Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

22. Contact met vriendin van papa!!

Hallo,

Ik ben 34 jaar, gescheiden en moeder van drie kinderen van 2, 5 en 7. Mijn ex heeft een nieuwe vriendin en wil graag dat zij deel uit gaat maken van zijn leven met de kinderen. Ik heb hier grote moeite mee. Zijn vriendin is 17 jaar en ik voel er helemaal niets voor om mijn kinderen "over te dragen" aan zo'n jong meisje. Daarbij moet ik eerlijk toegeven dat ik het onverdraaglijk vind dat iemand anders zich met mijn kinderen gaat bemoeien.

Wie zit in een soortgelijke situatie? Ik doe mijn uiterste best om anders te denken en mijn standpunt te veranderen, maar ik kan het gewoon (nog) niet. Ik wil absoluut geen toestanden met mijn ex, ik wil gewoon "on speaking terms" met hem blijven en daarbij is hij een fantastische vader voor onze kinderen. Ik heb alleen het gevoel dat ik steeds degene ben die consessies moet doen.

Ik zou graag de mening van anderen hier over horen. Alvast bedankt!!!!!!!


22.1. Inderdaad wel een erg jonge vriendin

Hoi Rosa,

Ik geef je wel een beetje gelijk hoor, 17 is wel heel jong voor die nieuwe vriendin van papa, eigenlijk is hij nog strafbaar ook geloof ik. Mijn ex heeft ook een nieuwe vriendin en ik heb er niet echt moeite mee, ik vertrouw erop dat hij weet wat hij doet. En zolang als hij niet elke 14 dagen een ander heeft kan ik me er wel in vinden. Ik heb ook een nieuwe vriend en de kinderen wonen hier. Ik denk dat het voor mijn ex ook niet echt leuk was toen hij hoorde dat er een "nieuwe vader" bij hun moeder woonde. Ik denk dat je er nooit veel over te zeggen kan hebben als ex-echtgenoot(te), zolang ze zich gewoon gedragen. Misschien kan je juridisch advies over de leeftijd van deze vriendin bij je advocaat vragen. Sterkte ermee.

Yvonne.

22.2. Kan ook voordelen hebben

Hallo Rosa,

Helaas is er bij een scheiding een grote kans dat je partner een ander krijgt, die dus ook voor een deel verantwoordelijk wordt voor de opvoeding van je kinderen. Of die nieuwe vriendin nou 17 is of 30, voor jouw gevoel maakt dat niet uit. Het blijft 'onnatuurlijk'. Daar zal je echt aan moeten wennen. Voor je man geldt hetzelfde, als jij een nieuwe vriend hebt (krijgt).

Voor wat betreft de leeftijd kan ik me voorstellen dat je je ongerust maakt. 17 is ook erg jong. Je zegt dat de vader fantastisch is voor de kinderen. Dan mag je er op vertrouwen dat hij ze op geen enkele manier in gevaar zal brengen. Een vriendin van 17 heeft ook voordelen. Voor de kinderen is die leeftijd wat makkelijker te accepteren. Misschien is ze zelf ook wel gek op kinderen. En je kan het beter zo hebben dan dat je man met iemand samenwoont die de kinderen alleen maar als struikelblok zien.

Je kan aan de situatie zelf niets doen. Probeer voor jezelf het positieve er uit te halen en als je redelijk goed met je ex overweg kan geef dan aan dat je graag wilt weten hoe zijn vriendin met de kinderen omgaat. (Het is toch niet vreemd om als moeder te willen weten of ze het naar hun zin hebben).

Veel succes!
Groeten Desiree

PS. ik ben zelf gescheiden, heb 2 kinderen van 13 en 16 jaar. Zowel ik als de vader hebben een nieuwe partner en het gaat allemaal goed.

22.3. Reaktie

Ik begrijp helemaal wat je bedoeld, ik zit zelf met hetzelfde probleem te worstelen.

Had ook het idee dat ik oud (46, dochtertje is net 4) en volwassen genoeg zou moeten zijn om het te accepteren. Maar het idee alleen al dat ze gezellig vadertje en moedertje gaan spelen met haar, of nog erger dat zij aan mijn dochterje komt of er een band mee zou beginnen, daar word ik letterlijk beroerd van!

Ik dacht echt dat ik nobel genoeg zou zijn om het te accepteren, maar na een diepgaand gesprek met mijn psygologe blijkt het echt niet raar of vreemd of kortzichtig te zijn en is het mijn volste recht om het zo te voelen!

Dus helaas voor mijn man zal hij de relatie met zijn dochterje zonder inmenging van zijn nieuwe vriendin moeten doen, hij kan haar ten alle tijden ophalen en leuke dingen met haar doen maar niet samen met zijn vriendin en ook komt mijn dochtertje daar niet in huis. Mischien in de verre toekomst dat ik dat wel kan accepteren maar voorlopig nog niet en ik voel mij er nu ook niet meer schuldig over.

Ik hoop dat jij hier iets verder mee komt. Ik wens je ook heel veel sterkte,
groeten Riet

22.4. Vriendin van ex-man met 2 kinderen

Beste,

Ik ben een meisje van 26 jaar en heb sinds vorige jaar juli een relatie met maurice, 32 jaar. Hij heeft 2 kinderen van 7 en 5 jaar, die bij zijn ex wonen en 1x in de 2 weken komen zij een weekend bij ons logeren. Ik heb het er zelf als nieuwe vriendin van maurice heeeel moeilijk mee. Zij willen mij er "nog" niet bij betrekken en ik wil niets liever. Dat zou het voor mij een stuk makkelijker maken.

Ik zal nooit de plaats van hun moeder in kunnen nemen en dat wil ik absoluut niet! Het enige wat ik kan doen is mijn best, maar daar heb ik wel de steun van maurice en zijn ex voor nodig. Ik heb tenslotte nog nooit kinderen gehad en iedereen wil zijn kinderen anders opvoeden.

Mijn vriend en ik hebben daar ook regelmatig ruzie over. Hij begrijpt mij niet en ik hem niet. We hebben nu wel besloten om eens met iemand erover te praten. Als je advies hebt, dan geef me die a.u.b.

Groetjes Liane

22.5. Jonge vriendin

Het is heel begrijpelijk dat je moeite hebt met het feit dat je ex partner en vader van je kinderen een jongere vriendin heeft. Nu denk ik persoonlijk dat je voor jezelf twee dingen moet scheiden. Is het de leeftijd van de nieuwe vriendin waar je problemen mee hebt of is het het feit dat er überhaupt een nieuwe vriendin in het leven van je ex partner (en dus indirect in het jouw en zeker dat van je kinderen) is gekomen? Als je het antwoord op deze vraag voor jezelf duidelijk kunt formuleren kan je het ook implanteren.

Ik denk dat het verstandig is om met je ex partner te bespreken dat je het bijvoorbeeld prettig zou vinden haar eerst te leren kennen. Nodig beide een dagje bij je uit of onderneem iets met elkaar en de kinderen. Op die manier kun je bespreken en aanvoelen hoe de nieuwe situatie eruit gaat zien. Niet alleen voor jezelf en je gevoelens, maar zeker ook voor die van de kinderen. Ik denk dat het erg egoïstisch van je ex partner is om te eisen dat zijn jonge nieuwe vriendin contact opbouwt met jullie kinderen. Ze is nog erg jong en een relatie met een kind (wat zij nog is) houdt waarschijnlijk niet lang stand. Om je kinderen te beschermen tegen de consequenties van een steeds erg confronterende hechting-scheiding situatie, heb jij het recht om te eisen dat de contacten waar zijn vriendin bij is alleen plaatshebben als je erbij bent. Of dat hij zijn verantwoordelijkheden ten opzichte van zijn kinderen neemt en de omgangsregeling plaats heeft zonder zijn vriendin erbij.

Canim

22.6. Jou wordt niets ontnomen

Dag Riet,

Ik heb een paar vragen aan jou. In de eerste plaats; heb jij je dochtertje alleen "gemaakt" of was er ook de vader die het kind verwekte en haar zijn naam gaf en van wie je hield?

Vraag twee: heb jij jezelf op jouw leeftijd al helemaal afgeschreven voor een andere (lees nieuwe) relatie? Deze vraag stel ik omdat ik me afvraag hoe jij je zou voelen als jouw ex-man een dergelijke houding naar jou toe aannam.

Jou wordt niets ontnomen als jouw kind de vriendin van je ex aardig vindt. Die vriendin zal namelijk nóóit in jouw schaduw kunnen staan. Zo is de natuur. Maar als jij je opstelt zoals je nu doet is dat wel degelijk mogelijk. Je dochter zal stikken in de bezitsdrift die jij tentoon spreidt. En denk niet dat ik niet weet waar ik het over heb, want dat weet ik dondersgoed.

Mijn ex had al voor ik van het derde kind beviel een vriendin van 15(!), hij was toen 30 geweest. Uiteindelijk ben ik vertrokken (heb de scheiding aangevraagd) toen mijn jongste 5 jaar was. En 6 jaar lang heb ik de troep van haar uit mijn bed kunnen halen etc. Maar een feit is dat mijn ex vader was en dat goed deed. Dat het tussen hem en mij een rotzooi was, daarvan moet je de kinderen niet meer duperen dan ze al gedaan worden. Uiteindelijk is mijn ex getrouwd met zijn vriendin en (dit is best moeilijk om toe te geven) ze heeft het goed gedaan! Dat ze naar mij toe niet netjes hebben gehandeld is een ander verhaal.

Dus; wordt volwassen, gun jouw ex zijn dochter, het kind haar vader èn eventueel iemand anders erbij om aardig te vinden. Pak jezelf bij elkaar en ga door met leven en geniet van datgene wat je wèl hebt; (o.a.) je kind. Jou wordt echt niets afgepakt.

Zet 'm op! Sukses, Marieke L.

22.7. De vriendin van ...

Beste allemaal,

Ik lees hier zojuist deze reacties en wil toch even zelf reageren. Ik ben zelf zo'n 'vriendin van'. Allereerst wil ik toegeven dat het moeilijk moet zijn, zo'n wildvreemde die zich ineens komt bemoeien met je kinderen. Alleen is het helemaal niet bemoeien. Als je een relatie begint met iemand met kinderen, dan moet je driedubbel je best doen, want je moet een goede relatie hebben met hem, met hen en met haar.

En dat laatste, tja, daar staat niet iedereen voor open. Probeer je dat eens voor te stellen, hoe je je altijd voor 300% inzet, maar daar nooit iets voor terug mag verwachten. Want jij bent enkel partner van, geen ouder en dat is tenslotte onvervangbaar. Hoe je bij de belangrijke zaken (diploma uitreiking, plechtige communie, ziekenhuisbezoek), aan de kant staat, zelfs bewust wordt buitengesloten. Hoe je daarover je frustraties moet inslikken en ook veel onbegrip van je wederhelft moet ondergaan (hoe kunnen ze dat ook snappen). Hoe jij altijd de buitenstaander blijft, de dingen anders doet, een beetje 'raar' bent.

Vergeet dan ook niet dat er veel vanzelfsprekend wordt genomen, want je moet je wel inzetten, een band proberen opbouwen (de wederhelft verwacht dat namelijk wel), helpen met huiswerk en luisteren naar hun verhalen. Ik ben lelijke dingen genoemd door de ex van mijn vriend waar de kinderen bij waren, terwijl ik altijd neutraal was gebleven. En daarna moet je toch weer aan de deur gaan staan en vriendelijk blijven, want dat is het beste voor de kinderen. En iemand zei het hier mooi, waar ben je bang voor, iemand anders kan nooit een ouder vervangen, dat komt zelfs niet in de buurt. Dat zou ik persoonlijk niet eens willen.

Waarom moet iemand toestemming vragen om een band op te bouwen met het kind van jou en je ex? Is het niet belangrijker dat een kind zich goed voelt bij allebei de ouders, dat iemand zich wil inzetten voor jou kind? Het zal misschien hard klinken, maar ik vind dat een kortzichtige reactie. Is het niet eerder dat je iemand een band met je kind misgunt, dan dat je hem/haar wil beschermen?

Probeer je eens voor te stellen dat je in de schoenen van die andere staat, je kunt tenslotte maar hopen dat zij dat ook doet!

Veel groetjes en veel, heel veel bewondering voor alle mensen die zich inzetten voor de kinderen van anderen!

Essy

22.8. Wees duidelijk

Hoi...

Hier een reactie van "een beetje-mama", zoals mijn stiefdochter het zo mooi noemt. Ben dus stiefmoeder, maar vind dat raar klinken. Ook ben ik nog eens lerares, wat de zaken er soms ook niet makkelijker op maakt.

Na een tijdje wilde ik ook meebepalen hoe dingen gingen, daar is ook wel eens ruzie over geweest. Vaak begreep mijn vriend niet hoe ik me voelde. Het enige wat daar tegen helpt is steeds weer praten over hoe je je voelt en waarom de dingen zo gaan, ik heb ook wel eens een brief geschreven, met mijn gedachten erin, dat hielp ook.

Nu gaat het hartstikke goed, de kleine vindt het ook prima zo en ook de ex van mijn vriend is zeer tevreden. Laat niet over je heen lopen en wees duidelijk!

Fabienne

22.9. Sorry, mij wordt het te veel

Hallo,

het komt misschien wanhopig over maar het is ook zo. We zijn ong. 5 jaar samen, wonen 2 jaar samen en het gaat geweldig, tot zijn ex wat te mouwen heeft! Hij heeft 2 kinderen van 11 en 10, en ik ook twee van 11 en 9 (ze hebben vroeger samen in de klas gezeten en hebben altijd veel pret samen). Zijn ex is gaan samenwonen aan de andere kant van nederland wat om de twee weken veel reizen betekent en een hoop file.

Maar wij doen het elke keer, en de kinderen zeuren er ook niet over. Maar het probleem is dat zijn ex mij als een rivaal ziet, en is om alles zo ontzettend jaloers! Het was eigenlijk altijd al zo geweest, toen haar relatie een paar keer uit was stond ze voor de deur om met mijn vriend te praten. ze hoopte op een terugkomst, maar helaas ik was er al.

Ik hou ook van zijn kinderen en zij ook van mij tot grote ergenis van haar, want ik mag niets meer (kaartjes sturen, bellen, hun nagels knippen, enz.) ze wordt altijd maar boos en reageert dat af op de kinderen. Paar maanden geleden zaten we samen op msn maar die werd onder een of andere smoes gauw geblokkeerd. Maar de oudste dochter van mijn vriend deed het nog stiekem, wij hebben haar gewaarschuwd maar ze zei: "ik wil weten hoe het met jullie gaat". Ja en ze moest het bezuren, voor straf geen msn meer, alles verantwoorden wat ze schreef (dat kon ze nalezen) en een heel lang boze moeder! Nu, ja mijn vriend kreeg een brief met dreigementen over ontzegging ouderlijke macht en geen weekend bezoeken meer van de kinderen en hele lijst wat wel allemaal moet gebeuren en zo, en mijn en mijn kinderen noemt ze medebewoners. Volgens haar hebben de kinderen geestelijk zwaar maar weet je als ze bij ons zijn hebben ze grootste lol!

Ik kom tot conclusie dat er iets met haar niet in orde is, maar hoe nu verder?

gr. Jola

22.10. Contact met vriendin van papa

Hallo,

Op dit moment ben ik echt ten einde raad! Mijn vriend en ik kunnen gewoon niet samen zijn omdat zijn ex ons leven tot een hel maakt! Ze zijn nu al een aantal maanden gescheiden, daar hebben ze samen voor gekozen, en ik ben ook al een aantal maanden samen met hem, maar ze gunt hem totaal geen eigen en nieuw leven!

Ik ben 25 en hij is 41. Dat is al het eerste feit waar ze moeilijk over doet! Ze heeft zelfs waar de kinderen bij waren (8 en 10) gezegd dat papa een pedofiel is. Zoiets doe je toch niet tegenover je kinderen!! Ik heb zijn kinderen tot nu toe ook nog niet ontmoet omdat dat allemaal nog te moeilijk is! Als er iemand de allerbeste vader is ter wereld dan is het wel mijn vriend. Hij zou het niet aankunnen om ooit zonder zijn kinderen te moeten leven! En dat is waar zijn ex dus ook mee dreigt. Dat ze de kinderen van hem zal afpakken en dat hij ze dan nooit meer krijgt te zien, ook brainwashed ze hun totaal!

