Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

32. Mijn dochter wil niet meer naar haar vader

Hallo,

Ik ben 36 jaar en heb 2kids van 12 en 10. De oudste mijn dochter ilse, wil niet meer naar haar vader. Die twee liggen elkaar al jaren dwars (wij zijn al 9 jaar uit elkaar, en ik en mijn huidige partner zijn al 8 jaar samen). Ze hebben steeds ruzie en hij intimideert haar. Hiervoor hebben we contract gehad met de politie, jeugdzorg en het JPP.

Is er iemand op de hoogte hoe we kunnen regelen dat mijn dochter niet meer hoeft te gaan?

Mijn zoontje van 10 zit heel anders in elkaar. Niet zo gevoelig als mijn dochter, en gaat wel graag naar zijn vader. Daar heb ik ook totaal geen problemen mee. Wel met mijn dochter die woensdags van te voren al baalt omdat ze vrijdags weer naar haar vader moet.

Wie kan me helpen?

gr Lotte

32.1. re:mijn dochter wil niet meer naar haar vader

Hallo Lotte, ja dat is erg vervelend. Is het niet zo dat kinderen vanaf 12 jaar zelf mogen bepalen wat ze willen mits ze dit zelf kunnen uitleggen? Waarom in ons geval is het zo gegaan? Het kind van mijn partner wilde niet meer naar de ene ouder. Veel problemen dagen van te voren: niet kunnen slapen. Het kind was toen 8 jaar. Via rechter (omdat de ene ouder het kind wilde blijven zien) heeft het kind via brieven duidelijk gemaakt dat het niet meer wilde. Dit is ook toen vastgelegd door rechter en sinds die tijd heeft het kind de ene ouder ook niet meer. Het lijkt heel snel gezegd, maar dat is niet zo gegaan.

Als ik jou was zou ik dit eens aankaarten bij de vader en het er over hebben dat ze zelf niet meer wil, of laat haar een brief schrijven. Mocht dit allemaal niet lukken en gaat vader "moeilijk" doen, dan maar een een advocaat opbellen om informatie in te winnen. Want volgens mij mogen kinderen zelf bepalen als ze 12 jaar zijn. Succes ermee.

m

32.2. re. mijn dochter wil niet meer naar haar vader.

Hallo, kinderen mogen vanaf hun twaalfde zelf kiezen waar ze willen wonen. Als het echt zo'n drama is, kun je het kind niet dwingen.

Sterkte, Marieke L.

32.3. Mijn dochter wil niet meer naar haar vader?

He Hallo alle moeders, ik ben een vader van 3 kinderen met een ex die absoluut de omgang naar haar vader tegen houdt, door leugens en het zwart maken van mij, en dan zeggen dat een kind van 12 jaar zelf mag en kan kiezen? Je kan een kind niet dwingen maar wel stimuleren, vertellen dat ze maar een vader heeft en kunnen zeggen dat hij ook om hen geeft en van ze houdt, maar het is heel makkelijk om te zeggen mijn kind wil niet meer. En dan een brief laten schrijven van nee ik wil echt niet meer naar mijn vader? Dit kunnen jullie toch niet menen?

Mijn ex is in staat om een voorbeeldbrief te schrijven om dat door de kinderen te laten overschrijven, alleen maar om de omgang tegen te gaan. En zeg nou zelf, laat een kind gewoon gehoord worden dan kunnen ze zelf het uiten wat ze wel en niet willen, want een kind houd ook van hun vader maar dan zonder verhalen van hun moeder. Een moeder heeft toch het recht alleen wat betreft de kinderen en in het hele echtscheidingprocedure, waar is het recht op gelijke behandeling voor de vrouw en man, wie doet het in het belang van het kind? Is dat het tegenhouden van het omgang met hun vader?

Dit moet stoppen tegen alle kwaadwillende moeders die het zogenaamd goed hebben met de kinderen en in het belang van de kinderen. Hou toch eens allemaal op met het verpesten van de jeugd van de kinderen en als jullie dat allemaal menen dan doe je het in het belang van de kinderen.

Jan v G

32.4. er wordt niet naar de kinderen geluisterd!

3 kinderen 17, 15 en 11 jaar, van mijn echtgenoot willen niet meer naar hun moeder. Ze werden gehoord door de jeugdrechter en er kwam een deskundige op bezoek. Het besluit was duidelijk; de kinderen zijn beter af bij hun vader. Er is meer structuur en er wordt samen geleefd. Bij de moeder is het ieder op zich. De moeder gaat elke avond op café en dat vinden de kinderen niet leuk. Zo vertrok de moeder op vakantie en liet de kindeen een heel weekend alleen, zonder dat er iemand veranderwoordelijk was voor de kinderen.

Dit werd vastgesteld door de politie en het parket. Wij zijn toen een procedure gestart bij de jeugdrechtbank. 1,5 jaar later kwam er een uitspraak. De kinderen moeten week-week blijven doen. Er werd gewoon geen rekening gehouden met wat de kinderen echt willen. De 3 kinderen vertellen dezelfde verhaaltjes over hun moeder maar blijkbaar kan er niet bewezen worden dat de kinderen niet goed verzorgd werden.

Ondankts het vonnis, willen de kinderen nog steeds niet naar hun moeder. In het belang van de kinderen kunnen we hen ook niet dwingen om te gaan. Waarom wordt een moeder altijd aangezien als de belangrijkste figuur voor een kind? Waarom wordt er zo getwijfeld aan een vader? Een moeder mag blijkbaar haar kinderen achterlaten voor eigen vakantie, haar kinderen niet vezorgen als ze bv hoofdluizen meegebracht hebben van school en de kinderen steeds hun zin laten doen en ze elke avond alleen laten. Is dat "zorgen" voor de kinderen?

Katrien

32.5. Celstraf

Mijns inziens dient er simpelweg celstraf opgelegd te worden aan elke ouder die zijn kind(eren) welbewust en zonder werkelijk deugdelijke reden aan het vervreemden is van de andere ouder en aanverwante familie. De boosdoener in deze dient immers hoe dan ook te gaan beseffen dat dergelijke zaken het toekomstig (geestelijk) welzijn van de kinderen in zeer ernstige mate ondermijnt en aantast.

Ik zou hierbij alle onwillende ouders willen oproepen om de zaken in jezusnaam nu eens echt van elkaar te gaan scheiden! Jouw ex-partner is immers niet hun ex, maar hun verwekker! De kinderen hebben hun beide (DNA)verwekkers tot aan hun eigen dood aan toe (herinneringen!!) hard nodig om zichzelf in voldoende mate te leren kennen en begrijpen. Verziek hun toekomstig leven en die van hun kinderen niet omdat jij nu ineens een hekel aan jouw ex hebt gekregen!

John

32.6. Omgang

Net voor kerst 2004 is door de rechter bepaald dat de kinderen bij mij (vader) beter af waren dan bij hun moeder (na een aantal jaren o.t.s.). Moeder heeft en maakt mij nog steeds zwart tegen over iedereen. De kinderen 8 en 10 jaar geven aan dat ze niet meer naar moeder toe willen. Ik ben hier mee naar het S.G.J. (christelijk jeugd zorg) gestapt en daar neergelegd. Nu wordt er een melding gedaan bij het A.M.K. meldpunt kindermishandeling, met reden dat de kinderen in een loyaliteitsconfict zitten (zegt het SGJ). Ze moeten 1 keer per 14 dagen er een dag en een nacht heen.

