Groot Gezin
Terug naar Ouders Online Pubers
Ouders Online
Thema-pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

29. Hoe nu verder?

Mijn zoon is 16 jaar oud en er zijn vanaf zijn geboorte al ernstige opvoedingsproblemen. Ik heb altijd geprobeerd hulp te vragen, maar de adviezen, ook van de professionele hulpverleners, kwamen er bijna altijd op neer dat alles wel in orde zou komen als ik maar bepaalde dingen anders deed. Hier heb ik ook hard aan gewerkt, maar alleen mijn dochter reageerde hier enigszins op, mijn zoon totaal niet.

We hebben wel een tijdje particuliere hulp gehad en dat had een goed effect, maar helaas werd het onbetaalbaar (85 gulden per uur). Voor mij als eenoudergezin was dat niet meer op te brengen. Een poos later, toen hij ongeveer 11 jaar was, is hij nog bij de Riagg geweest. Daar werd vastgesteld dat hij het emotionele niveau van een kleuter had, maar dat er verder niets aan de hand was. Hij heeft een aantal gesprekken gehad die wel een kleine verbetering gaven, maar al gauw had hij er geen zin meer in. O ja, en hij heeft ook nog haptonomie gehad. Wilde hij ook niet meer. Kortom er is heel wat aan gesleuteld tot hij een jaar of 11 was. Nu gaat hij naar vier gymnasium met mooie cijfers, dus op dat gebied heb ik niets te klagen.

Vanaf dat hij kan praten, dus nu zo'n 14 jaar, scheldt hij mij om het minste of geringste uit voor de meest vreselijke dingen. Hij is ook heel lang fysiek agressief naar mij toe geweest en heeft in de loop der jaren heel wat vernield. Het vernielen is nu iets minder,maar de verbale agressie niet. Hij is zijn leven lang al gefascineerd door geweld en horror. Dit ondanks het feit dat dit in mijn leven absoluut geen rol speelt en ik hem, toen hij jonger was, zo weinig mogelijk liet kijken naar gewelddadige teeveeprogramma's (inclusief A-team). In het gewone leven, buiten het gezin, doet hij wel een beetje stoer maar heeft hij toch een afkeer van geweld en is hij er gewoon ook bang voor.

Hij heeft weinig vrienden, al is hij niet impopulair. Hij kan heel slecht contact leggen met nieuwe mensen. Op school is hij wat ouder dan de meeste klasgenoten, omdat hij in de brugklas is blijven zitten. Hij heeft ook alleen vriendschap met jongere kinderen. Die vinden hem vaak wel stoer en kijken een beetje tegen hem op.

Zijn leven bestaat uit school, computerspelletjes spelen, tv kijken, heel erg veel snoep eten, en af en toe werken als hij geld nodig heeft. De vakanties en week-ends zijn moeilijk omdat hij dan de structuur van school mist.

Hij is opgegroeid met mij en zijn zus (inmiddels 18 en op kamers). Zij zegt al jaren dat hij geestelijk gestoord is. Maar dat zeggen wel meer kinderen over elkaar. Toch maak ik me de laatste tijd steeds meer zorgen omdat zoveel van zijn gedrag niet overgaat. Hij leeft in een soort eigen wereld en alles moet daarvoor wijken. Wee je gebeente als je hem frustreert. Verder heeft hij geen enkel besef van tijd. Eergisteren is voor hem al snel twee weken geleden, twee weken geleden is een half jaar. Hij is ook op een andere manier vergeetachtig: vraagt aan mij: wat eten we vanavond? en staat een uur later iets op te warmen in de magnetron net als ik wil gaan koken. Dit soort dingen gebeurt heel vaak. Niet alleen als hij vakantie heeft of zo. Zelfs op deze leeftijd nog vindt hij het toch leuk om een insekt op sadistische wijze te doden.

Als je met hem praat weet hij rationeel wel dat er allerlei dingen niet "horen" en hij kan daar heel verstandig en toegankelijk over praten. Maar in de praktijk is zijn gedrag heel anders. Wat ik bedoel is, dat hij de "sociaal-wenselijke" antwoorden geeft. Hij is behoorlijk intelligent.

Volgens mij is dit ook de reden dat hulpverleners niet veel verder konden komen bij hem. Hij speelde het spelletje mee. En voor het overige lag het natuurlijk aan mij. Ik heb de afgelopen twee jaar wel geprobeerd hem weer terug te krijgen naar die particuliere hulpverlener van vroeger (dan maar nog een lening afsluiten, dacht ik) maar hij weigert pertinent.

Hij gaat pas over drie jaar op kamers. Nog afgezien van de vraag hoe we deze drie jaar samen nog moeten doorkomen, maak ik me zorgen over zijn toekomst. Hij wil arts worden, maar ik heb nog niet een keer in zijn leven gemerkt dat hij echt gevoel heeft voor een ander, of medelijden, of compassie. Hij kijkt ook nooit naar programma's die iets met dokters of zo te maken hebben. Alleen maar actie en horror. Hij leest nauwelijks. Toch heb ik soms het idee gehad dat hij wel degelijk heel gevoelig is, een klein hartje heeft. Maar misschien is dat alleen maar omdat je dat als moeder zo graag wilt zien. Als hij al gevoelig is kan hij het in elk geval niet tonen,niet eens aan zichzelf.

Ik vraag me af of er niet toch sprake is van een psychiatrische stoornis. Ik denk daarbij met name aan schizofrenie. Hij koketteert zelf al jaren met "de andere Ilja", al vanaf dat hij klein is. Hij maakt er een grapje van.

En als dat niet zo is, wat kan ik nog doen om hem in zijn ontwikkeling te helpen? Ik werk lange dagen en kan niet minder gaan werken omdat ik ook nog een studerende dochter heb. Maar ook als ik thuisben wil hij op zichzelf zijn. Hij vindt mij alleen maar lastig omdat ik toch ook bepaalde eisen aan hem stel. En ik stel op een bepaalde manier steeds minder eisen omdat ik murw ben van al het schelden en geschreeuw en gestamp en gedreig. Straffen is op deze leeftijd vrijwel onmogelijk en ook vroeger al had het alleen maar een tegengesteld effect: hij werd er alleen maar kwader van en terroriseerde mij en zijn zus.

Dit lange verhaal klinkt alleen maar negatief, maar degenen onder u die een "probleemkind" hebben zullen hopelijk begrijpen dat de liefde en de inzet er wel degelijk zijn, maar dat de machteloosheid van jaren en jaren op den duur toch ook een vorm van afstand schept. Je moet wel, uit zelfbehoud. Ik heb geen familie of vrienden bij wie we terecht kunnen, dus ik hoop van iemand goede raad te krijgen en wellicht ook praktische tips voor nu en voor later.

Reactie voor op de website?

29.1. PDD-NOS?

Het is niet eenvoudig om met zulke problemen om te gaan, maar ik wil toch even reageren. Een aantal opmerkingen in uw verhaal doen mij denken aan autisme: hij heeft structuur nodig, heeft niet veel vrienden, is graag op zichzelf, is erg intelligent (kennis vakken?), maar is slecht in tijden en vergeet wat er gegeten wordt...

Ik vraag me af of er door het Riagg ooit op getest is. Onze dochter Marieke (11) heeft de aan-autisme-verwante-stoornis PDD-NOS, en is hoogbegaafd. Hoogbegaafdheid en autisme kunnen dus best samengaan!

Er bestaan testen waaruit autisme duidelijk zou kunnen blijken, ook bij begaafden. Er blijft namelijk een verschil tussen 'kennis' en 'toepassing'. Onze dochter kent bijvoorbeeld alle hoofdsteden van alle landen ter wereld, maar is slecht in tafeldekken, omdat ze de borden niet kan vinden...

Misschien een mogelijkheid om verder te zoeken? Veel sterkte in ieder geval.

Noot van de redactie: Op het internet o.a. een contactpagina voor van ouders met kinderen met PDD-NOS, en een site met puur informatie over dit onderwerp.

Reactie voor op de website?

29.2. Hoe wij ermee puzzelen

Hallo,

Wij hebben 3 kinderen, een dochter van 8, een dochter van 5 en een zoontje van 3. Nog lang niet zo oud als uw zoon dus. Maar toch wilde ik wel reageren. Onze oudste dochter heeft dezelfde soort problemen als uw zoon, al vanaf haar tweede jaar. We lopen nog steeds te knoeien met van alles en nog wat, weten nog steeds niet wat we er mee moeten. Ze heeft wel contactstoornis volgens de psychologe, maar verder lag het dan inderdaad aan ons. Nou, volgens ons dus niet.

