Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

40. Mag ik mijn broertje zien?

Hoi hoi,

Ik weet niet of ik hier aan het goede adres ben hoor.... alleen, ik zit met een best dringende vraag.

Ik woon bij mijn vader, ik ben net 14 jaar. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 10 was. Mijn moeder woont best ver weg. Zij is opnieuw getrouwd en heeft daar 2 kinderen mee, 2 zoontjes. De laatste ken ik niet zo goed. Want het contact met mijn moeder is verbroken, doordat ik een heel complex heb overgehouden van vroeger. Maar dat eerste zoontje, mijn halfbroertje dus, mis ik echt heel erg.

Ik mag hem niet meer zien van mijn moeder en vooral niet van mijn stiefvader!! Maar ik ben zijn zus en ik houd van hem!!!

Via een vriendin heb ik gehoord dat ik hem volgens de wet wel mag zien! Dus ik wilde vragen of jullie daarvan iets weten.

Alvast bedankt!!
groetjes Kimberly

40.1. Mag ik mijn broertje zien?

Lieve Kimberly,

Misschien is het een goed idee om eens langs te gaan bij de kinderen- en jongeren-rechtswinkel. Daar kun je met dit soort vragen goed terecht. Ook kunnen zij je doorverwijzen naar andere instanties. De hulp is gratis. Ik weet niet waar je woont maar misschien kun je via het volgende adres en telefoonnummer bij de juiste kinderen- en jongeren rechtwinkel komen:

Kinderen- en jongerenrechtswinkel Den- Haag
Witte de withstraat 28
2518 CV Den- Haag
070 3466325
Vestiging Maastricht

Succes ermee! Rosita

40.2. Ik mag mijn zusje niet meer zien

Ik zit in de zelfde situatie, ik mag mijn zusje niet meer zien. ik hou heel veel van haar en mis haar erg... Ik wil ook graag weten of er een wettelijk iets voor is?

40.3. Hoe los je opvoedingsverschillen op?

(reactie op (stief)ouder.

Hallo,

Ik ben 2 jaar geleden gescheiden en woon inmiddels samen met mijn vriend, mijn 2 kinderen (5 en 7) en ons dochtertje van 7 maanden. Om het weekend, elke vrijdag en de helft van de vakanties gaan ze naar hun vader (en vriendin en hun zoontje van 2 maanden).

Met mijn vriend heb ik regelmatig discussies over de opvoeding die soms uitmonden in ruzies. Hij is veel strenger dan ik en vindt mij onduidelijk en inconsequent. Ik vind hem te rigide en te weinig betrokken bij de kinderen. Ook vind ik dat hij veel teveel negatief commentaar geeft (vooral aan tafel) en te weinig leuke dingen tegen ze zegt of met ze doet. Ons dochtertje en ikzelf worden wel veel geknuffeld door hem en de 2 oudsten niet. Ik vind dat zo'n pijnlijk contrast.

De kinderen doen verder niet raar tegen hem, ze gaan hem een beetje uit de weg en trekken steeds meer naar mij toe. Mijn zoontje heeft me wel eens gevraagd waarom M. altijd zo boos kijkt.

Ik snap wel dat je iemand niet kan dwingen van iemand anders te houden, ik snap ook dat er een verschil is in je gevoel naar je eigen kind en naar dat van een ander. Maar ik wil wel dat mijn oudsten zich thuis welkom voelen. En dat mijn vriend ook aan hen laat zien hoe lief, grappig en vindingrijk is.

Het is heel dubbel: aan de ene kant wil ik de opvoeding gaag samen doen en zoveel mogelijk een gezin zijn, maar soms denk ik ook: laat mij aub mijn kinderen opvoeden zoals ik denk dat goed is. Ik mis vaak de ruimte om ze op te voeden naar mijn eigen stijl. Wat dat betreft is mijn vriend erg koppig: zijn manier is de goede manier. Het is al zover dat ik me veel vrijer voel als ik alleen met ze ben, omdat ik me dan niet steeds hoef af te vragen: doe ik het wel goed (lees: op zijn manier).

We hebben al heel wat woorden hierover gehad en de laatste keer (eergisteren) besloten dat hij zich meer terugtrekt en het opvoeden vooral aan mij overlaat. En dat hij ook wat meer leuke aandacht aan ze geeft. Maar, ik moet het nog zien, dit is niet de eerste keer dat we dit afspreken (met name dat laatste) en na een tijdje gaat het dan toch weer fout...

