Groot Gezin
Terug naar Ouders Online Pubers
Ouders Online
Thema-pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

44. Extreme puberproblemen..........

Hallo,

Ons gezin bestaat uit 5 personen, dochter "a" van 16, dochter "b" van 8 en zoon "c" van 4, vader en moeder.

Zoals iedereen wel zal begrijpen gaat het om de problemen met dochter "a". Om e.e.a. duidelijk te maken moet ik een heel eind terug in de tijd:

In 1983 werd onze dochter "a" geboren. Dat is niet echt makkelijk gegaan. Bijna 8 jaar gedokterd, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, maar goed, eindelijk was het dan toch gelukt! Een probleemloze zwangerschap, bij de bevalling is welliswaar de pomp gebruikt, maar verder verliep alles prima. Een wolk van een kindje! Ze groeide voorspoedig op, maar hing wel heel erg aan mij. Misschien ook wel een beetje eigen schuld; als je zoveel toestanden hebt meegemaakt ben je denk ik toch wat "bezitteriger" dan normaal. Op een gegeven moment was het zelfs zo dat ik haar met zachte dwang a.h.w. een stukje van mij af moest duwen zodat zij ook eens met andere kinderen ging spelen en niet altijd met haar neus vooraan tussen de volwassenen zat. Zij was toen ca. 4 jaar. In eerste instantie vond ze dat natuurlijk niet leuk, maar na een tijdje had ze toch haar nieuwe plekje gevonden. Alles leek goed te gaan tot haar zusje geboren werd.

Omdat ze zolang alleen was geweest hebben wij haar zoveel mogelijk bij deze zwangerschap betrokken. Hardstikke leuk vond ze het. Maar (helaas) werd "b" geboren met het syndroom van Down. "b" is in het ziekenhuis geboren en vrij snel was "a" met opa en oma bij ons. Natuurlijk was er veel verdriet. Wij hebben haar zo goed mogelijk uitgelegd wat er met "b" aan de hand was, maar ze leek het niet erg op te pikken. Nou ja, ze was nog maar 7, dus dat zou nog wel komen. Wij hebben er veel en vaak met haar over gepraat, misschien wel te veel denk ik achteraf wel eens. In de loop van de jaren scheen ze bepaalde dingen aan te nemen van ons, maar andere weer niet. Je kon haar b.v. niet aan het verstand brengen dat "b" nooit zelf kinderen kon krijgen, ook niet toen ze een jaar of elf was.

Ongeveer een half jaar na de geboorte van "b" werd duidelijk dat zij hulp nodig had. Ze leed aan bedplassen, was te dik en had daar problemen mee en had duidelijk problemen met "b". Via de huisarts kwamen wij heel snel bij het Riagg terecht, en daar heeft ze met tussenpozen 8 jaar lang "gelopen". Problemen op school, problemen met klasgenoten, vrienden en vriendinnen. Agressief gedrag, zowel verbaal als non-verbaal.

Ook op het voortgezet onderwijs ging het niet goed. Gestart met een HAVO/VWO-opleiding, na het tweede jaar terug naar een MAVO-opleiding. Voor drie jaar geleden een handvol pillen geslikt; vertelde (en vertelt nog steeds) leugens bij de vleet. Ernstige leugens: b.v. dat zij mishandeld wordt. Regelmatig loopt zij weg. Vertelt dat zij boulimia heeft (inclusief het braken), maar valt geen gram af; integendeel; ze wordt steeds dikker. Vertelt dat zij aan automutilatie (zelfverminking) lijdt, maar nooit heeft zij ergens een wondje. Vertelt van stemmen in haar hoofd en ontkent dat later weer; net als zoveel andere dingen. Vraagt dus konstant negatieve aandacht, terwijl zij aandacht genoeg krijgt. We geven haar regelmatig extra aandacht, anders zou ze tussen de wal en het schip invallen. Dit bestaat uit b.v. 's avonds spelletjes met haar doen (vind ze heel leuk), eens een keertje alleen met haar naar de stad, vaders neemt haar eens een keertje mee ergens naar toe, gaan we naar b.v. pretpark of dierentuin mag een vriend/vriendin mee, enz.

Inmiddels wordt er nog een derde kind geboren: "c". Ze zegt het allemaal heel leuk te vinden, maar dat blijkt toch niet zo te zijn. Het is voor ons heel duidelijk dat ze een hekel aan hem heeft en na lang trekken komt dat er ook uit. Het blijkt dat ze eigenlijk een hekel aan hem heeft omdat hij wel normaal is en "b" niet. Daar kunnen wij best begrip voor opbrengen.

Jarenlang vind ze alles wat "b" doet goed; ze mag haar kamer op de kop zetten, aan haar make-up zitten; kortom, ze wordt nooit boos op haar. "c" daarentegen doet nooit iets goed in haar ogen. Na jaren van praten is er opeens een ommekeer. Ze zet haar hart open voor "c" en wordt eindelijk eens boos op "b". Wat dat betreft is die situatie nu normaal.

Toch blijft zij grote problemen houden. Zij heeft wel vriendinnen; zelfs een vriendje (knipperlichtrelatie sinds een jaar of 2). Het is nu zelfs zo dat men op school ook niet meer weet wat men met haar aan moet. Ze doen nog een laatste poging om haar op de rails te krijgen, maar als zij zich opnieuw niet aan de afspraken houd vrees ik het ergste. Ze is helemaal gedemotiveerd, lapt de regels aan haar laars. Thuis idem dito. In overleg met het Riagg hebben wij al eens periodes hele strenge en hele soepele regels gehad hier thuis. Ellenlange gesprekken hebben wij gevoerd. Geprobeerd voor van alles en nog wat begrip op te brengen. Geen enkele aanpak lijkt te lukken. Het is zelfs al zo dat wij op het punt hebben gestaan haar uit huis te plaatsen, omdat de situatie onhoudbaar werd. Dit was overigens ook duidelijk voor de huisarts en het Riagg. Je hebt toch een aantal andere mensen waar je rekening mee moet houden en je kunt je gezin (en jezelf) nu eenmaal niet kapot laten maken door iemand.

Kinderpsychiater? Natuurlijk hebben wij dat geprobeerd, maar dat was een fiasco. De "beste" man wist na 3 gesprekjes van ca. 30 minuten per keer precies wat zij mankeerde: duidelijke kenmerken van het Borderline syndroom. Nu zeg ik niet dat dit niet mogelijk is, maar het is wel een heel vlot gestelde diagnose. Bovendien heeft hij dit op een schandalige manier afgehandeld, hetgeen dus inhoud dat het Riagg voor ons afgedaan heeft.

Waar zij het steeds weer op gooit is dat zij niet voldoende aandacht krijgt. Eigenlijk wil ze de aandacht die een baby krijgt en tevens volwassen zijn. Niet zo gek natuurlijk voor een puber, dat volwassen zijn, maar deze twee dingen gaan natuurlijk niet samen. Tijdens één van onze laatste gesprekken heb ik het volgende tegen haar gezegd: "Jij wilt behandeld worden als een volwassene. Jij zegt dat je geen puber meer bent, nou dan moet je ook kunnen snappen dat kleinere kinderen nu eenmaal wat meer aandacht vragen. Ze moeten nog met een hoop dingen geholpen worden. Bovendien: hoe je het ook wendt of keert, "b" heeft nu en zal in de toekomst altijd wat meer aandacht nodig hebben. "b" heeft een behoorlijk hoog niveau voor een Down-kind, maar is toch anders en zal altijd anders blijven. Je kunt daar moeilijk over doen, maar dat helpt je niet. In sommige gezinnen hebben ze een kind dat door zijn/haar handicap nog veel en veel meer aandacht vraagt en die broers/zussen moeten dat ook accepteren en ermee leven. Er zijn dus kinderen die nog veel "zieliger" zijn wat dat betreft. Niemand vind jou zielig, je hebt geen vrienden verloren omdat je zo'n zusje hebt, integendeel, iedereen die hier over de vloer komt vind haar gewoon een leuke meid, dus wat zeur je nou." Misschien wel erg hard, maar op een gegeven moment heb je er genoeg van om altijd maar te proberen je woorden te verzachten.

En wat zie ik nu voor een kind: ongelukkig, eenzaam. Ik weet niet meer hoe ik haar moet helpen en de hulpverlening blijkbaar ook niet. Eigenlijk willen wij en zij geen uithuisplaatsing naar b.v. een orthopedagogisch centrum. Wij vragen ons af of ze daar wel beter van wordt....

Misschien is er hier iemand die iets dergelijks heeft meegemaakt en ons tips kan geven? Elke tip is welkom...

Reactie voor op de website?

44.1. Opbouwende opmerkingen

Lieve ouders,

zoals uit jullie uitvoerige brief blijkt, hebben jullie al heel wat energie gestoken om het kind te helpen van het stelen af te komen. Graag wil ik hier een paar opbouwende opmerkingen omheen plaatsen.

Allereerst de leerkracht, die vertelt dat ze dit nog nooit heeft meegemaakt. Antwoord: de meeste ouders zijn zelf niet zo eerlijk om dit op schoolnivo aan te kaarten.

Het terugbrengen van spullen: dergelijke kinderen, vooral met adhd, hebben de neiging om in een fantasiewereld te kruipen, het "raakt" ze daardoor niet op dezelfde manier, als "gezonde" kinderen.

Deze kinderen hebben ook vaak een ongeremde behoefte aan snoep. Dit komt waarschijnlijk omdat er iets niet helemaal op orde is in hun lichaam, misschien kan bijvoorbeeld het geven van Zink tabletjes helpen. Deze stof hebben ze nodig, en wordt niet op de juiste manier aangemaakt.

In bed plassen. Antwoord: vaak denken ze dat als je iets niet ziet, het er ook niet is.

Verder zou ik met grote nadruk willen pleiten dat dit kind niet het etiket "diefje" krijgt. Dus niks politie of iets dergelijks.Als er een keer echt iets gebeurd als het ouder wordt, dan is er vaak al een dossier en dat wordt dan soms tegen het kind gebruikt.

Wat dan wel? Allereerst het invoeren van een beloningssysteem, met doelen die ook echt haalbaar zijn. Geloof in het kind, ga er naast zitten, en kom met een plan. Bijvoorbeeld: een kwart dag eerlijk proberen te zijn, dat is al heel moeilijk, wat zo'n kind moet dan heel veel nadenken, want het heeft die speciale fantasiewereld, waardoor de dingen niet zo scherp "overkomen"

En in oveleg met het kind belonen. Meestal is dat snoep want daar zijn ze verzot op. Ook al is dat helemaal niet gezond, toch maar doen. En samen lekker drop "proppen" of chocolade proppen.

Samen lachen, samen huilen van wanhoop omdat het mis ging. Het SAMEN bestrijden van kwaad dat voor allebei van buitenaf komt. Samen groter groeien en hopen en bidden dat het asjeblieft ophoudt of minder wordt.