Er zit iets niet goed, wat het dan ook mag zijn. We merken wel dat belonen voor de goede dingen die ze doet, helpt om haar meer haar best te laten doen. Alleen is belonen soms zo moeilijk omdat je de goede dingen soms met een loepje moet zoeken. Het gedrag is zo vreselijk negatief!

Ons zoontje kan ontzettend druk zijn, smijt dan met alles wat los zit en kan ook wel boos worden om niets, schelden op zijn zussen met luide stem en zo. We hebben bij hem duidelijk gemerkt dat dat na het eten of drinken van chocola VEEL erger is. Nu zijn we bezig met onderzoeken of chocola, kleurstof, conserveringsmiddelen en suiker de oorzaak kan zijn, ook bij onze dochter. Dat doen we door eten te geven waar 1 van die dingen niet in zit, bijvoorbeeld kleurstof (soms moeilijk hoor, als je er op let blijkt in heel veel die rommel te zitten). En dan ineens iets met heel veel kleurstof. Bij ons zoontje merken we verschil binnen een paar uur. Met chocola zelfs binnen 1 uur. Bij onze dochter nog niet. Dat zou misschien te proberen zijn bij uw zoon, alleen zit zijn leeftijd niet echt mee omdat hij zelf vanalles kan kopen. Dus hij moet dan echt mee willen werken...

Een neefje van mij, zoontje van mijn zus, is 14 jaar, hij had ook dezelfde problemen als mijn dochter. Alleen is hij er af en toe zeer driftig bij, dreigt met zelfmoord en zo meer. Hij is nu aan de medicijnen (sorry, de naam weet ik niet). Het zijn medicijnen voor kinderen met ADHD. En werkelijk, het werkt! Alleen heeft een groot nadeel... hij mag er 1 's morgens en 1 's middags. Dan is hij geconcentreerd, rustig en aardig. Maar als het uitgewerkt is of hij neemt de middagtablet te laat, dan komt het driedubbel terug!

Bij ons zit het overigens overduidelijk in de familie, en toch moet elk kind (bij elkaar hebben er 5 kinderen in onze familie ongeveer dezelfde klachten) weer een andere aanpak of medicijn hebben... je moet zelf puzzelen, en een puzzel is het!!!

Heel veel succes met uw zoon, u bent niet de enige met dit probleem, een kleine troost...

Reactie voor op de website?

29.3. ADHD-gedragsstoornissen

Ik ben peter en ik woon in België. Gedurende een week of 7 heb ik stage gelopen in een internaat voor jongeren met gedragsstoornissen. Zonder uw zoon te willen diagnostiseren herken ik de problemen maar al te goed. Heel wat van de jongeren die in dat internaat opgenomen werden, kampen met deze problemen. Velen van hen hebben ook ADHD (Attention Deficit/Hyperactivity Disorder). Heel wat van deze jongeren krijgen dan ook een geneesmiddel om hun gedrag min of meer onder controle te krijgen. Het geneesmiddel waar u op doelt heet Ritalin (zie de beschrijving bij Ouders Online), een geneesmiddel dat voorgeschreven wordt voor kinderen en jongeren die te kampen hebben met ADHD.

In België is het zo dat iedere geneesheer Ritalin kan voorschrijven, maar het probleem is dat er maar een beperkt aantal plaatsen in België zijn waar men effectief kan laten vaststellen of iemand ADHD heeft.

Reactie voor op de website?

29.4. Belangstelling?

Het is een feit, dat er veel overeenkomst is tussen kinderen en volwassenen, die Autistisch, hoogbegaafd, ADD-er, ADHD-er, PDD-NOSer, Indigo, Dyslectisch of Beelddenker zijn. Er is ook een bepaalde problematiek waar al deze mensen en kinderen tegenaan lopen, mijn vraag is: is er belangstelling voor een lezing over dit thema. Als dit zo is, wil ik dat graag vernemen.

Reactie voor op de website?

29.5. En de school??

Beste ouders,

Veel van het beschreven gedrag komt mij bekend voor. Ik ben nl. werkzaam op een basisschool en ben daar intern begeleider. Ik ben leerkracht met een extra taak voor de coördinatie van de begeleiding van "opvallende kinderen".

Heeft "school" nooit actie ondernomen? Dit gedrag is in de klas natuurlijk ook goed zichtbaar en dan heeft de school tal van mogelijkheden: aanmelding bij Riagg, Schoolbegeleidingsdienst, instituut voor kinderpsychiatrie enz. Als de school dit opvallende gedrag niet opmerkt, kunnen ouders via de huisarts rechtstreeks naar een hulpverlener, de school kan u daarin adviseren.

Reactie voor op de website?

29.6. ADHD kinderen vragen veel aandacht

Ik heb ook een kind met ADHD. Hij is 16 heeft ook ritalin geslikt.Ik heb veel problemen met mijn zoon gehad. Spijbelen, geweld en dat hij zoveel energie had.

Nu is hij van school en werkt 5 dagen in de week. Hij heeft geen ritalin meer. Het gaat nu heel goed met hem.

Een advies: probeer niet kwaad op zo'n kind te worden. Verhef je stem niet, blijf rustig. Geef iedere keer opnieuw aan wat hij verkeerd doet. Heb geduld met die kinderen met ADHD.

Reactie voor op de website?

29.7. Mischien een idee

Hallo,

Ik heb uw verhaal met groeiende verbazing gelezen. Dat u door b.v. een RIAGG niet bent gevraagt om een persoonlijkheids test of een test voor autisme en aanverwante stoornissen te doen. Ik werk zelf in de verstandelijk gehandicapten zorg en heb daar veel met autisme te maken. Uw verhaal lijkt gewoon sprekend op vele verhalen die daar zijn. Uw zoon heeft misschien Asperger Syndroom. Hierover is een site, daar kunt u heel veel over dit syndroom lezen. Ik wil het niet beter weten dan de anderen, absoluut niet. Maar ik weet uit ervaring dat mensen met het bovengenoemd probleem erg moeilijk kunnen zijn omdat ze de wereld niet begrijpen zoals wij dat doen, en zich daardoor ook zeer onbegrepen voelen en allen maar een uitweg weten door verstoord gedrag. Om hulp en begrip schreeuwen. Succes....

Reactie voor op de website?

29.8. Aan autisme verwante stoornis

Wat ik uit de beginbrief lees is een kind dat wel degelijk een autistische stoornis kan hebben: onze twee zonen hebben alletwee een autistische stoornis, de oudste heeft de diagnose PDD-NOS, de jongste idem, maar grenzend aan Asperger. Kinderen met een autistische stoornis zijn in feite net zo intelligent als andere kinderen, en ook hoogbegaafdheid komt hier dus voor. Het feit dat een kind met Asperger juist veel intelligenter overkomt, is te wijten aan het feit dat ze schrijftaal spreken, ze praten op een manier die 'geleerd' overkomt, en hebben een uitzonderlijk goed gevoel voor taal.

Onze jongste was net 5 toen hij zichzelf had leren lezen, en begin groep 3 begon hij dus al in avi 4. Terwijl er nooit iemand hem lezen had geleerd. Zijn woordenschat en zijn interesses zijn die van een kind dat veel ouder is als hij, alleen op sociaal gebied spoort hij niet. Omgang met andere kinderen is ronduit slecht. Gelukkig is hij niet gewelddadig, en wil ook leren zich aan te passen.

Onze oudste heeft meer het beeld wat jij schetst van jouw zoon: alleen is hij niet gewelddadig. Hij heeft ook een slecht tijdsbesef, hoort nauwelijks wat ik hem vertel, maar is op school wel op nivo aan het leren. Computers video, tv, dit is zijn wereldje. Ik ben van mening dat dit soort kinderen nog meer dan anderen een strakke hand nodig hebben. Ze zullen het wel niet accepteren, maar als je je grenzen niet stelt, is het hek van de dam.

Of je nu nog terrein kunt winnen is de vraag, hij heeft al zo veel vrijheid van je gekregen. Ik wil je niet bang maken, hoor, maar de feiten liggen zo, je geeft zelf aan dat hij niet naar je luistert, en dat jij de moeite ook niet meer neemt om hem in de juiste banen te leiden. Ik zou op mijn beurt wel naar de RIAGG gaan, dat wordt door het ziekenfonds vergoed, en eens kijken wat de mogelijkheden zijn. Denk eens aan begeleid op kamers wonen, of een uit huis plaatsing.

Allereerst moet er natuurlijk een diagnose gesteld worden, en ik denk dat je gewoon niet de juiste persoon te pakken had de vorige keer. Dat het je ook nog eens een berg geld heeft gekost, is natuurlijk zuur, maar als je de middelen niet hebt, moet het ook op een andere manier geregeld kunnen worden. Ik zit met mijn twee kids al een jaar of 5 in het circuit van de hulpverlening, en ik moet mijn eerste rekening nog binnenkrijgen van ze.