Maar op dit moment doet mijn vriend maar alles om haar rustig te houden. Terwijl zij hem dan precies heeft waar ze hem hebben wil! Dit weekend had ze zelfs uitspraken gedaan dat als ze mij ooit ziet bij hem dan gooit ze zijn ruiten in en zal ze mij vermoorden!! Nadat mijn vriend dat te horen had gekregen heeft ie me meteen naar huis gebracht en is ie alleen thuis gaan zitten voor het geval ze langs zou komen.

Het is nu al zover gekomen dat hij onze relatie wil beeindigen omdat hij mij niet wil kwetsen met deze hele situatie! Het kan toch niet zo zijn dat 1 persoon die zelf diep ongelukkig is andere mensen ook hun leven probeert te verzieken! Ik ben echt helemaal ten einde raad en hoop dat er mensen zijn die dit ook hebben meegemaakt en mij hun verhaal kunnen vertellen!

is er uitzicht op een toekomst voor hem en mij! En wat zouden wij eraan kunnen doen om bijvoorbeeld met de kinderen te praten!

En dan bedoel ik niet om op hun in te praten over hun moeder, maar over de hele situatie!

Ik ben zelf een kind van gescheiden ouders dus weet als geen ander hoe belangrijk het is om er voor te zorgen dat de kinderen gelukkig zijn! Ik snap echt niet hoe iemand zoals zijn ex de kinderen er zo de dupe van kan laten worden!

Ik hoop wat van jullie te horen!

groetjes, Lex

22.11. Contact met vriendin van papa:

Dag Lex,

Wat jij schrijft komt mij heel erg bekend voor. Ik ben inmiddels een jaartje samen met mijn vriend en hij is nu nog maar 1 maand officieel gescheiden, zij heeft een jaar lang alles tegengewerkt. Ze heeft de kinderen zo'n 3 maanden weggehouden bij ons, de kinderen mogen niet over mij praten. Ze noemt me een hoer en zegt dit tegen iedereen die ze maar tegen komt, ik heb een relatie met hem gekregen nadat hij al 3 maanden bij haar weg was, toch zegt ze tegen iedereen dat ik al 2 jaar met hem. Dit is echt vreselijk! Ze heeft zelfs de ouders van mijn vriend (die erg vermogend zijn) zover gekregen dat ze een detective bureau hebben ingeschakeld om mij helemaal kapot te maken. Helaas heb ik geen brandschoon verleden, heb geen makkelijke jeugd gehad en er is wel iets te vinden over mij ja, maar met welke reden geeft dit hun het recht om dingen uit mijn verleden uit te laten zoeken iets wat 12 jaar geleden was en nu niet meer?

He tis ongeloofelijk maar waar! Ze willen mij weg hebben uit hun leven, ik ben erg wanhopig geweest toen ik hierachter kwam, maar heb besloten erboven te staan. Ze zijn gewoon zielig en ik voel me te goed voor dit soort mensen. Ik heb een super relatie met de kinderen en hier kan zij dus niet tegen, jammer dan maar. Ik houd van mijn vriend maar volgens het rapport en zij nouders/ex belazer ik hem voor het geld etc etc.

Ben het zat en wil nooit meer iets met deze mensen te maken hebben maar god wat doet het pijn dat mensen mij dit aandoen. Hoe laag kun je zinken? Ik wil je niet bang maken maar krijg wel sterk het gevoel dat de ex waar jij mee te maken hebt net zo gestoord is, je zult heel sterk in je schoenen moeten staan! Laat je niet kisten en geef niet op als je echt van elkaar houdt, maar geloof me ze zal alles uit de kast halen om jou uit de weg te helpen. Wees er op voor berreid, en je mag me altijd mailen!

Heel veel sterkte,
Liefs Ilse

22.12. Vrouw van gescheiden papa

Ik ben zelf al 7 jaar "de vriendin van" en 3 jaar officieel "de vrouw van" een gescheiden papa.

Wat mij opvalt als ik alle persoonlijke verhalen lees, en wat ik zelf aan den lijve heb ondervonden, is dat je het als nieuwe partner nooit goed kunt doen. Als je probeert de kinderen van je man een gezellig thuis te bieden, is de echte moeder bang dat haar kinderen meer van de nieuwe partner houden dan van haar. Als je je een beetje op de achtergrond houdt, ben je onverschillig naar haar kinderen toe en vind je haar kinderen niet belangrijk genoeg. Je bent heel vaak hoe dan ook een naar mens in haar ogen.

Sommige vrouwen voelen zich zo bedreigd, dat zij al het contact tussen hun kind en de nieuwe partner al bij voorbaat verbieden! Waar zijn zij toch zo bang voor? Een kind heeft maar 1 moeder en die band is zo sterk, daar komt niemand tussen. En als moeder wil je toch dat je kind zich gelukkig voelt?

Weet je waar ik bang voor zou zijn en wat ik pas schadelijk vind voor een kind? Dat het zich bij zijn vader thuis niet op het gemak voelt, omdat het hem/haar niet gegund wordt om een goede band op te bouwen met de nieuwe vriendin. Omdat het kind de nieuwe vriendin wel aardig wil vinden, maar weet dat moeder haar een slecht mens vindt, of hysterisch wordt bij het idee dat zij leuke dingen samen doen.

Ik wil wedden dat iedere moeder naar school rent, zodra zij verneemt dat haar kind niet goed met de juf op kan schieten. Want dan voelt haar kind zich ongelukkig en kan zich niet ontplooien. Wat is daar zo anders aan dan een kind dat zich ongelukkig voelt bij de vader? Wat in veel gevallen door de echte moeders zelf bewerkstelligd wordt?

Je denkt dat je als moeder wraak neemt op de vader en zijn nieuwe partner, als je de goede verhoudingen daar thuis dwarsboomt, en dat doe je ook. Uit ervaring weet ik hoe ellendig het voelt, als je met alle goede bedoelingen die je hebt met de kinderen, steeds weer de zwarte piet krijgt toegespeeld. Maar wat die moeders vergeten, is dat ze vooral wraak nemen op hun eigen kinderen. Ze ontnemen niet alleen de ex-partner en de nieuwe partner het recht op een beetje geluk, maar zorgen er vooral voor dat hun eigen kind te kort komt.

Want het is niet leuk voor een kind om midden in het vuurgevecht te staan. Elk kind wil geborgenheid en harmonie, regels en structuur. Een kind dat zich schuldig voelt omdat het zich probeert aan te passen aan een hele nieuwe situatie, kan niet gelukkig zijn.

Dus moeders: probeer je alsjeblieft te verplaatsen in de gevoelens van je kind, en lig niet zo dwars als je kind het leuk heeft met de nieuwe vriendin... Wees blij voor je kind! Wees blij dat het goed behandeld wordt! Vaak heeft die vriendin al kinderen, wil ze helemaal geen moeder zijn voor jullie kinderen, maar wil ze het gewoon een beetje leefbaar en gezellig maken.

Er zijn genoeg andere manieren om je ex dwars te zitten, ook dat weet ik uit ervaring, maar laat je kind daar toch buiten.

Alles wat Ilse schrijft heb ik ook meegemaakt en haar vraag: "hoe laag kun je zinken?" houdt mij ook bezig. Net als de vraag: hoe kun je je eigen kinderen misbruiken om wraak te nemen? Mijn stelling is echter de volgende: ik wil me niet verlagen tot dat niveau. En dat heeft me tot nu toe op de been gehouden en er voor gezorgd dat ik altijd netjes ben gebleven.

Wat we ook meemaken als nieuwe vriendinnen (wat kan een ex-vrouw toch gestoord zijn inderdaad) we moeten de eer aan onszelf houden! Onze stiefkinderen goed behandelen, hen het goede voorbeeld geven en genieten van onze nieuwe relatie.

Groetjes, Elisa

22.13. Moeilijk hoor

Ik heb het zelfde gehad en heb toen met mijn ex afgesproken dat hij voorlopig even alleen de kids kwam halen en mij buiten zijn vriendin hield. Zodat we er allemaal aan konden wennen. Gelukkig duurde die relatie kort en heb ik daarna nooit meer wat over haar gehoord.

Bianca

22.14. Help

Na vandaag wil ook ik mijn verhaal eventjes kwijt. Ik ben inmiddels al geruime tijd gescheiden en heb met mijn ex een co-ouderschap over de kinderen. Deze is onlangs veranderd wegens een nieuwe baan van mij. Eentje waarbij ik lekker in de weekenden en op de vrijdag thuis ben voor de kinderen (van maandag tot donderdagmiddag bij hen en van donderdagmiddag t/m zondag bij mij).

Mijn ex heeft een nieuwe vriendin en door vele uitspraken uit t verleden etc komt mevrouw steeds verhaal halen dat ik als moeder niet goed genoeg zou zijn, als moeder voor mijn eigen kinderen, en dat zij vindt dat ze beter is. Er wordt van alles uit het verleden opgerakeld waar zij nog niet eens in de picture was. Zij is nu 20 jaar en noemt zich zelf de stiefmoeder van de kinderen. Vind dat niet kunnen, vind dat raar Er is maar 1 moeder en 1 vader en ze is niet eens met hem getrouwd. Maar dat terzijde.

Mijn exman is erg gemakkelijk, hij laat veel van de verantwoording die hij zou moeten dragen over aan haar, wat ik eigenlijk niet vind kunnen. Ze wonen wel samen maar ze neemt gewoonweg alles zowat over, wat niet wegneemt dat ze niet goed zorgt voor ze, want dat moet ik wel toegeven, ze zorgt wel goed voor ze. Maar zelf heb ik het idee met de verhalen waar de kinderen soms mee thuiskomen dat ze ze geestelijk mishandelt. Sommige dingen zeg je niet tegen kinderen, waarbij ik het maar weer de schuld geef, ach ze weet niet beter ze is nog maar 20. Ze was 18 toen ze mijn ex trof, een keuze die ze bewust heeft gemaakt een man met 2 kinderen en dat is niet niks.

Het liefst zou ik het co-ouderschap willen terugdraaien naar elke week bij mij en in de weekenden naar hun vader, maar ik zit met mijn werk mijn ex man werkt aan huis en zijn vriendin werkt niet. Ze zouden in principe meer draagkracht hebben voor de verzorging voor de kinderen. Ik werk hard om mijn hoofd boven water te houden want alimentatie voor mij en de kinderen krijg ik niet (hij had toen de financiele middelen niet), van een kale kip kan je niet plukken.

Mijn vraag is nu: wat is wijsheid. Ik voel me in het nauw gedreven door de nieuwe vriendin, voel me gemanipuleerd en misbruik van me gemaakt, omdat ik deels afhankelijk ben vanwege de opvang als ik werk. Gezien alles terugdraaien, maar denk dat ik dan alles alleen maar erger maak en dat het ook niet ten goede van de kinderen komt. Dit wou ik gewoon even kwijt

groetjes Sonia

22.15. voor Sonja

Sonja,

Vooropgesteld van hetgeen ik hieronder ga schrijven: ik kan me je gevoelens ten opzichte van de vriendin van je ex goed indenken. Maar je zit nu eenmaal in deze situatie waarbij het goed uitkomt dat je kids op de dagen dat jij werkt bij hun vader zijn. En je zegt zelf dat je het gevoel hebt dat er wel goed voor ze gezorgd wordt.

Ja zijn vriendin is erg jong en natuurlijk heeft ze niet de ervaring die jij hebt, kent ze jouw kinderen niet zoals jij ze door en door kent en geeft ze je ook nog het gevoel dat ze op jou kritiek heeft en alles beter weet. En ja, ze zal een "toontje lager" moeten gaan zingen, Maar hoe krijg je dat voor elkaar?

Probeer even al je frustratie en verontwaardiging opzij te zetten. Bedenk ook dat zij op haar manier erg haar best doet om goed voor jullie kinderen te zorgen en zich daar waarschijnlijk erg in laat meeslepen door de verhalen van je ex. Ze is nog te jong om dit goed te kunnen relativeren en laat zich daarin meeslepen. (hoe stond jij in het leven toen je 20 was?) Wie heeft zij in haar omgeving met wie ze over kinderopvoeding kan babbelen? Waarschijnlijk weinig leeftijdgenoten. Je schrijft niet hoe oud je kinderen zijn, dus kan ik ook niet inschatten hoe groot haar invloed is.

Schrijf voor je zelf zo objectief mogelijk op wat je niet bevalt aan de situatie, waar je je aan ergert, waar je je zorgen om maakt en denk daar dan een paar dagen rustig over na. Welke punten blijven dan recht overeind. Vertelt ze die verhalen uit het verleden aan de kinderen? Dat vind ik een punt dat echt niet kan.

De punten die jij echt belangrijk vindt schrijf je uiteindelijk op. Vraag om een gesprek met haar en je ex en geeft aan dat dat niet is om ruzie met elkaar te maken, maar dat je wilt, in het belang van de kinderen, om op een respectvolle manier met elkaar te communiceren en een paar afspraken daarin wilt maken.

Vertel haar ook wat je in haar waardeert; "Zij neemt de verzorging op zich van kinderen die niet van haarzelf zijn, terwijl vader weinig ernaar omkijkt (steekje onderwater naar pa) hoewel ze nog erg jong is. En je bent ervan overtuigd dat ze haar best doet". Maar.... je zou het erg prettig vinden als ze zaken uit het verleden niet meer oprakelt en dat zij ook jou zou zien als de liefhebbende moeder van zijn kinderen die heel erg hard haar best doet om het beste te maken van de situatie en die zielsveel van haar kinderen houdt en er moeite mee heeft de verzorging van haar kinderen af te staan aan een ander, maar wel respect verdient.

Geef aan wat jij belangrijke zaken vindt in de opvoeding en laat haar ook haar mening geven. Jullie hoeven geen "beste vriendinnen" te worden, maar een relatie waarin dingen bespreekbaar en overlegbaar zijn is voor alle partijen een stuk prettiger.

Niet geschoten altijd mis, als het niet lukt heb jij in ieder geval je best gedaan. Verwacht niet dat als het wel lukt er nooit eens wat verkeerds gezegd wordt, maar dan kan je het wel weer aangeven dat je dat niet prettig vond. Ik hoop dat je hier wat aan hebt.

De ex van mijn vriend en ik kunnen gelukkig goed met elkaar overweg en doen soms zelfs dingen samen met de kinderen (ik heb er 2 en zij hebben er 2) omdat mijn vriend vaart en regelmatig een paar weken/maanden weg is. Dat is ook niet gelijk van een leien dakkie gegaan. We denken over sommige zaken in de opvoeding anders, hebben kritiek op elkaar en maken soms ook best een kriegelige opmerking over elkaar tegen een derde. Maar we weten het van elkaar en "vechten" het ook samen uit. En dat is voor alle partijen een verademing.

Succes Sonja en veel sterkte.

Erica

22.16. Ik was zelf ook 17

Beste Rosa en anderen

ik was zelf ook 17 toen ik mijn huidige vriend ontmoette. Hij had toen een zoontje van 4 en was zelf 22. Nu weet ik natuurlijk niet hoe oud jouw ex is, maar ik kan mezelf nog herinneren van toen. Ik was altijd al dol op kinderen, maar heb pas met de tijd geleerd wat het hebben van een stiefzoontje inhield.

Inmiddels zijn we 4 jaar verder en ik ben nu 21. Ik heb het altijd redelijk zwaar gevonden om de zorg voor een kind te hebben dat niet uit mijn buik kwam. Toch denk ik niet dat het onmogelijk is om het te redden als 17 jarig meisje, je groeit met de kinderen en je partner mee en ik moet zeggen het gaat me steeds makkelijker af.

Op dit moment is de moeder van mijn stiefzoontje er weer eens vandoor en het lijkt erop dat ze niet zo snel terugkomt. Ik heb hem nu 7 dagen in de week hier, maar ik doe het met veel liefde en plezier. Naast mijn studie, derdejaars pabo studente, maak ik zoveel mogelijk tijd voor hem vrij en probeer hem echt te laten genieten van het leven en hem daarnaast ook een consequente opvoeding te geven.

Niets is dus onmogelijk naar mijn mening, ook al ben je pas 17.

Nicole

22.17. Ongelooflijk

Ik krijg gewoon echt een brok in mijn keel van het lezen van die verhalen hier! Waarom gunnen mensen bij een scheiding de ander toch niet om gelukkig te zijn! Ik lees en hoor zoveel over vrouwen die de man geen nieuwe liefde gunnen en die de kinderen opzetten tegen de vader en nieuwe partner!

De tijden waarin we dachten dat de kinderen alleen de moeder nodig had is voorbij!

Hoe krijgen we die ex-vrouwen toch duidelijk dat ze hun kinderen hier zoveel verdriet mee doen? Ik weet het ondertussen echt niet meer hoor!