Het zijn vaak aanhankelijke kinderen, die heel graag met iedereen vriendjes willen zijn. En dan heel veel voor doen. Zelfs stelen.

De begeleiding is intensief, er wordt veel van je gevraagd, maar het is de moeite waard. Herkent de vader of moeder zichzelf van vroeger hierin, dan is het belangrijk het kind dit toe te vertrouwen, zodat ze kan zien dat het echt kan overgaan.

Ook zakgeld kan helpen. Elke week op dezelfde dag. Dan kan ze hier naar toe leven als ze iets toch wil hebben.

Dit waren zomaar een paar opmerkingen. Ik hoop dat jullie er wat aan hebben. Het zal niet zomaar over zijn, maar het kan een extra verdieping geven van de contacten met elkaar.

Het kind is de moeite waard, en zal op termijn beseffen, wie er altijd voor haar klaar stond toen het haast onmogelijk scheen.

Veel liefs en sterkte van ook een moeder.

Reactie voor op de website?

44.2. Een zelfbeeld

Ik reageer niet echt op wat ik hierboven heb gelezen, maar herken ondanks veel van de problemen die hier in dit gezin ook voorkomen. Maar waar ik wel raad wou over vragen is namelijk het volgende. Als kind had ik geen zelfbeeld was ik enorm onzeker en had een ongelovelijk minderwaardigheids complex.

Het is maar pas rond m'n 37 jaar dat ik stilaan mij daar heb door geworsteld en enigzins een zelfbeeld kreeg. Maar intussen is er veel schade berokkend in uw gezin. Je wilt dat je kinderen assertiever zijn en je maakt hen zó mondvaarig dat ze je overpraten. En daar zit je dan met je zelfbeeld dat enigzins is opgekrikt maar nog niet voldoende om zulke harde slagen en zinnen van een puber op te vangen. Of wel heb je kinderen waar je onzekerheid of je angst aan hebt doorgegeven zodat zij er ook mee zitten. Dit doe je echt onbewust.

De manier hoe jij grootgebracht bent is je enige houvast ondanks je zegt of denkt ik ga het anders doen, maar als je machteloos bent herval je in hetgene je wel kent. Heb jij vaak slaag gekregen dan herval je ook daarin.

Nu ben ik reeds 5 jaar met instanties aan het werken om er een rechte kant aan te krijgen en zij helpen goed maar toch vind ik het zo jammer dat je zoveel schade kan berokkenen terwijl dit allerminst je wens is om dit te doen je wilt het voor je eigen kinderen veel beter en anders!

Wie kan hier nog over meespreken en hoe zijn jullie hier mee om gegaan.

Reactie voor op de website?

44.3. Spiegelbeeld

Beste???

Nou het lijkt wel of ik hetzelfde lees als wat er bij ons thuis zich afspeelt, echt het is gewoon niet te geloven, het lijken wel zusjes. Precies het zelfde liedje op school en thuis. Van school af getrapt na 80 duizend waarschuwingen, zit nu eigelijk op een school waarop ze niet hoort. Maar goed, ze gaat tenminste weer naar school. Ze heeft 7 weken thuisgezeten omdat ze door haar geintjes geen school haar durfde aan te nemen. Nu zit ze op een school voor kinderen met een gedragsprobleem, maar die veel erger zijn dan zij. Ze zegt: je hoeft daar maar poep te roepen of ze slaan er op los. Dus ze houdt zich maar gedeist want als ze daar een geintje uithaalt is ze eraf en wat dan? Nou dan zien wij het ook somber in. En ze kan hartstikke goed leren.

Het gedrag van haar thuis is vreselijk. Ze is heel intimiderend tegen haar broer en zus, zij bepaalt voor een groot gedeelte de sfeer in huis. Is 1 dag in het opvanghuis geweest, dat was niks. Dus daar weer opgehaald, zij zou daar voor 4 a 6 weken blijven zodat wij even op adem konden komen thuis. Nu is ze weer thuis, brutaal, luistert maar moeizaam, leeft voor muziek, chillen, blowen soms nu nog,niet meer zo vaak, heeft lekker xtc geprobeerd. We hebben het idee konstant voor politie man te moeten spelen. Je kunt haar niet vertrouwen, overal pincodes op de telefoon, deuren op slot, tassen mee naar de slaapkamer. Dat soort dingen, voor het geval dat. Rookt zich suf aan sigaretten, waar ze geen geld voor heeft.

Reactie voor op de website?

44.4. Afwezige vader: hulp gevraagd

Hallo!

14 jaar geleden heb ik gekozen om alleen mijn kind op te voeden. Nu ben ik er in de loop der tijd wel achter gekomen dat dit niet de makkelijkste keuze is geweest. We zijn nu 14 jaar verder en nu wordt het pas echt moeilijk. Wat nu aan de orde komt zijn de dingen die je kind gewoon niet geleerd heeft. En niet dat ik nu zo onhandig ben, maar je kunt de opvoeding niet compleet doen. Nu zeg ik niet dat alle tweeoudergezinnen alles goed doen, maar de afwezige vader of moeder zal altijd opbreken. Ik kom regelmatig in een circel van onmacht en tweestrijd met mijn zoon en dan is het erg lastig om je zelf weer boven water te houden.

Ik heb hier hulp bij nodig. Wie herkent dit????

Reactie voor op de website?

44.5. De puberfase.

De puberfase vraagt vaak veel van ouder(s), er wordt eigenlijk een andere manier van omgaan met je kind verwacht. In zo'n fase maakt het kind een enorme groei door, op weg naar zelfstandigheid. Ook van de ouder wordt een groei verwacht. Het prettigst verloopt zoiets als zowel het kind als de ouder af en toe even stoom kan afblazen bij een vertrouwd iemand. Met twee ouders is het misschien makkelijker om dat bij elkaar te doen, je kunt dan een stukje delen. Is er niet een persoon die je zo vertrouwt dat je af en toe wat stoom kunt afblazen? Ook voor je zoon is het heel belangrijk dat hij zich af en toe even tot een andere (vertrouwde) volwassene kan wenden. Probeer in deze fase op te passen voor een machtstrijd, die geeft alleen maar verliezers.

Kijk regelmatig naar je doel van de opvoeding, houdt de grote lijn vast. Zoek de middenweg tussen enerzijds een stukje loslaten en anderzijds structuur blijven bieden.

Reactie voor op de website?

44.6. Niet vrijwillig gekozen voor een opvoeding zonder vader

Ik wilde even reageren op een oproep. Ik ben zelf een moeder van twee kinderen (1 dochter van 14 en 1 van 7 jaar). Ik heb van alle twee kinderen niet vrijwillig gekozen om het zonder vader te doen, maar het gaat me soms wel even boven de pet.

Het is niet makelijk om het alleen te doen, dat vergeten veel mensen wel eens. Ze zeggen wel eens tegen mij, dat heb je toch zelf gewild. Maar dat is niet waar. Ik ben gewoon niet in de gelegeheid geweest om een vast gezin op te bouwen met een man. Ze vinden mijn verleden te moeilijk en mijn toekomst te makkelijk.

Ik leef bij de dag en we zien wel hoe ik me morgen weer voel. Dat leer ik mijn kinderen ook voor hun toekomst. Ik geef ze een pakketje mee van niet elke dag is het zelfde en jij dus ook niet. Het werkt bij de jongste wel goed en die geeft dan ook duidelijk aan hoe ze zich voelt die dag. Het werkt niet bij de andere dochter, want die is veel meer gesloten en zegt niet wat er aan de hand is. Ze praat weinig over haar gevoel en nu moeten we naar de Jeugdzorg toe. Het school nivo lijdt er onder en haar gedrag thuis is om het zacht uit te drukken niet leuk meer.

De reden dat ik reageer is eigelijk dat er meer mensen moeten praten over het opvoeden van pubers. En de problemen die het met zich mee brengt als je het als ouder alleen moet doen. Er zou wat mij betreft een groep moeten komen voor die ouders en hun pubers.

Reactie voor op de website?

44.7. Angst

Er is een hoop herkenning als ik dit verhaal lees. Ik denk dat het wel goed is als ze uit huis gaat, maar niet naar een opvanghuis o.i.d. Hiermee trek je alles heel erg in het negatieve en hulpbehoevende. Je zou meer in de richting van werk of opleidng buitenshuis moeten denken. Misschien is het iets voor haar om aupair te gaan voor een jaar. Ze is dan wel in een gezin waar ze haar plek heeft maar met verantwoordelijkheid en staat op eigen benen, en ze kan tegelijkertijd wat afstand nemen van haar eigen thuissituatie. Hierdoor krijgt ze weer wat meer perspectief.

Reactie voor op de website?

44.8. Probeer bij haar te blijven

Het is heel moeilijk. Maar door er voor haar te zijn als zij het nodig heeft is volgens mij de beste oplossing. En uithuisplaatsing kan alleen als zij het ook wil. Mijn zoon is de oudste van drie. Toen hij twee jaar was stierf zijn vader en later een stiefvader die ons sloeg. Mijn zoon was negen toen hij ging weglopen en ondertussen al heel veel had meegemaakt. Hij kwam op het straatleven terecht met alles erop en eraan, stelen, drugs van schoolgestuurd, uithuisplaatsing omdat mijn inmiddels ex hem niet meer in huis wilde. Jeugdgevangenissen gezien en rechtbanken, hem stoned overal vandaan gehaald. Enzovoort enz.

Nu is hij inmiddels 18 jaar en het gaat beter. Voor hem reuzestappen en voor mij kleine stapjes vooruitgang. Een paar weken terug hoorde ik hem zeggen. Wat mijn moeder gedaan heeft voor mij is heel veel waard. Ze is er altijd voor me geweest. Die woorden van hem zijn o zo belangrijk voor mij om door te gaan.

Ik wil jullie hierbij zeggen probeer vol te houden er komt een dag dat het vruchten afwerpt. Hoe moeilijk je dat nu misschien kan geloven.

Succes en ik hoop dat jullie hier iets aan hebbn

Reactie voor op de website?

44.9. Pubers met extreme problemen

Ik ben een gescheiden vrouw van 40 en heb 2 puberzoons van 13 en 15 jaar. Mijn oudste zoon woont in een tehuis omdat hij onhandelbaar was en mijn jongste zoon woont bij zijn vader. Ik was door omstandigheden psychisch in de knoei en moest voor me zelf kiezen door mijn kinderen los te laten, zodat mijn leven weer goed op de rails zit. Ik werk momenteel parttime baan op de werkplaats want wegens mijn beperkingen kon ik niet in een vrije bedrijf werken omdat ik niet capabel genoeg bent om te presteren en qua tempo te traag bent. En ook mijn psychische gemoedstoestanden speelt een rol.