Dus meld hem eens aan bij de Riagg, vertel ze dat het mis gaat als je geen actie onderneemt. Ze hebben daar vast wel oren naar.

Sterkte, en sukses!

Reactie voor op de website?

29.9. Meeleven

Hallo,

Ik leef met je mee. Niet mee gemaakt maar ik denk dat hij op die manier veel aandacht aan je vraagt. Het enigste wat je kan doen is meeleven, luisteren en steunen. Wel straffen, want niet hij moet centraal staan maar jij. Het lijkt me heel erg moeilijk wat jij nu meemaakt.

Reactie voor op de website?

29.10. ADHD en gebruik van suiker

Mijn 2 zonen (14 en 11) hebben beiden ADHD. Zij volgen beiden een suikervrij dieet en zijn hierdoor aanzienlijk rustiger. Nu zij ouder zijn heb ik geen controle meer over wat aan suikers binnen krijgen. Er werd dan ook druk mee geëxperimenteerd.

De oudste is er inmiddels achter dat hij veel drukker wordt en zijn coordinatie wegvalt. Dit merkt hij ook heel duidelijk in zijn schoolwerk. Dat gaat echt met sprongen achteruit. Mijn zoon is nooit agresief, maar als hij suiker heeft gegeten is de mogelijkheid daar dat hij terugslaat. Ook valt hij veel en gebeuren er veel ongelukjes waarbij veel stuk gaat(coordinatie). Hij heeft zelf al bedacht dat hij deze dingen niet over heeft voor het korte genot van een zoete hap.

Mijn andere zoon reageert niet zo snel op suiker. Het duurt iets langer voor de reactie komt. Daardoor is het moeilijker om de link te leggen. Als hij chocola eet is de link er sneller. Maar 1 hap is niet genoeg en hij kan dan ook niet meer stoppen. Toch begint ook bij hem het kwartje te vallen. Ik ben heel benieuwd hoe hun reactie straks op alcohol is. Dit wordt namelijk heel snel omgezet in suiker.

Reactie voor op de website?

29.11. Samengesteld gezin 4 kids 2 met pdd-nos

Hallo allemaal,

Wij zijn sinds 3 jaar een samengesteld gezin. Wonen in een fijn huis en fijne kindvriendelijke buurt. Mijn schoonfamilie of man hebben mij nooit goed voorgelicht over het feit hoe moeilijk kids kunnen zijn met autisme. Toto overmaat van ramp heeft onze oudste stiefdochter haar zusje jarenlang misbruikt,zo ook een aantal keren bij mijn Zoon. Er speelde veel problemen bij de oudste stiefdochter die nu buitenshuis woont ter observatie etc. Door alle emoties begon de sch. fam. zich te verhalen op mij. de boze stiefmoeder.

Terwijl je alles van je energie in die kids gooit, en zo nog je eigen kids verwaarloost als je niet uitkijkt. Nu de ruzie ging om kleding die ik voor de oudste gekocht had, leuke meiden-kleding, niks mis mee. Maar als ze iets kunnen grijpen dan de hele arm. Dus niets was goed ik moest haar meenemen naar de stad. Deze dochter heeft geen remmen en weet soms ook even niet waar het pashokje is als je begrijpt wat ik bedoel. pffff Allemaal onzin laaaat maar ik ben al zo moe.

Nu Danique gaat naar de weekendopvang 1 keer in de maand die afspraak heeft mijn man zelf gemaakt, ook krijgt ze daar hulp i.v.m die misbruik. Nu moet ik met mijn eigen zoon volgende week naar de ggz, die wilde zich van de week onder een vrachtauto gooien en was totaal over de rooie. Ja zo'n kind kan dat ook allemaal niet verwerken ook al is hij niet autistisch over hem wordt niet gesproken etc etc. Mijn kids leiden hier ook heel erg onder.

Vandaar dat ik hun leventje zo normaal mogelijk probeer op te vangen. Lekker met ze weggaan,buiten spelen met vriendjes en vriendinnetjes die ook fijn thuis komen etc. Gezellig meeëten. De normale dingen dus. Merk bij mijn man dat dit wringt. Het is ook moeilijk dat weet ik best, maar kan daarvoor mijn kids toch niet ontzien? Nu na dat ruzie gedoe vroeg mijn man om te praten met zijn moeder. Okay eerste gesprek weer schelden etc, ze kreeg van alles de schuld etc etc. Nee ik heb alleen gezegd dat nooit iemand mij heeft voorgelicht. Maar dat ligt achter ons. Nu hebben alle kids allerlei problemen, mijn man half ingestort en ik ben helemaal op. En dan nog commentaar: Ja daar kan ik niets aan doen meisje??

Beetje steun misschien?? Volgens andere ex schoonmoeder van mijn man ben ik een takkewijf, omdat ik stiefdochter de stad niet heb meegenomen. Ze zit op een gesloten afdeling en mag het terrein niet af pfffff.

Ze was dik tevreden met de kleding maar ja. Nu heb ik weer gepraat met de sch. fam terwille om mijn man rustiger te maken.

Maar die praat nu helemaal niet meer tegen me en is nu al naar bed gegaan. Ik was mijn dochtertje aan het instoppen. Andere stiefdochter kreeg een aanval. Mijn dochtertje kon niet slapen en krijgt een grote bek van hem. Hallo, ik kan niet meer hoor. Blúuuuuh

Wie heeft deze zelfde ervaringen en advies?

Liefs

Wij hebben veel hulp van instanties maar toch!!!!!

Reactie voor op de website?

29.12. Ik heb ADHD

Hallo,

Ik wil vragen aan ouders en kinderen of zij veel of niet veel moeite hebben met ADHD. Mijn ouders vinden het moeilijk omdat ik het zwaar heb. Ik gebruik 60 miliegram per dag.

Reactie voor op de website?

29.13. Riagg

Ik ben een jongen van 14 en zit in Atheneum 2. Het riagg gaat meestal niet goed om met kinderen met ADHD, als het nog niet is geconstateerd. Meestal wordt de schuld bij de ouders gelegd, dat de ouders de kinderen niet goed op zouden voeden.

Dit kan ik U mededelen omdat ik zelf een ADHD patient ben, ik gebruik Ritalin, en alles gaat nu goed. Ik doe Atheneum.

Maar van het Riagg heeft mijn moeder nu een trauma overgehouden, omdat ze de schuld op haar af wilden schuiven omdat ze zelf niet met de oplossing konden komen. Bij mij is ADHD geconstateerd in groep zes van de basisschool door de juffrouw.

Reactie voor op de website?

29.14. Na 10 jaar hulpverlening eindelijk de diagnose

Met zeer veel interresse heb ik uw verhaalgelezen en veel dingen waren voor mij herkenbaar. Met onze oudste dochter (bijna 18) hebben we al van jongsaf problemen. Eerst heeft ze een zeer ernstige hartafwijking gehad waarvoor ze met twee maanden een open hartoperatie heeft ondergaan. Vervolgens is de eerste jaren vaak ziek geweest en eigenlijk kwakkelt ze nu nog steeds.

Al snel begonnen de gedragsproblemen, maar die werden vaak afgeschoven door haar slechte start. Op school werd het alleen maar erger en het probleem was, dat ze daar een voorbeeldig kind was en dat het erop neer kwam, dat het aan onze opvoeding lag. We werden wel doorverwezen naar het Riagg, maar daar werden we ook niet echt veel wijzer van (werd te weinig onderzoek verricht).

Op eigen verzoek zijn we op een Lom school gaan praten en daar bleek uit de test dat ze zwakbegaafd was. Ondanks dat ze het op die school beter naar de zin had bleven de problemen thuis.

Uiteindelijk belandde ze op het voortgezet speciaal onderwijs, waar het echter helemaal uit de hand liep. Ze kreeg ernstige psychotische klachten, waardoor ze uiteindelijk met medewerking van de school in een crisissituatie bij de psychiater belandde.

Er is toen een hele lijdensweg geweest, waarbij onze dochter zeer veel medicijnen te slikken kreeg en ze verviel in een soort babygedrag. Haar angsten e.d. werden steeds groter en ook werd ze steeds agressiever, waarbij ze een gevaar voor zichzelf en anderen (broertje en 2 zussen) was. Tenslotte is ze in een crisis opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis in Limburg (2 uur hier vandaan) waar ze plm 10 weken gezeten heeft op een gesloten afdeling.

Deze hele situatie is een behoorlijk impact op ons gezin geweest en heeft heel wat verdriet en tranen gekost. De hulpverlening na de crisisopvang liep niet meer zo soepel, ook al omdat we in Limburg betere ervaringen hadden, maar daar mochten we niet blijven omdat de afspraken binnen de Ggz waren en het daar puur crisisopvang was geweest.

