En nu weer iemand waardoor zij zich volkomen laat beïvloeden, die zich maatschappelijk werker noemt, maar die z.g. ook een vriend van haar is, iemand die haar dingen aanpraat, waar zij volkomen in mee gaat, die haar dingen in haar hoofd prent, die zij allemaal gelooft, die zij zonder vragen of kritiek te te uiten accepteert.

De baptistengemeente is alweer passee, ik krijg filmpjes toegestuurd door haar, waar ik mij helemaal lam van schrik en waarvan zij zegt dat dit prachtig is. Hoe lang gaat dit nog door allemaal? Het is een uiterst ongezonde situatie en niemand doet er iets aan, wanneer ben in deze maatschappij een gevaar voor jezelf of deze samenleving? Ik geloof dat IK eerst gek moet worden voor er IEMAND ingrijpt!!

Liefs, Karin

Reactie voor op de website?

13.59. Mijn dochter is nu 1 week weggelopen

Mijn dochter is afgelopen maandag weggelopen. Gelukkig weet ik wel waar ze verblijft. Op dinsdag kreeg ik 's morgens vroeg een SMS-je van haar dat ze zo veel van mij hield en hoe we hier uit moesten komen. Donderdag zijn we naar Triversum geweest, maar toen toonde ze geen enkel spoortje van berouw. Ze gaf aan dat ze nog een week bij die vriendin wilde blijven slapen, dat zou goed zijn voor ons beider rust. Haar enige zorg is om meer vrijheid te krijgen, maar voor een meisje van 15 heeft ze al heel veel vrijheid.

Ondertussen ben ik achter zoveel leugens gekomen, het is gewoon afschuwelijk. Het betreft vooral omgang met jongens. Haar recenste "vriend" is een of andere oplichter van 21 jaar. Vanavond ben ik naar haar tijdelijke "opvang"-ouders geweest. Ik verschoot heel erg van mijn dochter, ze was echt superagressief. Ze keek me aan met een blik vol haat. Ik weet niet wat er gebeurd is met haar, misschien zit ze wel aan de drugs?

Het is de bedoeling dat ze vanaf woensdag weer thuis komt slapen. Maar ik vind haar eng en ben bang voor haar, wat kan ik doen ? Ik ben een alleenstaande moeder (haar vader is overleden) met gelukkig wel heel veel steun van mijn vriend en familie.

Rien

Reactie voor op de website?

13.60. Mijn dochter

Herkenbare verhalen.

Ook mijn dochter van 15,5 jaar zit in crisiopvang ik moet zeggen net een paar dagen. Het is een open instelling op vrijwillig basis. Ze zit wegens haar IQ bij Pameijer. Mij is verteld dat ze haar observeren zodat er een juiste behandel plan word uitgestippeld. Ze liegt en zegt inderdaad dat ze mishandeld word thuis. Ze probeerde mijn leven te regelen. Stelen deed ze ook. Eigenlijk niet mijn kind meer ze was zo anders een jaar geleden en een band dat we hadden... heel goed. Van dit alles is niks meer over.

Ik hoop dat ze het vol houdt, maar merk ook veel woede naar mij toe. Terwijl ze zelf haar toestemming heeft gegeven voor deze opname. Ik stuur kaartjes naar haar, en haal haar zo nu en dan op om iets leuks met haar te gaan doen. Hopelijk weet ze op deze manier nog dat ik om haar geef.

Wat de toekomst brengt.... ik heb er nu een hard hoofd in. Een kind wat veel zorg heeft gehad altijd bijgestaan, zo afgegleden. RNO zegt het ligt niet aan u maar aan het kind.

Bedankt voor het lezen, verdrietige moeder.

Reactie voor op de website?

13.61. Ontsporende puber

De jongen waar het over gaat was altijd een lekker joch nog wel op zijn tijd maar het laatste jaar is het achteruit gegaan loopt weg, spijbelt bedreigt ons thuis met weglopen of aangifte bij de politie wegens mishandeling, dat is al eerder gebeurt er is ook een onderzoek naar deze beschuldiging geweest. Hier is niets uitgekomen dat kon ik ze zelf ook wel vertellen. Maar hij blijft doorgaan met dit gedrag en zijn andere 2 broertjes gaan dit gedrag ook vertonen. Wat moet ik doen en wat niet

Esther

Reactie voor op de website?

13.62. puber

Ik zou u willen vragen hoe het nu is. Ik zit ook met een puber van 16 jaar en ze doet ook haar eigen zin. Groetjes

Reactie voor op de website?

13.63. Puber van 14

Onze zoon van 14 heeft het ook best moeilijk, hij hij liegt veel rookt, steelt geld en doet net of hij van niets weet, voelt zich achtergesteld bij zijn oudere broer (15) en jongere broertje en zusje (resp.8-10). Op school gaat het ook achteruit. We kunnen er niet achterkomen wat hem nu zo dwars zit, moeten we dit laten gaan zo of moeten we nog meer met hem gaan praten, positieve uitstraling hebben we wel naar hem toe. Maar hij heeft ondertussen wel heel vaak ons vertrouwen beschaamd, en wij hebben moeite met het vertrouwen alla de minuut terug te geven. Hij heeft ons al zo vaak voorgelogen en zo. We houden heel veel van allemaal, maar hoe kunnen we hem op een ander spoor proberen te zetten?

Reactie voor op de website?

13.64. Misschien een tip

kreeg ik laatst via collega die de kinderen inmiddels al iets ouder heeft (op 1 na, die is nu 15). Haar oudste puberde extreem, liegen, hondsbrutaal, op school ontspoort, kortom geen grip op te krijgen. Ontzettend inhakken op de ouders, emotioneel chanteren. Tot bepaald moment ze weer gilde dat ze weg zou lopen enzo. Vader bleef heel rustig, heeft gezegd: "Oke, hier een tas en zoek nu op wat je mee wil. Heeft haar vervolgens in de auto gezet en naar crisisopvang gereden. Met de woorden: "Altjullieblieft, zij wil niet meer en wij hebben het ook gehad, veel plezier ermee." Zijn dochter geen blik meer gegund (En ze zei, deed zo zeer, je wil je kind niet kwijt). De blikken van de mensen daar, met stomheid geslagen, dit gebeurt nooit en dat zeiden ze ook. Waarop hij zei: "dit is crisis, wij zijn er klaar mee. "

De week daarop volgend heeft die opvang gesprekken gehad ook met de ouders en na een paar dagen wou het meisje zo graag terug, maar hield pa zijn poot stijf. Na twee weken hing ze huilend aan de telefoon. Toen had ie iets van: : Oke, ik neem aan dat je nu weet wat je zegt." Vanaf toen was ze thuis goed te hebben, nog wel buien maar niet meer zo extreem.

Nu zit hun jongste dochter in zo'n zelfde periode en laatst hoorde ze hoe hun oudste de jongste het 1 en ander op het hart drukte, in de trand van: "Denk erom, ze doen het echt hoor". Kortom het gewenste succes, ook al hebben de ouders er ook flink wat tranen om gelaten.

Reactie voor op de website?

13.65. Re: misschien een tip

Nou ik weet niet wat ik lees zeg! Ik heb zelf op de crisisopvang gewerkt en weet maar al te goed hoe moeilijk het is om een plek te krijgen voor kinderen. We zijn vaak genoeg gebeld of we niet plek hadden voor crisisopvang omdat hij weer in de buurt vol was. Bij ons zaten kinderen zelfs uit het westen van het land. Die crisis opvang was in het noorden van het land en die zat steeds vol. Er was nooit een bed leeg!

Het verbaast mij dan ook dat wat ik nu lees dus kan! Je kan niet je kind naar de crisis opvang brengen en zeggen ik ben er klaar mee, daar gaat wel meer aan vooraf. En als het wel zo gegaan is, petje af voor de groepsleiding daar die het opgevangen hebben.

De crisisopvang is voor alle kinderen die het thuis moeilijk hebben maar er zijn wel indicatiegesprekken nodig om een kind uit huis te plaatsen. Dit hoeft echt geen dagen te duren maar deze gespekken zijn wel nodig om te kijken wat voor soort cricisopvang er nodig is. Vaak zijn deze gezinnen waar een kind uit huis wordt geplaatst voor crisis opvang al langer in het hulpverleners gebeuren. Voor enkele kinderen zal het goed zijn om tijdelijk uit huis geplaatst te zijn om alles op een rijtje te zetten.

Maar om dit als tip te geven vind ik dit geen goed idee. Als het thuis echt niet meer lukt met je puber zoek hulp maar zet hen niet af bij de crisis opvang,want die bedden zijn echt schaars en er staan er helaas nog veel te veel op de wachtlijst voor een plekje.

Jessica

Reactie voor op de website?

13.66. Groet aan Karin

Lieve Karin,

ik lees vaker je berichtjes, als steun, hoewel onze dochter(sinds 1 maand 15) bij lange na niet zulk moeilijk gedrag vertoont als jouw dochter. Ik ervaar jou (jullie) als een warm, begripvol iemand die heeeel veel begrip en steun geeft.... maar waar het ook wel eens teveel voor kan worden, en dan toch weer doorgaat en er is voor haar kind (en gezin)!

Lieve Karin, ik hoop dat de situatie bij jullie zich langzaamaan verbeterd heeft; dat jullie dochter door het ergste heen is, want dat wil je toch; dat je kind het goed heeft! En dat ze blij mag zijn met zo'n moeder! En dat zal ze in haar hart ook wel weten!

Alle sterkte nog gewenst en hartelijke groetjes, Ria.

Reactie voor op de website?

13.67. O jongens!!

O, jongens!! Ik dacht wij de enigen waren met een weglopende, op hol geslagen, ik ben klaar met jullie, ik stop met school, puber!!!

Ik ben nu 3 jaar verder, kind woont weer thuis en ben het eens met de stelling dat kinderen zelf op hun gezicht moeten gaan met veel dingen. Wij hebben altijd ingegrepen zodra het gevaarlijk werd maar dat werd ons ook niet in dank afgenomen. Jeugdzorg, Riagg, Maatschappelijk werk. Been there, done that. Het gaat nu beter. Kind is nu 20. Maar wat een verschrikkelijke

tijd hebben we achter de rug! Onze jongste begint nu ook heftig te puberen en daar heb ik het opnieuw moeilijk mee. Ik weet verstandelijk dat ik het me niet persoonlijk moet aantrekken maar ze rukt m'n hart eruit!!

Sterkte allemaal!!!

Anna

Reactie voor op de website?

13.68. Samen iets aan de onmacht doen?

Beste Karin,

Graag zou ik met je van gedachten wisselen over e.a. betr. onze dochters, de hulpverlening, verdriet, vernedering, aan de kant gezet worden enz. enz. Iedereen heeft een mening over je; die van jou telt alleen niet!

Zou ook best iets willen doen, maar niet alleen. Dus als je contact wilt kun je me mailen of bellen. Ik weet niet precies hoe dit gaat; heb weinig of geen ervaring met dit soort computeracties.

Ik hoor het van je en dan kun je mijn tel.nr krijgen, veel sterkte!!
Deana

Reactie voor op de website?

13.69. Dochter van 16, weggelopen, bevindt zich in web van leugenachtige mensen/familie

Tjemig, wat een ellende onder de kids.

Ik heb een dochter van 16, Veerle, ben hertrouwd en heb er nog een dochtertje bij. De afgelopen 13 jaar hebben we (gelukkig) geen contact gehad met de biologische vader. Nu zijn hij en zijn familie er ineens. Mijn dochter heeft achter onze rug om contact gezocht, en toen de puber-stress thuis te groot werd (liegen, bedriegen en van ons stelen) en ze bleef zitten op school, is ze weggelopen naar die familie. Gelijk gehersenspoeld met leugens over mij, en alles wat ze tegen mij konden gebruiken om haar tegen me op te zetten. Gelukt natuurlijk! Ik heb haar gelijk daar laten weggehalen, en in een crisisopvang laten plaatsten door JZ. Na een aantal dagen wilde ze naar mijn moeder. Ging goed, ze wilde niet met ons op vakantie, en zocht een baantje. Toen we thuis kwamen was mijn moeder gehersenspoeld door mijn lieftallige zus, die zich graag overal mee bemoeit en alleen maar voor ellende zorgt. Zus wil graag alles dwangmatig over iedereen weten, en als dat niet lukt gaat ze stoken. Maar goed, die zus bleek haar de hele vakantie onder haar hoede genomen te hebben, terwijl ik voordat we gingen met mijn moeder had besproken dat dat niet mocht gebeuren. We zijn terug, en staat mijn moeder lijnrecht tegenover mij, omdat ik al lang geleden heb besloten dat ik niets met mijn zus te maken wil hebben. Dus oud zeer wordt gemengd met nieuw zeer. Veerle weer over de zeik, en warrig, terwijl ze vandaag op bezoek zou komen.

Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Haar opgeven, het haar zelf laten uitzoeken? Uit huis laten plaatsen, ons gezin laten kapot maken? Ik ben zo moe van al die mensen (vooral biologische familie, zus en nu ook moeder) om haar heen. Ik ben emotioneel erg van slag, mijn verstand zegt laten gaan, maar mijn hart niet. Ze is pas 16.... Al mijn dromen voor haar zijn kapot. Mijn man staat gelukkig in alles achter mij, en mijn fijne kleine echte vriendenkring ook. We hebben het fijn thuis, en proberen alle negatieve mensen uit huis te houden, maar toch lukt het ze steeds weer om ons te stressen. Nu via Veerle. Ik ben moe, wil niet meer, ik kan niet meer.... Ik schaam me zo erg voor de buitenwereld, het is vermoeiend om het geheim te houden, vooral met een grote kennissenkring. Onze jongste weet helemaal van niets.

Rianne.

Reactie voor op de website?

13.70. voor Rianne

Je bent zelf de oorzaak van de problemen waar je nu mee worstelt. Je wilt een rolletje spelen voor de buitenwereld, maar je verleden, wat je hebt geprobeerd dood te zwijgen, heeft je als een boemerang ingehaald.

Verwijt je dochter geen gedrag, waar jij haar grote voorbeeld in bent geweest.
Anna

Reactie voor op de website?