Liefs Alex

22.18. Hoe moet ik hier mee omgaan?

Hoi iedereen!

Ik ben 22 jaar en heb een vriend van 31. We zijn nu iets meer dan een half jaar bij elkaar. Hij heeft met zijn ex 2 kinderen, 14 en 7 (die van 14 is niet zijn echte kind.) Ze zijn nu ongeveer 4 jaar uit elkaar.

Nu is het zo dat hij niet wil dat zijn ex weet dat hij een nieuwe vriendin heeft. Hij woont ongeveer 100 meter bij haar vandaag, dus wanneer ik bij hem ben mag ik niet op het balkon staan van hem en als we samen naar de auto lopen is er een afstand tussen ons, en we geven elkaar geen afscheidskus als 1 van ons weggaat als we buiten zijn. Hij praat nog wel met zijn ex en ziet zijn kinderen ongeveer 1 keer in de week.

Ik weet absoluut niet hoe ik hier mee om moet gaan. Ik dacht dat ik dat wel kon, maar het gaat me nu echt irriteren. En ik kan er met hem niet echt over praten. Hij zegt dat steeds dat hij het op zijn eigen manier moet doen. Ik weet wel zeker dat hij echt van me houdt.

Wie kan me wat advies geven?

Laura

22.19. re: 17.18 (Laura)

Hoi Laura,

ik kan me zeer goed voorstellen dat je dit niet goed vindt. Als ik jou was zou ik echt eens met hem hierover praten, wat jou in deze relatie stoort. Zijn ex bepaald na 4 jaar nog steeds wat hij wel en niet moet doen, vermoedelijk heeft hij dat zelf niet in de gaten omdat het immers altijd zo is geweest. Wens je heel veel sterkte in deze.

veel liefs Maja

22.20. Ex-vrouwen tiranie

Als twee mensen scheiden dan kunnen beiden er de klok op gelijk zetten dat één van de twee als eerste met een nieuwe partner aan zal komen.... ééns...

Ik ben (sinds twee jaar) de nieuwe partner van een gescheiden man en ik moet zeggen dat de verhalen en opmerkingen die ik tot nu toe lees boekdelen spreken.

Wij hebben de kinderen niet meteen met onze relatie geconfronteerd. Toen we dat wel deden was het meteen goed en de kinderen zijn stapelgek op mij en hebben het erg naar hun zin in de weekends dat ze bij hun vader mogen zijn.

Zijn ex heeft dat nooit kunnen verkroppen en ligt dwars waar ze maar kan. We worden met regeltjes, wetten en dreigementen om de oren geslagen terwijl mevrouw diezelfde regels aan haar laars lapt.

Ze laat zich door de gemeenschap en mijn ex financieel onderhouden en doet niets anders dan sarren, narren en pesten. Het is om moedeloos van te worden.

Als ik hier dan lees dat een gescheiden moeder door de één of andere zieleknijper in het gelijk wordt gesteld in haar gevoelens waardoor haar ex geen fatsoenlijk nieuw leven kan opbouwen met zijn nieuwe partner draait mijn maag om. Je ex in de tang houden noemen wij dat. Controle proberen te houden over een partner waarmee je niet eens samen meer wilt leven (maar wel de alimentatie incasseren, right?)

Bleg! Ik dacht dat we het tijdperk van de zwakke, afhankelijke vrouwtjes wel een beetje achter ons hadden gelaten, maar als ze ex-vrouw worden komt er (een ander refereerde er al aan) de heks in ze boven.

Elisabeth

22.21. Jaja

Ja Elizabeth, ook zonder dat je vermeld had dat je de "stiefmoeder" bent, was dat uit je tekst te halen. Wat is dat toch dat die stiefmoeders zich zo enorm afzetten tegen de biologische moeder van de kinderen? Is het een stuk afgunst, of het niet accepteren dat hun vriend/man een verleden heeft met een andere vrouw? Waarom begrijp je niet dat je door deze opstelling de problemen groter maakt en zelfs veroorzaakt?

De beste opstelling is nog steeds je zo min mogelijk te bemoeien met de ex van je vriend/man. Laat die relatie over aan je vriend/man en zijn ex. Probeer te accepteren dat je hier NIET op de eerste plaats staat!

En ben voorzichtig met je kritiek. Het pleit niet voor je dat je "verliefd" bent op iemand die vóór jou zo'n "domme" keuze gemaakt heeft, en daar zelfs nog kinderen mee gekregen heeft! Hoe durft hij? En daar wil jij je aan binden?

Roos

22.22. Reactie op Roos en Elisabeth

Roos, en uit jouw tekst is wel duidelijk te halen dat jij zo'n gefrustreerde (h)ex bent! Hoe durf jij te oordelen... jammer he dat die leuke mannen uiteindelijk inzien dat ze de verkeerde keuze hebben gemaakt met hun ex en dat ze daar helaas kinderen mee op de wereld hebben gezet. Kinderen die hier niet om gevraagd hebben. De man heeft in veel van deze gevallen al jaren geleden besloten om niet meer verder te willen met deze heksen, nergens hebben ze zin in, de kinderen komen altijd op de eerste plaats en de man moet maar zien.

Ook erg vervelend voor die heksen dat hun man al jaren bijna niet meer thuis komt of vrijwel niet, hij gaat alleen op stap, gaat alleen op zaken reis etc etc. Maar ow wat is de heks toch gelukkig.... ja ja, tuurlijk die heeft de zorg voor de kinderen en de man die kan er voor zorgen dat er geld op tafel komt en dat de kinderen en de vrouw eten op tafel hebben en lekker op vakantie kunnen enz enz. Deze heksen denken dat ze een man kunnen binden door een kind op de wereld te zetten.. ja ja. Als een man er dan vervolgens als die kinderen er eenmaal zijn inziet dat hij zo niet oud wil worden en hartstikke ongelukkig is, tja dan heeft ie pech. Hij zit gevangen in een web een web van een (h)ex, die hem vervolgens gaat chanteren. chanteren met haar en zijn kinderen, betaalt hij niet genoeg? Dan geven deze (h)exen gewoon de kinderen niet mee, is hij eindelijk gelukkig met een andere vrouw? Dan maken we hun leven toch lekker onmogelijk, lekker pesten (over de rug van de kinderen) of ze helemaal zwart maken en leugens vertellen.

Wie is hier nou zielig? Juist die (h)exen! Te treurig voor woorden. Als een man niet meer van je houdt heb je je fatsoen te bewaren, het is en blijft de vader van je kinderen en hij was toch altijd goed genoeg? Dan is hij dat nu nog steeds, alleen jammer voor jou hij houdt niet meer van jou en wel van iemand anders. Als het zo'n eikel en slechte vader was, waarom maken die ex-vrouwen zich dan zo druk??? Juist omdat ze balen balen en nog eens balen dat ze ie GOEDE, LIEVE ZORGZAME MAN niet hebben kunnen vasthouden. Kinderen baren is geen optie meer om hem vast te houden, tja dan maar terreur!!! Heel laag hoor..

Anoniem

22.23. Moedig van Anoniem

Hallo Anoniem,

Wat moedig dat je in je stukje "Reactie op Roos en Elisabeth" zo duidelijk je vooroordelen aan ons te kennen geeft. Het is duidelijk, jij voert strijd met zo'n (h)ex. Het lijkt wel alsof je aan je wilt bewijzen dat jij het veel beter doet dan de (h)ex. In plaats van een beetje afstand te nemen, gooi je alle emotie in de strijd. Maar het komt wel wat arrogant over wat je allemaal schrijft. Weet je, door jouw reactie heb ik opeens veel meer begrip gekregen voor de situatie van de (h)exen.

Peter

22.24. Vraag

ik begrijp het laatste gedeelte niet van de reactie van Roos. Ik kan uit bericht van Elisabeth niet de informatie halen waar zij op reageert.

A.Oprinsen

22.25. Reactie op: jaja

Kom op Roos.... nu ben je nèt zo 'voorzichtig' met je kritiek als ik en dán is het een ander verhaal? Wederom herkenbaar... maar daar kan jij in dit geval niets aan doen.

Wat ik maar wilde zeggen is dit: twee mensen maken een puinbak van hun huwelijk en besluiten samen om NIET verder te gaan met elkaar, en te gaan scheiden. Er zijn kleine kinderen in het spel. Dat één van de twee op een gegeven moment een nieuwe relatie krijgt (en de ander waarschijnlijk op een gegeven moment ook) kan je (dan) op je vingers natellen (gezien de leeftijd enzovoorts).

Dat je het als alleenstaande moeder niet makkelijk hebt snap ik. Vanaf het begin heb ik gehoopt dat we, in de eerste plaats voor de kinderen, een beetje met z'n allen door één deur konden. Ik heb een aantal voorbeelden om me heen waar het wél werkt en uiteindelijk heeft iedereen daar baat bij. Maar als een ex-vrouw, zoals in ons geval en ik lees dat hier ook heel veel terug, kennelijk besloten heeft dat de ex-man alleen nog maar goed genoeg is voor de plichten en niet de rechten en zij bovendien het feit dat hij verder gaat met zijn leven niet kan verkroppen dan valt er weinig te helpen, bij te springen enzovoorts. Mijn ex moet boeten voor de gevoelens die ZIJ niet kan verwerken en ook de kinderen zijn daar de dupe van.

In je laatste alinea herken ik overigens wel iets. Want we hebben het uiteindelijk wél ook over gevoelens. Ik denk infderdaad wel eens "Hoe heb je in Godsnaam ooit zo'n draak kunnen trouwen" maar dat heeft verder niets met mijn liefde of respect voor hem of vertrouwen in hem te maken. Ook ik heb wel eens slechte keuzes in de liefde gemaakt. Alleen worden we daar samen nou eenmaal niet mee geconfronteerd en met háár wel. Zo gaat dat Roos. Dat is de realiteit. En dan kan je wel op je zeepkist gaan staan en anders preken maar het wordt tijd dat (veel) gescheiden moeders eens met hun beide benen terug op aarde komen en zelf de verantwoordelijkheid voor hun acties nemen!

Ik laat mijn partner de dingen met zijn ex zo veel mogelijk zelf uitzoeken en regelen. Maar als zij mij in de dingen betrekt door dingen van mij/via mij te eisen dan word ik door haar zelf in het plaatje betrokken. En verder probeer ik zo goed mogelijk stiefmoeder (wat een rotwoord) te 'spelen' voor twee kinderen die met een loyaliteitsconflict te kampen hebben omdat hun moeder niet met de nieuwe situatie om kan gaan. Ik bemoei me zo min mogelijk met de grote lijnen van het opvoeden in de zin van schoolkeuzes, wel of niet laat naar bed gaan en dat soort dingen. Ik vind dat dat nog steeds in de eerste plaats iets is dat de vader en moeder beslissen.

Maar ze leven inmiddels wel ook (gedeeltelijk) in MIJN huis en onder mijn dak dus hebben ze zich bij mij, bij ons, aan ónze huisregels te houden. Dat lijkt me niet zo gek. En over die 'regels' is er continu overleg tussen mijn partner en mij en we zorgen dat we het samen steeds eens zijn. We hebben beiden een verstandig hoofd op onze schouders en doen geen gekke/onverstandige dingen.

De ex van mijn partner is een control freak (onder andere) en probeert ook de touwtjes van ons huishouden in handen te nemen. Als we niet de grote lijnen van haar manier van opvoeden zouden doorzetten bij ons dan had ze misschien recht van spreken maar over de kleine details moet ze haar mond houden.

Alles, werkelijk ALLES is reden voor een tirade richting mijn partner. En ondanks het feit dat wij van haar aan de lopende band te horen krijgen wat wij wel en niet mogen doen en laten "in het belang van de kinderen" wordt mijn partner door zijn ex in het bijzijn van de kinderen uitgescholden, vernederd en geslagen. Dan weten de kinderen niet hoe snel ze bij hun moeder weg moeten rennen en dan staat zij gek te kijken dat ze op dat moment niet bij haar willen zijn.

We kunnen werkelijk niets goed doen. Natuurlijk help het niet dat de kinderen het liefst bij ons zijn en in hun kinderlijke onschuld/eerlijkheid gewoon ook tegen hun moeder zéggen dat ze het bij ons leuker vinden en dat ze mij liever vinden (ouch!). Ik snap dat dat niet leuk is om te horen. (En ondanks het feit dat zij niets uit de weg zal gaan om mijn ex - en mij - dwars te zitten en ze vooral hém overal zwart probeert te maken met leugens over zijn gedrag, vertel ik de kinderen keer op keer dat "mama toch ook hartstikke lief is"?)

Ik snap ook maar al te goed dat we een lichte voorsprong hebben omdat een bezoek aan ons een soort exclusiviteit heeft, iets aparts. We verwennen de kinderen niet extra of per sé omdat of áls ze bij ons zijn, maar aan de andere kant krijgen ze natuurlijk wel eens iets nieuws of bepaalde aandacht die dan heel geconcentreerd is júist omdat ze maar zo weinig hier zijn. En dát zijn allemaal dingen die onvermijdelijk zijn als er sprake is van een scheiding en kleine kinderen.

Beide partners kunnen dat van te voren inschatten. Het zijn tenslotte zelf geen kleine kinderen meer!

De moeder heeft van het begin af aan zichzelf in de slachtoffer-rol geplaatst. Ze heeft daarbij één klein berekeningsfoutje gemaakt en dat was dat instanties niet zo mild meer zijn voor vrouwen die redeneren dat hun kroost hun mealticket is en reden om de rest van hun leven achterover te hangen en geld te vangen. Zoals iemand anders hier al zei: als ze wil leven alsof ze genoeg geld heeft moet ze gaan werken zodát ze iets extra's heeft. Wij doen dat ook, al heel lang. Ik betaal indirect al aan haar mee, maar dat is één ding. Dat is iets dat ík wist toen ik iets met een gescheiden man met kinderen begon.

Maar dat ze haar levensstijl nu probeert te vergelijken met die van ons is bizar. Er is al eens voorgesteld om co-ouderschap te doen, maar dat was niet de bedoeling want dan raakt ze haar troeven kwijt. We hebben aangeboden dat de kinderen tussendoor wanneer zij dat maar willen of wanneer het HAAR goed uit zou komen altijd bij ons mogen komen, maar dan denkt ze dat ze nog meer controle kwijt raakt. Zij maakt die keuzes maar wil niet de consequenties ervan nemen.

Ja, ik ben stiefmoeder. Maar ik zet me niet per definitie af tegen de biologische moeder. Want naast stiefmoeder ben ik ook gewoon een volwassen vrouw die zelf ook andere relaties achter de rug heeft. Op mijn leeftijd kan je niet verwachten dat een nieuwe partner geen verleden heeft (tenzij je met een joch van 18 thuis wil komen en dan nog...). Ik heb dat wel in de gaten. Nou de ex van mijn partner nog!

Elisabeth

22.26. Gebruiksaanwijzing tweedehands man

Gebruiksaanwijzing Tweedehands man: Bemoei je niet/zo min mogelijk met de problemen met de biologische moeder, laat je man die problemen oplossen. Raak je er wel in betrokken, houdt dan afstand.

Mocht je de problemen niet de baas kunnen, laat dan vooraf een Bovagkeuring doen en vraag garantie!

Roos

22.27. Reactie op Tweedehands man van Roos

Heel goed Roos, jouw "gebruiksaanwijzing" over "tweedehands mannen". Nog afgezien van het feit dat het een heel reëel advies is, vind ik het ook humoristisch betiteld.

Aan alle andere mensen die zich blauw ergeren aan het gedrag van een ex-vrouw: zou het zo kunnen zijn dat die ex-vrouwen wellicht hun eigen beleving hebben over wat er gebeurd (is) en dat in die beleving nu juist de man (hùn ex-man dus) datgene doet waar zij van beschuldigd worden? Oftewel: aan ieder verhaal zitten twee kanten en ieder mens heeft zijn eigen waarheid. Er bestaat niet één waarheid mensen.

Nog even over de Bovagkeuring: schijnt ook niet alles te zijn Roos, heb ik laatst iets over gelezen:>):>):>)

Gr. Marieke L.

22.28. Gebruiksaanwijzing en Bovag keuring (reactie)

Oké, de gebruiksaanwijzing werd reeds op de voet gevolgd, dus daarover zijn we het kennelijk eens.

Heb je ook zo'n prachtige gebruiksaanwijzing voor de ex-vrouw met daarin hoe ZIJ zich als een verstandige volwassene moet gedragen, en de consequenties van haar beslissing om te willen scheiden - en alle daaruit voortvloeiende situaties (zoals dat háár ex een nieuwe partner krijgt en hun kinderen daar onvermijdelijk op een gegeven moment mee in aanraking komen)- moet kunnen accepteren?

