Groot Gezin
Pubers
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

19. Kind weggelopen

Wanneer je kind wegloopt, is dat heel naar. Maar de gevolgen kunnen het nog veel erger maken, kijk maar op Weggelopen kind.

Reactie voor op de website?

19.1. Weggelopen kind

Ik heb de brieven over het 14 jarige meisje aandacht gelezen.

Op 16 jarige leeftijd liep mijn oudste dochter weg. De eerste twee weken bij kennissen, toen naar huis. Ermee gesproken, twee weken rust en hoop en de zomervakantie was voorbij. Ze komt uit school en het huis was te klein. Die dag kwam het tot een handgemeen. Beiden liepen wij kwetsuren op, ik heb toen het RNO gebeld, en gevraagd of ze met mijn dochter konden praten. Dit kon ik niet langer dulden in het gezin. Net een jaar een zware scheiding achter de rug en nu een puber in de hoogste nok. Het RNO praat met haar en bellen op. Ze wil niet meer thuis wonen, en op kamers gaat ook niet. Het wordt een kindertehuis, vrijwillige uit-huis-plaatsing. (De kinderbescherming vertaalt dit: uit huis gezet, psychische en lichamelijke mishandeling. Ouder komt haar afspraken niet na en weigert beslissingen te nemen in het belang van het kind.)

Ze zit op de MAVO en alle kosten zijn betaald voor het lopende schooljaar. Ook krijg ik de ouderbijdrage naar leeftijd. Op dat moment heb ik nog vier jongere broertjes en zusjes en een inkomen op bijstandsnivo. Ik betaal gewoon. Dan komt het. Dochter slaagt voor haar MAVO en zonder dat ik kan participeren wordt er met haar vervolg onderwijs uitgezocht. Een speciale HAVO school, die niet in het boekenfonds valt. Inmiddels is zij 17 jaar en niet meer leerplichtig. Of ik even de onderwijskaart wil tekenen en de boeken f 1000,= wil betalen. Nee, dus. Kan ik niet betalen. Niet dat ik haar het onderwijs misgun, maar je moet er wel de capaciteit en de inspanning voor kunnen leveren. Door haar enigszins te kennen heb ik ook geen zin in een duur experiment.

Ik weiger mijn medewerking als geldkoe. Wetende dat ze vrijwillig is geplaatst en ik het gezag nog heb, schrijf ik haar op de nieuwe school uit. Ik wordt gedreigd met Kinderbeschermingsmaatregelingen. Mij ex, haar natuurlijke vader wordt door het kindertehuis naar de kinderbescherming gestuurd. Ik kom hem onderweg tegen en samen gaan wij daarna toe. Ik vraag hem, wat hij denkt daar te doen. Dat wist hij zelf ook niet. Het enige dat hij wilde was, dat de rekeningen betaald werden. Ik bied hem het gezag aan en clever zegt hij: en de rekeningen zeker erbij. Ja, en ook de ouderbijdrage, verzekering, ziekfonds ect. Hij bedankt me.

De raad heeft geen dossier op dat moment en ook toen niet gemaakt. Dus wij samen naar het Kindertehuis verhaal halen. Nul op het request. Het belang van het kind gaat voor. Er wordt geen rekening gehouden met de gezinssituatie, alleen met de nukke van een puber die het heel hoog speelt. Ik heb huisregels die rekening houden met alle gezinsleden. Maar die wil mijn dochter niet accepteren. De gevolgen zijn voor beiden en alleen verliezers komen eruit. (Het non-communicatie en weigering van mij, dochter wil ook niet!!. Wordt vertaald door de kinderbescherming: Dochter voelt zich aangedaan, dat ouder geen contact wenst).

Dochter gaat als 17 jarige op kamers en krijgt een baantje en later komt ze in de jongerenpool. Die informatie krijg ik niet van het kindertehuis, ook niet naar verschillende verzoeken (schriftelijk). Dus blijft de ouderbijdrage doorlopen, omdat ik niet kan aantonen dat ze eigen inkomen heeft boven het gestelde wettelijke minimale bedrag voor vrijstelling van ouderbijdragen. Het ziekfonds wil wel meewerken, omdat ze bij mij wordt uitgeschreven. Van een lieve medewerker krijg ik een bewijs, dat ze uitgeschreven is op mijn polis en de reden en vanaf wanneer. Het LBIO accepteert de brief van het ziekenfonds en met terugwerkende kracht krijg ik de ouderlijke bijdragen kwijtgescholden.

Nu 7 jaar naar datum, wil ik naar New Zealand, met mij nieuw partner. De Visa zijn rond en de scheiding is lang geleden. Ik heb het eenoudergezag en bepaal de woonplaats van de kinderen. Mooi niet. Ik denk een bezoekregeling met mijn ex te regelen, voor de huidige minderjarige kinderen (17, 15 en 10). Mijn oudste is inmiddels 23 en wil in het buitenland een Islamiet trouwen! Die van 17 wil al niet meer naar hem toe sinds ze 12 is. Ook toen had ik de kinderbescherming aan de lijn. Of ik eens wilde komen praten, mbt de toekomst tussen vader en dochter van 12. Ik zeg de afspraak af met de mededeling, dat ze rust wil, dat wij haar vader (een maatschappelijk werker van de jeugdpleegzorg te Rotterdam) op de hoogte hebben gebracht, persoonlijk en met een schrijven en dat wij in onze toekomst zitten. Dit is nu zo'n 5 jaar geleden, hij benadert haar met één keer per jaar een kaart op haar verjaardag. Het heeft haar goed gedaan, de school heeft er niet onder hoeven lijden.

Zit nu ze in 5 VWO en heeft het naar haar zin. Ze heeft duidelijk voor zichzelf gekozen.(Kinderbescherming vertaald dit: ouderverstoting en ouder stimuleert haar niet positief om omgang te hebben met haar vader!!!)

Vader wil dus niet dat zijn kinderen naar het buitenland gaan. Van twee kinderen eist hij het gezag op (15 en 10). Hij heeft het voordeel dat ik een nieuwe moeilijke puber (15) in huis heb. De laatste twee jaar niet anders dan met hem bezig geweest, hem naar school te krijgen. Hij is inmiddels van MAVO/HAVO naar VMBO praktijk gegaan. Is twee keer naar vader weggelopen en weer terug gekomen. Ik heb op beide scholen (oude en nieuwe school) voordurend contact. 's Morgens al bellen of hij op school is aangekomen. Maar ook zo de scholen. De docenten worden dol van hem, om zijn uitdagende houding en het storende gedrag in de klas. Hij is een gangmaker en provoceert. Is op school brutaler en onbeschofter dan thuis. In eerste instantie geloofde ik de school niet. Omdat ik mij zoon zo niet kende, tot dat hij zijn kracht thuis met mij ging meten. Toen zag ik waar zij op school al veel langer mee te maken hebben. Ik verzin disciplinaire straffen, voor het spijbelen en het te laat komen. Zijn cijfers hollen achteruit. Daar maakte ik me maar niet druk om, eerste maar eens meer motivatie om überhaupt naar school te gaan. De school werkt helemaal mee.

Ik laat hem huishoudelijke klussen doen, als WC schoonmaken, badkamer soppen, afwas doen, kamer opruimen. Het is ongelooflijk, hij vindt het leuk. En wij hebben er ook nog wat aan, het huis wordt schoon. Maar het gaat zoon lief (14) vervelen en hij gaat weigeren. Ik verzin wat anders. Computeren vindt hij leuk. De school kent geen klassenboek en ik maak er een voor mij zoon. Elke les wordt er door de docenten afgetekend. Huiswerk ingeplaatst en opmerkingen in geschreven. Het gaat prima. Hij vindt het wel stom, om met zo'n boekje te lopen, maar de opmerkingen van de leraren en de aandacht na schooltijd en de beloning om te kunnen computer doen de rest. Hij haalt zijn cijfers op, alleen niet voldoende om naar de HAVO te gaan. En daarnaast in de tweede klas is het resultaat niet meer voldoende voor de MAVO. Hij moet van school af.

Inmiddels is zijn vader voor de tweede keer getrouwd en achter de school gaan wonen. Het blijkt achteraf, dat mijn zoon daar kwam buiten de bezoek regeling om. Geen probleem zou je zeggen, alleen had ik dat graag eerder geweten. Want het huis is tevens een toevuchtsoord voor spijbelgedrag. En de disciplinaire maatregelen die ik nam, en het aanwezigheidsboekje, vond pa maar stom. Dan is het probleem erg groot en staat zoonlief midden in een loyaliteitsconflict.

Inmiddels heb ik een kindertherapeute aan mijn kind toegevoegd. Een onafhankelijk iemand, die mijn zoon kan helpen met zijn problemen en het gemangel tussen ouders omtegaan. (De vertaling van deze periode, moeder weet niets van het spijbelen van zoon. Is niet betrokken en doet geen inspanning! De kinderen staan onder druk van moeder, zolang de kinderen doen wat moeder zegt, lopen de kinderen geen gevraag. De ontwikkeling van zoon is zorgwekkend. Pa gebruikt zoon's moeilijke jaren, om aan te tonen dat ik een slechte ouder ben.

De rechter geeft opdracht om het te laten onderzoeken. Raad van de kinderbescherming komt erbij. De raad krijgt 7 weken de tijd om een rapport te produceren. Dat had op 10 juli klaar moeten zijn. Inmiddels is de zitting twee keer uitgesteld en nieuwe datum is 8 november 2002.

Het rapport is klaar. Alle minderjarige kinderen zijn gehoord, de school van jongste (10), de therapeute van zoon en ex met partner en ik met partner. De school van mijn zoon die zorgwekkend is, echter niet!

Dan komt het concept rapport. Vreselijk, daar zijn alle gesprekken totaal niet nodig voor geweest. Er wordt naar de conclusie geschreven en de ene verwijzing naar een oud raad rapport na de ander wordt erin vermeld. Ik wist er niet eens het bestaan van. Merkwaardig genoeg zijn de rapporten ouder dan twee jaar en probeert mij in het profiel als dominante, rigide en egocentrische ouder neer te zetten. Kan het belang van de kinderen niet behartigen is duidelijk de boodschap. Ik meende met maatschappelijk werkers van doen te hebben en niet met psychiaters! Hoe kunnen die nou een profielschets van mijn karakter neer zetten.

Ook vader komt er niet goed vanaf. Maar daar zijn ze wat milder tegen.

Conclusie: OTS-er en werken aan gezamenlijk ouderschap! Na acht jaar er alleen voor hebben gestaan.

In 1994 scheidingsjaar, is er een kinderonderzoek geweest. Met dezelfde vraag, waar en wie kan het beste in het belang van de kinderen zorgen. De jongste was toen 2 jaar. Daaruit is gebleken, dat het niet verstandig was dat er een gezamenlijk ouderschap was, omdat de ouders teveel ruzie hadden.(Wij hebben niet dezelfde normen en waarden, dat is erg lastig wanneer je kinderen samen gaat opvoeden. Dan moet je goed kunnen comprimiteren en het ook met rust laten, wanneer je tot een compromis bent gekomen.) Tot op heden kunnen wij alleen ruzie met elkaar maken. Hij kan niet eens meer met mij praten, alles wil hij op papier via zijn advocaat.

Nu zo op het web bezig, heb ik begrepen dat ik aan het lijntje wordt gehouden, en ze een reden al jaren zoeken, om in het gezin te komen. Blijkt uit de data van de rapporten. Ik ben nooit op hun verzoek in gegaan en het kindertehuis is ook alleen tot de voordeur gekomen.

Een van de oude raad-rapporten, waar ik het bestaan niet van wist staat, dat men overwogen heeft in te grijpen met uithuisplaatsing van de andere kinderen. Maar dat ze toch gezien de omstandigheden, dat de kinderen het niet zouden begrijpen, het maar zo lieten. Tot er weer problemen voor zouden doen (1996/1997).

Die zijn er nu met de aanleiding een gezag wijziging voor twee kinderen in verband met emigratie en een moeilijke puber, die alweer twee jaar aan het spijbelen is. En nu de ernst van zijn handelen begint in te zien. Nog twee jaar en de moeilijke puber van nu is er niet meer. Aan alles komt een eind, ook aan de puberteit.

Voor mij is het te laten en de rechtbank van 8 november is een formaliteit. Deze uitslag was 10 juli jl, al getrokken. Terug kijkend zijn interviews naar een conclusie geduwd en geinterpreteerd. Het vonnis was in 1996/1997 al gelegd, moest alleen nog uitgevoerd worden. Dat is nu.

Mocht je ooit een moeilijk kind, of scheiding hebben. Ga niet naar de Kinderbescherming of de jeugzorg(pleeg) in Nederland. Voordat je het weet heb je een dossier, dat erger is dan van de Russische KGB. Als ouder ben je het haasje. Jij mag je kind geen grens stellen, en zeker niet vrijwillig in de justitiele opvang plaatsen. Dan ben jij het probleem en te rigoreus.

Maar laat je als ouders niet van de wijs brengen. Zoek hulp bij familie, kennissen. Laat een familielid je kind opvangen en maak goede afspraken. Ga niet naar De jeugdzorg(pleeg), dat is een wolf in schaaps kleren. Kun je het betalen neem onafhankelijke particulieren hulp en anders het RNO (vaak wachtlijsten). In de Goudengids zoeken onder Kindertherapie. Wees gewaarschuwd, de andere kinderen in het gezin lopen gevaar. Je hebt als ouder geen stem meer wanneer je met de justitieele instelling in aanraking komt. Daarnaast wordt je dossier in de toekomst gebruikt, bij Raad onderzoeken in opdracht van de Rechtbank. Zo wel vader als moeder vinden zij niet deugen. Ook al zijn ze zo aardig in het gesprek. Begrip moet je niet van deze hulp verleners verwachten.

En wanneer ik naar mijn ex kijk. Die zelf uit een gebroken gezin komt, moeder er vandoor gaat met beste vriend van vader. Het via de rechtbank niet voor elkaar krijgt te scheiden en de kinderen daardoor niet kan opnemen in haar nieuwe leef situatie. Geen keuze heeft, dan ze bij een alcoholistische vader te laten. De kinderen aan hun lot zijn overgelaten en de gunsten van familie en kennissen en tijdelijke huishoudsters. Het moeder verwijt niet voldoende inspanning te hebben geleverd. En moeder hierop antwoordt, de tijden waren toen anders. En later als volwassen, nogmaals weg geduwd wordt door moeder, met een brief in de hand een andere woonadres kan gaan zoeken.

Het is allemaal heel zielig en als kind had hij weinig keuze, en geen stem. Maar toch vraag ik mij af of hij wel objectief kan zijn, naar de clienten die hij onder zijn hoeden heeft. En zeer zeker naar de ouders van zijn clienten. Ik zet er grote vraag tekens bij.

Omdat hij naar zijn kinderen kijkt en handelt als hulpverlener en niet als vader. Mijn arts zei altijd, Ik ga ook niet dokteren over mijn eigen kinderen, dat laat ik aan een collega over.

Belangenverstrekkeling.

Ga je emigreren, om een nieuwe toekomst voor je gezin te willen, voor de lange termijn. Heb je een ex. Weet goed waar je aan beging, wanneer je het alleen ouder gezag hebt. ken je ex goed, voor dat je in dezelfde puinhoop als ik kom.

Voor mij en de kinderen is onze toekomst niet meer in NZ. Mij toekomst eindigt hier in het Calvinistiche Nederland.

Reactie voor op de website?

19.2. Belangengroep ouders weggelopen kinderen

Al een hele tijd ben ik op zoek naar een groep die ouders ondersteunt die een kind hebben dat weggelopen is. Mijn dochter van 14 woont in een woongroep. Ik heb wel eens het gevoel dat ik de enige in Nederland ben die dit overkomen is. Er zijn veel belangengroeperingen voor pleegouders en pleeggezinnen, maar het gezin dat dit overkomt staat in de kou. Ik voel me vaak onbegrepen, ik rouw om mijn dochter, maar voel me dan schuldig over dat gevoel omdat ze er wel is, maar ook weer niet.

Graag zou ik in contact komen met ouders die dit gevoel ook hebben om ervaringen uit te wisselen. Ik hoop op veel reacties. Deze mogen ook anoniem zijn. Je hoort en leest zo weinig over achterblijvers. Ik hoop ook dat mensen die dit in het verleden meegemaakt hebben zullen reageren: is het weer "goed" gekomen, of is contact weg. Mischien kunnen deze mensen mij tips geven hoe ik er mee om kan gaan en wat ik al dan niet kan verwachten in de toekomst, en waar ik rekening mee moet houden. Zowel positief als negatief.

Reactie voor op de website?

19.3. Steuntje voor moeder

Mijn dochter was 12 toen zij in de problemen kwam. Jaren later bleek dat zij al vanaf haar negende werd gebruikt door een jongen van 19. Mijn dochter en ik stonden elkaar naar het leven en ook de rest van de familie was kapot van wanhoop. Je denkt eerst, nog ach die pubers, totdat je zeker weet dat jouw kind niet te vertrouwen is. Er zijn stromen verdriet gehuild hier. Maar ook woede en onbegrip voor je kind en helaas ook veel zelfverwijt en wantrouwen naar jezelf.

Mijn dochter heeft twee jaar in een gesloten inrichting gezeten en in die tijd had ik ook behoefte aan contact, want god, wat ben je als moeder eenzaam in zo'n periode. Na de gesloten inrichting kwam een open inrichting. Na nog geen twee weken was zij er weggelopen. Het duurde 4 weken voor wij wisten waar zij zat en dat was achteraf gezien de moeilijkste periode van het geheel.

Mijn dochter wordt volgende week achttien. Woont nu in mijn stad en heeft een baan via de werkbij heeft een leuke kamer en een leuke vriend van achttien. Ik heb altijd gezegd dat zij bij ons terecht kon en dat wij haar zouden helpen, maar dat ik er niet kapot aan wou en zou gaan.

