Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

19. Vriend is truckchauffeur

Mijn naam is Carine, zelf heb ik 2 kinderen, een zoon van 16 en een dochter van 18. Mijn vriend heet Ronny, hij heeft ook twee kinderen, een zoon van 16 en een dochter van 12. Om de veertien dagen komen zijn kinderen in het weekend naar ons toe, evenals de helft van iedere vakantie.

Mijn vraag is: Mijn vriend is truckchauffeur, dus door de week nooit thuis. Onder de vakanties komen zijn kinderen dus ook naar ons. Ze komen ook als Ronny moet werken. Nu gaan jullie misschien boos op mij zijn maar toch wil ik héééél graag jullie raad. Er is nooit aan mij gevraagd of ik het wel aankan met vier kinderen (pubers), als ik er tegen Ronny over begin zegt hij dat ik zijn kinderen niet accepteer!!

Mij begint het steeds meer en meer tegen te steken dat zijn kinderen komen, ook omdat mij niets gevraagd wordt, ook omdat ik het persoonlijk niet aankan met vier kinderen (had anders zelf wel 4 kinderen gezorgd). Ik heb drie jaar geleden een pijnlijke scheiding meegemaakt en daardoor sta ik psyschisch niet meer zo sterk in mijn schoenen, maar gelukkig is er stilletjes aan wat beterschap, maar 4 is mij echt te veel!! Mijn vriend kan ook onmogelijk verlof nemen tijdens de perioden dat zijn kinderen bij ons zijn (door de week, bij vakanties), hij kan ze ook niet meenemen trouwens dat willen zijn kinderen zelf ook niet!!

HELP wat moet ik doen????

Carine

19.1. Hou vol

Ik kan jouw situatie wel begrijpen. Ik maak dit idem dito mee. Mijn man moet ook werken als zijn kinderen hier zijn, maar daarentegen zorgt hij ook goed voor mijn twee kinderen. Die van mij zijn 10 en 7 en van mijn man zijn ze 8 en 9.

Het is zwaar, maar je moet jezelf wel beschermen en duidelijk je grenzen stellen. Nu wonen ze allemaal fulltime bij ons en dat gaat niet altijd over rozen. Maar we moeten geven en nemen en ik krijg ook wel eens te horen: "jij bent mijn moeder niet." Dan zeg ik: "je hebt gelijk maar ik zorg voor jullie dus moeten jullie ook naar mij luisteren'"

Het ergste van alles vind ik nog steeds die hoeveelheid aan wassen en strijken en boodschapppen doen. 's Avonds ben ik stuk, want ze hebben alle vier aandacht nodig en ik doe mijn best om dat zo eerlijk mogelijk te verdelen, hoe moeilijk dat ook is.

Hou vol, jullie kinderen zijn al groot en kunnen toch ook meehelpen in huis? Het kan ook heel gezellig zijn, laat ze merken dat je er niet alleen maar bent voor het huishouden maar ook voor de gezelligheid! Ik kan het ook niet altijd aan, je hebt toch een verleden dat aan je blijft knagen, en door zoveel kinderen weinig tijd samen. Probeer dat de kinderen niet tussen jullie in gaan staan, anders gaat je relatie stuk. Geniet ook samen van de mooie dingen in het leven. Jij bent heel belangrijk, als jij er nu niet was voor hen, dan konden de kinderen toch ook niet thuis komen. Denk ook aan hen en aan de andere kant bouw je zo ook een relatie op met zijn kinderen.

Ik adviseer een ding: blijf veel praten ook met de kinderen, dat is echt het beste. Wij hebben een keer per week een praatuurtje, zo dat we alles op tafel kunnen gooien wat wel en niet leuk gaat en hoe we dat dan het beste moeten oplossen. Het is net als een bedrijfje, soms moet je vergaderen en dat is goed. Probeer het maar, dan valt er ook een stuk spanning van je af en zullen de kinderen je ook beter begrijpen.

