Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

23. Dochter wil bij vader wonen

De dochter van mijn man is 11 jaar en wil niet langer bij haar moeder wonen. Haar moeder stemde er in eerste instantie in toe dat ze bij ons zou komen, maar draait nu alles terug. Hoe kunnen we hier mee omgaan zonder het kind te kwetsen???

Monique

23.1. Gewoon de waarheid?

Hallo,

Sowieso is heel die problematiek heel delicaat en moet er denk ik ook geweten zijn waarom die wens er was en of hij wel dan niet gegrond is. Een kind wil nogal vaak van woonst veranderen als het ergens niet naar zijn zinnetje is, in een geval van scheiding want dan is dat een gemakkelijke troef (wat niet wil zeggen dat het hier zo is). Hier (België) kan zoiets trouwens ook niet zonder dat er een grondig sociaal onderzooek is aan vooraf gegaan.

Maar waarom vertel je haar niet gewoon de waarheid en hoe het in elkaar zit. Betrek de moeder er ook bij. Tenslotte heeft het kind recht te weten wat en waarom iets beslist wordt.

Maar nogmaals, ik vind het heel delicaat om hierin raad te geven.

Dominique

23.2. Nieuwsgierig naar andere ouder

Hallo Monique,

Dit is inderdaad moeilijk, maar het komt veel vaker voor in samengestelde gezinnen. Kinderen van die leeftijd verhuizen vaak naar hun andere ouder. Eigenlijk omdat dat in hun levensfase past. Ze worden namelijk vaak nieuwsgierig naar de andere ouder en willen die wel eens de hele dag om zich heen zien. En ook die partner is heel interessant.

Pubers zijn nieuwsgierig en op zoek naar rolmodellen, want ze willen nu hun eigen model gaan ontwikkelen. Vaak zijn ze zich niet bewust van deze ontwikkeling en zoeken ze naar redenen om hun verzoek kracht bij te zetten en soms wordt dan iemand de zwarte Piet toegeschoven.

Ga eens rustig met haar om de tafel zitten en probeer erachter te komen waarom ze wil verhuizen. Je kunt ook rustig vragen: "Je hebt nu steeds bij mama gewoond, misschien denk je nu wel, nu wil ik bij papa wonen?". Misschien is het mogelijk dat je partner (en jij) met zijn ex-partner om de tafel gaat zitten en het met haar bespreekt. Voor zijn ex-partner is het misschien wel pijnlijk om haar kind te laten gaan. Ze heeft haar steeds verzorgd en nu gaat ze weg. Ook voor haar is het goed te weten dat dit bij een puber past.

Spiegel je stiefdochter wel voor hoe het leven in jullie gezin eruit ziet, zodat ze het niet teveel idealiseert en na een tijdje weer naar moeder wil. Luister goed naar wat ze zegt, wees open, duidelijk en toon begrip. Veroordeel haar moeder niet, zelfs als zij dat wel doet, of als er alle redenen voor zijn. Ik hoop dat alles goed zal verlopen.

Groetjes, Boukje

23.3. Dochter (7) wil bij vader wonen, kan dat?

Hallo,

Het stukje hierboven gaat over een kind van 11, maar wat als een kind van 7 bij haar vader wil wonen. Haar ouders zijn nu ruim 2 jaar gescheiden en ze komt hier eens per 14 dagen. Ze wil dan best langer blijven. Maar ze moet op zondag gewoon weer terug. Is het mogelijk dat ze hier komt wonen? Of hoeven we er al helemaal niet aan te denken? Graag hoor ik ervaringen van mensen die dit hebben meegemaakt en of het te realiseren is. Ons gezin (met 6 kinderen) staat er helemaal voor open en zij vindt het hier ook heel leuk. We hebben het er nog niet echt serieus met haar over gehad omdat we bang zijn beloftes te doen die we niet waar kunnen maken.

Groetjes, Yvonne

23.4. Bespreekbaar maken

Hoi Monique,

Ik ben getrouwd met een man die 3 kinderen heeft uit zijn eerste huwelijk. Samen hebben we 2 meisjes.

Een van de kinderen van hem wilde 5 jaar geleden bij ons wonen. Zij was toen ook 11. Ook een wisselvallige moeder die aan het kind bleef trekken. Een kind vandie leeftijd kiest toch voor haar moeder. Dus wat wij nu hebben gedaan is met alle partijen om tafel. Vader, moeder, kind en ik als stiefmoeder. Zo kunnen jullie allemaal jullie wensen kenbaar maken en moet moeder ook eerlijk zijn naar het kind toe. Als ze dan haar beloofte terug wilt draaien ziet je 'stief' dochter dit vanzelf en kan als ze 12 is zelf de aanvraag regelen bij de kinder rechter.

Het is niet makkelijk, maar ja wie zegt dat kiezen voor een man met kids makkelijk is. Probeer het voor alle partijen overzichtelijk te houden.

Bij ons heeft het gewerkt en de inmiddels puberdochter van 16 woont hier met veel plezier.

Succes en je mag altijd mailen hoor!

Groetjes Mariëlle

23.5. Open bepraten

Hoi Monique,

Ik heb ook in die situatie gezeten en vind jouw verhaal heel herkenbaar. Toch zijn we met alle partijen (ouders, stiefmoeder en kind) om tafel gaan zitten. We hebben gevraagd waarom zij hier wilt wonen. Alle voors en tegens op een rijtje met elkaar gezet.

Als de moeder in dat gesprek aangeeft toch niet mee te willen werken zal zij dat met het kind en jullie erbij moeten bespreken.

Zo gaat het voor alle partijen eerlijk en open.

Ik zeg niet dat het makkelijk is. Maar het geeft wel het meest heldere beeld voor iedereen.

Succes Mariëlle

23.6. Dochter van 6 die bij haar vader wil wonen

Mijn reactie gaat uit naar het berichtje van Yvonne. Sinds 3 jaar is mijn man gescheiden van zijn ex. Samen hebben zij een dochtertje van 6. De communicatie tussen beide partijen is erg slecht. Dit gaat allemaal ten koste van de relatie met zijn dochter. Zijn ex doet er bijna alles aan om haar vader in een zo slecht mogelijk daglicht te zetten. Eens in de 3 weken is ze een weekend bij ons, heel hecht maar veel te kort. Ze heeft het iedere keer moeilijk wanneer ze weer terug gebracht wordt. Mijn man en ik hebben samen een dochter van 2, en ze gaan heel leuk met elkaar om. Praten heeft mijn man al zo vaak geprobeerd, altijd netjes gebleven en het belang van hun dochter voorop gezet.

Ik hoor graag een reactie!

Anne Marie

23.7. Voor Anne Marie

Hoi Anne Marie,

Het bewuste kind is nu al weer 9 jaar. We hebben geprobeerd om in overleg met de moeder en haar nieuwe partner om haar hier te laten wonen. Maar de moeder geeft het kind een heel naar gevoel bij deze gedachte. Ze komt hier eens per 2 weken een weekend en als ze hier komt wonen, wil haar moeder haar maar eens per maand zien. Ook zegt haar moeder dat ze dan nooit haar neefjes en nichtjes meer kan zien die daar wonen. Wij hebben toen besloten het verhaal af te sluiten tot het kind zelf weer met de gedachte komt als ze ouder is. Want een kind schuldgevoel aanpraten is niet eerlijk.

Sterkte met jullie dochte, Yvonne.

23.8. Hartbrekend

Ik dacht dat ik alleen met die problemen zat. Ikzelf heb nu een dochtertje van 4 en ben nu al 2 jaar weg van haar mama. We waren nog jong, beiden 19. Maar ik wou het dan ook goed doen en het uitgaansleven de rug toekeren. Ook de dingen er rondomheen. Maar mijn ex had andere plannen. In het begin ging het goed maar toen mijn dochterje 1.5 jaar was begonnen de problemen: ruzie maken om domme dingen en dan alleen weggaan, ik thuis met de kleine. Ik had er begrip voor en ik deed het ook graag. Tijd alleen met mijn dochter zonder zorgen

Tenminste dat dacht ik, tot ik begon te horen van mijn nog steeds vrienden dat ze met andere manen meeging. Toen ik haar dit vroeg was er niets van waar. Ik wist toen dat het niet lang ging duren, ik had er geen vertrouwen meer in. En ik kon het ook niet wegsteken. Toen ging ze bij haar vader steeds meer over de vloer. Ze is ook alleen met haar vader opgegroeid. De laatste keer was ik van mijn werk gekomen en ik mocht niet meer binnen, in de zomer 1 maand voor de kleine naar school ging. Alles werd verbroken, ik had niets meer. ps. haar adres heeft altijd bij haar vader blijven staan.