We zochten toen naar andere begeleidingsvormen en belandden ook in het alternatieve circuit, waar we wel wat goede ervaringen hadden, maar zij gaven ons te kennen, dat het voor hen ook te gecompliceerd was en dat we toch weer naar iets anders moesten zoeken. Zelf ben ik daar inmiddels wel onder behandeling, waar ik goede baat bij heb, maar inderdaad kost dat handen vol geld (€66.60 per uur).

Toch weer aangeklopt bij de GGz, want dat is het enige waar je dan terecht kunt. Gelukkig daar de juiste begeleidster getroffen, die voor het eerst sprak in gedachtes van PDD-Nos. Heeft daar UITGEBREID onderzoek naar laten verrichtten door de psychologe. Toen zij ook tot de conclusie gekomen was dat het dat kon zijn, is er aanvullend onderzoek door de psychiater verricht, want Autisme of aanverwante stoornissen mogen alleen door een psychiater erkend worden. En zo kwam het dat we twee weken geleden, na 10 jaar hulpverlening pas weten dat we een dochter met PDD-Nos hebben en als extra handicap is haar zwakbegaafdheid waardoor ze nog minder van deze wereld begrijpt.

Maar er had ons een heleboel leed bespaard kunnen blijven als het eerder ontdekt was. Door haar perfectionisme en vlotte baabel, is ze vaak te hoog ingeschat en werd er niet direct aan deze stoornis gedacht.

Ik wil alleen nog even meegeven, dat het absoluut niet aan de opvoeding ligt. Maar we hebben nog een lange weg te gaan, dat heeft de psychiater me wel verzekerd. Maar het blijft jammer dat het zo laat pas ontdekt is.

José

Reactie voor op de website?

29.15. Eigen gevoel ouders!

Ja, dit is zeer intensief om mee om te gaan! Ik lees duidelijk dat U van alles probeert, als ouder voel je als er wat is met je kind, ook al komt de hulpverlening hier niet/nauwelijks mee. Ik ben zelf ouder van 4 kinderen met psychiatrische problematiek, en heb alleen dit 'advies': structuur, liefde, aandacht, 1 op 1 weg gaan bv., laten weten dat je ervoor hem altijd bent, en het uitschelden is erg dubbel: waar ze zich veilig voelen laten ze zien zoals ze zijn, maar daarentegen krijg je wel alles 'over je heen'! En dat is zwaar en ligt gevoeliger dan dat het een 'vreemde' zou doen niet dan?

Sterkte en hopelijk komt er toch een duidelijkheid wat er nu precies is, dan heb je ook meer richtlijnen hoe je weer verder kunt.

Reactie voor op de website?

29.16. Asperger zoon van 17 jaar

Het lijkt wel alsof het om mijn zoon gaat. Heb een 17 jarige zoon, vanaf december 2003 gediagnostiseerd als asperger syndroom met adhd component. Hij heeft zuurstofgebrek gehad, apgarscore van 2-6-7. Heeft een beschadiging van de grove, fijne en mondmotoriek. Heeft fysiotherapie, ergotherapie, logopedie gehad. Is met 5 jaar IOBK ingestroomd, daarna LOM onderwijs, daarna VSO ZMOK, daarna HAVO t/m 3e klas. Zit nu momenteel in 4 havo particulier onderwijs. Hij heeft nooit geluisterd.

Maak me toch zorgen om zijn toekomst. Zou hij ooit zelfstandig kunnen wonen. Hij wil heel graag sociale contacten en doet meer dan zijn best. Dit lukt hem niet. Hij loopt voortdurend tegen een muur op. Wil normaal zijn, en vecht tegen de diagnose anders zijn. Staat niet open voor de gevoelens van andere mensen, is alleen opzich zelf gericht. Hij is wel heel eenzaam. Is een ster in het manipuleren, uitspelen.

Wil hem heel graag gelukkig zien. Alleen zijn gevoelsleven zit op een andere golflengte dan de mijne. In ieder geval is hij een energie vreter.

Reactie voor op de website?

29.17. Asperger

reactie op 17.17 Heb zelf ook een zoon met Asperger. Heb je voor jezelf wel eens gedacht aan een ouder/gespreksgroep bij bv. het Riagg? En voor je zoon aan een sociaalvaardigheidstraining/TOM training of "ik ben speciaal" training (speciaal voor Aspergers)? Ook via het Riagg?

Heel veel sterkte.

p.s. Aspergers luisteren alleen maar als ze je ook echt in de ogen kijken, is mijn ervaring.

Reactie voor op de website?

29.18. Sova training gericht op Asperger

Mijn zoon heeft toen hij 13 jaar was, een tijd psychotherapie individueel gekregen. Voor de toekomst denk ik inderdaad dat hij gebaat is met een sova training gericht op aspergers. Hij moet leren accepteren en omgaan met het feit dat hij anders is, maar dat dit niet betekent dat hij minder is, hij is juist veel intelligenter dan de meeste mensen. Vanaf heel jong ben ik al gespitst om mijn zoon te leren mensen aan te kijken. Ik wil ook oogcontact met mijn zoon, als ik tegen hem praat, en wil ook dat hij herhaalt wat ik gezegd heb.

Reactie voor op de website?

29.19. Re: Na tien jaar hulpverlening eindelijk een diagnose

Beste José

Met onze zoon nu 23 een soort gelijk verhaal. Hij heeft al vele diagnose's gehad. Nu zijn we met hem in een gewoon ziekenhuis waar hij binnengekomen is door een epileptische aanval. Van de neurologisch afdeling is hij op de PAAZ gesloten afdeling geplaatst omdat hij een psychose kreeg. Zijn hele leven heeft hij allerlei ontstekingen en op 14 jarige leeftijd de diagnose autisme. Nu blijkt hij het syndroom VCF te hebben dat is een chromosoom afwijking waar alle diagnose's in kunnen vallen. Zie de website VCF syndroom. Het is een chromosoom 22 afwijking die ook hartafwijkingen heeft en autisme en schyzofrenie. Het is het syndroom met de duizend gezichten het is pas sinds 1990 bekend. Dhr Verhoeven in Venray is daarin gespecialiseerd. Bekijk de site is en overleg is met de behandelend psychiater van je kind.

groet Clara

Reactie voor op de website?

29.20. Met je handen in het haar

hallo,

ik heb zelf 4 kinderen waarvan de 2de duidelijk problemen heeft, dat begon al als baby en is alleen maar erger geworden toen hij naar groep 1 ging. Hij is tot 2x toe getest maar het is geen kind waar met nadruk van gezegd kan worden hij heeft ADHD of hij heeft een autische stoornis. Maar hij heeft duidelijk probleem ook met zich zelf, heeft een zeer laag zelfbeeld en kan niet echt contact krijgen met andere kinderen. Daarentegen is hij weer hoger begaafd, onthoudt alles en weet veel. Als je hem hoort praten zou je denken dat je met een volwassen zit te praten. Maar ja hij is pas 10.

De afgelopen 3 weken ging het zo slecht, dat hij weg liep van huis, gelukkig heb ik hem gevonden maar hij gaf duidelijk aan niet mee naar huis te willen. Die nacht is hij ergens anders gaan slapen maar helaas bleef het slecht gaan en uiteindelijk heeft hij 2 weken bij de crisisopvang van het GGZ gezeten, en daar heeft hij, ook al wilde hij het niet, uit zichzelf gepraat en verteld dat het binnen ons gezin voor hem veel te druk is. Hij heeft niet echt een eigen plek, het is te druk voor hem, hij wil meer rust.

En ook op de crisis is naar voren gekomen dat hij een rustig niet echt opvallend kind is, maar wel weer een kind wat gemakkelijk te pesten is, wat helaas ook gebeurt. En hij zal nooit geen stoere macho worden want dat zit niet in hem, maar we kunnen hem wel laten uitblinken in dat waar hij goed in is en dat is leren en dat zegt ie zelf ook.

Met dit alles wat ik te horen heb gekregen, zijn wij op zoek naar een geschikte plek voor hem, waar hij de rust vindt die hij thuis mist en waar hij zich kan ontplooien in dat waar hij goed in is: LEREN. We hebben informatie gevraagd bij een school-internaat in Belgie. En dan denk je misschien "maar daar is het waarschijnlijk drukker als thuis", ja en nee. In de crisis zaten ook 4 kinderen en toch vond hij het daar fijner dan thuis, het gaat namelijk niet om het aantal mensen maar om hoe hij zich in een situatie voelt, en wat ze hem bieden, nog meer structuur als thuis. En dat is wat hij op zo'n school-internaat ook krijgt, de juiste begeleiding bij het leren, voldoende mogelijkheden om te sporten en hij kan zich ook lekker terugtrekken.