En als die Bovag-garantie van jou uitgevonden was dan had dit hele forum, deze site, weinig bestaansrecht gehad. Als we een niet-goed-geld-terug garantie zouden hebben (nu is het, in het geval van mijn partner: niet-goed-geld-weg!) dan hadden we waarschijnlijk geen scheidingen of mislukte relaties meer ook... Of in ieder geval niet alle toestanden en onvrede daaromtrent!

Elisabeth

22.29. Keep on dreaming

Ach weet je, al voor al die "nieuwe" verliefde vriendinnen, als een man zijn gezin na jaren kan verlaten, wat weerhoudt hem dan er uiteindelijk ervan op met hun precies hetzelfde te doen? Idd helemaal niets! Kinderen staan boven de nieuwe vriendin, dus keep on dreaming.... that's life! Geef het de tijd en uiteindelijk is het daar hetzelfde als thuis. Kijken of ze dan nog zoveel babbels hebben!

En uhh, anoniem, lekker volwassen om er geen naam bij te zetten!!

Patty

22.30. Reactie op Peter

Goh Peter, vreemd dat je je mondje klaar hebt over mij maar totaal niet reageert op de reactie die Roos geeft op Elisabeth. En sorry, maar ik vind je reactie van moedig een beetje vreemd. Als er iemand niet arrogant is, ben ik het wel.

Ik vind het alleen vreselijk om te moeten ervaren hoe walgelijk sommige vrouwen zijn en hun eigen belang boven dat van hun kinderen zetten of hun ex.

Maar Peter, jij als man zijnde laat vervolgens niets los over je eigen situatie? Heb jij je eigen kinderen wel eens een jaar niet gezien of word je helemaal kapot gemaakt door je ex? Waarschijnlijk niet, anders zou je niet zo reageren. Ik wil wel duidelijk zijn dat ik niet alle vrouwen over 1 kam scheer. Er zijn gelukkig ook nog vrouwen die wel respect voor zichzelf hebben en geen walgelijke akties vertonen. Daar hoor je mij niet over.

Ik kan de test die Elisabeth vervolgens onder jouw stukje zette in ieder geval letterlijk overnemen. Ra ra dat al deze vrouwen hetzelfde gedrag vertonen. Ik vind dat ik dan iemand zoals Elisabeth toch wel mag steunen met een stukje waarin ik aangeef dat zij niet de enige is die opkomt voor haar partner. En ja, mijn partner is ook vernederd, geslagen (in bijzijn van de kinderen) en voor alles en nog wat uitgemaakt, je kinderen een jaar lang niet zien.

En als je je kinderen dan eindelijk eens ziet vragen ze huilend waarom ze nou niet bij ons mogen blijven? En jij vindt mij arrogant. Nou Peter ik denk dat je blij zou mogen zijn als jij zelf ooit in zo'n situatie zou komen dat je een partner tegen zou komen die zich zo voor jou inzet zoals ik voor mijn liefde doe en tevens voor vrouwen die in dezelfde situatie zitten. Jij kunt je nu beter verplaatsen in die (h)exen?? Ok, en ik in mannen die hun gestoorde ex iets aandoen, want geloof me die (h)exen kunnen heel ver gaan en heel veel kapot maken. Hoe durf jij te oordelen!

Anoniem

22.31. Reactie op Roos

Over arrogant gesproken (Peter!) en Roos, wie denk jij wel niet die je bent om zo tips te geven? Zal jou een paar tips geven voor de tweedehands gefrustreerde vrouwen. Anoniem

22.32. Reactie op de punten van anoniem

Roos

22.33. Keep on dreaming? Patty toch....

Patty, Patty... wat heerlijk nuchter en realistisch allemaal. Wat wil je daarmee nou zeggen?

Als een man één keer zijn/een partner verlaten heeft dan kan dat natuurlijk noooooooit aan die ex-vrouw gelegen hebben hè? Weet je? Mensen (niet alleen mannen) stappen over het algemeen niet zo snel uit een langlopende relatie; laat staan ééntje met kinderen. Dan moet er -meestal- heel wat aan de hand zijn. In de meeste gevallen zijn beide partijen "schuldig" als je van schuld kan spreken. Meestal is het gewoon een geval van uit elkaar groeien, niet uitgekomen verwachtingen en dan niet in staat zijn het tij ten goede te keren samen. Als je dan al heel lang moddert en beide partijen voelen zich niet gewaardeerd en niet geliefd in de relatie en (in het geval van kinderen present) dat begint een zeer negatief effect op de kinderen te hebben dan kun je in veel van die gevallen beter scheiden.

En dan? Samen willen ze niet verder. Moeten ze dan (en dat geldt voor beiden hoor!) op de bank gaan zitten wegkwijnen? Nee, dáár worden je kinderen vrolijk van! Die willen niets liever dan hun papa en mama samen in één huis, maar dat gaat niet meer. Moet je dan niet achter je (scheidings-)keuze gaan staan en je leven weer oppakken en zorgen dat het allemaal beter wordt?

Juist ja.

Dus ga je verder met je leven en hé.... dat is raar?! Dan komt er op een gegeven moment een nieuwe vriend of vriendin in het plaatje. Dat weet je van te voren als je gaat scheiden!

In ons geval was de scheiding van mijn partner een bewuste keuze. Geen van de twee wilde verder met die relatie. DOE DAT DAN OOK! Ga verder, ga op je eigen benen staan! En als je dan zo'n hekel en minachting voor je ex-man hebt (ongegrond voor 80% denk ik maar dat is een ander verhaal) laat hem dan los! Ga je eigen dingen doen en neem je verantwoordelijkheden voor je eigen leven. Je kan niet verwachten dat "die klootzak" er alleen nog maar is om te betalen en zodat je je frustraties kan botvieren.

Mijn partner is verder gegaan met zijn leven (mag ik voor de duidelijkheid ook even vermelden dat ik niet de ándere vrouw, de minnares waarvoor hij koos, was, maar pas 'in the picture' kwam lang nadat de scheiding aan de orde was?!) Maar de tirannie en het controlerende van zijn ex, waarvan hij hoopte verlost te zijn, is alleen maar erger geworden. Feller; jaloezie is er nu bijgekomen. Het enige 'voordeel' is misschien dat hij er niet meer dagelijks meer mee geconfronteerd wordt.

Het resultaat is dat hij zijn ex zo veel mogelijk uit de weg gaat. Geloof me als ik zeg dat we alles geprobeerd hebben om een goede communicatie te houden maar ieder contact werd aangegrepen om hem te vernederen, uit te schelden en te slaan. En wat doe je als man terug? Behalve praten...? NIETS! Gelukkig maar, ik houd niet van slaande mannen. Ik heb net zo'n minachting voor slaande vrouwen overigens. Het is een teken van onmacht en een makkelijke manier om die frustratie kwijt te raken is daar aan toe te geven.

Godzijdank weet mijn partner waar de grenzen liggen en weglopen is dan de enige oplossing als praten geen zin heeft. Kokend van woede komt hij soms thuis want die frustraties, van dat niets terug kunnen doen uit fatsoen, zitten er wel natuurlijk. Bedremmelde, huilende kinderen op de achterbank van de auto die niet weten hoe ze het hebben! In de war, omdat hun moeder hun vader slaat en hun vader zit te janken achter het stuur.

En waarom? Omdat de ex-man niet loopt te verpieteren maar een leuk(er) leven heeft gekregen. Omdat de kinderen het fijn hebben bij hun vader en zijn nieuwe partner. Omdat de ex-vrouw hem niet meer, zoals ze al die jaren gewend was, als zondebok kan gebruiken en voor haar karretje kan spannen. Omdat ze controle over hém kwijt is.....

Zielig hè? Die ex-vrouwen.....

Elisabeth

22.34. Reactie op Patty

Patty je gaat er van uit dat we het hier over mannen hebben die hun vrouw en kindjes in de steek laten voor een andere vrouw. Zelf misschien meegemaakt? Toevallig kunnen heel veel vrouwen de boel ook besodemieteren en een nieuwe relatie aangaan tijdens hun huwelijk. En vervolgens kunnen ook vrouwen de relatie verbreken en vervolgens beteuterd zijn als hun ex dan vervolgens niet gaat zitten kniezen maar een LEUKE nieuwe partner tegenkomt. En dat was natuurlijk niet de bedoeling. Dus beetje vreemd om alle mannen over 1 kam te scheren.

Vervolgens bepaal ik zelf wel of ik er anoniem bij zet of niet, wat doet dat er toe. Of voel jij je beter als ik er een naam bij zet? Ik heb je volgens mij nog steeds niet mijn prive mail adres gegeven. Dus als ik hier iets op de site zet kun je er elke naam onder zetten. In dit geval dus Ilse. Had net zo goed een andere naam kunnen zijn... Lekker belangrijk....

Ilse

22.35. Nieuwe standaard

Zouden wij zo langzamerhand niet moeten streven naar co-ouderschap? Ouders na de scheiding ieder voor een deel van de week de verzorging en opvang van de kinderen?

Dus niet zoals nu: de kinderen worden toegewezen aan de moeder, maar dat het usance wordt, dat kinderen na een scheiding zowel bij de vader als de moeder verblijven?

Moeder kan werken c.q. een opleiding volgen om interessant te worden voor de arbeidsmarkt en vader hoeft geen genoegen te nemen met elke 2 weken de kinderen, hij maakt dan weinig meer mee van de dagelijkse gang van zaken, gemiste kansen! Goede oplossing?

Rebecca

22.36. Voor de spelbrekers

Voor al die "nieuwe" vriendinnen/vrienden, schaam je dat je je mond durft open te doen over exen of hun kinderen! Schaam je dat jullie tussen kinderen en hun vader en moeder in zijn gaan staan. Jullie hebben geen enkel recht van spreken. Een man en en vrouw hebben ooit besloten kinderen op de wereld te zetten, en juist om die reden hebben ze het maar met elkaar uit te zingen, zelfs al gaan ze uit elkaar. NIEMAND mag daar ooit nog tussen komen. Arme kinderen die JULLIE op de koop toe moeten accepteren als gezellige "stiefouder".

Nee, ik kan er geen greintje respect voor opbrengen. Een gescheiden man? Een gescheiden vrouw? Afblijven ! Hij/zij is al bezet, de kinderen hebben al een vader, al een moeder. Doe liever je best om ze weer samen te brengen ipv. ertussenin te staan en de weg te blokkeren, laat ze hun verantwoordelijkheden weer op zich nemen. Walgelijk als je je inbeeldt dat jij die man meer te bieden hebt omdat de ex in de zorg voor de kinderen opging, had hij ook moeten doen namelijk ipv. zijn vertier elders te willen zoeken, zo gaat het als je kinderen op de wereld zet.

Nogmaals, jullie hebben geen enkel recht van spreken, niet naar de ex, niet naar de kinderen, en geen enkel recht op de persoon met wie je nu samen bent.

Geertje (nee, geen gefrustreerde H(ex)

22.37. Het KAN ook anders...

Ik ben ook gescheiden, en heb met mijn ex man twee prachtige kinderen gekregen.

Vanaf het moment dat wij beseften dat er aan ons huwelijk niks meer te redden viel hebben samen afgesproken dat we hoe dan ook, bij alles het belang van de kinderen voorop stellen. Dus ZELFS al zijn we heel boos op elkaar, zelfs al zijn we gekwetst en in en in verdrietig.. zelfs al kunnen we elkaar niet eens meer aankijken: We doen op zijn minst beleefd tegen elkaar. We behandelen elkaar zoals je ieder andere onbekende zou behandelen. Gewoon beleefd. Je mag denken wat je wilt, maar wat er uit je mond komt dient beleefd te zijn.

10 jaar later zijn we nu, en we kunnen prima met elkaar door de deur. Zijn nieuwe vrouw is een prima mens dat hartelijk voor de kinderen klaar staat als ze op bezoek komt, maar die zich verder niet bemoeit met opvoedkwesties. In ieder geval niet zodat ik dat meekrijg en dat werkt prima.

Mijn nieuwe partner is iets meer betrokken omdat de kinderen bij ons wonen, maar ook hij houd zich afzijdig als ik belangrijke kwesties bespreek met mijn ex. Zo ik ook naar ZIJN ex toe.

Het KAN wel! Het enige wat je daarvoor nodig hebt is een beetje gezond verstand, en een hele grote portie beleefdheid.

En de kinderen varen er wel bij! En dat is tenslotte het belangrijkste. Onze kinderen kunnen NOOIT zeggen: "Mijn moeder heeft een hekel aan mijn vader..." of "Mijn stiefmoeder kraakte mijn echte moeder af.."

Denk es aan het belang van de kinderen! En degene die het beste weten wat het belang van de kinderen is, zijn de ouders. Zet je eigen mening en getetter af en toe es opzij, en denk es aan wat ECHT belangrijk is.

Becca

22.38. Voor Rebecca

Je schreef: "Zouden wij zo langzamerhand niet moeten streven naar co-ouderschap? Ouders na de scheiding ieder voor een deel van de week de verzorging en opvang van de kinderen? "

Is dat niet een beetje erg simplistisch voorgesteld? Deze discussie gaat daar niet over en verder is co-ouderschap niet altijd haalbaar. Hoe stel je je dat voor als de ouders ver van elkaar wonen? Moeten de kinderen dan naar 2 scholen, een voor de eerste helft van de week, en een voor de andere helft. Bovendien kun je je ook afvragen of ieder kind daartegen kan. Kinderen hebben een vaste plek en omgeving nodig, kinderen hebben behoefte aan stabiliteit.

Verder spreekt er een zeer minachtende houding naar de ex in je reactie. Wie zegt dat exen ineens geen goede opleiding meer hebben? Nee, een gemiste kans voor jou omdat daar deze discussie helemaal niet over gaat.

Roos

22.39. Spelbrekers? Geertje word eens wakker?

Je zou het bijna opgeven door dit soort statements als van Geertje nietwaar? Of..?

Ohja, een gescheiden man of vrouw is bezet (gescheiden - bezet.. gescheiden - bezet hmmmm..) Stom! Was ik even vergeten. Wie denk ik wel dat ik ben dat ik mijn partner ook maar iets te bieden zou hebben na het gewèldige huwelijk dat hij met zijn ex had. Dat ik niet snap dat hij graag nog eens 8 jaar vernederd en gekleineerd had willen worden? Shame on me!

En dat hij er zelf voor gekozen heeft niet met haar verder te willen gaan? En dat dat was, laaang voordat hij mij leerde kennen maakt natuurlijk niets uit. En bovendien, wat weet hij nou? Natuurlijk is het MIJN taak om alles te doen dat in mijn vermogen ligt om DIE twee weer bij elkaar te brengen! Zal zijn ex ook blij mee zijn trouwens. Die wilde ook niet met hem verder leven, maar dat maakt in deze ook niets uit. Dat snap ik wel.

Djeeez Geertje?! Deze spelbreker heeft zojuist het licht gezien.

Yeah right!

Elisabeth

22.40. Reactie op Geertje

Dag Geertje,

ooit gehoord van mannen en vrouwen die in goede harmonie met de ex-partner samen met de biologische ouder (een deel van) de zorg voor de kinderen op zich nemen? Ooit gehoord van een stiefmoeder die om die reden haar werk heeft opgezegd om vervolgens de kinderen de kans te geven gedeeltelijk bij hun vader te gaan wonen en de ex vrouw de kans te geven aan het werk te gaan? Ooit gehoord van mensen die niet jaloers zijn, iemands verleden accepteren en geen enkele behoefte hebben om te stoken tussen ex partners enhun kinderen? Ooit gehoord van stiefouders die allerlei leuke dingen doen met hun stiefkinderen zònder de wens te hebben ook echt biologische ouder van dat kind te zijn?

Ooit gehoord van vreselijk gefrustreerde mensen die de mening zijn toegedaan dat een fout die mensen ooit hebben gemaakt ook fout zal moeten blijven tot het einde van hun leven? Oftewel: als een huwelijk is mislukt mag je nooit meer opnieuw gelukkig worden! (jouw stelling)

Ik krijg echt de indruk dat je niet alleen vreselijk gefrustreerd bent, maar enige logica in je redeneervermogen ontbreekt. Dat je geen gefrustreerde ex bent geloof ik graag, ik denk echter dat in jouw verre verleden een gebeurtenis ligt die je gemaakt heeft tot wat je nu bent. Verbitterd, boos, jaloers en niet in staat zijnde tot logisch nadenken, mensen hun tweede kans op geluk misgunnende. Ga hulp zoeken voor jezelf Geertje, en probeer alsnog een stukje geluk voor jezelf te bemachtigen.