Nog iemand met tips of dezelfde ervaringen? Ellen, ik vond het fijn om te lezen dat anderen hier ook mee worstelen, hoe lossen jullie die opvoedingsverschillen op?

Jennifer

40.4. Tijd brengt raad?

Hey,

Met verbazing over zoveel herkenbare punten heb ik je bericht gelezen en ik moet toegeven dat ik "de koppige partij" ben! Ik woon sinds een jaar bij mijn vriendin die een zoon van 10 jaar heeft. Ikzelf ben kinderloos. Het valt mij met momenten zeer moeilijk om mij hier ook "thuis" te voelen. Zij waren al even samen met hun tweetjes en ik word door haar zoon soms als een indringer gezien. Ik heb met hem al vaker een gesprek gehad dat ik nooit tussen hem en zijn mama wil komen staan en als ze tijd voor hun beiden nodig hebben dat ik dat begrijp!

Het valt me zwaar dat er hier wordt geleefd volgens de regels van een kind; we staan op en gaan slapen wanneer hij het zegt, hij is ontzettend onbeleefd en zijn wil is wet! We eten wat hij zegt, gaan waar hij zegt (als hij er geen zijn voor heeft dan wordt het niet gedaan). We kijken op tv naar wat hij zegt, ik mag niet lang bellen want dat stoort hem enz..

Mijn vriendin heeft veel schuldgevoelens omtrent haar scheiding en verwent hem zot. Ik probeer haar duidelijk te maken dat wij hier de volwassenen zijn, dat een kind inspraak moet hebben maar zeker geen baas is! Dit leidt spijtig genoeg vaak tot conflicten tussen ons omdat ik mij met alles bemoei en dat 't nooit goed is! Zij is ook opgevoed met de regel; alles voor je kind. Maar wil dit ook zeggen je volledig wegcijferen?

Het doet mij gewoon pijn dat zij als een vod wordt behandeld door een snotneus van 10! Ook in de toekomst zal dit alles voor hem problemen opleveren! Hoe reageer je als je nooit een neen hebt gekregen? Als je alles kan bekomen zonder er iets voor te moeten doen?

Soms weet ik het ook niet allemaal meer, maar ik weet wel dat ik mijn vriendin heel graag zie en dit echt wil doen lukken! Met elkaar praten is zeker heel belangrijk en dat is gelukkig geen probleem. Er zijn ook niet altijd conficten, soms zijn we echt een hecht gezinnetje met ons drieen. De tijd zal wel raad brengen...

groetjes, Lud

40.5. Reactie op Tijd brengt raad

Ha Lud,

Dit probleem verdwijnt niet vanzelf ben ik bang, maar zal verergeren. Momenteel is er op de tv een programma dat heet EHBO (Eerste Hulp Bij Opvoeding). Ik weet niet of het deze week nog komt, maar het is op zondagavond om 9 uur op RTL 4.Daar zie je de gevolgen van dit soort opvoeding. Ik ben het geheel met je eens dat dit geen opvoeden is, het is op een absoluut verkeerde manier liefde geven. Ik denk niet dat het jou zal lukken je vriendin dit inzicht te geven, ze zal je er van verdenken haar jouw wil op te leggen.

Wellicht is het een idee een voorstel te doen samen in therapie te gaan (ik heb hier iets gelezen en al vaker gehoord over Boukje Overgaauw en Ietje Heybroek). Dan krijgen jullie door te praten samen met een onafhankelijk derde erbij die ook nog eens zelf ervaringsdeskundige is, vast overeenstemming over de opvoeding.

Sukses, Marieke

40.6. Vaders

Ik begrijp niet dat al deze stiefmoeders zoveel verantwoordelijk voor de opvoeding van hun stiefkinderen op hun schouders laden. Waarom moet de stiefmoeder ervoor zorgen dat het gezellig is? De meeste vaders maken zich er wel lekker makkelijk vanaf!!

Lof voor die stiefmoeder die de vader heel het weekend zijn gang laat gaan met zijn kids. En de verantwoordelijkheid voor de opvoeding dus ook bij hem op zijn bordje legt. En zo hoort het ook! Als weekendvader kun je al zo weinig bijdragen aan de opvoeding en de zorg van je kinderen.

Dus vaders grijp die kans!! En zadel niet de stiefmoeder op met jouw verantwoordelijkheden!!

