Groot Gezin
Pubers
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

34. Diverse vragen

Wie kan mij antwoord geven op de volgende vragen?
  1. Waren pubers vroeger ook zo opstandig?

  2. Hoe kun je gedrag bij pubers corrigeren?

  3. Hoe kun je pubers het beste wat aanleren?

  4. Zijn alle pubers opstandig?

  5. Waarom zijn ze opstandig?

  6. Kun je groepsgedrag bij pubers verminderen?

  7. Zijn pubers overal in Nederland even opstandig? Zijn er nog verschillen per cultuur?

  8. Zit er verschil in puber gedrag bij jongens en meisjes?

Reactie voor op de website?

34.1. Coaching

In deze bijdrag worden veel vragen gesteld, en eigenlijk vraag ik me af of de vragensteller ook echt antwoord wil op al die vragen. Sommige vragen lijken meer uit frustratie gesteld. Dat is voor mij trouwens heel erg herkenbaar. Je voelt je vaak zo machteloos, het lijkt alsof je de greep over de puber geheel verloren hebt.

Het is ook niet gemakkelijk te herinneren hoe ik vroeger zelf (echt!) was. Het lijkt alsof ik toen zo anders was, wat moeten mijn ouders het gemakkelijk gehad hebben met mij. Maar zo was het natuurlijk niet, misschien was ik wel nauwelijks anders.

Soms betrap ik me erop dat ik dingen van mijn kinderen heel erg eng vind, terwijl ik mezelf dat destijds volledig toevertrouwde. En mijn ouders begrepen helemaal niet dat ik daar al volledig aan toe was. Waarom reageer ik nu hetzelfde op mijn kinderen als zij destijds op mij?

Deze gedachte deed mij schrikken, en leerde mij te relativeren. Waarom zou ik steeds met mijn kinderen vechten, is het zo onredelijk wat ze eigenlijk willen: de stap naar volwassenheid zetten.

Op dat moment besloot ik te proberen me meer als hun coach te gedragen, en te proberen ze bij die stap te helpen. Dus niet meer er tegenin, maar erin meegaan. Alleen op die manier laten ze zich nog een beetje leiden.

In elk geval komt er zo een eind aan al die ruzies, ruzies die je alleen maar kunt verliezen. En och, soms kan ik er ook wel van genieten als ik zie hoe ze hun stappen naar zelfstandigheid zetten.

Vanuit deze visie loop ik de vragen langs:

  1. Waarschijnlijk waren pubers vroeger net zo opstandig om zich van het ouderlijk gezag los te maken.
  2. Corrigeren kan alleen door coaching.
  3. Op een geschikt kun je ze confronteren met iets. Vanuit die confrontatie kun je misschien wat doen.
  4. Ik ben ervan overtuigd dat niet alle pubers opstandig zijn. Alleen wanneer ze zich willen verzetten.
  5. Zie vorige vraag.
  6. Persoonlijk ben ik erg tegen groepsgedrag. Maar mag ik daarom iemand veroordelen die daar anders over denkt? Wel vind ik dat je de puber steeds kunt voorhouden dat hij/zij ook buiten de groep iemand kan zijn, en dat je daar niet bang voor hoeft te zijn.
  7. Per cultuur zullen er zeker verschillen zijn. Dat zie je al om je heen. Indien ouders erg dominant zijn over hun kinderen, zullen ze niet in staat zijn zich daar tegen te verzetten. Dan stellen ze de pubertijd uit. Maar of dat goed is?
  8. Binnen ons gezin zie ik zeker verschillen tussen de jongens en de meisjes. Maar ik denk dat ik dat niet zou moeten generaliseren. Waarschijnlijk is er geen echt verschil.

Reactie voor op de website?

34.2. Pubers van nu

Puberen is niet een verschijnsel van de laatste jaren. Er wordt al veel langer gepuberd. Toch geloof ik dat de puber van nu het moeilijker heeft dan wij vroeger. Mijn opvoeding was meer gericht op leren luisteren, accepteren van gezag, en vooral niet te kritisch zijn. De puber van nu is zich veel beter bewust van alles wat er speelt op de wereld, en zowel thuis als in het onderwijs is de opvoeding anders dan een aantal jaren terug. Het gevolg is dat de pubers van nu meer durven zeggen, dan wij vroeger durfden te denken.

Pubers corrigeren is een moeilijk iets. In eerste instantie ben je geneigd er tegen in te gaan, met ruzie als gevolg. Veel beter is het om een rustig moment af te wachten, en goed naar hen te luisteren. Probeer je te verplaatsen in de puber, probeer te leren hem/haar bespreekbaar te maken wat er dwarszit. En vooral probeer ze te begrijpen en zonodig te zoeken naar een compromis. Zo ook met iets aanleren, iets opleggen roept weerstand op. Volgens mij is het beter vanuit begrip iets aan te leren. En soms zal ook hier een compromis nodig zijn.

Gelukkig puberen niet alle kinderen even heftig. Kinderen die gevoelsmatig het meest aan je vastzitten, puberen heftiger om van je los te komen. Als ouder is het moeilijk om dit niet als een persoonlijke aanval te zien. Je bent voor de puber een veilig iemand om het losmaken op uit te proberen.

Groepsgedrag ontstaat al voor de puberteit, al veel eerder willen kinderen hetzelfde wat hun vriendjes hebben. Dat peergroepen in de puberteit een grotere rol gaan spelen heeft meer met de onzekerheid van de puber te maken. Belangrijk is niet tegen dat groepsgedrag te vechten, maar te werken aan de onzekerheid van de puber.

Of er verschillen zijn in culturen of tussen jongens en meisjes weet ik niet, wel dat ieder kind anders pubert.

Reactie voor op de website?

34.3. Radeloos door mijn puber

Ik wil graag weten wat mijn puber en mij kan helpen. Na een echtscheiding is mijn dochter een jaar bij haar vader geweest om "feest te vieren". Feest in die zin dat haar vader vrachtwagenchauffeur is en dus vroeg weg en heel laat thuis is.

Zij is daar zo vrij geweest dat ze alle dingen heeft uitgespookt die ze maar kon bedenken op 12 jarige leeftijd, veel gestolen, gelogen, sexueel is ze veel verder nu als 95 van de 100 leeftijdgenoten. Ze is een straatkind, bijna niet thuis te houden, op school is ze niet te hebben, is van mavo/havo naar vbo gegaan en haar prestaties zijn daar ook zwaar beneden peil. Ze is na veel te ver te zijn gegaan bij haar vader (die met mij geen enkel contact wenst te hebben) weggelopen naar mij toe. Het contact tussen haar vader en haar is nu vrijwel niet mogelijk, ze laten elkaar in alle zinnen barsten.

Ik ben haar moeder en voel me heel verantwoordelijk en wil "alles" doen om tot herstel te komen in de eerste plaats om mijn dochter weer een moraal bij te brengen om mee te leven, ik zou over schoolprestaties willen zeggen dat die wel belangrijk zijn maar de score in punten heeft daar voor mij geen prioriteit, wel haar gedrag!!

Help?????

Een pubermoeder

Reactie voor op de website?

34.4. Vooral proberen rust te vinden.

Het lijkt me een erg moeilijke situatie waarin je zit. Heel belangrijk lijkt me om vooral weer structuur aan te brengen in het leven van je dochter. Ze zal zich die structuur niet laten opleggen, zoiets bouw je stapsgewijs op. Vooral door goed naar haar te luisteren, en zeker niet tegenover haar te gaan staan. Anders krijg je een nieuwe conflictsituatie, en daar is niemand mee gebaat.

Probeer eerst voor jezelf een doel, een haalbaar doel, te stellen, en betrek daar je dochter in. Probeer zelf zoveel mogelijk rustig, maar wel duidelijk naar haar te reageren, zodat je dochter toch wat meer een gevoel van veiligheid krijgt.

Probeer, door naar haar te luisteren, te begrijpen wat er in haar om gaat. Vraag haar wat ze wil bereiken in haar leven, en hoe je haar daarbij kunt helpen.

Probeer met haar een nieuwe start te maken, misschien hoort daar een andere school bij.

Probeer vertrouwen in de toekomst te hebben, en wees blij met elk stapje vooruit.

Reactie voor op de website?

34.5. Geen hulp willen

Mijn zoon van 17, bijna 18, heeft zich zelf in de nesten gewerkt door een bekeuring niet te betalen ondanks, herhaalde pogingen van mij. Hij heeft wel geld aan zijn vrienden gegeven om hun te helpen huur e.d. te betalen. Nu heeft hij een gerechtelijk bevel liggen en zegt dat hij niet weet hoe dit nu moet.

Aangezien wij hem heel veel geholpen hebben ook finacieel om zijn zaakjes te regelen, na regelmatige ruzies hebben wij nu zo iets van: "oke zoek het zelf maar uit". Dit te meer omdat (voordat dit dwangbevel binnen was) hij zei dat hij onze "bemoeizucht" zat is en alles zelf wil regelen.

Nu heb ik gezegd hem ondanks alles toch te willen helpen. Maar dat hij er wel om moet vragen en niet er van uit moet gaan dat ik dat gewoon doe. Nu heeft hij gezegd dat hij probleem niet kan oplossen en niet mijn hulp wil.

Mocht hij dit niet opgelost hebben, dan staat er dus straks een deurwaarder en waarschijnlijk politie om hem op te pakken, voor de deur. Hij zegt dat het hem niet uitmaakt, want hij is er toch niet. Dus zullen ze hem eerst moeten vinden, wat voor mij inhoudt dat hij dus van plan is om weg te gaan.

Weet iemand wat ik moet doen? Naar maatschappelijk hulp kan ik wel gaan, maar hem krijg ik toch niet mee. Dus heeft dat waarschijnlijk toch geen zin.

