Groot Gezin
Pubers
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

15. Puber en regels

Ik heb drie zoons,1 van 18, 1 van 16 en 1 van bijna 14. Om de jongste gaat het, hij houdt zich niet aan de huisregels. Op tijd thuis om te eten, hij niet, 's avonds op de afgesproken tijd thuis, hij niet. Vanavond heb ik hem verboden weg te gaan en... hij is toch gegaan. Wat kan ik nu voor maatregelen nemen om te zorgen dat hij zich toch aan de huisregels houdt?

ps. praten lukt niet, hij is zeer gesloten en vindt mij maar een irritant mens.

bvd.

Reactie voor op de website?

15.1. Puber en regels

Zelf heb ik een dochter van 15 en een zoon van 16. Mijn zoon probeert ook de regels te negeren, maar ik heb hem laten kiezen uit het volgende:
  1. je kan bij een neef gaan wonen
  2. je kan bij een andere neef gaan wonen
  3. je kan bij een gezin via jeugdzorg gaan wonen
  4. thuis wonen, maar als je dat wilt dan gaan we NU de regels samen doornemen en daar gaan we ons samen aan houden
Hij heeft voor thuis wonen gekozen en daarna hebben we samen een lijstje met regels gemaakt. Het gaat redelijk goed en we weten veel beter waar we aan toe zijn. Natuurlijk wilt hij er wel eens onderuit en vindt hij het eigenlijk toch niet fijn al die regels, maar dan gaan we weer even tegen elkaar tekeer en weten we weer waar we aan toe zijn. Het blijft moeilijk, want het vertrouwen in je kind is weg en het kind zal er alles aan moeten doen om dat terug te winnen.

Daarnaast is het ook moeilijk om als ouder er niet bovenop te zitten, want dan raken ze gefrustreerd. De tijden die afgesproken zijn, zijn richtlijnen en niet op 5 minuten kijken, want ze moeten de kans krijgen om de afspraken na te komen en daar hebben ze moeite mee. Dat heeft dus ook heel veel tijd nodig.

Ook ik ben een irritante rotmoeder, die er niks van begrijpt.

Vriendelijke groeten,

Reactie voor op de website?

15.2. Gevolgen van het gedrag

Waarom wil Uw zoon vaak van huis? Gaat hij naar vrienden. Misschien kunt u een afspraak maken dat hij zelf bezoek ontvangt. Laat hem de consequenties ervaren van zijn gedrag. Niet met etenstijd thuis, dan krijg je geen eten. Dit klinkt misschien hard, maar is een logisch gevolg van te laat komen. Ook zal hij er misschien heel boos over worden, maar zo begrijpt hij toch dat je dit niet accepteert.

Succes.

Reactie voor op de website?

15.3. Mijn zusje van 17 accepteert geen enkele regel

Ik ben zelf vader van een dochter van 4 en een zoontje van 1,5 maar het probleem ligt eigenlijk bij mijn zusje van 16. Onze ouders zijn nu bijna een jaar overleden en ze woont dus bij mij en mijn vrouw. Het is heel moeilijk voor mij geweest om van een toffe grote broer over te gaan naar een soort verantwoorde 'vervangouder'.

Ook zij heeft moeite om die veradering te accepteren. Ze houdt zich heel moeilijk aan de regels, die ik haar nu eenmaal moet opleggen. Ze moet niet veel doen in het huishouden, maar zogauw ik haar vraag iets te doen, wat ze niet leuk vindt probeert ze daar onderuit te komen. Het is heel vermoeiend om haar iets op te dragen, met haar de hele discussie hoeven aan te gaan over waarom ze dat moet doen, en dan te controleren of ze het wel gedaan heeft. En dat keer op keer opnieuw.

Ze is slim en verbaal heel sterk en dat wéét ze. Ze gebruikt dat ook. Ze is assertief en zelfs aggressief. Als iets niet loopt zoals ze dat wilt, dan hoeft het voor haar helemaal niet meer. Echte vriendin heeft ze niet, denk ik, maar wel een massa jongeren die haar achternalopen, uit angst om haar tegen zich te krijgen. Ze is een pestkop, aldus leerkrachten op school. Zelf ontkent ze dat.

Ik weet niet meer wat ik met haar moet aanvangen. Wat wil ze nu bereiken met haar gedrag? Alle tips zijn welkom.

D.

Reactie voor op de website?

15.4. Reactie op: mijn zusje van 17

Heeft uw zusje wel wat verwerkt van het overlijden van Uw ouders? Laat ze haar gevoelens zien of praat ze erover? Misschien dat het probleem daar zit. Het is niet niks om beide ouders te verliezen en vooral niet in de puberteit. Heel veel sterkte gewenst in de toekomst!

Reactie voor op de website?

15.5. Pubers en regels??

Wij hebben zes kinderen in de leeftijd van 22 tot 7 jaar. Onze vierde dochter is veertien en in normale omstandigheden gewoon een geweldige meid: leuk, vrolijk, gezellig, slim, kortom, niets mis mee. In periodes van ernstige verliefdheid verandert ze echter volledig. Alle remmen zijn los, ze scheldt aan de lopende band zodra ze haar zin niet krijgt (nieuwe schoenen van 80 euro, hoewel ze een vast bedrag aan kleedgeld krijgt, de eis voor een nieuwe slaapkamerinrichting, zonder rekening te houden met het gegeven dat ze haar kamer deelt met een van haar zussen etc.) en niets van ouders, broers, zussen of huis deugt nog.

Praten heeft geen enkele zin, want elk woord ontaardt in een eenzijdige stroom van verwensingen. Verder roept ze permanent dat ze zelf toch lekker bepaalt wat ze doet - en ik heb geen enkele sanctie! Als ze vanuit school naar haar vriendje gaat en pas om half 8 thuiskomt - ja: ik heb de ouders van dat vriendje al om half 6 gebeld, maar die werken beide en zijn dus niet thuis; als ze om half 7 wél de telefoon opnemen zeggen ze mijn dochter naar huis te zullen sturen, maar mijn probleem erkennen ze niet! - dan zeg ik slechts dat wij een afspraak hadden die ze wéér niet is nagekomen. Op tijd thuis zijn dus!

Ik heb geen idee hoe ik met de situatie om moet gaan. Vanavond zijn mijn man en ik naar een concert geweest en we hadden vooraf afspraken gemaakt over het weggaan van onze dochter van 14: níet dus!!

Toen wij om 1 uur thuiskwamen bleek dat ze niet alleen tóch naar haar vriendje gegaan was, maar bovendien bleek haar fiets te zijn gestolen.

Haar reactie?
Als een echte puber: een flinke schreeuwpartij.

Mijn hoop?
Een snel einde aan haar vriendschap met deze jongen, die zich overigens niet bij ons wil voorstellen... en ik vermoed dan ook dat onze dochter eigenlijk best wel weet dat ze niet de meest gelukkige keuze heeft gemaakt - en dit vervolgens op ons afreageert!! Dat het hele gezin hieronder lijdt zal duidelijk zijn.

Pubers?
Als je pech hebt, maak je als kind een zware tijd door - maar als ouders is die periode nog veel zwaarder!! Afspraken maken heeft geen zin. Wij geven alleen permanent de grenzen aan, schelden en schreeuwen niet terug en wachten op beter tijden...

Reactie voor op de website?

15.6. Pubers en regels, wat en hoe?

Hallo,

Ik ben een moeder met twee puber dochters, de jongste van 14 en de oudste is 16.5 jaar. Afgelopen jaar in November is de oudste aangerand, niet niks voor een meisje, dat begrijpen jullie wel! We hebben haar gesteund waar we maar konden, veel met haar gepraat en ook op school de dingen uitgelegd zodat zij op steun en begrip kon rekenen. Alles lijkt nu beter te gaan, ze is een tijdje stiller geweest maar ging gewoon op stap en naar haar vrienden.

Nu is mijn probleem dat ze de meeste dagen soms niet te handhaven is, een grote mond, veel ruzie maken, en schelden waar ze maar kan. Afgelopen week zijn we een paar dagen naar zee geweest, het leek haar ook leuk om te gaan, maar ze heeft echt de hele sfeer verpest! Ruzie vanaf het vertrek totdat we op de plaats van bestemming waren, daarna was er nog geen land met haar te bezeilen. Niks deugde of was goed, de camping was saai, haar zus een trut, slet, hoer, al na gelang het uitkwam. En wij zaten de hele dag tegen haar te kutten, zoals zij dat noemt.

Echt een onhoudbare situatie, vandaar dat ik nu een beetje steun en begrip zoek bij jullie. Zou dit nog te maken hebben met de aanranding? Of is het gewoon pubergedrag waar we dan maar mee moeten leren leven? Mijn man is een stille man, maar schoot uit zijn slof door haar gedrag. Hij dreigt nu dat ze maar naar een of ander tehuis moet, of naar een interne opleiding! Dat wil ik eigenlijk ook weer niet, ik vind dat we het probleem zelf moeten proberen op te lossen.

Ik hoop dat jullie mij er mee kunnen helpen,

Bedankt

Reactie voor op de website?

15.7. Pubergedrag

Graag wil ik het volgende probleem voorleggen: Wij heb 3 kinderen waarvan de oudste een slimme meid van bijna 13 is. Sinds de middelbare school is zij enorm veranderd. Ik kan daar redelijk goed mee omgaan en ervaar dat onderhandelen beter werkt dan autoritair optreden. Ik stel mijn regels en bijna altijd komen wij er samen uit. Mijn man daarentegen voelt zich zijn auroriteit danig aangetast en ervaart haar houding als respectloos en uitdagend.

Duidelijk mag zijn dat het steeds meer botst tussen die twee. Probleem nu is dat mijn man steun van mij wil in zijn manier van aanpakken, en deze kan ik hem niet geven omdat ik zelf een totaal andere kijk er op heb. Probeer hem wel zo min mogelijk af te vallen.

Zijn wij nu de enige ouders die hier tegen aanlopen? Waarschijnlijk niet. Hoe pakken andere ouders dit aan?

Karin

Reactie voor op de website?

15.8. Ik puber wat, begrijp je dat?

Beste Karin,

Ik begrijp je probleem en geloof me, het is een tijdelijke fase van afzetten en grenzen verleggen. Denk aan peutergedrag, dat nu pubergedrag heet te zijn. Eind 2003 heb ik een boekje geschreven en uitgegeven: Ik puber wat, begrijp je dat? Aan de hand van ervaringen uit de praktijk (bijna 25 jr. politie) en vanuit mijn eigen gezin geschreven. Kijk eens op mijn website, misschien spreekt het jou of je man aan. Succes!

Met groet, Irma Morelis (auteur/uitgever) www.morelis-publicity.com

Reactie voor op de website?

