Groot Gezin
Terug naar Ouders Online Samengestelde gezinnen
Ouders Online
Thema-pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

17. Hoe moet ik dan nog overleven

Als 39-jarige vader van twee jongens die bij mij verblijven, zit ik met 1 grote vraag. Na 14 jaar huwelijk was het over, stond ik daar met een mooi huis, maar ook met een gekraakte rug. Teveel willen zelf doen om de kosten te drukken, en inderdaad er waren resultaten, er was geld over en het huis stond er. Daar niemand nog wat met mij kon of wilde aanvangen werd ik op de dop gezet. Ja, in onze maatschappij moet je kunnen presteren of het is noppes.

Later leerde ik een vrouw (met 2 kinderen) kennen die mij nam voor wat ik waard was. En echt, ik kreeg steun die warm aanvoelde, we hadden onze ups en downs, maar het bijzonderste was het klikte. Ik had mij voorgenomen om het bij een LAT relatie tehouden, beiden 2 kinderen, elk een eigen huis, elk vers uit een relatie gekomen, ik was bang om een stap te zetten. Nu een jaar en een half later zit er wat te kriebelen om verder te gaan en de jongens zijn er ook voor te vinden, maar.

Om geen verrassingen te hebben neem ik de nodige informatie. Echt een KOUDE DOUCHE. Daar zij een part-time job (510€) heeft, verlies ik de helft van mijn inkomen (950€ naar 520€), want zij wordt gezinshoofd. Zij krijgt dan ook geen bijkomende uitkering voor mijn kinderen. Tot nu toe is er niemand die mij kan zeggen hoe dat te rijmen is. Ik dacht dat je alleen maar die titel kreeg door hetzij adoptie, adoptie door huwelijk, voogd of toegewezen door de rechtbank.

Conclusie als ik en mijn vriendin willen samenwonen pleeg ik financiële zelfmoord, kan ik onmogelijk in het onderhoud van de jongens voorzien en de school en kleren enzv. Laat de heren gezagdragers maar opperen dat er meer stabiele gezinnen moeten komen, zo is het niet mogelijk. Hoe zou je dat kunnen overleven.

Al er iemand mij de weg kan wijzen, laat maar weten. Een wanhopige vader die zijn vriendin niet wil verliezen.

Rik

17.1. Nu 2 kinderen, dadelijk 6 kinderen

Ben een alleen staande man die gescheiden is en 2 dochters heeft. Heb ondertussen een vriendin leren kennen die zelf ook 4 kinderen heeft. Misschien een domme vraag, maar loop ik ook risico als ze allemaal hier komen wonen? Dan bedoel ik dat dus op financiële vlak. Ik ben me dus niet bewust wat er dadelijk op me af komt. Kan iemand me daarin steunen an antwoorden geven?

mvg Chris


17.2. Uithuilen, en op nieuw beginnen?

Ik ben Cor, net gescheiden na een huwelijk van 16 jaar, bedrogen, belogen en nog steeds gaat ze er mee door. We hadden afspraken omtrent verdeling en de kinderen, is zo van tafel geveegd. Ze wil het nu weer anders, er is niet mee te praten. Maar kan nu wel mijn huis verkopen. Kom na de verdeling waarschijnlijk in de schuld terecht. De kinderen heeft ze, kan niet onder de alimentatie uit. En dan kom ik hopelijk in een huurhuis en mag op nieuw beginnnen. Hoezo opnieuw beginnen, mag elke dag te werk om een schuld af te lossen, alimentatie te betalen en nog proberen mijn eigen leven en huis in te richten. Eigenlijk krijg je een trap, en een trap na!

Wie heeft dit ook meegemaakt? Sta geestelijk al bijna op de 0 grens!

Cor

17.3. Wie heeft er tips?

Ik ben Josha, een moeder van 29 jaar, en heb 2 schatten van kinderen. Dagmar van 5jaar en Ziggy van bijna 4 jaar. Ik heb sinds 2 jaar een relatie met een hele lieve man, die zelf ook 3 kinderen heeft uit zijn vorige relatie. Op dit moment gaat het niet zo lekker tussen ons, we hebben veel ruzie. Sinds we bij elkaar zijn vergt er altijd wel één kind extra aandacht, hier praten we veel over.

Ik loop de laatste tijd steeds vaker tegen het probleem aan dat ik niet goed weet het echt samen te moeten doen. Voor mijn kinderen heb ik het eind besluit, net als hij dat bij zijn kinderen heeft. Toch zou ik zo graag samen voor dit soort dingen gaan staan.

We wonen niet samen, wel zijn we op de dagen dat hij zijn kinderen heeft samen in zijn huis. Dit is op maandag, dinsdag, woensdag en om het weekend van vrijdag tot/met zondag. Op de andere dagen ben ik met mijn kinderen in mijn eigen huis.

De laatste weken gaat het in onze ruzies ook veel over dat hij vindt dat hij het recht heeft te bepalen wat er in zijn huis gebeurt. Dat ben ik met hem eens, maar ook ik "woon" daar gedeeltelijk met mijn kinderen en hoe moeten we dat dan vorm geven? Ik vind het zo lastig, ik begrijp dat het zijn huis is, maar ik mag toch ook mijn visie op bepaalde zaken hebben? Hij vindt het bv vervelend dat wanneer ik een spannende dag op mijn werk heb, daar emotioneel op reageer, ik ben dan zenuwachtig en dan ook weleens chagrijnig. Dit gebeurd niet vaak, maar hij is van mening dat ik dan maar naar mijn eigen huis toe moet gaan. Ik had eigenlijk gehoopt dat ik mijzelf zou mogen in zo'n situatie. Het klinkt een beetje alsof hij het vooral leuk wil hebben.

Hij zelf is nooit chagrijig, ervaart geen stress, is wel erg druk met zijn werk (werkt 50uur in de week om torenhoge partnerallimentatie te betalen en hypotheek ed). Heeft hij nou last van bindingsangst? Moet ik hem vrij laten?

pffffff ik weet het even niet, volgens mij is dit ook een erg vaag mailtje aan het worden. Misschien is dit ook wel de problematiek die meerder van jullie kennen wanneer je te maken hebt met 2 gezinnen samen en met 2 volwassenen die al de nodige pijn achter de kiezen hebben. Ik weet het even niet meer...wil hem en ons niet kwijt!

Josha

17.4. Blijf nog maar even apart wonen

Zoals het mij lijkt zijn jullie (NOG) geen echt team. Zeggen wat je wilt, denk goed na over bepaalde zaken en kun je ergens niet mee akkoord gaan, ga dan niet akkoord. Maar praat erover samen en maak voor jezelf en je kinderen uit of het goed is voor jullie allemaal om samen te zijn of te blijven.

Heel veel sterkte. Blijf opkomen voor jezelf en je kids. Samenzijn hoort in liefde en harmonie te gaan. Met respect voor elkaar. Als dat er niet in zit, hoe verdrietig dan ook. Stop ermee en houdt de rust in je hele verhaal.

Miep

17.5. Ik weet niet meer wat ik moet doen

Hoi, ik ben Aad, 39 jaar. Vorig jaar september is mijn ex na 3 maanden ruzie bij ons [zoon van 15] weggegaan na 15 jaar te hebben te hebben samengewoond. Ze vertelde mij van de een op de andere dag dat ze niet meer van mij hield. En vertelde mij 3 maanden lang dat ik een klootzak was! Ik begreep hier niets van; ze was altijd zo trots op ons. Tot dat ik op een dag wat vroeger thuis kwam! Toen was ze met een andere vent in gesprek, waaraan zij vertelde dat ze niets meer om mij gaf.

Ik had in die periode ook hartproblemen, dus nam ik ontslag bij de T.P.G POST, ik kon de trappen niet meer lopen. Haar inkomen was genoeg om ons gezin draaiend te houden. Toen opeens ging ze met politiebegeleiding weg en nam haar spullen mee. Ze trok bij haar broer in en liet mij met alle schulden achter: 40.000 euro zonder inkomen.

In december werden ik en mijn zoon het huis uit gezet. Woon nu bij mijn moeder met mij kind. Ik zie geen toekomst voorlopig meer voor ons. Hoe moet ik een nieuw leven beginnen?

zoutenbier

17.6. 12. aan Rik

Beste Rik.

Ik (41) ben al 13 jaar gescheiden en sinds januari wonen mijn prachtige dochters van 15 en 17 jaar bij mij. Ik heb een vriendin (42) die ook 4 kinderen heeft, leeftijden resp. 18, 17, 15 en 12 jaar, waarvan de oudste dochter uitwonend is. Ik ben met mijn meiden veel daar. We slapen daar en eten daar minimaal 3 dagen in de week. Sinds mijn dochters bij mij kwamen inwonen krijg ik alleenstaandenkorting en kindergeld. Da's prettig want zo'n pubers kosten bakken met geld. Mijn vriendin heeft een bijstandsuitkering (krijgt geen alimentatie).

Wij willen heel graag gaan samenwonen, maar inderdaad dat is financiële zelfmoord. Ik heb een salaris van zo'n € 1.500,- netto per maand. Bij samenwonen vallen er uiteraard bepaalde kosten weg die je nu eigenlijk dubbel betaalt, zoals huur, gas/water/licht e.d. Als je de kortingen/kwijtscheldingen die bij een uitkering horen meetelt, heeft mijn vriendin dus even veel inkomen als ik. Deze kortingen komen dus te vervallen bij eventueel samenwonen. Ik weet niet hoe ik het moet gaan redden, zelfs als zij een baan zou vinden voor zeg eens 24 uur.

Het is enorm frustrerend dat je na zoveel jaren eindelijk de liefde van je leven tegenkomt en door financiële rompslomp die zo prachtig gerealiseerd is door onze landbestuurders niet kan samenzijn met mijn liefste en de kids. Ondanks mijn gevoel dat ik weet dat het goed komt, heb ik geen flauw idee hoe dit tot stand moet komen. Maar wellicht ben ik te naïef. Ik ben nu hard bezig om e.e.a. uit te zoeken hoe het zit met belastingkorting, schoolgeld e.d. Dus , beste Rik, we zitten in het zelfde schuitje. Het moet verdomme toch mogelijk zijn!

M.v.g. Jack

17.7. reactie op alimentatie

Hallo, wij zitten in hetzelfde schuitje. Als gescheiden man word je gestraft. Wij zijn ook een constructie aan het vinden om geen alimentatie meer te betalen en desnoods gaan we failliet. De kinderen zijn 16 en bijna 14 jaar oud en sinds 5 maanden is de ali verhoogd naar 400 euro per maand. Mijn overwerk is er helemaal bij getrokken dus ik kan geen maand verslappen. En de ex heeft het lekker ruim zo, ze had zelf kunnen gaan werken en ons met rust kunnen laten. Maar ja te lui he.

Ik vind dat de wet aangepast moet worden, maar wie zijn wij. Mijn man heeft al ontslag genomen en een baan genomen met minder inkomsten, en nu weer advokaat nemen en de ali laten verlagen. Gaat dat niet laten we de boel klappen: wij niks, zij ook niet. Hoop dat u blij met deze reactie en weet dat er vele zo zitten als u.

sterkte, gr willem en mar

17.8. Reactie op Willem en Mar

Het is toch te a-sociaal voor woorden dat je onder de alimentatie van je kinderen probeert uit te komen, dan ben je geen kinderen waard in mijn ogen! Ben je er destijds niet zelf bij geweest om ze te verwekken. Wat is er makkelijker om te zeggen dan dat de ex te lui is om te werken, terwijl de ex-vrouw misschien het hele huwelijk niet heeft gewerkt of mocht werken.

Wat het laatste betreft ook bij mij het geval was omdat mijn ex zoiets had van kijk ik kan het gezin zonder inkomen van mijn vrouw onderhouden en dat terwijl ik destijds graag zelf een baan wilde maar niet van hem mocht. Ik hoorde bij de kids te zijn en de opvoeding te doen.

Nu we gescheiden zijn moet hij 3xkinder a 360 euro +partner ali betalen en zegt nu doodleuk van ga aan het werk en verdien je eigen centen. Nu mag ik de kids wel alleen laten of zorgen voor opvang. Hij heeft ook geprobeerd om zo weinig mogelijk te betalen wat hem niet is gelukt via de rechtbank. Er zijn 2x voorlopige voorzieningen uitspraken geweest en met de alimentatie bepalingen zijn we bij het hogerehof terecht gekomen. Maar het heeft hem niets opgeleverd, behalve hoge advokaat rekeningen.

Ik vind dat als je samen destijds voor kinderen hebt gekozen en nu niet meer samen bent de VERPLICHTING EN HET RESPECT VOOR JE KINDEREN MOET HEBBEN OM DAAR SAMEN VOOR TE ZORGEN! En als vriendin zijnde weet je waar je aan begint (ook op financieel gebied) als je een gescheiden man krijgt met kinderen, dat geeft consequenties. En wordt niet het hele gezin gestraft met een scheiding? ipv alleen de man, NIET alleen maar op dat akelige financiele gebied maar wat dacht je van het nog grotere emotionele gebied.

Groetjes Liesje

17.9. Reactie op Liesje

Liesje, je vindt het te a-sociaal voor woorden dat mensen onder hun alimentatie uit willen komen. Natuurlijk is dat ook niet goed, maar besef je wel dat er vrouwen zijn die een man financieel helemaal kapot willen maken. Natuurlijk moet een man voor zijn kinderen betalen, maar het moet niet zo zijn dat de nieuwe partner dan ook geld moet gaan betalen voor zijn kinderen en zij geen leven meer hebben.

Tevens vind ik dat een alleenstaande vrouw met kinderen ook haar verantwoordelijk heden heeft. Zodra de kinderen naar school gaan kan de moeder best een paar dagen in de week gaan werken om ook haar financiele bijdrage te leveren. Leuk is anders maar ook als vrouw zijnde zul je een stap terug moeten doen en moeten werken en je eigen geld verdienen. Dit tezamen met een redelijke bijdrage van de vader voor de kinderen moet genoeg zijn om van te leven.

Helaas maken ex-vrouwen het de ex man nog veel te vaak onmogelijk om een nieuw leven op te bouwen. Hij moet boeten voor het feit dat hij bij zijn gezin is weggegaan. Dit is vreselijk en hoort los te staan van alles. Neem als vrouw zijnde ook de touwtjes in handen en heb je trots, geef daarmee ook een duidelijk voorbeeld richting je kinderen. Zelfstandigheid is erg belangrijk.

Nogmaals ik vind dat een vader absoluut alimentatie voor zijn kinderen moet betalen, maar dit moet de moeder ook en zij hoort gewoon te gaan werken als ze naar school gaan. Doen ze dit niet en proberen ze de vader voor alles te laten opdraaien dan heb ik daar in ieder geval geen goed woord voor over! En dat is mijn mening, het moet van 2 kanten komen. Ik praat uit ervaring.

Hetzelfde geldt voor vrouwen die de kinderen weghouden bij hun vader om ze zo te straffen. Omdat ze zelf gefrustreerd zijn moeten de kinderen van dit soort vrouwen boeten en ook de ex. Een poot uitdraaien is het enige wat ze nog kunnen doen. Hebben deze vrouwen dan geen trots? Ik kan dat niet begrijpen. Sorry. Waarschijnlijk worden Willem en Marjan wel helemaal kapot gemaakt financieel en kunnen zij niet meer verder met hun leven, dat is toch ook niet normaal of wel? Er was waarschijnlijk al een regeling die nog net te doen was voor hun, nu de ex van Willem maar meer en meer wil zijn Willem en Marjan de wanhoop nabij. Dit kan niet en dan werkt die ex ook nog niet, terwijl de kinderen al een behoorlijke leeftijd hebben. Dat vind ik ook niet echt fatsoenlijk. En ik kan me dan voorstellen dat Willem en Marjan zeggen dat ze te lui is. Je kan het hele verhaal niet zeggen, ik vind het in ieder geval kort door de bocht om maar meteen te zeggen dat zij a-sociaal zijn.