Sukses. Marieke L.

22.41. Emoties

Beste Roos,

Mijn bijdrage was absoluut niet minachtend bedoeld hoor, kan het eerlijk gezegd ook niet uit mijn tekst halen. Veel vrouwen stoppen nog steeds met werken of streven voor zichzelf geen carriere na, omdat de combinatie met kinderen/werken moeizaam is. Later willen ze de meeste nog wel eens een bijbaantje nemen wat natuurlijk wat betreft inkomsten volstrekt onvoldoende is om na een scheiding een gezin van te laten draaien.

Het idee: man kostwinner en de vrouw zorgt voor de kinderen en heeft eventueel een (klein) baantje is momenteel naar mijn idee achterhaald door de feiten, want 1 op de 3 huwelijken eindigt in een scheiding.

En inderdaad: co-ouderschap is alleen mogelijk als ouders allebei in dezelfde stad blijven wonen, wat (ik hoef maar om me heen te kijken) wel vaak het geval is. Maar ik ben ervan overtuigd dat het een kwestie van wennen is voor alle partijen en dat kinderen, als er een strakke regelmaat in gehouden wordt hier heel wel bij kunnen varen.

Maar ja, het gaat hier voornamelijk over EMOTIES!! Over moeders en stiefmoeders en gevoelens van onmacht bij beide partijen. En vooral bij de moeders lees ik veel woede en toch ook tussen de regels door veel verdriet.

En dat snap ik ook wel: 12 dagen per 2 weken zorg jij voor de kinderen en wat denkt die tuthola nou wel in te gaan brengen in dat ene weekend? Wat verbeeldt ze zich wel niet? Zo toch ongeveer?

En het wordt natuurlijk nog veel wranger als je man je "ingeruild" heeft voor een ander, jonger iemand. Niet te verteren haast. Want ja, je hebt ooit eens veel gehouden van die man en gehoopt op een lang leven samen. Wat die lieve stiefmoeders (en echt, ik vind ze vaak heel lief en reeel) niet begrijpen is, dat die liefde niet ineens over is, ook niet na zoveel jaar. Wat eerst werd liefgehad moet nu ineens gehaat worden? Hoe doe je dat? Je kunt best heel boos zijn en verdrietig en het heel moeilijk vinden ineens d.m.v. een stom papiertje het "ons" te moeten veranderen in een "ik".

Ook al werd de scheiding door beide partijen gewenst, dan zijn er nog altijd de kinderen, het levende bewijs van een tijd waarin er wel werd liefgehad. En daar neemt nu die man een ander. Misschien een beetje spijt, misschien zie je nu dat het toch niet die rotzak was, die jij (noodgedwongen) van hem gemaakt hebt, want een andere vrouw vindt hem wel leuk en interessant. En, sodeju, de kinderen vinden haar ook nog eens leuk! Dubbel verraad. Allemaal ONMACHT om de situatie om te gaan.

Dus ik vind de regelingen zoals die er momenteel meestal zijn: moeder zorgt 12 dagen en pa krijgt de kinderen een weekend, ronduit slecht uitpakken voor alle betrokken partijen.

Vaders kunnen prima zorgen en moeders heel goed een eigen inkomen verdienen. Als het nu ussance wordt om daar in het huwelijk al mee te beginnen, kan veel ellende later voorkomen worden. Het verdriet blijft, dat moet slijten in de loop der jaren, maar over financien en verblijf hoeft in ieder geval dan niet meer gevochten te worden.

En dat geeft toch een stuk(je) rust in roerige tijden.

Rebecca

22.42. Het gaat niet om wie gelijk heeft!

Maar Elisabeth,

Waarom ga jij uit van de gedachte dat ik geen inlevingsvermogen heb? Of hebben alleen zij die het met je eens zijn, inlevingsvermogen?

Ik begrijp je heel goed, maar ik probeer je de situatie met andere ogen te laten bekijken. Je bent krampachtig bezig met vooral leuk en goed te zijn, alsof je in een rivaliteitsstrijd verwikkeld bent met de biologische moeder van de kinderen.

Waarom ben jij zo onzeker daarover? Hangt het vertrouwen en de liefde van je relatie af van je dosis "leuk" zijn voor de kinderen? Naruurlijk vinden de kinderen jou leuk, ze voelen perfect aan dat dat het gewenste antwoord is.

Maar realiseer je je ook wat dat doet bij de kinderen? Kinderen zijn van nature loyaal aan hun biologische ouders. Door zo "gedwongen" leuk te zijn schep je verwarring bij de kinderen. Ze komen het weekend bij je vriend/man, omdat hij de biologische vader is. Gun hem die tijd met z'n kinderen, laat hem het brood voor de kinderen klaarmaken, laat ze samen tijd doorbrengen, en HOU je op de ACHTERGROND!

Het meest verschrikkelijke vind ik dat je ALLES uit de kast haalt om de biologische moeder omlaag te halen. Bij iedere zin krijg ik meer respect voor de biologische moeder, maar meer twijfels over de biologische vader. Waarom laat hij dit gebeuren?

Roos

22.43. Voor alle verlaten mannen

Wat een discussies hier, heftig hoor. Zit ook in dit schuitje en ik kan je verzekeren dat je als man alleen je plichten moet nakomen, rechten, ow hebben jullie mannen dat ook nog!! Maarja daar wordt door de meeste vrouwen aan voorbij gegaan.

Maar ik walg van de reacties van Roos en Geertje hier, komen jullie van een andere planeet ofzo?

Hier nog een leuk voorbeeld dat de man vaak het onderspit delft;

Moeder verlaat man en 20 kinderen om internetliefde

Uitgegeven: 10 juli 2006 06:18

    LONDEN - Een Britse moeder van twintig kinderen heeft haar man en haar gezin verlaten voor een getrouwde man die zij via internet heeft leren kennen. Dit meldde de Britse krant The Sun maandag.

    De 48-jarige Nicola Pridham staat in de Britse media bekend als 'Britain's Supermum' (de supermamma van Groot-Brittannië) omdat zij in twintig jaar tijd elk jaar een baby heeft gehad. Zij is 26 jaar getrouwd geweest met de timmerman Kevin. Het stel kreeg ruzie toen de man een Valentijnskaart vond van een 38-jarige getrouwde soldaat.

Krijgt die man nu alimentatie van die vrouw, waarschijnlijk niet..

We leven gemiddeld 80 jaar in Nederland, maak er aub iets moois van. Het leven van de man gaat ook door na zijn scheiding.

Martijn

22.44. Leuke stiefmoeder

Roos, je hebt gelijk.

Niets vermoeiender voor een kind wat een weekend naar papa moet om opgescheept te zitten met een leuke stiefmoeder. Ik heb zo'n 10 jr. de weekenden met haar doorgebracht, kon nooit iets met mijn vader ondernemen, laat staan mijn broer.

En als ze het een keer niet zo perfect deed als ze zou willen zat ze in tranen dat het haar niet lukte, wat nog meer emotionele druk op ons legde natuurlijk. Nog erger werd het toen er een zusje geboren werd en we af en toe mee mochten/moesten doen met het gezellige gezinnetje spelen.

Pas toen die leuke stiefmoeder er met een ander vandoor ging hebben wij onze vader kunnen her-ontdekken en een fijne band met hem gekregen. Wat een opluchting was dat!

Terwijl ze zo haar best deed en we haar best mochten, waren we blij toen ze was opgehoepeld.

Onze eigen moeder heeft in mijn jeugd nooit maar dan ook nooit iets in haar of mijn vaders nadeel gezegd terwijl ze het heel zwaar had omdat hij geen alimentatie gaf en de kinderbijslag die toen nog naar de vaders ging, samen met stiefma opmaakte. Ik heb grote bewondering voor moeders die hun kinderen alleen moeten opvoeden.

Laat de kinderen aan hun bio-ouders over is mijn advies.

Diana

22.45. Reactie op 17.42 voor Roos

Roos, ik denk dat we beter kunnen stoppen. Wij begrijpen elkaar gewoon niet om verschillende redenen. Je vraagt je af waarom ik denk dat jij geen inlevingsvermogen hebt en zegt dat ik dat niet zo maar mag veronderstellen .... en drie zinnen later vraag je aan mij waarom ik zo onzeker ben.

En dan denk je, op het moment dat je dat schrijft, niet: hé, nou doe ik het zelf ook? Nee hè? Dat is het hele eieren eten... De pot verwijt de ketel enzo.

Ik ben niet 'gedwongen' leuk uit onzekerheid en ik heb niet de behoefte de moeder af te troeven. Wij hebben ALTIJD voorgestaan het beste van de situatie te maken voor alle partijen gezien de omstandigheden. De enige die dat telkens weer frustreerde was zijn ex en, ja, nu zijn we er zo langzaamaan een beetje klaar mee!

Ik haal niet ALLES uit de kast (en wat weet jij nou?) om de moeder omlaag te halen, en zéker niet naar de kinderen toe. Maar ik laat ook niet over me heen lopen en zeker niet door haar als dat ongegrond is. Het simpele feit dat zij moeder is geeft haar nog niet het recht om mijn leven in te delen. De tijd dat ze dacht dat ze dat voor mijn partner mocht is ook voorbij. ZE ZIJN GESCHEIDEN !

Jammer genoeg zijn er vrouwen (biologische moeders hebben we het hier over) die zo gemeen en slinks zijn zijn dat ze over mannen heen kunnen walsen die toch écht niet de domste zijn of hun mond niet zelf open kunnen doen. In het geval van mijn partner (hoe kan hij dit laten gebeuren? vraag je je af), wel... mannen hebben ook een ziel die vertrapt kan worden hoor. Zijn ex is gewoon een eersterangs bitch. Dat heeft niks met neerhalen te maken. Sommige vrouwen zijn dat nou eenmaal en ga nou niet zeggen dat je dat niet weet?! Dit is er ééntje en hij is er gewoon niet meer tegenop gewassen. Hij is murw gepest en vernederd!

Hij zou het liefst met zijn vingers knippen en dat ze er dan niet meer was. Maar dat kan niet en dat snapt hij ook wel. We hebben 'the next best thing' geprobeerd en dat was eerlijk en open communiceren en proberen te overleggen maar dat kon wat haar betreft niet. Elk bezoek, ieder telefoontje werd aangegrepen om hem uit te schelden om niets. Om hem te slaan zelfs. Het houdt een keer op; dat houd je niet vol.

En ik me op de achtergrond houden? Als ik een keer niet thuis ben als mijn partner met de jongens thuis komt zijn ze teleurgesteld en verontwaardigd. Ik zeg dat alleen maar om aan te geven dat kinderen het best ook leuk kunnen vinden met een nieuwe partner erbij. Ik snap niet hoe je dat zo verkeerd kan vinden. Ik ken je niet, maar ik vermoed een heleboel wrok en verdriet jegens jouw ex-partner. Dat kan. Het kan zijn dat hij je schandalig behandeld heeft. Als dat zo is dan snap ik jouw reactie als we het zouden hebben over hoe het er bij jou aan toe gaat, maar dat hebben we niet......

Als er een situatie geschetst wordt waarin de man er vandoor gaat met een ander in wat een goed huwelijk te noemen was... als de man vervolgens om geen reden zijn ex totaal afschrijft en de kinderen (soms) erbij, dan heb ik daar uiteraard geen respect/sympathie voor en snap ik het als de ex-vrouw verbitterd is. Maar zelfs dan (trouwens) doet ze er goed aan om die bitterheid (die niet helpt) aan de kant te zetten omdat iedereen daar beter van wordt (zijzelf en de kinderen en jammer genoeg haar ex ook dan maar daar moet je dan boven staan)

Mijn verhaal is hoe het bij ONS gaat, en daarmee wil ik aangeven (en dat is alles) dat het ook anders kan zijn. Dat er vrouwen zijn die werkelijk onterecht en puur uit eigenbelang de boel frustreren en dat dat vaak de kinderen niet ten goede komt. Het valt mij op dat gefrustreerde ex-vrouwen vaak niet meer voor die rede vatbaar zijn. Koppel je eigen emoties eens los van wat ik schrijf en kijk puur naar wat het is. Kan je dat?

Elisabeth

22.46. Reaktie, het kan ook anders

Beste Becca en anderen,

Sinds een jaar ben ik gescheiden. Met mijn ex partner heb ik al redelijk goede afspraken kunnen maken (tijden, halen & brengen etc). Over het eventueel integreren van nieuwe relaties zijn nog geen afspraken gemaakt.

De situatie is als volgt: de drie oudste kinderen wonen 5 dagen per week bij hem, de drie jongste kinderen wonen 5 dagen per week bij mij (totaal 6 kinderen). 2 hele dagen zijn alle kinderen bij mij en 2 hele dagen zijn alle kinderen bij hem.

Twee weken terug was ik met de drie oudsten met vakantie, de drie jongsten waren bij hem. De jongsten verheugden zich erop nu extra aandacht van hun vader te krijgen. Hij had ze dagjes uit beloofd en 1 dag gingen ze inderdaad naar zijn moeder wat de kinderen al lang beloofd was en wat ze erg leuk vinden. Voor de rest had hij nog een verrassing, de kinderen dachten aan een dagje naar zee of dierentuin, in iedergeval dat zij met z'n vieren samen iets leuks zouden gaan doen.

Zodra ik terug was van de vakantie en met de jongste 3 kinderen (2,5 jr, 5,5 jr en bijna 7) weer thuis was vroeg ik natuurlijk wat ze gedaan hadden en of ze het fijn hadden gehad. Na een tijdje kwam er naar boven dat hun tweede uitje naar een vriendin van hun vader was, en dat ze bij haar met z'n allen in het grote bed hadden geslapen, twee nachten.

Ze vonden dit verschrikkelijk. Het zoenen vonden ze ook raar en de intensieve gesprekken ook (ruzie volgens de kinderen, ze kregen er een erg naar gevoel van). Ik weet wie deze vriendin is, ze is aardig maar ze is alcoholist, manisch-depressief, psychotisch en bisexueel. Ze heeft zelf een 1-jarig dochtertje die ze door tussenkomst van de rvdk met omgangsregeling mag zien.

Ik had niet van de vader van de kinderen verwacht dat als hij een relatie aan zou gaan (ongeacht wie) deze dicht bij de kinderen zou betrekken. Al helemaal had ik niet verwacht dat hij de kinderen bij een vreemde in bed zou laten slapen. Ook maak ik mij zorgen om de labiele toestand van zijn nieuwe partner met betrekking tot mijn kinderen. Ze is niet een goed voorbeeld van een stabiele persoonlijkheid die ik mijn kinderen toewens.

Ik probeer al ruim een week met hem hierover te praten maar hij heeft of bezoek, is te moe of is weg...

Graag zou ik willen weten hoe ik aan informatie kan komen over de (wettelijke) rechten die ik heb om de kinderen te beschermen. Wat is wijsheid, ikzelf zie het niet zitten dat de kinderen met haar in contact komen.

Vriendelijk groet M.

22.47. Voor Roos

Hoi Roos,

Je zit maar door te zeuren over dat de stiefmoeders zich niet moeten bemoeien met de ex-vrouw van hun partner. Maar hoe zit dat dan als je wel de zorg krijg over HAAR kinderen! Manlief heeft gelukkig een goede baan, ikzelf trouwens ook. Maar verder zou ik volgens jouw principe altijd alles in handen moeten leggen van mijn man. Dat werkt dus niet, als stiefmoeder met de zorg over de kinderen uit een eerder huwelijk is het onvermijdelijk contact te moeten hebben met de ex-partner. Hoe vervelend dit ook is!

Bianca

22.48. Een man heeft recht!

Weet je wat ik denk dat het is, wanneer een exvrouw het verbiedt dat het kind een relatie opbouwt met de vriendin van de vader: dat ze gewoon nog gevoel heeft voor de vader! Anders doe je dat gewoon niet! Ik heb zelf ook twee kinderen en ik heb een vriend met drie kinderen. Mijn ex heeft ook nieuwe vriendin. Nou mooi toch! Kan hij zn leven ook opbouwen. Vreemd dat de vrouw het wel mag, nieuwe vriend, nieuw leven, enz. Nou mijn ex ook hoor! Hij is niet een bezit van een vrouw. En een vrouw heeft het al helemaal niet alleen te vertellen over de kinderen. Daar zijn twee personen voor nodig. En die vrouw die hij heeft, die mag zich ook bemoeien met mijn kinderen, het is hun huis en er zijn hun regels daar. En daar leren mijn kinderen van. Niet van jaloezie van een vrouw!

groeten Fre

22.49. Advies gevraagd

Hallo allemaal,

Heb alle discussies net zitten lezen, goed dat die er zijn! Lang leve het internet. Ik heb ook een vraag om advies van ervaringsdeskundigen!