Ik hoop zo dat ik mijn zoon gelukkig kan maken, want het liefst wil ik hem bij mij in de buurt houden maar als dat betekent dat hij ongelukkig is en liever dood wil, dan ben ik zelf een slechte moeder vind ik. En als mijn zoon op zo'n school-internaat, zich gelukkig voelt en met veel plezier naar huis komt dan ben ik de gelukkiste moeder van de wereld, want tenslotte wil je alleen het beste voor je kind, of die nou bij je woont of niet, het blijft mijn zoon.

En ik hoop dat ie weer zichzelf wordt en van zichzelf gaat houden en gelukkig wordt.

Deze beslissing is heel heftig en erg moeilijk voor iedereen binnen ons gezin, en ik zit soms echt met mijn handen in het haar als ie weer eens een boze bui heeft, maar ik ga er voor zorgen dat mijn zoon weer gelukkig wordt.

een moeder

Reactie voor op de website?

29.21. Zoals reeds ook al is aangegeven; ppd-nos of asperger?

Zonder uw kind in een hokje te plaatsen; na het lezen van uw verhaal moest ik direct aan een stoornis binnen het autistisch spectrum denken. Kinderen met autisme hebben veel structuur nodig (wat gaat er op de dag gebeuren); u geeft al aan dat uw kind in de vakanties ander gedrag gaat vertonen. Veranderingen zijn voor autisten vaak moeilijk te begrijpen. Zij zien de wereld als zeer chaotisch. Hierdoor kunnen zij gefrustreerd raken. Vele beschrijvingen over uw zoon doen mij denken aan autisme of een aanverwante stoornis; zich richten op 1 ding (horror), vaak 1 uitgesproken interesse, geen tijd van besef, intelligent zijn (asperger), vriendjes die jonger of ouder zijn, omdat met leeftijdgenootjes moeilijk om kan worden gegaan.

Daarnaast vind ik het vreemd dat geen enkele hulpverleningsinstantie een diagnose kan weten te stellen of iig een test heeft gedaan. Zou, aangezien de leeftijd, gezinstherapie hulp kunnen bieden? Hierbij wordt ook gekeken naar de relatie tussen ouder en kind en welke hulp zij samen nodig hebben (u wilt ook graag hulp over uw opvoeding). Tegenwoordig lopen alle jeugdzorg zaken via bureau jeugdzorg. Zou u zich daar misschien niet aan kunnen melden? Daar krijgt u een vaste hulpverlener (casemanager) die u begeleidt binnen de zorg.

Succes ermee en geef niet op. Studente pedagogiek

Reactie voor op de website?

29.22. Hoe nu verder

Wat kom ik hier veel integen van mn zoon. Het is een verschrikking om elke dag maar strijd en ruzie in huis te hebben. Als hij het antwoord NEE krijgt slaan de stoppen door en bedreigt hij mij, of wenst ons dood. Hij wil het huis uit, maar wel in zn dorp blijven. Het is nu zover dat wij hem een keuze gesteld hebben in swm jeugdzorg. Als hij eind juli niet gaat werken, gaat hij de deur uit.

Hij verziekt en terroriseert de heleboel hier. Wij zijn nu zover dat hij mag oprotten, voorgoed. Wij zijn hem echt beu. Hoe erg dit ook is, wij hebben alles gedaan wat we konden. Maar hij gaat totaal zn eigen weg.

Hij heeft ons al eens bedreigd met een mes en heeft losse handjes, heeft al een keer in de bak gezeten, daar heeft hij het best naar zn zin gehad. Nu van ons mag hij.

een wanhopige moeder
die het voor de rest van het gezin opneemt, dan maar zonder zoon

Reactie voor op de website?

29.23. Herkenbaar

Pfffff, eindelijk eens een ouder die in het zelfde schuitje zit als wij.

Ik heb namelijk een zoon van bijna achtien. We worstelen nu een kleine 3 jaar met problemen. In de eerste instantie dachten wij dat het alleen het puberen was waar hij moeite mee had en het feit dat zijn eigen vader hem keer op keer liet vallen als een baksteen. Dit zal overigens wel deel uitmaken van zijn gevoel.

We zijn in de eerste instantie terecht gekomen bij de GGZ afdeling jeugd. Hier werden testen gedaan waaruit bleek dat hij geen ADHD had en een gemiddeld IQ heeft van 111. Koppie-koppie genoeg zou je zeggen. En daar ontbreekt het hem niet aan. Hij heeft zijn middelbare school afgesloten met een aantal prachtig mooie cijfers. Hoewel mijn vriend en ik hem voordurend moesten aansporen om toch door te gaan.

Bij de GGZ werd alleen verteld dat wij ons moesten aanpassen aan zoonlief. Maar op een gegeven moment lukt dat niet meer. We botsten voordurend tegen weerstand op. Als wij A zeiden, deed zoon dus B en andersom. De problemen stapelden zich op en de spanning in huis was om te snijden. Sociale contacten onderhield hij helemaal niet. Op een gegeven moment kwam hij in contact met een groep jongeren die voordurend op straat rondhingen. Ook dit bleef voor problemen zorgen.

Het afgelopen jaar gingen er steeds meer dingen mis. Zijn baan, aanstelling voor 1 jaar, raakte hij kwijt door gewoonweg niet op te komen dagen of zich ziek te melden. Dan troffen we hem, rokend, thuis in bed aan. Uiteindelijk liep dit zo uit de hand dat we hem uit huis moesten plaatsen. Op datzelfde moment kregen wij een ander huis toegewezen in een ander stad. Onze zoon ging hierdoor nog meer dwars liggen. Samen met de ingeschakelde jeugdzorg hebben wij hem in een doorgangshuis laten plaatsen om voor iedereen wat meer rust te vinden.

Er werden door jeugdzorg mogelijkheden aangedragen zoals het PEL (project Ervarend Leren). Hierbij zou hij voor 5 maanden naar Frankrijk gaan. Hem werd door leeftijdgenootjes verteld dat dat alleen voor criminelen was en dat hij 5 maanden geen contact mocht hebben met de buitenwereld. Het draaide er op uit dat hij weigerde om te gaan.

De andere mogelijkheid was dat hij datzelfde kon gaan doen op een boerderij in Brabant. Ook dit wilde hij niet.

Uiteindelijk werden wij met onze rug tegen de muur gezet en we moesten hem komen halen. Dus dat doe je dan ook. Maar zoonlief ging weer dwarsliggen en nam de kuierlatten. Was zonder geld op de trein gestapt. We hebben hem terug kunnen lokken maar een aantal dagen later vertrok hij weer. Ditmaal naar zijn geboortestad Breda. Hier wonen zijn neven en nichten die hem opvingen.

Veertien dagen later heeft hij met zijn even oude neef een ernstig auto-ongeluk gehad waarbij hij zijn nek heeft gebroken en zijn neef overleden is.

Zijn gedrag en al de dingen die wij meegemaakt hebben hebben heel veel overeenkomsten met het aspergersyndroom. Dit wat ik hierboven heb verteld is nog maar het topje van alles wat we hebben meegemaakt en het ook allemaal TE veel om dit hier nu neer te zetten. Het doet me wel goed om te weten dat wij niet de enige zijn die tegen dit soort problemen aanlopen.

Reactie voor op de website?

29.24. re op; hoe nu verder

Zover zijn wij nu ook. Heftige problemen zijn er al lang met hem, kon toen en nu niet overweg met stiefmoeder en vader die altijd achter haar staat. Daar was hij niet meer welkom, moest maar naar een internaat gaan.

Was ik het niet mee eens en hij is bij mij gebleven, hier waren immers geen problemen met hem. Die zijn een aantal jaren later alsnog begonnen hier. Supergrote bek tegen mij, doet alleen maar wat hij wil, accepteert geen gezag, terroriseert de boel hier.

Autisme verwante stoornis heeft hij niet (2x laten onderzoeken) zijn broer heeft wel pdd-nos (en die is vele malen makkelijker in de omgang). Nu wil hij naar het hbo maar eist dat IK zijn beurs regel, zoniet dan blijft hij wel thuis zitten. Ik ben die eeuwige strijd zat, hij eist alleen maar en geeft niks, is totaal respectloos naar mij toe. 3 keuzes geef ik hem 1 SAMEN die beurs regelen 2 niet naar het hbo, prima, maar dan wel werken (wat hij weigert) 3 hij vertrekt maar en zoekt het maar uit.

Het gekke is, naar buiten toe vertoont hij heel beleefd gedrag, heeft nog nooit van zijn leven rottigheid uitgehaald zoals veel probleemkinderen doen, heeft ook geen verkeerde vrienden.