De deur is ook altijd op een kier geweest. Ik hoef nu niet meer bang te zijn om mijn portemonnee te laten liggen. Mijn dochter en ik hebben een andere manier gevonden om met elkaar om te gaan maar het was beslist niet makkelijk en menigmaal heb ik gedacht: zoek het maar uit jij. Dan was er toch een soort stemmetje dat zei: hé je kind zit in de shit als je haar nu los laat ben je haar kwijt. Ik heb nooit losgelaten en dat lijkt na al die moeilijke jaren vruchten af te werpen.

Ik hoop dat je er wat aan hebt. Ik wens je heel veel sterkte en denk eraan Jij bet de volwassen persoon hier ook al vind je op dit moment van niet.

Reactie voor op de website?

19.4. Wat nu?

Hallo,

ik ben sinds juni 2002 weduwe. Mijn dochter slaagde voor haar vbo opleiding en wilde persé naar de laboratoriumopleiding in Arnhem. Alles voor elkaar gekregen.en toen begonnen de problemen pas goed. Voor haar opleiding had ze een computer nodig dus aangeschaft. Ze ging echter chatten en regelmatig ging ze naar personen die ze zo had leren kennen. Op zich niets mis mee, maar ik was in de veronderstelling dat ze naar school ging. Op school heeft ze verteld dat er grote problemen thuis waren, en thuis dat er grote problemen op school waren.

Nu is ze dus al 2 weken van huis weggelopen en gaat ook niet naar school. Ik wist waar ze was, maar ze heeft het adres daar verlaten en nu maak ik mij dus echte zorgen. Ze is 16 jaar. Wie kan mij gewoon advies geven en hoe stop ik telefoontjes naar familie en vrienden, die door haar gepleegd worden met onaangename verhalen. Ik wil niemand teleurstellen, maar krijg ondertussen wel met verschillende mensen ruzie, wat ik absoluut niet wil. Kortom, mijn dochter maakt hele volksstammen gek.

Reactie voor op de website?

19.5. Zit er zelf ook mee

Ik ben weduwe sinds juni 1992. Heb alles voor de kinderen over gehad. Maar de jongste is op 16 jarige leeftijd weggelopen door een meningsverschil. Jou wordt alles in de schoenen geschoven. En dochterlief is in een pleeggezin geplaatst, waar ik het niet mee eens ben, maar je hebt niets te zeggen, ze kan doen wat ze wil, in mijn ogen. Maar de jeugdzorg zegt er niets van. Het is haar toekomst en ze is oud genoeg om zelf te beslissen Je bent wel goed om alles te betalen.

groeten

Reactie voor op de website?

19.6. Hopeloos geval?

Hoi allemaal,

Ik ben een moeder van twee dochters van 14 en 15 jaar. Met de oudste gaat het goed, maar de jongste zit hopeloos in de problemen.

Na een verschrikkelijk slecht huwelijk van bijna 10 jaar vond ik eindelijk de moed om bij mijn blowende, drinkende en agressieve man weg te gaan. Helaas was ik inmiddels zo in de war dat de scheiding een grote bron van ellende bleef. Dat heeft uiteindelijk geresulteerd in een aangifte van mishandeling door mijn man bij de politie, van mij in 2000 en van mijn oudste dochter in 2001.

Mijn jongste bleef wel contact houden met haar vader, helaas met alle ellende van dien. Ze loog, bedroog, stal en rookte en blowde en dronk ook nog eens en dat terwijl ze toen pas 12 jaar was. 's Nachts ging ze stiekum de deur uit om op de flat van haar vader te blowen, deze was toch niet thuis, sliep bij zijn vriendin (diegene die jarenlang een vriendin van de familie was en waarmee ik mijn man op de bank betrapte terwijl ze sex hadden terwijl we nog getrouwd waren).

Uiteindelijk ben ik via mijn werk (40 uur per week, mijn ex man kon geen alimentatie betalen en had verschrikkelijke schulden vanwege een verkeersongeluk onder invloed van drank) mijn huidige man tegen gekomen. Het leek weer wat beter te gaan, helaas. Een heel goede vriendin overleed en kort daarop een oom van mijn dochters en kort daarop beide oma's. In juli 2002 ben ik hertrouwd in augustus 2002 zijn we verhuisd naar een betere buurt, groter huis, en toen ging het echt mis met mijn jongste dochter.

Ze liep van huis weg, stal 750 Euro en kwam uiteindelijk terecht bij haar vader. Deze kon haar ook niet aan en hij plaatste haar in een internaat. Ondertussen werd ze van school verwijderd. Omdat ik alleen de voogdij heb (vader heeft geen rechten) draai ik overal voor de kosten op. Ze ging naar een andere school in de plaats waar ook het internaat is, maar ook van deze school en ook van het internaat werd ze verwijderd. Op het terrein van dat internaat had ze wel een AMA jongere leren kennen waarmee ze dikke verkering kreeg. Ondertussen waren jeugdzorg, de kinderbescherming, de leerplichtambtenaar en de diverse mensen van het internaat en van school allemaal bezig om begrip op te brengen voor mijn dochter en haar te helpen. Helaas vond en vindt ze dat ze geen hulp nodig heeft, dat ik nooit een moeder voor haar ben geweest en dat ze me alleen nodig heeft voor het geld.

Op 16 sept jl is de uitspraak van de rechter geweest, ze is nu onder toezicht gesteld, en ze wordt (bij haar vader) uit huis geplaats. Ze staat 2e op de urgentie lijst van een jongerenwoongroep waar ze orthopedagogisch begeleid gaat worden. Eind goed al goed, denk je.

Helaas nu krijg ik afgelopen vrijdag te horen dat ze (14 jaar oud) 13 weken zwanger is van die bewuste AMA jongere) en het kind wil houden!! Vader heeft geen invloed meer op haar, ze zit heel de week bij haar vriendje in een andere plaats. Ik weet het nu echt niet meer, als ze zwanger is mag ze niet naar die woongroep, waar moet ze blijven? In huis nemen kan niet want ik, mijn oudste dochter en mijn huidige man gaan daaraan kapot. Ze is niet te vertrouwen en kan geen gezag, regels of verantwoordelijkheid dragen.

Wie weet er raad. Of kan me een hart onder de riem steken?

Dagmar

Reactie voor op de website?

19.7. De jeugdhulpverlening: niet altijd een ondersteuning

Ook ik wil anderen waarschuwen met mijn verhaal.Ik heb hulp gezocht bij jeugdzorg voor mijn 2 moeilijke puberdochters. Al snel werd mij geadviseerd dat de vrijwillige hulpverlening weinig voor ons kon doen en we geholpen zouden zijn met een OTS omdat daarmee wachtlijsten omzeild konden worden en ik alle steun en begeleiding zou krijgen op een veel frequentere basis dan dat vrijwillige hulpverlening ons kon bieden. Wij stemden daar in toe en haalden opgelucht adem, eindelijk echte hulp, iemand die met ons mee zou denken, mee zou beslissen. We kregen een gezinsvoogdes.

Maar tegen de tijd dat dat allemaal rond was waren we al een half jaar verder voor we het eerste gesprek met haar hadden. Inmiddels was de situatie thuis erg verbeterd en wilden we ambulante hulp en geen uithuisplaatsing. We hebben 3 gesprekken gehad met voogdes ik twee keer drie kwartier en m'n dochter een keer een half uur, waarin we beiden aangaven dat de situatie thuis erg verbeterd was en we geen uithuisplaatsing wilden.

Eind maart kregen we een telefoontje van voogdes dat er toch geplaatst ging worden en voogdes haar aangemeld had voor Zetten, een gesloten instelling. Ik was boos en teleurgesteld, van de hulp had ik niet verwacht dat er eenzijdige beslissingen zouden worden genomen, zonder inspraak, zonder medeweten. Ik gaf in dat gesprek duidelijk aan dat ik het niet eens was met de gang van zaken waarop voogdes antwoorde dat het toch zo zou gaan. Vervolgens hoorden we maanden niks van haar totdat ze 11 september om half 8 's morgens voor de deur stond met de politie om mijn dochter op te halen en over te brengen naar een jeugdgevangenis!! Omdat er ergens anders geen plaats was voor de hulp die zij nodig achtte!!

Mijn dochter is nog nooit in aanraking geweest met justitie of veroordeeld maar wij stonden machteloos, ze moest mee. Dit was zeer traumatisch voor mijn dochter en de rest van het gezin. Ze werdt vervolgens overgebracht naar het politieburo waar ze 2 uur moest wachten in een cel voor ze overgebracht werdt met een busje van justitie naar de jeugdgevagenis. Daar werd haar lichamelijke integriteit zwaar geschonden door lichamelijke onderzoeken, controle op hoofdluis en een mantoeprik.

Ondertussen is het gevecht begonnen met advocaten en rechtszaken om mijn dochter uit de gevangenis te krijgen. We zijn in een regelrechte hel beland.

Ons verhaal staat niet op zich, steeds meer kinderen met een OTS belanden bij gebrek aan beter in een jeugdgevangenis. Kijk bv op de site van netwerk over een documentaire over dit soort handelswijze. Ook op www.hechtingsstoornis.nl/ staat het verhaal van Tatjana, ook dit meisje is met haar 13 jaar opgesloten in een jeugdgevangenis! Ondertussen krijgen de rapportages van de raad en jeugdzorg een eigen werking, onjuiste en gedateerde informatie dragen bij tot verdere escalatie tussen jeugdzorg en betrokkenen.

Mijn dochter is er vandaag niet op eerste kerstdag en is daar net als wij heel verdrietig om. Er was verlof aangevraagd maar de instelling en voogdes verschuilen zich achter elkaar, behandelprotocol en blablabla. Een kind met gedragsproblemen die zich met name uitten binnen ons gezin wordt als een crimineel opgesloten en mag 2 keer per week 10 minuten naar huis bellen.

Ook ik zou aan iedereen de raad willen geven,

    stap nooit naar jeugdzorg en trap zeker niet in een OTS want dan wordt er een trein in werking gezet die doordendert.
Ook wij draaien alleen nog op voor de kosten, LBIO verzorgingsartikelen telefoonkaarten etc etc. En terwijl we volop aan het vechten zijn voor mijn dochter kregen we notabene 22 december de eerste dag van de vakantie een brief binnen dat ze ook mijn andere dochter uit huis willen plaatsen! Met het verzoek voor 2 januari te reageren op het rapport.

Nee,een fijne kerst zal het niet worden voor ons. Ik doe vandaag m'n best het voor de jongste gezellig te maken en mijn andere dochter weet nog niks van het bericht. Maar de tranen zitten hoog, heel erg hoog. Ze maken heel mijn gezin kapot door de enorme druk die ze op ons leggen. De ouders van Tatjana en ik hebben alle partijen in de kamer aangeschreven over deze alles vernietigende vorm van "hulpverlening".

Bij deze vraag ik een ieder die dit leest ook te mailen naar alle partijen met de vraag hoe het mogelijk is dat kinderen met een OTS zonder veroordeling voor strafbare feiten in de gevangenis komen geheel tegen de wil van hun ouders in.

Bij voorbaat dank.
Vriendelijke groet, Anja

Reactie voor op de website?

19.8. Reactie op hopeloos geval voor Dagmar

Hallo Dagmar,

Wat moet jij je rot voelen. En wat lijkt het allemaal uitzichtloos, maar toch wil ik je het volgende vertellen. Zelf ben ik een weggelopen tiener geweest en ook zwanger geraakt. Ik heb jaren geen contact gehad met mijn ouders. Door de zwangerschap en uiteindelijk het krijgen van een kind met daarbij een behoorlijke dosis verantwoordelijkheidsgevoel begon ik langzamerhand te begrijpen hoe mijn ouders zich voelden. Mijn ouders hadden afstand van mij genomen maar wel duidelijk gemaakt dat ik altijd welkom was bij hun.

Uiteindelijk heeft dat geresulteerd in een verzoening waarbij we hebben afgesproken elkaar te accepteren zoals we zijn. En zeker nu, 20 jaar later, en mijn vader al bijna twee keer aan de dood is ontsnapt, besef ik pas hoeveel mijn ouders voor me betekenen en is onze band weer wat hechter geworden.

Wat ik met mijn verhaal duidelijk probeer te maken is: Neem voor jezelf afstand van je dochter, vertel haar wel dat ze altijd welkom is, maar ga niet achter haar aan rennen. Uiteindelijk zal ook bij haar het kwartje vanzelf vallen. Ik wens je veel sterkte want ik begrijp ook wel dat dit niet makkelijk voor je is.

Reactie voor op de website?

19.9. Het gaat niet altijd fout

Hallo,

Ik dacht, na al deze ellende ook maar even een iets positiever verhaal te plaatsen. Ik ben zelf als 16-jarige van huis weggelopen en ben toen tijdelijk bij mijn 2 jaar oudere vriend ingetrokken. Ik heb gelijk hulp gezocht bij het (toenmalige) JAC (jongeren advies centrum). Daar heb ik meerdere gesprekken gehad en gelukkig trof ik een geweldige hulpverleenster die inzag dat ik niet beter niet terug naar huis kon gaan. Ook vond ze mij te zelfstandig om in een pleeggezin- of begeleidkamer-project te plaatsen.

Ik dacht daar net zo over. Via het JAC is geregeld dat ik een "weglopersuitkering" (inmiddels vast en zeker afgeschaft) van de sociale dienst kreeg. Ik ben doorgegaan met mijn school en heb een eigen kamer gezocht. Op mijn 17e werd ik zwanger van mijn vriend en zijn we samen gaan wonen. Ik was inmiddels 18 toen onze zoon werd geboren.

Inmiddels is die zoon ruim 12 jaar en hebben we nog 2 kinderen gekregen. Keurig getrouwd en nog steeds erg gelukkig met z'n vijven. Ook heb ik al heel snel nadat ik uit huis was het contact met mijn moeder hersteld. Ik kan uitstekend met haar opschieten, zolang we niet op elkaars lip zitten. Dus zodra ik niet meer met haar in één huis woonde ging het goed. Ze is een geweldige oma voor mijn kinderen.

Dus, weglopen is niet altijd het vreselijkste wat kan gebeuren.....

Reactie voor op de website?

19.10. Weggelopen puber

Ik reageer op je brief omdat met mijn zoon van 16 jaar ook weg is gelopen. Het duurt nu al bijna een jaar. Het kontact met mijn zoon is heel slecht . Ik zoek al een jaar iemand waarbij ik raad kan vragen, kan praten over het probleem. Maar ik weet niet waar ik het bij moet zoeken. Ik zit er nu helemaal doorheen, maar ik moet me groot houden voor mijn andere twee kinderen. Nu hoop ik dat u mijn kunt helpen, waar ik moet zijn. Alvast bedankt.

groetjes

Reactie voor op de website?

19.11. Geschrokken

(Reactie op De jeugdhulpverlening: niet altijd een ondersteuning)

Ik ben erg geschrokken van het verhaal van deze mevrouw met haar slechte ervaring metOTS, is hier werkelijk niets aan te doen? Ik zou de media opzoeken netwerk of iets dergelijks want dit is werkelijk vreselijk.

Reactie voor op de website?

19.12. Weggelopen kind

Triest en toch opgelucht. Waarom, om dat er meer ouders zijn, met een moeilijke puber. Op het moment dat zoonlief (nu 13) toen 10 dacht ik dit is een fase. Maar nu is het een ware hel. Het moet op zijn manier en al het andere telt niet.

Ik hou van hem en haat hem tegelijk. Al drie jaar proberen we tot hem door te dringen. Maar niets helpt. Van positief belonen tot huisarrest. Wat we doen hij lacht erom. Hij liegt, steelt, loopt weg, rookt, drinkt, terroriseert kinderen en ga zo maar door.

Alle boeken, advisieen ect... hebben we geprobeerd en nog luistert hij niet. Somber gaan we de toekomst tegenmoet en huiveren voor de keer dat er gebeld wordt, dat het noodlot heeft toegeslagen.

En geloof me, met zo'n moeilijk kind hoef je ook niet bij het RNO of jeugdzorg aan te komen. Zij weten ook niet wat ze ermee moeten. Leven van dag tot dag is het motto.

Bij deze wens ik alle ouders sterkte en moed toe. En laat je niet gek maken door je kind.

gr. lotgenoot

Reactie voor op de website?

19.13. Vreselijk!

Wat schrik ik van dit verhaal. Mijn zoon van 16 is sinds een paar maanden het spoor volledig bijster. Sinds hij hier in het dorp op de skatebaan komt. Hij rookt sindsdien af en toe weed en vertelde mij dat hij ook een keer speed had gesnoven. Thuis scheldt hij de hele boel bijelkaar en neemt een dreigende houding naar ons aan.

Zojuist een telefoontje ontvangen van de politie uit de plaats waar hij naar school gaat (hij is over naar Atheneum 5 N.B.!).

Hij is betrapt op winkeldiefstal bij AH. Ik heb het aan voelen komen, het moest escaleren. Maar ik begrijp dat we niet naar de Jeugdzorg moeten gaan, maar wat dan wel?

Een radeloze moeder

Reactie voor op de website?

19.14. Weglopen, stelen en liegen.

Wij zijn een gezin met 3 dochters, 21, 20 en 16 jaar. De jongste heeft en maakt de nodige problemen. Met 13 jaar liep ze al weg omdat ze het thuis niet meer naar haar zin heeft. Wij leggen haar teveel regels op, zoals, huiswerk maken, 2 avonden in de week thuis zijn (de rest van de dagen om 9uur thuis en zaterdag om 10 uur) en een taak in het huishouden. Hoe ouder ze werd hoe soepeler de regels, nu is ze dus geen een avond voor 10 uur meer thuis en zaterdag tot 12 uur weg. Uit school naar huis, eten, en dan weg, maar ook dat is te veel dus, niet thuis, geen eten.

Ze heeft al vanaf haar 14e een vriend die 6 jaar ouder is. In het begin kwam hij regelmatig, maar hij wil niet bij ons op de bank zitten, dus als zij thuis moest blijven kwam hij niet meer. Hij wilden een ruimte waar ze met zijn tweeen konden zitten (zolder). Toen ik zei dat we dat niet hadden en niet wilden is hij met ruzie het huis uit. Later is hij nog eens komen praten en kreeg toen ook zijn zin niet en is al scheldend vertrokken. Dit is nu 2 jaar geleden en speelt nog steeds. Onze dochter heeft zijn kant gekozen en luistert helemaal naar hem. Haar geven we alle liefde en steun die we hebben maar hij komt er bij ons niet meer in.