Ik ben de vriendin van een man die een gefrustreerde ex heeft en mij helemaal kapot wil maken en mijn vriend erbij. Toch vind ik dat (ondanks dat mijn vriend het door haar toedoen nu niet meer kan betalen) dat er betaald moet worden voor de kinderen. Zodoende maak ik uit mijzelf geld aan haar over VOOR DE KINDEREN. Ik wil hier boven staan, maar dat IK dit geld overmaak wordt niet in dank afgenomen. Zij roept dan dat ik haar treiter omdat het geld van mij afkomt en niet van haar ex??? Zo kan het dus ook, het is nooit goed!

17.10. Reactie op Liesje (2)

Liesje, vervolgens zeg je in jouw stukje dat een nieuwe vriendin weet waar ze aan begint als ze een relatie krijgt met een man (en een ex en zijn kinderen). Dat vind ik een beetje kortzichtig want je hebt het niet voor het zeggen op wie je verliefd wordt. Als je heel erg gelukkig bent met iemand en je leven wordt verziekt door een gefrustreerde ex dan is dat ook niet echt normaal toch? Zijn kinderen krijg je erbij en daar wil je van houden, maar als ook dit je onmogelijk wordt gemaakt dan wordt ook dat een ander vehaal.

Als volwassene dien je een normaal gesprek met je ex partner te kunnen voeren in het belang van de kinderen. Wat de reden dan ook moge zijn, als het altijd een goede vader is geweest dan dien je daar respect voor te hebben. Als jij als vrouw/moeder zijnde verdrietig en boos bent dien je dat nog niet te botvieren op zowel je kinderen (je ontneemt ze hun vader) alsmede je ex (je ontneemt hem de kans om gelukkig te worden met iemand anders).

Dat is pure wraak en niets anders, en uiteindelijk krijg je da bal terug gekaatst. Ik vind het in ieder geval belachelijk om een man helemaal kapot te maken financieel (60.000 euro advocaatkosten gedurende een jaar) en vervolgens te huilen dat hij niet meer kan betalen.

Ja, raar he. Maar wees nou eerlijk, als de nieuwe vriendin dan haar overwerkuren nodig heeft om alimentatie te betalen zoals Marjan dan is dat toch ook niet echt normaal he...

17.11. Re: Mar en Willem

Tsjonge wat zielig zeg, hebben jullie geen hoger doel in je leven dan te zorgen dat je ex het drukker krijgt?

Willeke

17.12. Echt recht?

De ex (officieel nog niet gescheiden zij rekt het inmiddels al drie jaar) weigert te gaan werken en in een rijtjeshuis te gaan wonen, eist een alimentatie naast die van de kinderen voor haarzelf van 5000 euro netto per maand. De man waar ik van houd heeft een eigen bedrijf, wil alles eerlijk delen, maar 12 jaar (haar eis) dit bedrag betalen zorgt ervoor dat wij samen met mijn inkomen op de armoedegrens terecht komen. Terwijl hij zijn bedrijf met bloed zweet en tranen heeft opgebouwd gaat zij er met alles vandoor. Dit nekt hem!

We kunnen niet samenwonen omdat ze dan nog meer geld komt halen. Hoe komen wij van haar af en is het mogelijk dat zij verplicht wordt gesteld om te gaan werken. Ze mankeert niks maar maakt alleen maar bakken met geld op. Ik ben zelf 12 jaar geleden gescheiden en wat ben ik blij dat ik voor mijn eigen hachie heb gezorgd, met vallen en opstaan een studie gedaan en gaan werken met drie toen nog kleine kinderen.

Hoe krijgen we deze mafkees die zo spiritueel wil zijn op haar eigen benen? En is het rechtsysteem in Nederland echt zo slecht?!

Maria

17.13. Echt recht

Beste Maria,

Dat werken van die ex, kan ook nog gerekt en gerekt worden. Dus daar zou ik maar niet teveel van verwachten! Maar er zijn wel een aantal mogelijkheden voor jullie.

Verkoop het bedrijf van je vriend zodat hij dus geen inkomsten meer heeft daaruit. Dit mag ook een goede vriend of vriendin zijn, als je begrijpt wat ik bedoel?

of

Afhankelijk van zijn omzet zou je ook kunnen overwegen om er een BV van te maken en je vriend in dienst van zijn eigen bedrijf te laten werken. Dan geeft hij zichzelf een loonstrook (management fee) waarop de alimentatie vastgesteld kan worden, scheelt balansen etc. Want die loonstrook moet dan iedere maand een gelijk bedrag zijn natuurlijk. Zit wel een maximum aan wat hij dan moet verdienen als groot aandeelhouder, maar dat is altijd lager dan in deze constructie.

Over het samenwonen, als je vriend een lager inkomen heeft na verkoop of in loondienst is van zijn eigen BV, dan kan je overwegen en uitrekenen hoeveel het gaat schelen als jouw inkomen erbij geteld wordt. Zolang hij alleen woont betaalt hij namelijk 60% van zijn besteedbaar inkomen (dus wat er overblijft aan salaris, na aftrek van een eigen minimum bedrag). En als jouw inkomen erbij komt wordt er 40% van jullie gezamelijk besteedbaar inkomen ingehouden. Dus misschien scheelt het dan niet meer zo heel veel?

Succes met de exen aliminatie!

Groetjes Carrol

17.14. Reactie op Willeke

Willeke, wiens leven wordt drukker gemaakt, die van de gefrustreerde ex of die van de man die helemaal uitgekleed wordt (in jouw ogen)? Vind je berichtje een beetje vaag.

17.15. Zijn kids komen niet als ik er ben.

Mijn vriend en ik kennen elkaar nu vier jaar. Ik heb een zoontje van zes, hij twee meiden van 8 en 12. De alimentatie is idd een groot probleem, maar de manipulatie en emotionele chantage van zijn ex en de kinderen zijn nog veel erger. Door zijn kinderen al jaren tegen ons op te zetten weigeren zij te komen als ik er ben. Hiermee wordt hij gedwongen een keus te maken voor zijn kids of zijn vriendin. Wij krijgen geen kans iets op te bouwen, samen te wonen of op vakantie te gaan. Ik breng de weekenden alleen door met mijn kind en hij met de zijne. En dit allemaal uit wraak en frustratie. Mijn vriend is inmiddels helemaal ingestort, hij wil mij niet kwijt maar ook zijn kinderen niet missen. Zij lacht dr eigen helemaal krom, ze heeft zelf al twee jaar een vriend en dat kan dus wel.

Er tegenin gaan heeft geen nut, zij zegt dat ze de kinderen niet wil dwingen en een kind zal nooit haar moeder afvallen. Het is de hand die hen voedt. Alimentatie weigeren heeft ook geen zin, immers, zegt de rechter, "het is geen kijkgeld". We hebben ook geprobeerd met de kinderen te praten maar ze zijn compleet gehersenspoeld. Het is vreselijk dat de moeder niet ziet dat ze bij haar kinderen het PAS syndroom veroorzaakt, een ouderverstotingssyndroom dat op latere leeftijd erg schadelijk kan zijn.

Zij ontneemt de vader niet alleen het contakt met zijn kinderen maar zij ontneemt vooral haar eigen kinderen de band en liefde die ze met hun vader kunnen hebben.

Ik heb besloten dat ik deze strijd nooit ga winnen. Ik zie hem kapot gaan en zij heeft twee hele sterke troeven in haar hand die ik niet heb. En daarnaast, ik heb ook een kindje waar ik aan moet denken.

Zij heeft gewonnen. Ik dacht dat liefde alles overwon, maar helaas, de werkelijkheid is anders.

Erna

17.16. Hoe moet ik dan nog overleven?

Ik ben nu 2 jaar getrouwd met een geweldige man die 2 kinderen uit zijn eerder huwelijk heeft. Zijn ex blijft ons het leven zuur maken en gunt ons geen eigen leven, terwijl ze er zelf vandoor is gegaan met de beste vriend van mijn man. We krijgen minimaal 1 smsje per dag van haar met de meest onzinnige dingen. Inmiddels reageren we daar niet meer op.

Ik had zelf ook 2 kinderen uit een eerder huwelijk en samen hebben we ook nog een kindje gekregen. Zijn ex is nu ook getrouwd en haar man weigert om te gaan werken, hij kan niet voor een baas werken(?). Wij moeten krom liggen om de alimentatie op te kunnen hoesten en we zien niet aan de kinderen dat er ook maar 1 euro naar de kids gaat. Dat is heel frustrerend!

Regelmatig als de alimentatie wordt overgemaakt, dan gaan ze met zun tweetjes een weekend weg om tot rust te komen.. nou dan weet ik wel wie dat weekendje betaald heeft! Ik zou ook heel graag een keer met de kindertjes weg willen, maar wij kunnen dat niet betalen.

Soms komt het salaris van mijn man 2 dagen later als normaal en dan krijgen we 4 of 5 smsjes per dag van haar dat er nog nix gestort is en dat ze het incassobureau inschakelt, want ze heeft het direct nodig...blabla.

De belangen van de kinderen worden dan door haar vergeten en dat vind ik zielig. Ze zijn 8 en 4 en ze zitten nergens onder en hebben geen hobby's. Dat vind ik kei zielig. De jongste wil graag op zwemmen, maar mama zegt dat ze daar geen centjes voor hebben?! Hoezo.. daar betaalt papa toch voor??

Ik krijg voor mijn kinderen geen alimentatie, omdat ik mijn ex een nieuw leven gun met zijn nieuwe gezin en de band met mijn kinderen en mijn ex is heel goed. Ik weet nu als geen ander hoe moeilijk het is om een nieuw leven op te bouwen na scheiding.

Het is wel een beetje lang verhaal geworden, maar sommige vaders komen er karig van af!! Veel geld betalen en je kinderen 'kwijt'.

Susanne

17.17. Reactie op Susanne

Lieve Susanne, ik zit in een soortgelijke situatie. En het komt wel goed. Ik wilde alleen even zeggen dat er toch nog ECHTE GOEDE MOEDERS zijn en daar ben jij er 1 van. Jij bent nu moeder en stiefmoeder ineen en zet het belang van het kind voorop. Heel knap van jou!

Helaas is de ex van jouw vriend/man niet zo'n goede moeder. Zorg er maar voor dat haar nieuwe liefde wat meer zijn best doet en zorg er maar voor dat zij genoeg krijgt. Maar niet teveel zodat jij en je kinderen en man vanalles tekort schieten...

Succes! x

17.18. Verduidelijking

Volgens mij is mijn berichtje heel erg duidelijk. Ik vind het zielig om te melden dat de ex te lui is om te werken en dat je uitgekleed wordt als je alimentatie moet betalen. De 1 betaalt alimentatie en de ander zorgt voor de kinderen toch?

Het lijkt mij verspilde energie om een baan te zoeken met een ander inkomen om de alimentatie te verlagen!

Willeke

17.19. Reactie op Willeke

Ik vind dat je erg ouderwets bent. Ik vind het namelijk zielig om te zeggen dat de een voor de kinderen zorgt en de ander moet betalen. We leven in 2006! De moeder hoort ook (zeker bij scheiding) haar financiële plicht te dragen en mag je mij uitleggen wat het probleem is om te werken als je kinderen hebt die naar school gaan. Lekker makkelijk, zo van de man die betaalt maar voor de kinderen en moeders kan lekker thuis blijven. Verspilde energie om een baan te zoeken? Dus als je een uitkering zou hebben dan ben jij er zo een die dan lekker thuis blijft want een baan zoeken (en je eigen geld verdienen) is niet de moeite waard? Ik vind dat je een waardeloze instelling hebt! Sorry...

Anoniem

17.20. Reactie op Rik

Ik denk dat dit een Europese kwestie is. Zelf ben ik samenwonende werkloze in België. Heb altijd gewerkt, soms gedopt, doe regelmatig interims. Door het feit dat ik samenwoon, trok ik nooit de volle dop en nu ben ik teruggevallen op een forfaitaire uitkering.

Als samenwonende wordt men bestraft in Europa. Men kan dan nog zo mooi praten in de politieke kringen, ik weet één ding: het kost geld om samen te wonen. Dit is eigenlijk niet eerlijk, dat men iedereen als individuen beschouwt met gelijke rechten. Het zal de koopkracht alleen maar verbeteren.

Zonder consuminderen geraak ik er niet. Ik voel ook aan alsof ik altijd voor anderen moet werken, maar er zelf niet kan van genieten. Remember, forfaitaire uitkering.

Goede moed maar bezint eer u begint, sorry, dat klinkt weinig romantisch maar we leven in een maatschappij die het individualisme verdedigt. Samenwonenden worden bestraft op fiscaal en uitkeringenvlak.

Hilde

17.21. Dat bedoelde ik niet

Hallo anoniem,

Je maakt je erg boos om iets wat ik niet bedoel helaas. Ik bedoel dat bij een scheiding meestal de kinderen bij 1 ouder zijn. Meestal bij de moeder. Dan moet de andere ouder (meestal de vader) toch gewoon alimentatie betalen?

Ik heb niets gezegd over niet werken volgens mij en die instelling heb ik ook helemaal niet. Volgens mij heb ik dat ook helemaal niet opgeschreven. Ik reageerde op Mar en Willem die hun best doen om de alimenatie omlaag te krijgen, desnoods via een ander baan.

groetjes willeke

Ik heb zelf 4 kids en werk 80%. Zo beter?

17.22. Reactie op Willeke

Beste Willeke, de vader moet inderdaad alimentatie betalen, alleen kunnen situaties veranderen en kunnen er meer kinderen komen (van diezelfde vader) en dan moet de vader natuurlijk blijven betalen voor zijn eerste kinderen maar moet het ook mogelijk gemaakt worden dat ook zijn volgende kinderen een fatsoenlijk bestaan hebben. Ik vind het heel knap dat jij werkt en daarnaast ook nog 4 kinderen groot brengt. Petje af!

Helaas zijn er nog heel veel vrouwen die misbruik maken van de situatie en zelf geen moeite doen om financieel onafhankelijk te zijn en de ex uitmelken en het hem onmogelijk maken om een nieuw leven op te bouwen. Elke situatie is weer anders, dat blijkt wel.

Maar je schreef in je eerste stukje of Mar en Willem geen hoger doel hadden in hun leven dan ervoor zorgen dat de ex het drukker kreeg. Toch vind ik dat je je ook moet in kunnen leven in hen situatie en die is behoorlijk wanhopig. Hou zou jij het vinden als je een partner krijgt en je hebt zelf kinderen uit een vorige relatie en jouw kinderen krijgen niets maar zijn kinderen daar gaat al het geld naar toe plus jouw zuur verdiende geld gaat ook nog eens naar zijn kinderen toe omdat jij de nieuwe partner bent.

Soms worden er regelingen getroffen (opgelegd) die gebaseerd zijn op een oude situatie en ten koste gaan van de nieuwe partner. Een beetje begrip voor een ander is op zijn plaats bij hen. Nogmaals netjes van jou dat je ook jouw bijdrage doet!

Anoniem

17.23. Reactie op anoniems reactie op Willeke

Dag anoniem,

Ik wil je toch even op iets wijzen. Als twee mensen na een scheiding opnieuw gaan samenwonen/trouwen etc. is het niet zo dat de nieuwe parter meebetaalt aan de alimentatie van de kinderen van haar huidige partner waardoor haar eigen kinderen niets krijgen.

Het is zo dat, indien de vrouw een baan heeft met een inkomen boven de 800 euro p.m. (ik meen uit mijn hoofd dat dit het bedrag is), de vaste lasten van een huishouden dan gedeeld worden. Hierdoor zakken de vaste llasten van de man waardoor meer ruimte overblijft voor alimentatie. Terecht natuurlijk dat de vrouw ook meebetaalt aan de vaste lasten.

Gr.Marieke L.

17.24. Huh??

Waarom moet ik in een reactie op 2 mensen rekening gaan houden met alle anderen die eventueel misschien mijn berichtje lezen? Mijn berichtje was bedoeld voor Mar en Willem! Je vraagt je af hoe ik het zou vinden om een partner te krijgen? Ik HEB een partner met kinderen. En ik heb een moeilijke ex. Eigenlijk vind ik je een beetje snel in je oordeel.

groetjes Willeke

17.25. Reactie op Willeke's "huh?"

Dag Willeke,

Anoniem vraagt jou niet hoe jij het zou vinden om een partner met kinderen te krijgen. Wat ze vraagt/bedoelt is dat jij je wellicht een beetje meer zou "moeten" inleven in de situatie van Mar en Willem. Daarnaast zit je hier op een forum waar iedereen een reactie kan geven op elkaars berichten. Volgens mij is het ook mogelijk om een persoonlijk berichtje te sturen, daarmee omzeil je dan de reacties van andere mensen.