Het lijkt wel alsof hij mij gewoon niet moet, of het op mij projekteert wat hij dankzij vader door de scheiding mee heeft gemaakt. Zijn hulpverlener zegt dat hij veranderd is, beter na denkt over zijn gedrag. Alleen merk ik er niks van.

Nog een opmerking over vele reacties; je kunt uit een stukje levens verhaal niet denken dat er pdd of adhd ofzo in het spel is, er zijn nog legio dingen die erop lijken (odd bv) en bovendien is elk mens en zijn gedrag anders en uniek, dat geldt evengoed voor mensen met pdd/adhd. ik heb ook adhd en herken mijzelf totaal niet in het verhaal. En wat betreft medicatie voor adhd, ook dat verschilt per persoon. Ik merk helemaal niks van ritalin en soortgelijke medicijnen.

Reactie voor op de website?

29.25. Herkenbaar

Heel herkenbaar allemaal. Ben zelf al ruim 5 jaar bezig geweest met de ggze voor mijn dochter van nu 12 jaar. Was altijd boos: gillen, schreeuwen, altijd bij alles nee. Volgens testen bij de ggze: hechtingstoornis.

Mijn dochter is met 3 jaar in oppasgezin verkracht en op 4 jaar ging ik scheiden, en is ook haar broertje geboren. Veel meegemaakt voor zo'n jong kind.

Wat deed de jeugdzorg met haar: niets er werd niets met het kind gedaan. Tot december2005 elke dag schelden, slaan, schreeuwen, dreigementen, de boel continu terrioseren. 2 keer crisisdienst in huis, deden niets met kind. Door geweld en agressie is ze op 13 februari met de politie meegenomen en op 14 februari had ik een gesprek in Herlaarhof in Vugt. En is er verbetering, nee loopt van herlaarhof gaat dan met vreemde man mee, doet sexualiteit met jongens op de groep enz enz. Gister liep het fout, ze was een week thuis, ging goed maar gisteravond zou ze naar haar vader gaan. Ze was een en al negativiteit, schold, was grof, sloeg mij en overal waar ik naar toe liep volgde ze mij. Later op de avond begon ze me uit te dagen om met een mes in haar pols te snijden krassen daarna begon ze mij tebedreigen met een mes uiteindelijk weer de politie gebeld en weer gekomen ook hun zien geen verbetering enige optie gesloten afdeling in belgie internaat ook daar had de politie goeie ervaring mee. Ook politie loopt tegen de geestelijke gezondheid zorg op het boekt geen vooruitgaang want de diep gang is er niet en kinderen hebben te veel vrijheid.voor jullie ouders allemaal heel veel succes ik ga nu begreipen dat je op een gegeven moment op het moment komt en nu laat ik mijn kind los uit liefde anders gaat heel je gezin er aan onder door. En ik ga vaart zetten dat mijn dochter op een internaat komt in belgie dat is de enige oplossing die ik heb anders raak ik ze defenetief kwijt en kan ik ze uiteindelijk gaan begraven. een moeder die zich ongeloofelijk machteloos voelt.

Reactie voor op de website?

29.26. Aspergerzoon

Hallo,

Wij hebben zelf een aspergerzoon, en herkennen veel van wat je zo beschrijft. Misschien kunnen we je tot hulp zijn. Op dit moment woont er nog een andere jongeman met asperger bij ons in huis. Dit gaat trouwens heel erg goed. Nu moet ik wel zeggen dat wij best veel humor hebben binnen ons gezin. Onze zoon heeft nu zelfs een vriendin en heeft het voornemen om het komende jaar met haar in het huwelijk te treden. Iets wat toch een paar jaar geleden absoluut niet denkbaar was. Kan ik jou mischien een voorstel doen om eens contact met ons op te nemen?

Mijn tel. 06-22694452

hartelijke groeten!

Reactie voor op de website?

29.27. Help!!

hallo ALLEMAAL

ik heb zelf het probleem van mijn ouders mijn moeder heeft al meer dan een jaar een ander!! en ze heeft een jaar gelogen en mijn vader bedrogen! ik heb er iemand om mee te praten. misschien kan jij ook met iemand gaan praten die je kan vertrwouen (vrienden) mijn moeder woont nu ergens anders dat kan dat, dat bij iemand anders ook gebeurt je ziet je moeder wel nog eens (denk ik dan) het kan ook dat bij iemand zo is als bij mij de vader houd nog van iemand en de moeder niet (of anders om) dan kan het zijn dat je bij die gene die wel van die gene houd dan heel verdrietig ziet maar eigenlijk wil ik zelf geholpen worden!! help!! ik wete zelf eigenlijk niet verder!

Reactie voor op de website?

29.28. Voortgezet onderwijs voor Aspergers

Mijn zoon van 15 lijdt aan het Syndroom van Asperger en ook bij ons is al een lange weg afgelegd. Hij zit inmiddels in de 4e klas VWO (eerste 3 jaren gymnasium) en dreigt nu op school ook helemaal vast te lopen. Het systeem van de bovenbouw, waarin zelf gepland en zeer zelfstandig gewerkt moet worden, het veelvuldig samenwerken aan projecten, uittreksels en verslagen maken, en het gemis aan gevoel bij de talen, maken het hem eigenlijk niet mogelijk om ooit een diploma te halen in het reguliere onderwijs.

Nu heb ik bij geruchte vernomen dat er ouders zijn die voor hun kinderen een goed alternatief vinden bij internaten in Belgie. Is er iemand die hier ook van weet of hier al ervaring mee heeft opgedaan? Overigens: mijn zoon gebruikt als medicijn momenteel Risperdal. Daarover heb ik nog niemand zien schrijven. Ervaring?

Dank voor jullie reacties en sterke allemaal!

Reactie voor op de website?

29.29. Dit komt me bekend voor

Uw hele verhaal komt me zo bekend voor. Ook ik was altijd een alleenstaande ouder en had dezelfde problemen die u hier beschrijft. Alleen is mijn zoon, nu 18, altijd heel outgoing geweest. Hij heeft dan weliswaar veel "vrienden", maar ziet niet dat het geen goede vrienden zijn. Hij is ook snel geïrriteerd en dat komt, doordat ze niet kunnen comuniceren op de juiste manier en dan gefrustreerd worden, uit die frustratie volgt woede. Bij hem werd eerst ADHD vastgesteld, 10 jaar ritalin en op zn 15de pas de diagnose PDDNOS. Ook keek bij mij het RIAGG alleen naar de medicatie en zag niet dat ie ook ander gedrag vertoonde, die ik alleen zag.

Mijn zoon kan ook zo goed schelden en uitvallen naar mij. Hij kan ook moeilijk rekening houden met anderen. Hij vertoont ook vaak gewenst sociaal gedrag, maar gedraagt zich er niet naar. Gelukkig zijn er nu veel meer mensen gespecialiseerd in autistische stoornissen dan vroeger. En de ambulant begeleidster die wij nu hebben heeft alles wel door en kan hem krijgen waar hij moet zijn. Ook hij vertoont een enorme weerstand tegen veranderingen. Alles moet t liefst blijven zoals t is. Alleen dingen die in zijn voordeel zijn doet hij.

Het is erg zwaar om met een autist te leven en helemaal als de diagnose laat is gesteld. Dat betekent dat zn ontwikkeling stilstaat al die tijd en de aangelegde paden in zijn brein haast onveranderlijk zijn geworden. Daarom is behandeling zo vroeg mogelijk zo belangrijk. Hoe ouder ze worden hoe moeilijker het is. Zoek hulp, want alleen kan je het niet.

Sterkte. Miranda

Reactie voor op de website?

29.30. Alles komt goed

Toevallig kom ik op u artikel terecht. Door de ervaring met dit probleem kan ik zeggen allereerst. Vrienden krijgje en ontmoetingen afspraken maakje. Verder zou denk ik de padvinders misschien een uitkomst zijn als hij van avontuur enz houdt.

Je moet hem leren los laten ook al is dat nog zo moeilijk. Sport is ook een uitkomst, een visklub bvb. enz. En verder troost u met de gedachten dat zij toch de weg naar hoe hij het leven wil zal vinden. Immers ouders kunnen het zo goed menen, dat werkt niet. Deze mensen hebben onder vinding nodig en ervaring daar kunnen zij hun energie in kwijt wat hun boeit. Dan zal er een last van u afvallen en hij een pracht kerel worden. De tijd zal het leren want mijn zoon van 40 scheldt nog steeds, dat is hun uiting van beleven, vooral als de spannig hoogs is.

Veel lief Maria, en mail nog eens kunnen wij wat praten over deze problemen toch.

Reactie voor op de website?