Ze is nog regelmatig weggelopen en elke keer heb ik haar weer terug kunnen halen, maar ze wil niets meer met ons te maken hebben want wij begrijpen haar niet maar omdat ze nog geen 18 is geven we geen toestemming om op haar eigen te gaan wonen. Wij betalen haar school, kleding en alles wat ze nodig heeft, we halen en brengen haar waar ze moet zijn als er een reden is als ze niet met de fiets kan gaan. Als ze in moeilijkheden zit vangen we haar op.

Een paar maanden geleden was ze overtijd en ben ik met haar naar het ziekenhuis geweest, gelukkig niets aan de hand, nog eens gewezen op het regelmatig slikken van de pil en verteld dat haar vriend ook een condoom kan gebruiken (ja mam). Een paar weken geleden was ze toch zwanger, wij hebben haar opgevangen (niet gemopperd) en de keuze bij haar zelf gelaten, ondanks het feit dat wij er dan toch veel voor opdraaien. Van haar vriend moest ze het weghalen en, was het wel van hem, en je hebt me erin geluisd. Gelukkig heeft de natuur het opgelost, maar ook toen waren we er om haar te troosten.

Toen ze 13/14 was had ze een eet probleem.is daarvoor begeleid door onze huisarts en onder controle gebleven. Nu is ze depresief en krijgt anti-depresiva, binnenkort krijgt ze een gesprek met een psycholoog. Ze verteld dat ze zelfmoord neigingen heeft en ik heb haar verteld dat ik niet weet hoe ik haar hierbij moet helpen.

We doen niets goed in haar ogen we controleren haar teveel en geven haar niet genoeg vrijheid we moeten haar als een volwassen behandelen en we zien haar teveel als een klein kind. Ze heeft al te kennen gegeven dat ze op de dag dat ze 18 word het huis verlaat en op haar eigen gaat wonen, hoe ze dit gaat betalen word met een schouderophalen beantwoord. Werken wil ze niet want ze moet eerst stage lopen.

Mijn man en in zitten met onze handen in ons haar. Gelukkig steunen we elkaar heel veel en kunnen elkaar elke keer opnieuw opvangen.

Ik ben blij dat ik even mijn hart heb kunnen luchten.

groetjes van een moeder

Reactie voor op de website?

19.15. Dochter 17, vriend 33

Ons gezin telt 4 kinderen, 2 meisjes en 2 jongens. Onze oudste is onlangs 17 geworden en heeft de laatste 2 jaar al voor de nodige problemen gezorgd. Liegen, een grote mond en recalcitrant gedrag. Met een atheneum-advies heeft ze zonder inspanning te leveren het VMBO-T diploma gehaald. Hierna een half jaar MBO en toen géén zin meer. Nu heeft ze een baantje.

Psychisch zit ze met zichzelf in de knoop. Ik heb altijd een luisterend oor geboden, zinnige gesprekken gevoerd, Pep-talks gehouden. Na een opstandige bui kwam ze altijd wel tot bezinning en werd het uitgepraat. Er werden dan afspraken gemaakt waarin wij ons beiden konden vinden.

Er is echter één groot probleem waar ik niets mee kan. Ze valt op oudere mannen. Na een (zover ik weet) aantal verliefdheden op mannen die de dertig al waren gepasseerd, heeft ze nu een relatie met een 33-jarige. Ik heb in eerste instantie omgang verboden, maar deze werd stiekem toch voortgezet. Ik heb op haar ingepraat maar ze is niet van plan de relatie te beëindigen. De man in kwestie heeft al een langdurige relatie achter de rug en wordt door zijn omgeving als 'een versierder' en 'van lager niveau' betiteld.

Vorige week is ze weggelopen naar hem omdat ze "boos was" op mij. Na veel bellen van mijn kant is ze de volgende dag teruggekomen. 3 dagen later was het opnieuw raak. Nu zonder aanleiding, bleef ze gewoon weg. Ze houdt van hem en ze kan niet zonder hem, zegt ze. Sindsdien is ze nog 1 keer gekomen wat spulletjes halen en weg is ze. Ik ben bang dat ze binnenkort zwanger en ontredderd voor de deur staat.

Wat kan ik doen. Ze is dan nog wel minderjarig maar volgens de jeugdhulpverlening en ook de politie kan ik niets anders doen dan afwachten! Wie weet raad?

Reactie voor op de website?

19.16. Wegloopgedrag

Ik heb ook een zoon van 14 jaar die is weggelopen. En omdat hij een lichte vorm van pdd-nos stoornis heeft en dus gevaar loopt voor zichzelf, zit hij nu voor 3 maanden in een justitiële inrichting, waar ik het ontzettend moeilijk mee heb. Hij staat onder een toeziend voogd. Ben bang dat ik hem nooit terugkrijg terwijl ik zoveel van hem hou.

Reactie voor op de website?

19.17. Ontsporen van een puber

Wat ik hier lees is vreselijk. Dacht dat ik met mijn twee dochters ellende had gehad, maar het is blijkbaar schering en inslag onder de pubers om weg te lopen.

Mijn oudste dochter is nu bijna 1 half jaar weg, ze woont bij haar vader omdat ze het thuis niet meer leuk vond en er teveel akelige herinneringen aan het huis kleefden, zoals incest met mijn ex-vriend. Ik vind het alleen erg jammer dat de vader van mijn dochters een muur om haar heen bouwt zodat alleen hij het recht heeft om haar op te voeden. Hij geeft mij hiermee te kennen dat ik mijn dochter niet kan opvoeden, erg gemeen van die man. Het is ook de reden waarom we gescheiden zijn, want we waren het nooit eens over de opvoeding.

En daar heb ik nu nog problemen mee. Ik hou van mn dochters, alleen niet van hun vader en die man voert de hele tijd een psychologische oorlog met mij over de rug van mijn dochters. Ik mag mn dochter niet eens meer zien. Ik baal hier ontzettend van, want als die minder aardige vader van mijn dochters verstand in zijn hoofd had, had hij wel in kunnen zien dat dit niet de goede opvoedingsmethode is, een gezin totaal uit elkaar rukken.

Twee zussen die elkaar niet mogen zien en dan ook nog eens de moeder er bij weghouden. Dat moet toch niet mogen. Maar ja er is niemand die er wat aan kan doen want hij is de vader en hij is de baas. Ik hoop dat mn oudste dochter als ze uit de puberteit is, inziet wat er is gebeurd. En dat we dan gewoon contact kunnen krijgen. Zodat ze ook haar zus weer kan spreken zonder daar ruzie mee te maken.

Reactie voor op de website?

19.18. Het lijkt hard maar..

Het lijkt hard, maar als je je dochter loslaat (houden van is ook loslaten) dan zal ze er vroeg of laat achter komen dat er ook nog andere dingen zijn. Ieder meisje heeft de fantasie dat ze in een sprookje leeft. Zo zijn pubers.

Ik zou je adviseren dat je haar laat weten dat je er bent voor haar als ze advies nodig heeft. Je moet haar niet financieel gaan steunen want dan gaat ze je toch weer gebruiken. Als ze zwanger is en een kind krijgt van deze AMA dan moet hij, en zij natuurlijk ook zelf hulp zoeken en zelf voor het kind zorgen. Het is namelijk haar kind.

Als je hierover wilt praten dan kun je misschien contact opnemen met een praatgroep.

Suc6 Glenn

Reactie voor op de website?

19.19. Weggelopen dochter van 17

Ik vind het vreselijk erg voor je dochter van 17 dat ze bij haar vriend van 33 zit, je weet dat dat fout gaat lopen, en je weet van te voren dat ze veel verdriet zal hebben. Ik heb zelf bijna 6 kinderen (4 van mijn man en de tweede van ons samen is op komst). De oudste is ook bijna 16, maar als die het in haar hoofd zou halen om zoiets te doen, staan wij als het moet dag en nacht voor de deur daar, dag in dag uit, net zo lang tot ze luistert, en desnoods sluiten we haar op in haar kamer tot ze niet meer naar hem toegaat. Ze heeft jullie als ouders keihard nodig om haar tegen te houden, stop dit, en snel, jullie bepalen wat er met haar gebeurd, voor haar eigen bestwil.

Trudy

Reactie voor op de website?

19.20. Weggelopen tiener

Het geeft me wel wat sterkte zo te lezen van alle tienerproblemen, en te weten dat ik niet alleen ben. Over twee maanden is mijn zoon zestien jaar weggelopen, naar zijn vader. Reden: vrijheid. Ik ben herhuwd en heb terug een normaal gezin, waarin normen zijn. Mijn ex dronk en het was niet meer om met te leven. Na zes jaar scheiding en de twee kinderen aan mij waren toegewezen, met bezoeksrecht aan de vader om de twee weken het weekend.

Daar mocht hij uitgaan zoveel en zolang hij wilde, moest niet studeren, kreeg zakgeld wat hij vroeg, gsm kaarten merkkleren enz. Bij mij ging de school voor en daarna mocht hij uitgaan tot een degelijke uur. Tot ik hoorde dat hij zelf bij zn liefje van dertien ging slapen als hij bij zn vader was. Ik kon dit allemaal niet goed vinden, en opeens was hij weg voor zijn vrijheid zei hij, hij laat niets horen ook aan mijn moeder niet die hem opgevoed heeft toen we uit werken waren.

Ik kan het niet begrijpen na alles wat ik voor hem heb gedaan, zn vader keek er niet naar om. Het zijn de mijne niet antwoordde hij steeds. En nu: zal hij nog terug komen, zal hij het beseffen wat hij ons nu aandoet? Ik hou dit zo niet vol. Wat komt er van hem terecht? Begin april komt het voor de rechtbank, zn vader eist het goederecht nu op. Ik voel me radeloos.

Leen

Reactie voor op de website?

19.21. Pubers

Ik heb net alle verhalen gelezen over puber kinderen die een normaal gezinsleven tijdelijk onmogelijk maken. Ik zou als eerste willen zeggen dat het gedrag van onze kinderen in de meeste gevallen niet de schuld van ons als ouder is, wij zijn met ons alle zeer goede verantwoordelijke liefhebbende ouders (uitzonderingen daargelaten).

Wij als ouders moeten eerst het vertrouwen in onszelf weer terug vinden. Onze kinderen reageren alleen hun eigen onzekerheden op de veilige thuishaven af, dat is vertrouwd en veilig. Ze weten diep in hun hart dat ze altijd weer terug kunnen komen in dat warme nest. Onze kinderen moeten in recordtijd heel veel veranderingen meemaken. Ook wij als ouders moeten dat in recordtijd doen, we kunnen onze kinderen alleen niet altijd bijhouden in dat rappe tempo.

Toen mijn twee oudste begonnen, had ik het gevoel dat ik erg hard moest rennen om hen bij te kunnen houden. Van lieve kleine meiden werden het ineens pubers die wilden uitgaan met vrienden, die hun grenzen wilden verleggen. Wij waren daar als ouder niet aan toe.

Ik vergelijk het opvoeden en groot brengen van onze kids met vissen. Daar moet je de lijn ook soms wat laten vieren en soms weer wat inhalen om het de vis niet te laten wegzwemmen. Wel is het nodig om te blijven praten met elkaar. Maar doe dat niet in de hitte van de strijd. Het gevaar is dat het dan helemaal uit de hand loopt.

Als je puber je van alles naar het hoofd slingert, laat het maar razen, het is feitelijk niet voor jou bedoeld, je bent alleen toevallig de enige waartegen ze het op dat moment durven. Als de storm over is ga dan eerst even lekker iets ontspannends doen, praat er daarna over zonder verwijten. Maar leg wel uit dat in jouw huis jouw regels gelden. Houd als je de puf hebt een dagboek bij waar je al je gevoelens in opschrijft, laat het toevallig ergens liggen waar je puber het kan vinden. Wedden dat ze het stiekum lezen. Zo komen ze te weten wat hun gedrag met jou doet en kunnen ze er ook rustig over nadenken. Laat niet merken dat je dat verwacht, vraag ook niks.

Wees als ouder trots op jezelf en ook op je puberkind al gaat het nu minder goed. Als de basis goed is komt het echt wel goed, sommige kinderen puberen nu eenmaal erger dan anderen. Maar ze houden echt van ons en wij van hen. Het is juist de angst van ons dat het misgaat met onze kinderen die het allemaal zo moeilijk maakt. We moeten vertrouwen in onze eigen opvoeding hebben, en in onze kinderen.

Mijn ouste dochter was met 13 jaar echt kompleet onhandelbaar, maar van een kennis kregen we het advies om eens bij te houden waarneer dat was. Het bleek bij haar erg met de menstruatieperiode te maken te hebben. Ze heeft toen de pil gekregen, daarna ging het snel beter. Ik weet ook wel dat het niet voor iedereen een tip is, maar mischien wel voor een enkeling.

Ik heb verder voor mijzelf een lijst gemaakt waar de ruzies over gingen en wat er zou gebeuren als we wat zouden toegeven.

Deze punten zijn voor mij belangrijk, voor een ander mischien weer anderen. Eigelijk zou ik als laatste nog willen zeggen: wij vinden ons gezin altijd het belangrijkste, we cijferen ons er voor weg. Ik heb het nu omgedraaid, ik ben nr.1 daarna pas het gezin. Klinkt misschien egoïstisch, maar het is de enige manier om het te redden.

Veel sterkte voor de ouders van de pubers van nu, straks zijn de pubers van nu die ouders.

groetjes van Heleen

Reactie voor op de website?

19.22. Kippenvel, herkenning & angst

Wów... wát een verhalen hier!

Pfff.... mijn meisje is (godzijdank) nog maar 7. Mijn oudste stiefdochter 12.

Was eigenlijk alleen maar op zoek naar een manier van straffen bij pubers.

Die kleine van 7 zet ik nog met gemak 7 minuten op de trap waarna zij keurig haar excuses komt aanbieden. Maar op deze verhalen was ik niet echt voorbereid.

Doet me trouwens wel heel erg denken aan mijn broertje (3 jr. jonger) en mij. Ik was een "makkelijke" puber. Eerlijk, oprecht en hulpvaardig. Mijn broertje daarentegen was mijn moeders "worst nightmare". Verkeerde vrienden, liegen, drugs, stelen...

Pfff... verhalen kan ik vertellen over hem! Héle gaten heeft hij in de deuren geschopt, dekbedden en matrassen vlogen door het raam.

Bij Jeugdzorg en vergelijkbare instanties liepen mijn ouders stuk. "Schop hem de straat op" was het advies. Maar dat doe je niet, het is je kind, en wie weet waar hij dán beland! Los van het feit dat je dan als ouder hélemaal geen rust meer hebt!

Uiteindelijk werd hij 18. In laten schrijven bij een woningbouw. Op de dag dat mijn woning werd opgeleverd (ik had een huis gekocht) kwam mijn broertje vertellen dat ook hij een woning toegewezen had gekregen. Samen met mijn ouders hebben we de woning opgeknapt. Met angst en beven wachten wij af.

Het onverwachtte gebeurde; mijn broertje werd serieus! Hélemaal clean, een vaste baan en een gelukkig leven!

Uiteindelijk is alles goed gekomen. Hopelijk een hart onder de riem voor sommige ouders!

Voorlopig geniet ik nog maar even volop van mijn 7 jarige!

Ellen

Reactie voor op de website?

19.23. Schreeuwen

Hallo, Ik heb 3 kinderen, van 11,14 en 16 jaar. Drie pubers dus. De twee jongsten, twee jongens zijn best wel druk en uitten dit dan in schreeuwen. Vanmorgen ook weer. We hadden ons verslapen en hij werd kwart over 8 pas wakker. Dikke paniek. Hij wou eigenlijk geen ontbijt maar dat moest hij van mij. Dus boos, schreeuwen en toch uiteindelijk zijn eten op gegeten.

Ik bleef zelf rustig. Maar mijn buurman stond witheet voor de deur. Die wou uitslapen en dat lukte nu niet. Hij zei: waar is dat jong dan geef ik hem wel een pak rammel. Ik heb de buurman gezegd het zelf wel op te lossen en heb de deur voor hem dicht gedaan.

Hebben jullie dat ook weleens meegemaakt? En hoe reageren jullie er dan op? Mijn buren hebben geen kinderen dus dan horen ze natuurlijk alles. Ik wil dat mijn zoon vanmiddag zijn excuses aanbiedt

Yvonne

Reactie voor op de website?

19.24. Voor Yvonne

Hai Yvonne,

ik heb ook van die buren die alles wel even oplossen. Mijn zoon van 15 mag 's middags even een uurtje zijn muziek draaien, natuurlijk niet schreeuwend hard, maar wel te horen. Gewoon even een uurtje. Andere buren hebben hier geen last van. Maar 1 stel met zelf 2 pubers die muziek draaien en vloeken en noem maar op en moeders die van s'morgens vroeg tot s'avonds laat celine dion draait, komen mij wel even vertellen hoe of wat en dat ik een t*r**gjong heb die wat manieren bijgeleerd moet worden en hun zullen zijn kop er wel even vanaf rukken. Nou die krijgen van mij ook de deur in hun gezicht. En mijn zoon hoeft zijn excuses niet aan te bieden hoor. Hij mag van mij muziek draaien, even de sores van de schooldag eruit gooien. En s'avonds hoort men van hier niets, want ik lig zelf al om half 9 op bed omdat ik ziekelijk ben.

Ik zou me er niet veel van aantrekken als ik jou was. Er is in elk gezin weleens herrie vooral met kids.

groet Arja

Reactie voor op de website?

19.25. Na weglopen weer thuis .......

Onze dochter is 15 jaar.

Ze was al vroeg in de puberteit. Op haar 12e was ze al helemaal compleet. Ze was snel boos om niets, schopte overal tegen aan. Maar daarna leek het wel of het minder werd.

Ze heeft het afgelopen jaar heel veel meegemaakt. En het leek dat ze aardig op de goede weg was.