In dit geval is het overigens niet Anoniem die een beetje snel in haar oordeel is, maar ben jij degene die het berichtje van Anoniem blijkbaar niet helemaal goed hebt begrepen.

Gr. Marieke L.

17.26. Huh??? (Willeke)

Willeke; als je een stukje plaatst hier op deze site dan kun je verwachten dat mensen op jouw stukje reageren. Verder ben ik van mening dat JIJ degene bent die haar oordeel nogal snel klaar heeft en niet ik. Succes verder!

PS: als je in het vervolg een stukje schrijft wat alleen aan 1 bepaalde persoon gericht is vraag dan aan diegene het prive mail adres.. Lijkt me beter!

Anoniem

17.27. Jammer

Ik vind het jammer dat anoniem, Marieke L. en ik elkaar niet goed begrijpen. Dat van die vriend heb ik inderdaad niet goed gelezen, sorry. Ik bedoel niet dat er op mijn bericht niet gereageerd kan worden, natuurlijk, dit is een forum! Maar ik bedoelde dat ik in 1 berichtje geen rekening kan houden met wat iedereen afzonderlijk meemaakt. Mijn reactie was echt alleen op het berichtje van Mar en Willem zonder inderdaad rekening te houden met alle andere exen.

Vervolgens werd ik uitgemaakt voor "ouderwets" en zegt anoniem dat ik "een waardeloze instelling heb". Dat bedoel ik met snel oordelen. Ik reageerde op "wij niks, zij ook niks". De alimentatie voor de kinderen hoeft toch niet te lijden onder de zeer slechte verhoudingen tussen de ex-partners? Ik hoop dat ik het een en ander heb kunnen verduidelijken want het is absoluut niet mijn bedoeling om de confrontatie met jullie aan te gaan.

Willeke

17.28. Heren toch

Ik ben een man en heb een zoon bij mijn ex, ik betaal ook alimentatie voor mijn zoon en dit doe ik met alle liefde, immers dit is het enige wat ik nog kan beteken naar mijn gezin toe! Ik heb er destijds voor gekozen om de verantwoording voor mijn zoon te nemen in een sitatie zoals die toen was, inmiddels is de situatie veranderd maar dat wil toch niet zeggen dat de verantwoording verandert? Kinderen zijn voor het leven.

Naar mijn mening moet je ook in je "nieuwe" leven rekening houden met je kinderen ook in het financieele plaatje, immers dit is een verantwoording voor t leven. Dan kun je niet op eens gaan zeggen, ja nu moet mijn ex ook gaan werken.

Sta voor je verantwoording!!!

Nelis

17.29. Chapeau

Chapeau voor Nelis! Wat een man zeg, geweldig. En zo zijn er gelukkig nog veel meer en daarvan ken ik er diversen.

Marieke L.

17.30. Onrecht

Wij hebben precies hetzelfde probleem met de alimentatie en vooral de omgangsregeling. Mijn man betaalt momenteel alleen voor zijn zoon uit zijn vorige huwelijk. Dat is op zich niet zo erg, want dat is gewoon verplicht. Dan zit er alleen nog zo'n ex die ons het leven zuur maakt en bovenal het leven van haar eigen zoontje. Ze probeerde zelfs ons leven nog te bepalen. Niets kun je goed doen bij haar. Overal heeft ze opmerkingen over en verdraait alles wat ze gezegd of beloofd heeft.

Op dit moment zijn wij zo ver dat we ons eigen gezin (met 2 zoons) moeten beschermen. We hebben moeten besluiten om de keuze bij zijn zoontje te laten. Als hij wil komen, mag het. Wil hij niet komen, dan niet. Hij is nog maar 7 jaar, maar hij wordt giga opgestookt aan de andere kant. Het is gewoon zielig. De ex van mijn man maakte gewoon ruzie aan de deur waar het kind bij stond enz.

Dat kan niet en daar maak je een kind mee kapot. Daarom geen contact meer met haar en alleen met zijn zoontje. Fatsoenlijke kleren krijgt hij niet aan naar ons. Alles is veel te klein. Ik heb er geen woorden meer voor en kan als ik erover begin, niet eens meer over ophouden.

Zijn zoontje wordt zo opgestookt dat hij niet eens normaal met ons durft of kan praten. Hij houdt zich letterlijk van de domme, alsof hij nog niet tot 10 kan tellen, terwijl het een erg intelligent kind is. Als hij al eens een dagje komt, dan verveelt hij zich en zit gewoon zijn tijd uit. Wij weten het niet meer. Heeft iemand raad voor ons?

Natasja

17.31. Wel bezoekrecht willen, geen alimentatie betalen

Hallo, ik wil even iets kwijt over dit onderwerp. Mijn ex heeft 4 jaar niet omgekeken naar zijn zoon. Wil nu ineens kontakt. Hij heeft nooit iets betaald.

Een tijdje geleden is het mij gelukt hem hier te krijgen zodat het opgebouwd kan worden. Hij kwam zijn afspraken niet na. Had nooit geld voor alimentatie en hij deed erg stom over opvoeding: vond hij maar een grapje denk ik.

Vinden jullie dat hij verdient om hem nogmaals te mogen bezoeken? Hij probeert het nu de via advocaat. Dit is toch te zielig voor woorden!

Ik en mijn vriend zijn radeloos over wat te doen

Daniëlle

17.32. Reactie voor Danielle

Danielle, ik snap dat je vindt dat je ex alimentatie moet betalen. Maar hetzelfde geldt voor de mannen die wel alimentatie betalen maar nog steeds hun kind niet mogen zien, alimentatie is geen kijkgeld!

Kortom, het is de vader van je kind en dus heeft hij het recht om zijn kind te zien. Als hij wel alimentatie kan betalen dan kun je dit proberen te krijgen via een advocaat. Ik zou (advies) niet je kindje weghouden bij de vader want dit komt later niet goed met je kind. Laat je kind daar zelf tezijnertijd maar achter komen hoe de vader is, dit kun jij niet voor het kind bepalen.

Nogmaals, als hij gewoon een baan heeft en dus alimentatie voor jullie kind kan betalen dan kun je zelf toch ook een rehtzaak aanspannen voor alimentatie? Maar wel staat dit los van het feit dat jullie kind recht heeft op contact met zijn vader. Heel veel succes maar vooral ook wijsheid toegewenst.

Anoniem

17.33. Alimentatie en schulden

Hoi Cor ja de wet in Nederland is belachelijk, maar als je in de schulden zit hoef je geen alimentatie te betalen hoor.

17.34. Reden om niet te kunnen gaan werken

Graag wou ik reageren op de reactie van Danielle. Ik heb een zoontje van 5j, vader heeft hem 3jaar niet gezien. Vader heeft een relatie met een andere vrouw en haar kind. Vader weet dat ik voor mijn kind onderzoeken heb gedaan. Mijn zoon heeft ADHD, een autismespectrumsyndroom en oppositionele gedragstoornis. Ik wil mijn kind zo goed begeleiden dat hij naar het eerste studiejaar kan gaan. Hij moet meer dan een jaar intens begeleid worden, steeds in de dag. Dus geen een baas zal me in dienst houden.

Daarom heb ik afstand gedaan vanwege de opvoeding van mijn kind, en kom in een lage inkomsten categorie. Maar mijn kind heeft mij intens nodig. En vooral nu heeft Bruce geen verwarring nodig.

Maar ja, ook nog naar de rechtbank omdat de vader zijn zoon kan zien. Goed het is de vader, maar met alle respect, het is nu niet het juiste moment voor Bruce. Nu kunnen ze elkaar zien in een neutrale bezoekruimte, 2uur alleen met zijn vader. Het is voor mij ook weer brengen en ophalen op zondag. Al om 10u in Antwerpen. Ik doe het voor mijn kind, maar één centje hulp heb ik nog niet gekregen. Maar hij heeft wel een nieuwe auto. Niet zo simpel dus.

Peggy

17.35. Gemene stiefdochter

Mijn vriend en ik zijn inmiddels bijna 8 jaar samen. Hij heeft een dochter en een zoon uit zijn vorig huwelijk.

De eerste paar jaar waren heel moeilijk omdat de ex van mijn vriend de kinderen voornamelijk tegen mij opzette. Daarna kwamen er een paar 'fatsoenlijke' jaren en inmiddels is mijn stiefdochter in de pubertijd aanbeland. Helaas lijkt ze qua gedrag ontzettend veel op haar moeder en probeert alles om mij een loer te draaien als madam haar zinnetje niet krijgt. Momenteel heeft ze zo'n ontzettend grote mond en het probleem is dat als ze zo'n grote mond tegen mij heeft, dat ik dat gewoon niet tolereer. Ik ga er dus vol tegen in.

Ik weet dat dat niet goed is, maar vaak is het kwaad al geschied voor ik er erg in heb. Desalniettemin praat ik er daarna met haar over en leg haar uit dat ze niet zo'n grote mond moet hebben, omdat ze daar niets mee bereikt. Vervolgens komt ze bij haar moeder en verzint dingen om haar moeder tegen ons op te zetten. En ze geniet er van. Ze zit dan zo stiekem en gemeen te lachen. Haar moeder slikt het verhaal van haar dochter voor zoete koek en ze is te dom om te zien waar haar dochter mee bezig is.

De verhoudingen zijn inmiddels zodanig verslechterd dat het ieder weekend een drama is. En wat nog veel erger is, de kleinste is een ontzettend lief jong, die hier middenin zit. Hij heeft het momenteel ontzettend zwaar met een chronische medische aandoening en voelt zich volgens mij echt tussen het wal en het schip. Helaas hebben beide kinderen een heel zwaar jaar gehad en een groot verlies geleden, waardoor ik begrijp dat ze het extra moeilijk hebben, maar wat ik niet begrijp is dat mijn stiefdochter zo gemeen tegen me is, terwijl ik toch al bijna 8 jaar voor haar zorg als was het mijn eigen kind.

Het enige waar ze met mij problemen over krijgt is bij opmerkingen als: Hou je kop en 'opflikkeren'. Is dit tegenwoordig de normale manier van spreken van kinderen tegen hun ouders, zo ja, dan zal ik mijn best kennelijk moeten doen om alles maar te pikken van haar...

Ik vraag me weleens af waar dit allemaal naar moet leiden... ik hoop dat die kleinste zichzelf kan blijven, maar ik vrees met grote vrezen...

Anoniem

17.36. Partneralimentatie

Blijkt niet uit het merendeel van al deze berichten dat de vrouw over het algemeen slimmer, doortrapter en vaak meer stappen vooruitkijkt dan een man? Anders had je deze toestanden toch niet van het financieel uitkleden van een man? Gewoon afschaffen die partneralimentatie (net zoals in zoveel andere landen in de wereld) want we zijn toch gemancipeerd?

En de kosten van de kinderen naar evenredigheid beide betalen! Want al deze wantoestanden kosten de maatschappij klauwen vol met geld. Mensen raken gedemotiveerd in alles en worden na verloop van tijd ziek. Heel triest hier in dit land.

Gr., Henk

17.37. Kinderalimentatie

Beste Nelis, je zal het dan ook wel getroffen hebben met je ex. Ervaring leert dat de door de vader betaalde kinderalimentatie door ex voor eigen genoegen wordt gebruikt. Ook raken vaders gewoon hun kinderen volledig kwijt door manipulatie van ex. En dan nog maar braaf betalen aan een inhalige egoistische ex met je vaak ook zuur verdiende geld? Maar nogmaals, jij hebt vast hele positieve ervaringen met je ex.

Gr., Henk

17.38. Kinderalimentatie

Beste Nelis, je zal het dan ook wel getroffen hebben met je ex. Ervaring leert dat de door de vader betaalde kinderalimentatie door ex voor eigen genoegen wordt gebruikt. Ook raken vaders gewoon hun kinderen volledig kwijt door manipulatie van ex. En dan nog maar braaf betalen aan een inhalige egoistische ex met je vaak ook zuur verdiende geld? Maar nogmaals, jij hebt vast hele positieve ervaringen met je ex.

Gr., Henk

17.39. reactie op heren toch

Hoi Nelis,

Terecht dat je zegt dat je verantwoording hebt voor de kids. Maar voor je ex toch echt niet, vooral als ze partner nr 9 aan het afwerken is in 3 jaar tijd.

Ik weiger dat, ze zet van mijn geld de bloemetjes buiten, terwijl ik zuinigjes aan moet doen. Haar ouders zitten verder goed in de slappe was, dus eigenlijk heeft ze mijn geld niet nodig. Ik wil zo graag de kinderen opvoeden, laten we de rollen eens omdraaien!!

Ik vind dat de kids een heel raar beeld krijgen van wat nu een relatie werkelijk is. Maar geen enkele organisatie die de vader helpt.

Fathers for justice heeft wel goede bedoelingen, maar ook zij bereiken niks.

Groeten Halbe

17.40. reactie op Zijn kids komen niet als ik er ben

Hoi Erna,

Ik zie zo veel pijn. En het is zo herkenbaar. Ik voel de zelfde pijn. Wel overnieuw willen beginnen, maar niet kunnen, omdat je ex je gewoon financieel te gronde richt en wil houden. Ze zegt dat ze recht heeft op:....... Wat is nu nog recht? Het is zo krom als het maar zijn kan.

Mijn vriendin kan er met gemaak niet meer tegen en ik,..... Ik raak afgestompt, steeds minder emotie. Wat is nog recht? Deze wereld is ziekelijk raar ingesteld. De ex mag wel haar hand op houden, en vriendje nr 9 hebben in 3 jaar tijd, en maar feest vieren van de kinderalimentatie.

Ik wil de kinderen opvoeden, ik hoef haar geld niet. Laten we de bezoekregeling eens omdraaien, 1 keer in de 14 dagen een weekend naar moeder.

Ik vloek niet, maar razend en woedend maakt het mij, dat er zo veel onrecht is.

Groeten Halbe

17.41. Reactie op Willem en Mar

Hoi Willem en Mar,

Ook hier zitten we in de crisis, doordat de ex van mijn man meer en meer geld wil. Ze blijft maar procederen, want haar advocaat kost haar niets en volgens de wet mag iedereen procederen en is er niemand die dit tot een halt roept. Wij doen alles volgens het boekje, officieel samen wonen, geristreerd partnerschap, noem het maar op. Zij heeft ook al een paar jaar een vriend, maar samen wonen, neeeeee, dan krijg je geen uitkering meer, dus waarom zou je?! Zij gaat 2 keer per jaar op vakantie en wij zitten op een houtje te bijten met een kleine van 7mnd. Voor 3 kinderen wil zij bijna €1000,= alimentatie.

Naast alle vaste lasten is dit niet op te brengen. Ja, als we van water zouden kunnen leven. De hypotheek betalen?! Komende maand lukt dit ws niet meer, want het door haar ingeschakelde LBIO heeft beslag gelegd op de helft van mijn man zijn salaris. Ik ben zelf sinds mei maar weer gaan werken, zij het maar 2 weekenden met maand (minstens, de rest oproep), zodat we iets meer ademruimte hebben, maar dat zet nu ook geen zoden meer aan de dijk. Ik weiger nog meer te gaan werken, want mijn kind in een kinderdagverblijf?! NOOIT!! Zij heeft al 13 jaar geen reet hoeven uitvoeren en wij maar schuiven. Belachelijk!! Ook ik wil mijn kind graag zelf opvoeden.

Emotioneel zit ik er helemaal door, 5 jaar knokken breekt je toch aardig op. Mijn man en ik zijn dan ook op het moment uit elkaar. Ik wil voor mij en de kleine rust. Ik zit bij mijn ouders voorlopig om bij te komen en daarna zie ik wel verder. Ik zal altijd voor hem klaar staan en hij kan altijd langskomen voor die kleine. Maar ik ga hem niet dwarszitten door nog meer geld te eissen via de rechtbank, dat zoeken wij onderling wel uit. Wie weet als het (ooit) weer rustig is aan het ex-front dat we de draad weer op kunnen

Michelle

17.42. Reactie op onrecht

Beste Natasja

wij zitten in hetzelfde situatie. Dochter van mijn man als zijn naar ons komt heeft kleren dat te klein of stuk is. En niet alleen stuk is, maar zo erg dat je kan dat niet meer aan. En dit soort kleding bedoeld voor haar als zij naar ons komt. Kleding die wij hebben voor haar gekocht is gewoon weg, niemand weet waar het is. Dat is de grote vraag: hoe kan dat mogelijk?