13.71. Moeilijk

Ik heb wel bijna twee uur zitten lezen op dit item. Heftig allemaal, en dan maar hopen dat het bij ons niet zo erg wordt (nu 13, 15 en 11). Het blijft een balans vinden tussen vrijheid geven en eigen verantwoordelijkheid en vertrouwen en re regels die jij ze oplegd. Maar mijn dochter is 13 en zoon bijna 15 (rookt alleen stiekum)en de normale dingen komen voorbij. Maar grote mond duld ik niet en verder mag mijn dochter van 13 al vrij veel, ik probeer dr los te laten binnen grenzen. Die stellen we samen een beetje op. Ik laat haar zeggen "wat denk je zelf hoe laat?" Komt ereen vreoger antwoord uit 23 uur, waarop ik kan zeggen, oké, je mag een half uur later thuis komen.

Maar ik wil feeling houden met wie ze omgaat, dus iedereen is hier welkom! Toch rookt ze ook stiekum, maar ik ga niet op alle slakken zout leggen. Ik vind het vreselijk, maar ik laat het haar zelf uitzoeken. Zolang ik hett maar niet zie of ruik.

Het verbaast mij te lezen dat er nog zoveel regels worden gesteld voor kinderen van 17 jaar. Nou dan hoop ik toch wel klaar te zijn met opvoeden en regels stellen.

En als ze ongeveer 18 zijn, MOETEN ze van mij op kamers wonen, studeren, dat hoort er gewoon bij. Dat vind ik juist ook bij de opvoeding horen. Het zelf leren regelen. Juist stimuleren!

Zo zie je maar, iedereen heeft zo zijn eigen ideeën en regels. En voor elk kind is het weer anders.

Groeten

Reactie voor op de website?

13.72. Re: moeilijk

Tuurlijk heeft ieder zijn of haar eigen regels. Maar jouw kinderen zijn nog jong. En waarom moeten ze van jou al met 18 op kamers? Heb je enig idee wat dat wel niet kost? Als het om zelfstandigheid gaat kan je ze dat toch thuis ook wel bij brengen, daar hoeven ze toch niet voor op kamers? Lekker voor je kinderen met het idee voor ogen als ik 18 ben MOET ik het huis uit want dat is goed voor me. Ik zal onze kinderen echt niet verplichten om met 18 het huis uit te gaan maar verwacht natuurlijk wel meer zelfstandigheid van ze. Het is maar hoe je ze opvoed hierin zodat ze die zelfstandigheid aankunnen.

Jessica

Reactie voor op de website?

13.73. Lieve pubers bestaan ook

Eigenlijk zit ik dit alles met veel verbazing te lezen en ik voel echt heel erg mee met iedereen. Maar kan het ook normaal zijn dat een kind niet zo erg overal tegen aan schopt? Onze vier kinderen zijn gewoon rustig, doen goed hun best op school, gaan nooit uit, hebben ook vrienden en vriendinnen die nooit uit gaan en zijn het gewoon af en toe niet met ons eens.

Als kind hebben ze ook nooit de 'peuterpubertijd' doorgemaakt en waren er geen driftbuien. Zijn mijn kinderen wel normaal, begin ik mij af te vragen, of lees ik hier de extremen? Ik verwijt natuurlijk niemand iets, integendeel, maar ik vraag mij af of wij nu gek zijn.

Jolanda

Reactie voor op de website?

13.74. Lieve pubers

Hoi Jolanda, hier zijn het ook lieve pubers hoor, ik vind het juist een leuke leeftijd, je kunt echt leuke gesprekken met ze voeren en zien hoe ze hun eigen ideeen ontwikkelen en toekomstdromen hebben, de wereld ligt nog aan hun voeten.

Meestal is er toch wel meer aan de hand in een gezin als pubers niet meer te hanteren zijn, en als het dan hard tegen hard gaat heb je alleen nog maar verliezers, triest vind ik dat.

Antoinette

Reactie voor op de website?

13.75. Lieve pubers

Mijn jongste dochter, 14 jaar, is een erg moeilijke puber, hoewel ze ook erg lief is. Weglopen, verkeerde vrienden, geen gezag aanvaarden, eigen gang gaan, en niet meer naar school, en bij alles wat er mis gaat de schuld bij een ander leggen.

En natuurlijk werd de oorzaak in het gezin gezocht. Groot gezin, dus te weinig aandacht. Heel stigmatiserend, maar voor hulpverleners handig om zo snel tot een diagnose te kunnen komen. Een lange weg, met oa verplicht "hulp-aan-huis" ("als je niet mee werkt komt er een OTS", aldus bureau Jeugdzorg). Ja, dan sta je met je rug tegen de muur. Jaranlang doe je pleegzorg, de moeilijkste kids in huis gehad, alle eigen kinderen boven haar zijn zonder noemenswaardige problemen door de puberteit gekomen, de volwassen kinderen doen het allemaal goed maar als het met één van je kinderen dan moeizaam gaat is dat jouw schuld.

We hebben haar laten onderzoeken en ze heeft de diagnose ODD gekregen. Niet leuk, helemaal niet, maar wel een verklaring voor haar gedrag. We hebben nog een lange weg te gaan, denk ik, maar we komen er wel, zeker weten.

Dus: zeg nooit zomaar 'het zal wel aan het gezin liggen', want er kunnen tig meer oorzaken zijn dan dat, als een puber moeilijk is.

Johanna

Reactie voor op de website?

13.76. Aan alle ouders met pubers

Volgens mij ligt het probleem vaak bij de ouders, uiteraard ook bij het kind. Maar wie maakt het kind, wie voedt het op, juist, de ouders en daarnaast de school en de omgeving. Ook ik heb een dochter van 14 jaar, vele verhalen zijn herkenbaar. Maar ik en mijn vrouw, blijven met haar veel praten. Ook straf geven, veel met de leraren praten, ja, je zou zeggen, opvoeden van kinderen is tegenwoordig een baan (dagtaak) Ook ik heb vaak op WUZ (onderdeel van de telegraaf), mijn menig gegeven over hoe het komt, of kan komen, dat de jeugd (pubers) vaak ontspoort.

Een paar voorbeelden

Gescheiden ouders, 2-verdieners (kind wordt sleutelkind), geen sociale controle. Plaats/dorp/stad waar het kind in opgroeit. Omgang met oa verschillende culturen. Het uitgaans leven wat pas om 10 a 11 uur 's avonds begint. Het gedogen, van zowel de ouders als de leerkrachten. De PC(oa MSN, HYVES en nog meer van dat soort bocht) en dan ook niet te vergeten het mobieltje.

En wat ik dan vaak als afsluiter zeg.

Terug naar de jaren 60tig. Was het toen beter, ja, met vele dingen wel.

Maar de omstandigheden waar de pubers nu in opgroeien en mee te maken krijgen, hebben we ook nog eens te danken aan de overheid. Kan daar ook wel een heel stuk aan gaan wijden, maar dan kan ik nog wel even.

Dus ouders met opgroeiende pubers. Wees en blijf altijd alert. Soms willen de kinderen, willens en wetens nimmer gaan sporen, geef het dan maar op en leef je eigen leven.

Reactie voor op de website?

13.77. re 12.77

Hoezo terug naar de jaren 60? Daar ligt nu het punt waar vele ouders van die generatie het zo moeilijk mee hebben! Je moet juist NIET terugkijken naar die jaren. Er was zo veel niet wat de jeugd nu wel heeft! En hoezo te danken aan de overheid? Het heeft te maken met de ontwikkeling van b.v het internet, mobiel ed, dat heeft niets te maken met de overheid! Andere tijden dus andere kinderen die daar veel sneller mee zijn dan die generatie uit de jaren 60! Het is nu dus de kunst om je kinderen bij te houden als je van die generatie bent,anders snap je dus helemaaal niets van de generatie van NU!

Reactie voor op de website?

13.78. Een laatste reactie

Jarenlang heb ik op deze site mijn ei kwijt gemogen over mijn dochter's escapades. Vele mensen hebben mij een hart onder de riem getoken en daar wil ik iedereen heel hartelijk voor danken. Ik heb zo'n anderhalf jaar niet meer kunnen en willen schrijven op deze site. Zo'n anderhalf jaar geleden gingen de gordijnen voor mij open en begreep ik! Ik maak sinds die tijd een periode van grote persoonlijke bloei door en heb geaccepteerd dat ik bijv. mijn dochter niet kán "redden". Zij leeft haar leven en ik het mijne, als ze wil komen... prima. Hoor ik niets.... ook goed.

Mijn levenlang ben ik bezig geweest met het zorgen voor anderen, anderen gelukkig maken, wat ze (mij ook aan) deden. Ik heb gevochten als een leeuw voor het geluk van anderen. En wat begon met een schrijven van Evelien in een topic over geloof op deze site, waarin ze mij aanraadde een boek te gaan lezen genaamd De lachende Jezus, deed mij in een lange zoektocht belanden waarin ik enorm veel geleerd heb over mijzelf, religie en het menselijk denken in het algemeen. Ik heb inmiddels een boekenkast vol met filosofieboeken, heb mijn liefde voor muziek, kunst, lezen en mijzelf teruggevonden en kom tijd tekort.

Het leven is zoals het is, met mooie en lelijke kanten, vaak woest, soms (lange) tijd kalm. Beide kunnen aanvaarden en toch een dromer, gever en idealist blijven, dat ben ik. Mijn leventje is de laatste anderhalf jaar zo'n 180 graden gedraaid. Ik heb een hele diepe vrede in mijzelf gevonden na een "Umwertung aller Werten" en het lezen van "Aldus sprak Zarathoestra" van Friedrich Nietzsche. Ik ben een sterk mens, ik heb een heleboel antwoorden en nog veel meer vragen, ik heb mijn leven overleefd, mijn schouders zijn weer recht, mijn blik open en fier. Ik heb gedaan wat ik "moest" doen om mijzelf in recht in de spiegel aan te kunnen blijven kijken en dit wilde ik even kwijt.

Dank jullie wel allemaal speciaal Nell en Evelien, ik wens ieder het beste en dat het voor ieder een wijze les mag zijn, je kunt verschrikkelijk je best doen in het leven en alle liefde geven, maar dat is geen garantie op een happy end!

Liefs, Karin

Reactie voor op de website?

13.79. Re: op het bericht van 1278

Ik denk dat je mijn verhaal niet helemaal begrijpt, of niet wil begrijpen, maakt ook niet uit.

Andere tijden, wij als ouders moeten de kinderen maar gaan bijbenen, hij is fijn. Dus het geen respect meer hebben ,is tegenwoordig dus modern. En dan de uitspraak van "kankervet" ken je dat, dat word veelal gebruikt door de jeugd. Leraren / politie, ouderen , ouders, die totaal geen respect meer krijgt van de jeugd, uitzonderingen daar gelaten. Internet en een mobiel maak juist zoveel meer kapot bij de jeugd. Spelen ze nog buiten, of zitten ze achter de PC.

En ja ,de overheid heeft daar ook zeker zijn aandeel in. Het stimuleren van 2 verdieners, goed voor de staat. Veel kinderen worden door hun ouders gekocht, dmv playstations,pc,tv en nog meer van dat soort bocht, wat deze kinderen weer op hun kamer hebben staan. Moeten ze voor straf op hun kamer? Maakt het kind niks uit hoor, op hun kamer zijn ze van alle gemakken voorzien, alleen de koelkast met inhgoud ontbreekt nog.

Maar goed, ik ben natuurlijk geen jonger iemand meer. Ik kan mijn kind tenminste nog iets over vroeger vertellen, wij speelde buiten. Stoeprandje, buskruit, slagbal, voetbal, knikkeren enz enz enz. Kan ons kind ooit iets vertellen tegen haar kinderen over wat zij vroeger deed? Ja, ik zat veel achter de PC, TV, mobieltje, geweldig, goed voor je ontwikkeling. Kijk, dat bedoel ik dus te zeggen van, vroeger waren bepaalde dingen veel beter dan tegenwoordig.

Maar goed, ieder zijn mening, men zal er ooit nog wel eens op terug gaan komen.

Reactie voor op de website?

13.80. re 12.77

Ik begrijp sommige ouders niet die hun kop in het zand steken door te zeggen terug naar vroeger. Natuurlijk vind ik ook dat sommige jongeren geen respect tonen,maar dit is een kleine groep die nu dus steeds weer in het nieuws komt en het voor de jongeren die niet zo zijn (de meerderheid) verpest.

Nu zeggen ze vaak al die jongeren zijn respectloos! En natuurlijk is het goed om met je kinderen te praten maar niets is vervelender om als tiener steeds maar te horen vroegen was het beter. Zij hebben niet in die tijd geleefd dat die dingen er niet waren en kunnen zich daar moeilijk een voorstelling van maken hoe het was om alleen maar buiten te spelen omdat er niets anders was!

Ik ben ook uit de tijd dat er alleen op woensdag middag en zaterdag voor kinderen wat op t.v was.Ik weet wel over welke tijd je het hebt. Ik vind het jammer dat ik nu geen tiener ben,had ook graag een p.c en mobiel gehad in die tijd. Ook voor mij is er een wereld open gegaan met het internet. Ook vind ik dat kinderen veel kunnen leren van het internet, je kan nu makkelijk iets opzoeken. Vroeger moest ik eerst naar de bibliotheek als ik wat wilde weten nu is het zo makkelijk met het internet. En wat denk je van verslagen typen op de p.c,dit gaat een stuk sneller dan dat je die zoals vroeger met de hand moest schrijven.

Ik weet niet hoe het bij jullie dochter op school gaat maar bij onze kinderen kunnen ze zelfs verslagen via de mail naar docenten sturen. Of maken een werkstuk thuis en zetten het op een stik en printen het op school uit. Ik wou dat ik dat vroeger had gehad had me heel wat tijd gescheeld met het schrijven en plaatjes plakken! Nee voor mij geen jaren 60 meer.

Reactie voor op de website?

