Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

21. Oproep: Contact gezocht

Ik was via internet op zoek naar de Vereniging van Stiefgezinnen, kon deze niet vinden en kwam zo bij uw site terecht.

Ik heb nu bijna twee jaar een relatie met Willem. Hij is 41 en ikzelf ben 27 jaar. Willem is twaalf jaar getrouwd geweest en uit dat huwelijk heeft hij drie kinderen. Een meisje van 16, een jongen van 14 en een jongen van 12 jaar. Zijn ex werd verliefd op iemand anders en dit huwelijk liep stuk. Daarna heeft Willem een relatie van vier jaar gehad. Zijn toenmalige vriendin had al een zoon en samen kregen zij nog een dochtertje, dat inmiddels 4 is. In deze relatie werd hij naar zijn zeggen, gedwongen een keuze te maken tussen de kinderen van zijn ex-vrouw en die van de vriendin. Hij heeft toen de relatie verbroken.

Niet lang daarna zijn wij elkaar tegengekomen. We hebben het erg fijn samen en gaan binnenkort samenwonen. Je kiest er niet bewust voor verliefd te worden op een man met zo'n gecompliceerd verleden. Leeftijdsverschil is zo moeilijk nog niet, maar de situatie met de kinderen is wel eens moeilijk. Ik kies voor een leven met Willem en kies daarom dus ook voor zijn kinderen. Zelf wilde ik altijd graag een gezin later. De hoop op meerdere kinderen heb ik al laten varen. Ik hoop nog steeds dat ik ooit samen met hem een kindje zal kunnen krijgen. Dit onderwerp is voor hem en voor mij erg moeilijk. Ik ben gek op zijn kinderen, maar hun moeder wordt ik nooit, ze hebben al een goede moeder.

Ik probeer me altijd te verplaatsen in de kinderen en doe erg mijn best alles zo goed mogelijk te laten verlopen. Toch heb ik soms het gevoel dat ik altijd het vijfde wiel aan de wagen zal blijven en dat is best wel eens moeilijk.

Ik zou zo graag eens contact hebben met vrouwen die in een soortgelijke situatie zitten. Samengestelde gezinnen daar hoor ik vaker van, maar dan heeft de vrouw zelf vaak ook al kinderen uit een eerder huwelijk.

Waar het mij vooral om gaat, is dat ik graag in contact kom met vrouwen die ook een relatie hebben met een man met kinderen. De moederervaring heb ik nog niet met 27 jaar, ik doe erg mijn best overal optimistisch in te staan. Ik wil graag dat het met mijn vriend en de kinderen goed gaat, maar merk weleens dat ik door bepaalde situaties die met zijn verleden te maken hebben gekwetst wordt.

Marije

21.1. Een nieuw begin?

Hoe herkenbaar alle verhalen die wij hier lezen! Onze situatie is als volgt: mijn man heeft 2 kinderen uit een vorig huwelijk, de jongens zijn 3 en 5 jaar, die bij zijn ex wonen en om het weekeinde bij ons zijn. Ikzelf heb 2 kinderen die hier wonen, jongens ook van 4 en 7 jaar.

Waar wij verschrikkelijk tegenaan lopen is het ondermijnende gedrag van zijn ex. Er wordt van alles verteld aan de kinderen, o.a. dat ze zo eenzaam is wanneer de kinderen naar ons toe zijn, en dat ze dan ook ongerust is etc. Dat ze daar toch voor het grootste deel haar eigen kinderen mee heeft komt blijkbaar niet in haar op. We weten ook niemand in haar omgeving die daar mee zou kunnen helpen, aangezien ze de meeste mensen ook voor haar karretje heeft gespannen, ze zit ten- slotte helemaal in haar slachtofferrol!

Praten erover met haar is vrijwel onmogelijk en heeft niets geholpen.Ik erger mij eraan en ben regelmatig kwaad, mijn man doet het daarnaast veel verdriet, en hij voelt zich dan ook erg onmachtig. Wij vinden het moeilijk om niet te reageren wanneer we weer eens wat horen.