En elk maand horen wij van zijn ex alleen maar geld geld geld, maar wij zitten zelf niet makkelijk. wij hebben ruim 300 euro per maand om te leven, zelf met twee kinderen. En zijn ex wilt nog meer geld van ons hebben, zij komt geld te kort, maar elke week gaat zij uit. Wij kunnen dat gewoon niet.

En nog meer. De laatste tijd probeert zij haar eigen regels in ons leven te brengen, bijvoorbeeld dat wij te vroeg gaan eten, of kinderen gaan te vroeg naar bed etc. Zij is te druk bezig met zichzelf. meisje bijna de hele jaar ziek is, bijna altijd heeft ze een of andere druppeltjes of drankjes bij. zij vergeet ons te vertellen dat zij ziek is, zij houdt gewoon geen rekkening met ons kinderen mee.

Ik vraag me af: is er iets dat wij kunnen doen, hoe verder het gaat wordt het nog erger.

gr. Larisa

17.43. Samenwonen

Ik werd verliefd op een man met een dochter uit een eerder huwelijk. Ik had nooit van te voren kunnen weten waar ik aan begon, ik was gewoon enorm verliefd. We gingen samenwonen en kregen samen een zoon. De ex deed intussen genoeg moeite om ons het leven zo zuur mogelijk te maken. Na twee jaar samenwonen, waren we, behalve de dupe van een maffe ex, ook financieel de dupe.

Uiteindelijk wonen we nu apart, 2 huizen, financien gescheiden, voor mij zowiezo geen gezeik meer met zijn ex. Als stiefouder wordt je eigenlijk gewoon gestraft voor het feit dat je verliefd bent geworden op een man die al een kind had (of vrouw, respectievelijk) en ook financieel, terwijl je eigenlijk zo veel meer je best moet doen dan in een kerngezin.

17.44. Luie ex

Je kunt wel zeggen luie ex. Ik ben ook bijstands moeder maar mag niet meer werken. Heb al voor de derde keer kanker. Man wil ook niet betalen. Hoe denk je daar over?

Ingrid

17.45. Kapot maken door alimentatie

Ja, ik hoor veel hetzelfde verhaal. Ik heb dan nog wel niet te maken met een nieuwe partner, maar mijn ex-partner heeft het al mooi bedacht. Hij betaalt het minimum bedrag aan kinderalimentatie (135 per kind per maand) en daarbij krijg ik nog een beetje alimentatie. De rest wordt aangevuld door de bijstand.

Ex-man vindt dat ik maar snel een nieuwe partner moet vinden want 'dat is goed voor mij'. En toen kwam de aap uit de mouw: dan kan die mooi voor de kinderen betalen. HOEZO!!! Zijn het zijn kinderen dan niet meer? Ongelooflijk!

Ik denk dat als ik straks weer kan werken dat ik dan mooi geen partneralimentatie meer wil. Maar kinderalimentatie wel. Op bijstandsniveau heb je er geen barst aan, maar kinderalimentatie is bedoeld om te zorgen dat de kinderen niet te ver achteruit gaan. Feest vieren van de alimentatie? Op bijstandsniveau heb je het nodig voor de eerste levensbehoeften!

O ja, mijn ex-man heeft bedacht dat hij wel een andere baan kan zoeken zodat hij minder hoeft te werken en dus minder verdient. 'Hij werkt nu zo veel omdat hij mij alimentatie moet betalen.' Triest hoor. Hij betaalde toch ook voor het levensonderhoud van zijn kids toen hij nog getrouwd was? Maar nu is het ineens zijn geld. Laat íe er maar lekker op gaan zitten. Geluk is voor geen geld te koop. Al eet ik niet elke dag warm, boeie. Mijn geluk zijn mijn (pardon, onze kids) en gelukkig wonen ze bij mij. Joepie!

Alice

17.46. Misschien een verklaring

Ik ben het met je eens dat de meest verdienende het meest betaalt aan de kinderen, logisch. Ik vind het alleen vreemd dat ik als vader niet mag meebeslissen waar het geld aan wordt besteed.

Daar wringt ook bij hem de schoen (denk ik), hij weet niet waar zijn geld aan wordt besteed, dan krijg je als ex al gauw het gevoel dat de ander er van aan het feesten is.

Ikzelf zou er voorstander van zijn dat de vader (of degene die werkt helaas, bijna altijd de vader) alleen datgene hoeft te betalen waar de moeder (of degene die niet werkt) van kan bewijzen dat deze uitgaven voor het kind zijn gedaan, oftwel bonnetjes verzamelen.

Groetjes Bart

p.s. Ik heb ervaren dat het vinden van nieuw geluk vele malen geweldiger is dan een vermindering van een alimentatie.

17.47. Lijkt me niet mogelijk

Hallo Bart,

het lijkt me niet echt mogelijk om dat te realiseren. Natuurlijk kun je kleding en lidmaatschappen bewijzen maar hoe zit het met het stroom- en waterverbruik? En wat te denken van de boodschappen? Gaat pappa ook controleren hoe duur een klassenavond is? (ik krijg daar namelijk geen brieven of bonnetjes van). En wat te denken van een oppas als moeder een avond weg wil of moet?

Mijn ex heeft wel meegedacht over de hoogte van het kleedgeld van onze oudste bijvoorbeeld.

Wat dacht je trouwens van sparen voor een eventuele studie? Ook daar moet je als verzorgende ouder rekening mee houden. Ben benieuwd of je aan deze dingen gedacht hebt en of je daar een oplossing voor hebt

groetjes Jetje

17.48. Verklaring

Beste Bart,

Ten eerste gaat het de ex-man helemaal niets aan, waarvoor de kinderalimentatie wordt uitgegeven, want de uitgaves zijn er toch. Wat denk je van eten, kleding, schoolkosten, extra uitgaves, vaste lasten, ja ook de vaste lasten, want met extra personen in huis gaat alles duurder worden, zoals Waterschap, gemeentelijke belastingen etc. Ik ben alleenstaande moeder, dus alle kosten worden sowieso voor mij hoger (meerpersonen huishouding).

Ik heb ook zo'n ex die alles doet om onder de kinderalimentatie te komen, maar je bent als biologische ouder ook verantwoordelijk voor je kind(eren). Je wil de rechten (bezoekregeling etc.), dus is het niet meer dan normaal dat je ook de plichten (voornamelijk kinderalimentatie) nakomt.

Zolang je kind de algemene dingen (goede voeding, voldoende kleding) goed krijgt van je ex-vrouw, is er geen reden tot klagen.

Groetjes, Reza

17.49. Bonnetjes?

Sorry Bart maar ik kreeg even een visioen van een douchekraan waar na gebruik een bonnetje uit rolt. Lijkt me helemaal te gek.

Maar zonder gekheid. Wat zie ik een gigantische bedragen per kind. Ik krijg per kind het minimum van 135 euro. Beetje partnerali want ik kon niet werken omdat hij twee banen en een toekomstvisie had. Dus geen relevante diploma's meer. En nu zou ik op termijn wel willen werken (bijstand is een noodoplossing), maar wordt eindelijk duidelijk dat ik een kind met PDD-NOS heb, een met vermoeden Asperger, nog een met vermoeden PDD en een met vermoeden ADHD.

Daar gaat je voorzichtig opgebouwde droom om na een beetje alles op de rit te hebben alles zelf te gaan doen en je eigen boontjes te gaan doppen. Over een eventuele nieuwe partner durf ik niet eens na te denken.....

Ben bang dat ik iets te druk ben met rondkomen om ook nog bonnetjes te verzamelen.

Alice

17.50. Kinderalimentatie

Beste Nelis, je zal het dan ook wel getroffen hebben met je ex. Ervaring leert dat de door de vader betaalde kinderalimentatie door ex voor eigen genoegen wordt gebruikt. Ook raken vaders gewoon hun kinderen volledig kwijt door manipulatie van ex. En dan nog maar braaf betalen aan een inhalige egoistische ex met je vaak ook zuur verdiende geld? Maar nogmaals, jij hebt vast hele positieve ervaringen met je ex.

Gr., Henk

17.51. Alimentatie afschaffen

Ik, moeder van 4 kinderen, werk hard, kinderen komen nix te kort, elke avond eten, kan de rekeningen betalen. Vind dat alimentatie moet worden afgeschaft om de reden dat iedereen die wil werken ook kan werken. Ik krijg van mijn ex geen alimentatie, wil het ook niet, wil niet afhankelijk van hem wezen. Als hij afentoe wat kleren koopt of andere benodigheden, ben ik tevreden.

Ik heb niet een wereldbaan, ben gewoon simpel een tevreden mens. Ik hoef geen auto te rijden. Vrouwen die van hun ex partneralimentatie krijgen vind ik al helemaal absurd, belachelijk en schandalig. Kinderalimentatie wordt uitgebuit door sommige exen, ze willen steeds meer en meer. Deze mensen kunnen dan geen nieuwe relatie beginnen.

Scheiden doet lijden idd. Maar kom op zeg, zorg voor jezelf in plaats aan je verleden te blijven hangen. Als ik het alleen kan met 4 kinderen, dan moet het met 1 of meerdere kinderen zeker te doen zijn. En nee, ik heb geen goede relatie met mijn ex, we leven langs elkaar heen. En ik zeg prima. Hij mag de kinderen zien wanneer hij wil, geen probleem. Moet ik dan uit wraak hem verbieden zijn kinderen te zien omdat ik geen geld van hem krijg? Nee hoor, ik houd de eer aan mezelf en dat zouden er meer moeten doen.

Zo, dat wou ik ff kwijt.

Jet

17.52. Het is allemaal zo onbekend

Beste allemaal over de alimentatie voor de kinderen. Mijn ex-man woont nog steeds in ons koophuis. Heeft zielige verhalen naar iedereen dat ik hem met alle kosten laat zitten. Hij vertelt erbij dat hij er nog een baan bij heeft gezocht om alle kosten te kunnen betalen. Vergeet erbij te vertellen dat ik met vier kinderen 16 weken in een caravan ben gaan wonen (en dan nog het geluk had om een huisje toegewezen te krijgen anders was het nog langer) en dat ik sinds juni 2007 helemaal zelfstandig zonder dat hij ook maar 1 cent alimentatie heeft betaald voor de kinderen zorg.

Na de uitspraak van de rechter heb ik het lbio ingeschakeld, waar ze me vertelden dat hij er toch echt niet onderuit kon. We hebben 4 kinderen en in het convenant hebben we in overleg vastgelegd dat hij 100,00 euro per maand per kind zou betalen. En na de verkoop van de woning (aan hem of aan een derde) zou het verhoogd worden naar 130,00 per kind omdat hij die 30,00 per kind terug krijgt van de belasting.

Afijn nu zijn we 6 maanden verder en krijg ik dit weekend tot mijn verbazing een brief van zijn advocaat dat er een verzoek bij de rechtbank zal worden ingediend voor een nihilstelling van de kinderalimentatie (hij heeft al die tijd nog helemaal niets betaald). En tot overmaat van ramp ben ik er nu dus achter gekomen dat hij bij zijn baas zelf ontslag heeft genomen. Dus jullie begrijpen het wel.

Kan iemand mij vertellen wat ik moet doen? Tips reacties alles welkom.

groetjes Anja

17.53. Niet mee eens

Hallo jet,

ook ik heb 4 kinderen werk bijna volledig en ook mijn kinderen komen niets te kort. Hun vader betaalt wel alimentatie voor de kinderen. Niet voor mij. Jij zegt, "wie wil werken kan ook werken". Zullen we dan ook doen "wie wil zorgen kan ook zorgen"?

Ik vind als je niet/nauwelijks voor de kinderen zorgt moet je alimentaie betalen en dat heeft niets te maken met "aan je verleden blijven hangen".

Jetje

17.54. Ik snap even iets niet

Hoi allemaal, ben net nieuw op deze site en een beetje aan het lezen, wat ik niet snap is, dat er wordt gepraat over vrouwen die niet werken en veel alimentatie krijgen. Volgens mij krijg je een bijstandsuitkering als je niet werkt en wordt de hoogte van de alimentatie bepaald door de sociale dienst.

Ik ben zelf al 5 jaar een werkende moeder, met 2 kinderen, ik werk 35 uur per week omdat mijn ex sinds 2 jaar failliet is en geen alimentatie meer hoeft te betalen. En ja ben heel boos geweest, maar ben nu trots op mezelf, ik red het ook alleen met de kids.

Allemaal succes in het loslaten van het verleden en ik ga hier meer lezen, omdat ik zelf sinds kort een relatie heb en dat ik het erg moeilijk vind om de nieuwe man in mijn leven in mijn leven met de kids te plaatsen.

Groetjes Jolanda

17.55. Hoe moet ik verder

Ik sta versteld van jullie verhalen. Ik zoek voor het eerst in vijf jaar naar lotgenoten. Ik ben stiefmoeder van twee meiden 11 en 8. Mijn man en ik hebben twee meiden 3 en 1. Zijn ex is al vijf jaar aan het treiteren.

Ze houdt zich niet aan de omgangsregeling maakt afspraken op onze dagen. Ze heeft me achtervolgd en klem gereden met notabene haar eigen kinderen die bij mij in de auto zaten. Ze heeft mijn zwangerschappen verziekt en mijn huwelijksdag. We hadden vorig jaar goede hoop. De school had een melding gemaakt bij de kinderbescherming vanwege het missen van hun vader. Vervolgens moest zijn ex naar maatschappelijk werk. Wij hadden al aangegeven dat dit niks uit zou halen,want zodra het afgerond zou zijn zouden we weer terug bij af zijn en inderdaad. Het is zover het gezeik is weer begonnen. De kinderen zijn er slecht aan toe de oudste is al doorverwezen naar een kinderpsycholoog.

Ik heb altijd alles voor zijn kinderen gedaan, maar ik ben degene die het in haar ogen fout doet. Ik mocht de kinderen niet van school halen doe ik dat toch ziet hij ze niet meer. We hebben 13000 euro aan advocaatkosten uitgegeven, Wij zullen dan ook nooit meer een rechtzaak aanspannen. We hebben het vermoeden dat ze daar gewoon op uit is. We weten dat haar inkomen zo laag is dat ze het vergoed krijgt. Op dit moment is de druk zo hoog dat ik vaak denk dat ik beter af ben als ik bij hem wegga. Hij heeft zijn kinderen dan terug en onze kinderen zal ik hem nooit ontnemen. Ik weet dat het onjuist is maar ik krijg een hekel aan zijn kinderen omdat ze zoveel ellende meenemen. Ze laat ons nooit met rust altijd wat te zeiken wat ik zeg en wat ik doe altijd commentaar. Ik loop op mijn tenen als ze hier zijn doodongelukkig voel ik me. De hex is goed in het uithoren en stoken tussen mij en de kinderen.

Ik heb weleens geroepen dat hij maar moet kiezen, maar dat kan ik niet Ik heb ook twee kinderen en diep van binnen weet ik dat de kinderen maar een speelbal van moeder zijn en niet te vergeten kinderen zijn. Ik zou het fijn vinden als mijn man me serieus neemt. Ik krijg alleen te horen dat ik hulp nodig heb.