Veel succes,
groetjes Karin

19.2. De derde

Ik kan me wel iets voorstellen bij je verhaal, meestal wordt er niets aan je gevraagd ivm. afspraken over wanneer de kinderen komen of niet. Ik heb toch altijd het idee dat ik de derde op de achtergrond ben, die er niet zo heel veel toe doet. Plus voel ik me schuldig omdat hij wel mijn kinderen mee opvoedt en ik vind eigenlijk dat ik dat dan ook zou moeten doen. Maar ik moet zeggen, de tijd maakt alles beter. Het kind wordt ouder, je gaat ervan houden en je leert aanvaarden dat je in dit geval de derde bent.

Veel sterkte Astrid

19.3. Niet om gevraagd

Dag Carine,

Ik vond je verhaal zo herkenbaar dat ik er toch even wil op reageren. Ook wij zijn sinds een jaar een nieuw samengesteld gezin. Ik heb drie kinderen die constant bij mij zijn en mijn vriend heeft een adoptiezoontje die in co-ouderschap week om week bij ons verblijft. Mijn vriend werkt in ploegen, wat betekent dat ik de uren dat de kinderen thuis zijn altijd alleen met hen ben. Dat is iets waar ik ook niet om gevraagd heb en ik zit vaak met gewetensproblemen daarin. Want hij aanvaardt moeiteloos mijn drie kinderen maar zijn zoontje heeft zo een dubbel gezicht dat ik het er vaak moeilijk mee heb als hij hier is. Hij legt alles anders uit en haalt me het bloed onder de nagels vandaan soms. Langs de andere kant wil ik ook niet altijd tegen hem zeuren.

Het resultaat is dat ik in die weken dat Yannick hier is met spanningshoofdpijn rondloop omdat hij door zijn zowel lichamelijk als mentale achterstand ook veel meer aandacht vraagt. En dat is mij ook niet op voorhand verteld want ze wisten het niet en het is pas door hem te vergelijken met leeftijdsgenoten en hem te laten testen dat dit werd ontdekt net toen hij hier woonde.

Vandaag was zo een dag dat ik het helemaal niet meer zag zitten en het kan hoog zitten hoor. Zozeer dat ik er graag een apart onderwerp (zie Een soepele integratie?, Nell) zou van maken op deze site.

Heel veel liefs,
Dominique

19.4. Er heel duidelijk voor uitkomen

Mijn man is ook chauffeur. Hij rijdt op het buitenland en is ook bijna nooit thuis. Ik kan me het probleem heel goed voorstellen.

Zelf heb ik gelukkig geen problemen, met de opvang van de kinderen (zoon: 23, dochter: 21 en zoon: 8). De twee oudsten, hebben een andere vader.

Het probleem is, dat je als vrouw van een trucker vaak overal alleen voor staat. Bij mij is dit mijn eigen keuze geweest, maar jij hebt er 2 kinderen bij gekregen. Dat is op zich niet het probleem, maar het was geen keuze van jullie allebei.

Wel moet je samen voor de kinderen zorgen, als je bij elkaar wilt blijven. Ik denk dat je vriend, bij zijn werkgever duidelijk zal moeten maken, dat als zijn 'eigen' kinderen naar hem toe komen, het ook erg handig is, als hij zelf thuis is. Ook voor de kinderen een stuk duidelijker.

Tevens denk ik, dat je heel duidelijk er voor uit moet komen, dat je het zelf niet aan kan. Niemand schiet er iets mee op, als jij in de problemen komt. Jij zelf wel het allerlaatst.

Ik weet, dat werkgevers in de transport-sector er vaak geen rekening mee houden, dat de chauffeur nog een prive-leven heeft. Maar als de chauffeur er zelf van door drongen is, dat het anders thuis fout loopt en hij voldoende druk uitoefent op zijn werkgever, dan kunnen er goede afspraken gemaakt worden.

Heel veel sterkte bij deze strijd, want ik weet dat dat veel moeite kost.

Joke

19.5. Het blijft moeilijk

Hallo Carine,

Dit is denk ik een heel moeilijk geval, je wist natuurlijk dat je vriend kinderen had en dat die regelmatig zouden komen. Of was dit niet zo toen hij nog niet met jou samen was? Hoe deed hij het dan als hij moest werken of in de weekenden dat zijn kinderen zouden komen?