Tot afgelopen mei. Toen is ze na een ruzie over telefoongebruik en jongens weggelopen. We hadden het eigenlijk best goed uitgeproken. De volgende dag nog geholpen met haar sleutels zoeken een kus. Gezegd dat ze moest uitkijken en tot vanmiddag. Gewoon net als altijd.

Ze was met een jongen meegegaan naar een pand in een buurt waar veel allochtone moslims wonen. Die jongen kende ze pas een week.

Wat er in die nacht allemaal gebeurt is... Is moeilijk om nu nog over te schrijven en praten.

Haar vriendennetwerk en een "engeltje op haar schouder" hebben ervoor gezorgd dat ze weer "veilig thuis" is gekomen na 2 nachten weg geweest te zijn. Ik begreep wel dat ze geluk heeft gehad, omdat ze nog te jong was. We hebben er wel sneaky voor gezorgd dat we het adres hebben waar ze gezeten heeft. We hebben die mensen een bos bloemen gestuurd, als bedankje. Maar mochten er nog meer rare dingen gebeuren dan hebben we tenminste namen en een laatste verblijfplaats. Ook die jongen is daarna bij ons binnen geweest. Daarna hebben we niets meer van hem gehoord.

Maar dan .... We zijn in een stroomversnelling van verschillende verwikkelingen gekomen.

Ze wil er met niemand over praten, want er is niets aan de hand, zegt ze. Na aandringen van ons en haar vriendinnen een gesprek gehad met een dokter en een sociaal verpleegkundige, maar dat loopt op niets uit.

Er gaan wilde verhalen rond, die soms nergens op slaan of misschien toch wel???? Bijv. ze doet het met iedereen. Wat is waar en wat is niet waar. We zijn heel wantrouwig en proberen e.e.a. te checken. Op school gaat het slecht. Ze is vreselijk brutaal en koppig. De deur wordt platgelopen door pubermoslims, wanneer ze op internet is geweest. Corrigeren, en even is het "rustig".

Verdiept in het internet gebeuren. Nou, dat is schrikken!!!!! Op www.pp2g.com jongeren gewoon hun gang gaan! Het lijkt een leuk plakboek met gedichten en plaatjes van hun dromen, maar het is o zo gevaarlijk! Wat je daar toch tegenkomt!!! Ik ben anoniem in de lucht gegaan en ben me gaan bewegen in hun belevenswereldje om ze beter te gaan begrijpen. Had ik dat maar nooit gedaan. Ik kom site's tegen van vrienden en vriendinnen van haar en via, via kom ik zoveel te weten. Gewoon eng. Het is gewoon een groot spinweb waar het gevaar op de loer licht. Je denkt je kinderen te waarschuwen, maar wanneer je een berichtje stuurt (naar iemand die je kent) om af te spreken trapt iedereen daar gewoon in, terwijl ze me niet kennen.

Daarop reageerde ik dan heel snel dat ze dom zijn, want misschien ben ik wel een hele oude viezerik die het op jongens en meisjes heeft voorzien. Ook mijn dochter nogmaal gewezen op het gevaar en mezelf kenbaar gemaakt, dat ik dat was die haar die lieve berichtjes stuurde. Ook haar vriendinnen waren er ingetrapt. Even is het rustig ...

Verkering met een Afghaan. Dus een Moslim en ze wil zich bekeren!

Het enige lichtpuntje was heel even dat het weer wat beter ging op school.

Na veel gepraat over en weer. Met de neus op de feite drukken. En dat we zielsveel van haar houden en bla, bla bla bla bla. Zegt ze dat het uit is, maar ze blijven elkaar wel zien!

Even is het nu rustig...... de Ramadan is begonnen. Onze dochter gaat 's-avonds niet naar buiten. Huiswerk, TV-kijken of sporten. Telefoonrekening wordt lager en het lijkt, of het echt uit is. We gaan samen winkelen, op sport en het lijkt erop dat ze het "licht" heeft gezien.

Maar dan ....... Alsof er een bom ontploft. Super, super boos na een correctie over naar bed gaan. Stampen, brutaal, met de deuren gooien. Wanneer ik haar hierop aanspreek draait ze helemaal door. Ik zeg dat ik dat heel onbeschoft vind en dat ze sorry moet zeggen voor haar gedrag.

Hoe gaat het nu weer verder, zal ze weer weglopen???

Reactie voor op de website?

19.26. Reactie op weglopen van pubers

Wat herken ik veel in het verhaal. Ook bij onze zoon moet alles op zijn manier: school, vriendinnetjes, echt alles. Zolang wij in zijn straatje mee lopen is alles goed, een lieve jongen waar ogenschijnlijk niets mee aan de hand is. Maar.. durf geen kritiek tegeven want dan breekt de hel los. Hij loopt weg, dreigt met zelfmoord en kleineert mij vreselijk.

Als mijn man thuis is, dan is het net een zielig vogeltje, dan durft hij mij niet te kleineren en zegt braaf "ja mama". Het ergste vind ik dat hij andere mensen om de tuin leidt.

Op school is weinig tot niets aan de hand en volgens de leerlingbegeleider is hij gewoon een puber. Dit flikt hij ook bij acare (kjp) en die hebben de diagnose gesteld, maar helpen, ho maar. Ook wij zien zijn toekomst met angst en beven tegemoet, zijn bang dat hij de "verkeerde" vrienden treft. Hij is n.l nogal gemakkelijk te beinvloeden.

Ik heb ook nog niemand gevonden die ons kan helpen. Maar wat doet het pijn als hij zegt dat ik niet van hem houd en terug krijg wat ik geef, dan wil ik wel door de grond gaan. Ik hou van hem maar ook kan ik hem tegelijkertijd haten..

Reactie voor op de website?

19.27. Pubers en drugs

Ik ben een moeder van een zoon van 16 en die is ook zo begonnen, maar als ze eenmaal speed hebben gesnoven en dit gedrag vertonen dan kun je het beste meteen hulp gaan zoeken in de verslavingszorg en sla a.u.b. de jeugdzorg en de kinderbescherming over, want die maken meer kapot dan je lief is. Ik wens jullie heel veel sterkte want dit is een lange en moeilijke weg. Mocht je nog vragen hebben dan kun je me altijd mailen. groetjes

Meriam

Reactie voor op de website?

19.28. 13 jarige weggelopen

Mijn dochter van net drie weken 13 is algelopen zondag weggelopen, jaja, naar mijn stieffamilie. Ze weet dat ikzelf daar niet zo'n hele fijne jeugd heb gehad en er met grof geweld door o.a. kinderbescherming en politie uit huis ben geplaatst. Ze vindt dat ze thuis te veel moet doen. Zelf vind ik dat samen met haar broertje da afwas doen en zelf haar kamer bijhouden niet te veel is voor een dertienjarige.

Ze liegt tegen de mensen om me heen dat ze altijd op de jongste van 2 moet passen, het mooie is dat ze nog nooit heeft opgepast omdat ik de verandwoordelijkheid van een kind van twee voor een kind van dertien te groot vind. Ze steelt geld uit mijn of haar vaders knip en ontkent dit stellig. Afgelopen woensdag vond ik sigaretten, volgens haar waren die voor een vriendinnetje. Ik ben hier niet boos over geworden, maar haar wel uitgelegd dat het voor mij onmogelijk is dit toe te staan, daar ze nog maar net dertien is en mij het gevoel geeft dat ik haar toestemming geef om iets ongezonds te doen, wat een moeder natuurlijk niet wil voor haar kind.

Zonder dat ik het wist had ze dus al kontakt met mijn stieffamilie waar ik al jaren geleden afscheid van heb genomen. Woensdagochtend is ze daar al naar toe geweest maar toch besloten naar school te gaan. Zaterdag was een hele gewone dag, en eigenlijk best gezellig. Zondagochtend was de vogel gevlogen. Na veel speurwerk dat niets opgeleverd heeft ben ik de nummers van haar mobiele telefoon gaan checken en ja hoor, meteen raak, ze zat bij mijn stiefzusje.

Ik heb direkt de politie gebeld en die vertelde me dat ik eerst zelf een poging moest doen om haar daar terug te halen. Ik vertelde de politie over mijn verleden en het begon bij hun wel iets te dagen, maar de procedure was toch dat ik eerst zelf moest gaan. Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming en goed en wel de auto uit was, werd ik door stiefmoeder en haar twee dochters aangevallen en kreeg mijn dochter niet mee. Politie is daarna gegaan maar er was natuurlijk niemand aanwezig. Later op de dag zijn ze nog een keer geweest en waren ze wel thuis maar vonden ze het beter dat mijn dochter er die nacht bleef slapen. Ik vloog bijna tegen het plafond.

Die volgende ochtend heb ik direkt jeugdzorg gebeld en god zij dank hebben die haar daar direkt weggehaald en is de familie verboden nog enige kontakt met mijn dochter op te nemen. Ze is nu bij de ouders van een vriendinnetje waar ik ook goed kontakt mee heb. Ze blijft daar nu een weekje en daarna zien we wel weer verder.

Dit alles heeft me zo'n verdriet gedaan, dat het bijna ondraaglijk voelt. Ook jeugdzorg (die natuurlijk nog dossiers heeft over mijn jeugd) vond het "hoogverraad" van mijn dochter en dit hebben ze ook verteld. Ik zie er nu al tegen op als ze naar huis komt, ik ben al het vertrouwen in haar kwijt. Dit doet me natuurlijk ook veel verdriet en voel me zer schuldig over deze gedachten.

Hoe nu verder, en hoe kan ik dit nu het beste aanpakken.

Reactie voor op de website?

19.29. Ik weet het niet meer......

Eigenlijk heb ik niet direkt een reaktie, maar ik zit nu erg in de put. Mijn jongste dochter van 14 jaar is gisteren, laat in de middag, weggelopen. We weten nu nog steeds niet waar ze is. Haar pa {we zijn gescheiden} heeft telefonisch kontakt gehad met haar en ze zei dat ze morgenmiddag thuis zou komen. Ze is weggelopen met haar hartsvriendin en haar ook gescheiden ouders zitten ook erg in de put.

Ik wilde gelijk de politie waarschuwen maar jeugdzorg adviseerde daar nog even mee te wachten. Ik ben het daar niet mee eens maar goed, ik zal maar weer luisteren en niet de lastige ma uithangen.

Mijn dochter en haar vriendin gaan alleen met Marokkaanse jongens om en ik wil beslist niet discrimeneren maar de jongens waarmee zij omgaan, via msn, zijn echt geen lieverdjes. Ik ben bang dat mijn meisje in Rotterdam zit bij 1 van die jongens. De bewuste jongen lijmde haar ook gelijk met kettingen en oorbellen Denkt u ook wat ik denk? Loverboys??? Ik moet er niet aan denken.

Ik heb 2 dochters, 1 van 16 en 1 van 14. Ik moet vertellen dat zij geen makkelijke jeugd hebben gehad. Ik ben heel lang psychisch ziek geweest met alle nare gevolgen van dien. Maar nu ben ik al bijna 2 jaar beter na 14 jaar hard vechten en ik word toch nog dagelijks belast met mijn verleden. Ik probeer zo mijn best te doen maar mijn best is niet goed genoeg voor hun. Nu zegt de jongste dat ze is weggelopen o.a. door dat ze gek wordt van de situatie thuis. Maar ik ben zo hard aan het knokken voor betere tijden.

Ja ik zit diep in de schulden en dat merken ze ook. Maar ook daar ben ik voor aan het vechten om het allemaal goed te krijgen. Kort samengevat, krijg ik overal de schuld van. Maar ik vind dat niet helemaal eerlijk omdat ik ook veel goede dingen heb gedaan voor hun en er altijd voor hun probeerde te zijn op de belangrijke momenten. Ik ben benieuwd of er iemand is die mijn verhaal herkent. Ik zou graag met een vader of moeder praten die dit ook heeft meegemaakt Ik hoop echt dat mijn kleinje morgen thuis komt.

Liefs M

Reactie voor op de website?

19.30. Pubers: geef eens antwoord op de volgende vraag..

Ik ga de knuppel in het hoenderhok gooien: Kunnen jullie eens laten weten, of en hoeveel vrienden en/of vriendinnen jullie kennen die weglopen of weggelopen zijn en wat daar nou volgens jullie of van de weggelopene de reden van was/is?

Ik, als ouder van een weggelopen kind ben daar n.l. zo verschrikkelijk benieuwd naar. Ik heb na ruim 3 jaar n.l. nog steeds geen idee waarom mijn dochter is weggelopen en ik heb sterk het idee dat veel andere ouders dat ook niet hebben.

Mijn dochter heeft alle mogelijke smoesjes gebruikt bij Jeugdzorg: te veel liefde, te weinig liefde, de vaatwasser vol moeten zetten, het konijn eten moeten geven, ze werd als Assepoester gebruikt hier thuis enz.enz. In MIJN tijd liepen kinderen/pubers weg als ze mishandeld werden, incest hadden we nog nooit van gehoord, waarmee ik niet wil zeggen dat het niet voorkwam, maar er werd niet over gepraat. Ik werd geslagen en liep weg naar de kinderbescherming, waarbij en waardoor ik volkomen aan mijn lot werd overgelaten.

Ik heb mijn kinderen altijd geleerd, dat ze alles met mij konden bespreken, heb ze nooit geslagen, ze hebben m.i. een leuke jeugd gehad, zonder zorgen in een beschermde omgeveving, met liefdevolle ouders, dus ben ik nou dan zo dom, of hoe zit het?

Deze generatie "kinderen" heeft meer dan ooit vrijwel alles wat hun hartje begeert, HUN mening en leven wordt gerespecteerd door hun ouders, deze generatie ouders probeert d.m.v. praten i.p.v. slaan een goede relatie met hun kinderen te onderhouden en nog lopen er honderden of duizenden "kinderen" weg. Is het niet zo, dat pubers ook eens de hand in eigen boezem zouden moeten steken en eens zouden moeten nadenken over HUN handelen of vraag ik nu teveel?

Graag jullie reaktie en liefs gewenst van een toendertijd weggelopen kind van 15 jaar en inmiddels 45 jarige heel verdrietige moeder van een weggelopen puber

Reactie voor op de website?

19.31. Weglopen pubers

Mijn twee dochters van 14 en 16 zijn op een keer wezen joyrijden, en de politie heeft ze aangehouden waarna ze leugens hebben verteld tegen de politie. Ze hadden al ots. Maar nu, door hun leugens, zijn de broetjes en zusjes ook uit huis geplaatst en jeugzorg zet alleen leugens op de papieren van de rechter. Is het enige dat ze kunnen. Hoe meer wij vechten voor de kinderen, hoe meer leugens ze zetten.

En het ergste is die van 14 is nou in de jeuggevangenis. En we weten niets eens waarom! Het wordt niet aan ons verteld omdat ze uit huis geplaatst zijn.

Ze willen mijn gezag over de kinderen van mij afnemen. Ik weet niet wat die mensen mankeren. Met hun leugens en bedreigingen kunnen ze alles van je afnemen.

Maar ik geef niet op. Ik ga door tot ik mijn kinderen terug heb. Ik ga door tot mijn dood. Ze zijn van mij en niet van hen. Ze willen allemaal naar huis, alleen ze mogen niet. En als ze weglopen, worden ze bedreigd met jeuggevangenis. Eentje is er al door hun schuld. Wie gaat volgen?

Ze maken ons gek, maar de kinderen ook.

Ana

Reactie voor op de website?

19.32. Zonen die gaan zonder te groeten!

Hallo

Ik ben vader van 3 zonen, ben gescheiden van een psychisch gestoorde vrouw die automutileerde (zichzelf beschadigde mes/scheermes krassen) voor de kinderen.

Ik ben hertrouwd en heb de totale voogdij over de kinderen gekregen. In het 2e jaar van mijn huwelijk met mijn huidige vrouw kreeg mijn oudste zoon verkering met een meisje welke hij ontmoet had op school. Het meisje loog (achteraf begrepen) dat ze seksueel misbruikt was en dat trok zo mijn zoon naar haar toe.

Het meisje werd door ons (mijn huidige vrouw en ik) hartelijk ontvangen in ons huis. Ze ging verhuizen en mijn zoon zou haar helpen, echter hield ik mijn zoon aan zijn verplichtingen (hij werkte in een cafetaria en kon geen vrij krijgen voor de verhuizing). De ouders van het meisje hielden hem aan zijn afspraak en daar koos mijn zoon voor. Kortom na die tijd heb ik hem nog 2x gesproken en sindsdien niet meer.

Hij had een hechte moeder-zoon relatie met mijn huidige vrouw, dus daar lag het niet aan. En wanneer mijn andere zoon met hem via telefoon spreekt hangt hij op wanneer het meisje bij hem in de buurt komt. Nu heb ik inmiddels vernomen dat hij getrouwd is (vrijdag 11-08-2006).

Het volgende doet zich nu voor. Mijn jongste zoon adoreert mijn oudste (die net getrouwd is) en is vandaag voor de 3e keer weggelopen. De eerste keer dat mijn zoon ging als volgt: koningendag 2 jaar geleden vanuit niets! Mijn jongste zoon wilde graag bij een kameraad verblijven voor een weekend, geen probleem ik zei hem dat hij dan wel zijn toiletartikelen op moest halen hij had nl niets bij zich. Toen kreeg ik een telefoon van de moeder van de bewuste kameraad met de woorden T wil niet naar huis omdat hij bang voor u (mij de vader) is.

Nou ik had dus alleen maar vraagtekens er is nl niets gebeurd dan alleen dat ik boos ben geweest om de puinhoop op zijn slaapkamer en dat hij het eerst moest opruimen voordat hij naar zijn kameraad ging. Hij had nl zijn kamer niet zoals afgesproken opgeruimd en is toch weggegaan. Het feit dat hij toch kan blijven slapen laat eigenlijk zien hoe coulant ik op dat moment ben geweest. Het was al laat en ik zei dan bespreken wij het morgen wanneer hij zijn spullen komt ophalen (ik dacht dat gaat wel over). De volgende morgen kreeg ik weer een telefoon, nu echter met de mededeling dat mijn zoon spoorloos was en het enige wat zij kon vertellen is dat hij met de trein naar Apeldoorn is gegaan. Ik in alle staten, hij heeft nl geen geld bij zich en heeft een hechtingsprobleem waar hij een jaar voor in behandeling is geweest in een kinderpsychiatrisch ziekenhuis (daar is ook gebleken dat hij heel makkelijk mensen met een verhaal kan opzadelen).