Soms is het niet altijd wijs om via instanties iets te bereiken.

Ad

32.7. Omgang, kinderen willen niet

Wie kan mij helpen uit deze onzekere toestand. Mijn kinderen 5 en 6 jaar worden al vanaf hun geboorte door mij verzorgd. Nu plotseling na 5 jaar wilt mijn ex-partner uit het niets een omgangsregeling hebben met de kinderen. Mijn kinderen zijn vervreemd van hun vader. Mijn dochter heeft al duidelijk te kennen gegeven dat zij niets met haar vader te maken wil hebben.

Ook heeft hij nooit alimentatie betaald (zogenaamd geen geld), ook heeft hij de kinderen nooit emotioneel gesteund (mijn zoontje heeft chronische oorontsteking, waar hij meerdere malen aan behandeld is).

Ik heb hem (mijn expartner) in het begin altijd geprobeerd bij de kindren te betrekken. Hij heeft daar nooit eerlijk gehoor aan gegeven. Ook heb ik toendertijd geprobeerd met hem een omgangsregeling te creeeren voor de kinderen, ook hieraan heeft hij nooit serieus meegewerkt. Het feit is er ook dat ik hem gevraagd heb om in ieder geval telefonisch contact met ze te onderhouden. Zijn antwoord (als hij zondags niet belde): geen geld (geen kwartje voor de telefooncel om de hoek bij zijn huis!!!!)

Wat moet ik in hemelsnaam doen om de omgangsregeling tegen te werken? Mijn kinderen hebben een leven met regelmaat en een schat van een stiefvader, die meer voor de kinderen heeft gedaan dan de echte vader. Aanwezig geweest bij alle ziekenhuisbezoeken en meebetaald aan de mdische kosten, eerste dag school, zindelijkheid van mijn zoontje..... en zo kan ik maar doorgaan.

Alle advies is welkom.

Sunita

32.8. Reactie voor Sunita

Dag Sunita,

Ik begrijp heel goed wat je zegt en als ik het zo lees heeft de biologische vader al die tijd weinig voor zijn kinderen gedaan. Toch is het de vader van deze kleine kinderen en heeft hij het recht zijn kinderen te zien net als jij. De kinderen zijn nog veel te jong om te kunnen zeggen dat ze niet naar hun vader willen. Het is vrij logisch dat de biologische vader voor hen een wildvreemde is. Toch zullen ze het jou later erg kwalijk nemen als je ze niet helpt in het begeleiden en herstellen van het contact met hun echte vader.

Kun je geen afspraken met hem maken (om te beginnen) bijvoorbeeld ergens afspreken en kennis met ze laten maken (jij moet daar uiteraard wel bij blijven) en stimuleren dat ze elkaar leren kennen? Dat de kinderen dit eng vinden is vrij logisch en je ex zal zich ook zeker moeten bewijzen. Maar ik vind wel dat als hij aangeeft toch een rol te willen spelen in hun leven dat dit toch een teken is dat hij deel wil uitmaken van zijn kinderen hun leven. Iedereen maakt fouten. Een scheiding is niet makkelijk maar hoe dan ook het blijven zijn kinderen. Ik zou toch proberen afspraken te maken en het een kans te geven. De kinderen hebben ook een vader nodig (hun echte vader). Veel wijsheid toegewenst.

Ilse

32.9. Zoontje 10 jaar wil niet meer bij moeder wonen

Mijn zoontje van 10 jaar wil niet meer bij zijn moeder wonen. Volgens hem is zij heel gemeen tegen hem en ze scheldt hem ook uit. Hij moet daar regelmatig om huilen. Dat vind ik als vader heel erg. Mijn vraag daarom mag hij nu al kiezen om bij zijn vader te gaan wonen?

Grt Mike

32.10. Vader heeft sex in bijzijn van kinderen

Mijn kinderen geven al drie jaar aan niet naar vader te willen. Kinderrechtshulp heeft gezegd dat kinderen duidelijk emotioneel door vader verwaarloosd worden, maar dat dit geen excuus is om omgang te stoppen. Kinderen zijn 10 en 12 jaar en kunnen alleen via een rechtszaak omgang stoppen, echter dan moet er sprake zijn van bewezen lichamelijke mishandeling. Vader heeft tevens een aantal malen sex gehad met diverse partners in bijzijn van de kinderen, echter nog jeugdzorg nog de rechters ondernemen actie.

Miranda

32.11. Hoe is het m gelukt om haar dochter van de bezoekersregeling af te krijgen

Ik wil graag reageren op 28.1 van M. Ik zit ook met een dochter die absoluut niet meer naar haar vader wil. Hij heeft haar mishandeld en na Jeugdzorg, Jeugdraad en Tussenthuis is er nu een bezoekersregeling afgedwongen. Maar ze is nog steeds bang voor hem en dagen voor en na het bezoek zo van streek dat ze niet naar school kan.

Hoe is het jou gelukt om via brieven de rechter zover te krijgen dat hij je dochter van 8 in het gelijk heeft gesteld? Ik zou dat heel erg graag van je horen.

32.12. Na 7 jaar mag hij weer omgang hebben maar ze wil niet

Mijn dochtertje is nu 7 jaar en kent haar (biologische vader)niet ook heeft zij in de eerste periode van haar leven al heel veel meegemaakt die details zal ik jullie besparen maar heeft op haar leven al een hele grote impact gehad hierdoor. Ook klaagt ze ineens dat ze last heeft van haar hart en dat is gekomen vanaf het moment dat we het hierover gingen hebben dat haar biologische vader ineens omgang wil met haar. Loop er zelfs voor bij een kindercardioloog. Die gaf al aan misschien moet zij eens gaan praten met een kinderpsycholoog want die denkt dat het psychisch is.

Dus in gunste van mijn dochter is de omgang niet. Nu heeft de rechter bepaald dat er wel een omgang mag plaatsvinden en is nu ook 1 x gebeurd. Zij denkt doordat hij haar nu 1 x gezien heeft dat ze er klaar mee is. Ja mam, hij heeft me nu gezien en nu hoef ik toch niet meer!?

Wie kan mij aangeven wat ik nu het beste kan doen. Misschien toch de kinderbescherming benaderen dat mijn kind echt niet wil en daar dus ook waarschijnlijk hartklachten door heeft. Wie geeft raad?

een wanhopige moeder (ik wil rust voor haar)

32.13. Kinderen willen niet meer naar vader

Mijn dochters van 12 en 14 willen niet meer naar hun vader. Ze zeggen dit al 2 j, maar ik heb altijd gehoord dat je daarvoor gevangenisstraf kan krijgen. Je bent verplicht ze te stimuleren om te gaan!

Echter vorige week was het hek van de dam en ze willen niet meer gaan. Hij slaat, roept, bekijkt hen als ze naakt zijn, ze moeten hem altijds een zoen op de mond geven, hij en vriendin drinken absint en cannabis, hij slaat en vernedert vriendin voor hun ogen,ze mogen niet studeren en hij heeft hen nu gezegd als ze zouden durven kiezen voor hun mama hij mijn huis in brand zal steken, hij maakt hen ook bang met pepperspray, op pc staan pikante foto's die de kinderen verafschuwen.