15.9. Zelf ook puber van 17

Ik denk dat alle of de meeste pubermeisjes zo zijn, of je nu een echte ouder bent of een vervangende, het maakt niet uit. Je doet niks verkeerd alleen wil ze haar eigen dingetjes doen. Zelf heb ik een dochter van 17 en die maakt haar eigen regels en daar ben ik ook niet blij mee. Maar ze probeert zich los te maken van de regels, en wil gewoon haar eigen dingen doen en dat is zeker niet helpen als je dat niet wilt.

Maar ja, regels zijn regels en die hebben wij hier ook. En mijn dochter is haar vader op haar 8ste kwijtgeraakt door overlijden, en eerst moeten ze dit eerst op een rijtje zetten voordat ze goed door de puberteit komen. Misschien kan je overleggen met dingen in huis te doen die ze wel leuk vindt. Misschien wil ze wel koken of iets anders doen. Het is uitvinden waar haar "interesses" liggen, ze zal zich toch ook moeten schikken naar het "nieuwe" gezin.

Ik weet het is niet makkelijk een puber op te voeden maar ooit is de puberteit voorbij, en voel je je een hotel waar ze alleen 's nachts verblijft. Zo zien ze het ook, ja waarom niet? Ik ben nog niet meerderjarig, denken ze dan maar, waar moet ik anders heen. En na de puberteit zijn er weer mooie dingen (ook in de puberteit). Maar maak het jezelf niet te moeilijk en til er niet te zwaar aan dan wordt het voor jezelf ook wat makkelijker.

Veel sterkte, nog een jaartje en ze is volwassen, geniet er van.

Reactie voor op de website?

15.10. Ik word gek

Ik heb 2 dochters van 15 en 13. De oudste heeft nu een vriend en daar gaat het nu heel goed mee. Hij houdt haar een beetje in toom. Maar de jongste heeft alleen maar een grote mond. Wat die allemaal niet zegt tegen me! Ze kan niet normaal praten. Ik word er gek van. Heb ook al gedacht om haar bij vader te laten wonen. Maar die wil haar zo ook niet. Op school is ze hetzelfde.

Iedereen zegt tegen mij: pik jij dat hoe ze tegen je praat? Maar wat moet ik anders? Als ik haar moet straffen ben ik constant bezig. Als het echt te gek wordt, stuur ik haar wel naar boven. Maar dan komt ze toch weer naar beneden of klimt uit het raam.

Ik weet het echt niet meer. Maar als ouder kan je er wel aan onderdoor gaan.

Reactie voor op de website?

15.11. Geen regels, moeder ten einde raad

Heb zelf een zoon van 16 en een dochter van 7. Bij ons thuis is het elke dag een hel. Mijn zoon van 16 komt thuis wanneer hij wil, blowt, heeft grote monden tot agressie aan toe, gaat niet naar school en is hele dagen aan het hangen bij een andere school. Op zich is het geen nare jongen, maar wel als hij niet met de verkeerde jongens omgaat. Op dit moment ben ik bij jeugdzorg. Maar hij wil niet praten, hij zegt: ik wil leven zoals ik dat wil. En dat is thuiskomen wanneer het hem uitkomt. Als ik zeg 2.00 uur thuis, komt hij om 5.00 thuis. De laatste keer wilde ik hem niet binnen laten. Toen maakte hij een stennis. Daarna heb ik de politie gebeld. Maar dat maakte hem niks uit. De volgende dag gaat het gewoon verder: geen regels, een moeder die ten einde raad is.

Reactie voor op de website?

15.12. Ik ben op

Hoi,

Ik kan mij in jouw verhaal goed vinden, ik ben ook ten einde raad. Ik heb 2 dochters 1 van 20 en 1 van bijna 16. En om de jongste gaat het. Haar gedrag is al meer dan 1 1/2 jaar hopeloos. Eerst stak ik het erop dat haar pa was weggelopen met een andere vrouw (vriendin van me). Ze heeft toen van alles klaar gemaakt van zelfmoordpoging tot uit huis weglopen. Ze heeft toen 4 maanden bij mijn zus gewoond en totaal geen contact. Ik vroeg mijn zus in mails hoe het met haar ging enz., maar daar liet ze me niets op terug horen.

Tot op een gegeven moment mijn zus aan de deur stond dat ze problemen met haar hadden. Ze had briefjes geschreven aan haar pa van hoe ze zich voelde daar in huis. En ze verdacht haar van diefstal en heel veel problemen erbij. Daarna is ze langzaamaan weer naar huis teruggekomen op advies van haar therapeut en bleef ze ook weer voorgoed. Ze had in die periode nog wel contact met haar pa maar dit is inmiddels ook verbroken daar ze zelf steeds als eerste contact moest leggen met hem. Haar grootste hobby (ballet, dat deed ze al vanaf haar derde levensjaar en ze was een hele goede) bleef hij betalen, maar heeft hij haar afgenomen omdat ze zich niet gedraagt. Daar ben ik via via achter gekomen.

Alles wat ik doe bij haar is verkeerd en met haar zus heb ik geen woorden. En dan maakt ze de opmerking van: "ja, je hebt maar 1 dochter en ik besta niet. Die trek je voor", en nog meer van die rotopmerkingen. Het is nu zelfs zo erg dat haar zus hele dagen met haar slaapkamerdeur op slot moet zitten omdat ze van alles pikt uit haar kamer. Ze gaf er niets om om kleren aan haar uit te lenen. Maar het liep gewoon uit de hand. De kleren die ze van haar zus leende, besteedde ze weer uit aan vriendinnen. En als haar zus er dan om vroeg, zei ze van: "ga er zelf maar om als je ze terug wilt". En het ergste van al, ze kwamen dan kapot of verkleurd terug. Een paar weken terug heeft ze de vriend van haar zus zitten verleiden. Hij dacht dat het eerst de hond was die langs zijn benen ging, maar dat bleek zij te zijn die met haar voeten langs zijn benen ging en eindigde in zijn kruis. Hij kwam naar mij en zijn vriendin toe met van die is echt gestoord die zus van je. Gebroken was mijn oudste dochter.

Ze liegt, ze steelt, ze bedriegt de boel en betrekt ons in msn gesprekjes. Ze koopt dingen, maar hoe ze aan het geld komt, wij weten het niet. Aan de afspraken die ik met haar maakt houdt ze zich totaal niet. Ze doet totaal haar eigen zin. En het is niet dat ik haar straf geef, echt niet. Ze heeft het me al diverse malen gepresteerd dat ze gewoon een nacht of zelfs meer weg blijft zonder dat ik weet waar ze is.

Maar nu heeft ze me 2 weken terug zo erg gekwetst, niet normaal meer. Ze zou na overleg met mijn zus tijdens de kerst een weekje vakantie gaan. Nu blijkt dat mijn zus verkeerd is geweest met boeken, en moest er buitengewoon verlof aangevraagd worden op school. En het mooie is: ik heb niets moeten regelen, dat hebben ze stiekem achter mijn rug om gedaan die 2. Ik ben er achter gekomen doordat een leerkracht van haar school hierover contact met me opnam, omdat ze het zaakje niet vertrouwden. Bleek dat ze alles onder mijn naam hadden ingevuld en zelfs mijn handtekening hadden vervalst. Nadat ik van school een copie hiervan had ontvangen, heb ik haar hier op aangesproken. Je kunt wel raden wat dat teweeg bracht, denk ik. Ik heb met overleg van emergis haar een verbod opgelegd van het bezoeken van mijn zus. 1 of 2 keer in de week is voldoende.

En nu, afgelopen vrijdag ben ik weer gebeld door school, dat ze 2 dagen gespijbeld heeft. Daar heeft ze nu straf voor gekregen op school. Maar toen ik haar hierover belde, zei ze me dat de desbetreffende leerkracht abuis is geweest met een ander. Na informeren blijkt dat echter helemaal niet waar te zijn, dus weer voorgelogen. Ze weet door haar gelieg en gedrag niet meer waar ze heen moet bij haar vrienden en vriendinnen, omdat ze daar ook uitgespuwd wordt.

Nu kwam ze van de week, omdat ik haar aansprak over weer niet aan de afspraak te hebben gehouden, met de opmerking van "wat ben jij een kutwijf zeg, wat ben je voor een rotmoeder, ik heb mijn langste tijd gehad hier". En toen dacht ik dat mijn hart brak. Ik sta dag en nacht voor haar klaar, niets maar dan ook niets doet ze hier in huis, alles wat ik haar vraag negeert ze. Noem maar op. En dan dit, dat deed mijn hart stil staan.

Ben daarover een gesprek aangegaan met de huisarts en haar begeleidende psycholoog. Die adviseerde mij om haar begeleid te gaan laten wonen. Maar dit vind ik dan weer zo erg, ik wil haar niet kwijt. Maar zo kan het ook niet. Weet me echt geen raad meer nu, ze spreekt niet meer tegen me en tegen haar zus en vriend ook niet meer.

En haar psyg zegt: ach mevr het gaat allemaal over, is maar tijdelijk. En niets mag ik haar verbieden. Ik moet alles maar goed vinden en over me heen laten walsen. Ze heeft me zelfs een paar maanden geleden geslagen en moet ik allemaal maar normaal vinden. En dat ze de boel hier in huis helemaal kapot slaat en trapt, ook daar mag ik niets van zeggen. Je mag gerust weten dat mijn handen dan jeuken om haar een mep te verkopen. Wanneer komt hier een eind aan ik kan alleen maar blijven hopen.

Ik zie er weer al tegen op dat ze vanavond thuis gaat komen. Wat zal dat weer met zich mee brengen, maar we moeten volhouden zeg.

Reactie voor op de website?

15.13. Wat erg!

Ik reageer op Pubers en regels, wat en hoe?

Ik vind het heel erg wat ik lees. Pubers kunnen zo erg zijn en je leven verpesten. Is alles een gevolg van die aanranding?

Kijk wij hebben pubers, hier in huis hebben we er eentje van 16 (jongen) en bijna 17 (meisje). Ons gezin is opnieuw gevormd door scheiding en de anderen kinderen wonen bj de andere ouder.

Eerlijk gezegd: Ik en mijn man ergeren ons vreschrikkelijk aan de pubers. Houden zich niet aan de regels (wij hebben een briefje gemaakt met de belangrijkste dingen) als we niet in het oog zijn, gaan ze overal overheen. En zien het probleem niet. Een plaat, zou ik zeggen. Ik kan het dus. Wij toleren geen grote mond.

Weet je, gewoon naar boven sturen met je voet haar of hem's achterwerk raken. De slaapkamer 'opschoppen', zou ik zeggen. En iets verbieden waar je ze echt mee, 'pakt'. De mobiel afpakken, b.v. Zorg ervoor dat het iets is waar je zelf geen problemen mee krijgt. Want als ze b.v niet weg mogen, (laat ze dan op de slaapkamer blijven) anders gaan ze de hele avond mokkend tegen je aankijken, daar kan ik niet tegen. Dus weg!!! uit mijn gezichtsveld. En zeker met extreme zaken. Maar dit mag niet in 'pratend nederland'.

Reactie voor op de website?

