Groot Gezin
Pleeggezin en adoptie
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

15. Een bijzonder gezin

Het volgende artikel kregen we van Martine:
    Martine (44) is zestien jaar getrouwd met Eddy (46). Hij heeft twee zoons, Nico (26) en Tom (22), die jaren hij hen woonden, maar nu allebei liet huis uit zijn. Samen hebben ze een zoontje Pieterjan (4) en twee pleegzoons: Steve (22) en Koen (12).

    Martine: "Als kind al wist ik dat ik een groot gezin wilde. Een buis vol kinderen, daar droomde ik van. Toen ik in 1985 met Eddy trouwde, had ik meteen een echt gezinnetje. Ik trouwde niet alleen met hem, maar kreeg er meteen twee zoontjes bij. Hij had immers het hoederecht over Nico en Tom, zijn kinderen uit een vorig huwelijk. Ze waren tien en zes toen. Zolang ze klein waren, ging dat goed.

    Maar eenmaal ouder, werd het wel moeilijker. Ze verzetten zich, aanvaardden geen gezag meer. Niet van mij, maar ook niet van iemand anders. Ze wilden doen waar ze zin in hadden, punt uit Dat deed natuurlijk pijn, maar ik geef nog altijd veel om hen. Logisch. Ik heb hen tenslotte opgevoed alsof het mijn eigen kinderen waren. Ik wilde ook dolgraag eigen kinderen, maar dat bleek niet zo makkelijk. We hebben werkelijk alles geprobeerd. Toch lukte het de eerste jaren maar niet om zwanger te worden. Dat viel tegen. Ik wilde een huis vol kinderen... Moest ik mijn droom dan zomaar opzij zetten? Zo groeide het idee ons op te geven als pleegouders. We schreven ons in bij een plaatsingsdienst en toen kon het voor mij niet snel genoeg gaan. Iedere maand hing ik aan de telefoon om te informeren of ze nog geen pleegkindje voor ons hadden.

    In de zomer van 1989 was het eindelijk zover en kwam Steve bij ons wonen. Hij was tien. Nog nooit had ik zo'n stil kind gezien. Hij was ontzettend braaf en zou alles voor ons gedaan hebben. Op een bepaald moment heb ik hem ronduit gezegd dat het tijd werd dat hij eens wat deugnietensteken uithaalde. Zo'n braaf kind, dat was niet meer normaal! Ik begon me zorgen te maken. Dat is een keerpunt geweest. Vanaf dat moment is hij een stukje van ons gezin geworden. Toen Steve een paar jaar bij ons was, is hij een poos terug naar huis gegaan. Maar toen dat mis ging, is hij toch weer bij ons terechtgekomen.

    Inmiddels is hij 22 en hij woont hier nog steeds. Ik beschouw hem als mijn eigen zoon, hij hoort bij ons. In de loop van de jaren hebben hier ook nog andere pleegkinderen gewoond. Marco, een Siciliaantje van tien jaar, was in 1992 een halfjaar bij ons. En in 1994 kwam Koen. Hij was zes. Intussen hij derdtien en zoals het er nu uitziet, zal hij nog wel een poosje blijven. Tussendoor hebben we ook vier jaar voor Dieter en Andy gezorgd, twee halfbroertjes. Met Dieter hebben we het heel moeilijk gehad omdat hij aan gedragsstoornissen lijdt. Maar ook de oudste was geen gemakkelijke puber.

    Vorige zomer zijn de broertjes weer naar hun mama gegaan. Toen is het hier een stuk rustiger geworden. Toch denken we nog vaak aan hen terug. Het is niet altijd eenvoudig hoor, pleegkinderen. Je hecht je aan hen en als je ze dan op een bepaald moment moet 'afgeven', is dat niet gemakkelijk.

    Eén groot, gezellig gezin
    In 1997 is uiteindelijk mijn grote droom werkelijkheid geworden: ik beviel van Pieterjan. Een eigen kindje, eindelijk! Ik voelde me de koning te rijk en geniet er nog elke dag van. Ook Steve en Koen zouden voor hem door het vuur gaan. Ze zijn echt als broers voor elkaar. Pieterjan hoeft maar een kik te geven en de twee anderen staan al voor hem klaar. Ik had graag nog meer eigen kinderen gehad, maar we hebbende pogingen om opnieuw zwanger te worden uiteindelijk gestaakt.

    Alles bij elkaar ben ik heel gelukkig met mijn gezin. Als ik opnieuw mocht beginnen, dan zou ik dezelfde keuzes maken. Het was niet altijd gemakkelijk en met sommige pleegkinderen hebben we veel problemen gehad. Maar als je ziet hoeveel je in het leven van een kind kunt veranderen, door het weg te halen uit een instelling en op te nemen in je gezin.. Dat is echt hartverwarmend. Ik ben misschien een idealist, maar waarom niet nog een kind in huis nemen als er plaats voor is? Plaats was er bij ons altijd. In ons huis en vooral in ons hart."

Martine zet zich in voor de VZW Een Hart voor Pleegkinderen. Meer info: 015-43 30 03 (België).

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

 
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.