13.81. Onze puberdochter

Onze 17-jarige dochter is woensdag weggebleven van huis nadat het vreselijk uit de hand is gelopen tussen haar en mij. Ze heeft een erg fout vriendje, soms zijn we bang dat hij een loverboy is. Hij heeft alleen geen blitse auto en dure kleding. Hij rijdt op een gejatte fiets en z'n kleren zien er niet uit. Maar hij drijft wel een wig tussen haar en haar ouders en slingert haar heen en weer geestelijk. Als ze zonder hem is belt hij haar op en vraagt haar waar ze is. Dan moet ze bewijzen waar ze is. Dat kan natuurlijk niet, maar roch eist hij dat van haar. Zelfs als hij mij of haar zusje (16) op de achtergrond hoort gelooft hij nog niet dat ze thuis is. Vervolgens vertelt hij haar hoeveel hij van haar houdt en dat hij niet zonder haar kan. En zij trapt er weer in.

Hij zit 3 keer daags bij de coffeshop en ondanks dat zij een gruwelijke hekel aan drugs heeft zegt zij hier niets van. Het hoort bij hem en verder is hij zo lief voor haar, is haar argument. Wel geeft hij, als een loverboy, haar dure cadeaus. Knuffeltjes van 42 euro en een xbox met alles er op en eraan en met 2 spellen, kostenplaatje: 500 euro.

Hij heeft al 2 keer gedreigd het uit te maken wat haar kapot maakte en 1 keer heeft hij het dan ook daadwerkelijk uitegmaakt. Ze stortte helemaal in. Vervolgens zocht hij haar de volgende dag weer op en was het weer aan.

Ze zegt dat ze niets mag en dat ik niet luister naar haar. Ze kreeg huisarrest omdat ze haar kamer versmeerd had. En terwijl ze gezegd had dat haar kamer helemaal netjes was, was dat niet het geval. In tegendeel zelfs. Er staat een hok op haar kamer waar een fret in heeft gezeten. Die is al een half jaar weg. Afgelopen zondag kwamen haar vader en ik er achter dat er nog steeds voer en poep in het hok zit. Da's toch smerig? En hardstikke ongezond! Ik werd boos en riep haar hierover op het matje. Ze moest eerst haar kamer helemaal opruimen en schoonmaken en dat hok verwijderen voor ze weer naar haar vriendje mocht. Dat was 's-maandags. Woensdasmorgens deed ze nog heel normaal. Ze loopt stage en is er meestal om half 7 weer. Om half 8 was ze er nog niet. Ik wist natuurlijk genoeg. Met het idee om haar op te halen ben ik naar haar vriendje's huis gereden (hij woont bij z'n moeder). Ze wide niet mee. Later die avond ben ik er met haar vader heen gereden. Toen wilde ze ook niet mee. Het is nu zondag en ze is nog bij hem. Ik ben bang dat ze niet meer terug komt en haar hele leven en toekomst vergooit voor een vent die het niet waard is.

Wie weet raad?

Reactie voor op de website?

13.82. Re: op 1281

Kop in het zand steken! Een kleine groep wat ontspoord? Vandaar dat ze nu op de middelbare school al een maatschappelijke werker aangesteld hebben. En wat is er mis mee dat een kind met een pen een verslag moet schrijven, of naar de bieb moet om het juiste boek te vinden.

O O O, wat zitten we nu in een geweldige tijdperk. Tuurlijk is het praten over vroeger niet altijd goed. Maar wat probeer je, juist met deze verhalen, te bereiken. Het in laten zien van dat spelen met elkaar juist goed is voor het leren omgaan met elkaar.

Maar dat zit er dus niet in, ze gaan liever MSNen of SMSen, dus hebben elkaar in feite niets meer te vertellen als ze elkaar buiten tegen komen. Hebben wij als ouderen dan zoveel gemist, of heeft de jeugd nu juist zoveel gemis. Tuurlijk, ik kan de tijd niet veranderen, maar ik zie het wel met lede ogen aan. Ik kan niet voor een ander bepalen hoe hij of zij moet denken of moet handelen, maar weet wel dat er een heleboel mensen met mijn mening eens is. Ik laat het hier dan ook maar bij.

Ik wens in iedergeval alle ouders heel veel succes met het opvoeden, in deze tijd, van hun kinderen.

Reactie voor op de website?

13.83. Re 12.81

Van die kleine groep (9%) die ontspoort hebben we last. En daar lezen we over in de krant e.d. En een maatschappelijk werker? Op school? Die zit er al 20 jaar hoor! En er is niets mis mee om een kind een verslag met de pen te laten schrijven maar het is een stuk makkelijker om het op de p.c te doen. Ik schijf ook geen brieven meer met de pen, ik mail of print ze uit. Hoe en wat ik vroeger deed met mijn vriendinnen vinden mijn kinderen saai!

Verhalen over vroeger hoe ik mijn tijd in vulde voegt niets toe aan de beleefwereld van de jeugd van nu. Ik vond het ook oersaai hoe mijn ouders in die tijd hun jeugd door kwamen, heb daar ook niets uit geleerd. Jij beweert dat ze na al dat ge-msm e.d elkaar niets meer te vertellen zouden hebben buiten. Vraag het eens aan je dochter of dit waar is. Is dit echt zo?

En wie zijn het met jouw mening eens? Zeker al die oude lullen uit de jaren 60 die nog steeds vinden dat het vroeger beter was? Ik ken heel wat van die lui uit de jaren 60 die blij zijn met de ontwikkeling van nu. En wij kijken niet naar die 9% van de jongeren die het vergalt voor de rest! Wij zien het juist positief in dat de jeugd nu met al die moderne techniek het een stuk gemakkelijker heeft dan wat wij hadden.

Trouwens jij maakt toch zelf ook gebruik van het internet? Fantastisch toch! Ik kan je ook vertellen dat mijn vader van 80 jaar ook gebruik maakt van het internet en ik mail zelfs met hem. Hij vind het prachtig. Hij chat ook met zijn kleinkinderen, foto's versturen, hij vindt het geweldig. Mijn vader had zelfs eerder een p.c dan ik! Ook hij chat met zijn broer. Mijn vader heeft ook al jaren een mobiel en vind dit erg handig. In de aanleunwoning waar hij nu zit is hij wel de hippe man met al die moderne dingen en de verzorginging daar vinden dit fantastisch dat een man op die leeftijd dit doet. Wij zijn niet anders gewend dat onze vader met de tijd mee gaat.

Ook mijn vader heeft wel eens gezegd dat hij het jammer vond dat het internet niet eerder is uitgevonden. Hij zegt ook dat er een wereld voor hem open ging sinds hij internet had. Dus hoezo alleen voor jongeren! Tja ieder zijn ding zou ik zo zeggen.

Reactie voor op de website?

13.84. Reactie op 282

Reactie op 1282

Mijn advies aan U is, wacht tot ze 18 jaar is, is ze dan nog niet veranderd, schop haar dan maar gewoon de deur uit. U laat Uw leven en van de rest van het gezin, toch niet vergallen/ ontwrichten door een griet wat haar eigen gang wil gaan? U wilt toch leven en niet geleefd worden. Zelfs je huwelijk kan hierdoor op spel komen te staan

Ik kom misschien gevoelloos over, maar ook wij maken vrij dagelijks de grollen en grappen van ons puberdochter mee. Liegen, stelen, zowel bij andere mensen, op school, als bij haar eigen opa en oma. Constant het kind controleren, tas, jas en haar kamer controleren. Regelmatig contact met de school, enz enz

Praten heeft geen zin, want je praat echt tegen een muur. Wil een kind verkeerd, dan praat je als brugman, het hele gezin heeft er onder te lijden. Ik heb al eens tegen mijn vrouw gezegd, veranderd zij, tussen nu en 2 jaar niet, dan gaat ze de deur uit. Je staat ,door dat gedrag van zo,n kind, overal finaal voor schut.

NB Snap zo,n kind eigenlijk wel dat zij ,door dat soort gedrag te vertonen, op den duur uit huis geplaatst zou kunnen worden en dat de ouders, hoe goed ze ook hun best doen om het kind niet te laten ontsporen, uit hun ouderlijke macht gezet kunnen worden. Interesseert een puber dat eigenlijk wel, ook als je dat tegen zo,n kind zegt?

Vroeger, jaha, daar kom ik weer aan met het vroeger, ontspoorde wel eens een kind, maar vandaag de dag is dat haast dagelijkse kost.

Reactie voor op de website?

13.85. Re 1285

Lekker makkelijk praten om te zeggen schop je kind het huis uit als ze 18 is! Volgens jouw stukje heb jij het ook wel gehad met je dochter. Als ik jou een goede raad mag geven zou je geen twee jaar meer moeten wachten maar zo snel mogelijk hulp inroepen voor het echt uit de klauwen gaat lopen.

Ik denk niet dat pubers in de gaten hebben dat ze met dit gedrag wel eens uit huis geplaatst kunnen worden. Soms is het echt beter om tijdelijk uit huis geplaatst te worden. Voor de ouders en voor een kind is dit soms de enige mannier om tot rust te komen. En je hoopt natuurlijk dat je kind tot een bepaald inzicht komt.

Ook voor ouders kan het goed zijn om samen met een hulpverlener samen naar de problemen te kijken en hopelijk tot een oplossing te komen. Ik wil niet zeggen dat dit de ideale oplossing is en het daardoor altijd weer een happy end wordt.Maar het kan een goede stap zijn om te nemen. Niet alle kinderen komen er goed uit, maar als je niets doet heb je wel een grotere kans op ontsporing. En misschien zijn alleen een paar gesprekken al voldoende om tot een oplossing te komen en is een uithuisplaatsing helemaal niet nodig.

Ik zeg alleeen als hulpverlener, modder zelf niet te lang door. Zoek hulp hoe moeilijk je het ook zelf vind om toe te geven dat je het zelf niet meer red met een puber die dreigt te ontsporen. Je hoeft je echt niet te schamen als het je niet meer lukt, er gingen al heel wat ouders die drempel over en de meeste zijn blij dat ze dit gedaan hebben.

Jessica

Reactie voor op de website?

13.86. Re onze puberdochter

Moeilijk om een keuze te moeten maken wat te doen met een kind van 17. Nog net niet volwassen en nog leerplichtig. Als je het idee hebt dat het om een loverboy gaat zou je een uithuisplaatsing kunnen proberen te regelen. Voor haar eigen veiligheid zou dit wel de beste oplossing zijn. Ze zal dit natuurlijk zelf niet zo zien. Ik zou toch eens gaan praten met een instantie die daar kijk op heeft. En ga na of ze wel op school of haar stage verschijnt. Als dit niet het geval is, onderneem dan zo snel mogelijk aktie. Dan is het wel mis met dat vriendje.

Ik hoop dat jullie dochter snel inziet dat het zo niet verder kan. Veel sterkte de komende tijd.

Reactie voor op de website?

13.87. Reactie op 1286

Reactie op 1286

Mijn dochter is al door, zowel ons als door de leraar verwezen naar de op school aanwezige maatschappelijke werker. Of dat iets uithaald? Next stap zou dan het jeugdzorg moeten zijn, dan zitten we goed?

Dan komt het er op neer dat wij als ouders het helemaal verkeerd hebben gedaan. Wij zijn tekort geschoten in de opvoeding van het kind. Ja hoor, tuurlijk, dat is het. Maar weet je wat, ik zie, hoor en weet. Wij weten donders goed dat het in ons geval zeker niet aan ons ligt. Raar maar waar.

Praten doen we al veel met haar en luisteren ook naar wat ze te vertellen heeft. Ook loverboys komt aan de orde Eigenlijk zo'n beetje alles waar een kind in feite rekening mee te houden heeft en voor op moet passen. Maar dan nog maakt het geen indruk. Tuurlijk, het rare gedrag ligt aan het feit dat ze geen PC, TV op haar slaapkamer heeft, dat is het.

Ik en ik denk dat er meer ouders zijn die er zo over denkt, dat het hele probleem ligt aan de huidige tijdperk. Gemixt cultuur, daar gaat de jeugd toch ook mee om. Voorbeeld.
Hoe wordt een Turk opgevoed
Hoe wordt een Marokkaan opgevoed
Hoe wordt een Antilliaan opgevoed
En hoe wordt een Nederlander opgevoed

Dan de school, oeverloos lesuitval, voorbeeld VMBO,onlangs op Journaal geweest. Internet. Mobieltje. Foute vrienden.

Maar goed, ieder zijn of haar mening. Weet 1 ding wel, verandert het gededrag niet, in het postieve dan, dan mag ze met 18 jaar het zelf gaan doen, dan trek ik mijn handen van haar af. Ongevoelig? Nee hoor, dat heet lijfsbehoud.

Master

Reactie voor op de website?

13.88. Voor Master

Zoals je al zelf zegt het ligt niet aan de opvoeding maar aan je dochter. Je dochter heeft hulp nodig om op het "goede pad" te blijven. Ik weet dat vele ouders er veel aan hebben gedaan om hun kind naar beste weten op te voeden. Niets is erger om te zien dat het alsnog mis gaat.

Maar lukt het je niet meer om haar te bereiken zoek dan hulp. Het gaat er bij de hulpverleners echt niet om dat je als ouders hebt gefaald. De zorgverleners zijn er voor om je dochter weer op het goede spoor te helpen en niet om jullie opvoeding af te kraken.

Waar je de schuld ook legt ,jullie dochter heeft een probleem wat jullie niet zelf kunnen oplossen. Dus wat let je om geen hulp te gaan zoeken voor je dochter? Jessica

Reactie voor op de website?

13.89. Re:op Jessica en op 12.84

Hallo Jessica

Inmiddels heeft de school, in samenspraak met ons, de maatschappelijke werker van school ingeschakeld. Dus dat is even afwachten hoe dat verder zal gaan lopen.

Dan even een reactie op 12.84

Zeker is het fijn dat de ontwikkeling van oa de PC en de Mobiel, niet stil staat. Ja, ik werk ook met de PC en heb een mobiel. Kijk, het verschil, hoe gaat een volwassen iemand met dat spulletje om en hoe gaan de kinderen daar mee om.