Aan de andere kant denk ik dat je toen misschien dacht dat je het wel aan kon en dat het je nu heel erg tegenvalt, heel begrijpelijk hoor! Maar het blijkt nu dat jij die zorg vooral in de vakanties als hij er niet is niet aan kan, kunnen ze dan niet gewoon bij hun moeder blijven? Hun vader is er toch niet, en jij zit er niet op te wachten. Maar ook is het zo dat het toch niet meer echt kleine kinderen zijn, ze kunnen zichzelf toch ook redden?

Ik zou gewoon mijn eigen dingen blijven doen en duidelijke afspraken met de kinderen maken over wat er van ze wverwacht wordt. En ze moeten rekening met jou houden, jij kan het niet aan en de situatie wordt er niet beter op als hun vader een overspannen vrouw thuis heeft zitten. Je vriend wil graag zijn kinderen zien en zal daar dan toch tijd voor moeten maken, er is vast wel iets te regelen meestal kan er meer dan je denkt. Mijn ex kon vroeger nooit een weekend vrij hebben, om zijn werk, maar nu we gescheiden zijn, kan hij wel om het weekend vrij zijn en heeft hij tijd voor zijn kinderen. Het kan dus toch wel en een werkgever is best bereid om daarin mee te denken.

Ik vind het van je vriend niet eerlijk dat hij zegt dat je zijn kinderen niet accepteert, waar baseert hij dit op? Dat je het niet aankan? Dat je niet een goedkope oppas bent die de kinderen bezig houdt terwijl hij kan werken? Het zijn zijn kinderen toch zeker? Je hebt voor hem gekozen en hij had geen kinderen in huis, anders had je misschien wel afgehaakt als je ook voor zijn kinderen zou moeten zorgen.

Het blijft moeilijk hoor Carine, ik hoop dat je een oplossing vindt. Heel veel sterkte in de toekomst, en zorg ten alle tijde voor jezelf, als het jezelf goed gaat dan gaat het je naasten ook goed. Kies voor jezelf en dan zie je wel wie daarin mee gaat.

Hilda

19.6. Wel aan jezelf blijven denken!

Beste Carine,

Je hebt helemaal gelijk dat je er het beste van wilt maken, ook juist t.o. jouw partner en (zorg-)-vader, maar vergeet niet dat er een omgangsregeling bestaat tussen hem en zijn kinderen, niet tussen zijn kinderen en jou!! Jij hoeft niet alles te accepteren, je hebt een hoge verantwoordelijkheid in jullie samengestelde gezin, zeker omdat er nog meerdere kinderen bij betrokken zijn, ook jij hebt een hoge prioriteit!!

En waarom alles ten koste van jou als hij er toch geen weet, danwel 'baat' bij heeft, dat zijn kinderen in jullie huis rond banjeren als hij er zelf niet eens is?! Is het niet nog steeds zo dat jij nooit een moederrol als zodanig met die kinderen kan in(-be-)kleden omdat ze niet permanent bij jullie wonen?! Leg die verantwoordelijkheid dan ook niet bij jou neer! (of laat die dan ook geenzins bij jou leggen!)

Jullie moeten kiezen voor elkaar en het permanente gezinsgeluk, niet ten koste, maar zeer zeker ook niet alles ten gunste van zijn kinderen!!! Ook jij kan niet meer doen dan jouw uiterste best!!

Heel veel sterkte en geluk!

Jacqueline

19.7. Verwachtingen

Beste Carina,

Ik heb een gezin met zes kinderen. Al bijna negen jaar heb ik een relatie waarvan de twee jongste kinderen van mijn vriend en ik samen zijn. Ook hij heeft een gezin met drie kinderen uit zijn eerste huwelijk. Wij wonen niet samen door allerlei omstandigheden. Heel lang heb ik gehoopt dat dit eens toch wel zou gaan. Door onze leefsituatie ben ik erg veel alleen. Dit heeft me heel veel verdriet en twijfels gegeven omdat ik eigenlijk niet een vrouw ben die van alleen zijn houdt. Natuurlijk heb ik altijd de gezelligheid en de nodige drukte van mijn gezin zelf om me heen maar dat is toch weer niet hetzelfde als een arm om je heen en gezellig samen liggen als je naar bed gaat of op andere momenten van de dag

Jaren zijn inmiddels verstreken en ik ben heel erg veranderd door deze leefsituatie. Ik had van mezelf nooit gedacht dat dit allemaal zo zou verlopen. Ik kan wel boeken schrijven en ik ben vaak ook heel kwaad op mezelf maar ook op mijn vriend. Want in mijn hart had ik toch iets heel anders van onze relatie voorgesteld en daar is niets meer van overgebleven. De twee kleinsten hebben zo af en toe hier ook moeite mee: papa komt maar blijft niet. Misschien wil iemand hier ook over praten met een soortgelijke relatie.