Ik bleef mij tegen de situatie verzetten. Zij vertelde dat ik de boucieman was dat ze bang was van mij. Ik keek naar een nieuw appartement en alles wat erbij hoorde. Maar toen ik op de rechtbank kwam was ik al verloren, voor ik binnen ging. 6 maand bezoek onder toezicht. Dit was voor mij teveel.

Nu is er nog altijd niets geregeld en ik krijg de kleine als ze geen oppas heeft om weg te gaan, 2 à 3 keer per maand. Als ik haar moet terug brengen is ze niet te houden. Ze geeft mij dan de schuld dat ze terug moet. Probeer je dan nog eens goed te houden. We hebben een geweldige band samen. Ik heb 1 jaar geleden iemand leren kennen die heel goed is voor ons. Zij heeft ook een zoontje van een vorige relatie waar geen problemen zijn. Mijn dochter aanvaardt het ook, en ze ziet van haar mama dat ze veel vriendjes meebrengen naar huis. Dus wat moet ik als vader doen om dit recht te zetten.

Een ding weet ik als ik de volgende keer op de rechtbank kom, dan pleit ik zelf.

Ik hoop dat er voor alle goedwillende vaders een oplossing komt.

Andy

23.9. Mijn broer

Wij thuis zitten nu in dezelfde situatie. Mijn jongste broer heeft vroeger niet mogen kiezen bij wie hij wou wonen, mijn moeder heeft hem meegenomen. Maar nu wil mijn broer bij mijn vader en zijn broers komen wonen, maar mijn moeder wil dit niet. Ik en mijn vader vragen ons af wat we allemaal kunnen doen. We weten dat we dit via het gerecht kunnen doen, maar dat kost zoveel geld. Is er echt geen andere manier om ons te helpen? Ik hoop op jullie steun voor mijn kleine broer. Dank u

David

23.10. Vragen over kinderen van 12

Marielle

Mijn vriend is vanaf 1997 gescheiden, en inmiddels zijn zijn kinderen 12 jaar. Ze geven nu heel duidelijk aan dat ze de ene week hier willen zijn en de andere week bij hun moeder. Een 50/50 verdeling dus.

Hun moeder is het hier niet mee eens en probeert de kinderen onder druk te zetten door hen dingen te ontnemen als ze hierheen zouden gaan. Ze willen dit echter toch doorzetten. Wat kunnen wij nu het beste doen. Wij vinden dat de kinderen zelf mogen kiezen, of dat nu positief of negatief voor ons is.

groetjes Esther

23.11. Ik wil liever bij papa blijven...

Beste papa's en mama's,

Toen N. 6 jaar was, besloot ik van haar papa te scheiden en te trouwen met mijn jeugdliefde. Nooit was ik op t idee gekomen dat mijn dochtertje niet met mij mee zou gaan. Zij confronteerde mij met haar wens en ik ben goed gaan observeren waarom zij dit wilde. Er waren een aantal redenen. Papa woonde nog in het ouderlijk huis, daar was alles heel vertrouwd en op haar afgestemd. Uit loyaliteit, papa bleef immers alleen achter. Ze mocht meer bij papa. Papa had meer tijd voor haar.

Om deze reden vond ik dat ze een terechte keus maakte, al heeft iedereen mij voor gek verklaard. In mijn ogen gaat het om het geluk van je kind en als je kind aangeeft zich bij die andere ouder veiliger of gelukkiger te voelen kun je je kind geen groter betoon van je liefde geven. Dat heeft niets met egoisme te maken. Al voel ik nu vreselijk schulig.

Ik ben inmiddels terug naar Nederland verhuisd en heb haar al meer dan een half jaar niet gezien. Laatst had ik haar aan de telefoon en ze vertelde dat papa haar had herinnerd dat "oom E." jarig zou worden. Ze had een mooie kaart gemaakt waarin ze, zo vertelde ze, hem had gevraagd of hij haar *achtervader* kon worden. Toen legde ze me uit dat dat net zoiets was als een achternichtje. Ze is nu net 8, zo te horen doet ze het goed op school en als ouders hebben we regelmatig email of telefonisch kontakt over haar emotionele ontwikkeling. Tot nu toe zie ik een overwegend gelukkig kind met veel vriendjes en vrijheid. Voor haar is alleen veranderd dat *mama* er niet is.

In de grote vakantie zie ik haar pas weer. Ik heb vreselijk veel heimwee en ben in elkaar gestort. Dat is geen goede bodem voor een nieuwe relatie. Langzaam maar zeker krabbel ik overeind. Ik mis haar waanzinnig, maar ik ben voor haar blij dat ik haar heb laten kiezen. Misschien zijn er nog meer moeders die met hun ziel onder hun arm lopen om zo'n beslissing. Of bestaat er een forum misschien? Niet trekken aan t kind is mijn advies, het kind laten beslissen waar kan, tenzij je als ouder ziet dat het een negatief gevolg kan hebben. Misschien kunnen jullie een proeftijd voorstellen?

Groetjes, Kuris

23.12. Zelfde probleem

Hallo,

Wat een verhalen allemaal. Ben blij dat ik eens iets over anderen lees met hetzefde probleem. Mijn vriend zijn oudste zoon wil ook graag bij ons komen wonen en huilt ook altijd als hij weer naar huis moet. Bij zijn moeder wordt hij verwaarloosd, geen aandacht, nooit nieuwe kleren en moet verplicht buitenspelen. De communicatie tussen haar en mijn vriend is er niet, alleen tussen advocaten. Zij doet namelijk alles om hem kapot te maken en praten is dus geen optie. Zijn zoon is pas 6, maar hij gaat er echt aan kapot als hij weer naar huis moet. Is het mogelijk om ervoor te zorgen dat hij bij ons komt wonen of bestaat die kans niet en moet hij wachten totdat hij 12 is?

groeten Kelly

23.13. Co-ouderschap wel goed?

Mijn dochtertje van 4 heeft ook zo'n soort probleem.

Zij wonen (drie kids) de ene week bij mij en de andere week bij hun vader. Hun vader gebruikt het geld voor andere dingen dan voor de kids. Doet nooit wat met ze en bij mij krijgen ze altijd nieuwe kleren en schoenen. Nu is hier ook nog eens een dochtertje bij gekomen en dus wil mijn jongste dochter helemaal niet meer naar papa.

Ook op school is het met haar een ramp. Huilen en krijsen, bijna hysterisch als ik wegga. Tot het moment dat ik wegben, dan is het goed. Rampzalig is dat gewoon. Ik was van plan om de huisarts eens in te lichten en vragen wat ik het beste zou kunnen doen met haar. Of voor haar co-ouderschap wel goed is.

groetjes Xandra

23.14. Is zielig

Beste Xandra,

Ik vind het wel typisch dat het bij jullie juist andersom is. Ik vind het zielig voor kinderen als de aandacht niet krijgen die ze verdienen. Wij hebben een omgangsregeling dat mijn vriend zijn kinderen 2 dagen in de twee weken bij ons zijn. Bij ons is het zo dat de ex van mijn vriend (de moeder van de kinderen) ze verwaarloost, terwijl ze het bij ons super hebben terwijl we nog eens minder geld hebben als de moeder, want zij krijgt een gigantisch bedrag aan alimentatie. Wij kunnen er helaas niks aan veranderen, omdat de vader in het rechtsysteem altijd benadeeld wordt in Nederland.

Bij jou is het echter zo dat de vader ze verwaarloost en dan zou ik zeggen: probeer als moeder te praten met je kinderen en als ze bij jou willen wonen, dan heb je de kans dat de rechter hiermee instemt. Bij zijn ex is er toevallig ook weer een kleine bijgekomen, dus daarin herken ik wel weer jou verhaal. Inderdaad krijgen de huidige kinderen niks en daar wordt niet naar omgekeken en de pas geboren baby krijgt allemaal nieuwe kleding. Het is gewoon jammer dat dit gebeurt en er geen toezicht op is. Ze werkt zelf niet en krijgt toch een gigantisch bedrag in haar handje wat ze aan haarzelf uitgeeft, terwijl dat voor de kinderen bedoeld is. Ze krijgen nooit nieuwe kleren en lopen erbij als sloebers met 10 gaten in hun shirt of onderbroek. Wij hadden dat geld wel beter kunnen besteden, maar helaas hebben we die kans niet al zou de oudste het wel graag willen. Hij moet helaas wachten tot hij 12 jaar is waarschijnlijk.

groeten Kelly

23.15. Zelfde situatie

Hallo ik ben Rowena

Oudste dochter van gescheiden ouders en mijn zusje zat tot voorkort met hetzelfde probleem. Doch was het zo dat mijn zusje steeds cadeautjes kreeg als ze maar bij ons moeder bleef.. en niet naar ons vader kwam. En als ze dan toch zou gaan zou ze dat barbyhuis of die leuke schoenen niet krijgen. Hier komt op een gegeven moment een eind aan geloof me. Ik heb het zelf meegemaakt. Ik ben nu zelf 17 jaar en mijn zusje is 15, maar ze woont nu net als mij ook bij ons vader en we hebben beiden geen behoefte meer aan contact met ons moeder. Ook de cadeau's trekken niet meer. Ook al kan ons vader ons niet alles geven wat we wensen. Maar daar hebben wij zelf voor gekozen. Het zijn namenlijk niet de cadeau's of de dingen ontnemen die het hem doen, maar de liefde die je krijgt. En de warmte.