Ik heb een lieve vriend en woon al 5 jaar met hem samen en we gaan dit jaar op 28 mei trouwen. Mijn kinderen accepteren hem gelukkig, wat ook niet makkelijk is omdat hij een niet aangeboren-hersenletsel heeft door zware ongeluk in 1980. Hij moest alles opnieuw leren en nu zit hij beter in zijn vel. Wij hebben hulp van instantie in middelburg wat eerst spd heette en nu stichting mee heet. Mijn vriend probeert een plaats te vinden met mijn kinderen maar mijn oudste zoon is aan het puberen en toch zijn het gelukkig moeders kindjes. Zij trekken meer naar mij toe maar ik laat ze ook vrij. Alleen als hij 16 wordt, dan komt hij in een moeilijke leeftijd en ik houd mijn hart vast.

Reactie voor op de website?

44.10. Afwezige vader

Hallo,

Ik ben vroeger zelf opgegroeid zonder vader en heb hierdoor altijd een "vader-figuur" gemist tot ik een jaar of 21 was (en zelfs zo af en toe nu nog wel eens (ben 35)).

Ik heb een paar vriendinnen met kids waar ik een soort vader voor speel af en toe. Voor de kids dus. Op zich werkt dit goed. Ze kennen mijn rol, ik ben niet hun echte vader, ben er niet altijd maar op het moment dat het nodig is ben ik er. Doe soms leuke dingen met ze maar praat ook met de kids over problemen of corrigeer ze. Hierdoor krijgen die vriendinnen af en toe rust en ik vind het leuk om te doen omdat ik hoop dat die kids hierdoor toch een soort vaderfiguur in hun leven hebben. Tuurlijk, op het moment dat ik ze corrigeer zouden ze willen dat ik er niet was maar ik merk dat ze het ook heel erg waarderen en het stiekem ook leuk vinden als ik weer langskom. Mocht iemand hier belangstelling voor hebben dan hoor ik het wel. Op zich heb ik nog wel wat tijd over voor 1 of 2 "adoptie-kinderen".

Reactie voor op de website?

44.11. Niet vrijwillig gekozen voor opvoeding zonder vader

(als reactie op Niet vrijwillig gekozen voor een opvoeding zonder vader)

Heel herkenbaar. Ik zelf ben heel jong zwanger geworden en zit nu zelf met een tiener van bijna 15 jaar thuis. Hij is somber en gesloten, altijd alleen, maar niet eenzaam volgens hemzelf, want hij heeft een heel sociaal leven via de MSN.

Mijn verstand zegt voortdurend, dat zijn buien gewoon bij het puberen horen, maar ik word er nogal eens radeloos van. Na een hele dag werken hoop je gezellig thuis te kunnen zijn, maar de sfeer is daar zeer beneden peil. Het geeft me een eenzaam gevoel. Buitenstaanders snappen er niet veel van, geven wel raad maar maken hem niet dag in dag uit mee en kunnen me dus niet steunen in die dagelijkse omgang met deze gesloten jongen. Het maakt me heel onzeker omdat ik nooit een reactie van hem krijg. Hij heeft nooit ergens zin in, zodat meestal het enige wat we samen doen bestaat uit het afwassen en dergelijke huishoudelijke of verplichte dingen. Dit gaat dan weer met een accepterend zuchten en zwijgen.

Heel gezellig dus allemaal.

Reactie voor op de website?

44.12. Dwarse puber

Momenteel zitten wij in de 'gelukkige' omstandigheid, dat onze beide dochters van 11 en 13 in de puberteit zitten of ingeval van de jongste er bijna inzit en er al een beetje mee bezig is. De oudste is vanaf haar geboorte al een kind die het dwarsliggen in het bloed zit. Zodanig dat ik onvermoede drift in mijzelf ontdekte en regelmatig mijn zelfbeheersing heb verloren. Dat uit zich soms in dat ik haar toch te hard beetpak, of haar toch een draai om de oren geef. Dat is naarmate ze ouder werd wel minder geworden, maar het komt sporadisch toch nog voor. Dat vind ik heel erg, want zo wil ik helemaal niet zijn.

Ik heb toen ze jonger was al een paar keer bij opvoedbureau's gezeten, omdat ik mij zorgen maakte over de puberteit. Als ze op haar 8ste al zoveel aan kon richten met haar gedrag hoe moest dat dan niet gaan als ze daadwerkelijk puber was. Nu weten we het dus: het is vreselijk. Er is geen land met haar te bezeilen. Af en toe wordt ik er zo verdrietig van.

Ik heb zo maar het idee dat ze niet 'in is' voor foute middelen als drugs. Ze heeft een verschrikkelijke hekel aan het roken van mijn man en waar ze mee om gaat rookt ook niet voor zover ik weet. Ze komt nog niet op plaatsen waar pilletjes worden uitgedeeld en verkocht. Daar ben ik dus niet bang voor. Meestal is ze buiten de deur wel aardig en gezellig tegen de ouders van vriendinnetjes, maar ik heb al gehoord dat ze tegen een vriendin van mij ook het vreselijke 'nou en' heeft gebezigd. Dat kán gewoon niet, vind ik.

Ik heb een beetje proberen samen te vatten wat haar gedrag inhoudt:

Ik weet dat je niet alles persoonlijk moet aantrekken, maar ik geloof toch ook dat er fatsoensregels gelden. Het is niet meer dan fatsoenlijk om je ouders even te begroeten en te laten merken dat je toch ook wel waardeert dat ze daar staan. Ze lapt elke regel en elk teken ook bij dit gezin te horen regelmatig aan haar laars.

De situatie is inmiddels zo opgelopen, dat mijn man vindt dat er iets mis met haar is en naar een internaat zou moeten. Daar zou ze het wel leren. Ik heb gezegd dat als hij het niet meer aan kan, we er maar voor moeten kiezen apart te gaan wonen, omdat ik haar absoluut niet buiten huis wil plaatsen. Naar mijn idee is dat het begin van het einde. Zolang ze niet in de criminele hoek zit en geen drugs gebruikt, kan de hulp ook vanuit huis worden gezocht. Mijn zus is vroeger ook door mijn vader uit huis gezet. Nu hebben wij als dochters alledrie een moeizaam contact met onze ouders, maar bij die zus is het nooit meer echt innig geworden en op dit moment heeft zij helemaal gebroken met mijn ouders. Dat voor ogen hebbend, zal ik dus nooit voor deze oplossing kiezen, ondanks dat het niet makkelijk is en ik af en toe in tranen ben omdat ik me zo machteloos voel.

Reactie voor op de website?

44.13. Dwarse puber 31 12

Beste mevrouw.

U heeft nogal wat problemen. Het lijkt mij verstandig om naar het riagg te gaan voor oudergesprekken, daar kunt u leren hoe u een heleboel kunt relativeren en misschien ook hoe u positief tegen uw dochter aan kunt leren kijken.

Wat ik mis is liefde. Genegenheid. En wat ik lees is self-fullfilling profety. Natuurlijk zijn er punten in uw verhaal waar wat aan moet gebeuren, maar ik denk dat het u goed zou doen als u een stapje terug zou doen, en dit verhaal eens bij een deskundige neer zou leggen.

Reactie voor op de website?

44.14. Reactie op dwarse puber

Hallo,

wel, ik wil de hele zaak niet bagatelliseren. Maar, uw hele manier van vertellen komt op mij niet echt positief over. Zou het kunnen zijn dat jullie in een niet te doorbreken circel zitten? Heeft u enig idee wat een puber inhoudt? Jeugdzorg geeft uitstekende cursussen. Dit hele gedrag hoort namelijk bij de pubertijd. Bij bureau Jeugdzorg kunnen ze u hiermee leren omgaan, kunnen ze het hele gezin hulp bieden. En slaan is natuurlijk absoluut verboden!

Het lijkt mij dat de problemen niet alleen bij het kind liggen maar dat er meer aan de hand is. Doe uzelf en uw kind een plezier en ga hulp zoeken.

Sterkte. Marieke L.

Reactie voor op de website?

44.15. Mijn dochter (15) laat zich als een hoertje gebruiken

.....en is er nog trots op ook!!

Hallo allemaal,....

Af en toe check ik wel eens de in- en outbox van mijn dochters gsm. Vooral op tijden als zij zich wat schimmig gedraagt: niet zeggen waar ze uithangt, veel te laat thuis komen, enz enz. Vandaag ben ik met echt rot geschrokken. Ik zag een sms-je van een jongen van 21, een kennis van haar, geen echte vriend, met de boodschap of ze zin had om hem effe te pijpen, zo en zo laat, op die plek...???!!!! Staat er als antwoord: ja natuurlijk, ik sta altijd voor je klaar...

Echt heel erg, echt om te janken vond ik dit. Na al die jaren van sexuele opvoeding, waarbij wij juist altijd de nadruk hebben gelegd op intimiteit, liefde en relaties...!! Daarna ben ik nog even haar chatlogs van msn gaan lezen, en daarvan werd ik nog droever. Vond je het lekker?? Morgen weer zelfde tijd?? Antwoord hij: het ging wel!!!

Ze biedt zich gewoon aan!! Als hoertje!! Dit kan echt niet. Ik moet haar tegen zichzelf beschermen, maar hoe? Voorlopig haar gsm afgepakt, computerverbod en huisarrest. Ik heb haar aangesproken op haar gedrag en gevraagd of zij door had dat ze echt heeel fout bezig is, dat ze zichzelf aan het kapotmaken is. Maar ze is er nog trots op ook!! En dat ik teveel van haar hou om dat toe te staan. Wat moet ik doen?? Moet ik hulp zoeken, professionele, en waar moet ik dan zijn?

Er zijn nog meer problemen, zoals op school niks presteren, al twee keer blijven zitten, ze moet nu weer naar een andere school! Terwijl ze een citoscore van 549 had op de lagere school.

Ze voert helemaal niks uit buiten school om, is van sport afgegaan, wil geen baantje, doet helemaal niks in huis, krijgt daarom al maanden geen zakgeld meer. De enige voorwaarde voor zakgeld is: zaterdags is je kamer schoon, dwz kleren opgeruimd in de kast, vuil goed in de wasmand, bed verschoond, schoolboeken op de boekenplank en etensresten in de vuilnisbak. Doet ze ook niet.

Alle vuile kleren liggen door de kamer verspreid. En ze trekt ze rustig weer vuil aan als ik ze pas was wanneer zij ze in de wasmand doet. Niks interesseert haar, behalve haar make-up. Als dat er maar goed dik op zit.

Nu na dit debacle voel ik me echt zo rot, ik heb echt moeite nu voor het eerst in mijn leven om van haar te houden. Het klinkt heel hard en ik schrik ervan dat ik dit typ, maar zo is het....

Als ik met haar praat, gewoon rustig met een kopje thee, en haar vertel dat ik om haar geef en wil weten waarom ze dit allemaal doet, dan kijkt ze me aan alsof ik van een andere planeet kom. Waar bemoei je je eigenlijk mee, mens?? Zegt ze dan.....................

Reactie voor op de website?