Ik heb hen nu thuis gelaten, maar hij is razend. Moeten mijn kinderen bang zijn dat ze terug gaan moeten naar hem? De oudste heeft zelfs gezegd als er haar iemand dwingt ze zelfmoord zal plegen! Graag jullie reactie en eventuele ervaringen met zo'n situaties. dank bij voorbaat

Sigrid

32.14. Een papa met veel verdriet

Ik ben een vader die enorm van zijn kinderen houdt en die door de moeder van zijn kinderen weg wordt gehouden. Ergo, ze indoctrineert de kinderen zodat ze zich verstoppen of de meest vreselijke dingen schrijven. Ik ben een vader die een vermogen aan advocaatkosten heeft betaald om zijn kinderen te zien. Ik ben een vader die zich zorgen maakt om zijn kinderen. Als ik bovenstaande verhalen lees, dan hoor ik niet in het rijtje thuis. Er zijn ook moeders die wel in dat rijtje thuis horen. Moeders die vergelding zoeken over de rug van de kinderen. Deze papa heeft veel verdriet.

Een papa

32.15. Als de zorg niet goed is bij de vader

Hoi, ik zit met het zelfde probleem. Mijn zoontje van bijna tien woont nu nog bij zijn vader, en wil heel graag terug bij mij komen wonen. Mijn zoon heeft gezegd dat hij niet meer bij zijn vader wil wonen. Maar ik heb een probleem dat bij mij jeugdzorg ertussen zit. Wie kan mij helpen en advies geven om hier mee om te gaan en hoe ik dit aan moet pakken. Ik weet het niet meer op dit moment.

met vriendelijke groeten, Monique

32.16. Een papa met veel verdriet.

Ik zal de laatste moeder zijn die zegt dat alle papa’s slecht zijn of dat de moeder altijd gelijk heeft.

Ik wou met mijn schrijven onder de naam ‘sigrid’ alleen duidelijk maken dat de kinderen ook rechten hebben en dat deze rechten moeten gerespecteerd worden. Ondertussen gaan mijn dochters reeds 3 weken niet meer naar hun vader!!! Echt goed voel ik me er niet bij, omdat ik dan denk ‘wat over 5 jaar???’ enz…

Al 2 jaar VERPLICHT ik hen van te gaan en hechtte ik geen belang aan hun verhalen (het was precies een film); maar nu ik bewijzen ervan heb, heb ik toch zoiets van waarom heb ik hen niet eerder gelooft???... Overal heb je ‘slechte’ ouders en dat kan zowel de mama als de papa zijn, maar in al onze verhalen zijn de kinderen het belangrijkst en moeten zij in de eerste plaats gehoord worden. Als een kind van 14 j eens een tijd minder naar vader of moeder wilt, dan moet dit gewoon kunnen!

Het spijt me écht dat jij een vader bent die het goed bedoelt en moet vechten voor waar je recht op hebt! Maar vergeet niet dat niet alle moeders zo duivels zijn!!!
Sigrid

32.17. vader vindt nieuwe vriendin belangrijker

Mijn ex was altijd een prima papa voor onze zoon, nu 12 jaar. Hij woonde hier om de hoek en onze zoon was er vaak, het ouderschap werd 10 jaar lang gedeeld in goede harmonie .

Twee jaar geleden veranderde hij abrupt, toen er een nieuwe partner kwam. Mijn ex woont nu bij haar, en zij bedient zich van agressieve opvoedingsmethoden, vooral veel schreeuwen en starre huisregels. Mijn zoon wordt hierin niet beschermd door zijn vader, die partij trekt voor zijn vriendin en niet tegen haar in durft te gaan. Ik heb van alles geprobeerd om een vader-zoon contact opnieuw op te bouwen. Voorstellen gedaan dat ze samen op pad gaan of zelfs dat ze afspreken bij mij thuis, eventueel als ik er niet ben. Ook met een objective derde erbij samen gepraat. Tevergeefs.
Vader wil geen moeite doen. Zijn reactie : "ik laat het op zijn beloop." Dat de relatie met zijn zoon nu bijna nihil is ervaart hij als: "Het zij zo." Niet vechten voor je kind, de vriendin is belangrijker. Dat is mijn conclusie. Mijn zoon wil er nu niet meer heen. Ik heb daar alle begrip voor. Maar hij heeft maar één vader. Is er nog iets dat ik kan doen of kan ik het beter loslaten? Wie heeft hier ervaring mee? Tips ook graag van vaders. Bedankt voor jullie reacties! groetjes van Annika


32.18. PAS

Mijn reactie gaat niet om een tegen vergelding maar als je kijkt naar je kids gebeurt er iets met ze.

Wat er met ze gebeurt is onderzocht en herkend als het PAS-syndroom. Als je hierop zoekt vind je een heleboel kenmerken en tips voor ouders. Maar ook argumenten voor de rechtsgang.

Als je vragen hebt mail me maar redlijn@hotmail.com

Ik ben benieuwd waar jullie wonen, want in nederland is een kind vanaf 12 jaar gerechtigd om bij een rechter aan te geven waar hij wil wonen.

Je kan dit vertellen aan je zoon en vragen aan je ex of ze er met hem over wil praten. Naar de rechter kan je altijd nog om je zoon naar je toe te halen, alhoewel het er dan van kan komen dat hij dan in de rechtszaal tegen zijn moeder moet zeggen dat hij niet meer bij haar wil wonen en zo'n ervaring wens ik mijn kinderen niet toe.

Ook kan je googlen onder het woord PAS-syndroom. Dan vind je een heleboel info, waaronder hoe je met je kind en je ex om kunt gaan om dit zo gezond mogelijk voor je kind te laten verlopen.

Uit respect voor je kind, red

32.19. hallo

hallo, ik ben zoë

ik heb het zelfde probleem als u dochter
en ik ben 13 jaar
ik weet ook niet wat ik moet doen
ik kom altijd wenens naar huis omdat ik vrijdag naar papa moet
ik ken je niet maar ik wil ook niet meer naar papa
we hebben de jeugdrechtbank al gewaarschuuwd maar die kan ons niet helpen

het spijt me ook dat ik je niet kan helpen sorry
+bij mij trekt die aan mijn haar enzo ma ik heb er gewoon schrik van gekregen
xx


32.20. Mijn zoon wil niet meer naar zijn vader

Bij ons was het zo dat de kinderen bij de vader bleven na onze scheiding. Omdat ik ze niet uit hun eigen omgeving wilde halen. Nadat mijn ex zijn vriendin daar introk dacht ik dat alles goed ging, maar helaas bleek het anders. Pas na 6 jaar durfde mijn zoon dit te vertellen.

Ik ben met mijn ex en zijn huidige vrouw rond de tafel gaan zitten en hebben alles goed besproken. Sinds mijn zoon nu bij ons woont (bij mij en mijn huidige man) is het een heel ander kind geworden. Helaas na ruim een jaar van stimuleren en zelfs dwingen, wil hij niets van zijn vader horen of zien. De preciese reden ben ik nooit achter gekomen. Omdat mijn ex een heel ander verhaal vertelt dan mijn zoon, maar ooit zal mijn zoon dit toch kwijt willen en het vertellen. Ik heb alles gedaan om hem contact te laten hebben, hem verplicht laten bellen op zijn vaders verjaardag, hij moest antwoorden als er eens een sms van zijn pa kwam. Heb al zijn rapporten gecopieerd omdat hij als vader gewoon hoort te weten hoe het met hem gaat. Dit in tegenstelling tot hoe mijn ex het altijd deed, van hem hoorde ik nooit iets over mijn kinderen, maar ik ben niet haatdragend en ik gun mijn kids een vader.