Groetjes Rowena

23.16. Waarom?

Waarom wil je een kind van 7 jaar bij haar moeder weghalen? Je hebt het al druk genoeg zo te zien, met je eigen kids?

groetjes bijtje

23.17. Dochter wil bij vader

Hallo,

Ik heb een dochter van 6 jaar, eens per 14 dagen gaat zij naar haar vader. Ik heb voorgesteld dat ze wat langer naar haar vader mag omdat zij dat graag wil. Vader heeft geen tijd en wil haar NIET 1 nachtje vaker.

Hij wil wel dat zijn dochter komt om leuke dingen te doen, kermis, vakantie buitenland. Verder zegt hij slechte dingen over mij en mijn familie tegen zijn dochter: "ik zal een bom onder je familie leggen, moeder is een feeks, te dik, enz."

Nu zegt mijn dochter dat ze toch graag naar haar vader gaat, zal dit echt om vader gaan, of om de leuke dingen en het vele geld dat ze dan krijgt? Dit plaatst mij in een moeilijke eenzame positie.

23.18. Berichtje voor Kuris (kind bij vader laten wonen)

Hallo Kuris,

Ik herken veel in je verhaal, ben ook bij de vader van mijn 4 kinderen weggegaan om te trouwen met mijn eerste grote jeugdliefde. Voor mijn 4 jongens kwam dit heel hard aan. Ze hadden toen de leefijd: 15, 13, 9, 5. Dat de oudste niet met mij mee wilde kon ik eigenlijk wel begrijpen. Ik vond het toen ook goed, ik wilde ze ook graag in hun eigen omgeving laten wonen in het ouderlijk huis, met hun eigen vriendjes. Heb dus alle spullen daar gelaten. Mijn ex betaalt ook geen cent bijdrage omdat hij het anders financieel niet zou redden, en dan alsnog het huis zou moeten verkopen.

Nu, ruim anderhalf jaar later krijg ik eindelijk de kinderbijslag voor de jongste 2, die officieel bij mij en mijn man wonen. De jongens wilde eerst niet naar mij toekomen, ik zag ze dus alleen als ik de jongste naar het hun huis bracht. Dit heeft mij veel verdriet gedaan, het idee dat ik als moeder bij hen ben weggegaan! Ik was altijd hun verzorgende ouder, en opeens was dit heel anders geworden. Mijn huidige man is heel begripvol en geeft mij alle vrijheid om ze te zien op onafhankelijke plaatsen, bv naar de bios e.d.

Ik probeer met sms-jes en tel. contact met hen te houden. Mijn ex, zei vorige week nog, trek niet zo aan ze, want ze moeten je niet!! Dat snijdt door mijn moederhart!! Ik wil er juist wèl voor ze zijn, laten weten dat ik voor niet hèn, maar voor hun vader ben weggegaan. Maar het zijn 2 pubers, en het valt niet mee. Ze zijn nu één keer wezen eten omdat hun vader met zijn vriendin op vakantie was en het was echt gezellig! Ik geloof echt niet dat ze een hekel aan mij hebben, dat wìl ik ook niet geloven!!

Maar makkelijk is anders en ik mis ze soms ook enorm, ik kan me jouw situatie helemaal voorstellen. Je kind zo`n tijd niet te zien, en je als moeder schuldig te voelen. Dat ze naar bed gaan zonder dat je er bij bent b.v

Mijn advies: laat telkens iets van je horen, dit is voor jezelf ook het beste. Doen wat je moedergevoelens ingeven. Dat heb ik me nu ook voorgenomen. Ik ben heel gelukkig met mijn huidige man, en zij moeten dat op een gegeven ogenblik toch ook inzien! We verwachten over 3 maanden een kleintje, en natuurlijk komen hun namen net zoals mijn stiefjes dus totaal 6! op het kaartje.

Ben heel benieuwd hoe ze hierop reageren! Misschien geeft dit weer een opening! Wens je heel veel sterkte, en je weet: Echte Liefde overwint alles!!

Joke

23.19. Dochter wil bij vader: hoe?

Mijn vriend heeft ook een dochter van 11 die bijna 12 is. Zij wil bij haar vader wonen, maar haar moeder probeert het tegen te houden. Elke zondag is het huilen dat zij niet naar huis wil. Zij wil dat wij er voor zorgen dat zij bij haar vader mag wonen. Dus is mijn vraag: wat moet zij doen als ze 12 is? Hoe bereik je de kinderrechter

mvg, Rita

23.20. Vader wil wijziging hoofdverblijf

Mijn exman en ik hebben een dochter van 6 jaar. Aangezien zij regelmatig aangaf meer bij papa te willen zijn, heb ik op allerhande manieren getracht dit kenbaar te maken aan haar vader. Maar standaard was het antwoord: geen tijd, te druk met werk, bla bla bla. 1x per 14 dgn. een weekend was voor onze dochter te weinig, iedere keer drama op zondag bij ophalen.

Tot die keer dat ik het bij thuiskomst zo zat was en haar zelf heb laten bellen. Reactie vader: pak tas maar in, kom ik haar wel ophalen. Aangezien de zomervakantie naderde dacht ik: laat onze dochter maar eens voor wat langere periode ervaren dat het dan geen luilekkerland is.

Wat flikt mijn ex voor een kunstje, krijg ik een week later brief van een advocaat dat ik per direct geen omgang meer mag hebben met onze dochter vanwege rust?!! En hij doet een verzoek richting rechtbank voor de wijziging van het hoofdverlijf. Dit terwijl ik mij juist altijd uitermate coulant heb opgesteld jegens mijn ex en alle vrijheid heb geboden in het contact met zijn dochter.

Het is en blijft voor mij een raadsel. Wellicht exjepesten, aangezien ik zelf kort na de scheiding een ontzettend lieve man ben tegengekomen. En ja ik ben tenslotte wel diegene geweest die hem heeft verlaten, maar op deze manier maakt het de situatie er niet makkelijk op voor onze dochter.

Inmiddels is door de rechtbank besloten dat er door de raad voor de kinderbescherming een onderzoek komt. Dit heeft ondermeer te maken met vermoedelijk seksueel misbruik door de zoon van mijn exman (uit zijn eerdere huwelijk) met onze dochter. Waardoor wij destijds allerhande kinderartsen, zedenpolitie etc. zijn afgelopen, maar waarvan nu door mijm exman gezegd wordt dat het nooit is bewezen. Inderdaad de officier van justitie gaf destijds aan dat indien er aangifte gedaan zou worden deze als zaak wegens gebrek aan voldoende bewijs geseponeerd zou worden.

Ondertussen is mijn ex nog steeds bezig met bewerking van onze dochter in de zin van: van mij mag je bij me wonen maar dan dient mama toestemming te geven. Zielig gewoon pure geestelijke bewerking van een minderjarig kind. Ik ben van mening dat onze dochter bij ons is en blijft. Tenslotte is werk en geld voor vader uitermate belangrijk met als gevolg dat onze dochter in de periode dat ik anderhalve maand geen contact had behalve incidenteel telefonisch zij bij oppassen werd ondergebracht terwijl ex aan het werk ging. Zot gewoon als je bedenkt dat ik daarvoor alles in overleg deed en nu totaal buiten schot bleef. Op het moment dat ze hier terug kwam heb ik haar niet meer naar mijn ex laten gaan tot de zitting van de rechtbank en ze woont nog gewoon hier is alleen weekend in 14 dgn. bij haar vader.