Ik heb spoorwegpolitie gebeld omdat zij konden zien dat er iemand in de trein zat zonder kaartje dacht ik. Toen een telefoon maar deze keer de vader of ik jeugdzorg wilde gaan bellen en hij wilde verder niets mij te maken hebben(??). Ik heb toen jeugdzorg gebeld of zij iets meer wisten, dat wisten ze wel en ik kreeg de “poortwachter” aan de lijn. T is idd naar Apeldoorn en is goed aangekomen in een gastgezin, hij heeft verteld dat hij thuis mishandeld werd door zijn vader. Nou de enige “mishandeling” was echter voor mij zelf T fiets was kapot en ik liep zelf 3 kwartier naar het station zodat hij mijn fiets kon gebruiken (T heeft al 2 fietsen “verbruikt”).

Ik heb toen de dame van de jeugdzorg verzocht contact op te nemen met het kinderpsychiatrisch ziekenhuis, dan konden ze tenminste gegevens krijgen over T. Nee was het antwoord wij geloven het kind eerst! Machteloos gevoel het was zondag en ik moest maar wachten tot maandag en kreeg ook niet te horen waar mijn zoon was. Maandag heb ik jeugdzorg weer gebeld maar kreeg maar steeds niet de juiste persoon te pakken en ik wilde alleen maar weten of het goed ging met T. Dinsdag werd ik gebeld door de juiste persoon van de jeugdzorg. En ik kreeg te horen dat T niet in Apeldoorn zat maar bij mijn oudste zoon in Nijmegen. Al die tijd. Het was krokusvakantie en T is daar gebleven en ik had rust, ik wist waar hij zat.

T kwam thuis en wij zijn gaan praten bij de jeugdzorg. Zij begrepen wat er aan de hand is, en daar kon ik mee doen… Één jaar ging het goed T hing bij ouders van een andere vriend weer dezelfde verhaal op, maar deze vader wilde mij wel eens spreken en ik heb het hem uitgelegd, dat heeft 2 dagen geduurd. Nu vandaag 13-08-2006 is T weer weggelopen. Gisteren wilde T naar Deventer hij heeft tijdens zijn vakantie in de Ardennen een meisje ontmoet en wilde daar heen gaan op de fiets, vanuit onze woonplaats “Gekkenwerk” en hij had geen geld dus kon hij niet gaan, was hij ook mee eens en we spreken af dat hij niet ging, hij is dus toch gegaan en wel met de trein. Mijn vraag hoe hij aan het geld kwam wilde ik bewaren tot het moment dat hij thuis is en dat zou 23:00u

T kwam om 0:30 thuis. Ik heb boos gereageerd omdat hij zich niet aan de afspraak heeft gehouden en omdat hij pas om 0:30u thuis kwam. In de periode van mei tot en met eind juni hebben wij gemerkt dat T blowt en dit ook met hem en zijn mentor van school besproken, hij kreeg “gratis” wiet op school toegeschoven. Nu weet ik nog op dit moment niet waar hij is, hoe het met hem gaat, hij heeft wederom geen geld bij zich en geen mobiel die heeft hij thuis gelaten. Politie gebeld maar moet weer afwachten en maar hopen dat het goed gaat. Weet me geen raad en zit nu te huilen achter dit scherm. Ook ik weet nu niet meer hoe verder.

Reactie voor op de website?

19.33. Machteloosheidsgevoel

Ik heb sinds gisterennacht het zelfde, mijn dochter van 15 is weggelopen omdat zij voor straf naar d'r kamer was gestuurd en dat pikt ze niet.Vervolgens gaat zij bij mensen in huis zitten die totaal niet deugen en dat moet ik maar accepteren van de instanties(AMK en Politie).Terwijl ze daar alcohol zit te drinken en zit te blowen en in een doorzichtig shirtje achter de cam wordt gezet.

De jeugd van tegenwoordig krijgt alle medewerking van vriendjes en verkeerde mensen en als ouder moet je maar afwachten wat er gaat gebeuren want niemand doet iets voor je, ze mogen het allemaal zelf bepalen van de wet!! Maar als ouder heb je wel de verantwoording voor de feiten die de kinderen doen, pas als er daadwerkelijk wat gebeurd doordat mensen eigen rechter gaan spelen en het loopt verkeerd af dan dan moet de ouder gaan bloeden en de rest lacht!!

Dus met andere woorden je staat met je rug tegen de muur en moet maar alles accepteren. De jeugd van tegenwoordig denkt dat ze alles kan en mag en het wordt toegestaan!!Dankzij de nieuw regeltjes in de wet zijn ouders geen ouders meer maar slaven van hun eigen kids.

Sterkte Karina

Reactie voor op de website?

19.34. Wat "heerlijk"

Rare titel voor een reaktie, ik weet het maar ik ben zo enorm blij dat ik deze site heb gevonden en allemaal erg herkenbare verhalen lees. Mijn dochter is nu 1 1/2 jaar weg, ze woonde eerst bij mn vriendin aan de overkant van de straat maar nu sinds een paar maanden bij haar vader, via via hoor ik af en toe wat. Maar ik word er zo enorm boos en verdrietig van.

Ze reageert nergens op, brieven, sms, e-mail, helemaal niks. Zo machteloos en zo veel verdriet van binnen. Ze wil me ook niet uitleggen waarom, ik kan het geen plek geven en das zo moeilijk. Als er mensen zijn die hierover willen mailen met mij, zet een reaktie op de site alsjeblieft!

Bedankt allemaal voor jullie verhaal en... enorm veel sterkte!!

Diana

Reactie voor op de website?

19.35. Pubers..... pffff.... soms....

Hoi allemaal,

Ook ik ben een moeder van een beginnende puber. Ben maar eens gaan googlen, om te kijken wat ik nou "fout" doe! Maar als ik deze verhalen lees over kids die weglopen en drugs gebruiken, mag ik mij handen dichtknijpen met onze zoon. Dat de puberteit de fase is dat kinderen zich afzetten tegen hun ouders wist ik, maar waarom is het zo verdomde moeilijk om HUN los te laten!!!

Je moet eigenlijk het tegenovergestelde doen van wat je gevoel je zegt: ga maar naar die foute vriendjes van je..... Dat wil je toch niet als ouder. En eigenlijk is het heel logisch, want wat mag van je pa en ma is niet meer zo boeiend.

Ben een hoop wijzer geworden, en zal mensen om mij heen op deze site wijzen. Heb je 10x meer aan dan jaren verspilde tijd bij het RIAGG, die zitten alleen hun werktijden uit en doen vervolgens niks voor je..........

Alle moeders en vaders met pubers wil ik langs deze weg heel veel succes en sterkte wensen, en zoals ik op een andere site las, het is net een nachtmerrie als je er middenin zit, maar uiteindelijk komt het meestal allemaal weer op zijn pootjes terecht..... I hope so!

Reactie voor op de website?

19.36. loslaten wanneer

Hallo,

Ik vind het erg lastig. Wanneer laat je een puber los, met 11, 12, 13, 14 jaar? Want er zit toch wel verschil in . Ik vind als ze 11 zijn ze toch nog maar even moeten luisteren naar de regels.

Ik vind het moeilijk, als ik naar mijn eigen jeugd kijk lijkt alles nu veel sneller en vooral eerder te ontstaan.

Reactie voor op de website?

19.37. Vragen aan de schijver van 'het gaat niet altijd fout'

heeey ik ben een meisje van 17 jaar(over 3 maanden 18) en ik heb nu al 2 maanden een vriend wij willen ontzettend graag samen wonen... nou bij zijn moeder dan.. mijn ouders geven geen toestemming dus ben van plan weg te lopen (niet goed hier thuis veel ruzie!)

maar kunnen je ouders je terug halen als je over 3 maanden 18 bent? kunnen ze ook hulp krijgen van instantiess? ik hoor het graag... denk er niet meer aan om nog langer thuis te blijve gr.... anoniem

Reactie voor op de website?

19.38. Re: op vragen "het gaat niet altijd fout"

Hoi meisje van 17,

Ik ken jou niet, ik ken je gezinssituatie niet, maar je schrijft, dat je "al" 2 maanden verkering hebt met die jongen en dat je wilt gaan samenwonen bij die jongen en zijn moeder. Wat is je probleem met je ouders? Dat vertel je niet, je schrijft alleen maar dat je er niet over denkt om thuis te blijven wonen. Slaan je ouders je? Wordt je als slaafje in huis gebruikt? Doet iemand binnen jullie gezin iets dat absoluut niet door de beugel kan?

Als één van deze dingen aan de hand is dan zou ik je absoluut adviseren om hulp in te roepen via Jeugdzorg/Jip/Jac.

Is dit echter niet het geval, wat is dan je reden om te gaan samenwonen? Je kent die jongen "al" twee maanden? Hoe goed ken je die jongen dan al? Of zijn moeder? Jij hebt een probleem met je ouders, maar weten je ouders dat ook? Of ben je gewoon heeeel erg boos en denk je dat weglopen omdat je je zin niet krijgt de oplossing is voor je problemen?

Weet je, ik heb niet de wijsheid in pacht, echt niet, maar ik heb wel een dochter die op 15 jarige leeftijd weggelopen is, ze is inmiddels 19 jaar en wij weten nog steeds niet waarom, ik weet alleen maar dat wij daar zo verschrikkelijk veel verdriet over hebben en zou zo jou/jullie zo graag willen helpen. Weet je, weglopen is nooit een oplossing, behalve in geval van mishandeling op welke manier dan ook.

Mail mij mij maar, ik beloof je dat ik onpartijdig zal zijn, dat ik je verhaal en verdriet zal lezen, niet uit ongezonde nieuwsgierigheid, maar omdat ik denk aan jou, aan je ouders, je toekomst, je vriend en zijn moeder.

Liefs,

Reactie voor op de website?

19.39. Bang

Wij als ouders hebben er voor gekozen dat ik als moeder voor de kinderen zou zorgen en mijn man voor het inkomen. Ze hebben dan ook altijd een moeder gehad die er was voor hun(2 dochters nu 14 en 16). Alles was voor ons gezinnetje daar deden we alles voor.

Toen we een week ons nieuwe huis hadden kreeg mijn man te horen dat hij zijn baan kwijt was. Niet bij de pakken neer zitten en verder gaan. Ik ben toen een eigen bedrijf begonnen omdat mijn man niet aan een baan kon komen vanwege zijn leeftijd.

Ik had in een mum van tijd mijn man thuis, een drukke baan, financiële problemen en daarbij mijn dochters die dit alles niet begrepen. Ik wil er niet verder op in gaan wat ze allemaal doen, maar geloof me het is hier elke dag een hel!

Er is nog zoveel wat ik niet kan vertellen maar ik ben erg bang en probeer elke dag weer door te gaan maar ik weet niet meer hoe.

Reactie voor op de website?

19.40. Heeeeeeeeelllp!!

Ik ben een alleenstaande moeder die haar dochter van bijna 18 niet meer aankan. Zij maakt inmiddels de dienst uit in huis, en ik loop op mijn tenen. Ze dreigt, en al een paar keer is de boel kort en klein geslagen. Crisisdienst en Jeugdzorg, alles er al bij gehad.

Ik wil dat ze weggaat... maar waarheen? Ik ben ten einde raad. Dochter wil met niemand praten, heeft wel anti depressiva via huisarts. Het is beter voor ons allebei als we niet meer onder 1 dak leven. Ik word langzaam gek. Wat moet ik doen?? Ik hou wel van haar, maar haat staat me ook heel dichtbij.

een wanhopige moeder.

Reactie voor op de website?

19.41. re.wanhopige moeder

Wat zul jij het ongenadigd zwaar hebben zeg! Pubers weten haarfijn hoe ze je kunnen raken en voor het blok zetten. Zelf heb ik 4 pubers tussen de 18 en de 12 en een meisje van 9. Zo escaleren als bij jou doet het hier gelukig niet. Door mezelf puur uit interesse te verdiepen in psychologie ect. heb ik mezelf wel wat basidingen eigen kunnen maken.

Loopt soms nog wel mis, onze middelste dame van 14 is een behoorlijk heftige puber, zeker waneer je zelf om wat voor reden ook even wat emotioneel instabieler bent. Wat wellicht ook bij jou helpt is niet laten merken dat ze met welke actie ook jou te pakken hebben. DUs zelf rustig reageren, van te voren opgelegde sancties ook daadwerkelijk uitvoeren het niet op de spits drijven.

Waneer onze dochter een bui heeft (vaak echt wel dagelijks) zeg ik heel kalm......... meis ik wil naar je luisteren maar niet op deze manier. Je weet me te vinden als het op een andere toon kan. En ga vervolgens gewoon verder met waar ik mee bezig was.

Ik geef haar de zekerheid enerzijds, wijs haar als persoon niet af, maar tolereer haar gedrag niet. Onze oudste is 18, is geen extreme puber. Soms probeert hij dingen op de spits te drijven, is woedend als we daar een sancie tegenover zetten, roept dan dat ie volwassen is dat we in principe niks over hem te zeggen hebben.

Hij krijgt dan rustig terug dat wij hem gelijkwaardig willen benaderen wanneer zijn maatstaven ook volwassen zijn. Dat ie niet moet denken van twee walletjes te kunnen snoepen en dat we ten alle tijden bereid zijn te luisteren en tot een oplossing te komen, door beide water bij de wijn te doen. Maar zodra dat dmv schelden, grote mond of wat ook gaat, dat ze dan honderd keer gelijk kunnen hebben maar dat ze dat dan echt niet krijgen.

Heel veel sterkte, en pas op jezelf. Mocht je behoefte hebben dan wil ik je mijn msn wel geven overigens.

groetjes Annemijn

Reactie voor op de website?

19.42. Nieuwetijdskinderen.

Graag reageren wij op bovenstaande berichten.

Het moet erg zwaar zijn als je je kind niet meer goed in de hand kunt houden, en nog erger, als je kind zelfs wegloopt van huis. Toch moeten we de positieve kanten van deze generatie kinderen niet vergeten. We leven in een heel andere tijd, en er gebeurd enorm veel. De generatie kinderen/jeugd van nu heeft heel andere gedachten dan wij. Het zijn allemaal nieuwetijdskinderen die ons wel degelijk iets te vertellen hebben.

Vergeet nooit dat een kind niet voor niets bij jou gekomen is. Het heeft je lessen te leren, hoe onaangenaam je dat soms ook vindt. Door in gesprek te blijven met deze jongeren (maar wel op hun manier), zul je meer bereiken, dan dat je je eigen visie/ regels door wilt voeren.

Soms moet je als ouder water bij de wijn doen, en je er bij neerleggen dat ze anders denken dan jij. Ze zijn veel wijzer dat dat wij denken dat ze zijn. Ze denken gewoon anders over de dingen, en zodra ze merken dat ze daarover geen begrip vinden, haken ze af.

Dat wil niet zeggen dat je het eens moet zijn met hin gedachten/ideeën. Spreek dat ook uit dat je het er niet mee eens bent, maar hun mening wil respecteren. Probeer te communiceren in (hun taal). De jeugd heeft ook zoveel goede kanten, alleen ze doen het anders. Veel jongeren voelen zich gewoon niet begrepen. Hun gedrag valt niet altijd goed te praten, maar het geheim zit hierin; koppel altijd het gedrag van een kind los van de persoon. Wijs je kind niet af. Wijs wel zijn/haar gedrag af.

Als je het op deze manier ook vertelt tegen je kind, zal hij/zij zich beter geaccepteerd voelen. Spreek vaker uit dat je van hem/haar houdt, dat je hem/haar bewondert om de dingen die wel goed gaan. Je puber zal er misschien nonchalant, of helemaal niet op reageren, maar weet dat je woorden wel degelijk bij hem/haar binnenkomen. Praat met je puber over wat zijn/haar kijk op de wereld is. Wijs zijn/haar mening nooit af. Zeg dat jij er misschien anders over denkt. Spreek ook uit dat je van hem/haar wilt leren. Dat je hem/haar wilt leren begrijpen, omdat je zoveel van hem/haar houdt.

Als je op deze manier communiceert, zul je meer bereiken, en zul je op langere termijn samen een balans vinden, en de generatiekloof tussen jullie overbruggen. Geef je kind vertrouwen, en zeg dat je in hem/haar gelooft. Natuurlijk gaan er dingen fout. Zie dit echter niet als negatieve ervaringen, maar als leermomenten. Een kind wat nooit fouten maakt zal nooit leren. Bespreek de foute ervaringen met je kind. Word vooral niet boos, en wijs ze nooit af. Vraag of ze begrijpen waarom iets gebeurd is, en wat de leerles hieruit is. Spreek af dat hier iets van geleerd is, en dat het een volgende keer niet meer zo hoeft te gaan, omdat hij/zij heeft geleerd van zijn/haar fouten.

Soms zal dit veel van je geduld van je vergen. Pubers van deze tijd hoef je niets te vertellen, zij weten meer dan wij. Praat met ze, accepteer hun denkwijze/leefwijze. Soms is het nodig om je eigen grenzen te verleggen. Tijdstip van thuiskomen, huswerk, kamer opruimen, enz. Laat het los! Als het huiswerk niet voldoende gemaakt wordt, zullen ze blijven zitten, een harde leerles. Is de slaapkamer een rommel, zij moeten er in slapen. Het is hun keus. Hoe meer tijden je afspreekt van thuiskomen, hoe meer ze deze tijden overschrijden. Hoe meer je tegen hen ingaat, hoe verder je kind van je af komt te staan.