Nu heb ik er wel een punt achter gezet. Als mijn zoon weer contact wil, dan komt dat vanzelf ( hoop ik). Wel geef ik de cijferlijsten van mijn zoon als ik mijn dochter ophaal aan hem en hou hem op de hoogte hoe het gaat. Ook hij weet dat er misschien weer betere tijden komen. Allebei hebben we zoiets van als het met ons kind goed gaat moeten wij daar in berusten en hem de rust geven om tegaan denken. Wil wel vertellen dat het met mijn dochter ook goed gaat, want die zat er maar mooi tussen in. Om de 14 dagen is ze gezellig hier bij ons en in de vacanties ook. Broer en zus vervreemden zo niet van elkaar.

vr. gr Kathleen

32.21. Mijn meisjes willen niet meer

Hallo,

Mijn kinderen ( 7 en 5 jaar) willen niet meer naar hun vader. Het is niet zo dat hij ze mishandelt, maar ze krijgen nauwelijks aandacht van hem. Hij heeft ze officieel om het weekend en de helft van de vakanties. Maar het laatste weet hij steeds weer te omzeilen (vooral 3 weken in de zomer), dan gebruikt hij zijn vriendin als excuus (ze heeft reuma en kan dat niet aan). Ook neemt hij ze nergens mee naar toe en zitten ze beiden volop te roken (mijn jongste heeft astma). De kinderen worden niet gedoucht in het weekend en alles stinkt naar de rook als ze terugkomen.

Nu is het steeds een paar dagen vantevoren een drama als ze naar hun vader toe moeten. Er wordt veel gejammerd dat ze niet willen en in vakanties bellen ze vanuit hun vader op dat ze naar huis willen.

Ik heb niet de indruk dat hij veel om de kinderen geeft, want hij geeft ze als ze bij hem thuis zijn ook nauwelijks aandacht.

Is er een manier om te zorgen dat ze niet meer naar hem hoeven want als kind van gescheiden ouders weet ik zelf hoe belangrijk het contact met papa is... maar dit doet ze meer kwaad dan goed heb ik het idee?

groetjes, Cecillia

32.22. 14 jaar

Mijn dochter van 14 jaar wil niet meer bij haar moeder wonen maar bij mij. Moeder eist dat ze weer bij haar komt wonen (dochter woont nu al ruim n maand bij mij. Mn dochter wil niet terug. Wel om het weekend. Kan mn ex mn dochter dwingen om het te proberen? Van mij mag mn dochter bij mij blijven

Marc

32.23. Grof

Reactie op Reactie voor Sunita

Ik vind het nogal grof dat ze hier beweren dat kinderen van 5j en 6j te jong zijn om te zeggen dat ze niet naar hun vader willen. Sinds wanneer staat er een leeftijd op het uiten van gevoelens? Ik denk dat elke moeder of vader hier goed genoeg weet hoe zijn of haar kind zich voelt, zelfs die van 5j en 6j die niet naar hun vader willen. Als je kindje je komt vertellen dat zijn hartje pijn doet als hij aan mama denkt terwijl hij bij zijn papa is en dat hij verdrietig is als hij daar gaat slapen ...

Ik kan je vertellen dat het je diep raakt en mijn zoontje is 6j. Moet ik hem nu vertellen dat hij te jong is om daarover te oordelen? Ik hoop dat ik met de papa tot een overeenkomst komt zodanig dat zijn broer(8j) er niet onder lijd, want hij gaat wel graag naar zijn papa.

Mvg Vicky

32.24. Mijn hopeloosheid

Reactie op Mijn dochter wil niet meer naar haar vader

Hallo lieve mensen,

Hier dus een moeder met een hulpeloos gevoel. Ik ben nu drie jaar gescheiden en heb zoveel pogingen gedaan om enigsinds met mijn ex door een deurtje te kunnen maar telkens weer ga ik ermee op mijn gezicht resultaat de kinderen zijn de dupe. Mijn ex echtgenoot weet keer op keer er weer mee weg te komen door in een slachtofferrol te kruipen. Ik weet in mijn hart dat de kinderen een rustiger en stabieler leven hebben als ze niet meer zouden moeten.
Mijn ex echtgenoot speelt psychologische spelletjes en zijn rechter helft weet niet wat hij met zijn linkerhelft wil. Dan wil hij weer communicatie dan weer niet, stalken, mishandeling ik heb de hele mikmak al gehad. Hopeloos vind ik het en het ergste ik weet niet wat ik moet doen om hem nog aan zijn verstand te peuteren dat wat hij doet ten koste gaat van de kinderen.
Ik heb een geweldige vriend die een leuke en liefdevolle ouder/kind rol heeft opgebouwd met alle vier de kinderen. Mijn ex daarentegen blijft zich verzetten tegen mijn relatie en ik ben van mening dat hij mij ook een stuk leven ontneemt op deze manier. Wat gebeurt er op het moment als ik daadwerkelijk de kinderen bij hem weghou?????
Mara


32.25. Machteloosheid

Reactie op Omgang, kinderen willen niet

Ik reageer op Hopeloosheid

Beste Mara,

Ik snap volkomen hoe je je voelt. Ik heb een zoon van 8 en 14 jaar. Het is 3 jaar geleden toen mijn ex-man psychische problemen kreeg. Een half jaar heeft hij nog bij ons gewoond, heb hem al die tijd bijgestaan. Hij had zelfs zelfmoordneigingen en heb toen een psycholoog voor hem gezocht. Daar komt nog eens bij dat hij in deze periode zelfs al een relatie met een man had waar ik van af wist.

Het was een heel moeilijk half jaar vooral voor de kinderen. Hij was ook niet meer die vader voor de kinderen, was alleen met zichzelf bezig. Daar had ik destijds ook begrip voor vanwege zijn psychische problemen. Daarna is hij op een kamer gaan wonen. Een jaar lang is hij elke dinsdag en om het weekend bij me geweest om de kinderen te bezoeken. Van de ene op de andere dag werden de kinderen zonder van te voren met hem gesproken te hebben geconfronteerd met de partner van hun vader. Dat hun vader ineens een relatie met een man had was heel verwarrend voor de oudste, ik kon het zelf nog niet vatten, bezwijg dan een jongen van 11 jaar.

Al met al heeft hij het kunnen accepteren en ik ook. Tot voor een half jaar terug hun vader ook een stiekeme relatie had met een vroegere vriendin. Een 4-tal maanden geleden heeft hij de vriend opzij gezet en wil nu samen gaan wonen met de vriendin. De kinderen willen niet meer naar de vader toe. Niet alleen omdat hij zo makkelijk mensen aan de kant zet. Maar de belangrijkste reden is dat wanneer ze er zijn hij snel geirriteerd raakt, boos wordt en de kinderen alles moeten doen zoals hij het wil. Daar komt nog bij dat hij de oudste fysiek en verbaal mishandeld heeft, staat zwart op wit in een rapport van de Jeugdzorg.