Jeetje het is wel een heel verhaal aan het worden zo, het is ook zoveel en het einde is nog lang niet in zicht. wel blijft voor ons hier het positieve overheersen, ik ben zelf enorm gelukkig nu maar hoe dit verder afloopt..... ach ja de raad voor de kinderbescherming heeft een wachtlijst van minimaal half jaar dus over een jaar kan ik onze dochter pas duidelijkheid verschaffen, belachelijk gewoon.

voor reactie mail ,

23.21. Kinderen willen bij papa

3 kinderen, 17, 15 en 11 jaar, van mijn echtgenoot willen ook bij hun papa blijven. Bij hen was het ook co-ouderschap met week-weekregeling. De moeder gaat hier niet mee akkoord. Er werd een procedure opgestart bij de jeugdrechter. De kinderen werden gehoord en er kwam een deskunduge naar ons thuis. Het besluit van de deskunduge was duidelijk; de kinderen waren beter af bij hun vader. Het vonnis kwam 1,5 jaar later. De kinderen moeten week-week blijven doen.

De kinderen gaan hier niet mee akkoord. Zij willen helemaal niet meer naar hun moeder. In het belang van de kinderen wordt er best geluisterd naar wat ze te zeggen hebben en tussen beide ouders een oplossing gezocht. Zonder de rechtbank! Er wordt toch geen rekening gehouden met wat de kinderen echt willen.

Katrien

23.22. Met 12 kiezen

Je zou kunnen kijken waaróm ze bij papa willen blijven. De reden eventueel kunnen bespreken met hun moeder en proberen er een compromis tussen te zoeken. Mocht dit mislukken en mam wil niet meewerken, tja... advocaat?? Andere omgangsregeling?? In principe zijn ze nog te jong om te kiezen en als ze niet mishandeld worden, sta je niet stevig of sterkt.

Ik heb ook co-ouderschap en weet hier dus van. Dat is ook de reden dat ik antwoord. Helaas denk ik dat ze moeten wachten tot ze 12jaar zijn, dan mogen ze kiezen. Probeer ze af te leiden, dat het bij mama ook leuk is en probeer ze met name de positieve kanten van mama te laten zien.

suc6 Xan

23.23. Kinderen die bij niet-verzorgende ouder willen wonen

Een reactie van mij in het algemeen...

Mijn dochter wilde op haar 12e ook graag bij haar vader wonen. Zonder dat hier een advocaat, kinderrechter, raad voor de kinderbescherming bij is gekomen is ze 'gewoon' verhuisd naar haar vader.

Hoewel dit mijn hart brak op dat moment, heb ik altijd opgestaan voor het geluk van mijn dochter. 10 jaar lang waren we 4 handen op 1 buik en toen veranderde haar gedrag. Altijd heb ik contact met haar blijven houden en nu is ze 16 en het contact is meer dan goed.

BTW de kinderen van mijn man zouden hier komen te wonen, zijn ex wilde dit op de officiele manier doen. Hieronder de reacties van diverse instanties:

RvK; Als beide ouders het hierover eens zijn gaan wij er in het belang van het kind NIET tussen zitten. Ik wens jullie veel geluk

BjZ: Dit weet ik niet zeker, ik bel u later terug. ......... U vertelt dat beide ouders deze wijziging van hoofdverblijfplaats ondersteunen, uw kind kan dan gewoon verhuizen. Eventueel kunt u het gezag/omgangsregeling laten wijzigen

GGZ: antwoord: IDEM als bovenstaande.

Ex wilde zelfs geen omgangsregeling met de kinderen, maar ze draaide wel alles terug en doet er nu veel aan om de kinderen bij ons weg te halen. Ze blijft nu zeggen tegen de kinderen "als jullie 12 jaar zijn dan mogen jullie naar je vader om daar te wonen".

Gevolg: kinderen waren ontroostbaar en hebben zich omwille van het wonen bij moeder zich neergelegd bij haar beslissing.

Puck

23.24. Later is nu.... Ze is 12, ze gaat!

Onze kleine princes heeft vanaf de dag dat ik besloot haar leven overhoop te gooien (en haar en haar broertje mee te nemen om met z'n drieeen verder te gaan) geroepen: Ik ga later bij papa wonen.

Dat vond ik redelijk klinken en bovendien was ik me goed bewust van de pijn die ik bij paps en zijn princes veroorzaakte door haar toen mee te nemen bij de scheiding. Ze is tenslotte 4 jaar boos op me geweest.

Er is al die jaren een goed contact geweest tussen de kinderen en paps en ook wij vechten ons er steeds wel door.

En ik vond het niet meer dan logisch dat hij een deel van de opvoeding kon doen. En als hij zijn werk anders indeelde, zou dat geen probleem zijn.

Ik heb dat ook gesteld als voorwaarde: Tijd om thuis bij je kind te zijn is belangrijk als je kind bij je woont.

Er kwam een nieuwe vrouw, een nieuwe baby, broer ging bij paps wonen, er komt nog een baby..

Ik heb de princes altijd gezegd dat ze bij paps wonen mocht, maar dat ze moest wachten tot ik haar groot genoeg vond. Later dus.....

En ondanks dat ze me moeilijk kan missen, ze me de liefste mama op de wereld vindt, ze niet weet hoe ze zonder mij dr haar goed gefohnd moet krijgen, ze vooral wil dat ik veel langs kom en dat ik vooral ook op school kom en ze me elke dag zal bellen en ze zich eigenlijk heel schuldig voelt dat ze weg wil......

Later is nu aangebroken, ze gaat.

Paps werkt regelmatig thuis, er lijkt tijd te zijn en ze hebben besloten dat het kan.

Deze zomer verhuist mijn meisje van (dan net 12) naar haar paps en zijn nieuwe vrouw.

Zij zal daar deel uitmaken van een groot gezin met nog twee kleintjes en haar grote broer. (Die besloot vorig jaar de overstap te maken, hij was toen 17)

Ze gaat daar naar de middelbare school, die hebben we samen uitgezocht.

Al heb ik mijn twijfels over de aanpak van de opvoeding in het nieuwe huis, verplicht ik mezelf tot het hebben van alle vertrouwen in mijn ex en zijn vrouw.

De kids hebben tenslotte ook 12 en 17 jaar mijn gebrekkige pogingen overleefd, dus het zal wel goedkomen, denk ik. Er is liefde genoeg.

Natuurlijk zijn er dagen dat ik terug wil krabbelen omdat ik het niet zie zitten, maar de liefde voor mijn dochter verbiedt me dat te doen.

Natuurlijk zijn er momenten waarop ik niet begrijp hoe ik het aan papa en zijn vrouw duidelijk moet maken wat mijn meisje nodig heeft en dat ik daar gewoon in gehoord moet worden, ook al vinden zij dat ze het garen zelf hebben uitgevonden, maar dan probeer ik het nog maar eens uit te leggen.

Natuurlijk vrees ik dat ze eenzaam en ongelukkig zal worden, maar dat kan hier ook gebeuren.

Natuurlijk wil ik het liefst dat ik haar elke dag kan zien en horen en me met alles bemoeien, maar dat zou ook niet kunnen als ze hier naar de middelbare school zou gaan.

Natuurlijk vind ik het lastig als het gezin mijn advies in de wind slaat en zegt: dat zien we dan wel...., maar misschien is het voor hun echt wel anders en kan het op hun manier ook.

Natuurlijk wil ik het lieftst alles controleren, regelen en coordineren.

Maar dat kan en mag niet.

En natuurlijk hoop ik ook soms stiekum dat ze alles verkeerd doen en ik uiteindelijk de enige echte, meest geschikte, liefste moeder van de hele wereld blijk te zijn en dat iedereen bij mij komt wonen!

Ach, ik hoop dat ik nog een beetje volwassen wordt de komende weken...

Mijn dochter heeft recht op haar eigen leven en mag daar zelf keuzes in maken.

Ze verdient alle steun, niet voor later, maar voor nu!

En dat betekend dat ik de liefste afwezige moeder op de wereld moet zijn.

Zacht, begripvol en geduldig en coulant naar de papa en de stiefmama. Ik wil de titel SUPER EX verdienen!

Dit terwijl ik soms echt denk dat ze de plank volledig mis slaan en mijn moederhart scheurt en ik niet weet of ik dit wel aan kan.

Wat haat ik moederschap soms!

We zullen het wel zien, ik blijf oefenen.

Waar kan ik me opgeven voor de super ex verkiezingen...

Claudia

23.25. Wat moet er geregeld worden?

De dochter (15) van mijn vrouw en haar ex-man wil, nu ze aan het puberen is, bij haar vader gaan wonen omdat ze vindt dat ze hier te streng wordt aangepakt. Wij zien dat niet zo zitten, en denken dat het een manier is om de beide ex-en tegen elkaar uit te spelen. Bij haar vader lijkt het natuurlijk prachtig, als ze er nu komt, elke twee weken een weekeind, kan ze doen en laten watze wil.

We zien het niet echt met vertrouwen tegemoet, maar weten ook niet of we er haar van kunnen weerhouden. Weet iemand wat er geregeld moet worden als het kind bij de ex-partner wil gaan wonen?