Deze generatie kan prima op eigen benen staan, ze hebben jou, emotioneel gezien, als ouder echt niet nodig. We wilden het hierbij laten, en afsluiten met het volgende: Geniet ook eens van de jeugd. Leer van hen. Laat oude overtuigingen los, en zie dat deze generatie zich heel anders ontwikkelt, maar daarom niet minder waardevol.

Jan en Petra

Reactie voor op de website?

19.43. 12 jaar en zonder toestemming op jezelf wonen?

Kan je als je ouder als 12 jaar bent zelf kiezen waar je woont zonder dat je je toestemming hebt van je moeder (die alle voogdij over je heeft). Want ik had de kindertelefoon gebeld. En die zei dus dat dat zomaar kon, want het gaat om de belangen van het kind. En als het kind in gevaar is thuis, of zich niet veilig voelt. Dan kan dat zomaar. Maar ze wist het niet zeker

Ik dacht dat dat alleen zo was, als je ouders gaan scheiden.

Maar ik wil namelijk bij mijn tante gaan wonen, omdat ik thuis mishandeld word, en ik bang ben.

Kan iemand graag zo snel mogelijk reageren? Alvast Bedankt!

Reactie voor op de website?

19.44. Re: 12 jaar en zonder toestemming op jezelf wonen?

Beste 12-jarige.

Ik geloof niet dat je als 12-jarige "zomaar" zelf kunt besluiten waar je gaat wonen, en ik geloof ook niet dat dat zou moeten. Wel zou een kind nooit bang voor thuis moeten zijn. Misschien kun je, samen met je tante, eens gaan praten met iemand. Via school of je dokter.

In ieder geval moet je, als je thuis echt mishandeld wordt, wegwezen. Naar je tante. Maar vertel het wel.

Veel sterkte Bas

Reactie voor op de website?

19.45. Ze houdt zo veel van hem

Mijn dochter is 16 en heeft een relatie met een jongen van 24. In het begin heb ik haar gesteund omdat ik vind dat leeftijd er niet zo veel toedoet als zo'n jongen maar goed voor haar is. Maar nu na een half jaar weet ik dat deze jongen niet is zoals hij zich in het begin voordeed. Heeft geen werk en geen huis woont in bij zijn ouders die afhankelijk zijn van drank.

De relatie mat mijn dochter was heel goed en ze hebben geen ruzies zoals ik in sommige verhalen hoor. Maar goed ik zag in dat ze hopeloos is verliefd is op hem en probeerde een regeling te treffen ondanks dat ik hem niks vind voor haar. De regel was woensdag en het weekend bij hem en door de weeks 11 uur thuis en 4x in de week thuis eten.

Dit was iets wat zij niet aankon want ze wilde altijd bij hem zijn. Ik heb eindeloos op haar ingepraat zelfs de politie heeft hem ter verantwoording geroepen en met haar gepraat maar haalde allemaal niks oud. Ik moest maar begrijpen dat ze gelukkig met hem is en dat ze niet zonder hem kan. Maar daar ik nog een zoontje van 14 thuis heb, heb ik uiteindelijk gezegd ga maar maar ik zeg dit onder protest want ik ben het er niet mee eens. Neem je spullen mee en voor geld hoef je niet meer aan te kloppen. Ik zei ga maar op je bekkie maar vind het zo zonde van haar jeugd en nu twijfel ik of ik haar niet moet terughalen en haar bij een zus moet plaatsen ver weg van hem.

Wat is het beste? Haar beschermen en dat ze me misschien uiteindelijk dankbaar is of haar inderdaad op haar bekkie laten gaan?

Reactie voor op de website?

19.46. Een plekje in mijn hart voor altijd leeg en hol

Wij zijn onze zoon al 8jaar kwijt. Op zijn vijftiende is hij in contact gekomen met een waardeloze niksnut, die graag jonge jongetjes een rad voor ogen draaide. Het was zijn hobby om deze jongens zo tegen de ouders op te stangen dat ze niet meer naar huis wilden. Wij hebben zelf de kinderbescherming om hulp gevraagd maar dat werkte alleen maar tegen ons. Zo ook jeugdzorg, dat is werkelijk zo'n waardeloze instantie dat je je niet voor kan stellen dat daar nog een euro van gemeenschapsgelden naar toe mag gaan.

Later toen al het verschrikkelijke leed geleden was, gaven ze ons gelijk, ook wat betreft onze kidnapper. Die had intussen onze zoon zo geindoctrineerd dat er geen weg meer terug was. Elke dag hebben wij hier nog verdriet van;we dragen een zware rugzak met ons mee. Het hele verhaal zal ik maar niet vertellen want dan heb ik n.l. een volledig boek geschreven.

Wel wil ik nog even kwijt dat het dus lang niet altijd goed komt. Wij hebben werkelijk hemel en aarde bewogen om onze zoon terug te winnen,maar tot op heden is het nog niet gelukt. We weten inmiddels wel waar hij woont en werkt maar dat is ook alles.

Kevin als je dit misschien leest, wij blijven onvoorwaardelijk veel van je houden en de deur blijft wagenwijd voor je open. Maria.

Reactie voor op de website?

19.47. Kind bij familie

Hallo,

ook ik ben een zeer wanhopige moeder, heb ruzie met jeugdzorg gemaakt omdat ik ook niet gehoord wordt en ze zomaar wat raak doen. Nu willen ze me een ots aanpraten. Nou mooi niet ik wil geen onbekwaamheidsdiploma.

Sinds onze zoon twee jaar geleden begon met weglopen is het hier ellende, en het ergste van alles is dat sinds jeugdzorg ertussen zit het contact alleen maar verslechterd is. Maar dit zullen velen van u herkennen.

Mijn vraag is eigenlijk of iemand ervaring heeft met een kind dat bij een familielid woont. Het is niet onze keus dit te doen, maar misschien aan het eind van de rit wel de beste van alle slechten. Mijn zoon ben ik toch al kwijt en heb ondanks alles wel het beste met hem voor. Wie heeft hier ervaring mee en hoe hebben jullie dat financieel geregeld?

Hoop dat iemand ons kan helpen.

groet een radeloze moeder uit Amsterdam

Gwen

Reactie voor op de website?

19.48. Dochter naar haar vader

Sinds 4 maanden is mijn dochter van toen 15 en nu 16 naar haar vader vertrokken. Allerlei emails van haar vader en zijn vrouw over geestelijke en lichamelijke mishandeling, hoe slechte moeder ik ben geweest. Eerst dacht ik dat ze snel bij me terug zou komen, omdat ik 14 jaar haar voornaamste opvoeder ben geweest en we zeer close met elkaar waren. Ze heeft al die jaren al last gehad van loyaliteitsconflicten,een onzeker kind.

Eerst hadden we oppervlakkig contact, dan mag ik haar van haar vader niet meer benaderen via msn, dan niet meer naar haar eigen email, ik mag haar niet tegen komen op straat, maar toch doen zij , zoals ze zeggen er alles aan om mijn dochter en mij weer tot elkaar te brengen. Even heel dichtbij was de mediator, maar ook dat werd weer afgeblazen. Als mijn dochter me verwijderd bij Hyves en ik vraag het haar, dan was het per ongeluk, vraag ik haar of ze me mist"zegt ze JA". Ze wil contact, maar alleen per email, toch wilde ze me zien, wat niet mocht van haar vader. Ik weet het allemaal niet meer en zit ook met vele vragen. Inderdaad heeeel veeeel verdriet, het aankloppen bij hulpverlenende instanties, nergens je verhaal kwijt kunnen. Het maakt je kapot. Hoe lang nog? Er is de laatste 4 maanden zoveel gezegd, gebeurd en geschreven, maar alles even tegenstrijdig.

Er is nu helemaal geen contact meer, het lezen van de berichten op Hyves, zover als het kan, is het enige wat ik van mijn kind weet.

Reactie voor op de website?

19.49. Dochter weggelopen 13 jr

Beste ouders,

Zoals bij jullie allen op deze website is ook mijn dochter weggelopen. Haar vader en ik hadden niks door. Ze ging naar buiten lachend en is daarna niet meer thuis gekomen. Wij zoeken zoeken bellen en bellen. Jullie kennen dat allemaal denk ik wel. Uiteindelijk 00.30 op politiebureau daar was ze, of we even wilde langskomen. Dan begint het gedonder.

Ze had gezegd dat haar vader haar had geslagen en dus ben je zwaar de (....). Al met al daar gezeten tot 3 uur in de nacht en conclusie Rajina gaat niet mee naar huis. Ze ging naar crisisopvang. Een geruststelling is dat je weet dat je kind onderdak heeft en niet buiten op straat loopt. Maar dat is dan ook de enigste troost die je als ouder krijgt/hebt. Want feit blijft dat je hart en ziel uit je lijf worden getrokken. Natuurlijk maar 2 uurtjes geslapen die nacht.

Volgende dag mijn werk gebeld dat ik ziek was. Ik wist niet wat ik anders moest zeggen. En weer bellen en uitzoeken waar ze dan nu was. Weer naar een ander locatie crisisopvang daar heeft ze een aantal weken gezetten. Nu zit ze in een tehuis wat begon als een terug naar huis project is nu een langverblijf geworden. Ze wil niet naar huis toe. En soms gaat het weer even goed en komt ze weer normaal langs en kan ze normaal praten en zich normaal gedragen. En niet meer weglopen en zo. Na een paar weken begint het weer van voor af aan. Ze wil overal slapen en langs gaan behalve bij ons. Wij denken dan als ouders ook wat nu weer.

Wij hebben niks verkeerd gedaan. Zij is weer bezig met afspraken niet nakomen grote mond en schreeuwen aan de telefoon. Dat pikken wij als ouders niet. We hebben ook heel duidelijk tegen haar gezegd dat ook als ze daar zit de regels nog blijven gelden. Dus luisteren geen grote mond. Goed je best doen op school en op tijd naar bed. Enz enz. Ze zet ons nu neer bij de leiding alsof wij monsters zijn en de leiding van tehuizen neigen toch om de kinderen hun gang te laten gaan met mededeling "ja het zijn pupers" ipv aanpakken van dit gedrag. En ze te leren dat dit niet goed is. Denk dat alle ouders met kinderen in een tehuis hier tegenaan lopen. Het is vrijwillige opvang dus doen ze eigenlijk weinig aan opvoeding alleen aan opvang.

We zijn in de periode dat ze in het tehuis zit onze dochter kwijt geraakt. Zo voelen wij dat als ouders. Ze kan doen wat ze wil wanneer ze wil. Er is geen grens en richtlijn over hoe ze zich goed moet gedragen. Haar gedrag word erger en erger. En tehuis en jeugdzorg kunnen er niks tegen doen. Dus sta je als ouders alleen. Heb ook geprobeerd met rechtbank contact op te nemen om te kijken wat onze opties als ouders zijn. Zelfs kinderbescherming gebeld. Je staat er als ouders alleen voor. Buiten alle andere ouders die in het zelfde schuitje zitten dan. Enige strafmiddel dat we nog hebben is haar voor straf voor niet nakomen van afspraken en grote mond is haar binnen laten blijven in het tehuis. Verder heb je geen enkel middel om je kind te corrigeren.

Denk dat mijn verhaal het zoveelste is op deze site. En denk dat we als ouders op deze site zelfde doel hebben ons kind zo goed mogelijk te begeleiden en eventueel terug naar huis halen. En dat we ook allemaal de zelfde middelen daarvoor hebben NIKS. Wens elke ouder van een weggelopen kind heel veel sterkte.

Joy en Claudia, ouders Rajina

Reactie voor op de website?

19.50. Graag reacties van ouders met zelfde ervaring

Beste Ouders,

Als eerste allemaal heel veel sterkte toegewenste in deze klote periode (kerst). Intussen wil onze dochter totaal niks meer met ons te maken hebben en heeft ze contact met mijn familie die ik nooit meer wilde zien. Slapen op straat en zonder eten zitten vonden ze geen probleem dus neem je dan als je volwassen wordt en 1000 problemen met ze verder de beslissing de band te eindigen en nooit meer wat met die mensen te willen. Nu zit ze dus tussen hun in en veracht ons. Zonder verder uitleg dan tja dat is niet mijn probleem enz.

Ik hoop dat het op een dag goed komt maar deze kerst word heel erg zwaar al probeerd mijn partner heel erg zijn best te doen me bij te staan. En probeert alles om het goed te laten verlopen. Ik kan het niet echt. Niet met mijn hart. Ik doe mijn best voor mijn partner maar het is zo verdomde moeilijk. Dus daarom voor alle ouders heel veel sterkte en ook hoor ik graag dat ik niet alleen hierin sta. Net zoals iedereen op deze site daar behoefte aan heeft denk ik.

Toch nog fijne xxx feestdagen en toch nog een goed 2009 gewenst met of zonder je kind.

Joy en Claudia

Reactie voor op de website?

19.51. Vriend

Ik vind het heel erg van uw dochter. Ik heb namelijk hetzelfde verhaal met een dochter van 17 en met een vriend van 33 die dus echt niet spoort, zit aan de drugs, werk niet en is geestelijk niet echt in orde. Maar er is wel een kindje, snap je. Ik draai voor dat kindje op. Maar dat doe ik uit liefde. Mijn dochter is meerderjarig verklaard door de rechter, zodat ze dan voogd kon worden van mijn kleinzoon. Maar eigenlijk verzorg ik het kind en koop ik alles voor hem, ook uit liefde.

Mijn dochter ben ik dus al vanaf haar 15e jaar kwijt, gewoon kwijt. Zal ook nooit meer het dezelfde worden, want hij heeft haar vernederd en zij is niet meer dezelfde. Mijn hart is gebroken. Maar ik moet verder, heb namelijk nog een zoon van 13 jaar. Ik wil heel graag weg verhuizen en samen gaan wonen, opnieuw beginnen.

Het is niet de schuld van de ouders, maar van wie ze tegen komen. Ik weet hoe moedeloos je toe kijk en dat niemand wat voor je kan doen. En altijd die vinger: dat had je moeten doen. Ik heb er alles aan gedaan, maar ze luistert niet ... dochter kwijt ... geen school afmaken. En mijn kleinzoon zal naar haar moeten, ik heb de voogdij niet. Dus ben ik alles kwijt. Maar denk er altijd aan: is niet onze schuld ... hoe pijn het ook doet je bent ze kwijt .....

Romier

Reactie voor op de website?

19.52. BJZ nieuw wetgeving

Pubers... ja ik herkern veel van de problemen hier. Er is geen enkele 1-2-3 oplossing, noch weinig ECHTE hulp (ondanks alle nieuwe "voorzieningen"). Overal zijn er wachtlijsten, als slot van het liedje (wanneer je het zelf niet kan oplossen) is er alleen een OTS als "uitkomst" om "hulpverlening" te regelen. Het addertje onder het gras (ook is dit wellicht onbedoeld van de wetgevers) is dat een OTS ging eigenlijk over het tekortkoming van de ouders (en niet het kind) gaat. Theoretische correct maar ooooo wat een adder in het gras!

De verwarde puber (om welke reden dan ook) bagatelliseert zijn eigen aandeel (zonder schuld te leggen bij de puber): het is nou eenmaal zo. En met de nieuwe wetgeving (die maak geen verschil tussen jonge, zwaar mishandelde kinderen en de uit-zijn-dak gegane puber): "het kind staat centraal". M.a.w. alles ligt op het tekort komen van de ouders.

In veel gevallen werkt dit enige "hulpverlening" (dan bedoel ik echte hulpverlening, gericht op herstel tussen puber en ouders en op terugkeer naar huis) echt tegen! En dan hebben wij de nieuwe ontwikkeling in de jeugdhulpverlening waarbij alle kinderen recht hebben op een gezin (lees: pleegzorg) De wet verkiest pleegzorg boven alle andere zorg. Op zich een goede ontwikkeling in het algemeen. Helaas alweer zit hierin geen uitkomst voor de verwarde puber die echt niet vanuit een situatie met AMK (mishandeld door ouders) of criminaliteit komt.

Nee, voor de puber en ouders die zware problemen ondervinden is er weinig hulp. Jeugdzorg werd (terecht) onder druk gezet snel "hulp" te bieden. Alleen is het systeem er niet aan toe (ondanks dat deze leeftijdsgroep de overwegende meerderheid vormt van de meldingen). Onder de alleenstande ouders die op een minimum leven (ik val hieronder), die bovendien geen zwart werk hebben, zijn er weinig die niet in de financiele problemen zitten. Echter wij kunnen niet onze materialistische gerichte puber niet "zomaar" de kinderbijslag overhandigen als hun als zakgeld zoals veel andere ouders dat doen. Dit is vaak een beginpunt van ruzies. En, terugkijkende, had ik hier beter op moeten letten.

Mijn advies aan ouders met dit probleem is: vind al snel een oplossing en pak dit punt tijdig aan met uw jonge puber, want het kan uitlopen op rampzalig gevolgen!

In mijn geval is mijn puberkind (zoals door ander in deze rubriek verteld) weggelopen naar een allochtone familie (ook op bijstandsniveau). Daar geven ze dochterlief al enkele jaren altijd gelijk bij ruzies thuis (ze liep hier weg en ontsnapt hierdoor de huisregels en straf bijvoorbeeld). Een van hun inwonende "netwerk"pleegkinderen (een familielid) werd enkele maanden geleden meerderjarig ... opeens zit mijn dochter in een Afrikaanse familie (weggelopen). Ze weigert alle hulp (begeleide kamertraining of ander hulpverlening). Ne, ze had geen problemen zelf, dit komt allemaal door mij. Nou de nieuwe wet stelt het "kind centraal" dus netwerkpleegzorg (uithuisplaatsing) is nu aangevraagd... dit is te gek voor worden! En dan (omdat ze weigert elders haar medewerking te verlenen) met dit gezin dat jaren spullen van mij (via haar) inclusief een computer(!) hebben ontvreemd en haar aan mijn gezag onttrekt. Dir wordt nu beloond met de pleegzorg vergoeding (die meer is dan mijn hele beschikbaar uitkering in een maand!).