44.16. Blijf sterk

Probeer je eigen normen en waarden vast te blijven houden en consequent te zijn naar je dochter! Ik heb vroeger ook heel wat tegen mijn vader aangetrapt! Maar hij viel niet om, hij bleef mijn rots in de branding, en dat heb je als puber nodig in zo'n turbulente periode.

heel veel succes.
svp

Reactie voor op de website?

44.17. Beter iets doen

Hallo,

Het is erg moeilijk en ik kan mij voorstellen dat je je afvraagt waar het fout is gegaan, maar ik denk toch dat u beter hulp kunt gaan zoeken ook al wil zij niet meewerken, dan kunt u er toch in gesteund en gehoord worden en kunnen ze u adviseren.

veel sterkte Anne

Reactie voor op de website?

44.18. Andere maatregelen

Als er niet met U dochter te praten valt, andere maatregelen gaan nemen. Wat betreft die jongen; hij is 21 jaar en heeft seks met een minderjarige, is dus volgens de wet strafbaar.

een moeder

Reactie voor op de website?

44.19. Reactie op de reactie op dwarse puber

Marieke L.

U stelt ga eens hulp zoeken. Ik ga nu even een stap verder. Wij hebben thuis ook een vergelijkbare dwarse puber, en wij hebben hulp gezocht. Riagg, Jeugdzorg, Particuliere Eerstelijns psycholoog en nu zelfs een gezinstherapeut.... En waar komen we?? Juist helemaal NERGENS.

Wij overwegen onze puber naar een internaat te sturen, alleen er is niemand die je kan vertellen hoe of wat!

Groeten, Martijn

Reactie voor op de website?

44.20. Dwaze puber reactie

Hallo ik had graag ook een reactie gegeven op een dwarse puber. Ik heb n.l. 2 dochters 1 van bijna 21 en 1 van bijna 17. Om de jongste gaat het. Ik heb nooit geen problemen met haar gehad maar sinds mijn scheiding 3 jaar terug is het allemaal begonnen.

Ik heb ook na een poos afzien bij het Riagg gelopen eerts zij alleen en ik ook en toen samen naar een gezinstherapeut ook nog met de oudste dochter erbij. Maar ik kan u zeggen het heeft totaal geen effect gehad ze zat daar gewoon mij voor leugenaar uit te maken gelukkig was de oudste erbij om ook haar woordje te doen. En ik moet zeggen wat we ermee opgeschoten zijn niets. De oudste heeft het advies gekregen haar slaapkamer deur op slot te doen daar ze van alles bij haar zus wegpikte en tegen mij zeiden ze gewoon in alles haar gang laten gaan loopt ze weg laten lopen enz enz totaal geen regeltjes en als je het niet aan kan laat je ze maar uit huis plaatsen.

Nou en dat laatse zit haar in de oren ik kan nu totaal niets meer met haar beginnen ze maakt me voor alles uit en steeds haalt ze haar zus erbij dat ik maar 1 dochter heb en waar ik voor leef ze is zo onredelijk als wat. Ik heb vorige week nog een gesprek gehad met huisarts over haar en die gaf mij het advies terug te gaan naar het Riagg maar dit vertikt ze wilt ze niet meer heen. Waarop de huisarts zei volgens mij verwen je haar te veel en leg je haar te veel in de watten. Nou ja nu weet ik helemaal niet meer wat ik moet doen.

Ik laat ze inderdaad alles doen op advies van het Riagg ze komt thuis wanneer ze wil in huis doet ze hier totaal niets vorige week vraagt ze mij mag een vriendin hier blijven slapen daar het te donker en gevaarlijk is om nog op de scooter naar huis te gaan. Komen er later ook nog 2 jongens langs maar die zouden niet lang blijven maar is het inmiddels 11 uur geweest en zitten ze nog steeds boven harde muziek en te drinken.

Roep ik naar boven of het stil kan zijn daar haar zus die in bed lag de volgende morgen er om 6 uur uit moest om tegaan werken en krijg ik 4 pubers over mij heen van ja hoor we zijn al weg zeik wijf enz enz. En met een harde klap deur dicht en weg waren ze zonder iets te zeggen.

Maar nu blijkt dat ze die nacht op de scooter een heel eind naar belgie zijn geweest zonder vragen. Haar vriendin kan niet naar huis was te gevaarlijk maar wel naar die disco helemaal in belgie. En ja ik mag er dan niets van zeggen, moet ik allemaal maar accepteren.

Ik hoor jullie nu denken van ja ja doe je toch iets met haar trek je de andere dochter toch niet voor. Maar ik kan je vertellen dat dit absoluut niet zo is en dan zeg ik haar ook. Maar met haar heb ik bijna nooit geen woorden en die wil dingen met mij ondernemen net zoals een dagje winkelen of wat dan ook. En daar betrek ik de jongste ook in gisteren vroeg ik haar van hee je bent nu een dagje vrij zullen we iets leuks gaan doen met zijn twee, waarop ze mij zei van ja maar dan doe je wel iets anders aan ik zal je wel aankleden en ja dat was weer zo'n klap in mijn gezicht ik was gebroken.

Het is n.l zo sinds mijn scheiding zou mijn ex alles betalen van financiele verplichtingen maar na lange tijd bleek hij niets te betalen. Kreeg ik de ene deurwaarder na de andere aan de deur heeft hij processen aangespannen tegen mij van handtekening vervalsing en nu weer fraude en door dit alles zit ik nu in de WSNP en moeten wij elke week van een bedrag van 80 euro in de week rond komen.

Mijn dochters moeten overal zelf voor zorgen willen ze iets nieuws moeten ze er zelf voor zorgen daarom is de oudste ook gestopt met school daar de studie financiering haar niet tegemoet komt omdat er wordt gekeken naar het inkomen van de ouders en ja hij verdiend heel veel maar betaald niets. Hij feest maar en verbouwt maar koopt nieuwe auto's, vakantie's paar keer in een jaar, geeft zijn vriendin dure kadoos en noem maar op. En zijn kinderen krijgen met een verjaardag een kaartje met 10 euro erin.

Mijn oudste dochter heeft al vanaf het begin geen contact meer met haar vader en de jongste sinds een half jaar ook niet meer dit omdat hij haar voorloog en dingen heeft afgepakt die ze zo graag deed en beloofd had dat hij die zou blijven betalen. Dan denk ik komt haar gedrag door heel dit gedoe of wat?? maar dan lees ik zo is jullie verhalen en dan kan ik mij hier goed in vinden want bij mij steken ze het steeds op de scheiding en het gedrag van haar vader.

Ze had van het jaar haar examen jaar en dat heeft ze dus ook niet gehaald. Ik werd regelmatig van school gebeld waar ze uithing en dat ze geen huiswerk maakte noem maar op. Hele dagen op dat msn gebeuren en als ik haar vroeg om bij ons te komen zitten of haar vroeg van zet de computer uit negeerde ze het gewoon het is zelfs al zo geweest dat ze mij sloeg toen ik hem uitzette na haar vele malen het haar gevraagd te hebben. Van de week ook nog ze mocht er van mij niet op dus ik zette hem uit en ze walst dan gewoon over mij heen ze zet hem toch aan. Ze had haar eerste examen verzuimd dit omdat ze toen ze op het schoolplein liep een smsje van haar vader kreeg na 4 mnd met de mededeling succes met je examen en wij vertrekken vanavond naar Egypte. Hoe lomp kan je zijn hij moest weer met zijn geld pronken. Wil je wel weten dat ik blij ben dat ze werk heeft en dat ze dan voor een paar uur weg is zodat ik een beetje op verhaal kan komen.

Maar mijn eigenlijke vraag op de reactie is van weet er iemand hoe ik dit alles door moet komen want jullie geven wel het advies van Riagg maar ik kan jullie vertellen ik ben er niets mee opgeschoten zoals jullie kunnen lezen hebben. Wie heeft er voor mij een tip hoe te handelen met haar want nu ook ze is net uit haar bed en kwaad dat ik haar kamer niet gestofd en gezogen heb en van haar zus wel. Vertel ik haar ja jij komt niet uit je bed en je bent zelf ook groot genoeg om het eens zelf een keer te doen en ja dan krijg je de discussie weer van bij mijn zus doe je het wel en vertel je haar op een kalme manier van ja ze werkt hele dagen en zij helpt mij wel vanmorgen ook voordat ze door gaat naar haar zerk heeft ze haar zus der hamsters en konijn verzorgd en nog wat lopen opruimen en ja dan is bij haar het hek van de dam en nu zwijgt ze me dood ze spreekt totaal niet meer.

A.U.B. weet er iemand iets om mij te helpen want ik ben hopeloos en zou graag weer wat sfeer in huis terug krijgen.

Bij voorbaat dank.

hopeloze moeder

Reactie voor op de website?

44.21. Hopeloze moeder?

Lieve "hopeloze" moeder en alle andere ouders die het niet (altijd) meer zien zitten met hun pubers:

Ikzelf heb vanaf oktober vorig jaar op deze site geschreven onder het kopje Mijn dochter van 17 liegt en ik weet niet meer wat te doen en herken heel veel van wat hier geschreven en beschreven wordt. De machteloosheid, wanhoop, liefde, woede, verdriet en alle andere emoties die een goed verstaander tussen de regels door kan lezen als ouders schrijven over hun kinderen waar ze zo zielsveel van houden, maar wat die kinderen niet "willen" of "kunnen" (in)voelen.

Ook wij zijn bij Jeugdzorg, Riagg en de jeugdpsychiater geweest en zijn er niets mee opgeschoten. Onze dochter woont inmiddels niet meer thuis, maar heeft het geluk dat ze tijdelijk bij mijn schoonzusje en zwager mag wonen, dat kan en werkt natuurlijk lang niet altijd en in alle gevallen, maar tot nu toe gaat het in dit geval heel goed. Veel wat onze dochter van ons niet wil aannemen, neemt ze van hen wel aan (misschien omdat de afstand wat groter is?) en wij zien haar "groeien".

Maar goed terug naar "hopeloze moeder", er zullen ongetwijfeld hopeloze moeders bestaan, maar als ik dit of vele andere verhalen lees op deze site, dan proef ik heel veel eenzaamheid bij ouders, allemaal ouders die het beste voor hebben met hun kinderen en die nergens terecht kunnen, die afgescheept worden, die de kous op de kop krijgen, die veroordeeld worden, terwijl ze zo verschrikkelijk hun best doen om hun kinderen binnen boord te houden in deze chaotische wereld, waarin sex, drugs en geweld de norm zijn.

Als ouders zijnde wil je je kinderen beschermen tegen deze norm, maar de maatschappij dringt zich via televisie en MSN binnen in de geest van onze kinderen en maakt in korte tijd kapot, wat wij als ouders jarenlang opgebouwd hebben n.l. wederzijdse liefde, vertrouwen en respect en juist pubers volgen de maatschappij en niet hun ouders, wat op zich een heel natuurlijk proces is omdat losmaken bij volwassen worden hoort, maar wat in deze gewelddadig, individueel en sexueel gerichte maatschappij funest kan zijn voor veel kinderen.