Groetjes, treurwilgje

19.8. Voor treurwilgje

Ik zit op het moment in een latrelatie, samen 6 kinderen, en ben ook steeds verdrietig als we niet samen zijn. Maar of we ooit gaan samenwonen, ik weet niet of ik dat wel wil/kan.

Wil je mailen? Misschien kunnen we elkaar tips geven?

Groetjes,

19.9. Treurwilgje 2

Treurig wilgje,

Je hebt het over jaren, ik moet er echt niet aan denken. Ik woon in april'03 een jaar in mijn eigen huis omdat het niet meer ging.

Mijn partner heeft 5 kids waarvan er 4 om het weekend komen. Een lang weekend beginnende vrijdagavond 18.00 uur tot zondagavond 20.00 uur.

Ik heb dit het eerste jaar na de scheiding volgehouden en toen moest ik een eigen stek hebben. Ik voelde me een vreemde in huis wanneer de kinderen er waren. De jongste is autistisch en heeft ook nog eens 7mnd in crisis bij ons gewoond.

Het werd me allemaal teveel. Echter nu ik op mezelf ben gaan wonen, 60km verderop. Ik had teveel negatieve gevoelens in die streek. Nu gaat het voortreffelijk met de kids, het konden de mijne zijn bij wijze van spreken, vreemd hoe het kan lopen in het leven he.... Tja en nu voel ik me ook ernstig eenzaam en vraag me af of ik dit wel had moeten doen?

Inmiddels heb ik ook een baan hier in de buurt gevonden die ik echt wel dien te houden, dus dat maakt alles heel complex.

Daar komt bij dat mijn vriend helemaal niet hier over wil praten omdat hij zelf nog lange niet alles op rij heeft staan.

Kun je me nog een beetje volgen ? Treurwilgje, ik voel me denk ik soms net zo als jij. Als je om je heen kijkt zie je de leuke dingen wel maar als je diep van binnen voelt, kruip je het liefst weg in een hoekje en kun je wel uren janken... Is dit nou wat ik in mijn leven gewild heb?

Een vent die niet iedere nacht in mijn bed ligt zodat ik er tegenaan kan gaan liggen. Ik weet nooit precies wanneer hij er is en voor hoelang. Door mijn onregelmatige werk, zie ik hem dan misschien enkele uren op 4 achtereenvolgende dagen achter elkaar en dat voelt voor mij ernstig te weinig.

Ik heb het gevoel dat ik nergens deel van uit maak. Ik wil ergens bij horen waardoor ik een soort "warmte" om me heen zou kunnen bespeuren of zoiets. In ieder geval verlang ik me dood naar een andere situatie. Zeker nu het met de kinderen heerlijk gaat.

Ik heb nu aangeboden om deze zomervakantie ze 3 weken te "nemen" en dat we dan eens gek doen door 2 weken naar zuid-frankrijk te gaan. Lijkt me heel gezellig worden nu ze me voor een groot gedeelte hebben geaccepteerd.

Het enige waar ik echt bang voor ben, dat ik voor zeurpiet word uitgemaakt en dat de ex waar hij regelmatig contact mee heeft, weer dichterbij komt te staan. Mijn partner verwacht namelijk dat ik op een leuke manier met zijn kinderen dien om te gaan. Hij onderschat de zwaarte hiervan. Ik was 25,5 jaar toen me dit allemaal overkwam. Ben nu 28 jr maar ben 10 jr ouder geworden ter lering en vermaak....

Ik hoop dat je me mailt. Samen voelen we ons eenzaam, dus toch niet alleen.


19.10. Samengestelde gezinnen

Hoi,

Kan me jouw situatie voorstellen. Er is weinig begrip over het algemeen wanneer je hertrouwt met iemand met kinderen. Zit in dezelfde situatie, ongeveer. 3 eigen kinderen 2 erbij, totaal 5. Ze zijn altijd bij mij en mijn man is ook vrachtwagenbestuurder. Zou clubje willen oprichten over de algemene problemen dat dat met zich mee kan brengen.