29.31. 26.22 Wanhopig

Ik heb een broer van 26 die de hele boel thuis terroriseerd. Alles draait om hem en hij maakt het gezellige gezinsleven onmogelijk. Hij zit duidelijk met zichzelf in de knoei maar goed hij wil ook geen hulp. Hij is erg kwetsend in de dingen die hij zegt tegen mijn ouders en mijn gehandicapte zus. Mijn ouders trekken het niet meer, en ik kan dit allemaal niet meer aanzien. Laatst stuurde hij mijn ma een sms dat ze kanker ouders zijn, hij schijt heeft aan hun en ook aan mij en mijn zus en dat zij echt niet kunnen opvoeden etc etc.

Ik ben zelf uithuis en nu zwanger en ook daarop zegt hij dat mijn ouders nooit een goeie oma en opa zullen zijn. Nou mijn ouders zijn de beste echt waar! Hij zegt ook vaak dat hij de baas is en vindt het maar al te leuk als de dingen gaan zoals hij wil. Nooit kunnen we eens gezellig samen zitten als hij thuis is. Mijn broer woont dus nog thuis en gaat ook echt niet uithuis zegt hij. Momenteel heeft hij ook weer geen werk.

Weet iemand hoe je een volwassen iemand toch de hulpverlening in krijgt of anders het huis uit?

gr een wanhopige dochter

Reactie voor op de website?

29.32. Re: wanhopig

Kan die broer niet het huis worden uitgemieterd? Dit is te erg voor woorden. Snap dat je wanhopig bent. Zijn je ouders niet bij machte om hem zelf op straat te zetten?

Reactie voor op de website?

29.33. Hoe nu verder/ Tip:

Beste ouder,

Na het lezen van Uw bijdrage het volgende: ook ik ben alleenstaande ouder van 2 kinderen met een beperking (oudste is 19, laag nivo met ADHD en gedragsstoornis; jongste is 17, Asperger, bovengemiddeld begaafd maar heeft veel problemen met contacten) en ook voor mij is het haast ondoenlijk (financiëel) om e.e.a. goed te begeleiden.

Daarom heb ik via Buro Jeugdzorg een indicatie voor een PGB (persoonsgebonden Budget) aangevraagd en gekregen. Hiermee koop ik (voor de jongste) zorg (activerende en ondersteunende begeleiding en logeer/vakantie-opvang) in. Misschien voor U een tip?

Betr. 28.28: Mijn oudste slikt sinds 4 jaar Risperdal (2x daags 1 mg.), werkt fantastisch (concentratie en "boze buien" zijn aanzienlijk verbeterd) maar heeft wel een behoorlijke gewichtstoename veroorzaakt.

Ineke

Reactie voor op de website?

29.34. Wanhopig

Wij hebben een zoon (19) en een dochter (13). De zoon heeft een forse ADHD en woont nog thuis. Al sinds zijn vroege jeugd hebben we grote gedragsproblemen met hem. Hij heeft zeer opstandig gedrag en is verbaal zeer sterk.Al vanaf kind is hij zeer dominant.

Uiteraard hebben wij al vroeg hulp gezocht, hij is opgenomen geweest op een jeugdafdeling van een psychiatrische afdeling en heeft toen Ritalin voorgeschreven gekregen, inmiddels gebruikt hij Conserta.

Altijd zijn er problemen met hij trekt zich niets van huisregels aan en leeft alleen voor zichzelf. Hij doet niets thuis, geen huishoudelijke taken en maakt alleen maar rotzooi die zijn moeder dan weer op moet ruimen. Met heb kunnen we absoluut niet praten sterker nog hij wil helemaal niet praten.

Hij is door maatschappelijk werk doorverwezen naar een psychiater maar hij zegt: ik heb geen problemen met mijn ouders, maar mijn ouders hebben een probleem met mij. Bovendien stelt hij zich op het standpunt; ik mankeer niets dus waarom zou ik mij laten behandelen?

Altijd is er onder het eten ruzie aan tafel, ook met zijn zus. Zij is vanaf haar geboorte opgegroeid met problemen met hem. Hij kan haar bloed wel drinken en laat dit duidelijk merken aan haar!

Als hij thuiskomt eist hij dat er onmiddellijk gegeten wordt want hij heeft haast! Op zichzelf gaan wonen wil hij niet.

Wij zijn ten einde raad want zo valt er niet meer te leven voor ons. Wie kan ons raad geven aub?

Leo

Reactie voor op de website?

29.35. Toch proberen hulp in te schakelen

Beste Leo,

Probeer via de huisarts toch hulp in te schakelen. Je kunt je zoon niet dwingen, hij is namelijk boven de 18. Dat maakt het juist zo moeilijk. Je zoon zal zelf moeten inzien dat hij hulp nodig heeft. Pas als hij een gevaar wordt voor z'n omgeving of zichzelf kan er hulp "opgelegd" worden.

Neem je dochter ten alle tijden in bescherming, het is voor haar niet goed om steeds met een "vijandige" broer te hebben. Bespreek met je echtgenoot wat jullie wel niet tolereren en trek samen één lijn tegen je zoon.

Je hoeft niet álles te accepteren, hij kan zich normaal aan de regels houden. Probeer met je zoon duidelijke afspraken te maken waaraan hij zich te houden heeft. Zeg ook tegen hem dat hij anders maar eens moet gaan denken aan zelfstandig wonen (ook al is dat nog zo moeilijk omdat je waarschijnlijk weet dat hij daartoe nog niet in staat is).

Het moeilijke van kinderen boven de 18 is dat ze voor de wet wel als volwassene gezien worden, zelf mogen beslissen, maar dat je als ouders nog wel financieel moet ondersteunen als ze nog een opleiding volgen. Veel succes, en ik hoop dat het jullie lukt om een oplossing te vinden.

Nell

Reactie voor op de website?

29.36. Instanties

Wellicht kunnen de volgende instanties jullie helpen:

www.zozijn.nl (werkt alleen in Gelderland en Overijsel).

www.mee.nl werkt in meer provincies.

Roos

Reactie voor op de website?

29.37. Douchen

Reactie op Hoe nu verder?

Ik heb een vraag!

Heb een puber tijdelijk in huis van 15 jaar, die niet wil douchen en geen schone kleding aan wil trekken. Hoe ga ik daar mee om? Graag een oplossing!

Nel

Reactie voor op de website?

29.38. Waar komt ie vandaan?

Nel,

Zonder te weten waarom die puber momenteel bij u vertoeft is het moeilijk om antwoord te geven op uw vraag. Heeft hij ouders? In dat geval zou ik vragen hoe zij zelf met dit probleem omgaan.

Wat mijn eigen kinderen betreft, toen die pubers waren verzamelde ik soms de vuile kleren als ze sliepen omdat zoiets weer werk uitspaarde in de ochtend en de was meteen de tuin in kon. U kunt hem/haar natuurlijk zeggen dat u een bepaald niveau van aanpassing en hygiene verwacht, maar als dat verzoek genegeerd wordt en het u stoort dan bent u volgens mij niet verplicht om dit gedrag te tolereren.

Dan lijkt het me voor iedereen beter dat hij terugkeert naar waar hij vandaan komt. Als hier een diep probleem achter schuilt en er beroep op u is gedaan om te helpen dan ligt de zaak natuurlijk anders. Dan heeft hij bijzondere begeleiding nodig.

Annemieke

Reactie voor op de website?

29.39. Douchen

Ik reageer op: waar komt ie vandaan.

Allereerst bedankt voor de mail. Deze kleinzoon is voor een jaar uit huis geplaatst wegens drankmisbruik moeder, evenals de 2 andere kleinkinderen naar een pleeggezin, en hij bij de grootouders. Vandaar ons probleem!

Hoe zou je dat probleem met douchen in ons geval nu op moeten lossen? Wie weet raad?

Nel

Reactie voor op de website?

29.40. Douche rondvraag

Beste,

Misschien moet hij nog hard wennen en zijn die eigen kleren met zijn geur zijn houvast.

Ik zou proberen: als je ermee in de winkel staat, zeggen dat hij de wasverzwachter mag gaan kiezen. Welke? Wat jij een goede geur vindt, kies maar :) Idem voor zeep en doucheprodukt. Kan werken, me dunkt.

Een andere huisgenoot kan zeggen dat hij toch wel echt een douche moet nemen (werkt bij ons, broer/zus die aan puber zegt "ga ja alsjeblief toch douchen!!" )

Eens polsen of er leuke meisjes bij hem in de klas zitten... Wat aansturen dat ze hem best wel leuk vinden. Dat hij toch in orde moet zijn. Dat 's ochtends een douche nemen echt een dag goed kan starten ... eventueel een deodorant kopen, vinden mijn pubers vooral de max, en ja, werkt nog zo goed als je eerst een goede douche nam.