Ik heb geen oplossing, alleen een luisterend oor kan ik bieden, maar wil jullie veel liefs en sterkte wensen, Karin

Reactie voor op de website?

44.22. Mentor

Als een jongen groter wordt, heeft hij iemand nodig waarbij hij zichzelf kan afspiegelen zonder dat hij direct word aangevallen op zijn gedrag. Hij is onzeker over wat hij kan, wil en doet. Het beste is om een mannelijke kennis waarin jij kwaliteiten ziet die met die van je zoon overeenkomen en jou ook aanspreken, te vragen of hij een tijdje reglmatig met je zoon contact wil maken zodat die jongen zijn vragen kwijt kan, en de wereld in zijn hoofd een plaats kan geven.

Zie het als een mentor, een inwijding in de moderne wereld. Deze man moet dichtbij hem durven komen met zijn twijfels en bedenkingen en tegelijkertijd op afstand kunnen blijven om je zoon vertrouwen te kunnen geven zodat hij zichzelf kan ontwikkelen.

Reactie voor op de website?

44.23. Reactie op dwarse puber

Wat weten degenen die de reacties op deze dwarse puber geven het goed zeg. Het is toch fijn om te weten dat er altijd mensen zijn die het beter denken te kunnen. Het is toch makkelijk om de schuld bij de ouders neer te leggen. En dan lekker kritiek geven. Flink hoor.

Nou ik weet als geen ander dat een puber het bloed onder je nagels vandaan kan halen. Een ouder is namelijk ook maar een mens.

V.

Reactie voor op de website?

44.24. Dwarse puber

Zeg mensen, weten jullie zeker dat het om jullie dochter gaat of hebben jullie het over mijn zoon?

Een ding kan ik jullie meegeven: geef elkaar niet op aub want, daar win je de stijd met je dochter niet mee. Jullie kunnen beter zoeken naar een aanpak die jullie beiden ligt.

Mijn zoon zit sinds een aantal jaren wel op internaat (in Belgie). Hier is een internaat geen straf maar eigenlijk alleen voor mensen die het heel goed hebben, en internaat wordt hier gezien als een beloning. Wij zijn mensen die het niet zo goed hebben, maar vonden dat onze zoon een kans moest krijgen om de wereld eens anders te bekijken dan vanuit huis. Met name vanwege dezelfde dingen die jullie beschrijven.

We hadden natuurlijk gehoopt dat dit iets zou opleveren. Helaas onze problemen werden niet minder alleen hadden we nu iedere keer als er problemen waren een lange weg te rijden, en in de weekeinden en vakanties dubbele problemen. Op dit moment is het vakantie en zijn de problemen zover opgelopen dat we al zijn materialistische zaken hebben afgenomen (laatste redmiddel omdat dat het enige is dat hij belangrijk vindt).

Op het moment dat ik dit zit te schrijven staat hij binnen tegen mijn man (die ik van zijn werk af heb moeten bellen) vreselijk te gillen en hij wil weg. Ik weet niet meer wat ik moet doen maar ben zo boos en verdrietig tegelijk dat ik op zoek ging naar steun. Een ding is fijn, ik ben niet de enige, maar verder weet ik niet wat ik moet doen. Wie o wie weet het wel.

Mijn ervaring met riagg is niet goed. Mijn zoon is al vanaf de derde groep lagere school in behandeling, maar we zijn nog geen spat opgeschoten. Ik heb het ook erg gehad met alle hulpverlening op dit gebied, je hebt voor alles iemand anders. Daarbij kan mijn zoon zich geweldig gedragen als hij dat wil, dus vinden ze ons vaak een beetje gek. Op een bepaald moment ging ik hier zelf ook aan geloven tot vorig jaar ook de mensen van internaat vonden dat het toch echt een moeilijk kind is (en daar doet hij nog zijn best kun je nagaan).

Ik ben blij dit even van me afgeschreven te hebben maar moet nu toch echt naar binnen om mijn man te ondersteunen.

een moeder

Reactie voor op de website?

44.25. Reactie extreme puberproblemen

Beste ouders

Het verhaal over jullie dochter doet mij denken aan onze zoon. Een totaal ander verhaal met een aantal gelijkenissen. Hij was laat zindelijk, hing erg aan mij (moeder) en eiste alle aandacht op. Op school was hij op een goede en rustige leerling, thuis was hij ontzettend lastig.

Toen hij een jaar of 8 was ging het een periode wat beter. In de brugklas ging het helemaal mis hij wilde niet meer naar school. De psycholoog kon hem niet helpen onze zoon weigerde met hem te praten. De uiteindelijke diagnose is door een psychiater gesteld. Hij was depressief en had een separatie angststoornis.

Onze zoon heeft een heleboel vervelende gebeurtenissen zoals ziektes ouders, overlijden opa enz.enz. niet kunnen verwerken. Wij zijn uiteindelijk via bureau jeugdzorg bij een psychiatrisch ziekenhuis terecht gekomen. Onze zoon is daar 9 maanden in deeltijd behandeling geweest. Hij ging daar naar een speciale school en vanuit school ging hij naar de deeltijd behandeling. Samen met 8 jongeren en 2 begeleidsters leren ze hoe ze moeten omgaan met hun problemen.

Het afgelopen jaar heeft onze zoon gemaakt tot wat hij nu is. De behandeling op de groep is afgerond hij gaat weer naar een gewone school en zit goed in zijn vel. Ik hoop dat mijn verhaal jullie helpt om toch weer de stap richting hulpverlening te zetten. Onze zoon is bijna 14 en een echte puber.

Reactie voor op de website?

44.26. Exact hetzelfde

Hoi,

Hier ook een identiek verhaal, ware het dat mijn dochter, bijna 18, sinds kort ook lichamelijk geweld hier in huis begint toe te passen. Dreigen met messen en zo als ze haar zin niet krijgt.

Haar vader (wij zijn gescheiden) heeft ook net alle contact met haar verbroken door de wijze waarop zij zich gedraagt. Heb aangegeven dat ze een keuze heeft of met spoed een kamer of onder de brug gaan liggen. Klinkt hard, maar lichamelijk geweld is voor mij de grens. Haar reactie, noppes. Geen vertoon van berouw, begrip of wat dan ook. Alleen maar jammeren over wat haar allemaal aangedaan wordt.

Voor mij is de maat vol. Ik heb vandaag contact gelegd met een hulpverleningsproject die zich richt op jongeren die uit huis gezet zijn of op het punt staan uit huis gezet te worden. Ze vangen ze op en leiden ze door een traject heen waar ze zelf weinig te willen hebben. Weet niet of het haar zal helpen maar voor mij zijn de grenzen bereikt.

Weet niet of dit opbouwend is maar wilde dit toch even kwijt.

Reactie voor op de website?

44.27. programma als schatjes

Ik wil even zeggen dat ik geen volwassen vrouw ben, maar ik graag wil helpen. Ik heb zelf ook een zus die in de pubertijd zit en lees sommige reacties die me heel bekend voorkomen.

Ik weet niet of u het programma schatjes kent, maar ik denkt dat u misschien wel een brief kunt sturen naar de avro of zo met het idee voor een opvoed programma voor pubers. Ik denk dat heel veel ouders daar veel naar zullen kijken, omdat ze er ook veel van kunnen leren voor hun eigen puber.
Vaak kunnen mijn ouders mijn zus ook wel wurgen, en ik begrijp dat in sommige gevallen ook wel. Natuurlijk is het ook wel iets wat niet tegen valt te houden, en dat moet je ook niet proberen. Maar wel kun je tips krijgen over hoe je met de situatie om moet gaan en wat je zelf aan je gedrag kunt verbeteren. Ik hoop dat iemand hier iets aan heeft. Succes er mee.

Reactie voor op de website?

44.28. Families First en extreme puber

Hallo,

Ook wij zitten met een lastige puber, die dingen doet wat niet hoort. Het liep zo uit de hand dat wij haar dus een keer een flink pak slaag hadden gegeven. En zij dus naar jeugdzorg was gestapt want wij mogen haar niet slaan, zo is het balletje gaan rollen omdat het helemaal uit de hand liep.

De thuis situatie liep zo uit de hand dat er eigenlijk uit huis plaatsing nodig was, maar omdat te voorkomen hebben we nu crisishulp aan huis dit noemen ze FAMILIES FIRST, dit wordt geregeld door jeugdzorg, en is helemaal gratis. Het is een hele opluchting om iemand in huis te hebben die je aan wijzingen kan geven om op een andere manier met de puber te praaten. En discussies is gewoon verboden, want vaak gebeurt dat te vaak.

Wees niet bang om hulp te vragen, jullie zijn echt niet de enigen met dit probleem, maar praat er over in de familie en omgeving, dat lucht echt op.

een moeder die weer toekomst ziet met haar puber

Reactie voor op de website?

44.29. Alleenstaande moeder / afwezige vader

41.4 Afwezige vader: hulp gevraagd.

Ook ik heb toendertijd (15 jaar geleden) besloten mijn kind alleen te krijgen en op te voeden. Ook mij is het erg tegengevallen. Tot een jaar of 11 ging het goed, maar toen begonnen de echte problemen. Ik heb jarenlang schriftelijk contact gehouden met de vader en soms ook telefonisch, maar dat verliep er moeizaam, door de taal. Hij woont nl. ver weg en heeft zijn kind nog nooit gezien. Een jaar of 3 geleden is hij plotseling gestopt met schrijven - ik heb geen idee waarom.

De problemen waar ik nu mee zit, zijn: agressie, pesten, schuldgevoel aanpraten (lukt aardig!) etc. Ik heb hem teveel verwend zegt iedereen. Mede door dat schuldgevoel. Waarschijnlijk erg herkenbaar door velen onder u, vooral moeders hebben daar erg veel last van.

Ik ben ook radeloos en heb gesprekken bij BJZ. Voel me wel iets gesteund, maar niet erg veel - ik moet erg veel zelf doen en oppakken naar mijn zoon toe. Ik vind dat ontzettend moeilijk, omdat mijn emoties me in de weg zitten.

Louise

Reactie voor op de website?

44.30. Internaat

Voor Martijn: internaat.

Mijn dochter is zelfs 3 jaar residentieel opgenomen geweest; bij familie, gastgezinnen. Iedereen heeft ze tegen me opgezet (ben alleenstaande moeder). Ben zelfs verhuisd om met haar een nieuw begin te maken. Ook de Kinderrechter was overtuigd dat ze beter thuis kon wonen (vond ze zelf ook).

Na 9 maanden is ze weggelopen m.b.v. Buro Jeugdzorg. Ze zit op een geheime plek en wil bij z.sp.m. bij de rijke ouders van vriendin wonen, die jong en gezond zijn etc. Dat wil ik niet, want zo leert ze nooit stoppen met polariseren, manipuleren en blijft ze weglopen voor haar verantwoordelijkheid.

