11. Droevig
Ik ben moeder van dertien (!) kinderen en het was zo gezellig. Maar vier jaar geleden stierf mijn man. De oudste was toen 19 en de twee jongsten vertoefden toen zo'n vier maanden in mijn buik. Ikzelf was 41.Sindsdien was het hier erg druk geworden en mijn schoonouders hebben volledig buiten mijn wil gerechterlijke stapen ondernomen 'voor het welzijn van de kinderen'. Nu zitten er regelmatig kinderen in pleeggezinnen zodat we nooit met meer dan 7 in huis zijn. Zelf heb ik ook al geprobeerd deze procedure ongedaan te maken maar tot nu toe tevergeefs. Als de kinderen in pleeggezinnen of tehuizen (niet vaak) zitten gebeurt het weleens dat ik ze niet mag bezoeken. Dat doet erg veel pijn en ook de kinderen lijden eronder. Ze zijn bijvoorbeeld nu vaker ziek dan toen we met z'n allen waren om papa 's dood te verwerken. En bovendien zie ik Lotte, mijn dochter van tien wegkwijnen, omdat zij geestelijk gehandicapt is en permanent geplaatst in een tehuis. ik mag haar elke maand bezoeken. En voor mij is dat veel te weinig.
Onlangs won ik toch nog een stukje: eens de kinderen twaalf blijven ze permanent bij mij. Maar dat betekent wel dat ik nog steeds soms tot 6 kinderen moet missen, en nu zie ik de kinderen onder de twaalf veel en veel minder. Maar ik heb besloten te blijven vechten tot ik gewonnen heb, en als ze over acht jaar allemaal twaalf zijn zullen we allemaal samen vechten voor Lotte.
Klara
11.1. De andere kant
Hoi Klara,Wat moet jij een strijd voeren, eerst het verlies van je man en dan nog eens de kinderen het leven is niet altijd even gemakkelijk. Ik hoop voor je dat het nog eens lukt om al je kinderen bij elkaar te krijgen, al weet ik uit ervaring dat het niet altijd even makkelijk is. Als je kinderen eenmaal onder de kinderbescherming vallen heb je ze nog niet meteen terug, en dit is soms ten onrechte.
Zelf ben ik pleegmoeder van 4 pleegkinderen en ik vind dat de biologiese moeder altijd in beeld moet blijven, al kan dit niet altijd, je vervreemt heel gauw van mekaar.
Geef je strijd niet op, het blijven jouw kinderen dus vecht ervoor.
Sterkte Marjan
11.2. Op je 17e moeder en het niet meer zien zitten
Ik was ook op mijn 17e voor het eerst moeder, inmiddels ben ik 20 jaar verder.Er zijn heel wat moment geweest dat ik het "niet meer zag zitten". Deze gevoelens hadden mede te maken met het feit dat ik geen familie/vrienden om mij heen had en het alleen moest doen.
Ik weet of ik het allemaal anders had gedaan, vermoed van niet want er hoort nu eenmaal een bepaald karakter bij hoe ik ben wat gelijk staat aan mijn daden.
In het algemeen is het zo dat het voor iedereen moeilijk is om zijn leven op de rail te krijgen, het heeft geen zin om terug te krijgen of iets te willen inhalen, want alles wat je nu doet ervaar je niet zo als je het zou ervaren op je 17e of 18e.
Belangrijk is dat je ook tijd voor jezelf gaat nemen/maken. Wellicht is het een goede oplossing om je kinderen eens bij iemand te laten logeren? Weekenden, vakanties?, gewoon eens een dagje? Kun jij lekker eens uitslapen, lang in bad (of onder de douche), rustig een film kijken of ongestoord een boek uitlezen.
Stichting allaboutferrets"
Ook wij hebben (gelukkig kleine) schulden, en als je dan nog met een niet zo
goede relatie zit zie je het leven niet altijd even rooskleurig! Om maar te
zeggen dat ik je volkomen begrijp, maar ik denk eerder dat het de situatie is
dan je leeftijd, het is immers niet niks wat je meemaakt!
Groeten
Ik snap uw verhaal dat u het heel vervelend vindt dat uw kinderen zomaar
weg worden gehaald. Maar ik ben er van overtuigd dat deze beslissing niet
zomaar gemaakt is.
Kinderen hebben veel aandacht nodig en uw bent (neem ik aan) geen wondervrouw.