Mensen let maar op... dit verhaal zal je vaker horen in de komende jaren. Want wanneer het puber niet aan de loverboys of criminaliteit ontsnapt, en ze vindt een familie die een lucratieve (voor bijstandsniveau in ieder geval) "oplossing" biedt om aan de problemen thuis te ontsnappen door met hen in zee te gaan (of zoals in mijn geval werd bemoedigd daar naartoe) dan sta je als ouder machteloos, en is de situatie uitzichtloos op herstel met het kind. Het verstand van een kind komt later... ja dan zal de schaamte evengoed een belemmering tot herstel voor hen vormen.

Ik wens alle ouders sterkte.

Reactie voor op de website?

19.53. Weggelopen dochter

Tranen van verdriet lopen over mijn wangen, bij het lezen van deze verhalen. Ook mijn dochter van 16 is bij haar 18 jarige vriend ingetrokken. We hebben diverse gesprekken met een therapeut erbij maar mijn dochter haar houding is stug. Ze zit op een roze wolk, is verliefd en kan volgens haar de hele wereld aan. Ik herken mijn eigen kind niet meer. Ze is net geslaagd voor haar VMBO en is nog leerplichtig. Maar wat kan je als ouder, je kan niet eens verbieden dat ze bij haar vriend gaat wonen. Je staat als ouder in de kou. Je blijft verslagen en vol verdriet achter. Compleet machteloos.

Reactie voor op de website?

19.54. Puber

Ik ben een alleenstaande moeder en heb twee kinderen, van 10 en 14 jaar. We wonen sinds de scheiding vorig jaar in een andere woonplaats in een kleine maar goed onderhouden woning. We wonen er met veel plezier. Ik maak me zorgen over mijn oudste zoon. Tijdens het opruimen van zijn kamer heb ik shag gevonden. Ik weet dus dat hij stiekem rookt. Hij trekt de laatste tijd nogal vel met een groep jongens van school op, die ik niet goed ken omdat Bram in een andere plaats naar de middelbare school gaat. Ik weet eigenlijk amper wat hij allemaal doet sinds hij van de bassischool af is. Het lijkt soms wel of hij volledig zijn eigen gang gaat. Ik heb een redelijk contact met de vader van mijn kinderen, maar hij kijkt toch wat anders tegen de zaken aan dan ik. Nu ben ik bang dat hij drugs gaat gebruiken en ik weet niet hoe ik dat kan voorkomen. Wat raadt u mij aan? Hoe kan ik deze ongewenste situatie het beste aanpakken?

Reactie voor op de website?

19.55. Pubers kind weggelopen

Lieve bezorgde moeder, Helaas ben ik geen moeder maar wel een vrouw met veel affiniteit voor kinderen en veel levens-ervaring. Dat maakt dat ik reageer op dit mailtje(per toeval). Ik ben zelf als kind erg vernederd en emo-verwaarloosd, mijn moeder heb ik op haar sterfbed uiteindelijk mogelijk leren kennen en begeleiden, helaas maar niets is voor niets in dit leven God weet waarom.Wat ik wel weet is dat een ieder mens en zeker het kind onvoorwaardelijke moederliefde nodig heeft en dat heeft niets met leeftijd of sexe te maken. Wees zuinig op je kinderen en praat open en transparant, kinderen zijn vaak meer puur, meer vaak dan v.w. denk ik zelfs.Neem rustig de tijd voor de kinderen en zeg gewoon dat je het moeilijk vindt, maar wees wel oprecht, want daar bereik je het meest mee, kinderen hebben daar een sensor voor!Ik wens je veel Shalom en Wijsheid, Florence

Reactie voor op de website?

19.56. Weggelopen enigste kind

Reactie op Weggelopen puber

Hallo, ik weet precies wat u door maakt met uw kind. Wij hebben er maar 1 en dat is al teveel voor ons. Ik ben zelf al depressief en veel meer en in behandeling bij het ggz. Dus dit allemaal is gewoonweg te veel voor mij geworden. Ik kan het allemaal niet meer dragen. Jeugdzorg en ambulante hulpverlener kunnen ook bijna niks voor ons betekenen, omdat onze zoon bijna 18 jaar is. Onze zoon zei tijdens het gesprek van dat hij bijna volwassen is en wil zijn vleugels gaan uitspreiden, nou hier in huis heeft hij alles op zijn kamer en toch nog weglopen. Waar is de jeugd van tegenwoordig mee bezig, ik word er helemaal gek van. De kinderen weten nog half niet hoe pijnlijk het is om zijn/haar kind weg zien gaan. Okay ooit zullen zij het nest verlaten, maar weglopen. Wat bereiken zij ermee, ja alleen maar ellende. Ik ben er zo zat van geworden. Ik zou graag in gesprek willen komen met ouders die in hetzelfde schuitje zitten.

groetjes en sterkte iedereen,
hulpeloze ouder

Reactie voor op de website?

19.57. Zo herkenbaar

Lieve Diana,

Je verhaal is zo ontzettend herkenbaar!

Natasja

Reactie voor op de website?

19.58. Is dit mijn dochter?

Reactie op Kind weggelopen

Ik wil eerst zeggen dat ik superblij ben met deze forum over weggelopen pubers. Ik heb de afgelopen tijd wanhopig gezocht naar forums, groepen etc. Maar over dit onderwerp (weggelopen pubers) hangt een stevig stigma. Men praat er niet over, bang om veroordeeld te worden. Schaamte overheerst.

Vroeger was ik ook een vrouw die mensen veroordeelde waar een kind van was weggelopen. Ik zei/dacht dan met een air: deze mensen zullen wel niet de goede connectie men hun kinderen hebben. De kinderen zullen wel in een gezin wonen dat niet goed genoeg was voor ze. Karma! ik weet het niet, maar ik ben van dit veroordelende gedrag volledig genezen. Sorry mensen!

Ongeveer twee en een half jaar geleden is mijn dochter van 17 jaar jong weggelopen. Een lieve, vrolijke meid die met iedereen begaan was en waar ik nooit moeite mee had. Een jaar eerder had zij een jongen ontmoet die een verleden had van weed roken, stelen, bedrog etc. Naar zijn zeggen, was dit een foute tijd in zijn leven en was dit nu allemaal voorbij. Ik gaf deze jongen een tweede kans, iedereen verdient dit toch? Dacht ik toen ........ Mijn dochter veranderde in een jaar in een meisje dat onverschillig werd, ruzie maakte over alles, loog, en veel weg was. Ik werd er soms wanhopig van. Respect was er totaal niet meer. Ik probeerde met haar te praten, maar kreeg altijd te horen dat ik me niet zorgen moest maken, ze had een beetje last van de puberteit en ze was nou eenmaal verliefd en had nu niet zoveel tijd voor mij. Ze wilde eigenlijk net zoals haar vriendinnen meer vrijheid. Dit hield in 's nachts thuiskomen hoe laat ze wilde of helemaal niet. Hier ging ik natuurlijk niet in mee. Anderen zeiden ook dat ik me niet druk moest maken, was de puberteit maar en dat ging wel weer over. Soms was ik zo wanhopig en angstig dat de angst mij lettelijk naar de keel vloog. Ik voelde dat het ooit mis zou gaan.

OP een dag na een woordewisseling, veranderde ze in een duivel, zo had ik haar nooit gezien. Ze wilde mij aanvliegen en begon keihard te gillen. Ze is toen weglopen met de mededeling dat ze nooit meer zou terugkomen. Ik heb instantie familie, vrienden gevraagd om hulp, maar die kreeg ik niet. Van de instantie kreeg ik te horen dat 17 jaar toch wel oud genoeg was om alleen te wonen en dat ze niets meer konden doen. Familie en vrienden bleven weg en veroordeelden mij zoals ik vroeger deed. Alles was mijn schuld!

Mijn dochter nam nog wel eens contact op om alleen mijn huid vol te schelden, maar vaker om met veel zielige verhalen geld van mij af te troggelen. Daar ben ik gelukkig nooit op in gegaan. Dit contact hield ook op na ongeveer een half jaar.... Ik heb haar nooit meer gezien.

Ik wam er achter dat zij toen zij nog thuis, nooit naar school ging, drugs gebruikte en geweldadig was geworden. Wat heb ik met oogkleppen op gelopen.

Nu twee en een half jaar later denk ik nog vaak aan haar en het waarom! Ik maal wat af. Verdrietig ben ik zeker. Elke dag maak ik me zorgen over haar. Praten met anderen kan ik zeker niet. Rouwen om een weggelopen dochter doet heel erg pijn ...... Ik heb nog een schat van een dochter die haar zusje moet missen.

Ik en mijn dochter zijn verhuisd om de negatieve reacties van mensen te ontlopen. We proberen sterk te zijn en gaan door.

Misschien hebben andere ouders net als ik ook de behoefte aan contact met andere ouders om te praten, steun te zoeken en anders. We kunnen dan samen een groepje vormen om telefonisch, mailcontact, etc te hebben. Ik hoor het wel.

Reactie voor op de website?

19.59. Nieuwetijdskinderen

Reactie op Nieuwetijdskinderen.

Ik wil even reageren op het artikel nieuwetijdskinderen .

Er zijn genoeg ouders, waaronder ik (moeder) die zeker hun best doen om met de pubers van deze tijd om te gaan. Ik heb een dochter die met 17 jaar weggelopen is. Ik heb altijd mijn best gedaan om haar zoveel mogelijk een goed gelukkig leven te geven met veel liefde. Luisteren naar haar wensen, emoties etc. Zij gaf ook altijd aan dat ik een topmoeder was. Maar toen het moment kwam dat zij ook graag zoals haar vriendinnen 's nachts weg wilde, blijven toen was ik een K...wijf. Zij wilde ook drugs gebruiken en de beest uithangen.

Wij moeders hebben ook emoties die we tegenwoordig maar overboord moeten zetten om de pubers gelukkig te maken. Ik heb nog een schat van een dochter die met mij samen kapot ging van verdriet in deze gemaakte hel. Ik heb toen besloten om mijzelf en mijn schat van een dochter een nieuw gelukkig leven te geven. Ik ben ook verantwoordelijk voor ons geluk. Dit is zeker net zo belangrijk!

Ik wil er wel op wijzen dat het onderwerp nieuwetijdskinderen wel een beetje ingewikkelder ligt dan wat in artikel "Nieuwetijdskinderen" beschreven wordt. Jammer dat dit misbruikt wordt om verdrietige ouders er even goed op te wijzen hoe zij met pubers om moeten gaan. Jammer.

Eva

Reactie voor op de website?

19.60. Nieuwetijdskinderen

Reactie op Nieuwetijdskinderen.

Graag wil ik even reageren op het artikel van Jan en Petra over nieuwetijdskinderen.

Ik vraag mij af of Petra en Jan wel eens een dergelijke situatie met hun kind hebben meegemaakt, zoals op deze pagina door vele, verdrietige ouders wordt beschreven?

Hebben Jan en Petra ook een probleempuber die het gezin kapotmaakt? Heb Jan en Petra ook een puber die er voor zorgt dat hun andere kinderen overspannen raken en van de stress niet meer naar school kunnen? Hebben Jan en Petra ook een puber die hen uitscheld voor k*nkerhoer etc, en verder alles dat mooi en lelijk is? Staan Jan en Petra ook iedere morgen met stress en trillende handen op omdat hun zoon/dochter die dag zomaar misschien wel weer een ruzie kan gaan veroorzaken? Waar misschien wel de politie aan te pas moet komen omdat hij/zij één van zijn broertjes of zusjes aanvalt?

Antwoorden jullie hier nee op?: Houd jullie vooroordelen dan voor jullie. Daar zit hier echt niemand op te wachten!

Groetjes, Charlotte. Zus van een 'nieuwtijdskind'.

Reactie voor op de website?

19.61. Goed terecht gekomen

Reactie op Weglopen pubers

Hallo,

Ik ben nu bijna 23, halverwege een universitaire opleiding, rook niet (nooit gedaan ook), let op de hoeveelheden drank en ben blij met mijn leventje. Dit klinkt misschien niet als een verhaal dat hier thuis hoort, maar toch is dit de uitkomst, terwijl ik 7 jaar geleden nog vaak van huis wegliep, ons gezin liep bij jeugdzorg en ik mijn vader al sinds mijn 17e niet meer heb gezien. Hoewel ik gelukkig nooit zover ben gekomen als het rechtssysteem en uithuisplaatsing en dergelijke (nog zwaardere) situaties, wilde ik hier toch even mijn verhaal kwijt en misschien dat ouders (of jongeren) nog iets hebben aan mijn ervaring. (Ik heb mijn verhaal overigens ook tussendoor uitgelegd, maar het meeste van wat ik hier zeg, ben ik pas veel later achter gekomen, zoals het opnemen van de vaderrol)

Op mijn twaalfde zijn mijn ouders gescheiden. Mijn moeder bleef achter met 4 kinderen om voor te zorgen (ik ben de oudste) en een part-time baan die net genoeg geld gaf (samen met alimentatie) om uit de uitkering te kunnen blijven. Hoewel ik het jammer vond dat ik mijn vader nu minder zou zien, was ik ook wel opgelucht, gezien dit ook betekende dat alle ruzies tussen mijn ouders zou ophouden. Achteraf bleek dit niet het einde maar juist het begin te zijn. Door de afwezigheid van een vader in het gezin probeerde ik die rol op me te nemen, terwijl eigenlijk gewoon de grote broer zou moeten zijn.

Mijn vader en moeder konden elkaar niet meer zien en communiceerden via de advocaten. Na een week of 6 was er besloten dat wij (=de kinderen) eens in de 2 weken naar onze vader zouden gaan. In het begin leek het goed te gaan, maar mijn vader probeerde mijn moeder nog steeds op verschillende manieren te dwarsbomen. Zijn nieuwe methode daarvoor was ons (en vooral mij eigenlijk) vertellen hoe erg onze moeder wel niet was. Hij zorgde goed voor ons, deed eigenlijk vrijwel alles wat wel wilden, kookte goed voor ons en luisterde naar al onze verhalen. Voor ons was het een weekend waar we keer op keer naar uitkeken. Mijn moeder daarentegen, merkte dat we behoorlijk rusteloos waren, iedere keer als we terugkwamen.

Zo ging het een paar jaar door en mijn vader begon in die periode ook langzaamaan ons verhaaltjes te voeren over onze moeder. Hij wist precies hoe hij het moest brengen en kinderen zijn makkelijk te overtuigen door hun vader, zeker wanneer ze overtuigd willen worden. Ik begon aan iedere actie van mijn moeder te twijfelen en overal haar hand achter te zien. Wanneer ik bijvoorbeeld op mijn rekening afschrift een verschil zag, keek ik eerst naar haar, voordat ik zag dat ik een afschrift had gemist en dat de bedragen gewoon kopten. Maar het ging steeds verder. Ik begon in mijn klas te vertellen dat mijn moeder mij verwaarloosde. Ik kan me nog een keer herinneren dat ik de vraag kreeg wat mijn moeder dan deed en waarom ik dat zei en daar had ik dan vervolgens geen antwoord op. Ik denk niet dat ik me kan voorstellen hoeveel pijn ik mijn moeder hiermee gedaan heb en daar ga ik waarschijnlijk (en gezien de verhalen hierboven denk ik dat 'hopelijk' hier beter op zijn plaats is) ook nooit achter komen.

Ik liep tussen mijn 15e en 17e vaak van huis weg. Meestal gewoon een wandeling van een uur, andere keren naar vrienden van me, waar ik dan langer bleef. Vaak was het nadat ik ruzie had gehad met mijn moeder over hoe dingen geregeld waren in huis. Geld was er niet zoveel, maar zij rookte bijvoorbeeld wel en ik heb heel vaak geschreeuwd dat ze moest stoppen omdat dat geld beter ergens anders heen kon en omdat 't beter was voor onze gezond etc. Hoewel ik nog steeds denk dat roken slecht is, waren die ruzies zeker niet de juiste manier om dat te brengen. Ik zou verder eigenlijk niet zo goed weten waar we verder over ruzieden, dus het kan niets van levensbelang zijn geweest. Het kwam er in ieder geval op neer dat ik vond dat ze haar werk als moeder beter kon doen, niet erbij nadenkende dat zij zonder steun van buitenaf en met een minimaal inkomen een gezin met 4 kinderen draaiende hield, jarenlang. Ik zag die inspanning echt niet, of wilde het niet zien en eigenlijk pas sinds ik op mezelf woon zie ik hoeveel erbij komt kijken.

Rond deze tijd gaf mijn vader ook aan overwerkt te zijn en stelde het contact uit. Hij zegde iedere keer af of kwam ons gewoon niet meer halen. We vonden dat allemaal enorm jammer, al denk ik dat mijn moeder er, zonder dat te zeggen, blij om was. Ik denk dat dit mij enorm heeft geholpen omdat ik hierdoor de kans kreeg om zelf na te gaan denken over vragen als: "heb ik het wel zo slecht als mijn vader zei" en ook om mentaal gewoon wat sterker te worden. Na mijn 17e werden de ruzies minder. Ik weet er eigenlijk niet goed de reden van, al gok ik dat school er wel een grote invloed op heeft gehad. Ik ging toen richting mijn examen en ik denk dat dat mijn concentratie en energie opeiste.

Ik speelde indertijd korfbal en ben toen bij mijn vader in de stad bij een club gaan spelen met de hoop dat ik het contact met hem weer op zou kunnen pakken. Na iets minder dan een jaar (2 maanden voor mijn 18e verjaardag) ging hij eindelijk in op mijn verzoek om een wedstrijd te komen kijken. Na de wedstrijd ging we even bijpraten. Na ongeveer 5 minuten gepraat te hebben over de wedstrijd, begon hij over een nieuw onderwerp, namelijk de alimentatie. Het schijnt dat je als 18 jarige de alimentatie namelijk af kan zeggen (is bedoeld voor hen die in hun eigen onderhoud kunnen voorzien) en hij vroeg of ik even mijn handtekening wilde zetten, want hij had 't geld enorm hard nodig en mijn moeder kon prima voor mij zorgen. Ik ben heel blij dat er toen belletjes bij mij gingen rinkelen. Ik had hem inmiddels al twee jaar niet meer gezien en het eerste waar over begon was dit. Ik heb mijn handtekening niet gegeven en zei dat ik er over na moest denken. Iets van twee weken daarna stuurde hij mij een mail, met de vraag of ik er nog over had nagedacht, waarna ik aangaf dat ik ging studeren en 't geld niet kon missen. Zijn reactie daarop was "Geld aan jou betaald na je achttiende verjaardag betaal je terug, anders hoef ik je nooit meer te zien." Ik heb hem sindsdien niet meer gezien of gesproken.