Hij luistert niet naar de kinderen. Het interreseert hem niet welke verlangens en behoeften de kinderen hebben. Nu sinds hij de relatie met de vriendin heeft, wil hij niets meer met me te maken hebben, dat zegt hij alleen tegen mij. Tegen de kinderen en andere mensen vertelt hij het tegenovergestelde. De kinderen komen sinds 4 maanden niet meer bij hem volgens de bezoekregeling.

Heb samen met de kinderen een gesprek met hem gehad waar de kinderen duidelijk aangaven een tijd rust te willen en het langzaam aan weer opbouwen. Voor twee weken terug een therapiegesprek gehad bij de jeugdzorg met hem samen waarin hij duidelijk zei: Ik trek niet aan de kinderen, laat ze zelf een keuze maken!

Vorige week kreeg ik een brief van de advocaat waarin duidelijk staat dat ik ervoor moet zorgen dat de kinderen volgens de afspraken in het convenant naar hem toe moeten komen. Dit is geen trekken, dat klopt maar wat is het dan? Voor mijn gevoel is dit de kinderen dwingen naar iets wat ze niet willen.

De kinderen en ik willen rust na 3 jaar verdriet en maar doen wat hij wil. Zelfs nu nog bemoeit hij zich met ons leven terwijl hij niet meer bij ons woont. Ik wil zo graag rust en een nieuw leven beginnen met mijn kinderen. Ik kwaad op hem dat hij totaal geen inlevingsvermogen heeft betreffende de kinderen. Bij anderen houdt hij de schone schijn op.

Maar als ik hem aan de telefoon heb scheldt hij me verrot. Bij de jeugdzorg doet hij net alsof hij het beste wil en laat hij totaal niets merken hoezeer hij me haat! Om als er niemand bij is duidelijk te maken hoezeer hij me haat. Vraag me af waarom?

Ik heb hem altijd bijgestaan gezorgd dat hij contact bleef behouden met de kinderen zelfs al wilden de kinderen niet naar hem toe. Toch steeds maar de kinderen stimuleren, het is en blijft jullie pappa! De kinderen hebben ook totaal geen behoefte hem te bellen, dit heeft te maken met de eerste anderhalf jaar, wanneer de kinderen belden nam hij nooit op. Op een gegeven moment belden de kinderen vanzelf niet meer met de woorden: Hij neemt toch niet op!

Lichamelijke mishandeling kun je aantonen, psychische mishandeling is heel moeilijk. Ik heb vaak het idee dat alles wat hij doet is om me psychisch kapot te maken. Jaloezie omdat de kinderen bij mij willen wonen en minder naar hem toe willen.

De brief van de advocaat van hem is de druppel. Ik kan en wil het niet meer. Geen persoonlijk contact en ook geen telefonisch contact meer met hem. De kinderen wil ik zo graag een vrije keuze hierin geven, maar volgens de wet kan dit niet. Ik ben verplicht de kinderen naar hem toe te sturen anders word ik voor het gerecht gedaagd. En zelfs als de kinderen niet komen kan dit tot gevolg hebben dat ik per keer 150 euro moet betalen. Waarvan?

Weet je niet alleen hopeloos maar ook machteloos! De wet vind ik in zoverre goed als moeders hun kinderen bij de vader weg houden met als reden kwaadheid. Maar als er anderen redenen zijn zoals fysieke mishandeling, psychische mishandeling of als de kinderen zich bij de vader niet prettig voelen. Het gaat toch om het welbevinden van het kind!Niet waar de ouder zich prettig bij voelt!

Ik ga er kapot aan als ik mijn zoontje van 8 huilend naar hem toe moet brengen. Als hij er eenmaal is gaat het wel, maar hij wil er niet meer slapen. Een aantal keren dat hij naar zijn vader ging kwam hij naar 3 uur weer met zijn fietsje terug naar mij. Elke keer weer breekt mijn hart en denk bij me zelf wanneer houd dit een keertje op?

Praten met hem en uiteindelijk ging hij weer met zijn fietsje terug naar zijn vader. Er heerst nu zo een rust dat de kinderen niet meer zoveel bij hem komen. Maar die rust wordt nu weer verstoord door de brief van de advocaat die de kinderen dwingt naar hem toe te komen.

Zoveel verdriet en denk vaak wat heb ik de kinderen toch voor een vader gegeven. Maar kan helaas niets meer terug draaien en ze zullen en ook ik ermee moeten doen. Maar er zijn grenzen. En ik zal blijven vechten voor het welbevinden van mijn kinderen, alleen welke weg moet ik inslaan? Ik ben nu bezig externe istanties in te schakelen alleen kan ik het niet meer, uiteindelijk houd het gevecht alleen op.

Ik hou van mijn kinderen en wil het beste voor hen en vooral dat ze zich gelukkig kunnen voelen. Ik wil hen de vrije keuze laten in hoeverre ze hun vader willen zien hij niet! Dat is ook iets wat hij duidelijk aangeeft want hij heeft ook nog zijn prive leven zegt hij. Ik niet? Nee blijkbaar niet! Blijkbaar mag ik dit niet hebben!

Ik ben alleen maar bezig met de sores die hij ons geeft en het maar weer opvangen van de kinderen. En dit al drie jaar lang en het wordt niet minder maar steeds erger. Beschuldigd mij van dingen die hij juist doet. Psychische mishandeling, niet zorgen voor de kinderen, verschillende relaties. Nog steeds zet hij die speigel niet voor zich zelf, denk dat de angst te groot is om zich zelf te zien. Steeds maar met dat vingertje wijzen, mij als nul neer zetten. Het ene verwijt naar het andere. De rollen omdraaien: Hij is het slachtoffer en ik de dader! Is makkelijk, hoef je ook geen schuldgevoelens te hebben voor hetgeen je zelf veroorzaakt.

Zo kun je overleven, een ander de zondebok maken voor hetgeen jezelf is overkomen in je jeugd. Hij doet hetzelfde als zijn ouders met hem gedaan hebben, zo doet hij met de kinderen! Snap er niets van, hij is al 3 jaar bij een psycholoog, had gehoopt dat dit hem zou helpen en ook de kinderen. Nu weet ik pas, zo is hij gebakken en zal nooit veranderen. Ik heb meerdere sessies met hem gehad samen met zijn psycholoog die zei eens tegen hem: Je hele leven is een leugen! En dat klopt dat is het nog steeds!

Maar ik heb een hou vast: De waarheid duurt het langst! Vrienden om me heen zeggen: Hij gooit zijn eigen ruiten in met al die leugens, eens komt de dag dan komt de waarheid aan het licht. Hoop echter dat het niet lang meer duurt! Mijn vlammetje is zo klein en duurt niet meer lang tot het is gedoofd.................

Astrid

32.26. Mijn meisje

Mijn dochter van 13 wil mij niet meer zien. Ze zegt dat ik haar dwing en daar bedoelt ze mee dat ze van mij haar kamer moet opruimen en zich aan de regels moet houden. Volgens haar vader zegt ze dat geen enkel kind hun kamer hoeft te stofzuigen en dat ik haar ongelukkig maak. Ze wil niets meer met me te maken hebben en van haar vader hoeft ze niet met me te praten omdat hij haar niet wil dwingen.

Bij mij zijn er enkele regels in huis, in mijn ogen hele normale dingen. Je eigen rommel opruimen, geen grote monden geven, telefoon opnemen als ik bel.