Reactie voor op de website?

34.6. Het is niet zo moeilijk allemaal

Hallo,

ik ben zelf een puber.. een meisje van 13 jaar. Er werden veel vragen gesteld in deze bladzijdes waar ik mischien wel een goed antwoord op heb, want ik ben zelf een puber.

Gewoon aanpakken, overigens, je kan het ook anders doen, maar als er geen uitweg meer lijkt dan kan deze methode. Dit houdt in: voor alle goede dingen iets geven, voor alle slechte dingen iets nemen. Trouwens, niet voor alles veel regels doen, eerst met je puber overleggen en tot een redelijke conclusie komen en de puber zelf iets laten bedenken. Kijk naar hoe je kind is en wat goed voor hem of haar is.

Succes!

Reactie voor op de website?

34.7. Rustige houding

Ik wil graag even reageren op coaching. Zelf heb ik 4 kinderen. 3 zonen en 1 dochter. Ze zijn 13, 11, 6, 5. Degene van 11 is al echt aan het puberen. Hij is nog vrij jong maar ook op school probeert hij zijn nieuwe gedrag uit.

Waar ik het meeste moeite mee heb zijn die kwetsende onverschillige opmerkingen. Ik merk dat ik steeds witheet word door zijn houding. Dit loopt dan op ruzie uit, waarna we het weer goed maken. Ik realiseerde me dat ik dit absoluut niet wil. Dat coaching sprak mij wel erg aan. Goed luisteren en kijken hoever je met ze mee kunt gaan.

Maar hoe ga je om met die nare opmerkingen? Van nature ben ik zeer rustig en redelijk en gewend om met kinderen om te gaan. Ik werk in het onderwijs, maar nu met mijn eigen pubertje weet ik eigenlijk geen raad. Wie kan mij uitleggen hoe je dit coaching in de praktijk moet doen.

Reactie voor op de website?

34.8. Wat je zelf kunt doen

De vraag is ontzettend herkenbaar voor me. Mijn oudste vertoonde soortgelijk pubergedrag. Wat ik ontzettend moeilijk vond was haar kwetsende taal naast me neer te leggen. Ik trok het me persoonlijk aan, en reageerde daarop. Totdat ik me besefte dat we steeds vaker tegenover elkaar stonden in plaats van naast elkaar.

Dat is een van de dingen die ik het eerst mezelf en haar leerde: "Als je iets te zeggen hebt, wil ik graag luisteren maar dan wel op een normale toon!" Kwetsende taal negeerde ik.

Vanaf dat moment ging het een stuk beter, alhoewel ik het erg moeilijk vond om niet op haar buien in te gaan. Wel probeerde ik heel alert te zijn op wat haar wel dwars zat, probeerde dat bespreekbaar te maken.

Het is niet een proces van één dag, het heeft mij en haar moeite gekost. Maar de puberfase werd zo een stuk draaglijker voor het hele gezin.

Reactie voor op de website?

34.9. Gevoel van vertrouwen

Beste moeder,

ik denk dat het eens tijd is om met je dochter te praten voordat het er erger aantoe kan gaan. Belangrijk is om je dochter een gevoel van vertrouwen te geven en haar laten weten dat je van haar houdt. Zodat ze je alles zal vertellen en zodat je de reden weet waarom haar gedrag zo is veranderd.

Veel meisjes maken ernstige gebeurtenissen mee zonder dat hun ouders het weten. Dus zorg ervoor dat je alles weet en ben overal van op de hoogte. Probeer voor de rest ook gezellige dingen met je dochter te doen zoals samen winkelen enz.

Reactie voor op de website?

34.10. Toen..... waren we nog kinderen

Ik weet nog goed, toen ik 15 was, was ik nog een kind. Zoals velen in die leeftijd. Nu, als je 12 bent, verwachten ze dat het geen kinderen meer zijn. Ouders werken {OF MOETEN WERKEN}. Ze verwachten te veel van KINDEREN. Ze moesten ouders verplichten om thuis te blijven.

Vroeger moest je thuis blijven voor je kinderen. Ouders hebben toch geen tijd meer voor de kinderen. Een kind zeurt en zeurt en krijgt waar het om vraagt. Vraag nu eens aan je kind wat ze nu willen. Ouders of cadeau. Een sleutel of ouders. Nou als ik die vraag kreeg en ik was 12 dan koos ik voor een ouder.

Reactie voor op de website?

34.11. Hormonen

Vraag: wij hebben een zoon van 12 jaar, zit in het eerste jaar van het voorgezet onderwijs en heeft heel erg veel last van vreselijke huilbuien en een zeer somber gevoel. Wij als ouders weten niet goed hoe daar op te reageren, hij wil het liefst bij ons thuis zijn, wie weet er een goed advies.

Reactie voor op de website?

34.12. Vraag over een puberdochter

Ik heb een dochter van 13 jaar die zich heel erg moeilijk kan aansluiten bij groepsverbanden en de dingen heel erg moeilijk kan relativeren. Als iemand een grapje maakt, kan ze vaak het verschil niet zien tussen grappen en echt bedoelde opmerkingen. Ook kan ze haar gevoelens heel erg moeilijk uiten. Of ze zegt niks, of slaat helemaaal door naar de andere kant en begint hard te schelden of vreselijk te huilen en bijna te hyperventileren. Meestal legt ze de problemen bij mij neer zodat ik er vaak mee zit en naar oplossingen probeer te zoeken.

Wie kan mij hierbij helpen of heeft zelf een dochter met dit soort problemen. Verder is ze heel erg zorgzaam en lief, gebruikt geen dingen die verboden zijn en drinkt ook geen alcohol, dus wat betreft heb ik geen problemen. Maar hier word ik soms ook zo moedeloos van. Ik hoop dat iemand mij kan helpen. Alvast bedankt.

een bezorgde moeder

Reactie voor op de website?

34.13. Zelfvertrouwen stimuleren

Je dochter zit in een fase dat ze erg onzeker is. Je kunt haar helpen door haar zelfvertrouwen te stimuleren. Zoek samen met haar iets waar ze goed in is. Als ze om oplossingen vraagt help haar dan deze zelf te vinden, door samen met haar te zoeken.

Dat zelfvertrouwen is op deze leeftijd vaak wankel, dat moet opgebouwd worden. Dat kan door iets met sport, of door het maken van muziek, of misschien heeft ze wel een andere hobby waarvan ze geniet.

Neem haar wel serieus als ze om oplossingen vraagt, maar probeer subtiel zo te sturen dat ze het zelf bedenkt.

Reactie voor op de website?

34.14. Onbetaalde rekeningen

Mijn zoon heeft 2 dagen in de cel gezeten. Als ze daar een keer in hebben gezeten, dan weten ze waarom. Geloof me, dan hoef je het niet meer te zeggen. Dan weten ze wat verantwoording is.

Ik vraag me wel eens af. Toen ik puber was, was het veel anders. Het is dan wel 25 jaar geleden. Maar ouders hadden meer gezag over hun kroost. Komt het dat de ouders teveel in hun werk steken. Of in kleding enz..

NOU IK WEET HET NIET??????????????
U wel......

Reactie voor op de website?

34.15. Gedrag corrigeren: Hoe?

Als hij iets stouts heeft gedaan, wel straffen, maar gewoon verder aandacht blijven geven zonder de straf die hij heeft gekregen te vergeten. Het is niet goed om hem te negeren, want anders wordt hij opstandig. Ze zijn allemaal opstandig. Dat hangt af van hoe je met ze omgaat. Per cultuur zijn ze wel verschillend. In onze cultuur zijn we strenger dan hier in nederland. Hier leggen ze te veel uit en straffen minder. Er is wel verschil tussen jongens en meisjes, alleen al op de manier hoe je ze hebt opgevoed.

Zelfvertrouwen: Veel aandacht geven aan je kind. Luister goed naar hem. Hij moet leren om aandacht aan anderen te geven, door ook naar ze te luisteren en te sturen, door anderen te helpen. Reageer op andere mensen, door je open te stellen. Observeer anderen maar ook zelf-observatie helpt. Als hij aan tafel zit de handen altijd op tafen, dan wordt hij open. Beide benen op de vloer en recht op zitten. De ogen niet te vaak gericht maar 3 seconde ergens anders op richten, dat praat makkelijker.

Vooral geen ruzie met hem maken, maar praat met hem al is het moeilijk. Niet oordelen, maar begrip proberen te tonen. Niet in discusie gaan of wat uitleggen. Mijn zoon die werkt en ik spaar voor hem van zijn eigen loon door te bellen naar rabofoon op telespaar rekening zodat zijn bekeuringen betaalt kunnen worden. Niet verwennen dus. Maatschappelijke werk kunnen in dit geval helpen. Maar hij moet het zelf willen. Steun hem om naar zijn problemen te luisteren en klaar voor hem te staan, zonder ruzie.

Reactie voor op de website?

34.16. Moederliefde

Ik ben een moeder van 34 jaar en heb een dochter van bijna 14 jaar. Mijn dochter heeft 5 jaar bij haar vader gewoond en is daar verknipt, vind ik zelf. Ze had daar veel vrijheid en weinig regels, want ze woonde op het plateland en daar kent iedereen elkaar en was er volgens hun veel kontrole op elkaar.

Ze heeft de eerste bijna vijf jaar bij mij gewoond, maar ze moest naar haar vader omdat ik in elkaar zakte en zwaar overspannen was. Ik had dus niet een echte keuze toen.