Vond een kostschool (24 uurs school leven en leren) die pas is opgezet (via Inspecteur v.d. Jeugdzorg): www.Wyldemerk.nl, dhr.Steur bestuurslid: 0515-482450 / 584407 email:

Heb zèlf nog niets teruggehoord op mijn vraag om informatie; misschien heeft U meer geluk.

Sterkte, Deana

Reactie voor op de website?

44.31. Groot gezin...........Kapot ?!

Als moeder van 7 kinderen in de leeftijd van 2 tot 16 lees ik al jaren met veel plezier op jullie site. Ook nu weer. Ik heb het grote gezin altijd ervaren als een rijkdom en er enorm van genoten.

Waarom praat ik in de verleden tijd? Bureau Jeugdzorg heeft zich met mijn gezin bemoeid. Mijn oudste dochter van toen 15 heeft haar stiefvader beschuldigd van misbruik. Woest was ik toen ze kwam met het verhaal. Op hem natuurlijk. Aangifte gedaan en met hem gebroken. Maar...... na ongeveer een half jaar piekeren, onderzoeken, observeren praten etc. kom ik er achter dat haar beschuldiging niet klopt. Mijn man is echt onschuldig maar ze wil het niet toegeven. Mijn jongste 5 kinderen smeken om contact met hun vader. Ik besluit een omgang in mijn bijzijn af te spreken. Dit gaat goed, maar mijn oudste dochter schiet compleet in de stress en loopt weg.

Ik probeer haar terug te halen en met haar te praten om haar uit te leggen dat dit contact niet betekend dat zij contact moet hebben met haar stiefvader en dat ik er evengoed voor haar zal zijn, maar de kinderbescherming springt er tussen en ik mag geen woord met haar wisselen. Vervolgens schakelt de kinderbescherming BJZ in. Ik wil mijn gezin terug bij elkaar maar BJZ vind dat het gezin toch al kapot is. Binnen 3 maanden waren al mijn kinderen uit huis geplaatst en moet ik het doen met 1x in de twee weken 2 uurtjes begeleid bezoek.

Ik procedeer en schrijf me suf maar BJZ liegt van alles aan elkaar vast en krijgt altijd gelijk van de rechter. De procedures rammelen aan alle kanten maar ik krijg nergens een voet aan de grond. Het recht hier in nederland valt niet te halen.

U zult wel denken, je was vast geen goede moeder. Ik kan u vertellen dat zowel school als kinderdagverlbijf als bso als de huisarts en het consultatiebureau allemaal positief over mij en mijn gezin hebben gerapporteerd. Ik ben een moeder die 3 dagen in de week voor de klas staat in het basisonderwijs niet omdat ik moet werken maar omdat ik het leuk vind om met kinderen te leren en te werken. Thuis doe ik samen met mijn man alles voor en met de kinderen wat nodig en leuk voor ze is. Ik heb mijn kinderen nooit kwaad gedaan en altijd zo goed mogelijk begeleid, opgevoed en beschermd. De kinderen hadden nooit weg gemogen. Maar het is toch gebeurd.

En daar zit je dan als moeder van een groot gezin in een groot maar vreselijk leeg huis. Ik weiger om er aan onderdoor te gaan, iemand zal moeten blijven vechten voor de belangen van deze onschuldige lieve kinderen die ongewild in een vreslijke situatie zitten.

De kinderen smeken bij elk bezoek dat ze mee naar huis mogen, ze begrijpen niets van de hele situatie. Ze zitten vast, gevangen, zo voelen ze dat en ze willen weglopen terug naar huis. Dan ben ik weer bang dat ze onderweg iets zal overkomen dus raad het toch maar af. Ondertussen doet BJZ van alles met de kinderen wat niet kan en niet mag en absoluut niet in hun belang is, maar je raad het al ook daar probeer ik van alles aan te doen maar alle instanties houden elkaar de hand boven het hoofd en ik als kleine burger heb niets in te brengen.

Ik had in mijn ergste nachtmerries nooit kunnen bedenken dat dit mijn gezin zou kunnen overkomen. Dat dit in Nederland mogelijk is, is echt ongehoord. Juist het feit dat we een groot gezin zijn werkt tegen ons. Er zijn zoveel vooroordelen over terwijl de kinderen er juist heerlijk sociaal en zelfstandig door zijn maar alles wat de kinderen doen doordat ze uit een groot gezin komen wordt weer verkeerd uitgelegd door BJZ. Media heb ik ook geprobeerd, maar toont geen interesse. Er is al zoveel te doen mbt Bureau Jeugdzorg dat vinden ze kennelijk geen nieuws meer. Ook diverse politici heb ik geschreven. Deze verwijzen in een keurig brief naar de instanties waar ik al mee bezig ben en vertellen dat ze voor individuele zaken niets kunnen betekenen. Misschien dat iemand door dit te lezen mijn kinderen kan helpen thuis te komen ik hoop het van harte.

En voor al die grote gezinnen die op deze site komen. Geniet lekker van je grote gezin. Het is wel eens druk en hectisch maar vreselijk gezellig. Ik benijd jullie en hoop jullie gauw te kunnen melden dat mijn kinderen weer thuis zijn.

Mirjam

Reactie voor op de website?

44.32. Er is wel degelijk iets te doen aan dwarse pubers.

Ik ben geen jeugdzorg, psychiater of ggz. Door jarenlange ervaring met pubers heb ik een training ontwikkeld voor pubers. Lekker in je vel dan kom je er wel. In 8 sessies van een uur krijg ik de meest dwarse puber weer op de rit. Het feit is dat dwarse pubers met al hun uitspattingen, allemaal hetzelfde probleem hebben.
Hun zelfbeeld en eigenwaarde is zeer slecht. Het is voor ouders dan ook heel moeilijk want ze gaan overal dwars tegenin en niets wat je zegt is waar. Het lijkt alsof wij als ouders uit de oertijd stammen en het niet begrijpen. Bij je kind krijg je geen gebruiksaanwijzing en opvoeden is een hele verantwoordelijkheid.

Mijn tip: Wie zijn kind met liefde wil opvoeden zal af en toe streng moeten zijn. Als een kind niet met zijn vrijheid kan omgaan, dan moet de vrijheid worden beperkt totdat zij het wel kunnen. Het is vaak al genoeg om een puber in te laten zien dat als ze blowen, drank misbruiken, spijbelen, pesten enz. zijzelf een probleem hebben en dat hierdoor laten zien. Zij vluchten in dit gedrag.

Reactie voor op de website?

44.33. re ;lekker in je vel dan kom je er wel

Ik ben zeer benieuwd naar HOE jij een dwarse puber laat in zien dat ze een probleem hebben. Het punt is dat de dwarse puber vindt dat hij geen probleem heeft. Heb jij een web-site?. Ik denk dat je heel wat ouders gelukkig zou kunnen maken als je er eens meer over vertelt en misschien hen kan verwijzen naar jou. Nu weten we nog niets.

Jessica

Reactie voor op de website?

44.34. Mijn extreme puber

Mijn dochter van 17 jaar was lief, rustig, vrolijk en ondernemend van aard. Ze heeft een goede basis meegekregen als het gaat om orde, rust en regelmaat. Ze heeft leren delen met anderen en is geliefd door veel mensen. Op haar vijfde jaar was er een echtscheiding. Vader trouwde met een buitenlandse. Om de veertien dagen ging ze erheen. Nu wat minder vaak, omdat ze als puber haar eigen leven steeds meer vorm wil geven.

Op haar veertiende is ze veel ziek geweest en heeft in het ziekenhuis gelegen en vanaf dat moment heeft ze veel neurologische klachten en wisselende stemmingen. Hierdoor is ze toch enigszins beperkt geraakt en merkt dat ze niet zoveel kan doen als anderen van haar leeftijd wel kunnen. Schoolprestaties kosten haar veel moeite. Aangetoond is dat de concentratie en korte termijngeheugen behoorlijk onder de maat zijn door de ziekten die ze heeft doorgemaakt. Wat tegenzit en wat ze emotioneel niet aankan wordt letterlijk en figuurlijk op mij als moeder uitgevreten. Het verbaast me niet om dit te zien, maar keur bepaalde gedragingen absoluut niet goed.

Gezien het feit dat er sprake is van extreem pubergedrag, het leren omgaan met een chronische ziekte, het leren omgaan met emoties, matige schoolresultaten, sinds haar ziekte zwart-wit denkt, liegt, twee keer gestolen heeft en woedeaanvallen heeft (alleen gericht op mij) dan kan ik maar twee conclusies trekken: ze zit erg slecht in haar vel en ze is bang om in de steek gelaten te worden.

Als moeder ben ik ervan overtuigd dat ik haar zelfverantwoordelijkheid moet geven, maar dat ze ten alle tijde moet weten dat ik er altijd voor haar zal zijn. Nog meer denk ik dat juist in deze periode het enorm belangrijk is dat ze liefde krijgt en genegenheid en dat ik duidelijk grenzen blijf stellen. Ze kan dat wel niet leuk vinden, maar juist nu is dat des te harder nodig.

Momenteel zit ze een week bij een vriendin om af te koelen na een woede aanval. We hebben steun en begeleiding vanuit een kinderkliniek in de jeugd- en kinderpsychiatrie en ik ben er heel blij mee. Makkelijk is het geenszins. Maar door deze begeleiding en de steun die we beiden krijgen weten we dat we er komen. Er is wel een lange weg te gaan. Ook hier is verteld dat sommige trekken op border-line gedrag lijkt, maar dat absoluut niet wil zeggen dat ze een border-liner is. Daar moet veel langer voor geobserveerd worden en getest worden. Dit gedrag dat lijkt op border-line komt vaker voor bij extreme pubers. Ze krijgen nogal wat voor hun kiezen.

Hiermee reageer ik eigenlijk met mijn persoonlijke verhaal op alle andere geschreven stukjes en het maakt wel duidelijk dat pubers het zwaar te verduren kunnen hebben en dat de omgeving daarmee het zwaar heeft. Volhouden, hulp zoeken en altijd voor hun klaar staan als ze een beroep op je doen met het aangeven van duidelijke grenzen, dat is wat ik geleerd hebt. Soms moet je daarin streng zijn. Ik leer er zelf ook enorm van. Iedereen sterkte.

een moeder

Reactie voor op de website?

44.35. Rechten van de puber/het kind= de mens toch!?

Vooral een puber kun je zien als een mens in ontwikkeling en heeft daarom extra respect en liefde nodig, juist, zie o.a. Keith Bakker als hij/zij zich semi onmogelijk gedraagt. Zie het als n compliment dat je een mens in een complexe situatie mag begeleiden!? En verzorg jezelf, vergeet jezelf niet en ook niet dat je als volwassene ook eens 'die' puber was en misschien zonder hulp een redelijk mens werd......

Reactie voor op de website?