Ben sinds 1,5 jaar gescheiden mijn ex-man en ik hebben een zoontje van 5 jaar. We hadden na de scheiding nauw contact en een leven 'met zonder elkaar' opgebouwd. We hadden beide veel moeite om elkaar los te laten en ondernamen nog regelmatig dingen met zijn drieën.

Maar natuurlijk waren we niet voor niks uit elkaar en kwam daar toch het moment dat hij een nieuwe vriendin kreeg. Dat was best slikken voor mij en niet makkelijk, vond dat mijn ex erg hard van stapel liep, en het contact veranderde in hele korte tijd heel drastisch, wat ik wel kan begrijpen overigens. Geen uitjes meer met elkaar en alleen nog minimaal contact over ons kind.

Natuurlijk kwam er ook een gevoel van jaloezie over me heen maar heb me daar zo goed mogelijk overheen proberen te zetten. Heb zelfs alle moed bij elkaar geraapt om de nieuwe vriendin een hand te geven en ze veel plezier te wensen op hun uitje met elkaar, dit al na 2 maanden. Nu ik dit gedaan heb wil mijn ex-man ons zoontje samen met nieuwe vriendin bij mij thuis ophalen, dit is niet overlegd maar medegedeeld, 'wij komen vanmiddag ...... ophalen'

Hier heb ik wel moeite mee en ben ik niet aan toe, heb dit aangegeven dat ik liever had dat hij hem even alleen op kwam halen omdat ik moet wennen. Deze wens is niet gerespecteerd en ze kwamen toch samen, nieuwe vriendin bleef wel bij de auto die pontificaal voor mijn tuin werd geparkeerd.

Ben ik nu een gemene boze dwarse ex-vrouw? En is het raar dat ik graag heb dat ex-man (voorlopig) alleen komt en in rust zonder spanning kind ophaalt?

Heb nu voorgesteld om het brengen en halen aan voordeur te doen, dan kan ik de deur sluiten en begint hun leven daar en heb ik mijn privacy. Wat vinden jullie hiervan? Het is allemaal nog zo kort.

Ik praat absoluut niet lelijk over nieuwe vriendin tegen mijn kind en ex-man, heb wel gezegd dat ik hem snel vind gaan. En heb ook gevraagd of hij de opvoedkundige taken voorlopig wel zelf wil doen.

Alle suggesties, adviezen en ideeen zijn welkom,

Alvast hartelijk dank

Miranda

22.50. Hoi Miranda

Ik kan je gevoel erg goed begrijpen, maar denk wel dat je man volwassen genoeg is om zelf keuzes te maken. Jouw jaloezie mag eigenlijk zijn geluk in een nieuwe relatie niet in de weg staan. Je kunt je er maar beter bij neerleggen en hopen dat je zoontje de nieuwe vriendin van papa ook aardig vind.

Wat betreft het opvoeden, ik ben zelf inmiddels 4 jaar stiefmama en ik weet nog heel goed hoe het in het begin ging. "stiefmama's" weten in het begin nauwelijks wat ze met de kinderen aanmoeten en meestal geven zij zelf al wel aan dat ze het rustig aan willen doen. Wel willen ze graag aardig gevonden worden, althans dat is mijn ervaring, en doen ze daar erg hun best voor.

Waarschijnlijk is de nieuwe situatie niet alleen voor jou onwennig, maar ook voor de nieuwe vriendin van je ex.

En na een tijdje gaat de nieuwe vriendin, als het aanblijft met ex dan, zich hoogstwaarschijnlijk toch wel een beetje bemoeien met de opvoeding. Daar kom je bijna niet omheen, vooral niet als ze snel gaan samenwonen. Je kunt tegen een kind ook niet zeggen "je mag alleen naar papa luisteren en niet naar de nieuwe vriendin". Misschien kom ik een beetje bot over, maar zo bedoel ik het niet. Ik wil alleen even mijn eigen ervaring vertellen en hoe zo'n nieuwe vriendin deze situatie waarschijnlijk beleeft.

groetjes Nicole

22.51. Waar zijn de vaders in al deze verhalen?

Wat mij opvalt na het lezen van al deze berichten is dat er nauwelijks verhalen aan bod komen wat de vaders allemaal te vertellen hebben. Het lijkt wel of de vaders allemaal "zielig" worden beschouwd en beschermd moeten worden door de biomoeders en stiefmoeders. Als ze niet beschermd worden, dan worden ze uitgekotst door de biomoeders. Merkwaardig. Je hoort nooit een stiefmoeder praten over een stiefvader (de nieuwe vriend van de exvrouw van haar partner). Hoe komt dat toch? Het Jerry Springer effect, noem ik het maar: Ruzieen en uiteindelijk de verkeerde kern van het probleem aanpakken.

Het lijkt ook wel dat alle vaders in deze verhalen grotendeels ook "kinderen" zijn die de biomoeders en stiefmoeders willen beschermen, en willen beslissen en bepalen hoe deze "vaders/kinderen" het moeten hebben in hun leven. En uiteindelijk voor zichzelf willen houden. De vaders zijn in al deze verhalen als het ware een "bezit". Zowel van de biomoeders als van de stiefmoeders.

Biovaders en stiefvaders, willen jullie alsjeblieft ook deelnemen aan deze "debatten"? Ik heb enorm behoefte aan de verhalen van jullie kant, hoe jullie deze situatie ervaren met jullie exen, en met jullie nieuwe partner.

Thea

22.52. Het draait maar om 1 ding

Waar ik mij steeds aan stoor is dat ik lees dat ze AL een aantal maanden uit elkaar zijn. En dat de nieuwe vriendin van de vader het raar vindt dat de moeders het er moeilijk mee hebben. Uit eigen ervaring heb ik gemerkt dat kinderen ongeacht hun leeftijd het heel moeilijk hebben met een scheiding. Daar heb ik ook volop begrip voor. De kinderen kiezen niet voor een scheiding. Houd dat in je achterhoofd. Zze moeten wennen dat papa en mama niet meer samen zijn. Ze moeten wennen aan een nieuwe omgeving.

En dan moeten ze vaak ook na een paar maanden te horen krijgen dat papa alweer een nieuwe vriendin heeft. Mensen hou toch op, ben volwassen en heb begrip voor de kinderen. En waarom hebben de moeders het er moeilijk mee?? Omdat de kinderen toch met hun verhaal naar hun eigen moeder gaan en die mag hun dan troosten en alles sussen. En pa kan weer twee weken zijn gangen gaan met z`n nieuwe vriendin (als nieuwe vriendin heb je maar om de 2 weken 1 weekend rekening te houden met de kinderen. Is dat teveel gevraagd?)

Ik woonde 1.5 maand alleen met mijn 3 kinderen en pa lief kwam met `t verhaal dat hij een nieuwe vriendin had. Ik heb de kinderen moeten troosten, ze konden het nog niet verwerken. Het voelde goed zei hij, dus kon hij het wel vertellen. De jongste wilde al niet meer bij zijn vader slapen. Na 3 weken gaf hij toe dat het toch niet was wat hij zocht. Nu nog geen maand later heeft hij weer een andere vriendin en weer vol trots verteld hij dat het weer goed voelt.

Ik vind als je een nieuwe relatie aangaat gebruik je verstand en kijk het eerst eens een paar maanden aan voordat je het vertelt tegen de kinderen. De moeders staan vaak overal alleen voor en moeten ze dan ook nog eens het verdriet van de kinderen verwerken. Het draait (bij de meeste mannen) maar om 1 ding: zo snel mogelijk een lekker wijf in bed.

Anita

22.53. Wat een gezeur

Hallo allemaal,

Ik denk dat de bio-mama's de stiefmama's gewoon eens een kans moeten geven. Als ze zichzelf voorhouden dat zij als moeder niet vervangbaar zijn voor hun kids is er niets aan de hand hoor als de spruiten ook eens twee dagen bij een stiefmoeder doorbrengen. Af en toe eens slikken als die ander voor jou gevoel in jouw rol treed, maar het wordt niet slecht bedoeld.

Ik ken beide kanten die van "de mama die haar zoons moet achterlaten bij de nieuwe vriendin van..." (lief mens trouwens) en "ik ben de vriendin van... dus stiefmoeder van...". Een warempel, laat mijn theorie nou aan beide kanten werken!!! Leven en laten leven hoor.....


22.54. Duidelijk jaloezie

Roos,

Jaloers dat je ex een nieuwe vriendin heeft? Waarom mogen exmannen geen nieuwe vriendin hebben?

Ik vind dat de exvrouwen zich niet met het leven moeten bemoeien van hun exmannen wat betreft het hebben van een nieuwe vriendin en dat is de keuze van de exman en niet van de exvrouwen.

Ik heb al je berichtjes gelezen, het is mij duidelijk en het enige wat ik kan zeggen is: jaloezie!

Ik snap niet dat de exvrouwen daar nog energie in steken om wat hun exman doet in zijn priveleven. Zonde van je tijd. Steek die energie toch ergens anders in en ga door met je leven.

Anke

22.55. Draait om 1 ding

Waarom mogen ex-mannen geen nieuwe vriendin hebben? Waarom wordt hen geen geluk gegund? Ik vind dat de keuze van de exmannen zelf als ze een nieuwe vriendin willen en dat is niet de keuze van de exvrouw. Zij heeft niet het leven van haar exman te bepalen. De exvrouw van mijn vriend werd jaloers toen ze te weten kwam dat haar exman een nieuwe vriendin heeft. Zij mag wel een nieuwe vriend hebben, maar waarom mogen de mannen dat niet? En ik vind ook dat de vrouwen niet moeten zeuren als haar exman 2 weken zijn gang kan gaan met zijn nieuwe vriendin, want daar heb je toch samen voor gekozen dat de vader zijn kinderen om het weekend ziet. Want dan had je voor co-ouderschap moeten kiezen, bijvoorbeeld de ene week de kinderen bij moeder en de andere week bij vader. En dan niet achteraf gaan zeuren.

Anke

22.56. Goed lezen graag, Anke!

Maar Anke toch, dit heeft niets te maken met jaloezie. Het gaat om de zorg voor de kinderen. Ineens denken de nieuwe vriendinnen dat ze zich allerlei zeggenschap kunnen toe-eigenen. Daar hebben de kinderen niet om gevraagd. En als ik hier lees dat de nieuwe vriendinnen soms ronduit een hekel hebben aan de kinderen van hun vriend maak ik me zorgen om de kinderen.

Kinderen hebben recht op liefhebbende ouders, kinderen hebben recht op stabiliteit. Dat pa een nieuwe vriendin wil of heeft mag nóóit ten koste gaan van de kinderen. Wanneer de biologische moeder daarop hamert en dan door de nieuwe vriendin afgeschilderd wordt als jaloers is zowel de nieuwe vriendin maar zeker de vader goed fout bezig!

Een scheiding haalt veel overhoop in het leven van kinderen. Ben je dat als nieuwe vriendin bewust en laat de verantwoordlijkheid voor de kinderen aan de vader over. Bemoei je niet met de ouderlijke verantwoordelijkheid, en verstoor de relatie van de kinderen met beide natuurlijke ouders niet. Weet wanneer je een stapje terug moet doen en ken je plaats!

Roos

22.57. Praat met je exman

Roos,

Ik heb je reactie gelezen, maar wie ben jij om te beoordelen hoe een een nieuwe vriendin om dient gaan met een man met kinderen. Iedere situatie is anders. Ga met je exman om de tafel zitten en praat met elkaar.

Gr Anke

22.58. Roos roos

Idd Roos, weet waar je plaats is. Dat is waar jouw huisje staat. En niet binnen de muren van jouw ex. Ik hoop dat de rollen straks eens omgedraaid worden, dat jou exman gaat roeren in jouw relatie met de andere man, beter voor de kids of niet dan! Geruzie, stress. Ja, dat hoort er bij, ofnie dan Roos. Get a live!

Laat ieder in hun waarde, een houd dat domme praat voor je. Weet wat je zegt, veeg eerst je eigen straatje schoon, begin dan over een ander. Jammer voor de man die je straks moet gaan krijgen. Vertel hem dat maar eerst voordat je een relatie met hem begint, waar zijn plaats is.

En dat hij er niet bij hoort en nooit zal horen, en al helemaal niet zijn best hoeft te doen. En als jij dan een dagje weg wil met de kinderen, dat hij niet mee gaat, want dat vinden de kinderen toch niet leuk! Hij moet weten waar zijn plaats is. Een zijn mond houden. Zo hoort het?

Nou Roos, hoop dat je hem vindt. Uhh hoop dat het dan ook nog een beetje gezelliger wordt voor jou en de kinderen. Dit zijn jou woorden. Heel goed voor de kinderen... ow ow ow.

Sanne, moeder van twee kids en die een exman heeft met lieve vriendin die haar best doet!

22.59. Rosa moed inspreken

Hoi Rosa,

Ik ben zelf stiefmoeder van twee kinderen en inderdaad in onze situatie wonen ze permanent bij ons. De kinderen willen niet meer naar hun moeder omdat ze er echt slecht voor hen is. Meid vecht voor je kinderen ik zou ze nooit aan een ander overlaten. En ik heb ook drie eigen kinderen en ik bemerk dat ik als eigen moeder en stiefmoeder anders reageer en me veel sneller irriteer aan mijn stiefkinderen als eigen kinderen. Ik probeer wel eerljk en liefdevol en rechtvaardig te zijn.

Als eigen moeder verdraag je veel meer van je kinderen. kinderen werden grondig waarloost en hadden ook een geweldige vader waar ik nu mee getrouwd ben. De raad van de kinderbescherming heeft ze daar weggehaald, om ze vrijwillig aan een ander over te laten. Echt ik zou het noooit doen. In onze situatie was het echt beter voor de kinderen.

Ik geloof onmiddelijk dat het een geweldige vader is, meisje van 17, ik heb een dochter van 16, kan heel leuk met ze omgaan. Bepaalde inzichten missen ze echt wel en overgewicht ook. Lol trappen en lekker op schoot zitten oke, maar verantwoording, ik zou het niet kunnen als vader werkt wat dan? Of de kinderen zijn ernstig ziek, of hebben problemen. Ik zou hem wel een hele goede regeling geven, vb in het weekend als de vader ook vrij is of in vakanties, een vader echt nodig hebben.

Luister naar je hart en zeker te weten knok voor ze. Als je van ze houdt laat ze niet aan een meisje van 17 over als volle verantwoording. Als jij een goede moeder bent en van ze houdt en nee zegt, heeft vader niets te vertellen.

liefs Esther

22.60. Moeder en stiefmoeder

Ik heb zelf een zoon van 7 jaar, ben vanaf 2001 gescheiden, in 2003 is de vonk overgeslagen met mijn huidige man, die een dochter heeft van 6 jaar.

Ik moet zeggen dat het bij ons gelukkig goed is gegaan met de ex-partner van hem. Natuurlijk waren er in het begin strubbelingen waar je je niet mee bemoeit.

Nu zijn er in onze relatie 2 kinderen gekomen, dus half zus en half broer, wat zo walgelijk klinkt en alsof je onderscheid maakt, dat wij alles gewoon broer en zus noemen. Ook de 2 oudsten die eigenlijk helemaal niks van elkaar zijn. Hoe kun je anders gelijke lijnen trekken?

Mijn zoon had bij de vorige zwangerschap al eens mee gemogen naar de echo (die woont altijd bij ons, geen omgang). Nu ik weer zwanger ben heb ik heel bewust zijn dochter (mijn dochter) meegenomen omdat ze er net zo goed bij hoort, en heb ik de afspraak speciaal gepland op de vakantie zodat ze hier is. Waarom? Omdat ik geen onderscheid wil maken tussen de kinderen. Ze hebben allebei recht om het mee te maken.

Zelfde als de regels. Als ze hier is tijdens de omgang, gelden onze regels en krijgt ze ook straf als ze stout is. Haar reactie is alleen maar: mama vind het zo fijn de regels, ik weet waar ik aan toe ben.

Nou dan weet je dat je het als moeder en stiefmoeder echt niet verkeerd doet.

Mariska

22.61. Gewoon moeder

Ik ben gewoon moeder van twee jongens. Weliswaar een jonge moeder, maar wel gewoon moeder. Ik was 18 toen ik zwanger werd, en ben nog steeds samen met de vader van mijn kids. Ik denk als je jong bent, dat je dan ook een goede moeder kan zijn met verantwoordelijkheidsgevoel.