Kledij zou ik (ik ben moeder van vijf kinderen, met pubers) sowieso in de wasmachine stoppen. Als zij zaken in de wasmand gooien (1 trui even aangedaan, nog netjes) haal ik die eruit en plooi hem netjes weer op. Als zij zaken aandoen die echt vuil zijn (favoriete stukken) zeg ik "kom, geef dat hier, als ik die nu in de wasbeurt stop, kan het snel gestreken worden en heb je het morgen terug om aan te doen. Nu is het echt niet om aan te zien, die kraag.... Straks krijgen we het niet meer proper." Vaak zijn ze dan gemotiveerd om het snel uit te doen. Ook werkt als ik zeg, "neem je eens een goede douche, je zal je veel frisser voelen."

Als dat alles niet werkt, is er mogelijk een ander probleem. Depressie, geen fut voor niets? Dan zou ik hem meenemen op gesprek naar een hulpverlener voor jongeren. Maar zo een vaart hoeft het niet te lopen. Hij moet zijn plekje wellicht nog vinden bij jullie, en dat jullie nog wat moeten zoeken is ook zo normaal. Het komt zeker goed! Succes ermee.

Met vriendelijke groet, Anna

Reactie voor op de website?

29.41. Kleren en hygiene

Nel, nu begrijp ik de achtergrond wat beter. Deze jongen heeft duidelijk al heel wat meegemaakt en heeft volgens mij geen hoge dunk van zichzelf. Hier heb ik wat persoonlijke ervaring. Ik heb een hoog opgeleide en intelligente zoon die er niettemin 10 jaar lang als een schooier bijgelopen heeft. Lange, onverzorgde haren, 2 keer in de week scheren, schoenen met gaten, gerafelde broeken. En op zijn manier heel kieskeurig met kleding die zwart of donkergrijs moest zijn en van een bepaalde snit.

En wat zat daar achter? Het was een gebrek aan zelfvertrouwen, dus werkte hij onder zijn niveau en wilde in geen geval de indruk wekken een Jopie Popie te zijn of hoge verwachtingen te scheppen door er b.v. goed verzorgd bij te lopen. Oh, en hij drumt in zijn vrije tijd, dus dit uiterlijk hoort er misschien een beetje bij. Het kwartje is eindelijk aan het zakken en niet voor zijn tijd. Forceren kun je helaas niets.

Maar u wilt praktische raad. Op de een of andere manier moet u hem helpen wat meer zelfvertrouwen te krijgen door er achter te komen wat hij graag en goed kan en hem daarin steunen. Geef hem de aandacht die hij door de problemen thuis niet gekregen heeft, help hem met het organiseren van zijn huiswerk en zijn kamer, geef hem thuis enkele taken zoals b.v. de afwas, praat aan tafel over dingen die er in de wereld aan de gang zijn. En, zoals iemand al zei, trakteer hem op wat nieuwe kleding die hij zelf kiest en toilet artikelen. "Zeur" niet over zijn uiterlijk, maar laat hem op een subtiele manier wel weten dat een lichaamsgeur niet prettig is voor anderen. Het zal allemaal wel wat tijd in beslag nemen, en ik hoop dat het goedkomt.

Annemieke

Reactie voor op de website?

29.42. Onmacht

Reactie op Hoe nu verder

Beste ouders,

Als eerste wil ik jullie allemaal een compliment geven voor het feit dat jullie op deze manier advies, steun, tips zoeken om te zorgen dat jullie thuissituatie te hanteren is. Ik kan me goed voorstellen na het lezen van jullie verhalen dat jullie met de handen in het haar zitten en niet meer weten wat jullie moeten doen. Ik vind het wel verontrustend om te lezen dat veel ouders in contact zijn met verschillende hulpverleners, maar nog steeds het gevoel hebben dat zij niet weten wat ze moeten doen. Dat zou niet moeten mogen!!!

Ik hoop dat een ieder van u snel meer rust krijgt, en dat jullie weer meer positieve kanten kunnen zien! Want besef dat dit ook voor uw kind erg moeilijk en kwetsend is, ook al lijkt dit absoluut niet zo. Voor veel pubers is een grote mond en agressie, het afweren van ouders het enige wat ze kennen binnen moeilijke situaties. En wanneer zij hier dan ook keer op keer een reactie op krijgen, zal dit gedrag aanhouden.

Ik heb 14 jaar ervaring binnen de jeugdhulpverlening en ik heb helaas mogen aanschouwen van dichtbij hoe deze situaties aflopen (met een opname in een 24 uurs instelling) en dat is voor niemand een pretje, ook al lijkt dat misschien in de eerste instantie wel zo. Mocht u tips willen dan hoor ik dat graag.

Vriendelijke groet, Sabine Koenders (PuberTalent)

Reactie voor op de website?

29.43. Machteloos

Wie weet wat met mijn zoon aan de hand kan zijn? Het begon al op zijn 9de jaar. Veel snoep, broodbeleg stelen (vonden wij in zijn bedlade). Verhuisd door baanverandering man. Cash geld gestolen, dat ik even op een kastje had gelegd, omdat ik naar mijn werk moest. JPP ingeschakeld. Twee verschillende hulpverleners gehad. Mocht niet baten. Vorig jaar geld gepind en later met de eurocard, maar liefst € 670,00. Als je vraagt waar dit gebleven is, krijg je geen fatsoenlijk antwoord. Nieuwe kleding etc. vind je niet in huis. Datzelfde jaar blijven zitten.

Particuliere hulp gehad, echter doet dit af met laat hem een contract ondertekenen. Huisarts ingeschakeld, doorverwezen naar GGZ. Nu zijn wij ruim een half jaar verder, nog steeds geen oproep voor onderzoek, wat na de intake wel als wenselijk werd beschouwd.

Kort geleden ontdekte ik dat mijn sieraden er niet meer waren (erfstuk bij). Zoon heeft bekend dit bij een goudsmid ingeleverd te hebben. Met dat geld koopt hij alleen maar eten en drinken, terwijl hij dit thuis krijgt. 2 dagen geleden onthutste ouders aan de deur. Hetzelfde sieraden gestolen (eveneens erfstukken)en bij goudsmid en juwelier ingeleverd. Daarnaast heeft hij feesten bij ons thuis georganiseerd, toen wij niet thuis waren. Andere zonen moesten dan zijn troep opruimen. Krantenwijk gehad, folders vond je op zolder. Bij een Chinees gewerkt, meldde zich ziek en ging carnaval vieren.

Wij dachten dat het goed met hem ging, haalt nu goede punten. Wij zijn ten einde raad. Wat is het de volgende keer? Toont weinig berouw. Inlevend vermogen ook niet. Verantwoordelijkheid nemen is moeilijk voor hem. Enorm manupuleerbaar. Nu bij bureau HALT geweest ivm 10 x te laat op school. Ook komt hij regelmatig te laat thuis of komt niet eten zonder vooraf mededeling/vragen. Zelfs is hij een keer weggebleven 's-nachts. Te laat kun je nog puberaal noemen, maar de andere feiten is sterk grensoverschrijdend, danwel crimineel.

Wie weet raad?

moeder

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Hoe nu verder?

  1. PDD-NOS?
  2. Hoe wij ermee puzzelen
  3. ADHD-gedragsstoornissen
  4. Belangstelling?
  5. En de school??
  6. ADHD kinderen vragen veel aandacht
  7. Mischien een idee
  8. Aan autisme verwante stoornis
  9. Meeleven
  10. ADHD en gebruik van suiker
  11. Samengesteld gezin 4 kids 2 met pdd-nos
  12. Ik heb ADHD
  13. Riagg
  14. Na 10 jaar hulpverlening eindelijk de diagnose
  15. Eigen gevoel ouders!
  16. Asperger zoon van 17 jaar
  17. Asperger
  18. Sova training gericht op Asperger
  19. Re: Na tien jaar hulpverlening eindelijk een diagnose
  20. Met je handen in het haar
  21. Zoals reeds ook al is aangegeven; ppd-nos of asperger?
  22. Hoe nu verder
  23. Herkenbaar
  24. re op; hoe nu verder
  25. Herkenbaar
  26. Aspergerzoon
  27. Help!!
  28. Voortgezet onderwijs voor Aspergers
  29. Dit komt me bekend voor
  30. Alles komt goed
  31. 26.22 Wanhopig
  32. Re: wanhopig
  33. Hoe nu verder/ Tip:
  34. Wanhopig
  35. Toch proberen hulp in te schakelen
  36. Instanties
  37. Douchen
  38. Waar komt ie vandaan?
  39. Douchen
  40. Douche rondvraag
  41. Kleren en hygiene
  42. Onmacht
  43. Machteloos

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.