Het contact met mijn moeder is sindsdien eigenlijk weer helemaal goed. Toen ik naar de universiteit ging had ik eigenlijk al geen vrienden meer over van daarvoor (rondbazuinen dat je verwaarloosd wordt is een zeer slecht idee), dus heb een nieuwe vriendenkring hier opgebouwd. Om dit lange verhaal af te sluiten wil ik nog een paar kleine feiten op een lijstje geven waarvan ik denk dat ze mij het meest hebben geholpen overal overheen te komen.

- Een doel voor ogen: al vanaf mijn twaalfde wilde ik mijn huidige studie gaan doen. Dit doel heeft mij op de middelbare school op school gehouden (nooit gespijbeld, nooit blijven zitten). Een doel op een betere toekomst is denk ik het belangrijkste dat je ooit aan iemand (om welke reden of in welke situatie dan ook) kan meegeven. Het hield me aan t werk en op school en daarmee ook buiten allerlei 'onderwereld-zaakjes' waar ik waarschijnlijk nooit uit was geraakt als ik daar ooit heen verdwaald zou zijn.

- Een moeder die nooit opgaf: mijn vader heeft op verschillende manieren geprobeerd mijn moeder zwart te maken, maar zelfs toen ik verkondigde dat ik werd verwaarloosd, bleef mijn moeder me vertellen dat ze van me hield en volgde er vrijwel geen straffen of ruzies daarover. Ze hield het voor zich. Ik schaam me er diep voor en heb (nu, toen niet) enorm veel respect voor haar dat ze gewoon bleef werken voor het gezin en niet is ingestort.

- Een vrij strikte opvoeding in het begin van mijn leven: Hoewel de regels ietwat verzwakt zijn na mijn 15e, werd ik daarvoor vrij strak opgevoed: al van kleins af aan leerde ik wat ik wel en niet moest doen. Ik denk dat ouders tegenwoordig (als ik zo rondkijk) iets te snel al toegeven aan wat kinderen willen. Ik weet niet hoe het vroeger ging, maar ik denk dat als je als klein kind al in een speelgoedwinkel alles mag uitzoeken, dat ze daardoor later denken dat alles kan. Mijn oma vertelde me deze kerst dat ze vroeger speelde met pannen, omdat er geen speelgoed was. Hoewel dat misschien het andere uiterste is, denk ik dat een duidelijke regelgeving voor de pubertijd heel veel ellende zou kunnen besparen in de pubertijd.

Dit laatste betekent ook dat ik de reactie over nieuwetijdskinderen klinkklare onzin vind, dat klinkt alsof het direct is gekopieerd uit een of ander psychologie leerboek. Het klopt dat kinderen tegenwoordig ook ouders iets te vertellen hebben, maar dat betekent niet direct dat je als ouder dat altijd maar te slikken hebt. Ik weet dat ik het als kind niet leuk vond als ik regels opgelegd kreeg, maar ik wist, mede door die strakke opvoeding, dat er altijd wel een goede reden achter zat, juist voor mij en niet alleen voor mijn ouders. Ik denk dat kinderen tegenwoordig te snel te vrij gelaten worden en daardoor snel een grote mond hebben over dingen waar ze weinig vanaf weten. Nu is een makkelijk tegenargument hier om te zeggen dat ik niets weet van opvoeden, maar ik denk dat ik uit eigen ervaring genoeg weet om als opgevoede te kunnen praten over waar ik denk dat mijn ouders (vooral mijn moeder dus) goede en foute dingen hebben gedaan.

Ik denk dat jongeren (en kinderen) iedere keer, wanneer ze regels opgelegd krijgen of hun zin niet krijgen zich als eerste moeten gaan afvragen: waarom krijg ik die regels of niet mijn zin? Vaak zit er een vrij logische reden achter die vooral te maken heeft met de lange duur enzo.

Als laatste voor eventuele kinderen/jongeren die weg willen lopen en dit lezen: voordat je begint aan zulke drastische maatregelen, stel jezelf eerst eens wat vragen zoals:

- Wat gaan er werkelijk mis thuis? Krijg je alleen niet je zin, of gaat er meer mis? (Zoals hierboven al gezegd meerdere malen: als je geslagen wordt of iets dat echt niet kan, meteen gaan naar een veiliger oord)

- Hoe zou je het liever zien? Ouders kunnen niet in je hoofd kijken en het zal je verbazen hoeveel je kan bereiken met een goed gesprek waarbij je aankaart dat er bepaalde dingen zijn die je echt anders wil hebben

- Wat zijn de gevolgen van wat je wilt? Samen gaan wonen of later thuis na feestjes is altijd leuk, maar er zitten ook gevolgen aan vast die dat soms niet waard maken. Staar je niet blind op het positieve, maar kijk ook naar de nadelen die erbij komen (je ouders kunnen daar ongetwijfeld uit ervaring al over vertellen, luister daar wel naar)

- Als je weg zou lopen: waar zou je dan heen gaan EN: los je op wat je werkelijk op wilt lossen? In een gast gezin op weet ik veel waar wonen lijkt misschien wel mooi, maar uiteindelijk zijn het toch je ouders die het meest om je geven (slaande ouders etc wederom uitgezonderd) en dus ook het meest uitkijken naar wat het beste is voor JOU, ook al zie je dat op dit moment nog niet

Het is een behoorlijk lang verhaal geworden, maar ik vond dat ik het gewoon een keer ergens neer moest zetten. Alvast bedankt voor de mogelijkheid om het kwijt te kunnen en mocht iemand hier ooit nog iets aan hebben, des te beter en veel succes!

Reactie voor op de website?

19.62. Respect!

Hai (goed terecht gekomen )

Ik wil even aan je kwijt dat ik veel respect heb voor je! Een verhaal zo open en eerlijk zegt veel over jou als mens. Dus nog een keer RESPECT! Je moeder mag trots op je zijn.

Ik zelf heb een dochter die weggelopen is van huis op haar 17e jaar. Dit na een hele lange vervelende, helse tijd. Ik mis haar nog elke dag, ze is nu ongeveer 3 jaar weg. Hoop heb ik niet veel meer.

Ik en mijn andere dochter (23) hebben pas besloten dat we gaan emigreren naar een ander land, om een nieuw leven te beginnen. Alle verdriet/ vooroordelen etc proberen zoveel mogelijk achter ons te laten.

Jouw verhaal geeft mensen weer hoop!

Thanks, Eva

Reactie voor op de website?

19.63. Geen raad

Wat een verhalen allemaal.

Ik schrik niet echt dat het moeilijk is soms met pubers. Maar weglopen begrijp ik niet. Waarom? Ik zelf wil het beste voor mijn dochter van 15. Ga voor alles. Niets ontbreekt haar als ik het zo mag zeggen. Al verwacht je er soms iets een beetje socialiteit voor terug. Mijn dochter heeft vanmorgen haar tas gepakt en zegt dat ze zondag weer thuis komt. Iedereen heeft zo zijn ding in huis. Maar mag ik dit tolereren. Zij heeft een moeilijke tijd achter de rug. Een vriend en dan samen twee overlijdens meemaken. Verhuizing waar zij nooit achter heeft gestaan.

De vriend is na anderhalf jaar verleden tijd geworden. Nu ze gelukkig haar nieuwe vrienden heeft leren kennen met oud en nieuw zijn we blij voor haar. Voor ons onbekenden maar de ouders kennen we dan wel. Blij waren wij dat ze haar draai vond en haar vrienden boven alles zet. Ik vind het geweldig mooi en ben eindelijk gelukkig bij de gedachte dat ze een plekje hier heeft gevonden. (Zelf zei ze een keer: heb veel tijd verloren om te kunnen zien hoe mooi het hier ook kan zijn.)

Maar dan die regels!!! Ik zelf ben wel iemand van afspraken nakomen. Veel lieve, boze en rustige momenten geprobeerd om door te dringen dat als je een afspraak maakt je die ook na moet komen. We hebben drie week geleden alles in de prullebak gegooid. We startten opnieuw. Goede afspraken gemaakt waar zij ook achter stond. We zagen de eerste week dat het mis ging. We hebben haar helpen herinneren dat het fout ging en dat ze er iets mee moest doen. We hebben haar het voordeel gegeven en haar het weekend laten gaan. We hoopten dat ze de week erna het weer goed op zou gaan pakken. Helaas ging dat niet goed en heeft ze de zaterdagavond niet weg gemogen.

Je hoopt dat ze er van leren maar. Na een discussie deze week waar ook een fout van mij in zat en mijn excuus voor heb aangeboden, hebben we haar ook de telfoon weer zien opwaarderen. Dat was niet de afspraak na al die rekeningen die we hadden gehad (ze heeft geen abbo). Ze zou het met een bundel doen, dat was zat, zei ze. Nu heeft ze dus weer opgewaardeerd en hiervoor hebben we haar dit weekend thuis willen houden. Nu pakken we haar vrienden aan, zegt ze. En was ze het zat met met al die straffen (echt we hebben haar veel voordeel van de twijfel gegeven, misschien iets teveel en nu wil ze niet voor minder).

We hadden gehoopt dat ze zou leren van vorige week. Helaas heeft ze er niets mee gedaan. Nu is ze weg naar school en gaat ze naar een vriendin waar ze mee heeft afgesproken. Dat kom ik na, zegt ze, helaas voor jullie. Wat nu?? Moet ik die ouders bellen? Moet ik het zo laten en gewoon zondag weer terug laten komen (natuurlijk)? Maar gaan we als ouders zo om met regels??? Jammer voor het opwaarderen van de telefoon. De regel verbroken. En maar geen huisarest, maar gewoon weg laten lopen? De volgende keer doet ze dit in mijn ogen zo weer! Want nu is het dan toch ook gelukt!

Ik ben radeloos. Wat moet ik nu? Tuurlijk kijken wij als ouders nu goed in de spiegel: wat doen we fout. Ook wij zijn wel achter punten gekomen waar we ons in moeten verbeteren. Maar een afspraak over de telefoon moet kunnen lijkt me. Ze heeft er zelf mee ingestemd.

Wie kan me helpen, wat moet ik of kan ik doen???
Thea

Reactie voor op de website?

19.64. Nieuwetijdskinderen

Reactie op Nieuwetijdskinderen

Reactie op boze reacties op "Nieuwetijdskinderen".

Moet dat persee dan? Kan het niet zijn dat Jan en Petra gewoon tips geven over hoe het ook kan? En als jullie even opzoeken op internet weten jullie dat nieuwetijdskinderen niet gewoon kinderen zijn, maar net iets anders. Dat wil dus niet zeggen: Kinderen van deze generatie of probleemkinderen.

Gr Kira

Reactie voor op de website?

19.65. 12 jarige weggelopen

Reactie op 13 jarige weggelopen

Mijn dochter van 12 is afgelopen vrijdag weggelopen. Het ging al een hele tijd niet goed, 's morgen hadden we stress gehad, en is naar school gegaan. Later is ze thuis gekomen en wou met haar praten en ze rende weg, zo maar. Is naar het politiebureau gegaan met een volwassene, ik weet niet wie. Die dag heb ik alles afgezocht, heb nog 2 kinderen, van 9 weken en eentje van 18 maanden.

Ik snap dat ze de hele situatie wenen vindt, maar dat het zo erg was wist ik helemaal niet. Ze is nu bij mijn ex-schoonfamilie, en ze maken me helemaal zwart, ik ben de slechte moeder.

Ik vind dit echt erg allemaal, ga door de grond. Wie kan mij helpen?

Tamara

Reactie voor op de website?

19.66. Dochter van 16 weggelopen

Reactie op Is dit mijn dochter?

Vreselijk al die verhalen, maar zo herkenbaar.

Vorige week is ook mijn dochter weggelopen, 16 jaar.. Vandaag zei ze ik kom nooit meer thuis wonen, dan kan ik niet zijn wie ik wil zijn. Omdat er thuis regeltjes zijn waar een kind zich aan houden moet.

Het is gewoon vreselijk, ik voel me op en leeg.. weet niet meer wat ik doen moet... 16 jaar kijkt haar verwekker niet naar haar om, deed hij het wel liet hij haar telkens weer in de steek.. Ik heb hem tot vier keer moeten zoeken.. En nu de vader uithangen en mij overal de schuld van geven.. bah.. Ik ga toch niet aan de grillen van een 16 jarige toegeven.. of ben ik nou achterlijk..

Het breekt een moeder hart.

Reactie voor op de website?

19.67. Sterkte!

Beste ,

Ik heb je berichtje gelezen en herkende heel veel . Mijn dochter (17 jaar) is vier jaar geleden weggelopen om dezelfde redenen die jij opnoemt. Zij is daarna ook naar haar vader toegegaan, die al die jaren niet naar haar heeft omgekeken. Ik heb toen alles over mij heen gekregen van familie, vrienden en instanties waren er niet voor mij. Ik was een slechte moeder.

Ik voelde me ook op en leeg. Ik was radeloos en begreep niet hoe dit alles kon. Ik had altijd een goede band met haar en dacht dat haar moeilijk gedrag puberteit was. Dit zou wel weer over gaan. Na veel ellende heb ik haar uiteindelijk los moeten laten. Ik heb nog een dochter die hier aan onder door ging. Wij hebben samen ook een "gelukkig leven verdiend".

Ik heb de jaren daarop veel lopen piekeren over het waarom! Ik zocht een antwoord. Ik had een antwoord nodig!

Maar, nu na vier jaar, besef ik dat ik nooit een antwoord zal vinden. Dat is er namelijk niet. Mijn dochter heeft gekozen voor een andere weg dan ik had gewild en gedroomd. Dit is haar pad. Ik bid elke dag voor haar en hoop dat ze gelukkig wordt. De boosheid en het verdriet die ik voelde en voel probeer ik los te laten. Deze gevoelens maken mij kapot.

Het gaat stukje voor stukje beter met mij. Ik geniet vaak weer van een vogeltje dat fluit. Ik probeer in het heden te leven. Een pijnlijk plekje blijft voor altijd in mijn hart.

Het is heel dubbel, maar ik heb gerouwd terwijl mijn dochter niet dood is, maar ik ben haar wel kwijt.

Probeer zoveel mogelijk met mensen te praten over je emoties, pot ze niet op. En zoek niet de schuld bij jezelf.

Als je wilt kan je mij altijd mailen.

Heel veel sterkte!

Reactie voor op de website?

19.68. Puber

Reactie op Pubers: geef eens antwoord op de volgende vraag..

Hallo,

Zit momenteel middenin zo'n situatie. Heb hulp gevraagd en het wijkteam vond het beter dat ze naar haar vader ging. Op vrijwillige basis omdat zij niet gelukkig was, gaf ze aan. Ze manipuleert en liegt en ik kan niks meer doen. Mijn ex en ik zijn al 13 jaar geleden gescheiden en hij heeft de omgangsregeling al 9 jaar naast zich neergelegd. Toch laat ik haar contact houden met haar vader. Ik heb haar al 7 weken niet gezien, alleen 'n half uurtje contact met de hulpverlener erbij. Hij genoot van onze omgang. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Word er gek van. Ben benieuwd naar jou ervaringen. Gr.

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Kind weggelopen

  1. Weggelopen kind
  2. Belangengroep ouders weggelopen kinderen
  3. Steuntje voor moeder
  4. Wat nu?
  5. Zit er zelf ook mee
  6. Hopeloos geval?
  7. De jeugdhulpverlening: niet altijd een ondersteuning
  8. Reactie op hopeloos geval voor Dagmar
  9. Het gaat niet altijd fout
  10. Weggelopen puber
  11. Geschrokken
  12. Weggelopen kind
  13. Vreselijk!
  14. Weglopen, stelen en liegen.
  15. Dochter 17, vriend 33
  16. Wegloopgedrag
  17. Ontsporen van een puber
  18. Het lijkt hard maar..
  19. Weggelopen dochter van 17
  20. Weggelopen tiener
  21. Pubers
  22. Kippenvel, herkenning & angst
  23. Schreeuwen
  24. Voor Yvonne
  25. Na weglopen weer thuis .......
  26. Reactie op weglopen van pubers
  27. Pubers en drugs
  28. 13 jarige weggelopen
  29. Ik weet het niet meer......
  30. Pubers: geef eens antwoord op de volgende vraag..
  31. Weglopen pubers
  32. Zonen die gaan zonder te groeten!
  33. Machteloosheidsgevoel
  34. Wat "heerlijk"
  35. Pubers..... pffff.... soms....
  36. loslaten wanneer
  37. Vragen aan de schijver van \'het gaat niet altijd fout\'
  38. Re: op vragen "het gaat niet altijd fout"
  39. Bang
  40. Heeeeeeeeelllp!!
  41. re.wanhopige moeder
  42. Nieuwetijdskinderen.
  43. 12 jaar en zonder toestemming op jezelf wonen?
  44. Re: 12 jaar en zonder toestemming op jezelf wonen?
  45. Ze houdt zo veel van hem
  46. Een plekje in mijn hart voor altijd leeg en hol
  47. Kind bij familie
  48. Dochter naar haar vader
  49. Dochter weggelopen 13 jr
  50. Graag reacties van ouders met zelfde ervaring
  51. Vriend
  52. BJZ nieuw wetgeving
  53. Weggelopen dochter
  54. Puber
  55. Pubers kind weggelopen
  56. Weggelopen enigste kind
  57. Zo herkenbaar
  58. Is dit mijn dochter?
  59. Nieuwetijdskinderen
  60. Nieuwetijdskinderen
  61. Goed terecht gekomen
  62. Respect!
  63. Geen raad
  64. Nieuwetijdskinderen
  65. 12 jarige weggelopen
  66. Dochter van 16 weggelopen
  67. Sterkte!
  68. Puber

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.