Ik ben al overal voor uitgemaakt en als ik daar iets over zeg tegen haar vader krijg ik als antwoord, ach dat zijn maar woorden. Vandaag is het de 6e dag dat ik haar niet gezien heb en haar vader laat dit zo. Ik weet het niet meer, WAT moet ik doen. Als ik afwacht is het niet goed (want dan heb ik niks ondernomen) als ik wel wat doe (mediator, etc inschakelen) komt er nog meer olie op het vuur waardoor het alleen maar erger wordt.

Hij heeft al gezegd dat als ik een zorginstelling inschakel dat die er bij hem niet inkomen en ondertussen moet ik afwachten. WAT is het beste voor mijn kind?????

Radeloos

32.27. Voor Bianc

En jij weet heel zeker dat je niet zijn buitenechtelijke scharreltje bent? Zijn vrouw is op de hoogte van jouw bestaan of wordt jouw relatie met haar man verborgen gehouden? Want dit verhaal zou zo maar van de grote smoezenlijst kunnen komen: man vrijt buiten de deur en de wettelijke echtgenote weet van niets. En tegen jou vertelt hij dat hij een vechtrelatie heeft zonder seksueel contact. Jaja........

Maar goed, stel dat jij een en ander gecontroleerd hebt en die vrouw is op de hoogte van jullie buitenechtelijke relatie: wil jij zo'n man? Een slappe dweil die al twee jaar lang op de bank slaapt? Die zich laat koeieneren en kleineren? Die jou al tijdenlang in de "wachtkamer" zet en wil dat je op hem blijft wachten tot hij er klaar mee is? Ben jij niet meer waard dan dit??

Joh, zoek het eens uit wat nou echt klopt aan dit verhaal. Waarschijnlijk wil hij gewoon getrouwd blijven met zijn zogenaamde heks en blijf jij voor altijd het scharreltje.

Anna

32.28. Dochtertje wil niet naar papa

Hoi iedereen, ik las jullie verhalen en wil ook even mijn verhaal doen. Ik ben vroeger geslagen en vernederd geweest door men ex man, hij gebruikte weed en zat iedere dag op café en bedroog me maandelijks met andere vrouwen. Op het einde van onze relatie stond hij met een mes aan mijn keel, ik kreeg slaag terwijl onze dochter (toen 2 jaar) in men armen zat. Ik ben naar de rechter gegaan om zijn rechten af te pakken, aan zo een vader had ze nix, de rechter zei me dat dit verleden tijd was en dat hij had geleerd uit zijn fouten. Zo simpel was het, ze moest om de 14 dagen naar hem een weekend en de helft van de vakanties.

Dit is nu al 3 jaar geleden, ondertussen heb ik een nieuwe partner en hij ook. Zij stookt hem echter op, ik zou haar geen eten geven, ze word verwaarloosd door mij, en mijn partner moet ook alles maar betalen volgend de vader want hij werkt en verdient geld terwijl de vader thuis de luierik uithangt. Ik krijg dus geen alimentatie of niets. Ze dreigen nu met mijn dochter van mij af te pakken. Ieder weekend huilt en krest mijn dochter dat ze niet naar de vader wil gaan en dat ze bij mij wil blijven.

De nieuwe partner van hem geeft altijd de schuld aan mijn dochter, nooit haar eigen kinderen. Ook mijn ex bevestigd dit maar doet er niets aan. Het gerecht denkt zogezegd in het belang van het kind? Het spijt me maar ik vind dit helemaal niet waar. Ik geef nu mijn kind iedere keer mee, wetende dat ze een slecht weekend of vakantie tegemoetgaat, wetende dat mijn dochter ongelukkig is bij hem en toch kan ik niet anders.

Ik kan eerlijk zeggen dat in mijn geval het gerecht niet aan haar heeft gedacht maar wel aan de vader. Mijn dochter is ongelukkig en ik kan er niets aan veranderen. Het breekt mijn hart haar zo te moeten zien vertrekken. Ze is nog maar 5 dus heeft niets inspraak volgends de rechter om te kiezen of ze al dan wel niet naar haar papa gaat. Waarom is er geen regeling die haar tijdelijk bij mij laat en haar onder toezicht bij vader laat?

Ik wil de band met haar vader niet volledig breken, maar ik vind niet dat een kind tegen haar zin moet gaan. Als zij ouder is zal ze zelf mss nog zeggen dat ze naar hem wil gaan en dan ga ik haar zeker dat recht niet afnemen. Dit was mijn verhaal dat ik even kwijt wou...

32.29. Kind dwingen!?

Ik heb ook een vraag? Ik wil weten wat wij kunnen doen, kind woont bij ons, het kind is 14 jaar (bijna 15 jaar) en wij vermoeden dat er een vaste bezoekregeling van de rechter komt dat het kind naar de moeder toe moet. Natuurlijk wil het kind naar zijn moeder, maar hij wil niet gedrongen worden om elk tweede weekend daar naar toe te gaan. Is er iets dat wij hier aan kunnen doen? Omdat de rechter zegt dat wij hem naar haar toe moeten sturen. Hij zeg: als ik niet naar mijn moeder toe wil gaan, dan ga ik ook niet. Wij weeten echt niet wat wij hier aan kunnen doen. Kunt u ons a.u.b. helpen?

Mary Rubriek: mixgezin - Discussie: 210705

32.30. Zo triest

Mijn partner en ik zijn in het verleden allebei gescheiden. Met veel moeite heb ik een co-ouderschap van de grond gekregen, dat na tien jaar wonderbaarlijk goed verloopt. Zelfs nu de kinderen pubers zijn komen ze nog graag bij beide ouders. De reden zal wel zijn, dat we allebei vinden dat onze kinderen recht hebben op beide ouders, welke gevoelens wij ook ten opzichte van elkaar hebben. Niet elkaar zwart maken voor de kinderen en flexibel zijn wat betreft de wensen van de kinderen.

Mijn partner heeft een dochter, die in het buitenland bij haar moeder woont. De afstand is natuurlijk al een probleem, maar een nog veel groter probleem is de wraakzuchtige houding van de moeder. Inmiddels ziet mijn partner zijn kind niet meer, ze wilt geen contact want volgens haar is alles zijn schuld. Hij heeft bijna 8 jaar geprobeerd tegen alle weerstand van de moeder in contact met haar te houden en haar zo vaak mogelijk te zien, maar het mag niet baten. Nu heeft hij besloten de keuze maar bij zijn dochter te laten, wat mogelijk betekent dat hij heel lang zijn dochter niet meer te zien krijgt. In- en in triest vind ik dat, want hoewel hij soms wat streng is (wat overigens voor pubers niet zo heel slecht is), is hij ook een hele aardige man, ook tegen mijn kinderen.

Ik wilde dat mensen zich eens gingen beseffen, dat kinderen geen eigendom zijn en dat de ene ouder niet beter is dan de andere.


32.31. Kinderen afgepakt

Na een paar jaar te hebben samengewoond, na mijn scheiding, werd de relatie verbroken. Ik was er kapot van, ook omdat mijn kinderen weer een soort scheiding mee moesten maken. De maanden die volgend waren zeer verdrietig en de sfeer in huis werd steeds slechter. Ik wilde met de kinderen praten om uit die negatieve spiraal te komen. Ik heb overigens heel soms in die periode gezegd dat ik niet meer wilde leven. Op een avond ging het mis. Mijn zoon 13 was respectloos en er ontstond een woordenwisseling en strijd en uiteindelijk zei ik dat ik even weg ging. Ik ging in mijn auto voor de deur zitten om na te denken en af te koelen, maar mijn dochter 15, dacht dat ik mijzelf tegen een boom ging rijden en heeft voor hulp gebeld.