Doriene

40.7. Reactie op "vaders" van Dorien

Ha Dorien,

Ik ben dus zo'n stiefmoeder die hem peert in de weekenden dat de stiefkinderen er zijn. Ga ik gezellig een weekend weg, langs mijn eigen kinderen b.v of de bios, theater, uit eten, in elk geval uit logeren, zodat we de andere weekenden samen hebben. En ik heb een man die het heel gezellig weet te maken met zijn kinderen en anders: zouden ze pech hebben! Ook ik ben de mening toegedaan dat de verantwoording dáár moet liggen waar hij thuishoort.

Leuk iemand te horen die er ook zo over denkt.

Groet,Marieke L.

40.8. Aan de kant staan

Dag allemaal,

Hoe erg de verhalen hier ook zijn, het is fijn om te zien dat de negatieve gevoelens er gewoon bij horen. 'Bezint eer ge begint' is voor geen van ons van toepassing helaas, je kunt maar proberen en er het beste van maken. Ik ben 'stiefmoeder' - tussen aanhalingstekens want ik voel me geen moeder en zij hebben er al één! - in een gezin met twee jongens. Dat gaat over het algemeen heel goed. Maar natuurlijk niet altijd.

Waar ik me aan kan storen is de vanzelfsprekendheden, om het met een mooi woord te zeggen. Ik kom dat hier veel tegen. Er wordt zoveel verwacht van stiefmoeders, dat ze alles begrijpen, zich overal bij neerleggen, zich altijd aanpassen, klaar staan voor kinderen die niet van hen zijn. Hadden ze mij gezegd hoe moeilijk het is, zelfs als het heel goed gaat, dan was ik er misschien niet eens aan begonnen. Wat niet wil zeggen dat mijn partner het niet waardeert. Maar er zijn nu eenmaal dingen die hij niet ziet als een inspanning, en ik wel!

Ik ben bij hen gaan wonen, want ja, dat was het gemakkelijkst. Eigenlijk wilde ik dat we samen naar iets nieuws gingen, maar dat lukte niet meteen en ik was toch al altijd bij hen. Goed idee, dacht ik zelf. Tot het zover was. Het is inderdaad nooit jouw huis, zoals iemand schreef, en ook ik moet voor elke verandering vechten (heel vermoeiend). Daar heb ik me bij 'neergelegd'.

En nu is het communie van de jongste. Dat betekent: vader en moeder, communicant en broer allemaal voor in de kerk. En ik mag ergens achteraan een plaatsje zoeken. Ik vind dat een vreselijke gedachte, voel me enorm buitengesloten. Toen ik mijn vriend daar over aansprak kreeg ik te horen 'Dat wist je toen je met mij begon!' Hij bedoelde het niet slecht, maar ik WIST HELEMAAL NIETS! Hij zegt ook dat het een feest moet zijn voor zijn kind. Natuurlijk, daar ben ik het mee eens. Maar die gevoelens, die kun je toch niet wegdringen.

Om het allemaal nog erger te maken betekent die fijne communie ook meteen de gelegenheid voor alle familie van de kant van moeder (ex) om aanwezig te zijn, met het gevolg dat ik me nog minder goed zal voelen. Gelukkig is het feest achteraf alleen voor de kant van de papa. Kent iemand van jullie dat gevoel, dat je vroeg of laat telkens opnieuw aan de zijlijn staat, dat je toch altijd een beetje de buitenstaander blijft?

Soms bedenk ik me somber dat ik de dingen heel anders had moeten aanpakken, me niet had moeten laten opslorpen in een gezin dat het mijne niet is. Maar ik weet ook dat we dan waarschijnlijk niet meer bij elkaar zouden zijn. Het is overal wel iets, dat besef ik maar al te goed. Maar ik vind dat er meer begrip zou moeten bestaan voor de moeilijke positie waarin stiefvaders en -moeders kunnen terechtkomen ondanks al hun goede bedoelingen. Ik mag van geluk spreken, ik kan goed praten met mijn vriend en de kinderen hebben mij graag.

Maar soms wil ik toch even mijn hart luchten. Vandaar ...

Veel groetjes en sterkte aan iedereen, Evelien

40.9. Reactie op 'aan de kant staan'

Dag Evelien,

Je verhaal vind ik heel herkenbaar. Wat ik me afvraag is: Wil je zelf geen kinderen? Of wil je vriend dat niet meer? Ik zit in ongeveer dezelfde situatie, alleen woon ik nog niet samen. Dat houd ik ook bewust een beetje af omdat ik niet in de situatie terecht wil komen die jij schetst. Misschien dat het er in de toekomst wel van komt maar dan inderdaad in 'iets nieuws', ondanks dat mijn vriend het prima naar zijn zin heeft in zijn huis en daar eigenlijk (nog) niet weg wil. Ik ben voorlopig in elk geval blij dat ik nog mijn eigen plekje heb als het me allemaal wat teveel wordt..