Nu woont ze alweer vier jaar bij mij en dat valt niet mee. Ik heb een puber in huis die elke regel aan haar laars lapt en haar eigen dingen wil doen. Ze houdt niet rekenschap met een zusje dat er ook nog is. Het kleine ding is nu 6 jaar en leert van haar grote zus de gekste dingen. Dat geeft veel spanning in huis en daarom doe ik ook vaak een beroep op mensen die ook puber hebben. Dan hoor je ook eens hoe die mensen het doen in deze moeilijke tijd die puber tijd heet. Ik hoop snel een moeder of vader over deze situatie te horen.

Reactie voor op de website?

34.17. Hulp

Graag wilde ik hier even op reageren. Ben een meisje van 17 en heb nu al 4 jaar van die problemen. Praten deed ik ook niet veel en raakte soms zo overstuur dat ik alles door mijn kamer heen gooide. Dan was er ook niets meer met mij te beginnen.

Bij mij heeft het erg geholpen om brieven te schrijven. Schrijf een brief aan je dochter en probeer haar door middel van een brief te laten vertellen wat er is. Het is erg belangrijk dat ze je laat weten wat er is, anders wordt het alleen maar erger.

Succes

Reactie voor op de website?

34.18. Hulp?!

Hoi bezorgde moeder,

Ik ben een meisje van uw dochters leeftijd, en ik ben soms ook chagrijnig, kwaad, zeg bijna niets over mijn problemen, en ga zo maar door. Maar dat is nu eenmaal zo als je aan het puberen bent. Dat heeft u misschien niet meegemaakt, maar ik en U dochter wel. Als ze uitgepuberd is,zal alles weer eens stuk beter gaan met U en Uw dochter. U moet har gewoon wat tijd geven, en ben in ieder geval al blij dat ze niet verslaafd aan iets is.

Hopelijk kunt U hier wat mee,veel succes.
Een pubermeisje

Reactie voor op de website?

34.19. Zeurouders

Allemaal heel mooi bedacht hoor die termen "pubers" en "probleemjongeren", maar het is wel heel veel puber dit of puber dat. Ik als de zogenaamde "puber" vat dit echt op als een belediging. Tuurlijk maken kinderen van zo'n 12 tot 18 een niet zo leuke fase door en zijn er wat problemen (die voor 50% gerelateerd zijn aan de ouders overigens). Maar de zogenaamde "puberteit" geeft vooral problemen wanneer de ouders gaan denken dat er problemen zijn.

Wanneer een kind plotseling anders gaat doen (volwassen worden), schrijven ouders dit gelijk toe aan het kind, hormomen en die zogenaamde puberteit. Zo denken de ouders dat ze heel anders moeten gaan doen en opvoeden dat dat ze eerst deden. Ouders maken het echt alleen maar erger. Natuurlijk zijn er extreme jongeren die zich abnormaal gedragen en die moeten ook flink worden aangepakt. Maar er wordt wel heel snel gezegd van: "wat moet ik doen, mijn kind is in de puberteit". Alle ouders hebben problemen met hun kinderen (en ook met zichzelf) als hun kinderen volwassen worden. Maar de kinderen worden net zo goed gek van de ouders als de ouders van de kinderen.

Wat ik echt als tip wil geven is dat ouders niet teveel moeten proberen het leuk te maken, niet teveel pushen en zich opdringen. Als uw kind een hekel aan u heeft, LAAT HET DAN MET RUST (dat is trouwens wat alle pubers willen: rust en niet teveel bemoeienis). En dan bedoel ik niet dat u zich niet meer om u kind moet bekommeren, maar gewoon alleen het nodige, dat zorgt ervoor dat u kind u niet ziet als irritatie en respect voor u krijgt en met wederzijds respect praat het al veel makkelijker.

Succes en groetjes, T.

Reactie voor op de website?

34.20. Vraag om hulp

Goedemiddag,

Ik ben een werkende alleenstaande moeder van 46 jaar met 2 kinderen: een dochter van bijna 21 jaar en een zoon van 19 jaar.

Mijn zoon is op dit moment niet te hanteren, hij komt geen afspraken na, hij leeft alsof hij in een hotel woont wat ik ook vraag doe of zeg, schreeuw of zelfs huilen niets helpt. Hij zit op dit moment op een particuliere school à 17000 euro voor een jaar gooit ook hier met z'n pet naar.

Zijn hele leven is hij best wel al anders geweest dan zijn zus, maar goed het ging nog.

Ik ben nu bang dat ik hem kwijt ben.

Help me

Ludy

Reactie voor op de website?

34.21. Leren omgaan met agressief gedrag

Ik heb een zoon van nu 18. Ik zal in het kort zeggen hoe alles veranderde vanaf zijn 15 jaar.Misschien erkent iemand zich hierin: gestopt met sporten, experimenteren met drugs, 2x van schoolgestuurd, agressief tegenover ons, op zijn 17e niet meer naar school willen, hevige ruzies en discussies met soms escalatie tot gevolg (vechten met vader) of dingen kapotgooien. Sommige nachten niet thuiskomen, met verkeerde vrienden omgaan, confrontatie met de jeugdpolitie, en 14 dagen in een instelling gezeten. Geld van ons stelen, ook van zijn zusje, liegen, manipuleren, enz enz.

De emoties die wij (papa mama zusje en ja ook de grootouders) ondergingen: het gevoel dat je gefaald hebt in de opvoeding, machteloosheid, frustratie, verdriet. Soms had ik ook schrik van mijn zoon als ik voelde dat een situatie uit de hand ging lopen. Ik kreeg ook al kippevel wanneer ik papa en zoon hoorde bekvechten want dat kon eindigen met een vechtpartij. Mijn dochtertje kreeg hoofd en buikpijn. Papa met maagproblemen 's nachts wakker liggen, enz enz.

Maar ik besefte ook dat mijn zoon met angst, onzekerheid, erbij willen horen, schoolmoe, slaapproblemen, frustratie, en o ja ook schuldgevoelens, tegenover ons was. Hij vond zichzelf een loser, agressie, niet begrepen voelen enz enz,.. Dit allemaal een 2 tal jaren en dan heb ik hulp gezocht. We konden het niet meer alleen. Toch hebben we te lang hiermee gewacht omdat je de problemen tegenover de buitenwereld wil verstoppen, ik was beschaamd voor mijn zoon, we zouden het wel zelf oplossen. Ons hele gezin heeft maatschappelijke hulp gekregen. Mijn zoon heeft verplicht begeleiding gekregen van de jeugdrechter, hij kon er niet tussenuit, anders had hij dat zeker gedaan. Vanaf de leeftijd van 18 jaar kunnen ze dat niet meer verplichten. De jeugdrechter kan wel de minderjarigheid verlengen tot 21 jaar zodat de jongere begeleiding kan blijven hebben en eventueel begeleid alleen wonen.

Deze hulp was voor mij het beste wat mij kon overkomen. Er werd een schema voor mijn zoon opgesteld en daar moest hij zich aan houden! Heel ons gezin werd erin betrokken. We konden eindelijk erover praten met iemand. Men heeft ons ook terug leren praten met onze zoon, in het begin ging dat met vallen en opstaan. Ook hij kon nu ook eens zeggen hoe hij zich voelde, wat hij van onze aanpak vond, en hoe hij het in de toekomst graag zou zien. Hij heeft dingen kunnen zeggen die ons verbaasden. Wij hebben moeten leren hoe we terug IN EEN RUSTIGE SFEER konden praten, en hier komt het: hoe wij ONZE HOUDING tegenover hem moesten veranderen.

We hebben geleerd waneer we niet in discussie moesten gaan en welke momenten het beste waren, op welke toon we tegen hem praten. We hebben geleerd om compromissen te sluiten en hoe we ons langs de beide kanten eraan moesten houden. Ook grenzen trekken en bij je standpunt blijven, dat hebben jongeren nodig, dat geeft hen zekerheid. Hij probeerde die grens af en toe over te gaan en dan leerden wij hoe we de situatie voor konden blijven. Onze zoon kan sterk manipuleren dat heeft hij nu nog, maar hij voelde dat hij geen vat meer op ons had, en ja de situatie verbeterde traag maar het ging vooruit.

De begeleiding heeft een jaar geduurd met vallen en opstaan. Hij heeft zich niet altijd aan de afspraken gehouden en dan greep de jeugdrechter meteen in (14 dagen instelling). Dat ging zo snel dat zowel hij als wij ervan schokken. De politie kwam hem thuis oppakken en meteen mee. De eerste dag hebben wij onze ogen uitgehuild. Achteraf gezien hebben wij eigenlijk 14 dagen rust gehad. We konden onze portemonee eens gewoon op tafel laten liggen! Voor mijn zoon was de schok ook groot. Hij heeft zich vanaf toen aan zijn schema gehouden!

Toen hij 18 werd en dus meerderjarig werd in overleg met ons de begeleiding stopgezet. We konden het alleen verder. Er zijn nog vele moeilijke momenten nu, maar we kunnen er beter mee omgaan. De agessie is weg (wat voor mij het belangrijkste was). We moeten nu zeer veel geduld hebben want op een dag zal hij eindelijk wolwasen worden. Ze laten voelen dat je ze graag ziet maar wel je grenzen trekken, en, wanneer de situatie uit de hand dreigt te lopen, NIET BEGINNEN DISCUSIEREN!! Later in een rustig moment kan je er op terugkomen. Wwanneer ze je met woorden kwetsen er niet op ingaan, want dan voed je hun manipulatie. Ik zeg altijd rustig: "dat is jouw mening jij mag er ook een hebben maar het raakt me niet". Ook al ga je vanbinnen kapot als je zoon bv onnozel trut of hoer tegen je zegt, met als gevolg dat het kwetsen bijna niet meer voorkomt.