Op dit moment wil zijn dochter van acht niet komen volgens moeder dan. Het enige wat mijn man zegt is ze komen voorlopig toch niet meer. Ik voel me dan ook wel weer schuldig,maar ook opgelucht lekker een rustig weekend. Ik vind het zo erg voor hem toch denk ik vaak aan een leven zonder hex desnoods alleen. Ik heb mijn man al een paar voorstellen gedaan. Ik ga weg als ze komen of we gaan apart wonen en als ze er niet zijn kan hij bij ons zijn. Ik wist dat hij een rugzak had, maar niet dat hij na 5 jaar nog wijd open stond. Ik hoop dat er iemand reageert positief of negatief. Ik ben gewoon eerlijk en sta openvoor de mening van een neutraal persoon.

groetjes Muis


17.56. voor Muis

Muis, een moeilijke situatie bij jullie thuis. als je lotgenoten zoekt, kijk dan ook eens op www.stiefmoeders.nl

17.57. Boos op ex-vrouwen

Beste Larisa

Ik weet ook hoe je voelt. Mijn man heeft ook twee kinderen van een ander. Ze zegt ook dat ze geen geld heeft. Maar als de kinderen bij ons zijn, heeft ze altijd nieuwe kleren. En een van de kinderen zegt dat ze vaak uit eten gaat. Dus de moeder hoeft niks te maken thuis.

Nu gaat ze bijna 125km verder wonen met haar nieuwe vriend, en zij zegt dat wij de kinderen moeten komen ophalen en weer naar huis brengen. Maar wij heb niet het geld daarvoor. Ik heb geluk dat ik kinderbijslag krijg in oktober, anders kon wij geen kado kopen voor mijn kind voor haar verjaardag.

Maar de ex zegt dat ze geen geld heeft, maar zij kan zoveel dingen doen. En wij hebben ook rond de 300euro met zijn vijven. Dus ja, ik kan wel begrijpen waarom mensen boos worden op ex-vrouwen.

Patricia

17.58. Boos op ex-vrouwen

Vrouwen die zich boos maken over de ex-vrouwen moeten eerst bij zichzelf ten rade gaan. De man heeft zijn plichten tegenover zijn kinderen en dat kost geld. Het is maar mooi makkelijk je gezin in de steek te laten en dan een nieuw gezin stichten. Maar de eerdere kinderen hebben ook rechten. Kijk niet naar die ex-vrouw, maar naar de kinderen. Die zijn de dupe. En heb je er moeite mee, zoek dan een vent die geen verleden heeft. Ik ben geen gescheiden vrouw, maar een gewone, getrouwde huismoeder.

17.59. Reactie "zijn kids komen niet als ik er ben"

Ik, als gescheiden moeder met 12 jarige dochter, dus ook een ex, kan mij enorm kwaad maken over de nieuwe partners van hun ex-mannen. Het is altijd de ex die een hex is en die de schuld krijgt als het kind of de kinderen de nieuwe partner niet willen leren kennen. Het is volgens hun altijd het manipulatieve gedrag.

Kan het niet ook zo zijn, dat de kinderen het zelf niet willen? In mijn geval wilt mijn bijna puberdochter absoluut geen contact met de nieuwe partner (die zij ook kent) en haar kinderen. Mijn dochter bezoekt iedere zaterdag of zondag haar vader, maar wilt niet hebben dat die nieuwe partner er bij is. Ik heb geregeld met mijn dochter gesproken, maar zij blijft hoog en laag bij haar mening. En toch wordt ik door mijn ex en zijn nieuwe partner beschuldigd dat ik mijn dochter manipuleer, mijn gevoelens over de nieuwe partner naar mijn dochter projecteer. Geloof mij goed, ik ben absoluut geen fan van die nieuwe partner maar ik uit mij niet naar mijn dochter toe over haar. En toch word ik van hun kant beschuldig dat ik hun leven aan het verzieken ben.

Wat moet ik doen? Mijn dochter aan haar haren meesleuren naar die nieuwe partner toe? Ben jij gek, het is haar mening. Ik respecteer dat en kom nu niet aan met de zin "het komt je wel allemaal goed uit dan", want dat is niet waar. Wat als mijn dochter het wel wilt, dan kan ik haar toch ook niet tegenhouden? Waar hebben we het over? Ja, ik geef toe jongere kinderen zou je kunnen manipuleren, maar pubers echt niet meer.

En over het feit dat exen zo zwart worden gemaakt door de nieuwe partners, kan mij zo woest maken. Natuurlijk weet ik dat er hexen zijn, maar zit aan hun kant misschien ook niet een heel verhaal en tragedie achter? Er wordt van hun zo makkelijk verlangd dingen te accepteren en vaak ik een sneltrein vaart, geen kans krijgen om het te verwerken op een goede en begrijpelijke manier. Nu heb ik het over exen die in de steek gelaten zijn door hun expartner. Zeg maar ingeruild zijn. Ja, dat is met mij en mijn dochter gebeurd een jaar geleden. Geloof mij, nieuwe partners, het doet VRESELIJK PIJN, voor alle partijen die dit is overkomen. Maar om meteen te zeggen dat de exen hun frustraties botvieren op de kinderen en ze zodanig aan het beïnvloeden zijn, vind ik bijzonder kort door de bocht.

Irma

17.60. Financieel na de scheiding

Nederlandse vaders gaan er na een scheiding gemiddeld, en ondanks de te betalen alimentatie, ruim 30 procent in koopkracht op vooruit; moeders boeten gemiddeld 21 procent aan koopkracht in. Zie ook: www.cijfers.net/huwelijk.html.

17.61. Partneralimentatie

Weet je wat schandalig is dat 70% van de meestal mannen de kinderalimentatie niet betaalt en als de kinderalimentatie niet wordt betaald is er al helemaal geen sprake van partneralimentatie.

Weet je dat Nederland het enige land is waar de alimentatie valt onder het Civielrecht. Het moet nodig in het wetboek van strafrecht.

Want ik vind het nl behoorlijk crimineel als je je kinderen zo laat rotten. Ook als ze eenmaal achttien jaar zijn worden ze door de IB groep gigantisch gekort. Wat een belachelijke situatie. Mijn zoon van achttien en ik ondervinden dit aan den lijve.

Ook vind ik dat wanneer er een alimentatieschuld ontstaat puur door onwil dat moet worden gemeld bij de BKR. Dus opnemen in het wetboek van strafrecht een negatieve aantekening bij de BKR moet je eens zien wat er dan gebeurt.

Samra

17.62. Moeder en Alimentatieplicht

Hallo allemaal,

Wij hebben het volgende problemen, mijn huidige man zijn oudste dochter wonen sinds juli 2007 officieel bij ons. Zij was toen 14 jaar, zij had toen al 14 maanden in 4 verschillende pleeggezinnen gewoond. Omdat moeder geen toestemming wou geven om bij vader en mij te komen wonen. Mijn man heeft deze gehele tijd nog voor Kristy kinderalimentatie betaald.

Toen Kristy in juli hier kwam wonen heeft hij nog steeds alimentatie betaald voor zijn jongste dochter Joyce. Moeder heeft nooit iets betaald voor Kristy of bijgedragen aan kleding, school etc. Sinds 31 december 2008 woont ook Joyce officieel bij ons. Wij hebben moeder voorgesteld om een bedrag bij te dragen van 135 euro per kind. Maar helaas moeder laat het weer voorkomen bij de rechter. Moeder woont samen met haar partner deze heeft geen kinderen dus ze zijn nu samen. Wij hebben een gezin met 4 kinderen.

In alle stukken die ik lees is het die vader die verantwoordelijk wordt gehouden tot het betalen van alimentatieplicht maar geldt dit anders om niet?

Graag reacties.

Groet, Astrid

17.63. t.a.v. Astrid

Beste Astrid, lekker makkelijk praten he, aan de andere kant? Jij weet NIETS van de situatie van Willem & Mar en hebt daar ook niet over te oordelen. Ik betaal mij suf samen met mijn man aan de alimentatie van zijn kind. En terecht dat hij moet betalen, want het is zijn kind, maar laat die exen niet zo zeiken alsjeblieft! Zij zit in de bijstand, maar kan wel naar Tarzan de musical, Ciske de Rat, naar de dierentuin voor zijn feestje met 4 andere kids, op vakantie met gemak. Bovendien heeft ze een nieuwe vriend, maar die woont niet bij haar, ze latten, dus ook daar weer inkomsten. Ze krijgt overal subsidie voor of hoeft niets te betalen. Laat me niet lachen, wij werken ons uit de naad met z'n tweeen, allebei 40 uur of meer. Onze banen staan nu op het spel vanwege de crisis maar je denkt toch niet dat bij een gedwongen ontslag de alimentatie naar beneden gaat??!? Dacht je? Nee, dan kan je doodvallen. Gewoon dokken. Zal het rechtsysteem boeien dat jij niet meer rond kan komen dan. Wij kunnen ondanks onze full time banen vanwege onze vaste lasten en de alimentatie minder dan zij kan! Dus oordeel niet zo snel over een ander wil je?

Lyn

17.64. Lynn!

Hoi Lyn,

Als je mijn verhaal goed leest heb ik het erover, nu de kinderen van mijn man bij ons wonen, het ook fair is dat wij moeder om alimentatie vragen. Ik heb niet gereageerd op Willem & Mar hun verhaal.

Astrid

17.65. Aan Lyn en Astrid

Ha dames,

Helaas kan ik je niet helpen, Astrid, alleen maar een steuntje geven, want ik vond je stukje eerlijk en duidelijk genoeg. Daarom begrijp ik de reactie van Lyn ook niet helemaal. Het is treurig dat jij in de situatie zit, maar Astrid heeft het toch echt over iets HEEL anders! Ik hoop dat jullie er beiden uitkomen.

Dees

17.66. Voor Astrid

Hallo Astrid,

Wij zitten in de zelfde situatie als jou. Mijn partner is al 9 jaar gescheiden, en heeft altijd iedere maand netjes de alimentatie voor de kinderen betaald. Nu heeft de moeder plotseling besloten om te gaan verhuizen, ver weg. De kinderen hebben aangegeven dat ze niet met hun moeder mee willen en komen dus vanaf volgende week bij ons wonen. Wij hebben aan de moeder gevraagd of ze ook een bijdrage aan het onderhoud van de kinderen wil doen, want zij is per slot van rekening ook onderhoudsplichtig!!

Wij hebben nu te horen gekregen dat ze dat niet van plan is om te doen. Zij heeft een baan, en haar vriend ook!! Ik vind het onbegrijpelijk dat een moeder niet wil bijdragen aan het onderhoud. Wij zijn gisteren dan ook bij een advocaat geweest en zoals het er nu naar uitziet gaan we daar wel een zaak van maken. Alleen al omdat het niet eerlijk is dat een man wel alimentatie moet betalen (wat logisch is), en de moeder probeert er onderuit te komen.

Wat gaan jullie eraan doen?

Marin

17.67. Dochter al twee jaar niet meer gezien en wenst geen contact meer

Wat ik altijd vreesde is vandaag uitgekomen, heb namiddag mijn dochter na twee jaar toevallig gezien. Maar het is me niet echt goed bevallen. Na een echtscheiding waarbij mijn ex met mijn dochter 100 km verder verhuisde en ik dus telkens kilometers aflegde, liet mijn dochter geleidelijk aan voelen dat ik niet meer zo gewenst werd, tot er helemaal geen contact meer was van haar kant. Zelf heb ik wel meerdere keren gepoogd om via sms, telefoon of internet contact te hebben, maar telkens kreeg ik geen reactie.

Tot ik haar vandaag toevallig tegenkwam met haar moeder, de moeder die haar schijnheilig op de hoogte bracht dat ik op terras zat, terwijl onze dochter mij zogezegd "zocht".

Daarom stond ik op en ging naar haar toe om een vriendelijk gesprek aan te gaan. Wat verkeerd gedacht was dat! Dochter liet me horen dat ik haar gerust moest laten, zelfs na twee jaar elkaar niet te hebben gezien!

Nu is mijn vraag of dat zomaar kan allemaal terwijl ik wel alimentatie moet betalen en dan ons kind niet kan ontmoeten? Hoe moet een mens daar mee omgaan, heb jaren gezwoegd om tijdens vakanties van alles te kunnen doen toen ze nog kwam. En nu ben ik niets meer waard in haar ogen, ook door toedoen van haar moeder! Een gesprek is niet mogelijk, laat staan telefoneren, of internet. Hoe moet het nu verder, leven met een 15jarige dochter die niet wil dat je contact met haar hebt,

Marc

17.68. Marc

Hoi Marc

daar is niets aan te doen vrees ik. Jij bent verplicht voor haar te betalen en als zij (ze is oud genoeg) geen contact met je wil, heb je helaas dikke vette pech, hoe wreed dat ook is. De enige hoop die je hebt is dat ze, als ze volwassen is, tot inkeer komt en ook de andere pappa wil leren kennen, die pappa die niet voorkwam in de verhalen van haar moeder.

Ik denk dat er wel praatgroepen zijn voor vaders die hun kinderen niet meer (mogen) zien. Ik denk dat dat misschien kan helpen om je verdriet wat op een rijtje te krijgen.... deze strijd moet je niet alleen voeren.

Heel veel sterkte.

Pien

17.69. Voor Marc

Marc zo'n situatie als die van jou noemt men 'ouderverstotingssyndroom'. Google hier maar eens mee, en je zult het vast herkennen. Wij zijn een pleeggegezin en hebben wel pleegkinderen gehad die hier ook het slachtoffer van waren.

Ik weet niet of je hier wat aan hebt, maar misschien wordt krijg je zo meer duidelijkheid. In jouw geval is niet je dochter de schuldige , maar haar moeder, en is je dochter, net als jou, ook slachtoffer.

Heet veel sterkte. Johanna

17.70. Kinderalimentatie

Een reactie van een stiefmoeder met betrekking tot de kinderalimentatie. Daar waar ik kan en mogelijk is probeer ik zelf financieel mijn zaken te regelen. Ik ontvang geen alimentatie en mijn dochter van 11 is doorgaans bij mij. Het contact met mijn ex en zijn nieuwe partner is prima. Ik vorm met mijn vriend een samengesteld gezin. Hij heeft een zoon van 14 en die is om de 2 weken bij ons voor lang weekend. Deze situatie is nu bijna 8 jaar (beruchte jaren, dus bij ons stabiel en redelijk goed) en tussen ons en kinderen is er nu een balans.

Echter de ex van mijn vriend ontvangt alimentatie (350 euro p. mnd) en helaas die gaat niet naar het kind (wij regelen veel bijna en kopen bijna alle zaken voor het kind). Zij heeft nooit gewerkt en woont inmiddels ook al 10 jaar samen met een ander. Dat iemand kiest voor haar kind en daarom niet werkt is prima, maar als dat inhoudt dat je letterlijk en figuurlijk je armen over elkaar houdt en niets doet dat is onbegrijpelijk.

Zo langzamerhand ben ik het beu want ook mijn vriend durft haar niet duidelijk te maken dat de kinderalimentatie ten behoeve van hun kind is. Stiefzoon ziet gelukkig dat veel zaken bij ons snel geregeld worden en dat er in het algemeen meer gebeurt. Toch krijgt hij het beeld van zijn moeder dat ie een prinses en dat ze financieel altijd geholpen wordt door iedereen: "mama kan dat toch wel lenen"? En ook zijn stiefvader werkt fulltime om het grote huis aan te kunnen houden en all inclusive vakanties te kunnen bekostigen. Zelfs toen de stiefvader tijdelijk uit de running was zei mijn stiefzoon; "Mama is blij dat R weer een baan heeft'! Op dat moment mis ik dan de bijval van mijn vriend die zou kunnen zeggen tegen zijn zoon; je moeder kan toch ook een baan zoeken!

Ik heb dus alle begrip voor vaders die elke mnd. een smak kinderalimentatie betalen en daar niet de resultaten van zien en een ex vrouw hebben die werkelijk geen hand uitsteekt en niet cooperatief meewerkt en dus zouden wensen dat het anders of beter geregeld zou kunnen worden of wel in evenredigheid. Mijn vriend betaalt elke maand 350 euro in de hoop dat ie besteed wordt aan zijn de zorgen voor het kind. Dat is ook een van de redenen dat ik zelf mijn bijdrage lever en zoveel mogelijk financieel wil rondkomen. Dat zij een permanente vergunning heeft tot niet werken blijkt ook altijd uit de reacties van mijn schoonouders; "zij werkt niet, zij werkte dus...!

Dames en heren; wie herkent dit?

Rebec

17.71. Alimentatie

Reactie op Reactie op Willem en Mar

Ik ben een vrouw van 48 jaar, sinds 2003 gescheiden. Ik vind alimentatie een goed ding hoor, mits het redelijk blijft. Vrouwen in de bijstand worden er niet beter van hoor, je krijgt niks meer. Mijn dochter kreeg de alimentatie zelf. Ik wilde het niet hebben, want dan wordt ik nog steeds onderhouden door een man waar ik van afwilde. Dus laat hij zijn geld ook maar houden vind ik.