Je zegt, slechts 9% ontspoort of is niet of nauwelijks thuis te handhaven? Waar lees ik dat terug. Ik blijf bij mijn standpunt van, de jongeren kunnen daar, oa pc, mobiel niet op een volwassen manier mee overweg. Vele ruzies loopt al via de PC en Mobiel.

Loverboys lopen er zat rond, en laten we eerlijk zijn, welk meisje van 13/15 jaar is daar niet vatbaar voor. Zeker als ze thuis, zo nu en dan, nee te horen krijgt, of de zin niet krijgt. Controleert elke ouder wat haar kind op de pc uitspookt?

Tja en dan het aller grootste euvel. Hoeveel echtparen zijn er al niet gescheiden, ik denk zo onderhand 1 op de 3. Is ook erg gezond voor kleine kinderen. Moeder moet dan wel even voor vader en moeder tergelijk functioneren. Of moeder krijgt weer een vriend(en) het kind komt daardoor wel in de verdrukking. Of vriend maakt bij moeder ook nog even een kind, de andere kinderen komen dan wel op de 2e plaats. Wat gaan die kinderen dan doen, want vriend geeft toch niks om die andere kinderen, uitzonderingen daar gelaten.

En ach, ik zal het wel allemaal verkeerd zien, ben dan ook zeker in deze tijd aardig uniek, wij zijn nog één van de weinige ouders die nog steeds, na 16 jaar, bij elkaar zijn met een opgroeiende puberdochter. En nee, ik vind het gras van de buurvrouw echt niet groener. Maar alles bij elkaar genomen, de ellende die wij allemaal mee mogen maken, oa de crisis, is zeker niet bevoorlijk voor het gezin. De sterke houden stand (LIEF EN LEED DELEN) zo hoort dat wel te gaan. Dan maar, in sommige ogen, een ouwe lul, maar wel een realist. Dat dingen veranderen, dat snap ik en dat ik mij bij sommige dingen neer moet leggen, dat snap ik ook.

Maar ik verdom het om mijn dochter te laten ontsporen. Komt er een loverboy in het spel, dan ben ik daar heel vlug klaar mee. Wij controleren ons dochter,zowel op haar pc als op haar mobiel, net zolang tot dat zij voor 99% te vertrouwen is. Wij geven ons dochter zoveel mogelijk, zowel naar ouderen als naar haar leraren, respect mee. Voor mijn kind ga ik door het vuur. Een ieder die mijn verhaal anders ziet, het zij zo.

Maar ik ben zeker benieuwd naar van waar het verhaal te vinden is over die 9% jeugd die ontspoord is.

Master

Reactie voor op de website?

13.90. Voor Master

Ben blij te lezen dat je dochter nu hulp gaat krijgen. Ik hoop ook dat je weer vertrouwen zal krijgen in je dochter. Ik hoop echt niet voor jullie dat er iets speelt met een lover-boy met julle dochter. Dan hebben jullie nog een lange weg te gaan.

Leuke tip om eens te kijken bij uitzending-gemist, ik en het web. Het was een programma van Tegenlicht. Uitzending van 29-10-2007. Tegenlicht bij uitzendinggemist intikken, bij zoekresultaten bij 5.9 eerste pijltje aanklikken. Wij vonden dit een zeer verhelderende uitzending hoe deze generetie en de onze aankijken tegen het internet. Ook leuk de reacties van een leerkracht.

En natuurlijk gaan pubers anders om met mobiel en internet ze zijn niets voor niets nog niet volwassen! Ze moeten nog leren wat daar wel en niet kan,wij zijn er voor om hen daarin te sturen (zie uitzending). Alleeen het punt is dat toen wij vroeger puber waren hadden wij het niet en misten we het niet. Nu heeft (bijna) iedereen internet en een mobiel. Heel gewoon voor de jeugd,maar in onze ogen nog heel bijzonder dat dit allemaal kan! De tijd is zo snel gegaan dat we op dit gebied onze kinderen maar moeilijk kunnen bij benen. Ze zijn gewoon sneller omdat ze er mee opgroeien en wij zijn er niet mee opgegroeid, wij moeten nog zoveel leren wat voor onze kinderen zo vanzelfsperend is,is dat het voor ons nog niet. Dat beseffen wij als ouders maar al te goed.

Dat over die 9% van de kinderen is in vele nieuws rubrieken geweest.Wat dacht jij dan hoeveel % er ontspoord? Zo te lezen in de sensatie krant van Nederland zeker 50%! Daar zijn toch alleen die sensatie verhalen te lezen! Niet alleen over de jongeren maar over al dat uitschot hier in Nederland waar iedereen weer een mening over heeft. En dat, dat dan vervolgens weer de indruk wekt dat de meerderheid van die pubers hangjongeren en uitschot zijn.Leuk voor al die jongeren (de meerderheid) die zo te kakken wordt gezet door een klein groepje (9%) die het voor hen verpest. Nee de jeugd heeft het vooral zwaar om zich te verdedigen, voor het ongewenste gedrag wat een kleine groep vertoont. Arme kinderen, worden door velen over een kam geschoren met het schorem. Ze hebben dit niet verdiend!

Reactie voor op de website?

13.91. Wat een power

Ik ben het helemaal met u eens.

Onze zoon van 17 heeft nog 3 maand om te laten zien dat hij anders wil, doet hij dat niet, dan mag hij het leven zelf bepalen. Maar niet ten koste van ons!

Gr Yetty

Reactie voor op de website?

13.92. Re: op 1291 en 12.92

Ja,helemaal mee eens. 9% van de jeugd verpest het voor de normale jeugd. Dan zit al die 9% zeker in mijn woonplaats, dan moet ik toch maar gauw gaan verhuizen.

Wat ik nu zeg komt misschien raar over, maar zo denk ik er wel over. Als ik dit van tevoren geweten had dat veel jongeren (pubers) zo zouden worden dan was ik nimmer aan een kind begonnen. En nee, ik heb geen hekel aan mijn dochter, maar wel aan haar ondankbare gedrag en haar mega grote muil, jawel, ik zeg muil, want over een mond kan je al haast niet meer spreken.

Er gaat zoveel energie in het kind zitten dat je er doodmoe van wordt. Zij is nog vermoeiender dan een 8-urige werkdag bij mijn baas. Krijgt ze haar zin niet, hoedt U zich maar, dan komt ma flodder 2 om de hoek kijken. Praat je tegen haar en het zint haar niet, bler schreeuw enz. Tja, dan gaan wij daar even overheen, vervolgens krijgt ze straf.

Maar leuk is het niet, want door haar te straffen, straf je jezelf. Nogmaals en dat weet ze van mij, verandert haar gedrag niet, dan mag ze met 18 jaar de deur uit. Mag? Nee, dan moet ze eruit. Laat ons leven niet door haar bepalen.

Master

Reactie voor op de website?

13.93. Misschien niet

re 12.93

Mijn kinderen zijn bijna zo oud maar gelukkig geen sprake van dit soort problemen. 1 ding valt me op in de reactie van Master. De uitspraak "Tja dan gaan wij daar even overheen". Mijn kinderen mogen niet tegen mij schreeuwen (dat doen ze heus weleens hoor) maar ik ga nooit terug schreeuwen! Dat lijkt me geen goed voorbeeld voor gedrag dat je zelf afkeurt.

Jet

Reactie voor op de website?

13.94. Red je dochter nu het nog kan

Ik word zo moe van ouders die zo praten over hun bloedeigen kind! Krijg haast medelijden met je dochter! Wat voor stappen heb je nu ondernomem? Hoe is het nu afgelopen bij die maatschappelijk werker op school? Je dochter had daar natuurlijk geen zin in (zag de bui al hangen)om daar heen te gaan. Hoe oud is je dochter eigelijk? Doet me pijn dat een vader zulke dingen over een dochter schrijft.

En natuurlijk weet ik niet wat hier al jaren aan voorafgegaan is. Snap ook wel dat je met je handen in het haar zit. Maar wat ik niet snap is dat je geen hulp zoekt! Schoolmaatschappelijkwerk is volgens mij niet de oplossing. Elk nieuw stukje wat jij schrijft krijg ik het idee dat er veel meer speelt.

Nogmaals zeg ik je zoek hulp! Voor het te laat is. As ze 18 is heb je weinig gezag meer. Als je wil dat het beter wordt zoek hulp!

Op de een een of andere mannier hou je toch wel van je dochter ook al heeft ze een grote bek. Ik heb in mijn werk genoeg van die pubers gezien, die jankend aan mij vertelden, toen ze uithuis-geplaatst waren, dat ze het gevoel hadden dat hun ouderes geen donder om hen gaven. Erg triest om dat van hen te horen. En ook zij waren net als jouw dochter te ver gegaan en hun ouders trokken ook hun handen van hun af door al dat gedonder thuis.

Maar je wil niet weten wat een verdriet dat geeft bij pubers die uiteindelijk in de jeugdzorg terecht komen en achteraf zeggen: hadden mijn ouders maar eens beter geluisterd en meer begrip gehad en had ik maar met hen kunnen praten. Ze voelen zich zo inde-steekgelaten.

Er zit bij jouw zoveel woede, dat dit je kind nu net treft. Begrijpelijk omdat het nu net jouw kind treft wat lijkt te ontsporen. Je denkt je opvoeding goed te doen en krijg je dit! Wat vindt je vrouw er eigelijk van? Zitten jullie op een lijn? En hebben jullie nog meer kinderen die misschien onder het "gedrag" van jullie puber lijden?

Master, ik hoop echt (zelf ook uit de jaren 60) dat je door mijn stukje nu echt hulp gaat zoeken voor je dochter. Het gaat mij echt aan het hart, om deze dingen te lezen van een ouder. Dat meen ik echt! Ik kan je helaas niet bellen, maar red je dochter nu het nog kan!

Reactie voor op de website?

13.95. 12.95

Leuk al die reacties. De één weet het nog beter dan de ander.

Hulp is er al, dmv de maatschappelijke werker op school. Dat is dus even afwachten hoe zich dat zal gaan ontwikkelen.

Ligt de schuld bij de ouders, ligt het aan het kind, ligt het aan de samenleving van deze tijd?

Ach, we wachten wel even af, misschien zal ooit het kwartje gaan vallen en veranderd ze vanzelf wel.

Het allerlaatste wat we kunnen doen, als niks zal gaan helpen, is haar uit huis plaatsen. Maar let wel, dan is er dus van alles al ingeschakeld en geprobeerd om haar op het juiste spoor te kunnen krijgen. Een kind krijgen geeft geen garanties dat het kind normaal, wat heet tegenwoordig normaal, op zal gaan groeien. Tis ook geen robot. Kinderen die willens en wetens verkeerd willen, die gaan dan ook echt wel verkeerd, hoe goed je het ook tracht te doen.

Master

Reactie voor op de website?

13.96. @ Master

Alleen je naam al geeft me de kriebels..dominant...autoritair. Wij controleren haar pc en haar telefoon. Geen wonder dat ze zo tegendraads is. Dat zou ik ook worden met de Gestapo dag en nacht in mijn nek.

Geef haar ruimte en respecteer haar. Dit is een fase en daar gaat ze uitkomen, maar niet op jouw manier... zo werkt het leven niet...

Pientje

Reactie voor op de website?

13.97. Pientje

Pientje, als U alleen op de naam van Master afgaat, dan bent U behoorlijk naief. Wat heet dominant en autoritair. U geeft een reactie op iets wat kant nog wal raakt, heeft U alles, op deze site wel gelezen?

Geef haar de ruimte, jazeker, zij heeft de ruimte, een heleboel zelfs. Zoveel zelfs dat ze daar door wel aardig de mist mee in is gegaan. Dus die ruimte hebben wij even wat in moeten korten. Is daar wat mis mee, of moet zij in aanraking komen met loverboy,s, want zo naief zijn die meiden wel op die leeftijd.

Jaha, want thuis horen ze wel eens nee, goh, dat is erg, jaha, zo erg zelfs dat ze daardoor met verkeerde figuren omging. Maar weet je, ik ben ouderwets, zo ouderwets zelfs dat ik mijn dochter normen en waarde bij breng. Respect voor een ander, al helemaal voor ouderen en het gezag. Kortom,zo,n beetje de zelfde opvoeding die ik vroeger van mijn ouders kreeg. Tuurlijk wel wat soepeler, maar niet al teveel. Heeft het kind alleen maar profijt van, zeker als ze ouder word en zelf kinderen heeft.

Maar tja, jammer, wij zijn één van de weinige ouders ,die met een puber kind, nog bij elkaar zijn. Geven haar geen huissleutel mee, laten haar niet tot 's avonds laat buiten rond zwalken. Alles wat in mijn macht ligt, zal ik gebruiken om er voor te zorgen dat mijn dochter niet of nauwelijks het verkeerde pad op zal gaan.

En ik weet, ouders worden is een gunst, ouders zijn, is een kunst.

Zo, de volgende tegen reactie maar weer.

Master

Reactie voor op de website?

13.98. Alles nog goed daar Master?

Misschien is je naam wat ongelukkig gekozen Master! Je had natuurlijk ook kunnen onderschijven met "een zeer onbezorgde vader". Maarja moet je natuurlijk zelf weten.

Je schrijft "Ik ben zo ouwerwets dat ik mijn dochter normen en waarden bij breng", wil je daar mee zeggen dat niet ouwerwetse ouders dat niet doen? En waarom vind jij je zelf nu eigelijk ouwewets?

En hoezo wij zijn een van die weinige ouders met pubers die nog bij elkaar zijn? Ik ken er heel veel die ook al heel lang bij elkaar zijn, hier met nu 3 pubers in huis. Ook hier de nodige dingen meegemaakt, maar zijn nog steeds bij elkaar! Al bijna 20 jaar. Aangezien we beiden een andere opvoeding hebben gehad, botst dat ook wel eens als het gaat over de opvoeding van onze kinderen. Dit is voor ons echt geen reden om uit elkaar te gaan.

Klikt het tussen de maatschappelijkwerker en je dochter? Ik hoop dat ze door haar de hulp aanneemt die ze nodig heeft.

Jessica

Reactie voor op de website?