Ben 30 en moet iemand van 16 opvoeden omdat de ouders er nooit zijn. Viel tot nu toe mee. De tijden zijn gekeerd, de tienertijd is begonnen en daarmee ook de gepaarde kuren. Voel me te jong om altijd thuis te blijven tot oudste terug is van op stap gaan. En financieel is het een zware dobber omdat de moeder niets betaalt. Ben de goedkoopste oppas en poetsvrouw die je maar kan vinden; dat gevoel heb ik erdoor gekregen.

Alhoewel mijn man en ik nog dolverliefd zijn, is het voor hem kwetsend om mijn problemen uit te leggen. Het zijn toch zijn kinderen en hij gaat toch voor ons werken dus waarom klaag ik? Help! Stel je maar eens voor dat je straks terug met de ex aan tafel zit omdat hun kinderen hen kiezen als peter of meter voor hun pasgeboren spruit: ik moet er niet aan denken!

groetjes, Ann

19.11. Oppas

Ook ik voel me af en toe een oppas voor zijn kinderen. Mijn kinderen wonen bij ons permanent. Mijn vriend past 2x per week op, dan sport ik. Zijn kinderen komen elk weekend. Als mijn vriend dan een avond weg moet in het weekend, verwacht hij van mij dat ik op de kinderen pas. Ik vind dat hij thuis moet zijn als zijn kinderen er zijn. Hij kan in door de week uitgaan als hij dat wil, maar als zijn kinderen er zijn moet hij zijn verantwoording nemen. (Uitzonderingen daargelaten natuurlijk). Dit geeft bij ons veel strijd. Hij wil de kinderen elk weekend zien, maar wil ook daarentegen uit kunnen gaan. Ik vind dit niet eerlijk! Ook ik heb 's weekends na een week werken behoefte aan ontspanning en zit dan niet te wachten op oppassen op 4 kinderen (die niet luisteren willen).

Ik hou erg veel van mijn vriend en hij heeft ontzettend veel goede eigenschappen. Alleen hierover hebben wij vaak ruzie.

Groetjes, Iris

19.12. Reactie op "mijn vriend is truckchauffeur"

Hallo Carine,

Wat ik me afvraag is hoe jouw vriend dit zou hebben opgelost indien jij er niet geweest was. Zouden die kinderen dan bij zijn ex zitten? Heeft zijn ex een baan? Ik zou het heel duidelijk zeggen tegen hem dat jij dit niet meer aankunt en eventueel een huisarts inschakelen. Het gedrag van je vriend komt mij erg egoïstisch en gemakzuchtig over. En weet je, als jij instort straks hebben jullie geen van allen meer iets. Dan hebben jouw kinderen niets meer, dan kunnen zijn blagen niet meer komen en heeft hij ook niets meer aan je.

Sterkte, Marieke L.

19.13. Rustig aan

Beste Carine,

Het is zo heel begrijpelijk, je hoeft je niet te schamen. Ik weet wat je bedoelt. Ik begrijp heus wel dat het te veel is. Maar nu even te puntjes op de I. Ik vind persoonlijk (je man is de hele week weg, jij bent ook alleen dan met je eigen kinderen) Nu dan heb je je handen vol, toch ? Om het kort en bondig te houde, ik vind dat wanneer zijn kinderen komen HIJ aanwezig moet zijn. Het zijn zijn kinderen en wanneer zij komen en jij staat er alleen voor, dat vind ik niet goed. Hij is de vader en als hij er is en jullie zijn met z'n allen dan hoort HIJ er bij te zijn. Het is toch logisch dat het je dan te veel wordt. Tuurlijk kan het een keer gebeuren dat de kinderen van je man komen en jij bent er maar ik vind zelf dat het dan geen gewoonte moet worden. Als de kinderen komen komen ze eigenlijk voor hun vader en niet voor jou. Begrijp je wat ik bedoel ?