Ik heb 3 banen destijds gehad, was geen vetpot. Maar ik hoefde niet aan te kloppen bij de bijstand. En weet je, ik was zo trots als een aap. Vrouwen kunnen ook gewoon werken. En gun een ander, je ex bijvoorbeeld, ook een fijn nieuw leven. Ik werkte 's morgens in een verzorgingshuis, 's middags voor thuiszorg en 's avond voor een callcenter. Was best zwaar maar de voldoening dat je als vrouw dat kunt is super, geen ex die je hoeft te onderhouden enz enz.

Vrouwen wordt eens wat wijzer, altijd roepen dat we gelijk willen zijn. Maar zodra er wordt gescheiden is het pffff nou ik doe even niks meer. Fout fout fout! Ga lekker werken en denk eraan: de kids vinden dat ook fijner hoor.

Fem

17.72. Goed zo, Fem!

Zo, dat is weer eens een verademing, om zo'n geluid te horen! Ik geloof zo dat het zwaar is en moeders met exen hier hun hart eens willen luchten, maar ik vind het leuk om te lezen dat Fem zo trots - en terecht!!- is om zelf de boel te redden.En dat mis ik wel eens: vrouwen die klagen, maar nooit eens laten horen dat ze er zelf wat aan gedaan hebben en dat ook schrijven. Daar help je volgens mij de anderen meer mee Fem: mijn complimenten!!

Groet, Dees

17.73. Gutogutogut

Hallo Fem,

Toen ik je bericht las dacht ik, gutogutogut, weer iemand die erg goed weet hoe het moet en geen rekening houdt met verschillende situaties. Jij hebt het over je dochter. Eentje dus. Toen wij gingen scheiden had ik 4 kids onder de 9 jaar, mijn ex vond dat hij doordeweeks geen verplichtingen naar de kinderen had want hij moest werken!

Wij hebben de hoogte van de alimentatie door advocaten uit laten zoeken en vaststellen en meneer is nog steeds niet tevreden. (ik heb altijd wel gewerkt hoor en ook bijna volledig). Tevens heeft hij het gevoel dat ik de kinderalimentatie niet voor de kinderen gebruik. Ik heb een aparte rekening voor inkomsten en kosten van de kinderen en wat daar van overblijft spaar ik voor grote uitgaven in de toekomst. Alles is dus voor de kinderen.

We hebben het hier over een verhaal dat je van twee kanten kunt bekijken. Als je mijn verhaal hoort dan is er sprake van tevredenheid en als je zijn verhaal hoort dan is er sprake van grote ongelijkheid en ontevredenheid. Volgens mij ben ik heel erg redelijk (heb hem namelijk nooit de alimentatie laten verhogen terwijl hij al lang smaenwoont.)en volgens hem helemaal niet.

Jet

17.74. Dees en Fem

Hallo Dees en Fem,

Dat is ook grappig Fem, kreeg jij op 1 dag 2 totaal verschillende reacties binnen. Ik snap wel wat jullie beiden bedoelen maar wat ik niet snap is dat je daar zo trots op moet zijn en de vader zijn gang maar laten gaan.

Waar blijven zijn verplichtingen dan? Ik heb er niet voor gekozen om alleenstaande moeder te worden!

Ben benieuwd naar jullie mening.

Jet

17.75. Voor Jet

Ha Jet,

Ja, inderdaad, dat viel direkt op, 2 reacties die hemelsbreed uit elkaar liggen! Uit elkaar gaan is nooit een fijne situatie, maar ik hou er wel van om te lezen dat vrouwen zich daarover heen kunnen zetten en -wellicht totaal onverwacht- zichzelf moetn en kunnen bedruipen. Ieder verhaal is anders, weet ik, maar de manier waarop Femke het ingevuld heeft, vind ik erg goed. Maar ik besef ook wel dat het niet voor iedereen weggelegd is!

Groet, Dees

17.76. Voor Dees

Hoi Dees,

Leuk om weer van je te lezen. Toen mijn ex bij mij weg ging heb ik met 4 kleine kids een volledige baan gezocht. Ik bedoel, ik heb het wel opgelost! En die scheiding? Ik ben er echt al lang over heen.

Maar ik vind dat de vader met zo goed plichten heeft met betrekking tot de verzorging van de kinderen. Je kunt toch als vader niet eisen dat de kinderen bij de moeder blijven en dat je de financiële kant ook nog eens tot een allerminimum beperkt?

Volgens mij verschilt de praktijk niet zo maar het idee er achter wel. Wat denk jij?

groetjes Jet

17.77. Reactie op Fem

Allereerst; alle respect voor moeders die financieel onafhankelijk zijn van hun ex, maar ook voor alle moeders die dat niet zijn. (Die laatste groep is trouwens niet financieel afhankelijk van hun baas, hun klanten.. 't is maar hoe je het bekijkt ;) )

Ik ben het er helemaal mee eens dat dit verhaal twee kanten heeft, maar wil er nog een derde aan toevoegen. Hoe zit het met het kind/ de kinderen? Fem schrijft dat haar kind het ook fijner vindt dat mama werkt. Ook drie banen? Een 's ochtends, een 's middags en een s' avonds? Dat kan ik me niet voorstellen! Ik vond het als kind heerlijk dat mijn (alleenstaande) moeder er was als ik uit school kwam (parttimer + allimentatie). Merk dat mijn kleine kinderen het nu ook niet leuk vinden als ik bijv. twee dagen achter elkaar weg ben.

Ik weet dat niet iedereen een keus heeft om veel thuis te zijn met de kinderen, maar om nou te stellen dat de kinderen het fijner vinden als de moeder zich een slag in de rondte werkt? Dat gaat mij toch wel wat ver! Kinderen zien hun ouders graag gelukkig (ben je dat als je altijd werkt?) en relaxed, met af en toe wat tijd voor henzelf.

Laat de vader dan meebetalen aan de opvoeding, zodat de moeder wat meer lucht krijgt en daarmee meer ruimte om het kind te begeleiden! Zeker zoals op deze site veel voorkomt, met grote gezinnen. Je krijgt toch geen (bijvoorbeeld) vijf kids om ze vervolgens elkaar te laten opvoeden?

Pauline

17.78. Moeders en alimentatie

Hallo Liesje,

vind het inderdaad erg raar hoe je praat over de vaders en alimentatie. Tuurlijk moeten vaders alimentatie betalen voor hun kinderen, maar begrijp heel goed dat vaders geen nieuw leven op kunnen bouwen met een nieuwe vrouw als de exvrouwen het onderste uit de kan halen. Vaders worden op hun brutoloon berekend en de moeders niet, dus einde verhaal voor de vaders. Mevrouw heeft een inkomen van 2350 netto en vader 1400 euro pfpfpfpf, waar de alimentatie vanaf moet en een huur van 700 euro. Waar moet vader dan van leven? Exvrouw stookt ook nog eens de kinderen op tegenover papa, en als papa belt dan laat ze de kinderen ook niet trug bellen. NEE DAT MAG ALLEMAAL WEL!!!

Er zijn grensen met betalen. Vaders willen ook wel eens een dagje weg met de kinderen, wat niet kan! Of op vakantie, wat niet kan! Rechters gaan vaak erg kort door de bocht en de vrouwen lachen zich rot omdat ze hele hoge alimentatie krijgen!

Ik vind dat het inkomen gelijk moet zijn van vaders en moeders! En niet de een 1400 en de ander 2350. Ja, als moeder zijnde is het nooit genoeg, jammer helaas. Vaders staan met hun rug tegen de muur, kwa opvoeding omdat moeders beslissen wat wel mag en nachtje extra slapen als de kinderen dat willen. Nee dat wil mama niet! Mama wordt boos op de kinderen en verhoort ze als ze thuis komen, etc.

Manipulatie is heel erg voor kinderen, dus ik begrijp wel dat vaders op een gegeven momend zeggen: ik haal de kids niet meer op, dan hebben ze in ieder geval rust in hun hoofd; ze worden alleen maar beschadigd erdoor en weten niet meer hoe of wat. Want ze wonen bij mama. En kinderen willen het toch naar hun zin hebben als hun moeder lief is. En dat is ze als de kinderen niet naar papa gaan. Kinderen durven mama geen eens te bellen of ze nog een nachtje willen slapen want dan krijgen ze woorden naar hun hoofd, dat wil je niet weten!

NEE! Sorry, we gaan niet in de schulden zitten door haar! Maar de schulden lopen aardig op. Een exvrouw staat altijd sterker dan een vader!

Zo dat wilde ik even kwijt. En de vaders wens ik heel veel succes met zulke klote exen die hun exman niks gunnen. En ik hoop dat de rechters hier in Nederland niet zo kort door de bocht gaan. Rechters, denk ook eens aan de vaders!

mama

17.79. Twijfel.. Twijfel..

ik heb vele verhalen gelezen hier op deze site maar zag mijn "verhaal" er niet bijstaan. Graag zou ik van jullie jullie mening horen.

Ik ben sinds 6 maanden gescheiden na een huwelijk van 18 jaar. Sinds anderhalf jaar was ik niet meer gelukkig. Ik kom mijn ex vriend van vroeger tegen en de vlam slaat in de pan. Weg huwelijk, mijn eigen keuze!

Mijn nieuwe vriend heeft 3 kinderen (18-16 en 5 jaar) de dochters van 18 en 5 wonen bij mama en de dochter van 16 bij papa. Om het weekeind komen beide dochters van 18 en 5 bij papa. Het contact met deze kinderen verloopt prima>>ik wordt volledig geaccepteerd.

Wat moeilijker is is het contact met de dochter van 16 die bij papa woont. Zij heeft aangegeven moeite te hebben met de hele situatie. Alle veranderingen, moeite met het delen van papa, ze is bang hem kwijt te raken.

Ik zelf heb 2 kinderen (14 en 11) de oudste (zoon) woont bij papa en de jongste (dochter) woont bij mij. Ik verblijf in een huurhuis waar ik iedere maand krom voor moet liggen omdat ik "maar" 20 uur werk. Meer uren zitten er niet in bij deze werkgever. Het is mijn droombaan!

Nu is mijn "probleem"; mijn vriend wil niets liever dan dat ik met mijn dochter bij hem intrek. Gevoelsmatig zou ik niets liever willen, maar mijn verstand zegt anders. Ik wil niet dat zijn dochter zich "bedreigd" gaat voelen als ik intrek. Mijn dochter vindt mijn nieuwe vriend prima, geen probleem zover. Ik ben bang dat onze relatie stuk loopt door zijn dochter van 16. En we zijn zo ontzettend dol op elkaar, wil niet dat dit misloopt.

Wie o wie kan me helpen in deze tweestrijd? Verstand of gevoel laten gelden? Als ik kies voor verstand (in eigen woning blijven) vind ik dat ik het geen kans heb gegeven. Of toch mijn gevoel volgen (intrekken) en dan achteraf wel kunnen zeggen; ik heb het tenminste geprobeerd. Wie o wie weet raad?

17.80. Verstandig!

Hallo,

met grote belangstelling las ik je verhaal! Moeilijk he? Mijn lief en ik hebben ruim 3 jaar een LAT gehad voordat we gingen samenwonen. Daarna is het gelukkig erg goed gegaan allemaal en zijn we heel gelukkig met ons grote gezin (7 kids).

Ik zou zeggen, wees verstandig, als het meisje het niet ziet zitten dan heb je een groot probleem. Nu kun je nog over praten met elkaar maar als je haar voor een voldongen feit stelt is dat ws niet meer mogelijk. Is er iets op tegen om te blijven latten? Ik vind persoonlijk een half jaar nog heel erg kort. Ben benieuwd of er nog meer meningen zijn en wens je heel erg veel sterkte met deze moeilijke keuze.

groetjes Jet

17.81. Gekozen voor mezelf

Sinds enkele maanden kom ik een kijkje nemen op deze site... geweldig. Maar ik zal vooraan beginnen in mijn verhaal. Na een huwelijk van 18 jaar (met 2 kinderen van 14 en 11) ben ik mijn jeugdliefde tegengekomen en de vlam sloeg in de pan... hevig verliefd! In mijn huwelijk heb ik daar nooit voor open gestaan maar de laatste 2 jaar was voor mij geen liefde meer voor mijn man, kaarsje ging langzaam uit. Vraag me niet waarom want dat weet ik ook niet, ik had voornamelijk ergernissen over zijn gedrag. Volop werken, geen tijd voor de kinderen, geen tijd voor mij want hij was altijd moe. Wilde ook in de weekeinden niks leuks meer doen of iets ondernemen.

En toen kwam mijn oude liefde in mn leven, geheel onverwachts. 28 jaar niet meer gezien. Om een lang vehaal kort te maken, ik vroeg scheiding aan. Mijn zoon van 14 wil bij papa blijven: is prima. Omdat mijn ex de woning koopt moet ik over een tijdje deze woning uit. Ik mag van mijn vriend bij hem komen wonen (hij heeft een dochter van 16 bij hem wonen, zijn andere 2 kinderen 18 en 5 wonen bij zijn ex).

In eerste instantie is dat helemaal geweldig om samen met mijn dochter van 11 bij hem in te trekken. Er werden ook al volop plannen gemaakt, slaapkamer van mijn dochter werd behangen (bij hem in huis) en er kwam een nieuw bed voor haar. Ondertussen ben ik al menig weekeind daar geweest en zelf de gehele vac periode (met 5 kinderen totaal). Na die 3 weken met alle kids samen heb ik een aanvaring gehad met zn dochter van 16, gelukkig is dat nu weer goed gepraat. Van haar (zegt ze) mag ik daar komen wonen met mijn dochter. Maar ja een 16 jarige blijft een puber met de grillen die daarbij horen. Af en toe weet ik niet wat ik aan haar heb. Het contact met de andere kinderen is goed. Zijn dochter van 5 is dol op mij maar die woont bij haar moeder.

Ik heb vooraf geinformeerd naar een huurwoning voor ons 2-en maar daar moet je bijna 3 jaar voor ingeschreven staan hier en dat ben ik nog lang niet. Dus huren van de gemeente gaat niet lukken. Particuliere huur is te duur. Ik werk part-time. Een andere uitweg dan samenwonen was er dus niet. Mijn dochter vindt mijn nieuwe vriend helemaal geweldig dus dat is nimmer het probleem geweest. Zij heeft geen problemen met daar intrekken zegt ze. En daarin geloof ik haar. We zijn altijd open en eerlijk geweest tegen elkaar.

Maar nu het volgende. Mijn vader zit financieel goed in de slappe was en heeft mij een lening aangeboden voor een koophuis. Ik kan een mooie tussenwoning daar heel goed voor kopen met weinig hypotheekschuld, wat ik op kan brengen per maand. Toch heb ik hier lang over nagedacht! Maar ik ben er nu uit dat ik ga kiezen voor mijn dochter en mezelf. Het is nu ook een stuk rustiger in mn hoofd omdat mn beslissing is gevallen. Mijn vriend vindt het niet leuk maar snapt het wel. Ik vertelde hem ook: jij hoeft niets op te geven maar ik geef alles op. Samen een woning kopen met mn vriend wil hij absoluut niet omdat hij bang is dat hij mij niet uit kan kopen als het misgaat. (kon hij met zn ex net betalen....)

Ik heb nu een hele mooie woning gevonden waar ik een bod op uit ga brengen en hopelijk lukt het. Ik wilde mn verhaal schrijven om anderen die ook in zo'n situatie zitten een hart onder de riem te steken: valt zeker niet mee allemaal. Nou moet ik jullie bekennen dat ik ook wel een beetje bang ben geworden van al die verhalen over een samengesteld gezin hier op dit forum. Dat heeft mijn beslissing zeer zeker beinvloed.