13.99. Nogmaals voor Master

Hoi Master,

je schrijft dat jij je dochter normen en waarden bijbrengt maar hoort daar schreeuwen en ruziemaken bij? Kennelijk heeft deze manier van opvoeden niet de gewenste uitwerking. Respect verdien je, je kunt het niet afdwingen. Misschien toch je eigen gedrag ook eens onder de loep nemen?

sterkte Jetje

Reactie voor op de website?

13.100. Jessica

Jessica, van harte, dat jullie dan ook nog bij elkaar zijn. In de omgeving waar ik woon zijn zeker 2 op de 3 ouders gescheiden, of liggen in scheiding. Wat betreft mijn naam Master, dat gebruik ik op elke forum waar ik schrijf. Een bezorgde vader? Dat wordt al te vaak gebruikt. Dan kan ik beter de naam aan gaan nemen van een bezorgde burger.

Het probleem met de pubers gaat verder dan alleen maar een puber die niet wil luisteren. De omstandigeheden waar een kind in opgroeit, spelen ook mee. In wat voor buurt groeit een kind op, waar gaat hij of zij mee om. School, hoe is men daar, hoe zijn de leerkrachten enz enz enz. Een maatschappelijke werker? Prima, maar lost dat het probleem op? Nee, niet echt veel, het probleem ligt veel dieper en verder.

Kijk in wat voor tijd wij leven. Het gedogen en mogen. Wat jij als ouder goed probeert te doen, wordt vaak door de buitenwacht teniet gedaan. Waar? Ja, dat is waar!

Ouderwets ben ik. Respect bijbrengen, dat is één van de eerste vereisten. Tolerantie? Ja, tot een bepaalde hoogte. Een kind moet haar vrijheid aan kunnen, zoniet, dan maar minder vrijheden.

Ach, weet je wat het is, de maatschappij is toch al verrot en vele zaken hebben we dan weer te danken aan de overheid. En wij simpele ouders proberen er wat van te maken, wij kunnen de maatschappij toch niet veranderen, hoe graag ik het zou willen. 60tige jaren beter? Ik vind van wel. Ik was het ook niet overal mee eens, maar wist wel wat goed en fout was. Nee is nee en ja is ja en dan vooral niet door blijven drammen. Dat kan de jeugd, van deze tijd, erg goed hoor.

Maar goed, wij zoeken de oplossing voor haar. Zoals ik al zei, ik zal kost wat het kost er voor zorgen dat mijn kind niet gaat ontsporen. Ja ja, praat met het kind, luister naar haar verhaal. Je moet eens weten hoe vaak wij wel niet gepraat hebben en naar haar geluisterd hebben. Wat dat aangaat, negeren doen we haar niet.

Hopenlijk dat er meer ouders er zo over denken of er over gaan denken. De ouders maken de jeugd en niet omgekeerd.

De bezorgde burger (Master)

Reactie voor op de website?

13.101. Ben er klaar mee

Het probleem ligt veel dieper zeg je. Als je daar al achter bent, zoek daar dan de oplossing. Misschien ligt die wel dichter bij jou dan bij je dochter! Ouders worden is een gunst en ouders zijn,is een kunst! Slaat volledig op jou!

Jessica

Reactie voor op de website?

13.102. Mijn laatste verhaal

Jessica

De kunst ligt bij elke ouder. De kunst is om in deze verrotte rot tijd je kind groot te krijgen, met alle confrontaties van dien.
Kijk, dat vind ik nu zo leuk van sommige reacties, de ouder, in dit geval word ik daar dus in vernoemd, is de schuld, zo word er ook vaak gesproken bij de jeugdzorg en al die andere geitenwollen sokken figuren.
O wat weten zij het allemaal zo goed. Die gene die lieve begrijpende en luisterende kinderen heeft,die hebben zulke problemen niet. Dat zijn ook vaak de mensen die het beter denken te weten. Maar ach, waar maak ik mij eigenlijk druk om, het komt toch zoals het komen moet. Met of zonder geschreeuw, of wat dan ook, je hebt regels en je hebt regels. Je hebt waarden en je hebt normen. Je hebt een goede omgeving en je hebt een minder goede omgeving. Alles maakt wat het kind wordt en gaat doen. Je zelf te raden gaan van, wat doe ik dan verkeerd?

Heb ik mijzelf ook wel eens afgevraagd. Wat ik verkeerd doe, dat is mijn kind niet volstouwen, of kopen, dat doen er dus veel wel. Gescheiden ouders die hun kind vaak aan hun lot overlaat. En dat word alleen maar erger. We moeten gewoon weer terug naar de jaren 60tig. Dienstplicht invoeren, minder lesuitval, leerkrachten moeten minder gedogen, ouders moeten minder gedogen. En als dat dan nog niet helpt, creeër opvoed kampen, begeleid door oud militairen. Disipline bijbrengen. Ik ouderwets? nee hoor, ben behoorlijk realistisch. Ouderen moeten respect krijgen van de jeugd.

Maar ik zal hier natuurlijk wel weer een reactie op krijgen, zo van. Wat ben jij een bla bla bla. Maar ik weet, ik heb gewoon gelijk en zal nimmer mijn kind kopen. Ze kan alles krijgen wat haar hartje begeerd, maar ga niet geven als ik ook nog eens afgebekt word of als ze haar zin niet krijgt Pubers? het is wat. Maar ooit komt het goed, zodra ze zelf ouder zijn en hun eigen kinderen krijgen. Oja

Jessica, het probleem ligt dieper, inderdaad, dat probleem heet overheid, de overheid met zijn slappe gedoe. Maar zij hebben hun langste tijd wel gehad, nu komt er een tijd van, hardere aanpak.

Reactie voor op de website?

13.103. @ Master

Hallo allen en in het bijzonder de bezorgde burger.. Ten eerste is het mij aanspreken met U niet nodig. Ik ben amper goddelijk, dus dat mag achterwege blijven. u is prima, als je het toch steeds op normen, waarden en fatsoen wilt gooien, maar ik prefereer jij en je.

Je schrijft naief....denk het niet. Ik heb alles gelezen op deze site, draai al een jaartje of meer mee, ik reageer enkel op wat ik van je lees. Ik ben het met je eens dat veel ouders hun kinderen amper nog fatsoen bijbrengen. leuk voorbeeld daarvan is de reclame van ringtones op sbs6 geloof ik. De jeugd kan een ringtone downloaden die de strekking heeft van: heej Motherf**cker. dat is dan vermakelijk en schijnt normaal gevonden te moeten worden. Ik vind het schokkend.

Daarnaast weet ik uit ervaring, ik werk nu zo'n 17 jaar met diverse doelgroepen in de zorg, waaronder ook pubers, dat het geven van extreme aandacht aan gedrag ook zeker negatieve gevolgen kan hebben. Helaas is een kind geen programmeerbaar iets. dat je kind direct met loverboys aan de haal gaat vind ik weet wat naief. Je leest eens iets en ziet eens iets op tv en direct slaat de angst toe. Je kind binnen houden helpt trouwens amper. De meeste meiden ontmoeten hun loverboys onder schooltijd en dan heb je er lang geen grip meer op. Interessante documentatie over te lezen trouwens.

Ik hoop in elk geval dat de maatschappelijk werker je kind kan kneden zoals jij haar graag zou zien. Ik wens je daar veel sterkte mee. En ik hoop dat je nooit meer tegen haar gaat schreeuwen. Voor jouw zelf en voor je kind.

Reactie voor op de website?

13.104. Verhaal van zo maar iemand

Financieel gezien worden veel ouders gedwongen om allebei aan het werk te gaan om rond te komen. Met als gevolg dat de kinderen op een dagverblijf belanden. Dat dagverblijf is nou ook niet bepaald goedkoop (ik weet dat omdat mijn vrouw er heeft gewerkt) waardoor er dus nog steeds niet veel over blijft.

Bied dan gastgezinnen meer ondersteuning aan zou ik zeggen. Kies je er als ouder voor om zelf je kind op te voeden dan moet je dus haast wel een spaarpotje hebben of alle wegen kennen die financiële ondersteuning kunnen opleveren.

Het gezin hoort toch de hoeksteen van de samenleving te zijn? Binnen een gezin leren de kinderen beter dan waar dan ook de normen en waarden van hun ouders. En binnen een gezin hoort een veilige hechting plaats te vinden van waaruit de kinderen hun eigen plek in de maatschappij kunnen vinden. Geef ouders ,die ervoor kiezen om zelf voor hun kind te zorgen, dan ook de kans om dat financiëel te bolwerken. En zet bijvoorbeeld bijstands moeders met 6 kinderen niet verplicht aan het werk waardoor een toch al ontregeld gezin, nog een stabiele factor kwijt raakt.

Onze dochter is geboren met (vermoedelijk) het sotossyndroom. Ze had zo'n beroerde start dat ik er bewust voor heb gekozen om thuis te blijven en voor haar te zorgen en daar plukken we nu meer en meer de vruchten van. Ze is aan het opbloeien tot een heel vrolijk en sociaal meisje dat echt in alles en idereen geinterresseerd is.

Financiëel is dit af en toe echt niet makkelijk maar omdat ik geen uitkering heb aangevraagd, hebben we recht op het maandelijks uitbetalen van heffingskorting en kinderkorting. Bovendien loopt er nu een aanvraag voor tegemoetkoming onderhoudskosten gehandicapte kinderen (TOG).

Bovendien wordt er wel vaak raar opgekeken als ik aangeef thuis te zijn voor ons kind. Terwijl ik het normaal vind dat je een keuze hoort te hebben. Als onze kleine meid naar school gaat, dan ga ik wel weer werken maar ik zal er voor zorgen er voor haar te zijn als ze thuis komt zodat ze haar verhaal over de dag kwijt kan.

Op straat zie ik echter steeds meer kinderen van werkende ouders die dat plekje nergens kunnen vinden zelfs als hun ouders wel thuis zijn maar die zijn soms zo moe na een dag werken, dat ze eigenlijk hun kinderen even niet kunnen handelen. Die kinderen roepen dan maar op een andere manier om aandacht want negatieve aandacht is toch ook aandacht?

Praktijkvoorbeeld
Vanmorgen werd ik maar al te hard met een praktijkvoorbeeld geconfronteerd. Tijdens het boodschappen doen liepen er twee meiden van een jaar of 12 voorbij die zachtjes met elkaar aan het overleggen waren wat ze zouden stelen. Ik besloot ze in de gaten te houden en ook al was het bij die winkel niet raak, bij de volgende winkel wel. Ik zag dat ze flesjes frisdrank in een rugzakje stopten en gehaaid als ze waren, vroegen ze bij de kassa of ze er langs mochten omdat ze niks konden vinden. Nou bleken ze vanmorgen al een paar keer binnen geweest te zijn en steeds bij dezelfde kassa langs gegaan te zijn dus de cassiëre werd boos en joeg ze weg. Met de flesjes frisdrank onafgerekend in hun tas! Op zich slim gevonden van die meiden maar ik vond niet dat ze er mee weg mochten komen. Helaas zag ik op dat moment geen medewerker dus waarschuwde de cassiére zelf maar. Die kon er niets meer mee zei ze en ze dacht dat ze al weg zouden zijn.

Ik had eerlijk gezegd zelf een voorgeoel dat dat niet zo zou zijn omdat het stelen ze zo makkelijk was afgegaan, dat ze het vast nog ergens zouden proberen. En ik had gelijk want toen ik buiten kwam liepen ze er nog en nu liepen er ook nog twee andere meiden bij. Ik stopte zo snel mogelijk mijn boodschappen in mijn tas maar waarschuwde wel het andere winkelende publiek dat dat de diefjes waren. Behalve dat ze er schande van spraken, deden ze niks!

Nadat ik mijn karretje had weggebracht, ben ik er zelf maar achteraan gegaan. De twee meiden die erbij waren gekomen, waren intussen een bouwsteiger aan het beklimmen om op de galerij van de bovengelegen woningen te kunnen komen. Beneden aan die bouwsteiger stond er op dat moment wel iemand de politie te bellen en de twee diefjes riepen dat naar hun vriendinnen. Ze hadden de tas met spullen nog vast dus die heb ik af gepakt en ik verzocht ze om mee te komen want als ze het lef hebben om te stelen, dan moeten ze ook het lef hebben om de consequenties daarvan in te zien. Een van de meiden liep meteen mee maar de andere protesteerde hevig en vroeg steeds waarom? En zei je bent mijn moeder niet. Mijn antwoord was dat als haar moeder haar niet opvoedde, iemand dat dan toch moest doen? Na enige dwang, liep ze toch ook maar mee, al wilde ze wel haar tas terug hebben. Nou nee dus.

Bij de winkel aangekomen kwam er ineens 4 man sterk naar buiten omdat een van de dames het personeel had gewaarschuwd dat ik er achteraan was gegaan. De meiden bekenden en werden meegevoerd. Ik ben maar snel naar buiten geglipt om te kijken of de andere twee al terecht waren. Dit was helaas niet zo. Maar de dame die het personeel had gewaarschuwd, sprak eigenlijk wel mijn gedachte uit. Sleutelkinderen!

Reactie voor op de website?

13.105. Echt leuk, NOT

Ik snapte er maar niets van, deze week, overal giga schoolfeesten, terwijl ik nog geen uitslag gehoord had. Een paar dagen later zag ik tot mijn stomme verbazing vele vlaggen uithangen, en snapte er toen nog veel minder van.

Ja, hoor. De Nederlandse "kinderen" krijgen VOOR de uitslag een feest aangeboden. Ongelooflijk,maar waar. Want het zou toch hun tere zieltje maar eens schade berokkenen,als zij zich niet geslaagd zouden voelen. Dus al ben je gezakt, we doen gewoon alsof jij bent geslaagd. En als jij dat graag wilt, mag je het morgen wel weer over doen, hoor kind.. Och, dan ga je drie weken op vakantie?, nou dan doen we het toch later? bel me maar.

Wat zijn we toch allemaal aan het doen met deze jeugd? Hebben wij met z'n alle nooit gehoord van:: In het leven moet je tegen een stootje kunnen? Hoe kunnen dit normale mensen in de samenleving worden,als wij ze al het grind voor de voeten weg halen?