Onze volgende stap is nu om hem te laten werken.We kijken niet te ver in de toekomst. We bekijken het dag na dag. Woorden zoals "er komt niets van jou terecht", dat is hun toekomst voorspellen. Je duwt ze er enkel maar dieper mee in de put. Dan worden ze kwaad en krijg je van die zinloze ruzies die kunnen escaleren. Wij proberen nu de goede dingen in hem naar boven te halen en hem aan te moedigen zoals: als je gaat werken dan kan je van je geld een auto kopen, je kunt werk vinden, we zullen je helpen daarin als je goed meewerkt". Positief benaderen!

Wij blijven mensen en het gaat niet altijd goed, maar als je ziet van waar we komen! Ikzelf ben er sterker uitgekomen en heb geleerd dat ook ouders soms hun houding moeten veranderen. Zoek hulp als je het niet aankunt! Praat er met iemand over! Lees boeken over pubers! En vergeet niet, jongeren hebben het moeilijk in deze maatschappij.

groetjes

Reactie voor op de website?

34.22. Omgaan met pubers

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het vaak heel moeilijk vind. Onze puberzoon is naar ons toe niet agressief, maar vaak met een grote mond. Op alles wat je zegt heb je het gevoel weer een behoorlijk antwoord terug te krijgen. Hij werkt wel en gaat 1 dag in de week, met tegenzin naar school. In september wil hij met de landbouwopleiding gaan beginnen en wij hopen, omdat dat de opleiding is die hij graag wil, dat het beter gaat. Hij heeft twee broers, die ouder zijn en twee zusjes die jonger zijn. Hij laat duidelijk weten dat hij zeker met zijn zussen weinig te maken wil hebben. Zijn twee broers wonen momenteel op zich zelf en komen wel bij ons eten en in het weekend zijn ze ook veel bij ons. Onze “puberzoon” gaat zoveel mogelijk weg. Hij heeft een vriendin, de zoveelste, en die heeft ook haar mondje bij zich. Zij is enigst kind en dat vindt hij wel wat, want hij kon daar meteen blijven slapen en er kan toch iets meer als in een groot gezin. Het is moeilijk om altijd na te moeten denken, wat je moet zeggen om de sfeer goed te houden. Zitten er andere aan tafel, dan is er wel weer iets wat hem niet zint en dan trekt hij zijn mond weer open.

Waar ik het meest moeite mee hebt is, hoe kan het dat in een gezin waar iedereen toch wel hetzelfde opgroeit, er één is die zich overal tegen afzet. We proberen hem ook tegemoet te komen, proberen om dingen te verzinnen die hij ook leuk vindt, maar het is heel moeilijk.

Hulp zou hij sowieso niet accepteren, want hij vindt toch bij alles dat het aan ons ligt. Hij mag niets, zijn vrienden mogen veel meer, hij moet altijd op tijd thuis zijn [daar houdt hij zich niet altijd aan]. Wij roken niet, hij wel. Neemt wel aan dat we dit niet binnen willen. Heeft ook geëxperimenteerd met blowen. Schijnt er tegenwoordig ook bij te horen. Ik merk dat de andere kinderen ook moeite met hem hebben, iets wat we wilde voorkomen, maar de anderen doen liever niet overal moeilijk over en vinden het vervelend dat de sfeer slechter word.

Ik hoop dat deze periode overgaat en dat het onze “gewone zoon” wordt. Mijn schoonmoeder probeert het positief te zien en die zegt dan ook dat het “maar“ een periode is en dat hij zich “gewoon” wat meer afzet dan de andere.

Dus we houden moed. Toch!

Reactie voor op de website?

34.23. Tips

Het is niet zo erg als het lijkt. Zometeen is alles weer over. En ik kan het weten. Ik vind het ook moeilijk hoor. Veel sucses en je moet gewoon leuke muziek luisteren of een boek lezen, dan gaat het wel over.

xxx

Reactie voor op de website?

34.24. Hulp bij opvoeding

Ik help een aantal moeders waar een vaderfiguur ontbreekt. Dit zijn vooral vriendinnen en een paar moeders die ik via via ken. Wat ik doe is regelmatig langskomen om de problemen en de leuke dingen te bespreken en mee te denken in oplossingen. Bij sommigen corrigeer ik de kids ook als dat nodig is. Hierdoor krijg ik wel een beetje het "boeman-etiketje" maar de moeder in kwestie krijgt er weer even rust door en het idee dat iemand haar helpt en ze er dus niet alleen voor staat. Als jij hier belangstelling voor hebt hoor ik het wel.

Reactie voor op de website?

34.25. Adviezen

Pubers, ik vind ze echt geweldig, echt waar! Ik ben zelf moeder van 4 kinderen van 14, 12, 9, 7 jaar en allen psychiatrische stoornissen (A.D.H.D/G.T.S./N.L.D/P.D.D.depressie). Ik ga echt niet zeggen dat ze makkelijk zijn, maar ik denk vaak: hoe was ik vroeger? Het is ook een rare periode toch? En ja, ik kan ze ook wel soms ver achter het behang schieten! En ook word ik uitgescholden of is er niet altijd respect!

Ik doe wat ik kan, bied structuur/rust en begeleid ze in hun dagelijkse bezigheden, en dat lukt ook niet altijd, maar ik heb wel geleerd, dat je echt interesse in hun wereld moet tonen en geregeld laten horen hoe gek je met ze bent, ook al willen ze dat (zogenaamd) niet horen, vaak complimenteren, ook al is er veel negatieve dingen gebeurd, het is al zo hectisch om te puberen. Ik laat ze redelijk vrij, bepaal zelf de grens, maar ik ben ook echt een maatje geworden en dat vind ikzelf geweldig! Door onze goede band vertellen ze me meestal alles en voor ik beslis denk ik ook of het echt een probleem is bv. kan best ergens tolerant in zijn en makkelijker iets toelaten, maar ook weer niet te! Je moet voor jezelf deze grens bepalen en weten van jezelf. Ook krijg ik wel te horen: Dat ik stom ben als iets niet mag en dat nooit iets mag enz enz, en dat is het moeilijke eraan: een vreemd kind raakt je niet zoals je eigen dat doet! En je moet dan proberen een `scheiding` ertussen te maken en je gevoelens leren als het ware uit te `schakelen`!

Gr.

Reactie voor op de website?

34.26. Relatie familie en pubers

Ik ben zelf 12 en wil je best helpen. De relatie tussen familie is best goed bij mij. Maar niet altijd gaat het goed, bijv. mijn oma zie ik best veel en als ik dan even geen zin heb in het gezeur of bemoeiens dan kan ik nogal wat rottig reageren. En dan is me oma ook meteen boos. Maar bij andere familie die ik niet te vaak zie is het gewoon heel gezellig! Dus ik hoop dat ik je een beetje verder geholpen heb. En als je nog iets wil weten, vraag het maar :D

groetjes Denise

Reactie voor op de website?

34.27. Reactie hulp bij de opvoeding

reactie op 25.25 Een vaderfiguur voor de kinderen is wat mij zeer aanspreekt en al langere tijd met dit idee in mijn gedachten rond loop om zo iemand te vinden. Maar waar en hoe vind ik deze persoon, die iets met mijn zoons wil ondernemen. Heb belangsteling, graag je reactie 25.25

Reactie voor op de website?

34.28. Ik weet niet wat ik moet doen!

Hallo ik ben Milouska, een meisje van 11. Ik zit al een paar maanden in de puberteit. Mijn vader is het lastige, want ik ben vaak sagereining en dan wortd mijn vader heel erg ongerust. En dat hoeft hij niet te zijn! Want hij vraagt steeds is er iets? En dan zeg ik nee hoor, maar dan denkt hij er is wel iets! Daar heb ik een hekel aan! En mijn moeder praat heel vaak tegen mij en dan word ik een beetje zat van en dan word ik een beetje boos! En dan ga ik sagereinig doen en zo Wilt u me helpen?! groetjes Milouska

Reactie voor op de website?

34.29. Hulp

hi Milouska,

Ik ben een meisje van 14, ik heb precies hetzelfde meegemaakt. Ik heb het op een gegeven moment gewoon tegen mijn ouders gezegd. Je moet niet gaan schreeuwen, zeg gewoon dat je iets meer vrijheid wil en dat ze niet zo bezorgd om je moeten zijn..

Ik weet dat het moeilijk is maar bij mij is het gelukt. Mijn ouders accepteerden het niet meteen maar wijs ze op hun fouten en probeer niet boos te worden hoe moeilijk het ook is...

Melissa

Reactie voor op de website?

34.30. Wat is een goede tijd voor pubers om thuis te komen

hallo allemaal, Heb een paar kinderen in de puberende leeftijd van 14 tm 17 jaar. Ze puberen alledrie en het ergste wat mij stoort is: waarom moeten wij altijd zo vroeg thuis zijn, terwijl de andere jongeren altijd laat thuis mogen komen. Ze moeten van mij doordeweeks om 9 uur thuis zijn ivb met school, in het weekend ligt eraan waar ze naar toe gaan. Als het gewoon buiten hangen is, wil ik dat ze om 11 uur binnen zijn, en als ze met vrienden naar een feest gaan om 12 uur. Maar ze vinden dat ik veelste streng ben.

Wat is de ideale tijd, want volgens mij vind ik dit wel goed genoeg, ook met het oog op wat er tegenwoordig allemaal gebeurt. Heeft iemand tips voor mij.

ok groetjes Raveena

Reactie voor op de website?

34.31. Dochterlief

Wat jullie met je zoon meemaken, maken wij met onze dochter mee. In een gezin met 4 kinderen komt zij op de allerlaatste plaats, vindt zij. Iedereen in ons huis moet haar niet, ze mag niets, wordt nooit geholpen, hoort nooit iets van iemand als er wat aan de hand is. Hangt graag buiten (je gaat toch niet ergens binnen zitten als het mooi weer is), blowt, en gaat naar hardcore partys waar ze de nodige rotzooi van xtc en speed achter haar kiezen stouwt.