Harm

23.26. Voor Claudia

Ik heb tranen in mijn ogen bij het lezen van je verhaal, ik ben zelf gescheiden en al zijn mijn dochters nu "pas" 6 en 9 jaar, ik heb het gevoel dat jouw verhaal wel eens het mijne zou kunnen zijn. In ieder geval die titel die je graag wilt... meid van mij heb je hem gekregen want ik vind je SUPER!

Marianne

23.27. Hoe moet ik reageren!

Hoi, ik ben gescheiden en heb 3 dochters waarvan mijn middelste bij haar vader woonde. Dit is een eigen keus geweest, want zij en ik botsten heel erg. Nu is mijn jongste net 12 geworden en ik weet dat mijn ex al trekt aan haar sinds hij weg is om bij hem te wonen. De afgelopen weken veranderde het gedrag van mijn jongste tegenover mij. Heel hatelijk, als ik iets zeg, krijg je een antwoord van "boeit me niet" en nooit en nooit vriendelijk. Ik krijg op geen enkele manier grip op haar en heb het idee dat ik alleen nog maar moet straffen want ik kan niet tot heer door dringen. De naarste dingen zegt ze en ze probeert me echt te raken.

Vandaag kwam het hoge woord eruit. Ik vroeg waarom ze de laatste tijd zo deed tegen me. Ze wist me te vertellen dat ze bij haar vader wilde wonen (dit had hij al helemaal met haar doorgesproken). De middelste mocht ook van me omdat ze altijd ruzie met me had. Dus ik vermoed dat ze voor haar zelf heeft bepaald als ik maar hatelijk genoeg doe en maar goed ruzie krijg dan laat me moeder me wel gaan. Kan iemand mij vertellen hoe ik met dit gedrag moet omgaan.

23.28. Over jezelf afgeroepen

Waarom al die spijt achteraf bij die vrouwen die naar hun jeugdliefe gaan, had er aan gedacht toen je bij je vent weg ging en die met zijn kinderen achterliet. Zeik niet en ga verder met je leven en laat die man met rust.

Jacq

23.29. Voor Claudia

Claudia,

Ik herken mezelf in jouw woorden en ben me er terdege van bewust dat ik dus niet de enige moeder op de wereld ben die het beste voor haar dochter wil. Ongeacht wat anderen vinden en ongeacht je eigen gevoel, doen wat het beste is. Applaus meid, ik deel mijn titel met je:-)

Anoeska

23.30. Aan Monique

Hallo Monique,

wij zitten ook met hetzelfde probleem. Mijne man zijn dochter (nu 14) is sinds sept.2006 volledig bij ons ingetrokken. Ze had (?) problemen met haar mama, dus wilde ze bij haar papa wonen. Wij ziten wel met een proces bij de jeugdrechter omdat de moeder helemaal niet akkoord gaat met de beslissing van haar dochter.

Het verloopt helemaal niet zo gemakkelijk dan dat ze ons verteld hebben . Ze hadden ons gezegd dat het allemaal vlot ging verlopen omdat ze toen bijna 14 was . nu blijkt dat niet zo! We zijn al 2x op de rechtbank verschenen en niets uitgehaald. Het is echt niet gemakkelijk. We proberen wel dat ze regelmatig contact houdt met haar mama.

Cin

23.31. Zit met hetzelfde probleem

Ik ben Nancy en het is nu 4 dagen dat ons Sharon bij haar pa is. Ze wil me niet horen en dat doet pijn, al weet ik dat het mijn eigen schuld is. Papa verwent haar met luxe en dat intereseert mij niet. Maar ik drink, en ik doe er nu iets aan. Maar blijkbaar intereseert het haar niet meer. En haar niet horen of zien doet me pijn. Ik laat haar nu met rust en hoop met de tijd dat alles weer goed komt.

Nancy

23.32. Co-ouderschap goed tot pubertijd

Ik ben Nancy, 40 jaar en nu is mijn kind al meer dan 14 weg. Ze wil me niet horen en haar pa steunt haar daar in omdat hij mij niet verstaat. Ik heb een nieuwe man al 5 jaar en die steunt me wel. We hebben ook een dochter van nu 4 jaar. Ik probeer van het drinken te blijven en dat lukt goed, maar toch mis ik mijn dochter. Ik weet dat ik haar haar eigen weg moet laten zoeken, maar mis haar elke minuut van de dag. Gelukkig weet ik dat haar pa ook goed voor haar zorgt, als het maar niet verwennen is! Voor de rest kan ik alleen zeggen: ik mis haar en hoop vlug iets van haar te horen.

groetjes Nancy

23.33. Een groot probleem

Hallo, ik heb een groot probleem met mijn ex man. Wij hebben drie kinderen, een jongen 10 jaar en een tweeling, 2 meisjes van bijna 8 jaar. Nu woont mijn oudste bij zijn papa omdat hij hem zo miste. Prima geregeld hoor. Nu wil mijn ex man met zijn huidige vrouw haar zoontje en hun beide dochters, ook de zorg afdwingen van onze dochters. Ik heb jaren lang alleen voor ze gezorgd vanaf de geboorte en sinds 5 jaar gescheiden. Ben veel aan het werk, want ja, je moet kunnen leven. Al vanaf de jaren vanaf de scheiding hebben wij problemen, communicatie is zeer moeizaam geweest. Ook wilde papa nooit de zorg voor de kinderen, en zijn ze mij toegewezen.

Maar nu ineens wil hij ook voor de meiden gaan zorgen?? Omdat ik het zo druk heb en zij vinden dat het tijd wordt om voor mezelf iets op te bouwen, nou ja zeg!!

Ik hoorde dat ze een huis hebben gekocht. Nu is er in het verleden veel gebeurd en mijn ex is niet zuiver op de graat. Dus er zit meer achter, denk ik. Geen alimentatie meer, belastinggeld, enz.. Nu heb ik in een zeer boos en emo gesprek gezegd: doe ook maar. Maar alleen in de situatsie waarin ik overvallen werd en volledig in een hoek ben gedreven. Want de regeling met de kids loopt om de week van vrijdagmiddag tot maandag naar school brengen. Dat kan ineens niet meer en de kids worden als postpakketjes gewoon afgezet voor de deur, of ik nou wel of niet thuis ben. Heel boos ben ik erover. Ook heb ik maar weer voor de vele malen een advocaat opgezocht of dit zomaar kan. De meisjes willen niet bij hun vader en zijn vrouw wonen. Wel co-ouderschap voorgeszteld. Maar daar wil hij niets van weten.

Help

23.34. HELP

Hallo, ik ben Chantal en ik ben 15 jaar ik wil graag 50/50 wonen: 1 week papa en 1 week mama. Maar mijn moeder zegt "blijf dan maar bij je vader wonen" en ze werd boos. Maar ze meent het niet, ze wil graag dat ik bij haar blijf. Maar ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil graag bij mijn vader wonen, maar ik vind het zielig voor mijn moeder. Wat kan ik doen?? Help mij..

Wilt u zo snel mogelijk mailen want mijn moeder zegt "ga dit weekend dan maar weg, pak je spulllen en blablabla ". Help!

Chantal

23.35. Jeugdzorg?

Hoi,

Bij jeugdzorg hebben ze vast wel tips hoe je hier mee moet omgaan. Het is wel zo dat het niet zo maar geregeld is, de kinderbescherming moet er ook aan te pas komen. Maar ik weet het niet precies hoe het zit, dus je zou altijd even kunnen bellen.

succes ermee, Saskia

23.36. Moeder wil kind afstaan

Ik ben Lydia, 42 jaar en moeder van 2 kids van 23 en 19. Mijn vriend, met wie ik 6 jaar een relatie heb, heeft 2 zoons van 10 en 7 jaar die elk weekend bij ons komen. Sinds de scheiding van mijn vriend zijn er grote problemen met zijn ex-vrouw. Zij en haar familie stoken de kinderen tegen ons op en maken ons zwart. Ook mishandelt zij de kinderen, zowel geestelijk als lichamelijk. Vooral de jongste krijgt er van langs, het kind heeft kale plekken op zijn hoofd van de stress.

Wij hebben aangifte gedaan bij de kinderbescherming, zonder resultaat, ze ontkent alles en wil geen gesprek met een maatschappelijk werker, zoals de raad voor kinderbescherming voorstelde. Nu heeft ze via een sms aan mijn vriend te kennen gegeven dat ze haar jongste zoontje niet meer wil en dat hij maar bij ons moet wonen. Het kind wil dit zelf dolgraag en mijn vriend ook.