Ook ik vind het moeilijk om af en toe de zorg over te laten aan anderen als ik moet werken. Het is ook niet altijd makkelijk om met de emoties om te gaan, die volgens mij vooral voortkomen uit onderzekerheid.

Volgens mij is dit hetzelfde bij stiefmoeders en biologische moeders exen. Ik heb dat dan weer naar anderen mensen schoonmoeders enzo...

Maar mijn oma heeft ooit gezegd: Iedereen die van je kinderen wil en kan houden is er eentje meer. En volgens mij is dat alles wat je als moeder dan ook wil.

Ik wil tenminste graag dat zoveel mogelijk mensen van mijn kinderen houden zodat ze zich zo geliefd en gewenst mogelijk voelen.

Inge

22.62. Voor Roos

Roos,

Goh, je reageert als de ex van mijn partner en hebt ook nog eens dezelfde naam, toeval?

Roos, hoe moet dat dan als de ex en nieuwe partner zelf een kindje krijgen? Je kan niet verschillend op kinderen gaan reageren omdat de een eigen is en de ander niet, dat wordt verwarrend voor alle twee en dan ben je alleen maar verder van huis.

Mijn partners zoon is nu 4 en we hebben hem 1 keer in de 2 weekenden. Behalve dat ie het moeilijk vind dat ie mama mist als ie bij papa is en papa mist als ie bij mama is, gaat het hartstikke goed bij ons. Hij vind mij lief en ik hou ook ontzettend veel van hem.

En natuurljk als papa in de kamer is, laat ik het zoveel mogelijk van hem afhangen ivm de regels in huis maar ook ik heb een opvoedende taak! Zou ik die niet op me nemen zou het chaos in huis worden. Niet omdat papa het niet goed doet, maar omdat de kleine mij gewoon nou eenmaal als opvoedende ziet en als ik dan alles toe zou laten 'omdat het niet mijn plek is', zou ie niet weten waar ie aan toe was.

Er zijn nu eenmaal 2 nieuwe gezinnen, 1 bij mama en 1 bij papa...

Trishka

22.63. Reactie op Anoniem

Ik vind dat je gelijk hebt. Mijn vriend's ex is ook dezelfde. Als zij haar zin niet krijgt, zeg zij "nou dan krijg je de kinderen niet". Ik vind haar wel een heks. Ze heeft nu een vriend, maar zij laat het toch niet met rust. Zij kunnen het niet hebben dat haar ex-man gelukkig is met iemand anders. Zij wil dat de ex-man €700 per maand betaalt. Zij moeten daar gewoon mee ophouden, ze moeten doorgaan met hun eigen leven en niet zo jaloers zijn. Wij kunnen er ook niks aan doen dat de ex-mannen gelukkigger zijn met ons dan met hen.

Patricia

22.64. Reactie Draait op 1 Ding

Je heb gelijk de ex-vrouwen heb gekozen voor om-het-weekend. Mijn vriend wil dat de kinderen bij ons gaan wonen, omdat wij weten dat zij niet gelijkige bij de moeder zijn. Maar ja geen bewijs. De ex-vrouw wil dat niet zo. De ex-vrouwen moeten ophouden met het gezeur en de ex-mannen met rust laten.

Patricia

22.65. Jij blijft de moeder

Hoi, ik ben zelf 22 jaar. Ik woon al enige tijd met mijn vriend samen. Hij is 33 en heeft 2 kinderen. Hun moeder heeft er ook veel moeite mee dat de kinderen geregeld bij mij en mijn vriend zijn. Ik maak inderdaad deel uit van het gezin, maar ik ben niet hun moeder.

17 jaar is inderdaad erg jong, maar als zij een serieuze relatie hebben of tegemoet gaan, zal zij toch ook een deel gaan uitmaken in het gezin. Je kinderen kunnen hier op meerdere manieren op reageren, en zij daar weer op. Ik heb duidelijke afspraken over hoe en wat met de kinderen. En het gaat heel goed. Misschien is het voor jou ook fijn om eens te gaan praten met haar.

Bedenk je altijd dat jij de moeder bent en blijft. Jouw kinderen houden van jou, wat er ook gebeurt.

groeten Marleen

22.66. Ik ben de vriendin van papa

hoi,

ik zit in een soortgelijke situatie, alleen is het zo dat ik de nieuwe vriendin van papa ben. De kinderen wonen bij ons! Zij kijkt nauwelijks naar haar kinderen om. Ze komt niet op ouderavonden van school, ze belt niet doordeweeks om te kijken hoe het gaat met de kinderen, betaalt geen alimentatie. Maar ze heeft wel altijd en eeuwig kommentaar op mij!

Ze wil dat ik haar regels en manier van opvoeden overneem in mijn huis! Het spijt me zeer, maar daar begin ik niet aan! Ik ben zelf 22 mijn vriend is 32 en de moeder van de kinderen 33. Ik snap best dat zij het lastig vindt dat ik de kinderen opvoed, maar ik doe mijn best! Ik doe alles voor de kinderen! Erg ingewikkeld allemaal!

We zitten dan nu ook in een conflict. Ik weet het allemaal niet meer! Ik heb het idee dat ik me meer zorgen maak om de kinderen dan dat zij zelf doet!

Saskia

22.67. Ex-vrouwen tiranie

Ik weet hoe al die nieuwe vriendinnen zich voelen. Ik ben ook met een man die twee kinderen van een heeft uit 'n ander huwelijk, en als de ex niet haar zin krijgt dan zegt zij ook:"Dan krijgen jullie de kinderen niet!" Ik moet naar Ierland gaan in april omdat mijn moeder was overladen met kanker. Dus mijn vriend heeft zijn ex gebeld om te zeggen dat hij de kinderen niet kon halen in het weekend. Ze zegt nu jammer dat het niet de h##r was en als hij dat weekend de kinderen niet komt ophalen dan krijgt hij de kinderen helemaal niet. Jacinta


22.68. Ik ben ook (stief-)moeder

Hallo Saskia (en anderen),

In 2000 leerde ik Willem kennen, hij was toen 35 en ik bijna 19. (ja, 18 dus). Hij had niet 1, maar 4 kinderen bij zijn ex en woonde zelfs nog bij haar! Ik heb hem gelijk duidelijk gemaakt dat de keuze voor zijn kinderen niet terzake doende was, maar het is zij of ik!

De kinderen waren van meet af aan meer bij ons dan bij haar. En ja, hij was bij mij ingetrokken, dus logeerden de kinderen bij mij in mijn huis.

Vanaf het begin was duidelijk: Hier zijn regels, je kan ze leuk vinden, snappen of niet, maar die regels gelden voor IEDEREEN die binnenkomt! Hiermee liet ik alvast de discussie 'je luistert naar me omdat ik je stiefmoeder ben' achter me. Daar ben ik namelijk nooit aan begonnen.

Inmiddels zijn we heel veel verdriet en lijden van de kinderen verder. Zij werden namelijk door hun moeder mishandeld. Nu zijn ze allemaal door de Gezinsvoogd bij ons geplaatst. Dat betekent dus dat ik de dagelijkse zorg voor de kinderen heb. Dit neemt niet weg dat ze een moeder hebben. Ze weten dit ook en staan TE ALLEN TIJDE VRIJ contact met haar te hebben. Ze kunnen haar niet altijd zien, maar dat is meer een probleem van praktische aard dan van het niet mogen van mijn man en mij.

Wat ik hier in feite mee wil zeggen is ten eerste: je doet het nooit goed. Het is echter wel belangrijk dat je jezelf in de spiegel aan kan blijven kijken. Doe jij alles naar eer en geweten? Hou je van die kinderen? Maar ook: laat je de kinderen in hun waarde? Dan kan je gerust gaan slapen. Ten tweede draait het allemaal om liefde en niet om haat. Haat de moeder van de kinderen nooit, hoe moeilijk het ook is. Door de moeder te haten heb je al een air van haat om je heen als de kinderen het over haar hebben en dat voelen de kinderen aan.

Anouk

22.69. Hier twee stiefouders

Namelijk een stiefmoeder bij mijn ex en een stiefvader hier bij mij. En dat gaat prima! Oke, mijn ex en zijn (inmiddels) vrouw hebben het niet zo netjes gedaan ten opzichte van mij. Hij is bij mij weggegaan voor haar, heeft mij met ons zoontje van anderhalf en net zwanger van de tweede laten zitten. Met mijn dochter (biologisch gezien dus van hem) wil hij ook niks te maken hebben, heeft haar niet erkend of wat dan ook. Maar onze zoon ziet hij een keer in de drie weken een weekend (mag van mij vaker, komt hen niet uit) en de relatie die we hebben is redelijk goed te noemen.

Mijn dochter is later door mijn huidige man erkend, weet ook niet beter dan dat hij haar papa is en we hebben samen nog een zoontje gekregen en ik ben nu zwanger van mijn 4e kindje. Natuurlijk bemoeit mijn man zich ook met de opvoeding van de oudste, daar is gewoon geen ontkomen aan omdat hij het grootste gedeelte hier is en het in de meest gevallen ook om de opvoeding van onze andere kinderen gaat. En net zo goed bemoeit de vrouw van mijn ex zich met zijn opvoeding. Lijkt me logisch, hij is ook wel eens alleen met haar en ik vind ook gewoon dat hij wel naar haar moet luisteren. Over belangrijke dingen beslis ik met mijn ex maar dan nog hebben de "stief"ouders er wel inspraak in. En dat werkt prima!

Ik kon haar in het begin ook wel schieten maar wat heb ik daar aan! Ze is goed voor mijn zoon, en eigenlijk is het ook gewoon best een leuke meid. Ruzie is voor niemand goed, probeer het gewoon op te lossen en normaal met elkaar overweg te kunnen. Dat is het beste voor je kinderen! En het belang voor je kinderen zou voorop moeten staan, je bent volwassen dus je eigen belang kun je wel even laten voor wat het is, toch?!

Esmeralda

22.70. Ex-vrouwen tiranie

Ik heb ook last van een jaloerse ex, en wel de exvrouw van mijn man! Sommige ex vrouwen zijn inderdaad heksen. De ex van mijn man wil zich bemoeien met ons huishouden en verschuilt zich steeds achter de kinderen. Zij zegt dat ze dit alleen maar doet omdat zij beweert dat wanneer zij niet "opkomt" voor haar kinderen ze straks niet meer naar hun papa willen?! En waar gaat het nu precies om? Zij vindt dat wij de kinderen te vroeg naar bed doen.

Ik heb haar even duidelijk gemaakt dat bij ons onze regels gelden en dat zij ons niet hoeft te vertellen hoe laat wij de kinderen naar bed doen. Maar ik denk dat het hier eigenlijk helemaal niet om gaat want ze zeurt ook iedere keer dat ze meer alimentatie wil. Ze kan niet normaal communiceren, Ze stuurt altijd zeikSMSjes of een akelig mailtje. Zij is vreemd gegaan toen ze nog een relatie had met mijn man. Met deze man is ze nu ook getrouwd.

Kijk waar twee vechten hebben twee schuld zij hebben er allebei debet aan dat het fout is gelopen in hun huwelijk. Maar waarom laat ze ons niet gewoon met rust! Get a life!

Suus

22.71. reactie op reactie suus

Reactie 040706a Ex-vrouwen tiranie Hey Suus,

Ik heb zelf ook een relatie met een gescheiden man met kinderen. Ik wilde je ff zeggen dat ik je reactie helemaal top vind. Je beschrijft mijn gevoel volledig...

Groet lien


22.72. Voor Essy & Anderen

Reactie op De vriendin van ...

Hoi Essy,

Ik lees je reactie en ik had het kunnen zijn die het schreef! Ik ben ook een vriendin van.. En ik ben het totaal met je eens.

Het is voor een moeder vast niet makkelijk, maar vind wel dat ze de moeite moeten nemen om zich te verplaatsen in de ander. Wij doen dat ook! Helaas ken ik geen mensen met ervaring in mijn omgeving, de enige bij wie ik terecht kan is mijn eigen moeder (die al 35 jaar met mijn vader is getrouwd!). Zij vind het heel moeilijk dat ik een relatie heb met een man met een kind, maar zij is de enige die me kan vertellen hoe en wat een moeder denkt & voelt. Dat maakt het dat ik me probeer te verplaatsen in de ex. Hoewel dat heel lastig is, omdat het een enorme trut is. Maar iedere keer denk ik, het is wel ZIJN moeder en dat zal het ook altijd blijven!

Lieve stiefmama's, zet 'm op! Er moet een dag komen dat ook wij gewaardeerd worden om wie we zijn en wat we doen.

Ook voor de échte mama's, veel sterkte & succes en geef de vriendinnen van je ex een klein beetje het voordeel van de twijfel! Vaak menen ze het goed ;-) .


22.73. De vriendin van

Ik ben ook een vriendin van een papa van 2 lieve jongens van inmiddels 9 en 11 jaar. We hebben al ruim 2 jaar een relatie en hij was al 3 jaar gescheiden toen ik hem leerde kennen.

Persoonlijk vind ik het woord stiefmoeder niet de juiste benaming ik ben de vriendin van papa. Want moeder van de kinderen dat word ik nooit, dat wil ik ook helemaal niet.

Belangrijker vind ik een goede band met de kinderen. Maar hoe bouw je zo'n band op, zeker ook als de moeder je misschien "gevoelsmatig" tegenwerkt? Want naar mijn idee heeft een kind de goedkeuring van de mama nodig, van: kind het is goed. Als papa zijn vriendin goed voor je is kun je dat ook voor haar zijn.

Maar als mama zegt waar de kinderen bij zijn: ik wil niet dat je dit of dat doet met je vriendin en de kinderen of daar zelfs ruzie over maakt met de papa. Tsja wat kun je de kinderen dan verwijten? Ze staan keer op keer "gesloten" tegenover je en als de "vriendin van papa" ga je dan x op x weer de "strijd" aan om de kinderen voor je te "winnen". Je wilt echt niet dat de kinderen je gaan zien als hun tweede moeder, maar wel dat ze je lief en aardig vinden (voor het grootste gedeelte van de tijd).

Ik heb met de papa een hele fijne relatie. Maar laat ik eerlijk zijn, ik was en soms nog ben altijd op mijn hoede als de kinderen komen. Want meestal krijgen wij daar inderdaad strijd om. Er heerst altijd een geladen spanning als we bv. samen met de mama bij het voetbalveld staan. Naar mijn eer en geweten heb ik me altijd opengesteld voor een goede verhouding tussen mij en de mama. Nooit nare woorden gezegd, me niet uitgelaten over haar opvoeding (wel naar mijn vriend natuurlijk, maar niet richting haar), altijd vriendelijk gedag gezegd. Maar als je niet geaccepteerd wordt door de ex, dan is het gewoon een lastige situatie.

Uiteindelijk resulteerde de spanningen bij mij tot onvermogen. Na 2 jaar word je steeds onzekerder, en wens je soms dat het verleden er niet meer is. Houden van, zoals mijn vriend soms zei, kan dan niet genoeg zijn.

Toen was het zo dat ik me al even niet lekker voelde moe, veel emoties enz. enz. En een stemmetje in mij zei: je bent zwanger. Maar ik geloofde het in eerste instantie zelf niet, want was aan de pil en dacht: nee, dit kan niet. Toch een zwangerschapstest gehaald en tsja ik was zwanger. Een combinatie van allerlei emoties ging door me heen. Mijn vriend wilde geen kinderen meer, dat wist ik maar al te goed. Maar ik wilde dit kindje wel, dat was voor mij van het begin af aan duidelijk (ik ben niet bewust zwanger geraakt, maar ben heel blij met dit wondertje).

Puntje bij paaltje was de spanning door alle omstandigheden zo hoog opgelopen dat toen ik thuis kwam (had de test bij mijn ouders gedaan) en zei dat ik met mijn vriend wilde praten, hij zei dat hij dat ook met mij wilde, dat ik maar een andere woonruimte moest zoeken omdat het "zo" niet langer ging. Pas daarna kon ik vertellen dat ik zwanger was. In tranen natuurlijk.. boos.. teleurgesteld.

In het begin wilde hij ook dat ik het kindje zou laten weghalen. Maar dat wilde ik niet, dat kon hij niet van mij verwachten. Ik ben heel blij met mijn zwangerschap die inmiddels in een ver gevorderd stadium is.