De dag erna waren mijn kinderen weg, afgepakt door jeugdzorg, zonder afscheid te nemen en bij mijn ex, hun vader geplaats. Ik was daar zeer verbaasd over, want hij had nog nooit zijn verantwoordelijkheid jegens de kinderen genomen, maar ze gingen wel om het weekend naar hem toe, vastgesteld bij de scheiding. Ik heb ze nu 16 weken niet gezien en zonder enig contact. Mijn ex stimuleert dat totaal niet en heeft altijd gezegd dat hij mij kapot wilde maken en dat lukt hem nog ook.

Mijn dochter dacht dat ik zelfmoord wilde plegen, maar dat was ik totaal niet van plan. Ik ben een goede moeder en zou mijn kinderen nooit alleen zonder moeder laten. Mijn moeder is zelf veel te jong gestorven 58 jr. Maar goed jeugdzorg is tegen mij. De kinderen zijn geschrokken en zijn doorverwezen naar Ggz. En geen van deze instanties neemt de moeite om het contact tussen moeder en kinderen te herstellen.

Ik ga kapot van verdriet. Ze zijn van mij afgepakt en nu al 16 weken zie ik ze niet en mag ik nergens komen waar ze sporten etc. Heb zelfs de afscheidsmusical niet mogen zien omdat de kinderen zelf even geen contact met mij willen. Ik snap best dat ze even rust nodig hebben, maar geen contact gaat mij erg ver. Dit is zo onterecht. Ik heb jaren voor ze gevochten en alles voor ze gedaan. Mijn dochter noemde haar vader ook een lul en ze wilde op het laatst niet graag meer naar hem. En nu.. nu ben ik ze kwijt.

Mijn ex stimuleert ze totaal niet. Wj leven dus niet op goede voet en hij zegt ook nooit gedag als hij ze komt halen. Laatst was ik ergens en mijn ex kwam daar ook met mij zoon. Uiteraard zei mijn ex mij niet gedag, maar wel een bekende waar ik mee stond te praten en mijn zoon liep mij toen ook straal voorbij. Als ik de vader was zou ik gezegd hebben Joh zeg je moeder eens gedag. Nee mijn ex lacht nu in zijn vuistje. Hij heeft mij ook altijd psychisch mishandeld via zijn mails. Ik ben gewoon bang voor zijn mails.

Maar goed nu heeft hij rechtszaak aangespannen om de kids helemaal bij mij weg te halen en om geen alimentatie meer te betalen, allemaal eigen belang, want ook de kids zullen gehoord moeten worden. Denk je dat de kinderen daar op zitten te wachten, stress, spanning etc. Ik zou het ze niet aan hebben willen doen en de zaak gewoon even op zijn beloop hebben gelaten, maar zoals gezegd hij wil mij kapot maken. Erger nog er zitten zelfs brieven bij van de kinderen dat ze niet meer bij mij willen wonen met oa de reden dat ze daar een stabielere leefomgeving hebben. Nou dat verzinnen mijn kinderen niet zelf. En dat is logisch hij heeft een partner en zij kunnen alles met z'n 2-en regelen en zorgen etc. Ik heb 2 maanden vreselijk liefdesverdriet gehad en heb het heel moeilijk gehad en daar word ik nu zo zwaar voor gestraft. Ik ben alles kwijt. Mijn vriend, mijn kinderen, alle leuke dingen met mn kinderen. Heb geen verjaardagen kunnen vieren, geen Moederdag, Mijn vakantie met kids valt hierdoor in het water, sterker nog tijdens de grote vakantie zijn ze normaal 3 weken bij mij en 3 bij hun vader, maar nu zie ik ze niet eens.

Waar heb ik dit aan verdiend. Ik heb mijzelf altijd weggecijferd voor hun. Vulde zelfs mijn mascara met water om geld uit te sparen voor hun. Ik heb gevochten voor een polis, wat mij 5000, heeft gekost, maar die ik wel kan gebruiken om de vervolgstudie van mijn kinder te betalen omdat mijn ex niet en nooit meer zal betalen dan alleen de alimentatie. Hij heeft altijd gezegd dat daar alles in zit. Hij zal er nu de kinderen bij hem zijn, wel achter komen dat er nog veel meer extra kosten zijn idee niet in de alimentatie zitten. Ik vind dit zo oneerlijk. Heb er zoveel verdriet van dat ik ze kwijt ben. Ze waren mijn leven. Ook als ze niet bij mij waren, stond ik langs de lijn. Maar zoals ook bij de scheiding weet mijn ex het zo te draaien dat ik met mijn rug tegen de muur sta.

Heeft iemand tips hoe ik mijn kinderen terug kan krijgen? De instanties zijn klaar en doen niets meer en mijn ex dus ook niet. En de stap voor mijn kinderen om weer contact met mijntje zoeken, na 18 weken, zal alleen maar moeilijker worden. Ze zullen het uit blijven stellen en voor Je het weet, zie ik ze 2 jaar niet. Wat kinderen willen is toch niet altijd goed voor ze? Ze willen ook wel eens zak chips voor het eten, Is ook niet goed. Ik kan mij niet voorstellen dat zo lang zonder contact met je moeder, nadat je eigenlijk bruut bent weggenomen, dat dat goed is voor een kind!

Help me mijn kids terug te krijgen. Zelfs op mijn berichtjes wordt niet gereageerd door ze. Ik heb niet eens de ruzie met ze uit kunnen praten. Ik word overal buiten spe gezet alsof ik een moordenaar ben. Er worden kinderen soms onwijs mishandeld en daarndoet jeugdzorg niets mee en ik heb 2 mnd onwijs verdriet, zit niet lekker in mijn vel, mijn dochter denkt dat ik zelfmoord ga plegen, haar interpretatie en ik ben nu al 16 weken mijn kinderen kwijt. Hoe kan dit? Ik heb wel alles van de scheiding en nu, hoe mijn ex doet en wat er allemaal gebeurt is op een USB gezet met Mijn verhaal, zodat als de kinderen het willen en er aan toe zijn het kunnen lezen en ze kunnen lezen dat ik er altijd voor ze ben geweest en altijd voor ze gevochten heb en hoe hun vader mij kapot heeft gemaakt.

Ik kan het niet accepteren dat hij straks zijn gelijk krijgt en de kids ook daadwerkelijk bij hem mogen wonen en ik niets meer heb. Hij heeft overigens achter mijn rug om al de kinderen bij de gemeente uitgeschreven bij mij en bij hem ingeschreven, ook heeft hij al de adressen van de scholen etc gewijzigd, terwijl er nog totaal geen rechtelijke uitspraak gedaan is. De zitting moet zelfs nog plaatsvinden. Maar goed hoe krijg ik mijn kinderen terug en kan ik ze er aan herinneren dat voor die 2 verdrietige maanden het bij mama wel oké was, want ze herinneren zich nu alleen nog maar mijn verdrietige periode denk ik. En nu is het bij papa fijn.