Ik moest wel even slikken, natuurlijk gaat het door, je kunt het kind niet in de steek laten, maar de opvoeding zal grotendeels op mij neerkomen aangezien mijn vriend een drukke baan heeft en ik parttime werk. Nu wil zijn moeder dat het kind hier eerst een maand op proef komt wonen, maar dat lijkt me geen goed idee. Volgens mij moet er nu niet teveel meer aan het kind getrokken worden.

Wat ik me ook afvraag is of het goed voor de jongen is als hij zonder zijn broer opgroeit (die blijft wel bij zijn moeder). Wie heeft hier ervaring mee en kan ons raadgeven?

Lydia

23.37. Zoon van 12 jaar wil zelf bij vader wonen

Ik heb een zoon van 12 jaar en hij heeft mij zelf gevraagd of hij bij zijn vader kon gaan wonen. Dus al 10 jaar heb ik het meeste gedaan voor en met hem (school, partijtjes, sport etc.) maar nu is zijn eigen keus om naar zijn vader te gaan.

We hebben samen gesproken, ook met mijn ex en het door laten gaan. Ik zie hem nu om de week 4 dagen en dat is niet veel, ik heb het gevoel dat ik zoveel mis en mis hem ook heel erg. Ik heb vaak zoveel pijn in mijn hart en kan kinderen van gelijke leeftijd moeilijk zien en vooral een moeder met kind, daar heb ik echt veel moeite mee en word ik dan erg verdrietig.

Hoe kan ik met dit verdriet en de pijn omgaan??? Sas


23.38. Wat moet ik doen?

Ik begrijp dat dit een forum is van volwassenen. Maar ik wil eigenlijk wel jullie hulp. Ik ben namelijk 16 en woon bij mijn moeder. Ik kan het niet goed met haar vinden, dat komt omdat ik niet erg veel van haar mag. Bijvoorbeeld uitgaan mag ik niet en ik moet 7 uur thuis zijn en dat soort dingen. Daarom wil ik een tijdje bij mijn vader gaan wonen. Ik weet dat het niet de bedoeling is om dan gelijk los te gaan en zo. Me vader zegt dat mijn moeder ziek is. Daarmee bedoelt hij, gestoord (zonder dat ze er iets aan kan doen).

Me moeder heeft niemand, ze heeft geen familie, geen vriendinne, geen buurvrouw waarmee ze kan prate. Ze wil geen hulp. Ze heeft alleen mij en mijn broertje. Ik weet echt niet wat ik nou moet doen.

Hoe kan ik tegen mijn moeder zeggen dat ik bij mijn vader wil wonen, zonder haar te kwetsen of pijn te doen. Ik ben bang dat ze zelfmoord ofso gaat plegen.

Ik wil haar echt niet kwetsen maar ik kan zo langer niet doorgaan. Ik leef in een kooi waar ik niet mezelf kan zijn. Ik mag alleen naar school en naar mijn werk.

Wie kan mij alstublieft raad geven?

Groetjes, Anna

23.39. Ik wil bij m'n vader wonen!

haj

ik ben 14 en ik wil bij mn vader wonen, alleen daar heb je dan een rechter voor nodig ofzoiets.. en ik wil ons mam ook niet kwetsen. ik heb geen zin om een dik verhaal te gaan maken, dat is zo vermoeiend om te lezen, maar weet iemand hoe ik weg kan komen zonder ons mam te kwetsen? want de reden dat is weg wil is omdat ze opnieuw getrouwd is met een gorilla die de sfeer in huis verpest met zn geschreeuw en gedoe. ik kan me niet meer concentreren op school.. en ik wil naar mn papa toe..

xxx Maartje

23.40. Re: Ik wil bij m'n vader wonen!

Volgens mij heb je geen rechter nodig als je ouders het eens zijn over het hoofdverblijf van het kind maar er moet wel het een en ander geregeld worden door beide ouders (bijv. kinderbijslag en belastingzaken).

Ik denk dat je je moeder het minst kwetst door eerlijk tegen haar te zijn. Weet je vader eigenlijk van je idee?

Jetje

23.41. Wat als de vader niet wil

Mijn zoon van 15 jaar wik graag bij zijn vader gaan wonen, maar de vader is volgens mij niet bereid om zijn vrije leventje op te geven. Mijn zoon durft het zelf niet te vragen om dat hij bang is dat zijn vader hem afwijst. Ik zelf vind het een heel goed idee dat na 11 jaar bij mij hij nu naar zijn vader gaat. Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik dit moet gaan oplossen zonder de nodige instanties hier bij te moeten halen. Wie heeft een goede tip voor ons?

Janet

23.42. Niet doen!

Als vader het niet wil waarom zou je het dan doen? Waarom lijkt het jou een goed idee? Je laat je kind toch niet bij iemand wonen die hem eigenlijk niet in huis wil?

Jetje

23.43. Verdriet

Mijn verhaal. 11 jaar geleden gescheiden zeer onverwachts. Ik heb alles gedaan voor de lieve vrede. Stiefmoeder meteen op een voetstuk gezet. Lief over haar gesproken ivm de kids. Vaak was ze zeer negatief over mijn oudste gehandicapte dochter. Dit geslikt. Alles voor de vrede. Vaak huilend aan de telefoon gezeten, waarom ze zo sprak over mijn dochter.

Mijn jongste dochter is bijna 16 en is daar elk weekend. Daar zijn andere waarden en normen. Veel taalgebruik wat ik niet wil hebben in mijn huis. Mijn dochter is daar in januari 2 weken geweest ivm puberconflict met mij. Nu kwam ze gisteren beneden dat ze bij de vader gaat wonen. Alles is daar al besproken en ze waren al bezig met de kamer.

Ik voel me uitgeschakeld als moeder zijnde. Mijn rol is overgenomen door een zeer dominante vrouw. Ik kan hier niet tegen op. Eerst heeft ze mijn exman en nu mijn kind. Ik huil en ben intens verdrietig. Voel me in de steek gelaten door mijn dochter.

De mailtjes die ik naar mijn dochter stuur, die stuurt ze meteen door naar de stiefmoeder. Ik voel alsof ik heb verloren. Ik zal mijn kind missen.

Connie

23.44. Mijn zoon wil bij zijn papa gaan wonen, dit gaat niet voor zijn eigen veiligheid

Hallo,
Ik heb een vraagje ivm mijn zoon (8 jaar)die voor kort vraagt,om bij zijn vader te gaan wonen! Dit was verschrikkelijk om aan te horen, ik stelde mij direct de vraag , waarom!! OMDAT HIJ EEN PLAYSTATION 3 HEEFT EN HIJ KRIJGT GEEN VAN MAMA!
Hij blijft echter wel volhouden dat hij naar daar wil gaan wonen, de opvoeding bij zijn vader is echter wel heel anders of bij de mama, de papa heeft een verleden met veel agrassie en drank, 1op2 weekenden gaat mijn zoon naar zijn papa voor 2 daagjes, in die 2 daagjes kan hij redelijk zijn drank enz beperken zodat mijn zoon niet veel ziet.
Ikzelf heb nooit verteld hoe zijn papa eigelijk wel is, ik wil niet dat hij een verkeerd beeld heeft van zijn vader. Naarmate hij ouder wordt denk ik dat hij het zelf ook gaat zien, Wat en hoe moet ik deze vraag beantwoorden, zodat hij begrijpt dat niet alleen het spelen in het leven is maar ook Zorg!
Dat hij die niet kan krijgen bij zijn papa, voor zijn eigen veiligheid kan hij niet naar daar.
Hoe los ik dit op?


23.45. Zoon van 9 wil bij zijn vader wonen maar ik vraag me af of hij het wel goed beseft

Hallo,

mijn zoontje bijna 9 wil bij zijn vader wonen. Ze hadden met hem gepraat en alles al geregeld o.a. school, want zij wonen in een andere plaats. Ik moest alleen nog toestemming geven. Ik heb daarna met hem gepraat en nu twijfelt hij. Moet ik het hem gewoon laten proberen? Want hij denkt dat het daar allemaal veel leuker is dan hier. En hij mist zijn vader heel erg.

Ik ben bang als ik nee zeg, dat hij het me gaat verwijten. Neem ik de goede beslissing als ik hem laat gaan? Ik heb gezegd dat hij altijd weer kan terug komen.

groetjes Kaatje

23.46. Reactie op vragen over kinderen van 12

Reactie op Vragen over kinderen van 12

Hoi Esther, ik kan je vertellen dat wij net een nare ervaring hebben gehad met de kindjes van mijn partner. De zoon van mijn partner is eind vorig jaar 12 geworden en heeft de uitgesproken wens om 50/50 verdeling te doen. Nu komt hij met z'n zus van 9 om de 14 dagen een weekendje naar hun papa.