15.14. Pubers en regels

Wil graag ook iets kwijt. Bij ons gaat het om mijn oudste zoon. Hij wil zich niet aan de gemaakte afspraak houden. En het is nu echt uit de hand gelopen. Hij heeft mij geslagen. En twee dagen geleden zijn vader. Hij wil niet meer praten het enige wat hij zegt is dat het aan ons ligt en dat ik overspannen ben. Hij komt sliekem binnen omdat hij ons niet wil zien. Hij laat zijn broertje dan de deur open doen. Ik weet niet hoe het verder moet. Ik heb hem gevraagd naar de huisarts te gaan. Wie weet raad?

Reactie voor op de website?

15.15. Pubers en Regels

Ik heb een zus die altijd alles goed doet, maar ik doe dat nooit volgens mijn ouders. Nu volg ik wel de regels. Maar het is wel zo dat sommige ouders echt te streng zijn. Ik had een keer vergeten de koffie aan te zetten en kreeg een week huisarrest. Dat is toch belachelijk of niet? Sommige ouders moeten gewoon even rustig aan doen en niet op alle kleine dingetjes straf leggen. Ze moeten ook eens iets door de vingers zien.

vriendelijke groet, Mandy

Reactie voor op de website?

15.16. Heel bekend

Tjee he, wat komt dit me allemaal bekend voor. Mijn oudste is 13 jaar en heel heel flink aan het puberen, en is idem dito. Hetgene waar ik me het meest aan erger: het ikke ikke en de rest kan stikken van haar. Want dat ze niet de enige is met 2 jongere zusjes (10 en 8) en een jonger broertje (4) dringt al heel lang niet meer tot haar door. Maar de idd bekende verwensingen en het haar eigen gang gaan als je wat vraagt het gewoon niet doen en meteen die eeuwige grote mond en de meest erge verwensingen naar je hoofd krijgen vooral bij mij (mamma) heeft ze er een handje van.

En elke keer neem ik mezelf voor: Wilma blijf rustig, trek je er niets van aan. Maar ik moet toegeven, ze heeft een gave om een ruzie te ontlokken en me toch weer uit de tent te lokken. En dan is het weer over en weer heen en weer geschreeuw. Wanneer ik toch weer de verstandigste ben en mijn mond als eerste hou. Maar het meeste en wat mij ook het meest verontrust is het dreigen met weglopen, want dat is hetgene waar ik doods maar dan ook doodsbang voor ben. En het allerergste is dat ik er voorlopig midden in zit en nog een hele tijd voor de boeg heb. Met nog 2 jongere zusjes onder haar zal tegen de tijd dat de jongste van de meiden is uitgepuberd wel helemaal grijs zijn. ben ik bang. Nee, maar zonder gein, vind dit een hele hele moeilijke periode en vind het meest jammere dat je niet meer zo van je kind kan genieten omdat je constant op je tenen moet lopen met wat je zegt en doet en wat je wel en niet moet toelaten. Maar we zullen deze periode ook wel doorkomen, we zullen wel moeten,

groetjes Wilma

Reactie voor op de website?

15.17. Pubers en regels

Mijn vriendin en ik gaan binnenkort samenwonen. Haar ex is een alcoholist. Ze heeft een zoon van 21 die samenwoont, en een dochter van 15. Deze heeft alles, pc (pentium 3 die niet echt deugt), muziekinstallatie, ktv nou gewoon alles. Maar ze is vergeetachtig, best wel lui, maakt een flinke rotzooi, ruimt bijna niks op, wordt niet wakker van haar wekker. Deze loopt vaak 5 maal in een uur af, ik wordt dan wakker (mijn vriendin is slechthorend dus die hoort dat niet), probeer de slaap weer te pakken te krijgen maar dan loopt die wekker weer af. Ze negeert mij ook. Wat haar kleren betreft, die laat ze overal rondslingeren, kun je wel zeggen. Is jouw dochter niet maar ik kijk er ook tegen aan.

Ik zeg tegen mijn vriendin: we moeten wat afspraken maken, maar daar heeft ze geen oren naar, mijn vriendin dan. De spanningen lopen soms heel erg hoog op. Ik zelf moet me ook thuis gaan voelen en dat geldt voor ons alle drie. De relatie staat nu flink onder druk.

Mijn vraag is deze: Is het abnormaal dat ik bepaalde afspraken wil maken? Graag een reactie

Reactie voor op de website?

15.18. Bezint voor u begint

In normale omstandigheden zou het heel normaal zijn om bepaalde afspraken te maken, maar zo te lezen zijn de omstandigheden verre van normaal. Ik vrees dat u op het punt staat u in een wespennest te begeven.

Het lijkt mij dat dit 15 jarige meisje behoorlijk van streek is. Op de eerste plaats heeft ze jaren lang met een alcoholist moeten leven en ik kan me goed voorstellen hoe dat de sfeer in huis bedorven moet hebben. Haar moeder zal vanwege al die zorgen wel niet veel aandacht aan haar hebben besteed. Toen is de vader uiteindelijk vertrokken (en wie weet hoeveel ze ondanks alles van hem houdt). Ook haar broer is gegaan en nu zou je denken dat haar moeder eindelijk eens wat tijd en aandacht voor haar zou hebben. Maar nee hoor, nu is er steeds een vreemde snoeshaan over de vloer en moeder gaat helemaal op in hem. En aangezien ze nog te jong is om de situatie te ontlopen ziet ze maar 1 oplossing: ze negeert die nieuwe "vader" en dwarsboomt alles wat ze maar kan.

De dochter mag lui zijn, maar dat kan ik van de moeder ook zeggen. Hoe laat is het wanneer de wekker 5 x afloopt? Staat ze niet op voor een ontbijt met haar dochter en wenst ze haar niet eens een goede dag op school toe? Ik kan me goed indenken hoe verlaten dat kind zich voelt wanneer ze 's morgens alleen beneden zit terwijl haar moeder met een andere man in bed ligt.

Alles in dat huishouden ligt krom en als buitenstaander zult u er niet in slagen om regels op te leggen, vooral niet als moeder en dochter daar geen van beiden voor te vinden zijn.

Ik zou zeggen: bezint voor u begint. Wilt u de relatie in stand houden dan lijkt het me veel beter om niet samen te gaan wonen. Over enkele jaren is ze volwassen en dan zal ze op een dag wel gaan. Als jullie dan nog steeds veel voor elkaar voelen dan lijkt me dat een veel beter tijdstip om samen een nieuwe toekomst te bouwen.

Annemieke.

Reactie voor op de website?

15.19. Rreactie op ik wordt gek

Ik ben zelf ook 13, met huisarest. Vin'k helemaal niet erg, beetje chatten op mijn kamer tv kijken of cdtje luisteren. Mijn ouders zien nu ook wel in dat dat geen manier van straffen is. Mijn ouders straffen me niet eens meer bijna nooit dan.. :P Het punt is: gewoon blijf praten. Je moet je probleem kunnen uitleggen. Laat haar gewoon eerst een half uurtje afkoelen en heb het er dan over wat je dwars zit. Tuurlijk, zij zou in de verdediging schieten. Blijf haar dan gewoon aankijken terwijl je kookt ofzow, niet doordringend. Dwing haar ook om te blijven zitten zodat ze niet weggaat en de deur 8ter zich aan klapt:P Sommige kinderen kunnen moeilijk zorry zeggen, dat is nu eenmaal zo. Als ze het nog een keer doet doe, dan precies het zelfde ect. Na 2 a 3 keer moet je haar wel vertellen dat ze nu volwassen genoeg is om haar excuses aan te bieden en dat je dat ook van haar verwacht (verlangt). Ook dat het gevolgen kan hebben voor de toekomst al je je excuses niet aan kan bieden, en dan wel gemeend. Tis moeiluk maar na een tijdje zou ze het begrijpen. Doe het trouwens niet waar de hele familie bij is, maar op een leuk rustig moment. Zij kijkt bijv t.v. en jij kookt.

suc6 groetjes mii

Reactie voor op de website?

15.20. Ik word gek

Ook ik heb een dochter die verschrikkelijk opstandig is. Het ging een tijdje goed, maar na de scheiding begon het geleidelijk aan weer. Ze is altijd bezig om mij verwijten te maken, ze heeft het zelfs gepresteerd om mij te schoppen en te slaan. Het lijkt alsof ze helemaal verblind raakt van woede. Ze heeft zelfs een stofzuiger op mij wilen gooien vanaf de trap. Waarop de oudste dochter haar tegen gehouden heeft, anders waren er echt ongelukken gebeurd. Als ouder zijnde kun je hier echt aan onderdoor gaan.

Het is ontzettend moeilijk om met zo iemand om te gaan vind ik. Ik vraag mij ook af of hier hulp voor te krijgen is. Ze begint ook erg te schreeuwen als ze haar zin niet krijgt, en scheldt mij zelfs uit voor hoer en sloerie en van al dat rot taal meer. Ik ben heel benieuwd hoe andere mensen hier mee omgaan en of het ooit wel weer goed komt.

Reactie voor op de website?

15.21. Mijn zusje houd zich ook niet aan de regels

Ik las het verhaal over het 17-jarige zusje dat bij haar broer woont met erg veel herkenning. Ook mijn zusje (15) woont bij mij, doordat er geen ouders meer zijn (alleen haar vader leeft nog, maar daar is geen contact meer mee). Wij verschillen 16 jaar en ze woont hier nu 11 jaar. Sinds ze in de puberteit zit, is het drama hier in huis. Het is normaal een erg lief kind en ze is ook niet brutaal in huis, maar ze lapt elke regel aan haar laars. Als wij haar daar op wijzen, belooft ze telkens weer beterschap, maar doet er vervolgens helemaal niets mee!

Ze heeft inmiddels de meest bizarre dingen al geprobeerd, terwijl iedereen uit onze omgeving verbijsterd is hierover, omdat het niet bij haar past. Ze is werkelijk BIJZONDER naief, té populair op school en lijkt gevoelloos. Wij hebben het idee dat ze oprecht spijt heeft van haar acties, maar de gevolgen niet overziet.

Zelf geeft ze aan dat ze erg wraakgezind met name na consequenties op haar daden) is en op het moment dat ze iets doet dat ze het dan net zolang voor zichzelf goed praat tot het ook goed voelt. Mij heeft ze inmiddels tot wanhoop, ik kan haar niet meer vertrouwen en dat is iets wat bij ons thuis altijd heel erg belangrijk is geweest. Onze omgeving heeft inmiddels wel al geconcludeerd dat dit verder gaat als puberen. Wij hebben inmiddels geprobeerd hulp te zoeken bij het GGZ, maar enerzijds doen zij het af als puberen en anderzijds laat mijn zusje het afweten als het er op aankomt.

Ze belooft vanalles, maar doet NIETS. Ik ben echt helemaal aan mijn einde, wie heeft er tips! Bedankt!

Reactie voor op de website?

15.22. Pubers en regels

Ook ik lever een kleine bijdrage.