Help mij. Ik ben zo verdrietig en alleen en eenzaam. Ik ben alles kwijt door 2 maanden intens verdriet. Wie kan mij helpen aan tips...ik ben echt geen slechte moeder,,,,heb helaas zelf geen ouders meer, dus ik weet ook wat het gemis groot kan zijn. Wie heeft er tips?. Hoe krijg ik weer contact met ze. Ik weet zeker dat hun vader ze niet stimuleert en dat ik nooit genoemd word of dat de situatie besproken wordt. Een zeer verdrietige moeder. Dit doe je je ergste vijand nog niet aan. Het is alsof ik dood ben voor hen en zij voor mij. Zo voelt het hier in huis, koude kinderkamers. Ben zo verdrietig, machteloos dat ze in mijn ogen onterecht zijn afgepakt, maar als je eenmaal ik de instantiemolen zit, ben je de pineut. Ze hebben niet eens mijn verhaal gehoord van wat er wel of niet gebeurd is. Ik hoor graag tips,!!!!!

Bibi

32.32. Bezorgde vader

Wie kan mijn helpen? Want ik ben heel moe en ten einde raad, ben aan het opgeven. Ik heb zoon van bijna 16j, hij woonde eerst bij zijn moeder, toen is hij weggelopen, kwam bij mij wonen van 1 mei 2013 tot 15 feb 2014, nu weer terug bij moeder wonen. Daar heb ik het heel moeilijk mee, want ik heb veel gedaan voor mijn zoon, nieuwe slaapkamer, kindergeld moog hij houden, problemen helpen oplossen want hij is op korte tijd 2x van school geschorst wegens agressief gedrag en uitdelen van cannabis op school. Zijn moeder is van dit alles op de hoogte, ze vond het niet zo'n drama, wil nooit mee samenwerken met opvoeden van onze zoon, ze brengt mij nooit op de hoogte van problemen van mijn zoon, terwijl ik de moeder van alles op de hoogte breng. We hebben geen vonnis op papier, nu mijn zoon na negen maanden terug bij de moeder woon, eist de moeder meer onderhoud en alle kosten, maar waarom doen ze zo? De moeder moet blij zijn dat ik haar zoon heb opgevangen, we zijn bij bemiddelaar geweest, haalde niks uit, nu hebben we een advocaat bij de arm genomen, want de moeder houdt mij van niets op de hoogte.

Hier even opsommen:

  1. houdt mij niks op de hoogte over mijn zoon
  2. haar wil is wet, eisen alleen maar eisen
  3. haar vriend gebruikt cannabis, de wietplant staat op zolder
  4. zoon nog maar 15j, maar gaat veel fuifen
  5. zoon wil alleen maar dure dingen hebben
Ik heb mijn zoon in de 9 maanden dat hij bij mij woonde, geleerd over wat belangrijk is: respect - vertrouwen - niet altijd dure dingen kopen - klusjes opknappen met vader en zoon enz. Het haalde niet veel uit, mijn zoon zit vast hoe de moeder hem heeft opgevoed, dure spullen, hebberig, geen respect, grote mond, zo een luxe leven. Ik moet erbij zeggen dat mijn zoon AHDH heeft.

Dus ik vraag: wat kan ik doen om mijn zoon te beschermen dat hij niet op slechte pad afdwaalt. Mijn gevoeld zegt dat mijn zoon opnieuw gebruik zal maken met wiet roken.

bezorgde vader

32.33. Bezorgde moeder

Om lang verhaal in te korten, ik heb een dochter van 12 die niet meer naar haar papa wil. Vonnis zei nadat er leugens werden verteld door hem en welke hij later toegaf in mail dat ze in de week bij hem verblijft, weekends bij mij. Er zijn verschillende elementen die aantonen dat er sprake is van verwaarlozing, recent nog vergat hij haar af te halen aan school.

Nu heb ik een versnelde zitting ingediend, vonnis was een tijdelijke regeling maar de rechter gaf aan na al zijn toegevingen, dat er geen rede is om regeling te wijzigen, oud brood meegeven, klitten uitgeknipt in plaats an gekamd, fast food geven...er komt wel een sociaal onderzoek aar dat is pas na de zomer. Hij ging zelfs akkoord dat ze hoofdzakelijk bij mij zou zijn en op de rechtbank beweert hij anders.

Mijn dochter wil dus niet meer naar haar vader, ze wordt ook wel gehoord maar pas na de zomer. Is er een manier om dit sneller te bekrachten? Ze wil zelfs naar de politie stappen omdat ze niet wil. Kan ik daar iets aan veranderen?

Bezorgde moeder

32.34. Vader ziet kinderen al 2 jaar niet

Ik ben zelf een gescheiden moeder van een zoontje van 6. Mijn zoontje gaat om de 2 weken in het weekend naar vader en verdeeld in vakanties. Ik lees hier jullie verhalen en schrik hier enorm van. Mijn vriets heeft 2 dochters die hij al 2 jaar niet ziet omdat ze zo gehersenspoeld zijn door moeder dat ze nu roepen niet meer willen.

Aan een paar van jullie wil ik zeggen jullie moesten je schamen. Om al zo snel als een kind roept niet naar de andere ouder te willen hier direct gehoor aan te willen geven. Maar besef wel dat jullie kinderen dit roepen ligt geheel aan jullie zelf. Dit zal onbewust zijn maar besef dat kinderen veel meer voelen en merken dan jullie denken. Een kwaad woord over Papa en ze pikken dit op.

Mijn zoontje heeft een tijdje geroepen niet meer naar vader te willen maar door hierover goed met mijn zoontje over te praten samen met vader erbij en jeugd en gezin en vooral door mijn zoontje te blijven stimuleren en te zeggen dat hij maar een Papa heeft is dit in eens omgeslagen en gaat nu super graag naar zijn vader. Echt waar realiseer je eigen wat je bij je kind kapot maakt als je hier aan toe gaat geven en hier gehoor aan gaat geven want de schuld ligt bij jullie!!!!!!!!

Moeder

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Mijn dochter wil niet meer naar haar vader

  1. re:mijn dochter wil niet meer naar haar vader
  2. re. mijn dochter wil niet meer naar haar vader.
  3. Mijn dochter wil niet meer naar haar vader?
  4. er wordt niet naar de kinderen geluisterd!
  5. Celstraf
  6. Omgang
  7. Omgang, kinderen willen niet
  8. Reactie voor Sunita
  9. Zoontje 10 jaar wil niet meer bij moeder wonen
  10. Vader heeft sex in bijzijn van kinderen
  11. Hoe is het m gelukt om haar dochter van de bezoekersregeling af te krijgen
  12. Na 7 jaar mag hij weer omgang hebben maar ze wil niet
  13. Kinderen willen niet meer naar vader
  14. Een papa met veel verdriet
  15. Als de zorg niet goed is bij de vader
  16. Een papa met veel verdriet.
  17. vader vindt nieuwe vriendin belangrijker
  18. PAS
  19. hallo
  20. Mijn zoon wil niet meer naar zijn vader
  21. Mijn meisjes willen niet meer
  22. 14 jaar
  23. Grof
  24. Mijn hopeloosheid
  25. Machteloosheid
  26. Mijn meisje
  27. Voor Bianc
  28. Dochtertje wil niet naar papa
  29. Kind dwingen!?
  30. Zo triest
  31. Kinderen afgepakt
  32. Bezorgde vader
  33. Bezorgde moeder
  34. Vader ziet kinderen al 2 jaar niet

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.