Pff. om mijn verhaal wat korter te maken, inmiddels hebben we weer veel contact. Ik woon wel apart. Hij natuurlijk erg geschrokken van alles en ik ook. Ik wil nog steeds gaan voor een relatie met hem en zijn 2 kinderen en met ons kindje op komst. Hij ook en dat gaat met vallen en opstaan mede door wat er in het verleden is gebeurd en voor mij ook de uitspraken die hij heeft gedaan "hiermee bedoel ik dat hij abortus wilde". In wat voor omstandigheden die ook gemaakt zijn, geeft mij wel heen heel dubbel gevoel.

Ik ben ervan overtuigd dat de breuk alles te maken heeft gehad met zijn 2 kinderen en het gevoel dat hij naar zijn 2 zoons heeft (en ik kan niet anders zeggen dan dat dat hem alleen maar siert).

Dat hij ook van mij is blijven houden, daar ben ik van overtuigd. Maar dat de "omstandigheden" je anders doen bewegen, daar kan ik alleen maar begrip voor hebben. Vanuit je verstand keuzes maken en niet vanuit je hart omdat je anders ook niet weet hoe je met situaties om moet gaan.

Maar het feit blijft: wij hebben nu een kindje op komst. En ik wil graag dat deze met ons opgroeit, want wat hou ik nog van deze man. En ook dat het kind de twee broers krijgt die ook echt van hem zijn.

Maar, en dan denk ik misschien als de (h)ex, als papa geen zin heeft in "alle toestanden", want de situatie is natuurlijk niet makkelijk, dus kiest voor in mijn ogen de gemakkelijkste weg, dus een breuk.

Dan zou ik, als je het me nu vraagt, willen dat hij ons straks met rust laat en mij en mijn kindje niet gaat vragen om een omgangsregeling. Dan moet ik er inderdaad niet aan denken dat een andere "stiefmoeder" voor mijn kindje gaat zorgen. En dit puur om het gegeven dat ik weet dat hij nu in tweestrijd staat met zijn gevoelens, dus het niet kwetsen van zijn zoons. En de wetenschap dat hij echt ook wel heel veel van mij houdt!

Ik snap die tweestrijd ook nog, en kan hem dit ook niet kwalijk nemen.

Dat neemt ook nog eens niet weg dat als we wel voor de relatie vechten, en het na een periode blijkt dat het echt niet kan werken tussen ons nieuwe gezin, dus met zijn nieuwe kindje, zijn zoons en mij.. Ik denk niet dat ik dan star tegen een omgangsregeling sta. Dan is hij gewoon echt papa geweest voor ons kindje en heeft mijn kindje recht op zijn papa en de papa recht op het kindje. En eventueel in het heden een nieuwe vrouw in zijn leven.

Het is een gevoel waar ik nog mee te maken heb al gaat het op dit moment gewoon goed in onze relatie. We hebben het weer heel leuk samen en ook zijn twee zoons zijn bij de situatie betrokken. We praten veel meer als anders over onze gevoelens en ik heb een positief gevoel over de afloop. Al gaat de toekomst ons dat leren. Inmiddels heb ik veel gelezen over wat een scheiding voor kinderen doet. Niet dat je alles uit een boekje kan halen, maar je leert wel voor jezelf beter omgaan met de actie en interactie van de kids. Je eigen gevoelens begrijpen, enz enz.

Het is in deze wel fijn om je gevoelens en gedachten met andere te delen, iedereen beleeft zijn of haar gevoelens naar mijn idee op zijn eigen manier.

Ik ben benieuwd naar jullie eventuele reacties maar zo niet heeft een ander er misschien iets aan, al is het maar om het wel en wee van een ander eens onder de loep te nemen.

Veel liefde en geluk voor iedereen,
Monique

22.74. Reactie op Lex

Hoi Lex en alle andere lotgenoten,

Ik zit momenteel in dezelfde situatie als jij. Ik ben 24 mijn vriend 43, hij heeft 2 kids en een jaloerse, bezitterige ex die letterlijk gestoord is! Tuurlijk kan ik me in haar verplaatsen, maar ze gaat gewoon te ver.

Heb je zin om hierover te mailen? Of zijn er hier andere lotgenoten die willen praten/mailen/ervaringen uitwisselen? Mijn mailadres is (achter foos een laagstreepje).

Sterkte iedereen!

Grt

22.75. Haat is zonde van de energie

Waarom niet de strijdbijl begraven? De relatie is over en uit, klaar het werkt niet meer. Dat betekent toch niet dat je elkaar als mens het licht in de ogen niet meer gunt?

Als het met je ex goed gaat, is dat voor de kinderen alleen maar goed! Je maakt zoveel kapot door haat over en weer, je verspeelt op den duur het vertrouwen van je eigen kinderen hiermee. Dan jaag je ze rechtsstreek de andere kant op. Probeer nu gewoon goed te overleggen en ja, ook nieuwe partners hebben met jou kinderen te maken, helemaal als er samen gewoond gaat worden. Het is toch logisch dat bv de ex-man samen met zijn nieuwe vriendin dingen overlegt over de kinderen?

Het is gewoon afgunst, maar laat je kinderen geen pionnetje worden, het is het niet waard.

Jolanda

22.76. denk aan de kinderen

Aai mensen mensen toch zelf ben ik nu 23 jaar. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 jaar was en zowel mijn vaders als moeder hadden vrij snel een nieuwe partner. En van beide kanten was er jaloezie. Mijn moeder kon er niet tegen dat mijn stiefmoeder mij opvoedde en mijn papa kon het niet verkroppen dat mijn stiefvader me hielp opvoeden. En constant hadden ze wel over iets ruzie. En onbewust spraken ze slecht over elkaar. En uiteindelijk alleen de kinderen worden erdoor gekwetst. En ook op het laatste had ik haatgevoelens tegenover mijn ouders en hun partners, omwille van hun onnozel doen en hun stom jaloers gedrag. En ik ken nog kinderen die dit meemaken, die hun verhaal aan mij komen vertellen. En wat hoor je dan van die kindjes: ik zie mama en papa graag, maar ik haat ze voor wat ze doen. En sommigen wenen dan. Dus uiteindelijk komt het steeds op hetzelfde neer: de kinderen worden steeds weer gekwetst.

Ik weet niet hoe het is om u als ouder of als vrindin ofzo u zo te voelen, maar ik herinner me nog alles van toen ik klein was, het verdriet dat mijn ouders mij aandeden. En als ik dan nu die kinderen hun verhaal hoor, wat zij voor verdriet voelen. Jullie blijven de mama of papa van jullie kinderen. En stiefouders worden meestal gezien als goede vrienden waar ze een praatje kunnen mee doen. En neen, stiefouders kunnen echte ouders niet vervangen. Maar door het soms overjaloerse gedrag van de echte ouders duwen jullie je kinderen in anderen hun armen. Denk daar maar eens over na...

Karen

22.77. Ex-vrouw en bonusmoeder

Wauw,wat een emoties.

Zelf ben ik vijf jaar geleden gescheiden. Mijn ex was verliefd geworden op een ander, en dat kon gebeuren omdat ikzelf ook op een gegeven moment te weinig investeerde in onze relatie. En dat inzicht zorgt ervoor dat ik in staat ben geweest te relativeren. En de verstandhouding met mijn ex is gewoon goed te noemen is. Vraag jezelf eens af wat jouw aandeel is geweest in de scheiding...

Natuurlijk was het in het begin moeilijk dat er een andere vrouw was, maar het belang van ons kind heeft altijd voorop gestaan, hoe moeilijk dat soms voor mij ook was. Maar dat had ik voor haar over, haar geluk stond op nummer 1. Niet mijn gekrenkte ego en die had echt wel een opdonder gehad.

Inmiddels heeft ze er 2 zusjes bij en ja, ik ben op kraamvisite geweest en heb zelfs bij de 1e de muisjes met onze dochter naar school gebracht omdat het voor mijn ex echt even niet lukte. Zo trots als dat kleine meisje was.

Mijn ex en ik gunnen elkaar het geluk en onze dochter is daardoor ook gelukkig. Dit is onbetaalbaar. Afspraak is, papa en ik voeden op, nemen beslissingen en de nieuwe partners hebben een zorgtaak.

Sinds 1,5 jaar heb ik zelf een serieuze relatie met een gescheiden man die 2 kinderen heeft. Nu ben ik die andere vrouw. Zij besloten samen te gaan scheiden. Het huwelijk was al niets en na de scheiding gebruikte ze de kinderen als stootkussen en nu hij een relatie heeft, ontpopt zij zich tot de nachtmerrie van iedereen. En het ergste van alles is dat hun kinderen er de dupe van zijn.

Alle begrip voor het verdriet en de emoties, maar waarom moeten de kinderen leiden? Ze probeert iedereen mee te slepen in haar ongelukkig zijn. Hoe ga je dat als moeder aan je kinderen uitleggen? Er komt een leeftijd dat ze vragen gaan stellen. Het liefst zou ik met haar willen praten, want het doet mij pijn dat ze zo ongelukkig is en de kinderen dus ook en haar ex dus ook, maar ja ze kan mij wel schieten. Ze heeft zichzelf er helemaal van overtuigd dat ik de oorzaak ben van hun scheiding. Dat is natuurlijk makkelijker dan naar jezelf te kijken. Ze waren al uit elkaar voordat wij verliefd werden.

Ik heb geaccepteerd dat ze zo is. Het is haar probleem. Ik zorg voor haar kinderen als ze bij ons zijn. Ik voed ze niet op, dat laat ik aan hun papa over. Toch breekt mijn hart als ik zie wat het met hun kinderen doet. Ze komen oververmoeid bij ons, vreselijk onverzorgd, nieuwe jassen en kleding mogen niet aan naar papa, eten met bestek ipv je handen leren ze bij ons. De oudste verteld dat mama altijd schreeuwt (dat deed ze al tijdens het huwelijk) en dat ze daar nooit hoeft op te ruimen en dat haar kamer altijd een bende is. Dat ze vaak te laat op school komen (terwijl hun moeder niet werkt), dat mama altijd zegt dat ze geen geld heeft (1300 Eur krijgt ze per maand van haar ex), de kinderen hebben altijd honger, krijgen geen fruit alleen koekjes, zelfs naar de overblijf ipv brood. En voor Alle duidelijkheid, We vragen nergens naar, dit vertellen ze zelf.

Met oud en nieuw lag ik met mijn oudste dochter en mijn oudste bonusdochter even te knuffelen. Zegt mijn bonusdochter dat ze zoveel van mij houdt. Met een brok in mijn keel zeg ik, ik ook van jou. En dat terwijl ik best wel streng ben? Ja, zegt ze, dat vind ik zo fijn. Dan weet ik tenminste wat ik wel en niet mag.

Hun 2 meiden komen hier tot rust, maar ik zou er veel voor over hebben als ze zich bij hun mama ook fijn zouden voelen. Mama zit altijd achter de computer of voor de tv, de kinderen ook. Er zijn echt momenten dat ik plaatsvervangende schaamte ervaar voor de wijze waarop zij met de situatie en de kinderen omgaat.

Hoe kun je nou niet willen dat je kinderen gelukkig zijn? En ook niet dat je zelf gelukkig bent? Is je ego dan zoveel belangrijker? Wat maakt het uit hoe of wat. Het is nu eenmaal zo, je bent gescheiden en alle deuren staan open voor nieuw geluk.

Gelukkig kun je niet worden, je kunt er voor kiezen om het te zijn. En ik weet dat het zo werkt, ook als je net als ik 2 maanden na je scheiding je baan verliest. Door die situatie te leren accepteren en te kiezen om dankbaar te zijn voor de kleine dingen. Het was zwaar maar het heeft mij gemaakt tot de persoon die ik nu ben, ik had het niet willen missen.

De meeste mensen, en zeker mannen, scheiden niet zomaar, vaak gaan hier jaren aan vooraf voordat een dergelijke beslissing wordt genomen. Stop alsjeblieft met oordelen en het (negatief) invullen van dingen. Kies voor jezelf en kies ervoor om gelukkig te zijn. Het leven is te kort. Vraag je af welke les je te leren hebt in de situatie, want die les is er!

Warme groet voor iedereen

Ps wil je er eens verder over praten omdat je ook geluk verdient, laat het me weten.

22.78. Leven en laten leven

Sjonge jonge, met verbazing deze discussie zitten lezen...het werd maar feller en feller en aan beide kanten zie ik frustratie. Zonde , want negativiteit treft alleen jezelf.

Ook ik had in het begin moeite met het feit dat mijn ex een nieuwe vriendin kreeg. Had zoveel geïnvesteerd in dat huwelijk alles gedaan om het maar te laten slagen en ging hij ineens (wel) naar het strand om koffie te drinken.... echt niet leuk. Omdat ik geen zin had in veel ergernissen en jaloezie gelukkig niet in m'n aard zit heb ik besloten me juist op mezelf te richten ipv op wat hij in mijn ogen ineens allemaal wel kon.... Als ondernemer ben ik me hard gaan richten op het succesvol maken van mijn eigen bedrijf. En dat is gelukt.

Het idee wat ik had ( ze zijn nu samen het gelukkige gezinnetje waar ik zo hard voor gestreden heb) bleek helemaal miet te kloppen. Nieuwe vriendin was juist jaloers op ons verleden, op de bruiloft, ons kind, onze jarenlange band en het feit dat ik er altijd goed verzorgd uitzie en humor heb. Mijn ex was een prima vent alleen erg makkelijk en niet echt warm of van het spontaan knuffelen. Vond het allemaal wel best.

Wat hoor ik nu, huidige vriendin (inmiddels exit geloof ik zelfs) loopt te klagen over precies dezelfde eigenschappen van hem die mij zo irriteerden.

Mijn zoon heeft haar vanaf het begin geaccepteerd en ik heb hem altijd in zijn waarde gelaten. Hij mag in het leven zijn eigen keuzes maken.

Mijn advies, richt je op je eigen leven, wees een goed mens en accepteer dat dingen im het leven soms anders lopen dan je verwacht.

Liefs. Lizzy.

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Contact met vriendin van papa!!

  1. Inderdaad wel een erg jonge vriendin
  2. Kan ook voordelen hebben
  3. Reaktie
  4. Vriendin van ex-man met 2 kinderen
  5. Jonge vriendin
  6. Jou wordt niets ontnomen
  7. De vriendin van ...
  8. Wees duidelijk
  9. Sorry, mij wordt het te veel
  10. Contact met vriendin van papa
  11. Contact met vriendin van papa:
  12. Vrouw van gescheiden papa
  13. Moeilijk hoor
  14. Help
  15. voor Sonja
  16. Ik was zelf ook 17
  17. Ongelooflijk
  18. Hoe moet ik hier mee omgaan?
  19. re: 17.18 (Laura)
  20. Ex-vrouwen tiranie
  21. Jaja
  22. Reactie op Roos en Elisabeth
  23. Moedig van Anoniem
  24. Vraag
  25. Reactie op: jaja
  26. Gebruiksaanwijzing tweedehands man
  27. Reactie op Tweedehands man van Roos
  28. Gebruiksaanwijzing en Bovag keuring (reactie)
  29. Keep on dreaming
  30. Reactie op Peter
  31. Reactie op Roos
  32. Reactie op de punten van anoniem
  33. Keep on dreaming? Patty toch....
  34. Reactie op Patty
  35. Nieuwe standaard
  36. Voor de spelbrekers
  37. Het KAN ook anders...
  38. Voor Rebecca
  39. Spelbrekers? Geertje word eens wakker?
  40. Reactie op Geertje
  41. Emoties
  42. Het gaat niet om wie gelijk heeft!
  43. Voor alle verlaten mannen
  44. Leuke stiefmoeder
  45. Reactie op 17.42 voor Roos
  46. Reaktie, het kan ook anders
  47. Voor Roos
  48. Een man heeft recht!
  49. Advies gevraagd
  50. Hoi Miranda
  51. Waar zijn de vaders in al deze verhalen?
  52. Het draait maar om 1 ding
  53. Wat een gezeur
  54. Duidelijk jaloezie
  55. Draait om 1 ding
  56. Goed lezen graag, Anke!
  57. Praat met je exman
  58. Roos roos
  59. Rosa moed inspreken
  60. Moeder en stiefmoeder
  61. Gewoon moeder
  62. Voor Roos
  63. Reactie op Anoniem
  64. Reactie Draait op 1 Ding
  65. Jij blijft de moeder
  66. Ik ben de vriendin van papa
  67. Ex-vrouwen tiranie
  68. Ik ben ook (stief-)moeder
  69. Hier twee stiefouders
  70. Ex-vrouwen tiranie
  71. reactie op reactie suus
  72. Voor Essy & Anderen
  73. De vriendin van
  74. Reactie op Lex
  75. Haat is zonde van de energie
  76. denk aan de kinderen
  77. Ex-vrouw en bonusmoeder
  78. Leven en laten leven

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.