De gezelligheid is ver te zoeken, ben ook al bij maatschappelijk werk geweest, en zij ook. Ze had zelf een afspraak gemaakt en soms denk ik: het gaat zachtjesaan beter, maar het is wel 3 stappen vooruit en weer 2 terug. Toch houden we de moed erin want je houdt van je kinderen en hoopt ooit alles wat je erin gestopt hebt weer terug te krijgen. succes.

Reactie voor op de website?

34.32. Gebroken hart om 17-jarige dochter

dag allemaal,

al 2 jaar hadden we problemen, grote mond met de lelijkste scheldwoorden, zich terugtrekken, wat niet zo erg was, na het eten so snel mogelijk bij ons weg. Het afgelopen half jaar kreeg ze een vriend uit een milieu waarin men al op 13-jarige leeftijd zegt, dat je dan geestelijk en lichamelijk volwassen bent, tot 3,4 uur in de nacht computeren, thuis komen wanneer jij wil. Zij vond dit het beste gezin wat er maar was en werden op onze - regels van 1 uur thus, de huid volgescholden. Ruzie na ruzie, als ze thuis kwam met die jongen lagen ze in bed waarvan ik iets zei en als voorbeeld stelde dat haar ouders dat ook niet deden. Ook door de jongen werden we als ouderwets bestempeld, groeten was er niet bij, als we iets voor onze dochter kochten werd door hem verteld dat we dat niet konden dooen, verkeerde kado, 2 toiletten in huis te weinig, piepende deur of er nog iets wel normaal in ons huis functioneerde etc etc.

Eten bij ons was niet goed ga zo maar door, riag, maatsch. werkster, praten op school, uiteindelijk jeugdzorg, want mevrouw wilde bij ons niet wonen, jeugdzorg kon niks omdat dochter ook niks wilde behalve de ultieme vrijheid, kinderbescherming kan ook niets omdat ze bijna (8 mnd) 18 jaar is. Nu woont ze bij de moeder van de jongen en al snel trok de zoon (woonde eerst bij vader) in, ik ben aan de deur geweest en moeder verklaarde dt mn dochter gelukkig is en dat ze als man en vrouw leven wat voor haar normaal is.

Wij ouders zijn dichter bij elkaar gekomen (ben ik en man heel blij mee) maar je voelt je vernederd, schande, pijn en huil heel veel, want we houden nog heel veel van haar. Elke 2 weken stuur ik haar een mailtje of het goed met haar is en dat de deur open staat, zakgeld en kleedgeld geven we niet, ga maar een dagje werken.

Hoe het verder moet weet ik niet. Waar ze woont in een wespennest en we houden ons hart vast. Moeder van jongen ontvangt tot laat in de nacht bezoek waaronder mannen. Misschien halen we ons te veel in het hoofd, bij ons komt bezoek voor negen of voor iets 10 uur savonds of er moeten problemen bij kennissen zijn dan is de deur altijd open.

Kan iemand nog een tip geven??

Reactie voor op de website?

34.33. Reaktie "moederliefde"

Ik reageer omdat ik ook ïn elkaar gestort was en daar lange tijd last van had. Een vreselijke tijd, vooral voor mijn kids en mijn omgeving. Maar ik wilde het niet over mezelf hebben maar vragen aan de moeder van 34 [sorry, weet je naam niet :(] hoe het zit met schuldgevoelens naar je kind toe en in hoeverre dat invloed heeft op de opvoeding van je dochter?

Ik heb daar nl erg veel last van en als er wat voorvalt, tussen mij en mijn dochters, krijg ik het nog altijd voor mijn voeten gegooid.

liefs M

Reactie voor op de website?

34.34. Crisis

Hallo allemaal,

Wij zitten met het volgende probleem, onze dochter van 14 liegt voortdurend als wij haar hier op wijzen worden wij voor gek verklaart. Ze mocht eigenlijk voor een 14 jarige best veel uitgaan enzv.

Nu heeft ze afgelopen weekend ons vertrouwen weer erg beschaamd en staat met een staal hard gezicht te liegen ik wordt hier erg bang van. Wij hebben haar mobiel afgenomen en ze mag niet meer op de computer, nu voelt ze zich afgeschermd van haar vrienden.

Wij vinden dat ze het maar terrug moet verdienen en dat alles niet vanzelf gaat, in huis steekt ze geen hand uit, haar schoolprestaties gaan ziender ogen achteruit. Op school is haar notabene door een schoolarts verteld dat ze wel 2 jaar voor is in haar ontwikeling daar haar leeftijd genoten die arts wordt hartelijk bedankt zou hij ook haar emotionele leeftijd weten, hier reageerd onze dochter dan met ik ben toch al 16.

Wij weten het even niet meer.

Groetjes aan alle puber ouders, Ingrid

Reactie voor op de website?

34.35. Tiranniek en respectloos gedrag

Graag wil ik het volgende voorleggen. Onze zoon tiraniseert ons, en perst ons soms af, wil geen enkele meewerking, alles zelf bepalen, blowt, beledigt ons zeer grof en elke dag, heel veel verbaal geweld komt eraan te pas welk ik U het liefste bespaar. Ik heb al hulp van jeugdzorg, maar denk nu over uithuisplaatsing, omdat mijn man en ik op 't eind van ons latijn zijn. Ik heb al zoveel geprobeerd, gelezen, en weet het nu niet goed meer. Hijzelf, mijn zoon, zegt, als hij over een internaat hoort dat hij zelfmoord pleegt of hem meteen smeert.

Is er nog iemand die raad weet? Wij weten niet hoe we ons door deze jaren heen moeten worstelen. Mijn andere kind heeft er ook onder te lijden. Jeugdzorg zegt dat het er meestal niet beter op wordt door ze uit huis te plaatsen. Hij heeft altijd meer dan genoeg aandacht/liefde gehad, maar zit in een extreem negatieve spiraal,

Wie weet raad?

M.

Reactie voor op de website?

34.36. Re: respectloos gedrag

Wat ik wil weten hoe oud is uw zoon? Is hij meerder- of minderjarig?. Over meerderjarigen ben ik snel uitgepraat. Deze kun je niet dwingen om een uithuisplaatsing naar een internaat. Als minderjarige kan dit wel. Ook al dreigt hij. Maar is hij thuis niet te handhaven, dan zou ik toch voor een crisisopvang kiezen om jezelf en je zoon een rust- en afkoelingsperiode te gunnen.

Ik wens jullie heel veel sterke om de goede beslissing te nemen

Reactie voor op de website?

34.37. Reactie op tiranniek en respectloos gedrag

Beste M,

Ik wou dat ik wist wat ik je kon adviseren.

Het vermoeden dat de jongen momenteel in slecht gezelschap verkeert heb ik wel, maar het is altijd nog hijzelf die beslist wat hij wel en niet wil doen en of hij daar wel of niet over wil praten. Hem naar een psychiater of psycholoog sturen zal daarom geen oplossing zijn.

Wat je wellicht wel kan proberen is hem op een hele lange (aktieve)vakantie sturen, zodat hij even weg is uit zijn "normale" omgeving, nieuwe indrukken opdoet en de gelegenheid krijgt om over zijn situatie na te denken. Trek er anders met het hele gezin er op uit voor een paar maanden en laat als het niet anders kan man-lief thuis.

Misschien een wereldreis of een lange zeil/boottocht, laat je fantasie maar gaan! Mocht het achteraf niet baten dan heb je in ieder geval nog een fijne herinnering aan de tijd dat je zoon nog thuis woonde...

Succes!

Groetjes van Liesbeth

Reactie voor op de website?

34.38. Reactie: rustige houding

Reactie 32.7 rustige houding

Eerst het begrip pubertijd. Dit is een heel natuurlijk proces, de kinderen maken zich los van hun ouders op weg naar hun zelfstandigheid. Dit gaat vaak gepaart met het zich afzetten tegen hun ouders. Ik vind het "coaching" hierin heel toepasselijk gevonden, je begeleidt je kinderen in dit proces.

Zie je kind als individu die er mag wezen met een eigen visie en gevoel en probeer tot elkaar te komen d.m.v. praten en heel belangrijk luisteren ! Met conflicten stel je vragen hoe hij/zij dit vindt en hoe op te lossen ? Kom dan gezamelijk tot een compromis dan voelt je zoon zich serieus genomen en dat geeft hem zelfvertrouwen. Benoem zijn gevoel, "Wat ben jij boos , is er iets gebeurt ? of wat ben jij verdrietig etc.

Wilt hij/zij niet verder gaan hierop niet verder vragen. Zo geef je hem wel het gevoel van begrip en betrokkenheid. Verder niet te zwaar ingaan op kwetsende opmerkingen,wel kenbaar maken dat je deze opmerking niet aardig vindt en daarbij laten. Geef veel complimenten dus een positieve benadering ! Doe eens iets leuks individueel met hem dat hij zich speciaal voelt, dit is heel belangrijk !!!

Veel succes en geniet lekker van je gezin, het komt allemaal goed !

Reactie voor op de website?

34.39. Reactie: 32.11 hormonen

Weet je zeker dat het te maken heeft met hormomen ?

Is er niet iets gebeurt? Wordt hij misschien gepest op school?

Wanneer is het begonnen?

Reactie voor op de website?

34.40. Reactie 32.21 leren omgaan met agressief gedrag

Ik heb je verhaal gelezen en vind jullie geweldige ouders! Jullie hebben het heel zwaar gehad maar hebben toch volgehouden. Dit betekent dat jullie veel van je kinderen houden!