Wij hebben een zogenaamde samengesteld gezin. Mijn man en ik hebben elkaar ontdekt in het zo belangrijke jaar 2000. Daarmee kreeg hij een zelfstandige dochter 20 erbij en ik twee kinderen van hem te weten een zoon van toen 13 en een meisje van 11.

Mijn eigen dochter ging op zichzelf in mijn huis in Drenthe wonen, en woont nu samen met een hele leuke aanstaande schoonzoon. Betekent even geen zorgen meer. En ik vertrok richting Salland op naar het "nieuwe" gezin.

Nu wonen we alweer 5 jaar bij elkaar in een ander huis, dit in het kader van het opnieuw beginnen. Hebben veel spullen weggedaan en nieuw gekocht.

Door ups en downs zijn we een beetje aan elkaar gaan wennen. Ik nuchtere Drent houd van afspraak is afspraak. Daar hebben de beide kinderen het mee te doen. Mijn man voedt op met veel praten en respect voor ons en hun. Wij gaan ervan uit, dat zij bij ons mogen wonen. Dat betekent: houden aan regeltjes niet extreem maar uit bezorgdheid vastgesteld. De beste regel die we ooit bedacht hebben was: diegene die kookt hoeft niet af te wassen. Dus door de week maken die beide de afwas in de afwasmachine en maken het aanrecht schoon. De beste regel ooit bedacht tot nu toe gaat het prima.

Het is ook zo en dat hebben we voor op andere zeg maar echte ouders. Mocht het helemaal fout gaan hebben we een stok achter de deur. Dan vertrekken ze richting moeder. Daar hebben ze om de 14 dagen een weekend contact mee. De kinderen zijn het meest bij ons en wij doen het meeste aan opvoeden. Verder geen inmenging van ex geduld. Ook zo iets exen. Een verhaal apart.

Wij hebben zo iets van we willen jullie graag om ons heen maar dan wel in harmonie wil je niet met ons meewerken daaraan. Dan is het het heel jammer, maar dat heeft consequenties.

Ik vind ook dat we recht hebben op een vrij weekend. Heerlijk dingen met zn tweeen doen zonder kinderen. En dat nu begrijpen ze niet echt. Ook jammer maar ook daar gelden onze regels ze hebben niet voor niets ook een moeder. Ze houden zich er redelijk aan .

Wat niet wil zeggen dat we soms grote bonje hebben. Want ook het meisje loog en stal stiekum dingen uit de kelder (deze zit nu op slot) tot ik haar weer ga vertrouwen en dat deel ik haar mee. Ik wil nl graag dat ze even dingen vraagt voordat ze het pakt. En ja dat zint madam niet want zij vindt het heel logisch dat wat van ons is ook van haar. Denkfout. Dat is met veel dingen zo.

Ik denk dat onze situatie veel dingen moeilijk maakt maar ook gemakkelijk. De zoon heeft verkering met een leuke meid, zij is 21 en iets ouder dan hem. Woont op zichzelf en moet zich zelf bedruipen. Dat betekent 3 baantjes en een opleiding fysiotherapie. Hij werkt als loodgieter en bedruipt zichzelf ook redelijk betaalt kostgeld (50 euro), een wereldbedrag volgens hem. Hij zit nu in de periode "mijn vader is een lul die niets weet." Hij krijgt binnenkort een keer te horen dat het tijd wordt om op eigen benen te staan compleet met tas bij de buiten deur.

Daar verwacht ik nog wel het een en ander. Want hij is 18 en dan weet je wel zo'n beetje alles. Nou ik was met 18 jaar getrouwd en ik wist niks. Dus hier kunnen we onze lol wel mee op. Hij is veel harder dan zn zusje. Maar ook hij zal moeten aanpassen.

Al met al ben ik tot op dit moment redelijk tevreden. Ik wou soms wel dat ik 5 a 8 jaar verder was en deze pubertijd voorbij was, en dat ze beide al dan niet gesetteld maar toch zeker het huis uit zijn. Het blijft nog even bij dromen.

Heel veel sterkte allemaal en onthoud dat ook jullie geluk/rust voorop staat. Het draait niet alleen om kinderen want die stellen veel te hoge eisen. Daar kun en wil je niet aan voldoen. En een beetje ouderwets zijn doet geen zeer.

Groetjes Baccara

Reactie voor op de website?

15.23. Pubers en regels.

Ook onze oudste, dochter 13 jaar, pubert. Dat is op zich zelf al vreselijk genoeg, het kost enorm veel energie en geduld om de lieve vrede in huis enigzins te bewaren. Maar wat ook heel vervelend is, is dat je jongste van 7 jaar, ook een meid, alle vreselijke taalgebruik, inclusief geschreeuw, gesmijt met deuren, en stampend naar boven vertrekken, nadoet! Zij schijnt haar oudere zus wel stoer te vinden, en soms is haar zus ook lief voor haar, neemt tijd en aandacht voor haar om haar te helpen met dingetjes, dus is het ook wel begrijpelijk dat ze ook minder positief gedrag kopieert. Thuis vind ik dit al heel erg, laat staan bij anderen of op school. Ik schaam me dood.

Hoe ik ook probeer uit te leggen dat ik dit niet wil en niet accepteer, het wordt alleen maar erger, omdat onze oudste ook steeds erger pubert. Wat mij betreft mogen ze de hele pubertijd overslaan, en ik zie de toekomst met angst en beven tegemoet, daar de middelste van 11 jaar, een jongen, ook nog eens ADHD heeft.

groet Annabelle

Reactie voor op de website?

15.24. Pubers, regels en een glazen bol

Vanavond een escalatie met ons middelste van 15 gehad. Ook onze regels zijn onzin, onze straffen slaan nergens op, de grote monden maar voornamelijk de arrogantie nemen toe.

Vanavond heeft hij voor de tweede keer ons "gezag" absoluut genegeerd en is hij de deur uitgelopen. Korte tijd daarna kwam hij weer terug dus waar maken wij ons druk om?

We hebben hem de vraag voorgelegd hoe dit nu verder moet daar met het overschrijden van deze grens er voor ons een onacceptabele grens is overschreden. Of je houdt je aan onze regels en anders moeten we op zoek naar een andere oplossing. Hij dacht dan het dan maar beter was om een ander adres te zoeken omdat we anders toch weer ruzie kregen.

Als je de pagina's van deze site doorneemt vraag je je telkens af wat je moet doen. Laten gaan en een beetje afstand bewaren? Wellicht, maar hij heeft een vracht aan problemen en komt er zelf niet uit. Zelf zijn we op, een beetje moedeloos en onzeker geworden.

We hebben drie kinderen, de jongste hebben we samen gefabriceerd en de mannen van 15 en 21 zijn uit het eerst huwelijk van mijn man. Hun moeder heeft een alcohol probleem en de ouders zijn eigenlijk te lang bij elkaar gebleven. Na een tijd co-ouderschap zijn de mannen bij ons komen wonen. De een daar hij voelde dat hij meer regels had, de ander daar hij te vaak en op onveilige manieren tegen het alcohol probleem van de moeder aanliep. Wij waren blij dat dit in samenspraak op deze wijze was opgelost zodat hulpinstanties niet ingeschakeld hoefden te worden (zie de risico's verder op de site).

Beide mannen hebben ondersteuning van psychologen gehad. Echter dit is en was niet genoeg om ze op de been te houden. De oudste lijkt erg meegaand, soms komt er weinig tekst maar bij hem heb je gesprekken en geen discussies of ruzies. Helaas houdt hij zich vervolgens niet aan afspraken die voornamelijk hem zelf veel schade berokkenen en uiteindelijk ook ons. Na veel toestanden heeft hij zich recent vrijwillig laten opnemen ivm een cocaine verslaving. Dat klinkt erg dramatisch en dat is het ook maar het reguliere beeld van de junk is het niet. Tot voor kort had hij werk, kan functioneren en kan ook erg lief en gezellig zijn. Echter heeft ook erg veel geld van ons gestolen, van zijn baas en veel mensen in de maling genomen. Hoewel het erg moelijk was en is hopen we dat dit hen uiteindelijk kan helpen voor zichzelf te vechten en een mooi leven op te bouwen.

Zelf denk ik dat de problemen van de middelste het grootst zijn en hoewel hij af en toe het achterste van zijn tong laat zien weten we nooit wat hij nu echt denkt, voelt of wenst. Hij heeft ruzie met zijn moeder, ziet mij wel als moeder maar ja hij vraagt zich af waarom zijn eigen mamma niet meer voor hem over heeft. Hij zegt ook bang te zijn voor verslavingen gezien zijn moeder en zijn broer, riep dit ook bijna dagelijks maar gaat zelf vervolgens een paar weken lang dagelijks blowen en het een en ander drinken. Beide zaken zijn ten strengste verboden maar net als het roken wat hij nu bijna 5 jaar doet trekt hij zich er niets van aan. Nou ja hij doet het niet in huis dan wel stiekum. Hij heeft sinds een jaar sex, ook onveilige en wil in alles volwassen zijn.

Hij heeft sinds de kleutertijd moeite met gezag incl die van zijn ouders. Liep tijdens en na de scheiding constant weg en maakt de enorme scene's als je hem weer naar binnen haalde. Hij groeit bij problemen en negatieve aandacht is ook mooi. Als we dit negeerde gaf dit geen blijvend effect. Hij kruitpt al jaren in rollen waarvan hij verwacht dat mensen dit willen zien maar houdt dit uiteindelijk niet vol. Er zijn tijden geweest waarop hij zelf volgens mij ook niet meer wist wie of wat hij was en nu waarschijnlijk ook niet meer.

Op school heeft hij altijd wel vrienden maar na een tijd zijn er meestal weer nieuwe sterren aan het front daar het eindelijke mis loopt. Hij is wel een populaire jongen, kan het vinden met docenten maar ook daar hebben ze vaak uiteindelijk een probleem met hem omdat hij de grensen overscheidt. Hij begrijpt echt niet (ver voor zijn pubertijd was dit aan de orde) dat hij niet dezelfde houding aan kan meten als een volwassenen (en dan een onbeschofte dan wel net te beidehante volwassene)

Hij lijkt wanhopig op zoek naar liefde maar doet aan de andere kant alles om afgestoten te worden. Vaak kan ik het niet meer opbrengen om er doorheen te prikken, zaken te negeren en constant op zoek te gaan naar het redelijke. Ik accepteer van niemand denigerend gedrag, ik kan dat niet. Vanuit mijn tenen kruipt het omhoog en zet hem op de bank om tot rede te komen. Als je dat afzet staat dat natuurlijk niet in verhouding tot hem kwijt te raken maar als we dit laten gaan wat dan?

Voordat hij de deur uitliep vroeg hij wat zijn straf zou zijn zodat hij daar alvast rekening mee kon houden. Ik heb niet gereageerd.