Wat een afschuwelijke gedachte,dat alles goed moet gaan,en dat het ze aan niets mag ontbreken. Wie heeft dit ooit kunnen bedenken en doorvoeren? Daar zit dus de grote fout die wij maken, want owee, als er later eens iemand NEE tegen hun zegt, dan zijn de rapen gaar, want daar kunnen ze niet tegen, en kunnen daar ook niet mee omgaan dus.

Wij maken van onze kinderen afschuwelijke verwende blagen, maar krijgen het wel zelf terug, want alleen zij zijn nog maar belangrijk in het leven. Ja, wij zijn gek, om dit alles maar leuk voor hen te vinden.

Jack

Reactie voor op de website?

13.106. Datum

Hallo Jack,

Vorige week, 17 en 18 juni waren de uitslagen van het Cito bekend. De cijfers van de leerlingen dus ook. Zij wisten echt of ze geslaagd waren of niet. Zo gaat het al jaren.

Ik weet niet waar je het over hebt als je schrijft "mag je het morgen wel weer over doen"of "nou dan doen we het toch later". Mogen leerlingen dan later examen doen?

Volgens mij zijn de uitslagen(landelijk) jou ontgaan en daar verbind jij nogal bijzondere conclusies aan.

groetjes Jetje

Reactie voor op de website?

13.107. Jeugdzorg wel of niet

Aangezien wij dus afgelopen maanden heel veel problemen hebben gehad met onze dochter is op een gegeven moment het maatschappelijk werk via school ingeroepen om te kijken of zij onze dochter weer een beetje op de goede weg kunnen helpen. Zelf heb ik daar niet zo heel veel vertrouwen in. Niet omdat de maatschappelijk werkster niet aardig is, maar tis een jonge meid van 26 die zelf helemaal geen kinderen heeft. Dus hoe kan zij voelen/begrijpen wat wij doormaken met een puberdochter?

Maar goed afgezien daarvan... zij heeft bepaalde signalen opgepikt waardoor zij het nodig vindt om via jeugdzorg een orthopedagoog in te schakelen. Ik hou dus helemaal niet van al die instanties he?? Je hoort er veel te veel rare verhalen over. Ik heb geprobeerd het zo lang mogelijk uit te stellen maar ja... aan de andere kant: aangezien het gedrag van onze dochter nog niet echt verandert, is het misschien beter dat zo'n persoon eens met haar praat en er achter kan komen waarom zij zo doet.

Zelf heb ik denk ik al een donkerbruin vermoeden maar das een heel ander lang verhaal. Ik ben eigenlijk benieuwd wat anderen vinden wat jeugdzorg en wat jullie bevindingen zijn. Hebben jullie er mee te maken gehad en is je kind er beter van geworden? Of heeft jeugdzorg juist een hoop kapot gemaakt? Ik hoor het wel weer.

Lotje

Reactie voor op de website?

13.108. Jeugdzorg wel of niet?

Ik zou zeggen Lotje blijf er keihard van weg.

Jeugdzorg heeft een hele hoop kapot gemaakt in mijn gezin op het randje van scheiden van mijn man. Ze sollen nu al vier jaar met mijn zoon die PDD NOS heeft en hij wordt er alleen maar slechter van. Wij zijn van alles en nog wat beschuldigd en ze verzinnen telkens weer iets, maar je kinderen helpen ze niet. Mijn jongste heeft een trauma van jeugdzorg omdat ze toen hij 5 jaar oud was ze gezegd hebben tegen hem, dat hij uit huis geplaatst zou worden!!!

Ik heb een hele nare smaak van Jeugdzorg in mijn mond en is heel erg moeilijk om van af te komen. Als ik jou was zou ik op een andere manier hulp proberen te zoeken voor je dochter, maar wel zover mogelijk verwijderd van Jeugdzorg.

Sterkte met je dochter en als jij een vermoeden hebt waarom ze zo doet, praat met haar.

Reactie voor op de website?

13.109. Jeugdzorg?

En als er geen jeugdzorg inkomt? Wat dan? Als je in niemand vertrouwen hebt, los het dan zelf op! En als dat je niet lukt moet je het uit handen geven, maar niet op voorhand al roepen dat je er geen vertrouwen in hebt, dan werkt het zeker niet! En die jonge meid van 26 heeft daar gewoon voor geleerd, en kan zich misschien nog wel beter inleven in een puber,ze is het tenslotte pas af. En het gedrag van je dochter verandert niet door andere instanties hoor, daar moet je zelf ook keihard voor werken. Anderen kunnen dat echt niet oplossen. Als je al een donkerbruin vermoeden hebt wat erachter zit ben je al een heel end op weg! Praat met je dochter. En jeugdzorg sollen met je kind? Daar ben je toch zelf bij! Verwacht niet dat anderen het vóór je oplossen. Ze kunnen je hooguit helpen bij de opvoeding die je zelf moet doen.

Sterkte ermee. Jola

Reactie voor op de website?

13.110. Jeugdzorg

Jammer dat hier veelal negatieve berichten staan van jeugdzorg. Het wil echt niet zeggen dat als je jeugdzorg inschakelt dat je je kind dan kwijt bent. Het lijkt wel dat je juist niet de hulp van jeugdzorg in moet roepen. Ook goede berichten zouden hier ouders over de streep kunnen trekken om dit juist wel te doen.

Jessica

Reactie voor op de website?

13.111. Positieve verhalen

De enige positieve verhalen die ik hier lees komen van jeugdzorgmedewerkers. Wat verder uit alle bijdragen spreekt is de machteloosheid van ouders die met Jeugdzorg te maken krijgen. En daar zit precies het probleem. Er wordt niet samen met de ouders gekeken naar de beste positie voor het kind. Jeugdzorg heeft de macht om, vaak op onvoldoende gronden, de macht over te nemen. Daar wordt niemand beter van, het kind niet, de ouders niet en het beeld rond Jeugdzorg al helemaal niet.

Vergeet niet dat door de regering het gezin met 4 of meer kinderen als risicovol gezien wordt. En daar zit nu precies het probleem. Op basis van vooroordelen worden beslissingen genomen. Dat kan nooit goed zijn!

Roos

Reactie voor op de website?

13.112. puberproblemen, teveel vrijheid?

Onze oudste zoon van 17 geeft en heeft de laatste 2 jaar ook veel problemen, gelukkig niet met drugs of diefstal, maar hij is totaal initiatiefloos en denkt niet na over de dag van morgen. Hij was altijd een goede leerling, maar wilde de laatste tijd absoluut geen moeite meer doen voor school of wat dan ook. Hij denkt niet na over de dag erna, doet gewoon de hele dag niets.

Helaas is de havo helemaal mislukt, De 2e keer in 4 havo nog slechtere punten als in het eerste jaar, totaal geen idee wat hij verder met zijn leven wilde. Met een natte vinger maar een MBO-opleiding uitgezocht. Eentje waarvan ik zijn interesse niet in terugzie, maar goed, hij zal het moeten doen. In de eerste schoolweek dreigde het alweer flink mis te gaan, totdat ik een berichtje kreeg van zijn mentor. Ze melde dat hij al verschillende keren gespijbeld had.
Samen hebben we de afspraak gemaakt dat hij voor elk gemist uur 2 uur moest inhalen en dat hij weet dat hij streng gecontroleerd werd, ook bleven we nauw in contact en bericht zij mij over zijn verdere goede en minder goede dingen. Het is een beroepsopleiding en ik vind het te betreuren dat de school zo ontzettend strak en consequent om moet gaan met haar leerlingen, maar blijkbaar hebben ze dit nodig. Sinds mijn zoon weet dat zijn mentor en ik veel contact hebben, zelfs weet ik wanneer hij bijvoorbeeld een spelletje zit te spelen onder de les, gedraagt hij zich beter. (big brother is watching you).

Ik word niet boos op berichtjes van de mentor maar laat hem wel weten dat ik het weet, bijvoorbeeld als hij de volgende dag naar school vertrekt, "en nu geen spelletjes onder de les he" Ik vind het jammer dat deze strenge begeleiding niet op de HAVO was, blijkbaar heeft de jeugd het echt nodig om hun vrijheid onder strenge controle toe te passen.

Dit zal niet voor iedereen van toepassing zijn, misschien moeten we het met onze andere kinderen heel anders gaan invullen, maar het blijkt nu dat onze oudste veel beter in zijn vel zit en met meer enthousiasme naar school gaat dan voorheen. Hij heeft zelfs al 2 goede punten gehaald, is spraakzamer thuis. Hopelijk zit hij weer op de goede weg, dankzij een veel strenger beleid en de wetenscahp dat hij maar (bij wijze van spreke) een wind hoeft te laten en wij weten het.

groetjes Miranda

Reactie voor op de website?

13.113. De grenzen van jeugdzorg

Ik ben een vreselijke puber geweest, op mijn 15e anorexia, zelfmoordpoging, weglopen, drugs en erger. Mijn over-controlerende en emotionele ouders hebben het heel erg zwaar gehad, zo zwaar dat ze me een jaar later volledig mijn gang lieten gaan, en daardoor ging het nog slechter. Kostbare jaren zijn verloren gegaan, ik rolde van het ene trauma in het andere en was rond mijn 21 jaar een wrak. Dat was zowat het dieptepunt, daarna is het jaren achter elkaar steeds weer wat beter gegaan, en ik ben nu, op mijn 35, sterk en gelukkig.

Als ik probeer te begrijpen wat er toen mis is gegaan denk ik dat mijn ouders me eerst niet los wilden laten, en me later uit machteloosheid als een baksteen lieten vallen. Beiden zijn slecht geweest. Beiden hebben te maken met een gebrek aan vertrouwen. Er was afkeuring en onbegrip over de hele linie.

Ik had heel snel door hoe ik jeugdzorg, Riagg, de maatschappelijk werker op school e.a. kon manipuleren en voor mijn karretje kon spannen tégen mijn ouders, omdat je vanaf je 16e toch alles te zeggen hebt. Terwijl ik er diep vanbinnen naar snakte dat mijn ouders hun verantwoordelijkheid zouden nemen. Tegenstrijdig allemaal, maar als puber weet je het gewoon nog niet zo goed en ben je zo bezig met macht en manipuleren en aandacht krijgen dat je er algauw een potje van maakt.

Mijn ouders konden die verantwoordelijkheid eigenlijk ook niet meer nemen omdat ik ze helemaal had zwartgemaakt bij al deze instanties die mij 'beschermden'. Dus lieten mijn ouders me -o.a. daardoor- gaan. Zoals zo vaak snijdt het mes aan twee kanten. Daar waar jeugdzorg in een aantal gevallen nodig is, heeft het in onze gezinssituatie herstel van een gezonde ouder-kind relatie belet. Ik denk dat je je altijd bewust moet zijn dat jeugdwerkers en riagg etc je enkel kunnen begeleiden, maar dat je nooit van hén kunt verwachten dat ze het voor je oplossen. Als het puntje bij paaltje komt doe je dat toch zelf.

Mijn oudste is nu 10 en begint al felle pubertrekjes te vertonen, zo ben ik ook op dit forum terechtgekomen. Soms ben ik bang dat het hier net zo'n terreurboel zal worden als bij mij thuis vroeger. Pittig karaktertje. Dan denk ik aan het woord 'containement' wat zoiets als 'vasthouden' of 'steunen', 'omvatten' betekent. Ik hoop dat onze meisjes altijd op ons zullen kunnen terugvallen, dat ik ze niet opgeef als ze de heftigheid van hun emoties op me loslaten, of een serieuze misstap begaan. Dat ik hen de kans zal kunnen geven om te vallen, en klaar zal staan om hun wonden te verzorgen. En steeds blijven kloppen op die gesloten deur, ook al komt er geen antwoord. En vergeven. Steeds weer. en vertrouwen. Zoals eerder in dit forum werd gesteld: Zolang de basis goed is, komt het uiteindelijk goed.

Ik denk dat er voor ons een hoop ellende was bespaard als we daar eerder achter waren gekomen. 20 jaar en vele inzichten later heb ik een mooie band met mijn ouders. Ik las ooit in een boek over pubers dat ondanks hun leeftijd, pubers geen volwassenen zijn maar kinderen, en ook al lijken ze geen kinderen meer, ze zijn het toch. Dus kun je ook geen volwassenheid verwachten.

Bedankt voor alle bijdragen, je leert veel van het verhaal van anderen.

groetjes,
moeder van drie meisjes

Reactie voor op de website?

13.114. Contact met Karin

Reactie op Proberen om de gebeurtenissen op een rijtje te zetten

Beste karin

graag zou ik in contact willen komen met u voor tips en steun. Elk verhaal wat ik op deze site lees denk ik het is mijn verhaal. Ook ik loop overal hulp te zoeken voor mijn dochter van 15. Van iedereen hoor ik dat ze gewoon aan het puberen is en dat ik geduld moet hebben want pubers zijn hun grenzen aan het verleggen om hun eigen identiteit te ontwikkelen. Maar wat als het wel de verkeerde kant op gaat. Moet je lijdzaam toekijken dat jouw kind met de dag ongelukkiger wordt, een heel negatief zelf beeld heeft, wegloopt voor verantwoordelijkheden, blowt en lak heeft aan regels.

De veranderingen begonnen een half jaar geleden en het gaat heel snel we kennen ons kind niet meer terug en het wordt met de dag erger. Help mensen, wij weten het niet meer. Graag zou ik ook in contact willen komen met andere ouders helaas heb ik aan mijn eigen vrienden en familie niets. Onze ervaring als je problemen heb dan komen ze met bakken tegelijk en mensen willen het liever niet weten. Ik neem niemand wat kwalijk maar het valt wel rauw op je dak.

Bedankt dat ik even mijn verhaal kon doen. Vriendlijke groet, Carla

Reactie voor op de website?

13.115. Moet ik helemaal los laten?

Eindelijk een site waar op een beetje en antwoord op kan vinden.