Reactie voor op de website?

34.41. Genoeg gehad

Volgens mij heeft deze jongen al genoeg begrip, liefde en betokkenheid van zijn ouders gehad. Ik kan mij als ouders goed voorstellen dat je hier niet zo veel meer mee kunt en dat je aan je eind van je latijn bent kan ik me goed voorstellen. Iets om wanhopig van te worden als je alle bovenstaande al hebt geprobeerd.

Ik blijf er bij dat je hem en je zelf beter een afkoeling periode kunt geven in de hulpverlening, ook daar leert hij hoe het ook kan en moet om zijn leven weer op de rails te zetten. En als hij al wat ouder is zou kamertraining misschien iets voor hem zijn.

Vraag er maar eens naar bij jullie hulpverleningsinstantie. Daar kunnen ze al jong terecht en worden daar goed in begeleid (spreek uit eigen werkervaring).

Ik wens jullie en jullie zoon een goede begeleiding hierin.Laat nog eens wat van je horen hoe het gaat. Ik zal je steunen in deze moeilijke periode.

Reactie voor op de website?

34.42. Jeugdkamp

Als je niet meer doordringt tot je puber en ziet dat het helemaal niet meer gaat. Je hele gezin gaat eraan onderdoor, radeloos!

In Amerika (weet niet hoe het hier is) heb je de mogelijkheid om je kind naar een soort militairkamp voor de jeugd te sturen. Daar leren ze disipline en respect met een pedagogische begeleiding. Dit heeft een hoge kans van slagen, een hoog percentage functioneren daarna goed.

Zou dit persoonlijk geen gek idee vinden.

Reactie voor op de website?

34.43. Re. gebroken hart om 17 jarige dochter

Gezien uw dochter haar leeftijd kan u alleen maar deze situatie aanvaarden, hoe moeilijk dit ook voor u is.

Geen negatieviteiten en verwijten naar haar toe, dit drijft alleen haar meer van u af. Doe is leuks met haar, zonder verwijten e.d. lekker ontspannen als moeder en dochter ! Voor de rest kan u niks doen, ook al bent u niet eens met haar keuze.

Als deze keuze toch niet goed uitpakt dat ze toch het gevoel heeft dat jullie als ouders ervoor haar zijn !

Reactie voor op de website?

34.44. Verschil pubergedrag meisjes en jongens?

Ik vraag mij vaak af of er nou daadwerkelijk verschil is met pubergedrag bij meisjes en jongens.

Zelf denk ik dat het pubergevoel (onzekerheid, de weg naar zelfstandigheid etc.) bij meisjes en jongens hetzelfde is. Maar misschien gaan meisjes hier toch anders mee om?

Meestal kunnen meisjes hun gevoel beter uitdrukken en bespreken en hebben daardoor een beter uitlaatklep? Jongens zijn meestal wat geslotener en uitten dit dan meestal in het gedrag. Wat mij namelijk opvalt is dat merendeel van de hangjongeren jongens is.

Of is dit niet juist ?

Ik ben zo benieuwd naar jullie reactie's .

Reactie voor op de website?

34.45. re.: verschil pubergedrag meisjes en jongens

idd SOMMIGE meisjes en SOMMIGE jongens en MEESTAL, dus niet altijd, mijn buurman is een crimineel, DUS ben ik dat ook, mijn moeder sloeg mij, dus doe ik dat ook, mijn zus liep weg, dus doe ik dat ook, het vriendje van mijn zoon werd crimineel, dus??

Dit is te gemakkelijk, sommige ouders, sommige jongens, sommige meisjes, sommige kinderen, sommige pubers, sommige buurten, sommige omgevingsfactoren, sommige vrienden, sommige omstandigheden, sommige geestesgesteldheden van ouders dan wel pubers.

Dat zou het issue horen te zijn: soms en sommige en waarom ??? Het ligt niet ALTIJD aan de ouders, het ligt niet ALTIJD aan het meisje of de jongen, het ligt niet ALTIJD aan de ... etc., etc. U stipt precies en onbewust het pijnpunt aan: soms, sommige en waarom? Sinds bijna vijf jaar: waarom, wat is er gebeurd/aan de hand???

liefs, Karin

Reactie voor op de website?

34.46. Re jeugdkamp

Ja een jeugdkampement van Lubbers hebben we ook hier gehad. Had weinig goede uitwerking dus daar zijn ze maar mee gestopt. Het nieuwe kabinet wil nu dus campussen voor deze moeilijke pubers die niet willen leren en werken. Lijkt mij een nobel plan voor alle wanhopige ouders waarvan de kinderen niets willen. Ben benieuwd wat daar weer van terecht komt. Ik hoop echt dat dit plan beter zal uitpakken dan het vorige.

Wat vinden jullie van dit plan?.

Reactie voor op de website?

34.47. Hoezo zeurouders?

Dat is mooi gesteld! Laat gewoon je kind met rust! Geef ze eten, kleding en alles wat ze nodig hebben. En als ze dan 's nachts voor de zoveelste keer zwerft op straat en je belt haar op haar GSM om te vragen of ze alsjeblief naar huis wil komen, dan zegt ze: Fuck you en zet haar GSM uit. En dan moet ik denken, ach, het komt allemaal wel goed joh, ze heeft het zo moeilijk, och arm dat 13 jarige meisje. Ik heb haar net met een tas vol kleren de deur uitgezet, zonder huissleutel!

Ik ga haar nu echt met rust laten. Waarschijnlijk hebben mijn man en ik er het meeste verdriet van. Bij haar heb ik al anderhalf jaar geen emotie meer gezien.

Uiteraard heb ik tegen haar gezegd dat ze meer dan welkom is als ze oprecht haar excuses aanbiedt. Respect is iets wat de jeugd tegenwoordig niet meer kent en waarom doet er niemand iets aan dat stappen 's nachts? Wat schiet de horeca er mee op als de jeugd (ingedronken en al) pas om 1.00 uur voor de deur staat!? Welke ouder gaat hun kind 's nachts om 4 uur nog ophalen?

Ik heb afgelopen 1,5 jaar zoveel frustratie opgebouwd. Waarom is mijn dochter van 16 jaar niet zo? Heeft het dan toch niet iets te maken met hormonen en zijn er geen medicijnen voor in ontwikkeling?

Ik snap dat ik verward overkom maar ben echt ten einde raad.

JT

Reactie voor op de website?

34.48. Hulp bij mijn puber

ik wordt er wanhopig van, heb 3 jongens van 19, 17 en 15 jaar de middelste is het ergste hij is sinds twee weken geschorst van school, zit thuis en doet niets dan lui liggen op de bank. of zich vol eten. ook een spchychiater en hulpverpleegkubdige waar hij iedere keer heen moet, komt geen uitslag

nu moeten we volgende week naar school voor gesprek en wie weet wat dan gaat gebeuren. dat alles maakt ons als ouders erg gespannen, en niemand die ons helpt
ik zelf neem al een tijd lorezepam en slaap slecht wat moeten we daar nu aan doen

help ons aub
gr anja

Reactie voor op de website?

34.49. Reactie op: hulp bij mijn puber

Hallo Anja,

Heel herkenbaar, ik slaap/sliep ook slecht en heb zelf achter alle hulp moeten aangaan en terugbellen en terugbellen tot je een ons weegt. Ik ben zover gegaan dat ik Jeugdzorg heb ingeschakeld en op school de "vuile was" heb uitgehangen. Verder heb ik de politie gebeld die een stevig gesprek hebben gehad met mijn zoon en op hun beurt bemoeizorg en GGD/GGZ hebben ingelicht.

Het cirkeltje is voor mij rond. Mocht ik het als allenstaande moeder van 2 pubers echt niet meer zien zitten is alles/overal bekend en kan men mij hopelijk helpen. In het ergste geval kan mijn zoon op indicatie van jeugdzorg geplaatst worden in crisisopvang of in een opvoedgroep ( www.dehoenderloogroep.nl). Nu kom je daar niet zomaar, maar als niemand iets weet en de situatie is nergens bekend, gebeurt er ook niets denk ik dan maar.

Uiteindelijk willen we allemaal een leuk leven en een goede toekomst voor onze pubers waar we heel veel van houden (anders had het ons niet zo emotioneel gemaakt).

Aan de andere kant weet ik nog goed dat ik zelf in de puberteit tegen mijn ouders zei: ik moet van mijn fouten leren, dat hebben jullie ook gedaan. Ik denk niet dat pubers het tegenwoordig makkelijk hebben: ze moeten hun eigen verantwoordelijkheid nemen en zich op jonge leeftijd al zelfstandig en volwassen gedragen. Maar doen ze dat dan worden ze teruggefloten dat ze het weer niet goed doen.

Sterkte Annemarie

Reactie voor op de website?

34.50. Wel of niet uit huis plaatsen

Goed dat je bij zo veel mogelijk instanties aan de bel hebt getrokken!. Ik zou zeggen blijf dit vooral doen als jij het niet meer trekt en het uit de klauwen gaat lopen. Zorg dat je iets achter de hand hebt voor het te laat is. Hoe zit het met de schoolinspectie, is die al langs geweest?

Wat vindt hij er van dat jij die instanties hebt ingelicht? Wil hij thuis blijven en zich aan de regels houden? Zo niet zou ik hem toch maar een haar fijn uitleggen dat jij het op deze manier niet meer trekt. En uiteindelijk de keuze aan hem is of zich aan de regels houden of het risico nemen als jij het niet meer trekt met zijn gedrag en bedreigingen hem uit huis zal moeten plaatsen voor zijn en jou veiligheid.

Jessica

Reactie voor op de website?