Het zijn zijn kinderen, prima verder, maar ze hebben een eigen moeder en als jouw man werkt of er niet is vind ik dat ze dan thuis moeten blijven bij hun eigen moeder want als hij jou niet had zag hij ze ook niet. Dat is mooi makkelijk. Dus, je moet het zelf weten, maar om zelfbescherming enz moeten jullie samen aanwezig zijn als zijn kinderen komen. Samen sta je sterk. Alleen niet altijd. Ik weet hoe moeilijk het soms is. Als je gelooft wens ik je Gods onmisbare zegen toe. Als je niet gelooft hetzelde.

Succes maar blijf nuchter en wees duidelijk. Marja

19.14. Verkeerde man

lieve Cariene,

Ben je er nog steeds niet achter dat, helaas voor jullie, dit niet de match is! In het leven deel je alles, de lusten maar ook de LASTEN!

Ben

19.15. Herkenbaar

Ik ben een vrouw met 4 kinderen en mijn vriend heeft er 2 die bij hem wonen. Vooral zijn knul is een hele aparte. Hij haalt het bloed onder mijn nagels vandaan, en heeft het erg achter zijn ellebogen. Gek word ik ervan, en mijn kids ook. Hij trekt altijd een sagerijnig gezicht, en bepaalt de hele sfeer. Mijn vriend heeft het niet door. Maar als het zo doorgaat, ga ik bij hem weg. Met zo'n kind hebben wij geen leven. Jammer hoor, zijn vader is een schat en zijn dochter ook.

Shirley

19.16. Goedkope oppas

Hallo,

Als ik dit allemaal lees, besef ik dat ik niet de enige ben met dat probleem! Ik voelde me er schuldig over dat ik zulke rare gedachten had.

Ik heb mijn vriend een 2-tal jaren geleden leren kennen. Ik had zelf geen kinderen hij twee een meisje van 4 en een zoon van 6, nu onder tussen al 6 en 8.

Ik dacht in mijn verliefde fase dat ik dit allemaal aankon, maar niets is minder waar!

We hebben nu zelf een zoontje van 11 maanden samen, en als de weekends dat zijn kindjes komen aankomen, wordt ik al nerveus!

Ik kan dit echt niet aan. Ze doen niets, ruimen niet op, kijken enkel tv, ze lusten niets van eten dat ik klaar maak, echt frustrerend. Mijn vriend verbiedt hen niks, het is altijd ik die moet zeggen wat ze wel en niet mogen, ik kan dit niet meer aan.

Ik zie hem doodsgraag, maar op sommige momenten durf ik soms denken om er een punt achter te zetten. Hij beslist soms zonder mijn weten dat de kindjes soms een dag meer komen, omdat hij ze perse wil zien, ok ik begrijp dit, maar ik geniet ook graag van mijn gezinnetje met drie?! Is dit dan zo abnormaal?

Wat moet ik beginnen? Kan iemand me raad geven?

Bo

19.17. Extra zekerheid

Hallo Bo,

Je zegt dat je dit het niet meer aan kan. De kinderen van je man zijn 6 en 8 jaar oud en jouw kindje is 1 jaar oud. Natuurlijk kun jij kinderen van die leeftijd aan. Je moet alleen niet alles over laten aan je man. De kinderen komen bij jou en je man en jij voedt jouw kindje op.

In de weekenden heb je die andere twee erbij. Geen probleem. Natuurlijk ruimen kinderen van die leefijd niks op. Dat is normaal. Dat moeten ze leren van hun moeder en van jou. Dat komt echt wel goed.

Probeer de kinderen zoveel mogelijk als eigen te zien. Ook al is hun echte moeder in de buurt, voor kinderen geeft dit extra zekerheid. Jouw gezin heeft echt niks te lijden van deze extra aandacht voor de kinderen uit je man's eerste huwelijk.

Lizette

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Vriend is truckchauffeur

  1. Hou vol
  2. De derde
  3. Niet om gevraagd
  4. Er heel duidelijk voor uitkomen
  5. Het blijft moeilijk
  6. Wel aan jezelf blijven denken!
  7. Verwachtingen
  8. Voor treurwilgje
  9. Treurwilgje 2
  10. Samengestelde gezinnen
  11. Oppas
  12. Reactie op "mijn vriend is truckchauffeur"
  13. Rustig aan
  14. Verkeerde man
  15. Herkenbaar
  16. Goedkope oppas
  17. Extra zekerheid

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.