Ik denk dat als je samen ook een kindje hebt dat het dan allemaal heel anders is. Dan heb je ook 'iets van jezelf'. Daar ben je dan in elk geval niet steeds de derde partij maar speel je zelf de hoofdrol. Bij ons zit dat er helaas niet in want mijn vriend wil geen kinderen meer. Ben benieuwd hoe dat bij jou is..

Groetjes! Betje

40.10. Aan de kant staan

dag Evelien,

Ik ben een stiefmoeder van twee lieve jongens over het algemeen gaat het heel goed hier op uitzonderingen na het grootste probleem voor mij is hu echte moeder die nog steeds niet accepteerd dat ik nu hun stiefmoeder ben, ze doet er alles aan om het mij moeilijk te maken ze praat slecht over mij geeft vervelende briefjes mee en heeft zelf een keer toen mijn man en ik de kinderen voor het weekend gingen halen mij en mijn man mishandeld, en er wordt door de politie niks mee gedaan.

Ik heb nu veel problemen hierdoor en kan niet meer genieten van de weekenden met de jongens ik zie er tegenop als ze komen voornamelijk omdat er veel gezeur mee komt van hun moeder af dus ons weekend begint meestal met discussie en oplossen van problemen tegen de tijd dat het weer lekker loopt gaan ze weer naar huis.

Ik hou ontzettend van mijn man en kwets hem ook als ik weer moeilijkheden heb met het weekend hij voelt zich ertussen staan en kan als vader geen juiste oplossing vinden voor dit probleem ik ben een meid van 26 en had dit niet helemaal voorzien dus stiefmoeder zijn is echt niet makkelijk en zeker niet met een ex die je het leven zuur maakt ik hoop dat er iemand is die dit herkend en die mij wat tips kan geven om misschien wat meer te kunnen genieten van het leven want op dit moment wil ik vaak alleen maar vluchten en niet voor mijn man of zijn kinderen maar wel voor alles wat het stiefmoederschap en zijn ex met zich meebrengt.

Groetjes Mariska

40.11. Geen tijd meer voor elkaar

Ik ben een moeder van 2 dochters van bijna 2 en 5 jaar, ik ben getrouwd, en heb 3 stiefzoons van 16, 18 en 21 jaar, de jongste van 16 jaar woond bij ons, en de andere 2 zijn er haast ieder weekend. Ik krijg het hier zo benauwd van dat ik zin heb om ook inderdaad te vluchten in de weekenden.

Ook heb ik moeite met kleine en grote kinderen. Dat gaat moeilijk samen, de kleintjes liggen op bed en dan zijn de grote kinderen die op de bank zitten tot een uur of 11 voordat ze gaan stappen, vervolgens laat thuiskomen, en dan maar hopen dat de kleintjes niet wakker worden. Tegen de tijd dat zij uit gaan, gaan wij naar bed, heb je dus nooit tijd samen.

Graag had ik gezien dat ze om het weekend naar hun moeder gingen maar daar hebben ze geen zin in, en mijn man zegt: ik kan ze de deur niet wijzen. Op deze manier kan ik net zo goed op mezelf wonen, zover ben ik al. Mijn man heeft ook nog eens een hobby (jagen); dit is haast iedere zaterdag de hele dag. En dan komen dus alle zorgen op mij terecht, ik ben het eerlijk gezegd een beetje zat.

Mirjam

40.12. Geen tijd

Misschien een tip. Mijn ouders hebben de regel: na 10 uur 's avonds is de huiskamer voor hun, dan kunnen ze aan hun huwelijk werken.

Heleen

40.13. Aan de kant staan

Evelien, neem de ruimte in. Dat kun jij zelf doen, naast de liefde voor zijn kinderen heb jij ook jouw plek nodig. Ook bij de communie. Uitgangspunt; kinderen dienen niet de dupe te worden, prima, maar ook jij hebt je plekje nodig!

succes Dolores

40.14. Reactie op "aan de kant staan"

Hoi Evelien,

Ik zit al een tijdje op internet te surfen en heb zelfs een boek gekocht om herkenning te lezen en krijgen voor het leven waar ik in zit. En steeds is het verhaal wel weer een beetje anders dan het mijne. Jouw verhaal is daarentegen heel herkenbaar voor mij. Ik heb een hele fijne relatie met mijn vriend. Hij heeft twee kinderen van 9 en 15 jaar, ik heb zelf geen kinderen maar wel een kinderwens en gelukkig heeft hij die ook. Daar zitten onze problemen dan ook niet.