44.36. Herkenning

Veel van wat ik hier heb gelezen herken ik, helaas. Ben nu al zeker 11 jaar alleen met 3 kids, van 12 16 en 18 jaar. Die van 16 heb ik toch al zeker 5 jaar flinke problemen mee..... Ze wil niet dat ik een vriend heb, dus die vriend komt bijna niet bij ons, en dan ga ik meestal naar hem toe om elkaar te kunnen zien! We zijn trouwens al 4 jaar samen. Samenwonen durf ik voorlopig nog niet aan te denken tot zij 18 is (of het nu deze vriend is of een andere, volgens mij accepteert ze geen een vriend...).
Ik ben weggegaan bij hun vader omdat er een steekje los zat bij hem, hij was extreem jaloers en wantrouwend, was er anders aan onderdoor gegaan! Ik zie dat controlerende van hem weer terug bij mijn dochter.
Esther

Reactie voor op de website?

44.37. Hoe moet je praten

Reactie op Mijn dochter (15) laat zich als een hoertje gebruiken

Lieve wanhopige ouders,

Ik ben een puber. Ik lees dit en ik weet bijna niet wat ik moet zeggen. Natuurlijk is dit deels onze (de pubers dus) fout. Maar wij houden er (net als ieder mens) niet van daarop gewezen te worden. Ik doe een onderzoek naar puber's en problemen en vond toen het volgende artikel op internet.

Als je het leest, lees het helemaal. Ik hoop dat het gaat werken want bijna elk van deze 'regels' gaan ook voor mij op.

Verder wens ik jullie heel veel succes en ik hoop dat jullie altijd zullen onthouden dat wat er ook gebeurt, je ouders blijven je ouders. En los van de ruzie momenten zullen ze toch ergens diep van binnen van jullie blijven houden.

Hier komt het artikel dat je volgens mij als puber ouder uit je hoofd moet kennen!!

Goed beschouwd is het een wonder dat pubers en ouders in staat zijn om met elkaar te communiceren. Want de tegenstellingen tussen deze gesprekspartners zijn wel erg groot. Om te beginnen is er de leeftijdskloof van pakweg dertig jaar, met alle daarmee samenhangende verschillen in kennis, ervaring en smaak. Ten tweede is er het machtsprobleem. De ouders zijn al veertien jaar gewend om zonder tegenstand controle over hun kind te kunnen uitoefenen, maar nu wil dit kind ineens op alle fronten eigen baas zijn. Ten derde is er natuurlijk die kluwen van emoties die altijd een rol spelen in de verhouding tussen ouders en kinderen. Ten slotte is er de kwestie van de onvolgroeide puberhersenen, die anders functioneren dan de hersenen van volwassenen.

Al deze tegenstellingen kunnen in de gesprekken tussen pubers en ouders tot Babylonische spraakverwarring leiden, tot onbegrip, ruzie, verbittering. En dat op momenten dat begrip juist hard nodig is om ongeschonden, en als het even kan met een goede sterke band, deze heikele ontwikkelings- en opvoedingsfase te doorstaan.

Daarom is het goed dat er nu drie boeken op de markt zijn die precies uitleggen hoe ouders en pubers het beste met elkaar kunnen communiceren. In die boeken combineren Martine Delfos (psycholoog), Peter Adriaenssens (kinderpsychiater) en Annette Heffels (psycholoog) hun professionele kennis van de puberteit met algemeen geldende regels uit de communicatiewetenschap. De adviezen die dit oplevert, zijn verbluffend helder en praktisch toepasbaar.

Eerst iets over de twaalf belangrijkste fouten die ouders maken als ze met hun puber over een serieus onderwerp praten. De lijst werd al in de jaren zeventig ontwikkeld door de Amerikaanse psycholoog Thomas Gordon, maar is door Annette Heffels geactualiseerd en uitgebreid. Om te beginnen zijn er nog steeds ouders die denken dat de effectiefste manier om hun puber iets duidelijk te maken of iets van hem of haar gedaan te krijgen, een bevel geven is. Dus: 'Je doet het omdat ik het zeg, en daarmee uit.' In een militaire bevelsstructuur werkt deze commanderende manier van communiceren goed, maar in een gezin met opgroeiende kinderen natuurlijk niet: het roept meteen verzet op.

Spervuur
Fout twee is het bevel meteen kracht bijzetten met een dreigement. Dus: 'Als je niet doet wat ik zeg, dan...' Vooral als dat dreigement niet reëel is en ver in de toekomst ligt, zal het geen enkele indruk maken. Een moraliserende preek afsteken heeft ook geen zin, die bevestigt slechts de indruk van de puber dat hij te maken heeft met iemand die autoritair wil zijn en hem zijn mening op wil leggen. Iemand dus die genegeerd of bestreden moet worden.

Hetzelfde geldt – in mindere mate – voor ongevraagd advies en pasklare oplossingen. De toon is misschien vriendelijker en welwillender, de boodschap blijft: 'Ik weet het beter en je moet gewoon doen wat ik zeg.' De volgende fout varieert hierop: het beleren en bedelven onder argumenten. Hiervan moet een puber ook niets hebben, want het blijft eenrichtingsverkeer.

Een veel voorkomende fout die ouders maken is om in een gesprek over een concreet onderwerp (bijvoorbeeld de rotzooi op de kamer) allerlei karaktertrekken en eigenschappen van de puber te gaan beoordelen en bekritiseren. Dus: 'Je bent áltijd zo slordig. Je denkt nóoit eens aan een ander.' De puber kan niets beginnen met deze aanval op zijn hele persoon. Hij voelt zich beledigd en trekt zich terug uit het gesprek. Precies het tegenovergestelde, namelijk overmatig prijzen en naar de mond praten, heeft ook geen effect, want dat is niet geloofwaardig.

Schelden of ridiculiseren is in elke conversatie gevaarlijk, maar vooral in die met pubers. Die zijn namelijk extra onzeker over zichzelf en daarom kwetsbaar. Ouders die een moeilijk gesprek met 'grapjes' proberen te verluchtigen, bereiken daarom vaak een averechts effect: hun kind wordt razend.

Waarvan een puber evenmin houdt, is in een gesprek door zijn ouders gepsychologiseerd of gediagnosticeerd worden. Hij hoeft van hen niet te horen wat hij voelt, denkt en mankeert, dat maakt hij zelf wel uit en zij begrijpen hem toch niet. Datzelfde geldt voor te veel geruststellen en troosten zonder een probleem echt te kennen. Daarmee suggereren ouders opdringerig en ten onrechte dat ze hun kind beter kennen dan het zichzelf kent.

Veel ouders proberen oprecht te achterhalen wat hun kind dwars zit, maar doen dat met een spervuur van vragen die bij de puber de indruk wekken dat hem een verhoor wordt afgenomen. Gevolg: hij klapt dicht. Maar de omgekeerde aanpak, een probleem negeren of bagatelliseren, is ook verkeerd. Want dat geeft de puber de indruk dat zijn ouders zijn problemen niet serieus nemen.

De ouder die deze fouten herkent en nu wanhopig denkt: 'Maar dan blijft er niets over!', kan snel gerustgesteld worden. De Belgische kinderpsychiater Peter Andriaenssens biedt een bruikbaar stappenplan om een goed gesprek met een puber te kunnen voeren. Om dat plan te laten slagen moet wel aan twee basisvoorwaarden worden voldaan: neem de tijd en toon respect.

Eigenlijk begint goed communiceren met een puber al in de wieg. Ouders die van meet af aan dagelijks de tijd nemen om met hun kinderen te praten, bijvoorbeeld door 's ochtends en 's avonds ontspannen met ze aan tafel te eten, hebben het later ook makkelijker. Want rustig en vertrouwd met elkaar communiceren is dan al helemaal ingebed in het gezinssysteem. Ouders die doorgaans maar weinig tijd vrijmaken om met hun kinderen te communiceren, moeten niet verwachten dat hun puber dat zelf wel gaat doen.

Hetzelfde geldt voor respect. Ouders die vanaf de geboorte oog hebben voor de unieke eigenschappen van hun kind, en hem of haar stimuleren en de ruimte geven zichzelf te ontplooien, zullen makkelijker en beter communiceren dan ouders die hun kind van jongs af aan in een keurslijf proberen te dwingen. Die ouders komen namelijk al snel in een 'vechtrelatie' met hun kind, waarin de communicatie als regel negatief en agressief verloopt. Geen goede basis voor een gesprek met een puber, want die wil voor alles door zijn ouders gerespecteerd worden als aankomende volwassene.

Wat zijn de stappen voor een goed gesprek met een puber? Van tevoren moet de ouder bedenken wat het onderwerp van het gesprek is. Want in het gesprek moet hij simpel en duidelijk te werk gaan. Dat wil zeggen: één probleem aansnijden, dit probleem zeer concreet benoemen (bijvoorbeeld te laat thuiskomen), en een voor beide partijen haalbare acceptabele oplossing nastreven die in een afspraak is om te zetten. Verder is het voor een goed gesprek nodig dat de ouder in de ik-vorm praat en duidelijk maakt wat zijn of haar gevoelens zijn in de kwestie. Dus: 'Ik wil graag dat je op een afgesproken tijd thuiskomt, omdat ik anders doodsbang ben dat je iets is overkomen.' Pubers, zo blijkt uit onderzoek, raken eerder onder de indruk van de gevoelens dan van rationele argumenten van hun ouders. Ze zijn dus meer geneigd tot samenwerking en gedragsverandering als ze iets aan die gevoelens kunnen doen.

De volgende stap is natuurlijk, en dat wordt vaak vergeten, aandachtig en welwillend luisteren naar het weerwoord en de argumenten van het kind. Als die het gevoel krijgt dat hij als een volwassene wordt aangesproken op zijn vermogen om dit probleem op te lossen, is de kans groot dat hij met een voorstel komt. Neem dat serieus in overweging en doe, als dat nodig is, een simpel tegenvoorstel. Zeg er nadrukkelijk bij dat daarmee het probleem is opgelost. Want pubers willen bovenal met rust gelaten worden, en dus liever ook geen problemen met hun ouders hebben. Formuleer aan het einde van het gesprek de afspraak nog eens helder en duidelijk en spreek eventueel een evaluatiemoment af. Als dan blijkt dat het niet werkt, ga terug naar af en begin opnieuw. Dus: 'We hadden afgesproken dat… (concreet). Ik ben teleurgesteld en boos (gevoel) dat je die afspraak niet nakomt (gedrag). Wat is er aan de hand en hoe gaan we dit oplossen?' Om te voorkomen dat er een spelletje met ze gespeeld wordt kunnen ouders aan zo'n tweede kans een straf koppelen als de afspraak wéér geschonden wordt. Maar vaak blijkt dat niet meer nodig.

Als iemand vragen heeft hoe iets vanuit een puber wordt ervaren/gezien. Ik hoor graag van je!
Succes allemaal en onthou, het is maar een fase.

Elisa

Reactie voor op de website?

44.38. Reactie extreem pubergedrag

Reactie op Extreme puberproblemen..........