We moeten hem helpen maar vinden beide dat dit alleen lukt als hij zich aan onze regels houdt en dat er anders geen basis is om verder te gaan. Als je kijkt op de site zie ik ook bevestiging van mijn mening. Aan de andere kant lijkt het zo uitzichtloos, de enige oplossing is doorbijten en uitzingen maar gezien het verhaal van zijn broer en zijn keuzes van de afelopen 5 jaar gecombineerd met de teksten die niet in overeenstemming zijn met zijn handelen heb ik daar geen vertrouwen in. Hij weet dit, begrijpt dit soms ook wel maar meestal vindt hij dit onzin. Morgen voor het bezoek aan zijn broer in de instelling zullen we moeten praten, maar welke kant moeten we op?

Hoe krijgt hij de meeste en beste kans op een mooi en gelukkig leven zonder dat wij afgebrande mensen worden?

Zo een cocoon is zo slecht nog niet...
Patricia

Reactie voor op de website?

15.25. Ouders pubers en regels.

Ik zelf ben in het gelukkige bezit van een dochter van 16 en een zoon van 15. Uiteraard hebben beide veel moeite met het zich houden aan regels die wij voor ze hebben opgesteld. Zo hebben wij de regel dat ze op doordeweekse dagen om 17:00 thuis moeten zijn. (dit in verband met huiswerk en eten) Mijn man en ik kunnen echter geen overeenstemming vinden in de manier waarop we reageren op overtreding van de regels.

Mijn man reageert heel heftig als ze bijvoorbeeld 10 minuten te laat zijn en doet elke verklaring af met smoesjes en wil daar forse straffen tegenover zetten (denk aan een weekend huisarrest). Ik ben wat milder en geef pas huisarrest als ze fors te laat zijn en dit een paar keer achter elkaar is gebeurd. Mijn man verwijt mij een inconsequent watje te zijn en ik op mijn beurt verwijt hem een autoritaire bullebak te zijn. Het gevolg is dat wij constant ruzie hebben.

Vroeger konden we heel goed door een deur wat opvoeding betreft maar sinds de kinderen in de pubertijd zijn is onze verschillende visie op opvoeding een bom onder onze relatie.

Uiteraard heb ik al geprobeerd samen met hem te praten. maar dit zet geen zoden aan de dijk. Waarschijnlijk is opvoeding zo iets persoonlijks dat water bij de wijn doen voor beide te veel gevraagd is. Wat de zaak ook bemoeilijkt is dat we allebei uit een andere cultuur komen. Hij uit een traditioneel surinaams gezin en ik uit een westers vrij kunstenaarsgezin.

Ik zit echt met mijn handen in het haar, wie herkent dit of heeft tips.

Reactie voor op de website?

15.26. Ik reageer op wat erg!

Ik ben zelf 19 jaar en heb niet echt last gehad van mijn pubertijd. Ik doe ook opleiding SPW. En het spullen afpakken is wel erg kinderachtig. Verder zal t er niet voor gaan zorgen dat je kinderen respect voor je tonen. En een discussie met een puber heeft vaak vrij weinig zin omdat dat alleen maar conflicten levert. Je moet pubers de ruimte geven om zichzelf te ontdekken, en dingen uit te proberen. En tja dan maken ze miss een x een verkeerde beslissing. Maar dat doet iedereen wel eens. Jullie zijn zelf ook ouders geweest of niet soms? En respect verdien je en dat dwing je af

met vriendelijke groet Sann

Reactie voor op de website?

15.27. Dat herken ik

Karin (10.7) ,ik herken je verhaal het is net of ik het heb geschreven, alleen ik heb een zoon en zijn stiefvader. Hij zoekt ook altijd steun bij mij voor zijn manier van doen en denken, maar deze staan vaak haaks op die van mij, ik heb een stuk minder problemen met onze zoon of ik zie er minder. En ga van uit een positieve manier met de situatie om en bereik op deze manier veel meer. Naar mij word door mijn vriend vaak niet geluisterd, zijn manier is goed, punt.

Een oplossing heb ik hier nog niet voor en een scheidsrechtersfluitje kopen vind ik echt te ver gaan. Meestal komt er een kookpunt en dan word er schorvoetend geluisterd, maar dat duurt vaak niet lang.

Ik wens ieder met dit probleem sterkte.

Z.

Reactie voor op de website?

15.28. Hoeveel regels

Ik lees veel over regels en dan wel huisregels. Bij ons, een gezin met 4 kids waarvan de oudste 2 (meisjes, 11 en 13 jaar) puberen, zijn een aantal huish. taken geregeld per toerbeurt met roosters. Dit loopt zonder probleem.

Wat de laatste tijd veel strijd geeft is de besteding van tijd aan tv en computer en het verleggen van de bedtijd. Bij je niet houden aan de gestelde tijden hiervoor komt een tijdbeperking als straf. Op dit moment onstaan er eindeloze discussies en verhitte hoofden over hoe nu precies die regels in elkaar zitten. Ik ga momenteel ten onder aan mijn eigen regels hierover. Volgens mij zijn er veel te veel, maar ik weet niet goed hoe ik er soepeler mee om kan gaan en toch een grens kan handhaven bij bed tv en computertijd.

Wie heeft een goede ervaring?

Reactie voor op de website?

15.29. De puber alle schuld?

Vaak geven ouders alle schuld aan pubers, ik ben er zelf ook een en weet hoe t is als ouders dat doen. Als uw dochter zo reageert kan ik me niet voorstellen dat u hier niks mee te maken heeft, als ik mn moeder uitscheld is dat namelijk omdat ze mij eerst begint uit te schelden.

Ik vertel altijd wel wat ik tegen haar heb geschreeuwd en zij tegen mij, maar zij vertelt nooit aan mensen hoe het echt is gelopen en voor wat zij me allemaal heeft uitgescholden. Uw dochter heeft waarschijnlijk heel veel opgekropte woede die er nu uitkomt, van al een paar jaar. Misschien heeft u het niet door, maar is ze heel snel gekwetst. Ook al bedoelt u het helemaal niet zo, zij kan het anders opvatten.

Kijk dus uit met wat u zegt en let er ook alstublieft op of het alleen aan haar ligt of ook aan uzelf. Geef niet meteen de ander de schuld, want het kan niet zo zijn dat ze u zonder reden uitscheld.

hartelijke groeten, Marieke

Reactie voor op de website?

15.30. Ja, soms wel ja

Ja, soms wel ja, sommige pubers slaan volkomen door in hun gedrag, maar mocht dit bij jou niet zo zijn hoef jij je toch niet aangesproken te voelen? En ja je hebt helemaal gelijk als je schrijft dat sommige ouders ook niet schuldvrij zijn, ook ouders hebben hun kuren en zijn niet foutloos, het zijn net mensen namelijk.

Ik vind het lief van je dat je het voor je leeftijdsgenoten opneemt, maar geloof mij, ik zit sinds bijna vijf jaar met een puberende dochter, die aan alle kanten schopt en trapt en slaat(figuurlijk natuurlijk) zonder dat wij weten of ook maar een te horen over het hoe en waarom.

Natuurlijk is het moeilijk om aan je ouders uit te leggen waarom je dingen niet wilt, of juist wel wilt, maar een aantal pubers maakt het zich wel erg makkelijk door maar weg te lopen als IETS hen niet bevalt (zoals het volzetten van een vaatwasser bijv?). He ik weet dat pubers het niet gemakkelijk hebben en ik begrijp veel, maar het is onmogelijk een gesprek te voeren, of een discussie te houden. Ik kan alleen maar hopen, dat het bij jou anders is.

Liefs Karin

Reactie voor op de website?

15.31. Puberen, even een positieve bijdrage

Ik heb 2 puberdochters van bijna 15 en 13 jaar. Misschien moet het allemaal nog gaan komen maar ik moet zeggen dat ik het tot nu toe leuk vind. Met deze leeftijd kan je praten. Ik leer van ze. Ik lach met ze. Natuurlijk zijn er dingen die minder leuk zijn maar dat ligt niet aan de leeftijd maar gewoon omdat ze mensen zijn met emoties. Natuurlijk hebben ze geen zin om de vaatwasser in te ruimen, ik ook niet. Maar als ik uitleg dat ik ook dingen moet doen die ik niet leuk vind dan doen ze het wel.

Er zijn toch nog meer ouders die wel blij zijn met hun puberkinderen?

Ellen

Reactie voor op de website?

15.32. Vreemd

Ik vind het maar vreemd, zelf heb ik er totaal geen last van. Het ligt zeker aan de persoon zelf, sommige kunnen gewoon makkelijk met hun ouders overweg, en anderen totaal niet. Omdat heel veel ouders blijven zeggen dat de kinderen aan het puberen zijn, worden die kinderen helemaal gek. Ze krijgen dit vaak genoeg te horen, en ik vind dit meer een belediging.

Ik zelf denk dat ieder mens, een eigen persoonlijkheid heeft(logisch) maar dus op zijn eigen manier reageert. Je hebt ook ouders die gezellig kletsen met hun kinderen, maar dat zijn natuurlijk ook, de aardigste ouders. Als alle ouders, niet te strenge regels geven, en ook niet zeggen dat als je 10 minuten te laat bent, dat je dan straf krijgt enz. dat je dan juist een goede band kan krijgen, en voor dat kind is dit een mooi voorbeeld voor zijn/haar leeftijdsgenoten.

Het is ook erg zwaar, veel huiswerk en haast geen vrije tijd. Dus begrijp dat. Maar ik moet zeggen, ik heb wel aantal kinderen gezien die slecht overweg kunnen met hun ouders, en dat de ouders er niks aan kunnen doen. Toch geloof ik, dat dit gewoon aan hen zelf licht, en niet aan hoe oud je bent. Dat zou absoluut niet kloppen, want ik ken zat ouders en tieners, die erg veel van elkaar houden en (bijna) nooit ruzie hebben. Ruzie hebben heeft niks te maken met die leeftijd. Je peuter/kleuter huilde toen toch ook vroeger? Dit is een andere manier alleen.

En als iemand echt volwassen is, moet diegene zich ook zo gedragen, en daarom staat het een beetje vreemd dat je gaat ruzie maken. Wat vinden jullie hier van? Maar ik moet ook wel zeggen, dat veel van die leeftijd, erg brutaal is. Ik denk dat het 't meeste licht, aan de school, je wordt hier echt mee ''aangestoken'.

Gr, Kaura.

Reactie voor op de website?

15.33. Losgeslagen dochter

Wie kan mij helpen, ik weet het niet meer.

Ik heb een zoon van 16 en een dochter van achtien, en om mijn dochter gaat het. Ik was de moeder met de voorbeeldige kinderen, nooit last van ze gehad. Maar sinds 7 maanden loop ik achter mijn dochter aan, ze is zo van de ene dag op de andere totaal veranderd. Ze liegt en bedriegt alles bij elkaar. Regels komt ze niet na, vrienden wil ze niet mee naar huis nemen, ik mag niet vragen.