34.51. Wel of niet uit huis plaatsen

Ha Jessica,

Bedankt voor je reactie. Schoolinspectie is (nog) niet geweest, deze week heb ik ouderavond op school en ga ik daar eens kijken wat hun doen.

Mijn zoon zelf is sinds het hele gebeuren behoorlijk onder de indruk (voorlopig althans). Hij beseft dat dit niet goed gaat en dat dit mijn (en zijn zus) de gezondheid gaat kosten zo. De sfeer in huis is aanzienlijk verbeterd, hij komt op tijd thuis, behandeld mij met meer respect en helpt hier en daar met wat werk in en om huis (zonder tegen te stribbelen). Het enige punt blijft hem 's ochtends op tijd uit bed en naar school te krijgen.

Maar idd als het echt niet loopt zal hij (tijdelijk) voor zijn en mijn bestwil uit huis moeten. Maar dit kan alleen als het bekend is bij alle instanties.

Annemarie

Reactie voor op de website?

34.52. Wel of niet uit huis plaatsen

Goed om te horen dat je zoon gaat inzien dat het zo niet verder kan. Als je naar die ouderavond gaat, gaat je zoon dan ook mee? Zou ik wel doen, weet hij gelijk van de leerkrachten hoe hij er voorstaat en hoef jij dit niet aan hem over te brieven. Ik weet niet of hij een mentor heeft waar hij goed mee kan. Dat wil ook wel eens helpen als die ook samen met jou en je zoon een goed gesprek voert. Of anders een andere leerkracht waar hij goed mee overweg kan. Ik weet niet hoe het daar op school gaat met te laat komen, zijn ze daar steng in en volgen er sancties bij veel te laat komen? Wij vinden dat op tijd opstaan hun eigen verantwoordelijkheid. Dat is het voor hem natuurlijk ook.

Ik hoop dat jullie er samen uitkomen en het niet nodig zal zijn om hem uit huis te plaatsen.

Jessica

Reactie voor op de website?

34.53. Wat een drama

Reactie op boven staande. Ouderavond ging prima en vol goede moet naar huis. De ochtend erna begon het drama weer, mijnheer kwam weer zijn bed niet uit allerlei excuses "ik red het nu toch niet meer" en "ik moet weer helemaal lopen naar de gym (ca.1,5 km)" enz enz. Hij is boos de deur uitgelopen, ik kon nog snel zijn sleutels pakken. Hij heeft tegen de deur aangetrapt (van buiten naar binnen), de poort kapot getrapt enz enz omdat ik zijn sigaretten niet gaf. Ik zal maar niet vertellen wat ik allemaal naar mijn hoofd kreeg aan scheldwoorden en dreigementen.

Kortom ik heb weer mijn werk afgebeld, de school gebeld, Bureaujeugdzorg gebeld, de politie gebeld (die gelijk met 6 man kwamen). Mijn zoon belde en zei dat hij niet te lang kom bellen want dan zou de politie hem traceren? en oppakken, hij zei dat ze hem toch nooit zouden vinden (achtervolgingswaanzin?).

's Middags heeft mijn zoon mij weer gebeld en was hij enigzins aanspreekbaar. Hij heeft het hele weekend bij een vriendje geslapen en ik heb hem amper gezien. Vol goede moed wilde hij maandag naar school, maar helaas, vanochtend van hetzelfde laken een pak, hij ging weer niet.

Wat mij opvalt is dat het alleen 's ochtends is, de rest van de dag zit hij vol goede voornemens ed. Collega's denken dat hij wellicht depressief is en tegen de dag als een berg opziet. Bij mij komt het over als ook een psychisch probleem. Van het weekend heb ik ook het opvoedbureau gebeld, alleen die hebben nog niet terug gebeld. Weet nog even niet wat mijn volgende stappen zullen zijn.

Annemarie

Reactie voor op de website?

34.54. Re: wat een drama

Het lijkt er wel op dat er meer aan de hand is dan alleen puberen. Is hij ook angstig of hoort hij stemmen? Ik zou dit wel met hem bespreken. Het zou goed zijn om misschien eens met hem naar een jeugdpsychiater te gaan om uit te kunnen sluiten of het niet een psychisch probleem is. Wacht daar niet te lang mee. Zoek hulp voor het nog meer uit de hand gaat lopen. Ik wens jullie veel sterkte en hoop dat jullie snel weten wat er nu echt aan de hand is.

Jessica

Reactie voor op de website?

34.55. Herkenbaar

Hallo naamgenoot, heel herkenbaar wat je schrijft heb ook zo,n zoon thuis, ik weet ook niet meer wat ik moet loop bij ggz psychiater hij had de diagnose adhd odd maar daar twijfelt men nu aan.

Naar school is een giga probleem en dan vooral het op tijd komen iedere dag weer heb me nu voorgenomen dat het zijn probleem is maar wie krijgt telefoontje van school en de leerplichtambtenaar die komen wel allemaal bij mij. Ben wel benieuwd hoe het bij jou is nu? AnnemarieV

Reactie voor op de website?

34.56. Niet op dezelfde lijn

Mijn zoon van 17 is veranderd van leuke sportieve jongen tot vreselijke tiran.

Dit is al een jaar of 4 zo. Ik kan hem prima negeren (zijn harde opmerkingen en schreeuwpartijen) en ga ook niet met hem in discussie. Dit werkt goed. Ik kan niet zeggen dat het dan een leuk joch is maar in iedergeval is er minder ruzie in huis, en dat komt de andere kinderen ten goede.

Het probleem is dat mijn man het niet wil acepteren. Een kind hoort met respect tegen zijn ouders te praten. Mijn man is dan ook op het punt gekomen dat hij vindt dat onze zoon maar op kamers moet gaan. Onze zoon kan alleen thuis blijven wonen als hij zich aanpast en zich aan de (weinige) regels houdt. De regels zijn oa niet stelen van je huisgenoten, met respect omgaan met andermans spullen, dingen uitpraten ( dus niet schreeuwen schelden en tegen dingen aantrappen)

Ik ben het met mijn man eens maar ik weet ook dat onze zoon nog lang niet klaar is om voor zich zelf te zorgen.

Yetty

Reactie voor op de website?

34.57. Hulp bij opvoeden

Reactie op Tiranniek en respectloos gedrag

Bij deze wil ik jullie om advies vragen over het opvoeden van onze 18 jarige zoon. Deze jongen woont bij zijn moeder maar is onhandelbaar. Op dit moment zit hij niet op school en werkt ook niet. Hij komt laat thuis ligt tot 14.00u op bed. Alles wat je aan hem vraagt is te veel, heeft totaal geen respect, niets interseert hem, is soms aggresief en dat terwijl zijn moeder aan rolstoel gebonden is.

Ook ik als vader heb totaal geen invloed op hem. Wij zijn radeloos. Misschien weet u een instantie die ons kan helpen. Ik dank u vriendelijk.

Reactie voor op de website?

34.58. Re: hulp bij opvoeden

De Stichting Chris, mail of bel telefonisch: 078-6312300

Els

Reactie voor op de website?

34.59. hmm

Ik ben het hier niet mee eens, ik heb 2 pubers zoons, van 13 en 14 jaar. Ze maken altijd ruzie, vechten, manipuleren en proberen boven elkaar te staan. Ik kan niet apart iets met hen doen.

Sarah

Reactie voor op de website?

34.60. Pubers 7 tegelijk

Ik ben een alleenstaande moeder van 10 kinderen. Vader is volledig uit beeld. Ik heb 7 pubers die tegelijkertijd puberen. Een tweeling van 12 die duidelijk aan het 'begin' staan en zoveel mogelijk afkijken wat de anderen doen en zeggen. Dan een puberdochter van 13 die er middenin zit. Een moeilijke tante. Een jongen van bijna 17 die werkelijk de hoofdprijs wint als het om vreselijke pubers gaat en drie jongens van 18, 19 en 20. Bij die van 20 is het nog ECHT niet over, maar het eind is in zicht.

Het grootste probleem vind ik dat ze zo ontzettend tegen elkaar te keer gaan en zich soms projecteren op de kleintjes van 4, 5 en7 jaar.

Ik herken veel van bovenstaande verhalen en vraag me af hoe ik het tot nu toe nog gered heb... Ik ben een hele makkelijke moeder met een vrij moderne opvoeding, maar ik stel wel grensen. Ik ben heel duidelijk en open over heel veel dingen, maar ik tolereer niet dat ze weglopen onder een discussie. Als ze niet op de afgesproken tijd thuiskomen, moeten ze een goede reden hebben anders was dat de laatste keer. Ik ben zeer consequent en zeker niet altijd even aardig. En daar zit bij mij nu het probleem. Ik heb de wind eronder, zoals ze dat zo mooi zeggen. Ze luisteren goed en ik heb het (nog) in de hand, maar ik voel me geen leuke moeder.

Omdat ik geen wederhelft heb waarmee ik kan overleggen, vraag ik me regelmatig af of ik hier wel goed aan doe. Wellicht heb ik er later profijt van, maar ik vraag me ook wel eens stiekum af of ze me dan nog wel leuk vinden.

Reactie voor op de website?

34.61. 14jarige puberdochter/ gescheiden gezin

Mijn puberdochter van 14 jaar heeft er sinds kort voor gekozen om bij haar vader te gaan wonen en af en toe bij ons te komen. Ze heeft er 2x eerder over gesproken en elke keer als ik/ wij haar betrapt hadden op iets (roken enz). Normaal gesproken is ze de ene week bij haar vader, en de andere week bij ons (we hebben co-ouderschap).