Het gaat meer om de situatie: Ook ik ben bij hem ingetrokken omdat dat toen makkelijker was. Nu, 3 jaar later, heb ik nog steeds vaak het gevoel dat dit mijn huis niet is. Als we samen zijn valt dit eigenlijk wel mee en gaat het eigenlijk heel goed. Maar zodra zijn kinderen er zijn, voelt het veel minder als mijn huis. Ik heb af en toe het gevoel dat ik zijn leven in gestapt ben met zijn kinderen en zijn huis. Ik breng daarin niets mee. Dat voelt af en toe ontzettend leeg. Ik heb een fijne band met zijn kinderen, maar kan me soms ook ergeren.

Verder heeft mijn vriend een dominante ex die nog altijd heel overheersend is in ons leven. Ik voel me soms erg alleen staan en opgejaagd door zijn ex. Ik word al misselijk bij de gedachte dat als zijn kinderen ooit gaan trouwen dat zij dan samen voorraan zitten en als ze kinderen krijgen dat zij dat gevoel van opa en oma dan samen beleven. Ik weet dat ik er zelf voor kies, maar je weet echt niet van tevoren wat het allemaal met zich meebrengt. En als je eenmaal van iemand houdt, stap je er echt niet zomaar uit. Ik doe er echt mijn best voor, maar soms is het echt even teveel...

Sterkte!
Groeten Melanie

40.15. Hekel aan

Karin, je hele verhaal is herkenbaar. Ik trouwde met een lieve man met kinderen. Ze vonden het helemaal niks, dat we gingen trouwen, dat ik erbij kwam wonen... alles niet.

Toen we vertelden na een jaar dat we een kindje verwachtten, brak de hel los (vooral bij de tweede en derde zoon toen 18 en 15). Gillen, schreeuwen, weglopen, vloeken, roepen dat het kind toch dood zou gaan, dat ze het onder de auto's lieten lopen, of zijn kar voor een vrachtwagen duwen.

Ik haatte ze, en was intens verdrietig omdat wij ons kindje zo graag wilden (en mijn eerste huwelijk van 10 jaar net als jij vanwege eerste man kinderloos was). De situatie verbeterde niet en nu 3 jaar later is het nog niet heel gezellig. Ik zwijg knul 2 en 3 dood.

Zijn vader vindt hem ook een klootzak, maar ja, blijkbaar heeft manlief ook de moed niet om hem op straat te schoppen. Ik ben zeer alert of het goed gaat met mijn kindje. Needless to say dat die stiefkinderen NOOOIT alleen mogen zijn met hun half-broertje.

Miep

40.16. Re: hekel

Hallo Miep,

Dank je voor je reaktie Fijn om te weten dat ik niet de enige ben. Op mijn verzoek is mijn "verhaaltje" van de website gehaald. Ik meende alles wat ik had geschreven maar het was niet genuanceerd, en omdat je niet weet wie het leest, kan het eventueel problemen opleveren helaas.

Gek genoeg wordt je als "stiefmoeder" toch altijd als schuldige aangewezen ook al doe je nog zo je best. Je moet met alle partijen rekening houden, ook met de o zo zielige kinderen, maar als iedereen jou kapot maakt met hun gedrag, houdt niemand rekening met jou.

Ik zal zeker proberen de kinderen niet alleen met mijn dochtertje te laten. Maar het moeilije is dat mijn vriend zo graag wil dat we een groot gezin vormen, en daarom laat hij achter mijn rug om zijn andere kinderen wel alleen met mijn dochtertje. Ik baal daar enorm van en sta voortdurend op scherp.

Hopelijk wordt alles ooit nog wat beter. Voor jou ook veel succes met alles!

Karin

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Mag ik mijn broertje zien?

  1. Mag ik mijn broertje zien?
  2. Ik mag mijn zusje niet meer zien
  3. Hoe los je opvoedingsverschillen op?
  4. Tijd brengt raad?
  5. Reactie op Tijd brengt raad
  6. Vaders
  7. Reactie op "vaders" van Dorien
  8. Aan de kant staan
  9. Reactie op \'aan de kant staan\'
  10. Aan de kant staan
  11. Geen tijd meer voor elkaar
  12. Geen tijd
  13. Aan de kant staan
  14. Reactie op "aan de kant staan"
  15. Hekel aan
  16. Re: hekel

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.