Ik ben wanhopig, ik heb het ommogelijke gedaan: haar achtervolgd, ouders aangesproken, zogenaamde vrienden aangesproken, school, maatschappelijk werker, gepraat, gegild, geslagen wat ik niet goedkeur.

6 weken geleden is ze van huis weggelopen, ik heb drie weken gepraat, gesmeekt, vrienden en mensen om me heen geprobeerd met haar te praten. Maar het heeft geen zin want ze wil niemand die bij mij in de buurt is en mij helemaal niet.

Nu heeft ze een vriend die ik niets vindt, hij heeft aan de drugs gezeten. Maar mijn angst is dat ik haar nu zelf buiten de deur heb gezet (waar ik nu heel veel spijt van heb). Ze gaat nu van deur naar deur. Maar ze reageert nergens op, totaal geen gevoelens. Ze vindt alles prima en mij wil ze helemaal niet zien. Ik ben bang dat ze aan de drugs is.

Help

Reactie voor op de website?

15.34. Kolder in de kop

Tja... het kan gebeuren dat je puber de kolder in de kop krijgt, en dan doe je er helemaal niets meer aan! Het enigste wat je kan doen is bidden dat het je kind nooit overkomt en hopen dat ALS het gebeurd het kind in ieder geval de leeftijd van 18 jaar heeft gehaald! In die zin mag je van geluk spreken dat je in ieder geval niet verplicht bent haar in huis te houden, zij heeft de verantwoordelijkheid over haar eigen leven en hopelijk leert ze bijtijds van haar fouten en trekt ze na verloop van tijd weer een beetje bij.

Nogmaals, ondanks alle tijd, liefde en moeite die je er als moeder er in hebt gestoken kan het zijn dat het kind anders heeft besloten...leg je er bij neer, je kan er toch niets aan doen!

Heel veel sterkte de komende periode! Vergeet je zoon niet, hij heeft ook recht op liefde en aandacht ondanks dat zijn zus het verpest!

Liesbeth

Reactie voor op de website?

15.35. Reaktie op: ik ben op

Ik heb zelf ook een jongen van 16 jaar. En mijn /zijn verhaal lijkt veel op die van jou komt thuis wanneer hij wil blijft ongevraagd een nacht weg, blowt, liegt, heeft grote monden zegt de hele dag door rot woorden, zijn school gaat slecht, is al eens met de politie in aanraking geweest heeft hier een straf voor gehad van justitie. Als hij nu eens met andere vrienden om gaat het is een soort meeloper zoekt graag de spanning op (kick) is geen prater zeurt de hele dag om geld, zodra we zeggen dat hij maar ergens anders moet gaan wonen zegt hij dan maak ik me van kant. Het is mijn leven waar bemoeien jullie je mee.

Dit zijn misschien loze uitspraken maar gemakkelijk is het niet. Mijn man kan hier nog slechter mee omgaan zijn handen jeuken vooral als hij mij uitscheldt. Laatst is het toch tot een paar klappen gekomen wat in mijn ogen niet goed is maar op dat moment kon ik het me wel voorstellen. Die klappen zijn natuurlijk niet goed vooral nu ze zelf ook sterker gaan worden straks krijgen we ze terug .Wel hoop ik dat deze tijd snel voorbij is.

Reactie voor op de website?

15.36. Luister eens

Je moet niet slaan of dreigen hem het huis uit te zetten, dat werkt juist alleen maar tegen, het beste om alles op te lossen is om kalm te blijven en te praten, uw kind gaat vanzelf wel inzien dat dit geen goede manier is om zo aandacht te krijgen.

Praten dat is wat er moet gebeuren.
-Vraag aan hem/haar is dit nou wat je wilt
-Ik wil alleen maar het beste voor jou dat weet je
-Waarom doe je zo ?
-Als je zo je leven wilt lijden is dit geen leuke manier.

Maar slaan of dreigen, helpt echt niet.

Michelle

Reactie voor op de website?

15.37. Begrip pubergedrag

Op deze site lees ik dat er veel conflicten zijn met de puberkinderen. Ik ontken ook niet dat het niet makkelijk is maar misschien helpt het om eerst begrip te hebben over de pubertijd.

De pubertijd is een hele normale ontwikkeling, je afzetten tegen de ouder/verzorger op weg naar de volwassenheid( zelfstandigheid). Het is een proces om zich los te maken van de ouders/verzorgers.

De ouders daarentegen merken dat ze geen vat meer hebben op hun kinderen en dan krijg je een conflict wat elkaar verder uit elkaar drijft en flink veel spanningen met zich meebrengt.

De ouders/verzorgers moeten ook de pubers de ruimte geven om door dit proces(pubertijd) te komen. Tuurlijk horen regels er nou eenmaal bij maar kom deze samen overeen en wees wat soepeler, hoe moeilijk dat ook is.

Bianca

Reactie voor op de website?

15.38. Volwassen kind(eren) nog thuis

Mijn man heeft drie zonen uit zijn eerste huwelijk die nog bij ons thuis wonen, drie andere kinderen wonen om het weekend bij ons, en we hebben nog een kleine jongen van ons samen (een groot samengesteld gezin dus).

De oudste van 23 woont nog bij ons en is niet van plan van weg te gaan. Hij zegt zelf: 'je krijgt me toch nooit het huis uit.' Wij vinden dat moeilijk, en vinden dat het tijd wordt dat hij op zichzelf gaat wonen. Hij heeft een baan (een goede baan) en betaalt een beetje kostgeld bij ons. Eruit zetten met fysiek geweld heeft geen zin, sleutels veranderen ook niet, met zo'n groot gezin is de deur altijd los. De 'service' wordt van mij uit minder en het kostgeld per kwartaal hoger. Ik heb er behoorlijk stress van, ruzie maken willen we niet.

Heeft iemand advies hoe we hem (en zijn broers van 21 en 19) nog dit jaar het idee geven dat ergens anders wonen een goed idee is? Oftewel: hoe krijgen we ze eruit?

Miep

Reactie voor op de website?

15.39. Jammer!

Wat jammer, het kan zo gezellig zijn met die grote kinderen thuis!

Rina

Reactie voor op de website?

15.40. Pubers, regels en een glazen bol

Nou Patricia, een copie van mijn situatie, zoon ook (bijna) 15 jaar. Met dit verschil dat ik een alleenstaande moeder ben. Als ik hem nee zeg of iets weiger dan gaat hij zelfs dreigen met "als ik mijn zin niet krijg dan ga ik gewoon niet naar school" of "dan weet je wat er gebeurt". Hij wordt dan vernielzuchtig/agressief, trappen tegen deuren, zelf met een aansteker bij deuren (zwarte vlekken ed erop).

Hij zoekt de grenzen op, gelukkig heeft hij mij (nog) niet geslagen, maar ik ben soms bijna bang om hem uit bed te halen (wordt moeilijk wakker) of nee te zeggen. Van kleins af aan ben ik bezig met regels en normen en waarden dus het is niet zo dat ik alles op z'n beloop laat. Bij mijn dochter van 17 jaar werkt het prima, bij mijn zoon totaal niet. Ik denk dat het toch ook een stuk genetisch bepaald wordt, niet alles is op "de ouders" af te schuiven, bij de ene werkt het goed en bij de ander met dezelfde regels (maar ander karakter) werkt het niet.

Zelf ben ik druk aan het zoeken hoe nu verder bijv, met indicatie van jeugdzorg uit huis naar een opvang in hoenderloo of iets anders. Maar het kan puberteit zijn in combinatie met...., maar ik geloof niet dat het de bedoeling is dat ik bang ben/er onderdoorga en ook dus mijn dochter hiervan de dupe is/wordt.

Succes en als andere mensen tips hebben om hun kind waarvan ze zoveel houden toch een goede toekomst te willen geven ondanks alle bovengenoemde problemen, alle tips zijn welkom

groetjes Annemarie

Reactie voor op de website?

15.41. Ik word gek

Ik ben net zo gek aan het worden als de moeder in het stukje van: ik word gek. Ik maak nu net zoiets mee met mijn dochter van 9 jaar, die vorig jaar haar vader heeft verloren aan leverkanker. Het lijkt wel alsof ze nu al aan het puberen is, en zo nee wat staat mij dan in godsnaam nog allemaal te wachten? Ze denkt dat ze alles maar kan doen en laten wat ze zelf wil. Ze maakt me voor alles en nog wat uit.

Niks kan ik goed doen, terwijl ik toch helemaal niet streng of moeilijk ben. Of is dat mijn fout? Ben ik gewoon te lief? Ze luisterd gewoon echt niet, ze lacht je gewoon uit, als ik haar straf of wat dan ook wil geven. Echt waar ik word echt langzaam helemaal stuitergek! De laatste tijd is het alleen maar ruzie en stom geschreeuw over en weer.

Hoe doorbreek ik dit? Hoe lang hou ik dit nog vol? Mijn energie word steeds minder, maar het opgefokte gevoel van binnen word steeds groter. Wie heeft dit ook meegemaakt, en is er toch weer uitgekomen?? Please laat het me weten, alle raad is van harte welkom want ik weet het echt niet meer, een hopeloos ontspoorde moeder

Reactie voor op de website?

15.42. Niet gekker worden!

Hallo,

Ik heb zelf nog geen kinderen van 9 jaar of ouder maar als ik dit zo lees dan kan ik alleen maar zeggen: zoek hulp. Een vader die wegvalt in een gezin heeft grote weerslag op alle gezinsleden. De schuld bij jezelf zoeken is niet terecht, je maakt jezelf alleen maar 'gekker' met zulke gedachtes.

Heel veel sterkte!

Meyrem

Reactie voor op de website?

15.43. Reactie pubers/regels/ wat en hoe

Uw verhaal is helaas voor ons heel herkenbaar. Ook onze dochter is op straat misbruikt. Ze was toen vijf jaar. Zij reageerde net als uw dochter. Voor de buitenwereld leek alles weer oke, maar ze had het nog lang geen plek gegeven. Ze werd ook brutaal, heel driftig en maakte veel ruzie met de andere kinderen bj ons,kreeg veel nachtmerries.

Wat ik zelf erg fijn vond was de hulp die slachtofferhulp ons bood. Deze mevrouw belde regelmatig op om te vragen hoe het ging en gaf heel duidelijk aan dat dit gedrag "hoort" bij wat ons kind was overkomen. Slachtofferhulp kun je altijd bellen en ze helpen ook altijd belangeloos. Eventueel kun je ook een consult aanvragen bij het umc in Utrecht. Daar is een speciale afdeling voor traumaverwerking van kinderen/pubers. Je kunt zelfs een consult per email aanvragen.

Langzamerhand is onze dochter er weer bovenop gekrabbeld, maar dat heeft wel twee jaar geduurd. Ze zal het niet vergeten, maar het heeft wel een plekje gekregen. We hebben haar steeds heel duidelijk regels aangeboden en bovenal veel liefde.

moeder van vijf kinderen

Reactie voor op de website?