Er zitten maar 24 uren in een dag en een kind heeft veel meer aandacht nodig
dan u in uw eentje kan geven.
Ik zou natuurlijk ook vechten om uw kinderen terug te krijgen, maar ik hoop
dat u dan ook een oplossing heeft voor de aandacht. Misschien een extra
voogd - een goede vriendin bijvoorbeeld. Het is voor een kind namelijk
helemaal niet leuk om in een huis te zitten waar het te druk is om naar
jou geluisterd te worden. Dat levert bij een kind enorme problemen op.
Ik spreek natuurlijk uit ervaring, maar sta daar alsstublieft ook bij stil
bij het vechten!
Roos
Ik ben zelf moeder van 3 kinderen een jongen van 7 en een tweeling van 5 en
ik heb hetzelfde als jij ook al ben ik getrouwd en heb een lieve man.
Maar wij hebben ook in een financiele crisis gezeten met hoge schulden en noem
maar op dus ik weet wat je voelt en denkt.
Met de oudste heb ik meerdere instanties afgelopen en hij kreeg al snel het
kaartje opgeplakt dat hij een vorm van adhd had, hij kwam op school niet mee
en was erg gefrustreerd. Ik heb heel erg moeten vechten op hem op speciaal
onderwijs te krijgen en dat is me uiteindelijk gelukt.
Ik ken mijn zoon niet meer terug, hij is zo veranderd, hij is veel rustiger
geworden, hij is zelfverzekerder geworden en noem maar op, het was voor ons
allemaal een goede uitkomst.
Hij heeft weer plezier en is gelukkiger. En ik heb het nog steeds dat ik denk,
ik trek het niet meer.
Lieve M, je kent je eigen kinderen het beste. En ik heb in die moeilijke tijd
altijd gedacht, al moet ik in een hutje op de hei zitten, als ik mijn gezin
maar heb.
Het belangrijkste wat jij je kind kan geven is liefde en het gevoel dat hij
altijd bij jou terecht kan en alles voor hem doen wat je nu ook al doet.
Met liefde voor ze zorgen.
Heb vertrouwen in jezelf, en in je kinderen, want in een pleeggezin is ook
niet alles.
Geloof in jezelf en in wat je kan en grijp de goede middelen aan die je
kunnen helpen, praat met maatschappelijk werk die kunnen je helpen, ook al
vind je het moeilijk.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt en ik wens je al het geluk toe
SAMEN MET JE KINDEREN.
BLIJVEN VECHTEN MEID, er komt een moment dat je trots bent op jezelf dat je
alles hebt overwonnen.
Veel geluk
Liefs,
Kun je je voorstellen Roos wat dat met kinderen doet? Uithuisplaatsing zou een
laatse redmiddel moeten zijn. Als niets anders mogelijk is.
Lies
Ik kan heel goed luisteren en ook koffiedrinken is geen probleem. Ik woon zelf
in Zuid-Limburg, maar als je te ver uit de buurt woont mag je me ook gerust mailen
hoor, ik denk dat het al heel veel scheelt als je afentoe eens met iemand kunt
praten....
Liefs en sterkte
veel succes in uw leven.
groeten Deniz
Als werkende moeder mag je kinderen hebben en bijna geen tijd hebben om
iets met hen te doen. Kinderen mogen dan best dagelijks op de dagopvang
vertoeven, dat kan allemaal. Maar soms heb ik wel het idee dat een groot
gezin niet meer is toegestaan. En als dan de pap ook nog eens overlijdt
wat een drama voor Klara en de kinderen. Afschuwelijk. Ze wordt niet bijgestaan
maar gelijk veroordeeld. Ipv dat de schoonouders hun handen uit de mouwen
staken gingen ze deze actie ondernemen. Bah, bah bah!
U kunt reageren via onderstaand formulier, of via
(wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.
Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.
11.3. Moeder op je 17
Met mijn dochter van nu 4 hebben we ook stad en land afgelopen om een antwoord
te krijgen op de vraag wat er toch scheelt. We (of ik want haar papa is niet
zo bezorgd-geinteresseerd) weten het nog steeds niet, waarschijnlijk een
hoog-intelligent kind met een aantal autisme kenmerken (ppd-nos). Maar voor
we een goede aanpak vonden, heb ik regelmatig gedacht: nu doe ik de deur
open en wie langskomt mag haar hebben!