Helaas zijn wij voor de 2de keer geconfronteerd met kinderbescherming en rechtbank. Het is een utopie te geloven dat wanneer je kind 12 jaar is hij zelf mag kiezen wat hij wil en dat het recht hierin mee gaat. Je krijgt dan te horen dat het zonde is om kinderen na 6 jaar uit hun vaste situatie te halen! Ook al had de vader op moment van scheiding geen keus en waren ze al soepel dat de kinderen van vrijdagavond tot maandagochtend mochten komen en dit dan om de 14 dagen! Wij zijn op dit moment weer bij af en vragen ons af wat we nog kunnen doen. Hoezo het recht van het kind staat voorop!

Sandra

23.47. Verwarring van dochter?

Hallo, Ik ben moeder van een zoon van 8 en een dochter van 11. Mijn dochter begint nu te puberen en deze vakantie had ze besloten om, na een hoop gedoe nog een week op vakantie bij d'r vader te blijven. Het is nu zo dat ik vandaag te horen kreeg dat ze niet naar huis wil. Mijn idee is dat ze wil blijven omdat ze daar meer mag, ook nu het nog vakantie is. Na de zomer gaat ze hier naar de middelbare die we samen hebben uitgekozen, maar ik ben bang dat ze zal kiezen om bij d'r vader te willen wonen.

Ik heb hier niet veel vertrouwen in om dat vader in de 7 jaar dat we uit elkaar zijn in het begin de kinderen wel om de 14 dagen kwam halen, maar dat is in de loop der jaren een stuk minder geworden. Ik heb om het contact tussen vader en kids in stand gehouden al meerdere keren een mobiel voor m'n dochter gehaald, haar de internet mogelijkheden gegeven en vanalles geprobeerd om te zorgen dat vader in contact met haar kon blijven. Alleen is het helaas zo dat hij daar weinig tot geen gebruikt van heeft gemaakt en inmiddels alweer en nieuw gezin is gestart, waardoor hij de kinderen nog minder op is gaan halen. Het ging van eens in de 14 dagen in 2005 naar eens in de 1 a 2 maanden en dan was r tussendoor bijna geen contact met de kids. Daarbij betaalde hij ook nooit alimentatie die hij stellig weigerde. Alleen af en toe 30 euro in de maand om beide kinderen te 'steunen'. Die is inmiddels ook weggevallen.

De tijd van de kinderen bij hun vader is nu gereduceerd tot bijna alleen in de vakanties. Vaak heb ik tot pushen toe geprobeerd het te veranderen en ik begrijp dat mijn dochter graag meer bij haar vader wil zijn, maar ergens heb ik ook de gedachte van: als hij op een afstand niet voor de kids kan/wil zorgen, hoe zou hij haar dan kunnen ondersteunen als ze daar wilt gaan wonen?

Hij heeft mij onlangs ook om kinderbijslag geeist omdat hij anders niet voor kleding kan zorgen voor m'n kids terwijl ze bijna nooit daar zijn. Hij en zijn vriendin hebben de afgelopen jaren ook regelmatig aan m'n dochter gezegd dat ze mag kiezen waar ze woont als ze 12 is. En daarbij is de situatie bij hun thuis ook niet altijd ideaal aangezien de kinderen vaak ruzies hebben bijgewoond zelfs tot op het punt dat vader tegen de 2 kinderen heeft gezegd dat het niet erg zou zijn als z'n huidige vriendin waar hij ook 2 kids mee heeft weg zou gaan, en dat hij nooit van een vrouw zoveel zou houden als van mij. Daarbij voegde hij ook dat je nooit weet wat de toekomst brengt.. Ik schrok hier heel erg van want naar mijn mening beinvloed je hiermee ook ernstig de denkwijze van een kind dat zo in de groei/puberfase zit. M'n dochter verwijt mij nu ook dat ik weg ben gegaan dat is ook onderdeel van wat ik vaak te horen heb gekregen van mijn ex.

Ik weet nu niet wat ik met deze situatie aanmoet, ik wil niet dat m'n dochter voor de kinderrechter moet verschijnen omdat ze denkt dat haar leven makkelijker wordt als ze bij haar vader woont door de beloftes die haar gedaan worden. Ze is al heel vaak teleurgesteld door die beloftes en natuurlijk wil ik dat voorkomen. Ze is pas 11 maar ik kan nu al niks meer goed doen.

M'n dochter heeft altijd gezegd bij mij te willen blijven wonen en hier haar school af te willen maken. Het viel me wel de laatste tijd op dat ze anders was geworden en negatiever is gaan doen. Ik probeer openlijk met haar te praten, maar het is heel moeilijk en ze is ook niet altijd eerlijk. Heeft iemand tips over hoe ik hiermee om moet gaan?

Avi

23.48. Papa

hej

ik ben Bella G. en ik ben 15 jaar, mijn ouders zijn nu 2 jaar gescheiden en ik woon nu 50/50 maar ik wil veel liever altijd bij mijn papa wonen, maar durf dit niet tegen mijn mama zeggen omdat ze dan gekwetst wordt en ook mijn zusje zou wel eens gekwetst kunnen worden. vorig jaar deed ik nog alsof er niets was maar nu kan het echt niet meer ik wil altijd naar mijn papa. kan er iemand mij helpen ?? (wil liefst een oplossing zonder de rechter enzo) groetjes Bella

23.49. Verdriet

Ik wil reageren op Sas die zegt dat ze niet weet hoe ze met haar verdriet moet omgaan... is bij mij hetzelfde.

Ik heb ook negen jaar alles voor mijn zoon gedaan... na de scheiding heb ik me heel erg aan hem vastgeklampt en vice versa: het was altijd van: wij blijven altijd samen, hé mama.

Mijn ex trok zich eerst niets van hem aan.... hij heeft borderline en is allesbehalve stabiel en verantwoordelijk, daarom ben ik ook met de kleine van hem weggegaan. Mijn zoon heeft dat impulsieve en risicovolle van zijn vader, terwijl wij heel rustige mensen zijn en mss iets te streng en voorzichtig. Nu wil hij naar zijn 'coole' vader waar alles kan en mag en die ook nog eens meer tijd heeft voor hem (werkloos) en waar hij een stiefbroer heeft om kattekwaad mee uit te halen. Het is nog maar kort dat, en ik kan hem ook moeilijk aankijken zonder verdriet te voelen en moet me heel hard inhouden voor hem... je voelt je toch verlaten en zelfs een beetje verraden. Wie heeft dit nog?

Isabel

23.50. Vechten voor de kindjes

Hallo

Ik heb een relatie met een lieve man. Hij vecht nu al 2 jaar voor zijn kinderen. Zijn ex is heel labiel en kan niet voor de kinderen zorgen. De kinderen willen ook heel graag naar hun vader, hij heeft er al van alles aan gedaan, naar jeugdzorg, advokaat in handen genomen, voor het gerecht geweest. Maar het hof wil niet naar hem luisteren. Hij heeft zoveel voorbeelden dat het niet goed gaat met de kids. Wat kan hij als vader nog meer doen om ze kids bij hem te laten wonen, het gaat toch om het welzijn van de kids... Kan iemand mij helpen wat we nog meer kunnen doen!!!!

dankje wel, gr Silvia

23.51. Later is nu.... hij gaat

Als ik het verhaal van Claudia lees springen de tranen in mijn ogen. Wat een herkenning. Mijn zoon van 11 jaar heeft de beslissing genomen om bij zijn vader te wonen. Gisteren met z'n drietjes naar het gemeentehuis om hem in te schrijven bij zijn papa. Wat doet het pijn, mijn moederhart huilt en ik voel me zoooo leeg.

Ook voel ik me trots ... dat onze zoon van 11 jaar deze beslissing durft te nemen! Hij durft zijn hart te volgen en dat vind ik zo zo goed van hem. Natuurlijk wil ik dat hij bij mij blijft en dat hij zegt nee hoor mama ik wil bij jou blijven, natuurlijk wil ik dat hij zo gauw mogelijk terug komt want het is zo onnatuurlijk om je kind van 11 jaar op deze manier los te moeten laten.

Maar het geluk van mijn kind staat voorop!

Natuurlijk twijfel ik of zijn vader het wel goed doet.. hij zal het op een andere manier doen namelijk op zijn manier.. ook vanuit liefde en dat geeft vertrouwen want het is een lieve papa. Natuurlijk was het elk weekend een feestje en bij mama strengere regels en natuurlijk ben ik daar totaal niet mee eens geweest.