Wat is dit herkenbaar! Alleen hebben wij een zoon, liegen, bedriegen, drugsprobleem (hebben het ergste hopelijk gehad), maar uithuisplaatsing, geloof me, doe dat NOOIT.

De rechter had het voor onze zoon beslist, 11 mnd in gesloten plaatsing. Nou hij is er slechter uitgekomen dan dat hij erin is gegaan, heb in die 11 mnd veel gezien daar, het is voor je kind echt overleven, het recht van de sterkste geldt ook hier net als in een justitiele inrichting. Is je zoon/dochter geen crimineel, nou geloof mij maar, zo komen ze er echt wel uit, ze doen daar de raarste ideeen op.

Tot nu toe heb ik ook geen jongeren ontmoet bij wie zo' n plaatsing daadwerkelijk geholpen heeft, helaas... En dan niet te vergeten het schuldgevoel als ouder en het ondraagelijke gemis van je kind, en telkens het afscheid nemen na het bezoek; echt geen pretje.

Een tip doe het niet, begin niet aan jeugdzorg, volg je eigen moedergevoel, ik spreek uit ervaring.

Reactie voor op de website?

44.39. Ik was net als A

Ik snap dit hele verhaal. Zat namelijk in soortgelijke positie als uw dochter A. Ik ben de oudste heb 2 zusjes en 2 broertjes onder mij. Ik vond ze in het begin leuk (bij de eerste 2) die laatste 2 wilde ik echt niet meer..

Ik snap dat u het idee heeft dat u iedereen genoeg aandacht geeft, maar een kind met syndroom van down krijgt natuurlijk meer aandacht. En daarbij ook al had dochter b dit niet, dan had dochter a zich waarschijnlijk nogsteeds zo gevoeld. Ik ben volledig ontspoord toen ik 16 was, geen boulimia, wel leugens en drank. Ik vroeg om negatieve aandacht, want dat was ook aandacht, vooral bij jongens een toevlucht gevonden.

Ik ben nu 22 en heb nog steeds problemen mijn ouders te vergeven dat ze me zo hebben laten ontsporen. Ik kan het mezelf ook nauwelijks vergeven trouwens. Ik wil u niets verwijten, maar probeer in gesprek te BLIJVEN gaan met uw dochter, niet opgeven, ook al wil ze dit niet of scheldt ze u uit. Ik had gewild dat mijn ouders mij hadden opgesloten ofzo.

Als u haar niet helpt zal ze dit een bevestiging vinden van het idee dat ze al heeft namelijk: IK BEN NIET BELANGRIJK..

M.

Reactie voor op de website?

44.40. Niet vrijwillig gekozen voor opvoeding zonder vader

Reactie op Niet vrijwillig gekozen voor opvoeding zonder vader

Het kon mijn eigen verhaal zijn. Ik ben ook een alleenstaande moeder en ook ik heb een zoon van bijna vijftien. Alles wat je schrijft maak ik precies hetzelfde mee. Samen iets "leuks" doen bestaat allang niet meer. Want wat is er nog leuk?? Niks toch? Alleen zitten gamen op een kamer die naar zweetsokken (er liggen nog zes paar op de grond..) ruikt is toch het beste wat er is? Of hangen met leeftijdsgenoten?

Ik zelf heb ook een baan en ja, ik ben best wel eens moe als ik thuis kom. Moet meteen aan de slag voor het avondeten. Je verwoordt het precies goed: de sfeer is onverschillig, laks en ontevreden. Soms voel ik me schuldig als mijn zoon een weekendje naar zijn vader is. Dat is voor mij rust!! Ik voel me namelijk net een politie agent, vanaf het moment dat ik om zeven uur mijn ogen open doe tot ik naar bed ga. Dingen als: een fiets binnenzetten, vieze kleren in de wasmand, agenda mee naar school, tanden poetsen, met zeep wassen, schone onderbroek aan elke dag, deuren dicht maken en lampen uit doen in ruimtes waar je niet bent, herhaal ik elke dag.

WIE WEET HOE LANG JONGEREN IN DE PUBERTIJD ZITTEN? (dan kan ik gaan aftellen...)

Reactie voor op de website?

44.41. Antwoord op mijn dochter laat zich gebruiken

Reactie op Mijn dochter (15) laat zich als een hoertje gebruiken

Eerstens wil ik u complimenteren dat u uw dochter af en toe checket (emails en logs) etc. Teveel ouders zijn naief en begrijpen niet dat dit niets met privacy te maken heeft maar Internet een wereld zonder grenzen is waar ze in begeleid dienen te worden en vaak beschermd. Soms denk ik dat je als ouders ook gezond gek moet zijn.

Mijn dochter dreigde bijna in dezelfde problematieken te komen; echter ik heb die gozer gedreigd dat als hij ooit in haar buurt kwam ik hem total loss zou slaan en daarna zijn vader omdat deze hem niet had opgevoed en dan zou ik ook nog zijn opa pakken. Nu ben ik helemaal niet zo (of misschien wel), hoe dan ook, hij heeft nooit meer gebeld.

Je kunt nooit opgeven aan je kind, mijn vraag is waar is de vader. Meiden gaan het buiten zoeken als vaders afwezig zijn. Als u moet verhuizen om te zorgen dat uw kind in een andere omgeving komt so be it. Het heeft mij 7 jaar gekost om mijn dochter van haar 15e tot haar 22e in volwassenheid te krijgen en daarbij heb ik haar continu geblokkeerd. Intensief, yep, maar schuldgevoel verdwijnt goed. U bent als ouder niet geroepen om populair te zijn of hun vriendje. Met wie gaat ze om?

David

Reactie voor op de website?

44.42. Extreme puberproblemen

Reactie op Extreme puberproblemen..........

Het opvoeden van pubers kan een lastige opgave zijn! Zeker wanneer uw puber u dagelijks uitdaagt, regels niet naleeft, school verzaakt, problemen veroorzaakt. Uw puber kan zo ver gaan,dat u niet meer weet wat u moet doen!!

Dit gevoel is niet vreemd, en zegt ook niets over uw vaardigheden als ouder. Soms is wat extra ondersteuning nodig om te zorgen dat de puberteit van uw kind in rustig vaarwater komt. Dit is zowel voor u, als uw kind als uw gezin van belang!

Sabine Koenders

Reactie voor op de website?

44.43. Reactie: mijn dochter (15) laat zich als hoertje gebruiken

Reactie op Mijn dochter (15) laat zich als een hoertje gebruiken

Ik heb uw verhaal gelezen over uw dochter. Ik kan me heel goed voorstellen dat u erg geschrokken bent en ook veel afkeer heeft van haar gedrag. Na het lezen van uw verhaal lijkt het mij vooral belangrijk dat u contact houdt met uw dochter. Ik begrijp dat de eerste reactie is om alles af te nemen en te straffen om te voorkomen dat zij dit gedrag verder zal uiten.

In de afgelopen 14 jaar heb ik gewerkt met jongeren die dit soort heftig gedrag vertonen en heb ik van heel dichtbij gezien dat juist het afnemen en straffen het tegenovergestelde effect heeft. Als uw dochter ondertussen ervaren heeft dat zij haar seksuele gedrag als iets positiefs ervaart, misschien wel als een blijk van waardering, dan zal het straffen en afnemen van haar mobiele telefoon en computer wellicht een tegenovergesteld effect hebben en haar juist in de handen van dit soort jongens drijven. Dat heb ik juist in de afgelopen 14 jaar gezien dat ouders het zo goed bedoelen vanuit alle liefde die zij voelen voor hun kind en daardoor het echte contact kwijtraakten met hun kind.

Groet Sabine Koenders

Reactie voor op de website?

44.44. Reactie: dwarse puber

Reactie op Dwarse puber

Beste ouders van de dwarse puber. Ik heb uw verhaal gelezen en wat ik goed vind om te lezen dat u helder en duidelijk voor uzelf heeft waar u tegenaan loopt en dat u ook beseft dat u niet alles kan en mag verwachten van uw dochter, maar dat u toch af en toe graag iets meer zou willen dan jullie als ouders nu krijgen. Ik kan mee heel goed voorstellen hoe uw dochter jullie tot het uiterste drijft en dat het erg pittig is om daar mee om te gaan. Ik kom uit een gezin met 6 kinderen, waarvan er 5 meisjes zijn. Het opvoeden van dochters vraagt veel van u als ouder en het vraagt ook een andere benadering dan u tot nu toe gewend was.

Ik heb 14 jaar op verschillende internaten gewerkt, jongeren en ouders intensief begeleid en ik denk dat het geen oplossing is om uw dochter naar een internaat te sturen. Ik denk dat u meer vaardigheden in huis heeft dan u nu denkt en voelt. Op het moment dat u uw dochter naar een internaat stuurt, dan is dat niet alleen een enorme afwijzing voor uw dochter, maar ook voor uzelf. Ik heb ervaren wat voor een gevoel jongeren en ouders krijgen als uiteindelijk hun kind op een internaat geplaatst is. Daar wordt vaak vergeten om over na te denken. Veel sterkte en blijf geloven in uw eigen kwaliteiten! U kunt meer dan u nu misschien wel denkt. Groet Sabine Koenders

Sabine Koenders

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Extreme puberproblemen..........

  1. Opbouwende opmerkingen
  2. Een zelfbeeld
  3. Spiegelbeeld
  4. Afwezige vader: hulp gevraagd
  5. De puberfase.
  6. Niet vrijwillig gekozen voor een opvoeding zonder vader
  7. Angst
  8. Probeer bij haar te blijven
  9. Pubers met extreme problemen
  10. Afwezige vader
  11. Niet vrijwillig gekozen voor opvoeding zonder vader
  12. Dwarse puber
  13. Dwarse puber 31 12
  14. Reactie op dwarse puber
  15. Mijn dochter (15) laat zich als een hoertje gebruiken
  16. Blijf sterk
  17. Beter iets doen
  18. Andere maatregelen
  19. Reactie op de reactie op dwarse puber
  20. Dwaze puber reactie
  21. Hopeloze moeder?
  22. Mentor
  23. Reactie op dwarse puber
  24. Dwarse puber
  25. Reactie extreme puberproblemen
  26. Exact hetzelfde
  27. programma als schatjes
  28. Families First en extreme puber
  29. Alleenstaande moeder / afwezige vader
  30. Internaat
  31. Groot gezin...........Kapot ?!
  32. Er is wel degelijk iets te doen aan dwarse pubers.
  33. re ;lekker in je vel dan kom je er wel
  34. Mijn extreme puber
  35. Rechten van de puber/het kind= de mens toch!?
  36. Herkenning
  37. Hoe moet je praten
  38. Reactie extreem pubergedrag
  39. Ik was net als A
  40. Niet vrijwillig gekozen voor opvoeding zonder vader
  41. Antwoord op mijn dochter laat zich gebruiken
  42. Extreme puberproblemen
  43. Reactie: mijn dochter (15) laat zich als hoertje gebruiken
  44. Reactie: dwarse puber

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.