Ik ben moeder van driet kinderen, die altijd mijn best probeer te doen en niet perfect ben. Toen mijn oudste dochter 16jaar was begonnen de problemen thuis: vriendje, niet aan regels houden, grote mond en noem maar op. Op den duur is ze het huis uit gegaan en bij haar vriendje gaan wonen. De andere dochter was nog maar net 15jaar en van de een op andere dag kende ik mijn dochter niet meer terug. Verkeerde vrienden. Mij slecht maken bij overal waar ze kon, terwijl ik het zo goed voor had. Voor hun deed ik nooit wat goed. Nu, na al jaren pijn heb ik nooit de moed opgegeven en altijd voor hun klaar gestaan.

Tot op de dag van vandaag trek ik het niet meer. De oudste is 25jaar en maakt me nog overal slecht en heeft nu net baby die ik niet mag zien. De andere dochter heeft ook een kindje, van bijna een jaar, ook die mag ik niet zien. Ze fokken nu elkaar op om mij aan de kant te zetten. Nachten lig ik huilen. Mijn kinderen zijn mijn alles. Waarom moet ik dit toch meemaken? Ik heb zo geholpen toen ze geen geld hadden, of toen hun vriendjes weg gingen. Niks doe ik goed in hun ogen. Wat is dat toch? Wel lopen mijn dochters iets achter, maar dat kan niet de reden zijn voor hun gedrag naar mij.

Ik mis ze heel erg, maar ik moet ze loslaten, want dat is wat ze willen.

een verdrietige moeder

Reactie voor op de website?

13.116. Waarom zijn hier zoveel meiden problemen

Reactie op Reaktie op moeilijke meiden

Dag beste mensen, allereerst wil ik u sterkte wensen met uw problemen en die van uw kinderen. Hopelijk komt het ooit wel goed voor u. Het viel mij op dat de meesten van u het vooral moeilijk hebben met de vrouwelijke kant van de kinderen. Mijn vraag is is hier een specifieke reden voor? Hoop namelijk niet dat deze problematiek uitsluitend bij de meiden ligt of...

bode

Reactie voor op de website?

13.117. Onbegrijpelijk

Reactie op Mijn dochter van 17 liegt en ik weet niet meer wat te doen

Hallo, In uw verhaal zie ik zoveel overeenkomsten qua gedrag met onze dochter die inmiddels bijna 20 is. Toen ze 15 was kwam ze aan een man van 29 jaar die loverboy praktijken had. Ze liep weg. Opgepakt door jeugdzorg en half jaar gesloten gezeten. Nu is ze bijna 20 en heeft een marokaanse vriend, die niets te vertellen heeft. Jongen heeft zelf te veel problemen. Hij is door jeugdzorg uit huis geplaatst, en woont nu op een kamer.

Iedere keer als mijn dochter iemand heeft dan maakt ze thuis ellende. Ze is nu thuis weggelopen en woon bijna 2 weken bij hem op de kamer. We snappen er helemaal niets van. Ze maakt haar ouders zwart, terwijl wij alles voor haar gedaan hebben om haar een leuk leven te geven. Ik ben haar moeder, en alles is mijn schuld. Ze werkt niet en heeft verder geen inkomen. Komt ook omdat ze ernstig ziek is geweest nadat ze weer thuis is komen wonen. Het is onbegrijpelijk wat kinderen hun ouders aan kunnen doen.

Sterkte

Reactie voor op de website?

13.118. Oproep aan ouders van pubers

Is het mogelijk dat er ook nog wat berichtjes komen waarin mensen schrijven hóe ze met de situatie zijn omgegaan of hoe het er nu met de gezinnen voorstaat.

Reactie voor op de website?

13.119. Waarom?

Reactie op Laatste nieuws

Hier idem....... kind wil je een fijne jeugd geven en nog die messteek!! Je moet mij geloven zij zal ooit weer aankloppen bij je...... geef niet op. Onze zoon was eerst ook zo, niets deed ik goed en hij vroeg wel altijd geld om te eten..... tot ik zei....... tot hier en niet verder. Nu is het mijn maatje weer en hij ziet mij weer als zijn moeder!! Sterkte voor jou en je man.....

Reactie voor op de website?

13.120. Mijn dochter is ook zo

Reactie op Mijn dochter van 17 liegt en ik weet niet meer wat te doen

Ik ben zelf ook een groot gezin. En jij vraagt je af waarom je dochter zo bitter en vol leugens zit. Ten eerste komt het dat ze een slechte vriend heeft die haar opstookt, en dan komt er ook nog eens drugs erbij. Waardoor het haar niks meer interesseert hoe wij als ouders zich voelen.

Mijn dochter heeft ook gelogen over ons dat ze werd geslagen tegen de politie. Omdat ze hun zin niet krijgen bij ouders zijn wij slecht en dan zijn ze zielig bij andere mensen. Terwijl ze eerst naar het kind moeten kijken en met wat voor soort ze omgaan. Ik hou niet van junkies waar alles maar mag en kan. Wij als ouders proberen ons best te doen, maar het mag niet van de maatschappij. Er is een amk, kinderbescherming, politie, kindertelefoon. En niks werkt!

Wij als ouders moeten luisteren naar de kinderen wat hun willen. Dan pas zijn we goed. Maar als je het toelaat, gaan ze ook voor galg en rad op.

Wij willen niet dat er een oudere vriend bij ons slaapt en we willen geen blow en pillen als drugs. Wij willen graag dat ze haar toekomst tegemoet gaan in goede orde. Liefde geven, krijg je een grote verbale mond. Niks is tegenwoordig goed. Voordat je het weet ben je dochter kwijt door de instanties die alles maar goedkeuren.

Ik wou dat er een wet bestond dat kinderen moeten luisteren naar hun ouders, dat drugs en alcohol verboden moeten zijn, plus de oudere jongens die helemaal niet in beeld mogen komen bij je minderjarige dochter. Maar helaas. Misschien moeten de ouders een keer na gaan denken om een wet te krijgen die ook de ouders kan helpen.

Onze dochter zit aan de drugs en ze is nog te jong en ze woont bij een oudere vriend die ook nog eens bij zijn ouders woont. Als mijn zoon zoiets zou doen met een meisje en proberen bij ons te laten wonen, zou ik het nooit doen! Want dan ben ik het schoppen niet waard.

met vriendelijke groet, Wilma

Reactie voor op de website?

13.121. Zit in min of meer zelfde situatie

Reactie op Mijn meis wil hier niet meer wonen

Beste,

Mijn dochter is nu twee weken weg van huis gaan leven onder begeleid wonen, dit heeft ze zelf allemaal geregeld zonder ik hier ook maar 1 iets van wist. Mijn dochter kwam nooit niks tekort, terwijl ik vroeger thuis nooit geweten heb wat liefde krijgen is, en wat het betekende om in de vakantie gezellig thuis te zijn met je ouders. Ik werd verplicht in een pleeggezin geplaatst omdat mijn moeder verslaafd was aan medicatie en moest gaan afkicken, daarom wou ik het beste van het beste voor mijn twee kinderen. Mijn ma die nooit omgekeken heeft naar mijn kinderen probeert nu alles te doen om mijn 16 jarige dochter wijs te maken wat voor slecht moeder ik ben en wat voor schande het is dat ze als 16-jarige meid helemaal alleen staat op deze wereld.

Ik had dit nooit verwacht van mijn dochter ben er echt het hard van in, het enige waar ik goed in ben voor haar is als ze geld nodig heeft en verder tja .... ik weet het ook allemaal niet meer ... Morgen komt haar begeleider voor de eerste keer langs, ben eens benieuwd maar waarschijnlijk komt mijn dochter nooit meer naar huis ...

Een bezorgde alleenstaande mama. Rubriek: pubers - Discussie: 220904

Reactie voor op de website?

13.122. Reactie op 11.51 voor Manon

Reactie op Hier een ooit ontspoorde dochter

Lieve Manon

Als ik jouw berichtje lees schieten de tranen in mijn ogen en zou ik willen dat onze dochter al zover was maar wij zitten er hélaas nog middenin.Wat zal jouw moeder trots op je zijn als ze zou lezen wat je nu op deze site hebt geschreven. Tevens ben ik er van overtuigd dat je veel hopeloze en verdrietige ouders hiermee een hart onder de riem steekt en dat er altijd een kans bestaat dat het nog goed komt.

Maar meid wat toon jij karakter en wat ben je hier sterk uitgekomen alle lof voor je eerlijkheid. Ik heb het hele internet al afgezocht naar informatie over dit probleem en jij bent de eerste waarbij ik terug lees dat je door extreem pubergedrag waaronder vooral het liegen en bedriegen je ouders en broers en zusjes héél véél verdriet mee doet. Dat jij dat inzicht hebt gekregen en ook onder ogen wilt zien dat is een dikke pluim voor jou en ook voor je ouders waard, want dit meisje heeft dan altijd al in je gezeten. Ik zou willen dat jij eens een uurtje met mijn dochter zou praten wat ik denk dat ze daar meer aan zou hebben dan de waardeloze hulpverlening die er eigenlijk voor deze jongeren niet is.

Onze dochter heeft in een instelling gezeten en is daar zwanger geraakt. Ze bleef constant weglopen en daar werd niets tegen gedaan. Ze wilde zelf geen hulp dat vond ze niet nodig en ze was niet erg genoeg om gesloten te plaatsen. Nadat ze de deur uit is gegaan hebben wij nog niet één fatsoenlijk gesprek met haar kunnen voeren. Na een abortus en nog een kort verblijf zonder ook nog maar één gesprek te hebben gevoerd over die abortus had ze zelf besloten dat ze wel wilde gaan samenwonen, ze was toen net 17 jaar. Wij waren de strijd beu maar gaven haar geen toestemming om samen te gaan wonen maar jeugdzorg zei ga maar.

Na 4 mnd samenwonen was ze weer zwanger. Ze kreeg nog een jeugdcoach toegewezen om haar financiele zaken op orde te stellen, dat heeft ze braaf gedaan om die zo gauw mogelijk kwijt te zijn en daar heeft ze ook niet tegen verteld dat ze zwanger was. In dec. vernam haar tweelingzus via facebook dat ze zwanger was toen was ze al 6 mnd zwanger. Het kindje is geboren en we hebben geen geboortekaartje en geen enkel bericht van haar hierover ontvangen. We hebben haar inmiddels al anderhalf jaar niet meer gezien of gesproken.

Omdat de hele situatie het hele gezin zo ontregeld had en ik handen en voeten bij heb moeten zetten om er niet aan onderdoor te gaan hebben wij besloten om 3 stappen terug te doen en afstand te nemen. Het probleem is alleen dat je dat met je verstand wel kunt doen maar je gevoel wil niet mee. Zoveel vragen, zoveel boosheid en zoveel verdriet waar je geen kant mee uit kunt en waar je ook nergens mee terecht kunt.

Misschien begrijp je nu een beetje waarom ik jou zo enorm waardeer dat je dit op kunt schrijven op de manier zoals jij dat gedaan heb, ik kan het niet genoeg zeggen. Jouw verhaal geeft me weer een klein beetje hoop al moet ik eerlijk bekennen dat ik er een hard hoofd in heb dat onze dochter dit ooit zal doen of in zal zien want wij denken dat er meer met haar aan de hand is dan extreem pubergedrag. Als jij eens een uurtje met haar zou praten denk ik dat er misschien wel meer te bereiken zou zijn dan al die z.g. jeugdinstellingen want daar kleurde ze uiteindelijk braaf binnen de lijntjes want ze was wel zo slim om te bedenken dan kan ik hier zo snel mogelijk weg.

Dit was nog maar en klein deel van mijn verhaal want ik kan inmiddels een boek schrijven over alle gebeurtenissen en jeugdzorg. Want voor iedereen die dit leest ga svp nooit naar jeugdzorg want dat maakt de situatie alleen nog maar erger. In ons geval in ieder geval wel.

Maar meid voor jou een héél dikke knuffel en ook voor je ouders, lijst hem in en zet hem op je nachtkastje zodat je er je hele verdere leven nog op kan teren en je hoeft je niet meer schuldig te voelen want hiermee heb je dat allemaal weer goed gemaakt en kun jij weer van je ouders genieten en je ouders dubbel van jou.

Ik zou wensen dat Karin waarop je je reactie schreef en ik en mijn gezin ook al zo ver waren maar ik ben toch bang in mijn geval dat dit nog wel een tijdje gaat duren maar jij hebt mij en nog meerdere lezers van deze site in ieder geval weer een klein beetje hoop gegeven.

Dank je wel en ik wens je oprecht alle geluk in je verdere leven.

Toos (hélaas nog een hele verdrietige moeder)

Reactie voor op de website?

13.123. Dochter van net 18 loopt weg met internetvriend

Reactie op Mijn dochter van 17 liegt en ik weet niet meer wat te doen

hallo,

mijn dochter, net 18 geworden heeft een vriend leren kennen via een datingssite (zijn we intussen achter gekomen). Zelf had ze me gezegd dat ze hem kende via een schoolvriendin. Ze heeft hem leren kennen op 7 juni en op 14 juni zou ze hem voor t eerst zien. Op 13 juni kwam ze met het verhaal dat die jongen door zijn zogezegd alleenstaande moeder in de psychiatrie zou gestoken worden en dat ze wilde dat ik hem in huis nam. Ik heb haar in een gesprek samen met mijn man duidelijk gemaakt dat dat niet ging. Ten eerste, ze had hem nog nooit gezien. Ten tweede, zowel zij als wij kennen hem helemaal niet. En ten derde, we hebben nog 4 kinderen er is gewoon geen plaats.

Opeens werd ze heel agressief en dreigde ze ermee dat als ik hem niet binnen nam dat ze er met hem van door zou gaan. Nu is ze thuis niet de gemakkelijkste, ze liegt, bedriegt, steelt (geld zowel van ons als broers en zus hun spaarpotten), ze doet niets mee in t gezin. Als je vraagt om kamer op te ruimen, ontketen je een oorlog. De andere kinderen beziet ze als slaafjes, ze moeten doen wat zij zegt of t is knetterende ambras. Ze duwt ze gewoon letterlijk opzij enz... Ze wil bepalen wat ik moet doen en als ik ertegen in ga ontploft de boel weer. Ze maakt schulden, zowel telefoonrekeningen als overal broodjes hal en enz en op laten schrijven. Als ik dan ergens kom krijg ik de rekening voor geschoven.