11.4. Eerlijk
Beste mevrouw,
11.5. Blijven vechten, meid
Ik ben zo'n kind wat vroeger in pleeggezinnen heeft gezeten omdat ik afgestaan
ben door mijn moeder.
Het is voor mij zeker geen leuke tijd geweest maar ik heb er wel van geleerd
dat ik zelf voor mijn eigen geluk moet vechten en dat doe ik nu ook al 37 jaar.
Liefs Bianca
11.6. Wij zijn jonge stel die willen tijd besteden voor babytje
Hallo lieve mensen, Ik en mijn man zijn jonge stel uit Amsterdam. Mijn man
werkt in het ziekenhuis en ik in een gezinsvervangend tehuis voor gehandicapte
kinderen. Ik kom uit Filippijnen (26 jaar oud) en mijn man is een Nederlander
(31 j.o) Wij willen graag kindje hebben, maar ik heb al 4 miskramen gehad.
Volgens de dokter hebben wij geen ziekte of problemen zo iets. Voor ons is
het eigenlijk te moeilijk. Daarom willen wij tijd voor babytje/kindje besteden.
Ik heb door marktplaats en speurders gevraagd voor oppaswerk. Maar als ik
"gratis" zei, want ik wil niet geld van oppas accepteren, dan denken mensen
altijd negatief en dat vind ik niet leuk, maar wel kwetsbaar.
Een keer per week pleegkind die met ons wil blijven is een "blessings" voor ons.
Misschien iemand kan met onze oproep reageren. En AUB liefe mensen graag niet
negatieve dingen over ons bedenken want "we meant it well".
11.7. Vrienden
Het is inderdaad niet altijd even makkelijk om kinderen op te voeden, ook al is
het iets heel liefdevols. Door allerlei omstandigheden kan het soms heel
zwaar worden. Ik heb 2 kindjes een meisje van 3 en een jongetje van 6 jaar,
om mijn zoontje van 6 jaar heb ik veel zorgen, school gaat niet goed, zwemles
redt ie niet en thuis de nodige dingen, waardoor hij binnenkort onderzocht
gaat worden wat hem mankeert. Er zijn al termen zoals autistisch spectrum en
adhd gevallen, dus ik hou m'n hart vast. Ik heb helaas geen goede band met
mijn familie en eigenlijk ook geen vrienden en ik zou het zo fijn vinden om
eens m'n hart te kunnen luchten bij iemand als ik het even zwaar heb. Mensen
kunnen altijd bij mij terecht maar nu heb ik zelf iemand nodig, een vriend.
En naast m'n hart luchten zou het ook leuk zijn om iemand te hebben om eens
een keer op de koffie te gaan of iets leuks te doen.
11.8. Roos wat een onzin
Wat een onzin Roos.
Er gebeuren hele rare dingen in pleegzorgland.
Communicatie is bepaald niet hun sterkste kant. Het belang van het kind staat
daar vaak helemaal niet voorop. Dit gezin had hulp in huis moeten krijgen en
vroeg er niet om dat de kinderen uit huis werden geplaatst. Eerst je vader moeten
missen en dan ook nog je moeder, broers en zusjes.
11.9. Voor Monique
Hoi Monique,
11.10. Meeleven
Ik heb je verhaal gelezen. Ik kan meeleven met je. Ik heb ook een zoon van 3,5
en ben vaak ziek. Zodoende is mij gevraagd om hem naar een weekendgezin te sturen.
Ik voel nu al de pijn dat hij weg gaat. Hoewel hij best bij een groot goed gezin
kan komen. Maar als moeder doet het je pijn.
Hopeloosheid in het leven, dat is het ergste wat je kan hebben.
Ik heb door deze ziekte wel eens proberen uit de raam te spingen. Maar toen
mijn zoon schreeuwde om mama, kwam ik heel hard terug.
Wat kan een mens hopeloos zijn, zolang je er maar tegen kan vechten. Ik kan
niet meer vechten met mijn ziekte. Dus u bent sterker.
11.11. Voor Roos
Wat een belachelijke reactie. En ook van de schoonouders van Klara. Misschien
veroordeel ik nu mensen maar dat ik Klars al gedaan voor ze ook maar iets
kon zeggen. Ik wilde wel eens zien naar de reactie van Roos als haar de
kinderen afgenomen zou worden om welke reden dan ook.