Alles lijkt zo leuk als je zo verliefd bent. Ik wil voorkomen nu dat deze relatie kapot gaat, dus ga ik op mezelf wonen met mn dochter. Snappen jullie dat?

liefs, scooter

17.82. Makkelijk

Scooter,

Jij hebt geluk dat je een vader hebt die je dat aanbod heeft gedaan, maar er zullen er meer zijn die dat niet hebben en dus ook niet die keuze kunnen maken. Bijna 2 jaar geleden heb ik besloten om te gaan scheiden zonder te kijken waar ik heen moest en hoe ik het moest gaan doen, er was teveel gebeurd en ik was op. Kort gezegd, 6 jaar geleden kwam ik erachter dat meneer bij mij niet meer aan zijn trekken kwam en het nodig vond om een relatie met mijn (dacht ik toen) beste vriendin aan te gaan. Dit heeft 9 maand geduurd en weet ik hoe lang erna nog. Ik heb gevochten voor mn huwelijk en uiteindelijk heeft hij voor mij en de kids gekozen (dacht ik toen!!! bleek dat de ander hem gedumpt had). Toen hebben we 3 maal op punt van scheiden gestaan en ik kon en mocht alles van hem, alles was bespreekbaar zelfs terug gaan naar mijn geboorteplaats was geen probleem.

Om ons huwelijk te redden dacht ik er goed aan te doen om aan partnerruil te gaan beginnen (daar had hij het al jaren over en dat wilde ik niet). Nou dit was zoals ik al verwacht had het begin van het einde, dit gedoe heeft 3 jaar geduurd met grote tussenpozen en na een laatste keer proberen een leuk stel te vinden was het ook echt de laatste keer. Wederom werd meneer verliefd en wilde van 2 walletjes eten, nou ik had er genoeg van en ben vertrokken maar niet zo zonder slag of stoot. Ik ben verder gegaan met de man van de vrouw waar hij verliefd op was, maar heb na de scheiding nog 5 maand bij mn ex ingewoond. Kon dus ook geen huurwoning vinden en ben uiteindelijk verhuisd en bij mn nieuwe man ingetrokken met de kids. De ex van mn nieuwe man is bij mijn ex ingetrokken met haar kids.

Het leek allemaal redelijk te gaan met de kids, maar 1 van mijn kinderen begon tegen te stribbelen en te stoken (hij is 7 jaar). We hebben alles geprobeerd en heb vaak aangegeven dat mijn kind een probleem had (was al zo op de vorige school, gedragsproblemen). Ik wilde hem op advies laten onderzoeken maar ex wilde hem geen stempel opleggen en tja je moet beiden tekenen voor aanvraag onderzoek. Dus het ging verder en het leek even wat rustiger te worden.

Wel kwamen we erachter dat exen lief veel nare dingen over ons vertelden (zwart maken noemen ze dat en opzetten) dingen vertellen tegen de kinderen als: mama wilde scheiden, mama is weg gegaan, het is allemaal mama haar schuld, ik hou nog van mama (terwijl hij mij verteld had al 15 jaar niet meer van me te houden!!!). Allemaal leugens en mijn zoon geloofde het.

Het werd erger en we hadden het niet in de gaten tot het te laat was en ik geen andere uitweg meer zag dan mijn zoon naar zijn vader te brengen, mezelf langs de zijlijn te zetten en even geen contact meer te willen hebben of mijn kind te willen zien, er was en is teveel beschadigd bij hem en hij heeft tekenen van ADHD/PDD NOS. En dit alles terwijl we mn ex eindelijk zover hadden om mee te werken aan onderzoek en alles in gang hadden gezet bij jeugdzorg...

Dit alles is nu 9 weken geleden en ik heb mijn kind zolang al niet gezien of gesproken. Als we de kinderen komen iwsselen dan wordt hij naar boven gestuurd zodat hij mij niet kan zien, want mama heeft jouw hier gedumpt!!! Kaartjes die we sturen worden niet gegeven... Ik ga kapot van verdriet maar weet dat het voor mijn kind even beter is om niet te wisselen.

We hebben van alles geprobeerd maar niets of iemand helpt ons, we staan er alleen voor. Ik moet me er nu bij neerleggen dat mijn kind is onderzocht en we weten wat er aan de hand is. Dan willen we hem langzaam aan weer gaan zien. Mijn kind schreeuwde zelf naar papa te willen, luisterde niet meer naar mij, schopte hier de deuren zowat in elkaar en betrok zijn zus, sloeg op zichzelf, schold opzichzelf, sliep slecht, at slecht.... Het is nu wel rust in huis, geen ruzie, geen gewaarschuw, zijn zus heeft het rustiger en mist hem ook niet eens.

Na een huwelijk met veel ruzie en ellende (ex was goed in manipuleren en opdrachten geven, deed zelf nooit iets, ook niet voor zijn kinderen) ben ik nu super gelukkig op het feit na dat ik mn kind moet missen. Maar in mn hart weet dat het beter voor hem is omdat hij er niet mee kon omgaan en zelf naar papa wilde. De manier waarop... tja dat had anders gemoeten maar goed je kan ook niet alles goed doen en ik ben ook een mens met fouten.

17.83. Gekozen voor mezelf

Waaauw zeg... een heel verhaal! Triest! Ik probeer me jouw gevoel voor te stellen maar het lijkt me indd heel verschrikkelijk om je kind zo lang al niet te zien. Ik snap dat je kiest om je kind bij de vader te laten als hij dit erg graag wil. Een kind wat behept is met ADHD is al moeilijker (spreek uit ervaring).

Hoe wil je nu het contact met je kind gaan versterken als papa er alles aan doet om het kapot te maken? Kun je niet praten met zijn vader? Hoe is bij jullie die samenvoeging gegaan in het gezin? Waren er veel problemen bij het opstarten? Vind het erg fijn dat je reageerde op mijn verhaal.

Scooter

17.84. Scooter

Hoi Scooter,

Ja heel triest en erg allemaal.

Ik heb nog geen contact maar wel geprobeerd, jeugdzorg gaat niets doen voor er rust in de tent is, ik zou contact moeten opnemen met ex en afspraken maken. Ex wilde mediation ikke niet. Via mail proberen we afspraken te maken. Dit wil niet vlotten. Als ik ga bellen worden gesprekken opgenomen, als ik hem wil zien moet het van hem onder begeleiding en mijn zoon wil mijn huidige man niet zien, al snap ik niet waarom hij heeft mijn zoon nooit iets misdaan en voor de vakantie was hij nog gek op mijn man, duidelijk geval van bespeeld zijn.

Voor we gingen samenwonen zijn we alleen de weekenden bij elkaar geweest en hebben de kinderen langzaam voor bereid op wat ging komen. Langzaam waren ze gewend. Moet zeggen dat je 1 a 2 jaar moet uittrekken voor de kinderen echt gewend zijn aan de situatie. We proberen zoveel mogelijk dingen met ze te ondernemen als we ze allemaal samen hebben, dit was een per 12 weken dat we ze allemaal hadden en in de vakanties. Volgend jaar is het alleen de vakanties.

Je moet de kinderen de tijd geven om te wennen maar naar ons inzien vooral niet puchen en waar je op moet letten is het uitspelen, dit gaat heel in het geniep, kleine dingen en voor je het weet ga je reacties geven, gelukkig hebben wij dit onder controle en kappen we de meeste zaken af en verwijzen ze naar daar waar ze wonen.

Laat je kind merken dat jullie samen op 1 lijn zitten en probeer je nieuwe partner er wel bij te betrekken, en ach kinderen zijn flexibel en wennen vrij snel.


17.85. Doe het nooit niet

Ik ben nu 8 jaar gescheiden en ben met mij oudste zoon (nu 16) gaan samenwonen met een partner zonder kinderen, ook alweer 8 jaar. Mijn ex betaalt gewoon iedere maand alimentatie voor onze zoon. Na 4 jaar samen hebben we besloten nog een kind te krijgen, inmiddels alweer 4 jaar oud. Nu komt het. Ik denk steeds vaker om weer te gaan scheiden en dat is vooral vanwege de oudste die achteraf gezien helemaal niet met mijn huidige man overweg kan en vice versa. Ze tolereren elkaar hoi, doei en dat was het. Ik loop de laatste 5 jaar tussen hen in om het te sussen en kalmeren. Ook vanwege het verschil van mening in de opvoeding die uiteindelijk bij iedereen toch na boven komt. Het is een gevoelskwestie, bij eigen kinderen blijft het toch verdragelijker (tot een bepaalde hoogte) dan bij niet-eigen kinderen. Ook de kinderen voelen dat aan. Als ik het opnieuw zou mogen doen, blijf apart wonen, is voor iedereen het beste, zeker voor de kinderen.

Sterkte allemaal.

eenzaam

17.86. Reactie 13.8 Liesje

Wat kinderalimentatie betreft ben ik het met je eens, maar er zijn wel degelijk redenen om de alimentatie te herzien.

Kijk maar eens op leerwiki.nl. Daar staat letterlijk:

    Het kan zijn dat je met een nieuwe partner ook kinderen wilt of dat je stiefkinderen in huis krijgt. Voor deze kinderen moet ook gezorgd en betaald worden. Kinderen die bij je in huis wonen gaan bij een nieuwe berekening altijd voor op kinderen die bij je expartner wonen. Je lasten worden hoger met een nieuw kind, waardoor je draagkracht naar beneden gaat.
Nogmaals ik ben het er helemaal mee eens dat vaders alimentatie moeten betalen maar niet ten koste van alles. Ben volledig eens met de reactie van 13.9 en 13.10.

Mijn man heeft ook zo'n ex die mekkert dat ze "te weinig" alimentatie krijgt voor de kinderen. Als mijn man dan zegt dat hij ook andere verantwoordelijkheden heeft, dan zegt ze dat ze daar geen boodschap aan heeft en dreigt dat ze naar de rechter stapt. Nou, ik zal je vertellen. Wij hebben ook geen boodschap aan haar. Wij betalen gewoon wat er is afgesproken in het convenant en verder moet ze niet zeuren!

Sommige vrouwen gunnen hun man gewoon geen nieuwe relatie, terwijl ze zelf het niet konden nalaten om het met een ander aan te leggen terwijl ze nog getrouwd waren. Get a life!

Leontine

17.87. Hoge alimentatie

Reactie op Echt recht?

Ik ben een moeder van 2 zoontjes. 1 uit mijn vorige relatie en 1 samen met mijn huidige partner. Die heeft uit zijn vorige relatie 2 kinderen. Om het weekend zijn ze bij ons en in de vacantie de helft. De ex werkt niet meer want ze is ontslagen en vindt dat vader ongeacht de crisis toch maar een flink bedrag per maand moet betalen. Hij heeft een aantal jaren terug aangegeven dat hij het niet meer kon betalen. Maakt niet uit, heeft ze maling aan, dus schakel het lbio maar in. En laat je nieuwe vrouw eenss gaan werken. Want dat maakt ze dus in feite ook nog uit dat ik moet gaan werken.

Mijn man zorgt dus voor 4 kinderen en de rechter zegt dat ondanks het lage inkomen van ons 500 euro te moeten betalen per maand. Dus haar kinderen zitten gebeiteld en die van mij zoeken het maar uit. Ik vind het heel normaal hoor dat je betaalt voor je kinderen. Maar als ik dus zou moeten gaan werken zou ze dus nog meer krijgen. Over mijn lijk! Het is vanuit alle standpunten te bekijken, maar je kijkt altijd naar je eigen situatie en kan dus niet zomaar over een ander oordelen.

Ik krijg ook nog is een hekel aan die kinderen want moeders zal ook nooit eens mededelen dat ook hun vader zorgt dat ze genoeg krijgen. Alleen maar negatief bleh.. En dan ook nog eens van die opmerkingen maken over mijn zoon. Dat ze het niet normaal vindt dat mijn zoon een vaderdagkado op school maakt voor zijn stiefvader. Dat doet een kind dus uit zijn hart. En de man zorgt elke dag voor mijn zoon. Maar goed, die opmerkingen heeft ze geplaatst. Maar ik zal blij zijn als ze gaat samenwonen ergens hier ver vandaan.

Stiefmoeder en moeder

17.88. Gemene stiefdochter

Reactie op Gemene stiefdochter

Mijn vriend en ik zijn nu alweer 10 jaar bij elkaar. Wij hebben samen 4 kinderen. Hij een zoon van 14 en dochter van 17, en ik een dochter van 24 en een zoon van 27. We proberen om ons gezinnetje met 4 kinderen zo normaal mogelijk te laten functioneren. Iedereen moest in het begin opnieuw zn plekje vinden. Met een hoop nieuwe mensen in een nieuw huis. Maar 10 jaar later, gaat alles gewoon zijn gangetje, op één ding na.

Dochter van 17 heeft onze relatie nog steeds niet geaccepteerd en doet er al 10 jaren alles aan om mij (ons dus) het leven zuur te maken. Haar mama is al 6 jaar geleden opnieuw getrouwd, maar zijn dochter verwijt mij dat ik de breuk tussen haar ouders heb veroorzaakt.

Papa en mama vinden het blijkbaar ook na 10 jaren nog steeds niet nodig, om de kinderen te vertellen dat hun echtscheiding niet mijn, maar gewoon hun eigen schuld was.

Nu klaagt stiefdochter lief mij na 10 jaar aan voor mishandeling. Zij beweert dat ik haar 10 jaar geleden heb mishandeld, en hoopt op deze manier dat haar papa en ik alsnog uit elkaar gaan. Ze heeft papa in een brief laten weten dat hij haar vader niet meer is, omdat hij geen keuze maakt tussen haar en mij.

Ik ben hier echt totaal van ondersteboven. Weet niet meer wat ik moet doen. Ze komt overigens al jaren niet bij ons, omdat ze niet wil dat ik daar ben. Het is een vreselijk gevoel dat ik misschien op een dag verweten wordt, dat papa en dochter elkaar niet meer zien. Terwijl ik er juist alles aan heb gedaan om tot een redelijk gesprek te komen tussen alle twee de gezinnen over de situatie. Maar krijg hier steeds geen reactie op. En de jongste komt gelukkig wel, en met de andere kinderen gaat het ook goed.

Zij vinden de situatie natuurlijk ook niet leuk, maar wij proberen hen hier zoveel mogelijk buiten te houden. Zij kunnen hier immers niets aan doen. En vinden het alleen maar erg vermoeiend. Willen dat wij gelukkig zijn. Mijn motto is Leven en laten leven. Ben gelukkig, en gun een ander hetzelfde.

HELP !!! Weet niet hoe we verder moeten. Hou heel veel van hem en hij van mij, maar heeft dit wel een toekomst op deze manier?????

Maria

17.89. Voor Maria

Uit je bericht meen ik op te kunnen maken, dat papa tijdens zijn huwelijk een avontuurtje had met jou, daarna is gescheiden en met jou is verder gegaan. En of je nu direct de oorzaak was van de scheiding? In zijn dochters beleving dus wel: als jij er niet was geweest, dan waren papa en mama nog bij elkaar geweest. De scheiding heeft haar waarschijnlijk veel pijn gedaan en ze geeft jou daar de schuld van. En omdat het altijd werd doodgezwegen, heeft dat verdriet zo kunnen uitgroeien tot zoiets groots.

En nu probeert ze haar vader te dwingen tot een keus: tussen haar en jou. Vader zal in gesprek moeten gaan met zijn dochter, zonder jou, haar moeder of wie dan ook. Alleen met zijn tweetjes. En haar erkennen in haar verdriet om haar verlies van haar oude vertrouwde wereldje. Niet negeren, niet ontkennen dat het niet zo slim was om vreemd te gaan als je huwelijk niet goed is.

Wil vader niet met zijn dochter in gesprek, probeer jij in geen geval met haar te praten over dit onderwerp. Het zal, vrees ik, alleen averechts werken zolang ze jou ziet als de kwade genius. Probeer vriendelijk en belangstellend naar haar toe te zijn en negeer zo veel mogelijk negatief gedrag. Het is aan haar vader hier verandering in proberen te krijgen. Wees verstandig en hou je er buiten!

Sterkte!

Anna

17.90. Zeurende ex-vrouw... en nu?

Mijn vriend en ik hebben nu 18mnd een hele leuke relatie...wij latten ivm de kinderen en dat bevalt ons goed ... het is rustig en als we met onze kinderen bij elkaar zijn gaat het leuk en ontspannen... dus dat latten zetten wij momenteel gewoon door, kinderen zijn 3 jongens: 20, 16 en 15.