Nu is ze op haar eerste afspraakje met die jongen niet meer thuis gekomen. Ze is dus weg van 14 juni. Ben op 15 juni s morgens direct naar politiebureau gegaan om aangifte te doen. Krijg je de deksel op je neus: je kan niets doen mevrouw, je kan het alleen melden meer niet. ze hebben dan op aandringen wel gezocht waar ze zou kunnen zijn omdat ik de naam van de jongen kende. Ze hebben gebeld. De moeder van die jongen bevestigde dat ze daar was. Ik heb haar toen aan de lijn gehad en ze wist nog niet wat ze ging doen.

Ze heeft 2 dagen later om kleren gevraagd. Daar ze die niet wilde ophalen en ik geen adres krijg, niet van haar en niet van de politie, heb ik gevraagd of ik ze naar de school mocht brengen. Dat mocht van de politie, en ook de school was ermee akkoord. Die heeft ze dan meegenomen (ik heb dit gedaan omdat ik als moeder het niet over mijn hart kon krijgen dat ze geen kleding had.

Sindsdien niets meer gehoord. Ze heeft mij op Facebook geblokkeerd en haar gsm had ze niet meer door de schulden die ze ermee gemaakt had, ze zou hem terug krijgen als ze het had terug betaald. Nu ben ik 10 dagen verder en het is erg dat ik het moet zeggen, ik mis haar enorm als dochter, maar geniet ook van de rust die terugkeert in ons gezin. De andere kinderen zeggen me dat ze blij zijn dat ze weg is voor de ruzies die ze veroorzaakt. Dat doet mijn moederhart enorm veel zeer, maar ik kan het wel begrijpen.

Zelf weet ik echter niet hoe ik met dit gevoel om moet gaan.

een gebroken mama

Reactie voor op de website?

13.124. Een gebroken mama

Wat moet je dochter zich ongelukkig gevoeld hebben in jullie gezin, dat ze nu zo rigoureus afstand van jullie neemt.

Als ze de kans kreeg om zo de baas te spelen en te dicteren, moet je de hand in eigen boezem steken. Dan heb je dus geen grenzen gesteld en een kind met een stevig karakter walst dan zo over je heen. Ze heeft jarenlang de rol van zwart schaap moeten spelen, ik kan me voorstellen dat ze er genoeg van had en de kuierlatten genomen heeft.

Laat haar voorlopig met rust, ze zal het nodig hebben. Als je weer met haar in contact komt, kijk dan naar je eigen rol in haar opvoeding en vooral je falen hierin. Je dochter kan echt niet zo'n slecht mens zijn, als ze nu door haar thuisomgeving gezien wordt.

Anna

Reactie voor op de website?

13.125. Maar Anna toch

De rol en invloed van ouders is minder groot dan jij denkt. Pubers worden op deze leeftijd meer beInvloed door de zogenaamde Peergroup! Leeftijdsgenoten en school zijn meer bepalend voor het gedrag van de puber. Het is wel erg gemakkelijk om de moeder als schuldige aan te wijzen!

Roos

Reactie voor op de website?

13.126. Voor een gebroken mama

Nee, moeder is niet alleen de schuld, ook vader heeft er zijn aandeel in gehad. Ik weet niet hoe de ouders hun andere kinderen hebben opgevoed, maar een kind tot zwart schaap verklaren en de schuld van alles geven is wel heel makkelijk. Dit kind vroeg misschien wel om meer kwaliteit in de opvoeding dan de ouders in staat waren haar te geven. Dat is jammer, ze hadden beter in een eerder stadium aan de bel kunnen trekken, dan het zo gierend uit de hand laten lopen.

Het meisje zal geen enkele reden zien om weer thuis te komen wonen. Misschien wil ze in de toekomst wel weer contact. Vermijdt dan in ieder geval verwijten naar haar toe en stel je niet op als slachtoffer van je dochter. Zij is eerder het slachtoffer te noemen van een falende opvoeding.

Anna

Reactie voor op de website?

13.127. De pot en de ketel

Beste Anna,

Je schrijft erg hard aan de gebroken mama. Maar eigenlijk ben je geen haar beter dan haar. Ik vermoed dat je een opvoed-deskundige bent en (daarom) meent de wijsheid in pacht te hebben. Zoals je op mij overkomt, geloof je te sterk in je eigen gelijk. En dat is eigenlijk ook wat je de de gebroken mama verwijt.

Ik geloof ook dat dit kind een andere kwaliteit in de opvoeding vroeg dan de ouders (konden) geven. Misschien dat het kind daar om vroeg, stel je. Maar om dan simpelweg te concluderen "Dat is jammer, ze hadden beter in een eerder stadium aan de bel kunnen trekken, dan het zo gierend uit de hand laten lopen." Dat kun je echt niet waarmaken.

Overigens, dat "aan de bel trekken", daar denk je ook wel erg eenvoudig over. We weten helaas dat de opvoed-experts heel vaak geen oplossing bieden, en er soms een potje van maken. En dan komen ze daar mee weg. Want als ze het fout doen, kunnen ze gemakkelijk zeggen dat het probleem gewoon al te groot was. Mocht je inderdaad een opvoed-deskundige zijn, dan zul je nu heel boos op me zijn.

Dan eindig je met een advies aan de gebroken mama. Wat ik me daarbij afvraag: hoe weet je dit allemaal zo zeker, met alleen het verhaal van de gebroken mama.

Blijft liggen de vraag wie je nu eigenlijk helpt met een dergelijk advies. De gebroken mama zal voor zichzelf moeten spreken om te zeggen wat ze aan jouw keiharde verwijten heeft. Het meisje zal vermoedelijk niet in deze discussie reageren. Het zou kunnen zijn dat ze het gevoel heeft dat eindelijk eens iemand haar begrijpt. Dat zou fijn zijn. Maar nog fijner was geweest als je haar dat gevoel had gegeven samen met een constructieve stap richting een oplossing waarin dochter en moeder weer nader tot elkaar kunnen komen.

Daarom, Anna, daag ik je uit om te laten zien dat je het goed bedoelt met je adviezen, en je verwijtende toon om te zetten in een constructieve toon.

Jan

Reactie voor op de website?

13.128. Voor gebroken mama

Alleen al het feit dat je je verhaal ondertekent met "een gebroken mama"! Ik kreeg er jeuk van, wat een slachtofferschap spreekt daar uit.

Natuurlijk begrijp ik best, dat je met gemengde gevoelens zit. Opluchting en gemis, een moeilijke combinatie.

Maar onderken dat het jullie eigen onvermogen was om dit meisje op een goede manier groot te brengen en maak van haar niet de kwaaie pier. Valt er nou echt niets aardigs over haar te melden? Zijn je andere kinderen engelen in vergelijking met haar of lijkt dat maar zo, omdat zij de rol van het zwarte schaap in het gezin op zich nam?

Misschien komen jullie in de toekomst nog tot elkaar, wie zal het zeggen. Kinderen blijven enorm loyaal naar hun ouders toe.

Verwijt haar niets als jullie weer contact met elkaar krijgen. Er is altijd een nieuw begin mogelijk als je elkaar kunt vergeven. Je maakt echt het contact stuk als je zelf niet de verantwoordelijkheid op je neemt van haar onmogelijke gedrag. Jij en je man maakten dat zij zich kon gedragen zoals ze deed.

Sterkte!

Reactie voor op de website?

13.129. voor Anna

Beste Anna, bij deze wil ik je vriendelijk doch dringend verzoeken om je keiharde verwijtende kritiek voortaan achterwege te laten, het vergalt mijn complete leesplezier op deze leuke en leerzame site. Zojuist zit ik een stukje van je te lezen bij samengestelde gezinnen, datum: 9 juni 2014 ook daar moet je weer zo nodig je zwaar verwijtende, bemoeizuchtige en respectloze kritiek neerschrijven. Waarom accepteer je niet gewoon dat (gelukkig ) niet iedereen is zoals jij dat bent? Iedereen leeft zijn eigen leven, heeft zijn eigen problemen en vragen hier om een goed advies of willen gewoon even hun verhaal kwijt. Moet gewoon kunnen, maar niemand zit op jouw dominante advies te wachten.

Groetjes Roos

Reactie voor op de website?

13.130. Gebroken mama, geniet!

Beste gebroken mama,

Laat haar gaan! Je hebt gedaan wat jou het beste leek en zij deed het hare. Ga verder met je vier kinderen die over zijn en ga zelfs mee in hun vreugde over de nieuwe rust. Geniet van je resterende kinderen en geef ze de aandacht en liefde die ze mogelijk jaren minder hebben gehad vanwege hun dominante zus. Je dochter kan er niets aan doen, ze is zoals ze is, maar jullie als gezin gaan verder. Laat dit een goede en liefdevolle weg zijn! En je dochter? Die beslist zelf wat ze doet...

Gerda

Reactie voor op de website?

13.131. Herkenning

Reactie op Vanuit iedere positie..

dag Karin,

Herkenning enorm....... als ouder ga je enorm aan jezellf twijfelen als het niet goed met jekind gaat. Je moet uitkjijken dat je er zelf niet aan onder doorgaat.. zou graag in contact met je komen.

Mar

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Mijn dochter van 17 liegt en ik weet niet meer wat te doen

  1. Probeer haar te steunen om dichter bij haar te komen
  2. Tijd, tijd, tijd, en nog veel meer tijd
  3. Mijn meis wil hier niet meer wonen
  4. Houd moed!!!!
  5. Maandag wordt een moeilijke dag
  6. Laatste nieuws
  7. Voor Karin
  8. Steeds meer vraagtekens........
  9. Machteloos
  10. Tip
  11. Bedankt!
  12. Wat zal dat pijn doen.
  13. Het blijft moeilijk, maar
  14. Strenger zijn, niet naat het RIAGG
  15. Niet makkelijk reactie
  16. Zo moe...... zo ontzettend moe
  17. Dochters van 17
  18. Zoon van 15 1/2
  19. Pubers
  20. Bijna 3 lange jaren verdriet
  21. Praktijkervaring
  22. Het aftellen is begonnen
  23. Vanuit haar positie
  24. Vanuit iedere positie..
  25. Ik weet het niet langer meer.
  26. Maak hetzelfde mee!
  27. Alle hoop de bodem ingeslagen
  28. Een dag met een sterretje
  29. Een dag met een sterretje
  30. ff veilig?
  31. 2 puberboys
  32. Van beide kanten
  33. Op het gevaar af dat dit in een oeverloze discussie gaat eindigen
  34. P.S. voor Maria
  35. Hoop en wanhoop
  36. Steun en hoop
  37. Proberen om de gebeurtenissen op een rijtje te zetten
  38. Ik weet niet meer wat er in haar om gaat...
  39. Ik hou van jou, maar..
  40. Leerzaam
  41. Hele fijne vredige kerstdagen en een nieuwjaar met veel vertrouwen en wijsheid gewenst
  42. Moderne tijden
  43. Reaktie op moderne tijden
  44. Reaktie op moeilijke meiden
  45. Goedbedoeld advies
  46. Grenzen
  47. Hulp
  48. Niet opgeven
  49. Mijn meisje wil hier niet meer wonen
  50. re op Jane en Nikki
  51. Hier een ooit ontspoorde dochter
  52. Voor Manon
  53. Ik was ook zo....
  54. Voor alle die pubers die het ouders zo moeilijk maken, maar vooral zichzelf (met een glimlach)
  55. Karin
  56. Reactie: Ik weet het niet langer meer
  57. Help, ik heb 2 dochters die ook puberen
  58. Hoop en Wanhoop: sektarische toestanden, hoe lang nog?
  59. Mijn dochter is nu 1 week weggelopen
  60. Mijn dochter
  61. Ontsporende puber
  62. puber
  63. Puber van 14
  64. Misschien een tip
  65. Re: misschien een tip
  66. Groet aan Karin
  67. O jongens!!
  68. Samen iets aan de onmacht doen?
  69. Dochter van 16, weggelopen, bevindt zich in web van leugenachtige mensen/familie
  70. voor Rianne
  71. Moeilijk
  72. Re: moeilijk
  73. Lieve pubers bestaan ook
  74. Lieve pubers
  75. Lieve pubers
  76. Aan alle ouders met pubers
  77. re 12.77
  78. Een laatste reactie
  79. Re: op het bericht van 1278
  80. re 12.77
  81. Onze puberdochter
  82. Re: op 1281
  83. Re 12.81
  84. Reactie op 282
  85. Re 1285
  86. Re onze puberdochter
  87. Reactie op 1286
  88. Voor Master
  89. Re:op Jessica en op 12.84
  90. Voor Master
  91. Wat een power
  92. Re: op 1291 en 12.92
  93. Misschien niet
  94. Red je dochter nu het nog kan
  95. 12.95
  96. @ Master
  97. Pientje
  98. Alles nog goed daar Master?
  99. Nogmaals voor Master
  100. Jessica
  101. Ben er klaar mee
  102. Mijn laatste verhaal
  103. @ Master
  104. Verhaal van zo maar iemand
  105. Echt leuk, NOT
  106. Datum
  107. Jeugdzorg wel of niet
  108. Jeugdzorg wel of niet?
  109. Jeugdzorg?
  110. Jeugdzorg
  111. Positieve verhalen
  112. puberproblemen, teveel vrijheid?
  113. De grenzen van jeugdzorg
  114. Contact met Karin
  115. Moet ik helemaal los laten?
  116. Waarom zijn hier zoveel meiden problemen
  117. Onbegrijpelijk
  118. Oproep aan ouders van pubers
  119. Waarom?
  120. Mijn dochter is ook zo
  121. Zit in min of meer zelfde situatie
  122. Reactie op 11.51 voor Manon
  123. Dochter van net 18 loopt weg met internetvriend
  124. Een gebroken mama
  125. Maar Anna toch
  126. Voor een gebroken mama
  127. De pot en de ketel
  128. Voor gebroken mama
  129. voor Anna
  130. Gebroken mama, geniet!
  131. Herkenning

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.