15.44. Verdriet

Dag, momenteel zit ik in een hel. Ik ben 10 jaar geleden gescheiden, en de volgende dag zat zijn vriendin bij mij voor kennismaking. Alles voor de lieve vrede en de kids. Ik wilde dat ze met een fijn gevoel daarheen gingen.

Ik heb 10 jaar lang alles geslikt, zij is heel overheerend en dominant. Niets was goed kleding niet, haren niet, ik niet. Mijn jongste was daar elk weekend. Wilde ik samen met haar iets gaan ondernemen, dan hing ze weer aan de telefoon! Maar haar dochter dan? Mijn dochter is jaren lang een bezigheidstherapeut geweest..

2 weken geleden komt dochter met de vraag tongpiercing! Ik nee als je 18 bent!! Ze komt het weekend thuis en ja hoor. Vader heeft een tongpiercing beloofd... Waar blijf je dan als moeder zijnde? Nergens!

En nu is ze weg sinds maandag, naar pap en stief. Stief lacht, ze maakt me belachelijk. Eerst heeft ze mijn ex en nu mijn kind. Al jarenlang wordt er aan haar getrokken. En nu, nu ben ik haar kwijt. Ze wil daar blijven, gezellig!

Niets is zo ondankbaar als moeder zijn. Ze maken je kapot. Ik zit met verdriet, en zij gaan vrolijk verder! Tja.... daar heb je alles voor gedaan.

Connie

Reactie voor op de website?

15.45. Mijn moeder...

Hoi.

Mijn moeder denkt dat ik aan het puberen ben, maar dat is helemaal niet zo. Ik ben nu 12 jaar en ik voel me soms heel vervelend door de dingen die ze soms zegt. Zoals: Vroeger kon ik zo goed met mijn meissie opschieten, maar dat is nu helemaal verdwenen. Ik moet er soms gewoon van huilen. Ik geef wel toe dat ik niet de perfecte dochter ben, maar ik scheld niet, steel niet, rook niet, drink niet, chat niet, etc. Ik ben probeer zo aardig mogelijk tegen mijn moeder te doen maar soms hebben we wel eens ruzie.

Nu gaat ze ook naar een of andere cursus: 'Hoe ga ik om met mijn puber?' Terwijl ik dat helemaal niet nodig vind en ik wil ook helemaal niet dat ze daarheen gaat. :s

Wil iemand helpen wat ik kan doen?

Kusjes, Shanna.

Reactie voor op de website?

15.46. Voor Shanna

Lieve Shanna,

Ik kan me voorstellen dat het voor jou moeilijk is om dit zo te horen te krijgen. Voor moeders (en vaders) is het soms erg wennen dat hun kinderen groter worden. In zo'n cursus leren zij wat over hunzelf, over hoe zij moeten veranderen om hun eigen kind weer beter te begrijpen.

Kinderen worden groter. Als baby zijn ze helemaal afhankelijk van hun ouders, en als jonge kinderen (zeg tot 10 jaar) vinden ze meestal dat hun ouders eigenlijk altijd gelijk hebben. Daarna komen de kinderen er langzaam achter dat ouders het ook wel eens mis hebben. En ouders komen er achter dat kinderen het wel eens beter weten. Dat kan moeilijk zijn voor de ouders. Ook willen wat oudere kinderen steeds meer dingen zelf doen, dat is ook moeilijk voor ouders. ik denk dat zo'n cursus je moeder best kan helpen om jou beter te begrijpen (dat je meer zelf kan, en ook een eigen mening hebt bijv. over het naar een cursus over omgaan met pubers gaan).

Je zou tegen je moeder kunnen zeggen hoe jij je voelt als zij naar die cursus gaat, zonder daarbij te zeggen wat zij moet doen. Bijv. Als jij naar die cursus gaat en dingen zegt als 'ik herken mijn meisje niet meer', dan voel ik mij rot en denk ik dat je mij helemaal niet leuk meer vindt, en soms zelfs dat je mij heel stom en vervelend vindt.

Pukkie

Reactie voor op de website?

15.47. Voor Shanna

Kleine meisjes worden groot. Misschien heeft jou moeder het daar moeilijk mee. Alle gevaren die op de loer liggen voor jonge meisjes dat maakt jou moeder misschien wel bang. Dat je moeder naar een cursus gaat is alleen maar goed.Ze zal daar ook leren dat het belangrijk is om leren te kijken naar haar dochter die niet meer het kleine meisje is maar op weg is om een vrouw te worden. Ook al puber je niet kan het echt geen kwaad dat je moeder naar zo'n cursus gaat. Als het goed is krijgt ze opdrachten mee naar huis om samen met jou te doen of te bespreken ik hoop dat jullie daardoor weer plezierig met elkaar om kunnen gaan.

Jessica

Reactie voor op de website?

15.48. Voor Shanna

Hoi Shanna,

mischien moet je "toevallig" de computer eens aan laten staan met deze pagina. Als je moeder dan leest dat je om hulp vraagt zal ze waarschijnlijk al heel anders kijken naar jou. Ik vind het namelijk heel goed dat je om advies vraagt op deze manier.

Groetjes van een papa van 5 kids.

Reactie voor op de website?

15.49. Aan haar vragen

Heb je dit eigenlijk al eens aan HAAR gevraagd: "Wat wil je met dit gedrag bereiken?"

Kristine

Reactie voor op de website?

15.50. Mijn puberende zoon maakt me gek, het lijkt of mijn leven alleen om hem draait

Ik word helemaal gek van mijn zoon hij is 13 jaar bijna 14. Ik kan hem niet vertrouwen en op school gooit hij het gewoon naar zijn petje. Ik wil gewoon niet meer met hem praten omdat ik moe ben. De hele dag draait om hem. Ik kan uren tegen hem praten maar het heeft geen zin. Wat moet ik in godsnaam doen zelfs mijn relatie gaat eraan en ik ben alleen gestrest ik lijk wel politie agent. Nu zit ik in zo'n fase dat ik hem gewoon niet kan uitstaan omdat de gesprekken en advies totaal geen effect op hem heeft. Politie agentje spelen wordt vermoeiend ,straf gegeven hoe lang en als hij dingen weer mag zoals tv en pc.Dan zit hij de hele dag er achter.

Het is een lieve jongen maar ik zou hem wel naar mars willen sturen

Reactie voor op de website?

15.51. "nieuwe" puber

Hallo,

Sinds 4 mnd woont de 14-jarige dochter van mijn vriend bij ons. Mijn vriend en ik hebben een relatie van 8 jaar en ik ken zijn dochter dan ook al 8 jaar. Zij heeft praktisch vanaf haar geboorte bij haar oma (moeder van vader) gewoond en een half jaar geleden heeft ze zelf aangegeven dat ze bij haar vader wilde wonen. Dit is toen allemaal heel snel gegaan en hier zijn we alle 3 eigenlijk wel een beetje mee overvallen mede doordat we er toch alle 3 wel een ander idee bij hadden. Waar ik zelf vooral tegen aanloop zijn de kleine dagelijkse dingetjes. Ik deed vroeger mee afwassen, zelf kamer opruimen, een stofzuiger er door heen halen (op vraag dan wel hihi) enz enz, de normale dingetjes die er in een gezin bijhoren. Zij heeft bij oma een prinsessenleventje gehad in die zin dat ze nog nooit wat heeft hoeven doen. Oma deed (goedbedoeld hoor) werkelijk alles voor haar. Mevrouw laat een propje vallen, draait zich om en oma heeft het al opgeruimd. Geeft aan dat ze honger heeft en daar staat de boterham. We moeten met haar dus vanaf niks beginnen.

Nu hebben we van begin af aan ingevoerd dat ze haar eigen boterhammen smeert, eigen drinken pakt, verantwoordelijk is voor haar schoolspullen en haar kamer opruimt. Dit doet ze dan ook wel, maar vraag niet hoe. Boterham gesmeerd, maar de rotzooi ligt nog op het aanrecht. Kamer opruimen... ze weet gewoon niet waar ze moet beginnen. Nu ben ik dit beetje bij beetje haar aan het aanleren en proberen orde te geven maar ik vind het moeilijk om te zien waar de gemakkelijkheid begint en de nietwetendheid eindigt. Voor mij is dit soms wel frustrerend omdat ik vind dat een 14jarige sommige dingen moet kunnen. En als ik iets al 3 keer heb gezegd, mag ik toch wel verwachten dat ze het weet bij een volgende keer.

Heeft iemand hier evaringen mee en misschien wat tips en handvatten?

Mik

Reactie voor op de website?

15.52. Vader moet het doen

Wij leven in een samengesteld gezin en de dochters van mijn man zijn ook zo gemakkelijk. Hebben een vreselijke hekel aan opruimen. Bij moeder hoeven ze ook niet veel te doen. Ook bij ons is je eigen kamer opruimen en je eigen spullen opruimen normaal. Net als de schone (en gevouwen/gestreken) kleding zelf in je kast leggen.

Wij vinden echter niet dat het MIJN taak is om ze dat te leren maar dat vader zelf dat regelt. Natuurlijk moet ik ook regelmatig iets zeggen maar de opvoeding ligt bij hun vader (en moeder als ze daar zijn). Als ze een zooi op hun kamer maken dan bemoei ik me daar niet mee.

groetjes Jetje

Reactie voor op de website?

15.53. @Miep

Miep, vind je 19 niet wat jong om al uit huis te moeten? Zolang ze duidelijke regels hebben en kostgeld betalen, hoeft het toch geen probleem te zijn? En heb je ze ook wat te bieden als ze wel uit huis gaan? Bijvoorbeeld hulp met het zoeken naar een kamer en spullen? Ik vind het nogal kort door de bocht dat je ze er 'nog binnen een jaar uit' wilt hebben, maar niet schrijft over wat jullie aandeel als ouders dan is om ze hierbij op weg te helpen.

Groeten! Pauline

Reactie voor op de website?

15.54. @ Miep @ Pauline

Een jongen van 19 is nu een jongen van 20 ondertussen en die van 21 is 22 (aug 2009). Nee, ze willen geen kostgeld betalen. Ze zijn ongezellig. Nee, we krijgen ze het huis niet uit.

Ja, we zijn zeker bereid te helpen woonruimte te zoeken en te investeren in spullen of te helpen starten door een eventuele borg o.i.d te helpen betalen.

Ja, ik werk en verdien mijn inkomen en voor mijn gezin, en het huishouden en breng mede een deel van de alimentatie op. Ik heb verstand en omstanders (ook professionals) vinden dat we ons in een moeilijke situatie bevinden.

Dus ja, ik vroeg om tips en niet om betweterige zieligheid voor een jongen van ondertussen 20 die niet zijn best doet op school en niet wil werken en voor een vent van 22 die een HBO-opleiding en dergelijk inkomen heeft en dus echt wel op eigen benen kan staan.

Miep

Reactie voor op de website?