Ze heeft aangegeven 'op te willen bouwen' omdat ze een week achter elkaar bij ons teveel vindt. Wat ze dan teveel vindt, kan ze niet echt aangeven. Ze heeft niet echt argumenten of zo. Maar als ik hoor wat ze bij haar vader allemaal mag en hoe makkelijk ze het daar heeft, dan snap ik wel dat het daar leuker is dan bij ons.

Ik weet niet meer wat ik moet doen. Vragen wanneer ze weer komt? Niet vragen? Vragen hoe lang ze de volgende keer komt? Niet vragen? Ik heb 't gevoel dat ik niets goed kan doen.

Van de kant van haar vader krijg ik geen enkele steun. Die vinden 't wel prima hoe het nu gaat. Stimuleren haar ook niet om vaker/langer naar ons toe te gaan. Hij schermt met het feit dat haar geluk voor alles gaat... (dat dacht ie 11 jaar geleden ook niet toen hij zijn *piep* achterna liep!)

Moet ik 't allemaal loslaten en wachten tot ze bij zinnen komt? Moet ik 't accepteren en denken, over 4 jaar was ze misschien op zichzelf gaan wonen en had ik haar sowieso niet meer hier gehad?

Help?

Reactie voor op de website?

34.62. Spijt: puberzoon de deur uitgezet

Heb een puberzoon van 16 jaar en ben al 10 jaar gescheiden. Zoon woont in principe bij zijn vader, maar is 4 maanden geleden bij mij komen wonen. Sinds 8 maanden heb ik een Spaanse vriend wat niet klikt tussen hem en mijn zoon. Nadat ik in een onmogelijke spagaat zat, heb ik de regie naar mij toegetrokken en gezegd dat als ze zich niet gedroegen; ze beiden konden vertrekken. Daarna ging het iets beter. De laatste tijd waren de pijlen op mij gericht: mijn zoon gedroeg zich vooral respectloos tegenover mij en luistert niet. Hij is vooral nu bij mij omdat ik minder grenzen stel dan zijn vader en om mijn nieuwe vriend "uit te roken".

Na het zoveelste niet luisteren heb ik zijn vader gebeld en afgesproken dat mijn zoon weer bij hem zou gaan wonen. Mijn zoon natuurlijk razend toe hij dat hoorde. Uiteindelijk had ik spijt dat ik mijn zoon om zo'n licht vergrijp de deur heb uitgestuurd, maar het kwaad is al geschied. Ik ben erg verdrietig en kan het niet terugdraaien. Toch maar accepteren en wel zien wanneer hij weer komt? Wat moet ik doen?

Reactie voor op de website?

34.63. Dochter uit huis geplaatst bij pleegouder

Mijn dochter van 15 woont sinds 2 maanden bij haar tante. Voorafgaand langere tijd ruzies en ellende in huis. Gedrag is onacceptabel, ook nog in crisopvang gezeten en uiteindelijk uit huis geplaatst. Sinds jaren geen contact gehad met biovader, maar nu wel. Is ongelooflijk vijandig en fluistert gefrusteerde biovader toe mishandeld te zijn door stiefvader. Als reactie bedreigt biovader mij en mijn man met de dood. Biovader is psychiatrisch patiënt.

Wij nemen bedreiging serieus. De wetenschap dat je dochter hiertoe in staat is om haar biovader op te jutten is erg frusterend en emotioneel. Ik ben ten einde raad. Voel dat ik dochterlief kwijt ben. Ook schuldgevoelens over hoe het zover is gekomen. Magda

Reactie voor op de website?

34.64. Brutaal

Reactie op Leren omgaan met agressief gedrag

Hoi

Ik ben nu inmiddels 15 jaar bij de vader v. mijn kinderen weg. Zijn eigen dochter kent hij inmiddels 6 jaar niet meer, mijn zoon inmiddels 16, wilde op zijn 12 bij zijn vader wonen. Hier rechtzaken over aangegaan om alles netjes te regelen. Voor de rechter wees zijn vader het 3 keer af omdat hij anders tot zijn 18 bij nog kon zien en dat wilde de vader niet.

Door dat alles, en ook hoe zijn vader over mij denkt en praat, is mijn zoon erg moeilijk. Krijgt hij zijn zin niet of lukt iets niet, dan gaat hij met spullen gooien of maakt spullen kapot. Ook gebruikt hij heel soms geweld en scheldt ontzettend pijnlijke dingen die hoofdzakelijk v. zijn vader nu of in het verleden zijn ingefluisterd.

Ik probeer meestal zijn gedrag op front v. schelden te negeren. Maar dat valt niet altijd mee, zijn woorden gaan namelijk erg ver. Kwa spullen gooien heb ik een keer de wijkagent erbij gehaald.

Waar kan ik het beste hulp halen? Met buro jeugdzorg heb ik het niet zo. Die heb ik in het verleden gehad ivm bezoeksrecht regeling enz.

Kim

Reactie voor op de website?

34.65. re: Brutaal

Beste Kim,

Wat een vervelende situatie zeg! Is je zoon nu juist moeilijk in de pubertijd, of heeft hij altijd al moeite gehad met regels? Als het laatste het geval is, zou het kunnen zijn dat hij mss ODD heeft. Dit zijn kinderen die veel moeite met regels hebben, en juist strak gehouden moeten worden, anders beland je in situaties als schoppen slaan, schelden, etc. Om hier achter te komen zou je hem kunnen laten testen bij de GGZ, Karakter, of een andere soortgelijke instantie. Je moet dan eerst een verwijzing van de huisarts hebben, en die kan je dan ook verder helpan.

Ik hoop voor je dat buro jeugdzorg erbuiten gehouden kan worden, maar tegenwoordig kan dat bijna niet meer anders. Ik zelf heb trouwens hele goede ervaringen met buro jeugdzorg, maar dat terzijde. Mijn zoon heeft namelijk ook ODD.

Veel succes, groetjes,

Marieke

Reactie voor op de website?

34.66. Dochter van 17 jaar jong

Reactie op Gebroken hart om 17-jarige dochter

artikel (gebroken hart om 17 jarige dochter )

Hallo,

Zo herkenbaar! Ik heb vijf jaar geleden mijn dochter van 17 jaar jong moeten los laten, na twee jaar hel. Het verdrietige verhaal leek heel veel op dat van jullie. Ik heb nog een schat van een dochter die aan al deze ellende ten onder ging. Zij had ook liefde en steun nodig, die ik veel te veel gaf aan een meisje die alleen maar met zichzelf bezig was. Ik kwam er achter dat wat ik ook deed om de situatie beter te krijgen, dit niet lukte. Hulp van instanties kreeg ik niet, ze was al bijna achttien. Vrienden en kennissen vonden mij een slechte moeder toen ik haar niet meer in mijn leven liet. Jammer, maar ik en mijn andere dochter verdienen ook liefde en rust!

Nu vijf jaar verder zijn ik en mijn dochter na veel verdriet en rouwen weer een beetje in balans en hebben weer dromen en hoop. Elke dag bid ik om mijn weggelopen kind dat zij veilig en gezond blijft, als ik niet woedend ben. ( dat steekt soms nog weleens de kop op)

Verder denk ik alleen maar: er komt een dag dat zij waarschijnlijk een puber heeft. Klein troostje :)

Succes!

Eva

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Diverse vragen

  1. Coaching
  2. Pubers van nu
  3. Radeloos door mijn puber
  4. Vooral proberen rust te vinden.
  5. Geen hulp willen
  6. Het is niet zo moeilijk allemaal
  7. Rustige houding
  8. Wat je zelf kunt doen
  9. Gevoel van vertrouwen
  10. Toen..... waren we nog kinderen
  11. Hormonen
  12. Vraag over een puberdochter
  13. Zelfvertrouwen stimuleren
  14. Onbetaalde rekeningen
  15. Gedrag corrigeren: Hoe?
  16. Moederliefde
  17. Hulp
  18. Hulp?!
  19. Zeurouders
  20. Vraag om hulp
  21. Leren omgaan met agressief gedrag
  22. Omgaan met pubers
  23. Tips
  24. Hulp bij opvoeding
  25. Adviezen
  26. Relatie familie en pubers
  27. Reactie hulp bij de opvoeding
  28. Ik weet niet wat ik moet doen!
  29. Hulp
  30. Wat is een goede tijd voor pubers om thuis te komen
  31. Dochterlief
  32. Gebroken hart om 17-jarige dochter
  33. Reaktie "moederliefde"
  34. Crisis
  35. Tiranniek en respectloos gedrag
  36. Re: respectloos gedrag
  37. Reactie op tiranniek en respectloos gedrag
  38. Reactie: rustige houding
  39. Reactie: 32.11 hormonen
  40. Reactie 32.21 leren omgaan met agressief gedrag
  41. Genoeg gehad
  42. Jeugdkamp
  43. Re. gebroken hart om 17 jarige dochter
  44. Verschil pubergedrag meisjes en jongens?
  45. re.: verschil pubergedrag meisjes en jongens
  46. Re jeugdkamp
  47. Hoezo zeurouders?
  48. Hulp bij mijn puber
  49. Reactie op: hulp bij mijn puber
  50. Wel of niet uit huis plaatsen
  51. Wel of niet uit huis plaatsen
  52. Wel of niet uit huis plaatsen
  53. Wat een drama
  54. Re: wat een drama
  55. Herkenbaar
  56. Niet op dezelfde lijn
  57. Hulp bij opvoeden
  58. Re: hulp bij opvoeden
  59. hmm
  60. Pubers 7 tegelijk
  61. 14jarige puberdochter/ gescheiden gezin
  62. Spijt: puberzoon de deur uitgezet
  63. Dochter uit huis geplaatst bij pleegouder
  64. Brutaal
  65. re: Brutaal
  66. Dochter van 17 jaar jong

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.