Maar we handelen vanuit liefde en soms wel eens uit angst en/of schuldgevoel. Angst om je kind kwijt te raken want we moeten niet vergeten dat het voor de vaders ook zo lastig is om je kind niet elke dag meer om je heen te hebben en wat doe je dan als je je kind ziet... verwennen. 9 jaar zijn wij uit elkaar .... we gaan goed met elkaar om en het geluk van ons mannetje staat voorop. Wij zijn 2 trotse ouders :-)

Deze tekst van Claudia geeft mij steun!

*Mijn zoon heeft recht op zijn eigen leven en mag daar zelf keuzes in maken.

*Hij verdient alle steun, niet voor later, maar voor nu!

*En dat betekend dat ik de liefste afwezige moeder op de wereld moet zijn.

En zo is het!!!

Liefs Lenny

23.52. Treurig

Ik schrijf niet voor mijzelf, ik heb een co-ouderschap en hoewel dat met veel problemen van start gegaan is, gaat dat na 7 jaar steeds beter. Mijn kinderen laten aan ons beiden duidelijk weten wat ze willen. Maar mijn tweede man heeft een dochter, die hij maar 7 weken per jaar ziet.

Hij heeft door het jaar erg weinig contact met haar, want dat wordt tegengehouden door de moeder (die overigens niet in Nederland woont). Mijn kinderen vertellen me dat zijn dochter eigenlijk niet meer naar ons toe wilt komen, dat haar moeder zegt dat ze niet met ons moet omgaan, omdat wij slecht zijn, maar alleen met mijn kinderen. Dat ze wel beleefd moet blijven tegen haar vader, omdat ze anders geen geld meer krijgen.

En het ergste was dat mijn stiefdochter mijn man zo boos wil maken, dat hij haar slaat en haar moeder een rechtszaak tegen hem kan beginnen (dat zal ze hopelijk toch niet zelf bedacht hebben...) Nu zal mijn man nooit een kind slaan, maar het probleem is dat ik meer weet dan hem.

Ik heb mijn kinderen beloofd om hier niets over te zeggen tegen mijn man en dat zal ik ook niet doen, want ik weet dat zijn dochter zijn alles is en dat hij dit nooit zou geloven. Mijn man is wel op de hoogte (door eigen ervaring natuurlijk), dat zijn ex hem tegenwerkt, maar hij heeft geen idee wat zijn dochter werkelijk denkt (een puber uiteraard).

Doe ik er verstandig aan om mij hier verder niet mee te bemoeien en te hopen dat zijn dochter "slechts vanwege het geld" wel zal komen? Ik vind het wel erg moeilijk om zaken achter te houden, maar ik denk ook dat hij er kapot van zou zijn als hij het wel weet.

Ik heb slechts tegen mijn kinderen gezegd, dat ze de volgende keer maar tegen haar moeten zeggen, dat als ze een probleem heeft met haar vader, dat ze dat met hem moet bespreken en niet met hun. Ik heb na mijn scheiding wel eens echte confrontaties gehad met mijn kinderen, maar dat heeft wel de lucht geklaard. Ik hoop dat dat voor haar ook zou werken.

Nickname

23.53. Pubers

Lenny, ik vind het enorm knap dat jij dit doet! Ik zie nu ook dat mijn kinderen, die in de pubertijd zijn niet meer iedere week willen wisselen, maar gelukkig willen ze wel om de twee tot vier weken wisselen. Ze zijn er nog niet helemaal uit, maar ook ik vind dat hun geluk voorop staat, ook al zie ik ze dan misschien om de maand.

Ik ben ook vaak bang geweest (en nog wel eens bang), dat ze op een dag besluiten om bij hun vader te blijven, maar ook ik zou ze nooit tegenhouden. En gelukkig overleggen ze dit soort dingen in alle openheid met beide ouders. Ik zou dan ook niet snel het idee krijgen, dat ze het doen om een van ons dwars te zitten, maar vooral om hun eigen leven prettiger te maken.

Nicks

23.54. Hoi Sas

Hier is mijn jongen van 15 ook bij zijn vader gaan wonen, voordat het zover was heeft hij van alles gedaan om het hier bijna onmogelijk te maken om te blijven tot zelfs agressieve buien naar mij als moeder toe. De eerste keer dat hij het wilde zag zijn vader dat niet zitten, later heeft mijn zoon alles er aan gedaan om het toch zover te krijgen en zijn vader heeft ja gezegd. Ik krijg de zwarte piet toegedeeld en vader wil geen contact meer met mij.

Nu komt mijn zoon gelukkig weer, hij is een weekend hier geweest en nu met de kerstvakantie is hij uit eigen beweging 2 weken.

Hoe moeilijk het ook was om met hem om te gaan heb ik van alles gedaan om hem te helpen met zijn agressie om te gaan, uiteindelijk is de diagnose odd gesteld maar wat nu zo vreemd is, hij luistert naar zijn vader hij haalt nu wel goede cijfers op school, maakt zijn huiswerk en heeft geen driftbuien meer.... begrijp me goed ik ben enerzijds blij dat het goed gaat omdat ik het beste voor mijn kind wil anderzijds voel ik me uitgewrongen en heb het gevoel te hebben gefaald. En het maakt me meer dan verdrietig als ik hoor hoe goed hij zijn best doet bij zijn vader ... de man die nooit iets van hem aantrok die nooit echt in zijn leven is geweest omdat hij het te druk had met zijn eigen leven en liefdes en nu.....

Soms voel ik me zo hopeloos en weet me geen raad met mijn verdriet hoe kun je in godsnaam met dit soort dingen omgaan???

Ivon

23.55. Mijn dochter wil bij mij komen wonen

Mijn dochter wordt gepest op school, buiten school en kan niet met haar stiefvader opschieten en ze heeft regelmatig conflicten met oma die op haar en haar kleine broertjes past, en geeft aan dat ze bij mij (vader) wil komen wonen. Maar ze is in 2014 uit huis geplaatst en sinds 2015 woont ze bij mijn ex (moeder). Maar ze wil dit totaal niet. Wat moet ik doen om haar bij me te krijgen?

Frank

23.56. voor Frank

In gesprek gaan met haar moeder natuurlijk! Samen overleggen wat het beste is voor jullie dochter.

Pas als jij en ex eruit zijn, je dochter erbij betrekken. Tot dat moment er is, is jullie dochter geen gesprekspartner. Pas ervoor op dat ze jullie niet tegen elkaar gaat uitspelen!

anna

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Dochter wil bij vader wonen

  1. Gewoon de waarheid?
  2. Nieuwsgierig naar andere ouder
  3. Dochter (7) wil bij vader wonen, kan dat?
  4. Bespreekbaar maken
  5. Open bepraten
  6. Dochter van 6 die bij haar vader wil wonen
  7. Voor Anne Marie
  8. Hartbrekend
  9. Mijn broer
  10. Vragen over kinderen van 12
  11. Ik wil liever bij papa blijven...
  12. Zelfde probleem
  13. Co-ouderschap wel goed?
  14. Is zielig
  15. Zelfde situatie
  16. Waarom?
  17. Dochter wil bij vader
  18. Berichtje voor Kuris (kind bij vader laten wonen)
  19. Dochter wil bij vader: hoe?
  20. Vader wil wijziging hoofdverblijf
  21. Kinderen willen bij papa
  22. Met 12 kiezen
  23. Kinderen die bij niet-verzorgende ouder willen wonen
  24. Later is nu.... Ze is 12, ze gaat!
  25. Wat moet er geregeld worden?
  26. Voor Claudia
  27. Hoe moet ik reageren!
  28. Over jezelf afgeroepen
  29. Voor Claudia
  30. Aan Monique
  31. Zit met hetzelfde probleem
  32. Co-ouderschap goed tot pubertijd
  33. Een groot probleem
  34. HELP
  35. Jeugdzorg?
  36. Moeder wil kind afstaan
  37. Zoon van 12 jaar wil zelf bij vader wonen
  38. Wat moet ik doen?
  39. Ik wil bij m\'n vader wonen!
  40. Re: Ik wil bij m\'n vader wonen!
  41. Wat als de vader niet wil
  42. Niet doen!
  43. Verdriet
  44. Mijn zoon wil bij zijn papa gaan wonen, dit gaat niet voor zijn eigen veiligheid
  45. Zoon van 9 wil bij zijn vader wonen maar ik vraag me af of hij het wel goed beseft
  46. Reactie op vragen over kinderen van 12
  47. Verwarring van dochter?
  48. Papa
  49. Verdriet
  50. Vechten voor de kindjes
  51. Later is nu.... hij gaat
  52. Treurig
  53. Pubers
  54. Hoi Sas
  55. Mijn dochter wil bij mij komen wonen
  56. voor Frank

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.