15.55. Klappen

Reactie op Reaktie op: ik ben op

Mijn dochter van 17 gaat vanaf februari 2010 niet meer naar school, werkt niet, sport niet, geen hobbys,soms op msn. Ik denk: hoe is het mogelijk om de hele dag niets te doen? Ik heb alles gebrobeerd uit de kast te halen om te praten met school mee, te helpen met baantjes of om het maar te laten zoals het nu is, hopende dat deze periode over gaat. Het probleem is ook dat mijn dochter zwaarlijvig is, en de afgelopen periode is daar zeker 8 kilo bijgekomen vanwege haar passiviteit.

Deze ochtend heb ik mijn geduld verloren, zo een mooie zonnige dag, om 1 uur lag ze nog in bed, de afspraak die we hadden om bladeren op te ruimen kon ik ook wel weer vergeten. Op een gegeven moment heb ik een stok gepakt om haar het bed uit te slaan, altans ermee te dreigen, zij is ondertussen al zo sterk als een olifant, dus daar win ik het ook niet meer mee.

Ik ga eraan kapot. Alles doe ik thuis zelf, en dan ook nog mijn werk, ik word zo helemaal leeggezogen. Ze wil bij niemand eens een dagje logeren.

moedeloze mama Ilse

Reactie voor op de website?

15.56. @Miep en Ilse

Hoi Miep, jammer dat je mijn vragen als betweterige zieligheid betiteld. Alles wat je nu noemt, was in je eerdere reactie niet te lezen en dus maar gissen voor de lezer. Vervelend voor je dat het je niet lukt om een goede, positieve band met je kinderen te onderhouden. Kennenlijk wacht je ook niet op betweterige tips verder. Dus rest mij alleen nog je heel veel succes en sterkte te wensen.

@Ilse, wat vervelend voor je dat je dochter zo passief is. Gelukkig is het inderdaad voor de meeste pubers maar een fase, maar wel een hele pittige! Probeer op wanhoopsmomenten vast te houden aan de leuke herinneringen met haar.. alleen zo houd je het vol! Verder zou ik ook niet weten wat je nog kunt doen, aangezien je zelf al schrijft dat je alles al gedaan hebt. Misschien heb je maatschappelijk werk over het hoofd gezien? Heel veel sterkte!

Pauline

Reactie voor op de website?

15.57. Help: tienerdochter

Hallo, ik ben een alleenstaande moeder met een dochter van 13 jaar. Schat van een kind, klein hartje. Maar nu herken ik haar niet meer. In 2 jaar is ze zo veranderd.

Vorig jaar zat ze zo in de knoei dat ze met zelfmoordgedachten rondliep. Meteen naar huisarts en hulp gekregen gelukkig. Is ze van die gedachten af, maar nu begint het liegen agressief naar mij en familie toe. Helemaal geen respect. Vol woede zit ze. Dan begint ze te schreeuwen en met deuren te gooien en dreigt met weglopen.

Steeds vaker geef ik haar weer vertrouwen en gaat ze de mist in, loopt weg, komt niet thuis. Als ik er niet ben nodigt ze jongens uit die hier het hele huis onderste hoop halen. Ik ken mijn eigen dochter niet meer terug. Ik ben heel open naar haar, nodig al haar vrienden hier uit, geef haar veel vrijheid. Maar vaak weet ik niet meer wat ik moet doen. Als ik haar straf zegt ze: ja je hebt gelijk, en zegt sorry. Nog geen week later doet ze het weer.

Een van haar zogenaamde vriendjes heeft haar blackberry gestolen. Eerlijk gezegt vind ik het niet erg, een gevaarlijke telefoon voor meisjes zoals zij. Ik zal er ook nooit meer een halen voor haar. Mijn schuld.

Nu wil ze op boksen, zodat ze haar agressie kwijt kan. Ik hoop het...

Reactie voor op de website?

15.58. Help mijn zoon gebruikt mijn huis als hotel

Reactie op Puber en regels

Daar ik in scheiding was heb ik mijn zoon veel ontzien, nu zijn we al een tijdje. Alleen hij wordt binnenkort 14. Het problem is dat mijn zoon mij als bediende ziet en ons huis als hotel, houdt nergens rekening mee, komt laat zijn bed uit en gaat daarna weg. Als ik wat ervan zeg krijg ik alleen maar gesnauw. Ik sta er volledig alleen voor. Mijn beide ouders zijn inmiddels overleden en verder heb ik geen familie. Al mijn vrienden hebben het druk of wonen te ver weg. Af en toe sluit ik liever mijn ogen voor altijd. Ik was zo gelukkig toen mijn zoon geboren werd, daar ik te horen kreeg dat ik geen kinderen kon krijgen. Ik wil mij weer zo voelen als toen, maar kan de weg niet meer vinden, alles wat ik maar doe voor mijn zoon, is niet goed, HELP please.

S

Reactie voor op de website?

15.59. Reactie: ik word gek

Reactie op Ik word gek

Ik kan me goed voorstellen dat het voor u als moeder lastig is om om te gaan met het dwarse gedrag van uw dochter. Ik kan me ook goed voorstellen dat het u ontzettend frustreert en boos maakt. Ik ken uw situatie niet, maar ik weet vanuit jaren ervaring met meiden in de puberleeftijd dat dreigen met straffen en veel straffen juist het tegenovergestelde effect veroorzaakt. Namelijk nog meer dwars gedrag.

Hoe moeilijk het ook is, zorg dat u als moeder elke dag uw dochter complimenten geeft. Schreeuwt ze een uur niet, terwijl ze dat wel doet, geef aan dat u trots op haar bent, omdat ze heeft laten zien dat niet hoeft te schreeuwen. Of ze komt op tijd thuis, geef haar daarvoor een compliment. Wanneer u als ouder dit dagelijks blijft doen, ook al blijft uw dochter u het bloed onder de nagels vandaan halen, zult u merken dat zij gedragsmatig zal veranderen in positieve zin.

Ik kan u meer tips geven over de wijze waarop u deze negatieve cirkel kan doorbreken. U kunt mijn gegevens vinden op www.pubertalent.nl. Veel succes en blijf vooral de positieve dingen zien.

Vriendelijke groet, Sabine Koenders

Reactie voor op de website?

15.60. Handdoek in de ring?

Op het moment dt ik dit met dikkke ogen zit te typen, is het bijna half elf zaterdagmorgen. Dochter van (net) 14 vertrok gistermiddag half zes met een smoes, sindsdien niet meer teruggezien. Wel een sms met de mededeling dat "ze even rust moest hebben die ze thuis niet kan vinden". Goed, ondertussen heeft mevrouw het wel weer voor elkaar, en is ze weer weg. Ik heb hier totaal geen controle meer op, en ga er zelf aan onderdoor.

Wij gaan naar therapie, 2 dagen per week, en ook huisbezoek. Heel graag wil ze het weer goed hebben, en o, wat wil ze graag laten zien dat ze haar afspraken na kan komen, maar als het eropaankomt, vergeet het maar. Het vertrouwens van mijn kant is weg, ik geloof het allemaal niet meer.

n

Reactie voor op de website?

15.61. Wat kan ik doen!

Ik ben al ruim 8 jaar gescheiden en wij hebben 2 kinderen (boys) van 15 en 18 jaar oud.

Ze gaan om het weekend naar hun vader, dat is altijd zo geweest tot heden toe. Alleen vertoont mijn ex-man agressief gedrag tegenover de kinderen. De jongste is erg bang en doet gelijk wat mijn ex hem opdraagt, het lijkt wel een slaaf! De oudste is er iets meer tegen opgewassen en durft zijn mond open te doen.

Nu zitten ze dit jaar met oud en nieuw bij hun vader en nu hoor ik weer vreselijke verhalen over hoe oudejaarsavond is verlopen, weer geschreeuw en bang kind!

Ik heb zelf totaal geen contact meer met mijn ex-man want ik zie hem liever dood dan levend, maar daar staan de kinderen van buiten, hoewel ze wel weten. Hoe ik over hem denk, hij is ook totaal niet financieel betrokken.

Mijn vraag is nu hoe kan ik mijn kinderen hiermee helpen? Moet er eerlijk bij zeggen dat er met hun vader niet te praten valt.

Dit is zijn karakter hij doet zo ook tegen zijn ouders en vriendin.

Ik wil dat mijn kinderen liefdevol bij hun vader zitten en dat ik ze niet geestelijk gebroken morgen thuis krijg! De oudste zei al dit is echt de laatste keer maar dat zeggen ze wel vaker.

Ik zit een beetje machteloos tegen de muur !!! wat te doen?

Sylvia

Reactie voor op de website?

15.62. Oplossing

Reactie op Ik ben op

ik zou het niet accepteren zoals u dochter doet. De oplossing: het huis uit of volgen van een Yes We Can traject. Sterkte en wijsheid voor u.

Merel

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Puber en regels

  1. Puber en regels
  2. Gevolgen van het gedrag
  3. Mijn zusje van 17 accepteert geen enkele regel
  4. Reactie op: mijn zusje van 17
  5. Pubers en regels??
  6. Pubers en regels, wat en hoe?
  7. Pubergedrag
  8. Ik puber wat, begrijp je dat?
  9. Zelf ook puber van 17
  10. Ik word gek
  11. Geen regels, moeder ten einde raad
  12. Ik ben op
  13. Wat erg!
  14. Pubers en regels
  15. Pubers en Regels
  16. Heel bekend
  17. Pubers en regels
  18. Bezint voor u begint
  19. Rreactie op ik wordt gek
  20. Ik word gek
  21. Mijn zusje houd zich ook niet aan de regels
  22. Pubers en regels
  23. Pubers en regels.
  24. Pubers, regels en een glazen bol
  25. Ouders pubers en regels.
  26. Ik reageer op wat erg!
  27. Dat herken ik
  28. Hoeveel regels
  29. De puber alle schuld?
  30. Ja, soms wel ja
  31. Puberen, even een positieve bijdrage
  32. Vreemd
  33. Losgeslagen dochter
  34. Kolder in de kop
  35. Reaktie op: ik ben op
  36. Luister eens
  37. Begrip pubergedrag
  38. Volwassen kind(eren) nog thuis
  39. Jammer!
  40. Pubers, regels en een glazen bol
  41. Ik word gek
  42. Niet gekker worden!
  43. Reactie pubers/regels/ wat en hoe
  44. Verdriet
  45. Mijn moeder...
  46. Voor Shanna
  47. Voor Shanna
  48. Voor Shanna
  49. Aan haar vragen
  50. Mijn puberende zoon maakt me gek, het lijkt of mijn leven alleen om hem draait
  51. "nieuwe" puber
  52. Vader moet het doen
  53. @Miep
  54. @ Miep @ Pauline
  55. Klappen
  56. @Miep en Ilse
  57. Help: tienerdochter
  58. Help mijn zoon gebruikt mijn huis als hotel
  59. Reactie: ik word gek
  60. Handdoek in de ring?
  61. Wat kan ik doen!
  62. Oplossing

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.