Daar ligt het probleem dan ook niet het probleem is de ex-vrouw van mijn vriend... toen mijn vriend alleen overbleef na zijn scheiding (zij wou scheiden) gebruikte zij hem als klusjesman en janlul... omdat zij een co-ouderschap hebben van om de week voor hun zoon zorgen .. wou mijn vriend niet dat zijn zoon er de duppe van zou zijn..wonen beide nog in het zelfde dorp... maar nu komt het ... toen ik mijn vriend leerde kennen gaf hij aan zijn ex-vrouw duidelijk aan dat hij voor klusjes en dergelijke geen tijd meer had en energie in onze relatie wilde stoppen... ook omdat hij een zware baan heeft bij het spoor en toch al veel moet werken blijft er weinig tijd voor ons over... toen hij duidelijk maakte daar niet meer over gebeld wenst te worden ging mvr het over een andere boeg gooien... en ja hoor dat was financieel... om de haverklap belde ze of de allimentatie eerder overgemaakt kon worden... dan belde ze weer voor geld voor de hond (trimmen en dergelijke) dan wordt hij weer door haar gebeld dat ze word opgenomen in een rusthuis en vervolgens niks meer van dat verhaal gehoord,dan belt ze weer dat ze klaar is met haar zoon ivm ruzie en dat mijn vriend maar volledig voor hem moet zorgen,wat niet mogelijk is ivm nachtdiensten.... en zo is er altijd wat .... mijn vriend en ik hebben het er vaak over en lachen er samen maar om als ze weer belt met een onzinverhaal of over geld... momenteel is het zo dat mijn vriend gewoon de telefoon niet meer op pakt als hij geen zin heeft in dat domme geleuter.

Maar ondertussen gaat ze gewoon door ... ik ben ook een ex van maar dit soort valsigheden is nog nooit bij mij opgekomen,ik laat mijn ex zijn leven leven en hij gunt mij een leven zonder inmenging van hem.... gister nog een gesprek met mijn vriend gehad waarin hij aangaf angst te hebben dat dit tenkoste gaat van onze relatie.. ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik van hem hou en door ga tot het bittere eind daar heeft zijn ex-vrouw geen invloed op... wij zijn hoe gek het ook klinkt sterker geworden door dit soort randverschijnselen van haar.

Wie heeft hier ervaring mee?

Groetjes Female

17.91. Voor Female8

En wat wil je nu eigenlijk zeggen met dit verhaal? Dat jij en je vriend moreel ver verheven staan boven zijn ex?

Nou, als dat de bedoeling is: proficiat dan maar!

Zal wel een fantastisch gevoel geven, zoveel beter zijn dan een ander!

Anna

17.92. Goede keuzes denk ik, Scooter

Hoi, ik lees eigenlijk voor het eerst deze site, tja wel wat heen en weer gesurfd, en veel nagedacht over een eigen situatie.. enzv.. en heel veel nagedacht over dit soort zaken. Zelf heb ik 2 prachtige boys van 10 en net 13 en ben zoals ze het noemen een Ploeterouder, dus alle tijd, weekenden enzv.. naast werken en de algemene dingen zijn ze altijd bij mij, soms wel zwaar maar ik ben er wel heel trots op dat dit allemaal goed gaat..

Ik denk inderdaad dat het zolang de scheiding nog pril is ik heb het dan over ongeveer een vol jaar enzv.. en zolang er jongere kinderen een rol spelen lijkt het mij zowiezo niet verstandig om al samen te gaan wonen of wat dan ook.

Echter heb ik vaak werkzaamheden gehad, waar ik vaak met dit soort problematiek te maken heb. Vrouwen die wederom alleen komen te staan en urgentie´s aanvragen omdat het toch niet ging, dus letterlijk op straat komen, en ga maar door heel triest allemaal.

Het nieuwe samengestelde gezin, te snel samenwonen enzv.. omdat we zo gek met elkaar zijn! Aan dat hoeft denk ik niemand te twijfelen.

Onze maatschappy maakt het er zeker niet makkelijk op en financieel al helemaal niet. Echter moet je ervan uitgaan blijkbaar, ook al had je het nog zo goed met je ex financieel, met een nieuwe partner is het altijd stukken minder. Dan is de vraag wil je dat! hoe gek je ook bent met elkaar. Mijn mening is dat je het beste wilt voor je eigen kind, dus financieel ook.

als je opnieuw gaat beginnen heb je ook nog eens te maken met de verschillende gezinsculturen dat is ook echt niet makkelijk. Het is niet voor niets dat nieuw samengestelde gezinnen dat er 3 op de 4 weer uit elkaar gaan. Dus scooter ik denk dat het helemaal in deze maatschappy goed is om voor jezelf te gaan,hij snapt dat en die liefde is dus goed en dat samenwonen komt dan heus wel wanneer dat mogelijk is.

Zelf denk ik dat ik die keus ook zou maken als ik er voor zou staan, dan wacht ik wel tot dat wel kan.. hoe zuur dat ook kan zijn, als echte liefde er is dan is die er ook echt later ook nog,ook al heb je deze keus gemaakt, dan sreek je over elkaars respect en begrip denk dat dat een diepere vorm van houden van is trouwens.

Ook zie ik het dan niet zitten om te gaan latten, want meestal loopt dat ook uit op meer en meer,en dat lukt dan vaak weer niet en dan is dat weer hommeles. Ik zou best voor een relatie willen gaan maar dan wil ik er ook op de juiste manier tijd aan kunnen besteden en leuke dingen kunnen doen, en dat mijn kinderen al beter en steviger op de grond staan, ze hebben namelijk de eerste breuk ook te verwerken en ik denk ook dat daar ook vaak overheen gewalst wordt, want wij als volwassen willen en vinden dat het allemaal maar moet kunnen, helaas gaat het nog te vaak over de kinderengevoelens heen en denk dat ze er meer bij gebaat zijn eigen basis behouden bij de biologische ouder en als er een vriend of vriendin is dan inderdaad zou ik het ook zo doen scooter. Een kind gaat het dan veel leuker vinden omdat de basis niet nog een keer weggeslagen wordt en het langzaam leren kennen is ook voor het vertrouwen voor een kind heel goed, dat op deze manier ook relatie´s opgebouwd kunnen worden.

Ik vind de keus van scooter dus heel goed , voor jezelf kiezen hoe gek je ook op elkaar bent, er komt heus wel weer die ruimte om dat allemaal rustig op te pakken, daar is helemaal niets mis mee en denk dat je in deze maatschappij daartoe wel gedwongen wordt.

Ik zelf zou het echt niet prettig vinden dat ik bv in een uitkering zit ga samenwonen met kinderen en vervolgens mijn nieuwe partner kan inleveren en nog allimentatie betalen aan zijn ex..?! dat is wel heel zuur,en je eigen kinderen (van mijn nieuwe partner) bijna niets meer kunnen geven door alle financiele rompslop en gedoe denk niet dat ik dat mag verwachten van een nieuwe partner of de nieuwe partner van jou..!! Ook is er natuurlijk ook nog een verschil om hoeveel kinderen het gaat. iemand met 1 kind en de patner heeft geen kind tja dat is natuurlijk wel even wat anders, iedere situatie hierin is verschillend hoe meer kinderen hoe zwaarder financieel of wat er ook geregeld is.

Het is gewoon erg lastig en dat de ex je het dan ook nog heel moeilijk kan maken door jalozie, minachting,misschien toch de situatie nog niet geheel los kunnen laten enzv......

Nee ik denk niet dat dat de bedoeling is van opnieuw 'gelukkig en verliefd en houden van zijn is'. je hebt die rugzak en waar sta je in het leven met die rugzak en wat kun je je nieuwe partner bieden hierin!! Denk dat je heel goed na moet gaan, Kan het , is het mogelijk, emotioneel en stress, kan deze nieuwe partner het ook allemaal aan, we kunnen wel zeggen, ach jawel we zijn zo gek op elkaar dus dat lukt wel maar er scheiden niet voor niets 3 van de 4 samengstelde gezinnen opnieuw omdat dit niet van te voren op een juiste manier is afgewogen voor jezelf en voor je kinderen dat het toch veel en veel lastiger is dan men dacht.

Het is niet alleen financieel, maar er komt nog veel meer bij kijken, denk dat als je die klik hebt bv.. dat je het geduld moet hebben en accepteren dat het niet anders is. Misschien is het wel heel egoistisch, maar ben er wel van overtuigd dat beide partijen moeten groeien naar het type gescheiden, jezelf terugvinden, tijd nemen, financieel dusdanig op orde, met je kinderen dat dat ook soepel verloopt, en dat je dan in een nieuwe relatie ook veel meer kan geven en moeilijkheden beter het hoofd kan bieden, zonder dat daar kinderen in betrokken moeten worden.

Zelf zit ik er echt niet op te wachten om telkens in ruzie te zijn met een ex bijvoorbeeld van mijn nieuwe partner, heb al genoeg ruzie´s en depressies in de vorige relatie gezien, dus hoef dat patroon niet nog een keer, zeker niet naar kinderen toe. Kinderen krijgen hoe dan ook heel veel mee..en wij als ouder moeten dat denk ik op een juiste manier neerzetten.

Eerst de gehele rust en het vertrouwen van je kinderen toch terug vinden dat jij er als biologische ouder echt bent want 1 van de ouders gaat weg, zo creeer je bindingsangst,ook dat is een optie om over na te denken, dan krijg je een nieuwe partner, het gaat toch niet lukken doordat je bepaalde dingen niet zo verwacht had,of dat het tussen jou en de kinderen hoe leuk het in het begin ging hoe vervelend het misschien wel wordt, hoe goed je ook met je nieuwe partner kan praten, en dan vertrekt bv de stiefouder weer,dan lig jezelf weer emotioneel in puin en verdriet en dat doet kinderen ook weer pijn.

Denk voor de maatschappy in de toekomst dat onze jongere generatie die zo opgroeid en wat zij zien en merken,wij als ouder daar geen goed in doen naar hun. Waarden vervallen denk ik wel heel erg naar relatie´s toe.

Hierbij geef ik wel met klem aan.. dat ik het iedereen gun om gelukkig te worden met een nieuwe partner ook ik.. en wat scooter dan doet is echt wel een manier om zeker gelukkig met haar huidige partner te worden, denk dat je op die manier alleen maar wat ik al eerder in dit bericht aangaf , juist een steviger basis kan krijgen en vertrouwen, met je partner en kris kras naar de kinderen van beide ouders.

Ook heb ik respect voor de mensen die er wel voor kiezen en waarbij het helemaal goed gaat die verdienen uiteraard ook een pluim.. hierin moet je heel kindgericht zijn en je echt kunnen wegcijferen ook accepteren dat de biologische ouder het naar zijn eigen kind de verantwoording neemt en jij als partner moet begrijpen dat je de nieuwe vriend of vriendin bent en eigenlijk hierin geen betekenis kan hebben omdat er al een opvoedcultuur is gecreeerd.

Succes allen.. en hopende allen toch gelukkig te worden met de juiste partner waar je toch echt wel voor wil gaan ook al zou dat tijd moeten kosten om het allemaal goed neer te zetten.

17.93. re: Uitzuigers

Sorry, maar ik vind dit gewoon heel erg kort door de bocht. Ik heb wel zin om te werken, maar wat doe je als het gewoon weg niet kan.... Ja, zin kun je maken hoor ik je al denken. Maar wat als het nu lichamelijk niet kan of omdat het met je kind niet goed gaat en je dan het beste thuis kan zijn. Sorry, het schoot me even verkeerd.

Ingrid

17.94. Zeurende ex-vrouw

Na een scheiding, 3 jaar geleden, heb ik een leuke man ontmoet en ken hem nu 3 maanden. Ik heb 2 kinderen en hij 1. Hij heeft een soort co-ouderschap en we hebben allebei ons eigen huis. We wonen vlakbij elkaar en delen het zo in dat we samen leuke dingen kunnen doen, al is het even een wandeling.

Door een relatie van hem 3 jaar geleden wat zijn zoontje niet goed is bevallen wil zijn zoontje mijn dochters en mij niet leren kennen. Zijn ex-vrouw stookt hem tegen ons op, dat zegt hij tegen zijn vader, en zijn ex-vrouw belt hem om de haverklap met haar problemen. Hij is al 11 jaar van haar gescheiden maar ze blijft in zijn leven. Over de financiën hoeft zij zich geen zorgen te maken want hij betaalt alles.

Nu gaat hij volgende week op vakantie met zijn zoontje, 14, en komt zij ook 2 dagen. Hij begrijpt mijn irritatie over het feit dat zij nog dagelijks in zijn leven is maar wil haar ook niet afstoten omdat het de moeder van zijn zoon is. Dat vraag ik hem ook niet maar ik voel mij nu net een vrouw die wat heeft met een getrouwde man.

Wie heeft hier ervaring mee en kan mij een tip geven hoe ik hier mee om moet gaan want ik sta nu op de derde plaats.

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Hoe moet ik dan nog overleven

  1. Nu 2 kinderen, dadelijk 6 kinderen
  2. Uithuilen, en op nieuw beginnen?
  3. Wie heeft er tips?
  4. Blijf nog maar even apart wonen
  5. Ik weet niet meer wat ik moet doen
  6. 12. aan Rik
  7. reactie op alimentatie
  8. Reactie op Willem en Mar
  9. Reactie op Liesje
  10. Reactie op Liesje (2)
  11. Re: Mar en Willem
  12. Echt recht?
  13. Echt recht
  14. Reactie op Willeke
  15. Zijn kids komen niet als ik er ben.
  16. Hoe moet ik dan nog overleven?
  17. Reactie op Susanne
  18. Verduidelijking
  19. Reactie op Willeke
  20. Reactie op Rik
  21. Dat bedoelde ik niet
  22. Reactie op Willeke
  23. Reactie op anoniems reactie op Willeke
  24. Huh??
  25. Reactie op Willeke\'s "huh?"
  26. Huh??? (Willeke)
  27. Jammer
  28. Heren toch
  29. Chapeau
  30. Onrecht
  31. Wel bezoekrecht willen, geen alimentatie betalen
  32. Reactie voor Danielle
  33. Alimentatie en schulden
  34. Reden om niet te kunnen gaan werken
  35. Gemene stiefdochter
  36. Partneralimentatie
  37. Kinderalimentatie
  38. Kinderalimentatie
  39. reactie op heren toch
  40. reactie op Zijn kids komen niet als ik er ben
  41. Reactie op Willem en Mar
  42. Reactie op onrecht
  43. Samenwonen
  44. Luie ex
  45. Kapot maken door alimentatie
  46. Misschien een verklaring
  47. Lijkt me niet mogelijk
  48. Verklaring
  49. Bonnetjes?
  50. Kinderalimentatie
  51. Alimentatie afschaffen
  52. Het is allemaal zo onbekend
  53. Niet mee eens
  54. Ik snap even iets niet
  55. Hoe moet ik verder
  56. voor Muis
  57. Boos op ex-vrouwen
  58. Boos op ex-vrouwen
  59. Reactie "zijn kids komen niet als ik er ben"
  60. Financieel na de scheiding
  61. Partneralimentatie
  62. Moeder en Alimentatieplicht
  63. t.a.v. Astrid
  64. Lynn!
  65. Aan Lyn en Astrid
  66. Voor Astrid
  67. Dochter al twee jaar niet meer gezien en wenst geen contact meer
  68. Marc
  69. Voor Marc
  70. Kinderalimentatie
  71. Alimentatie
  72. Goed zo, Fem!
  73. Gutogutogut
  74. Dees en Fem
  75. Voor Jet
  76. Voor Dees
  77. Reactie op Fem
  78. Moeders en alimentatie
  79. Twijfel.. Twijfel..
  80. Verstandig!
  81. Gekozen voor mezelf
  82. Makkelijk
  83. Gekozen voor mezelf
  84. Scooter
  85. Doe het nooit niet
  86. Reactie 13.8 Liesje
  87. Hoge alimentatie
  88. Gemene stiefdochter
  89. Voor Maria
  90. Zeurende ex-vrouw... en nu?
  91. Voor Female8
  92. Goede keuzes denk ik, Scooter
  93. re: Uitzuigers
  94. Zeurende ex-vrouw

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.