Heeft iemand tips over hoe daar mee om te gaan, je wilt tenslotte toch ook dat de jongens het hier zo veilig vinden dat ze die dingen kunnen vertellen. Het is trouwens van groot belang dat je zelf ook je relatie opbouwt, en we moeten dan ook regelmatig heel bewust die dingen die de wederzijdse exen en kinderen aangaan, opzij zetten en aan onszelf denken. Gelukkig is het ook om het weekeind dat we zelf helemaal vrij hebben, en daar leven we echt naar toe. Ik weet niet of het anders zo te doen is (dit schrijf ik dan na een zeer drukke kinderrijke zaterdag). Wie wil reageren??

Groeten en anderen sterkte, Erika.

21.2. Voor Erika

(Even ter verduidelijking, er "lopen" meerdere Marjoleinen op deze site rond, ik schreef het stukje hart luchten).

Als ik jouw stukje lees en de verhalen van zoveel anderen aanhoor (we zijn niet de enigen), vraag ik me af hoe het mogelijk is dat moeders hun kinderen gebruiken als speelbal tussen henzelf en hun ex-partner. Uiteindelijk zijn de kinderen de dupe. Ik lees in jouw verhaal dat jij de kinderen van je man een warm plekje wilt geven binnen jullie gezin (en dit is heus niet altijd makkelijk en gaat echt niet vanzelf, dat weet ik) en dat vind ik bewonderenswaardig van je. Aan de andere kant is er de moeder van de kinderen die zich duidelijk bedreigd voelt door de nieuwe situatie. Wat ik niet lees is hoe de jongens zich onder dit alles voelen... merk je dat ze zich minder op hun gemak voelen, zetten ze zich af tegen jullie? Maar ze zijn nog jong. Je hebt nog de kans ze een liefdevolle basis mee te geven in jullie gezin. Erika, het enige wat jullie kunnen doen is: zijn zoals je bent. Het enige wat je te bieden hebt, zonder woorden, zonder tegen hun moeder in te gaan, ben jezelf. Dan mag je hopen dat je ze iets meegeeft waarmee ze straks hun puberteit in kunnen: een basis van vertrouwen in hun vader en zijn gezin.

Dat duurt nog lang, bij ons is het zo dat de kinderen van mijn partner al flink puberen. Hun moeder beweert zulke grove leugens (gek, altijd te maken met geld, of niet welkom zijn) dat deze kinderen uit veiligheidsoverwegingen (zou ik misschien ook doen als ik een kind was) achter hun moeder gaan staan. Logisch, dat is hun thuis. Maar de band met hun vader is voorlopig flink kapot gemaakt hierdoor. Dat lijkt me heel erg voor een kind. Wij trekken nou onze handen er van af. Even niet meer.

Iedereen gaat eraan kapot, de kinderen, wij en... hun moeder door de overterende haat die ze moet voelen (anders doe je dit soort dingen niet). Ik moet altijd denken aan het verhaal van Salomon.... die twee moeders met dat kindje. Ze krijgen hun rust, er wordt niet meer aan ze getrokken en, naar wij hopen, worden ze niet meer zo opgezet tegen hun vader. Je snapt wel dat dit voor mijn partner eigenlijk niet te verteren is. Soms zijn er grenzen, dit is er een.

Welkom? Ja! Maar binnen onze grenzen. Trouwens er lopen hier nog vijf kinderen rond. Moeilijk hoor. Toch? Jij bent toch als moeder ook nog verantwoordelijk voor jouw kinderen. Al dat gestress maakt het er niet makkelijker op. Het heeft ook zo z'n invloed op jouw kinderen..... Waar blijf jezelf nog? Goed dat jullie vrije weekenden namen, wij deden dat niet. Het ene weekend zijn en het andere weekend mijn kinderen.... Slopend. Hou dat er vooral in. Wat ik wel merk is, dat wij door al deze ellende goed naar elkaar toe groeien. snel en hecht. Dat stemt me ondanks alles toch nog gelukkig.

Sterkte, je merkt, eigenlijk heb ik geen tips. Het is een moeilijk probleem. Ik hoop altijd nog dat Wijsheid Wint.

Marjolein

21.3. Voor Marjolein (hartluchten)

Bedankt voor jouw reaktie! Het is 'fijn' om te weten dat anderen met dezelfde problemen kampen. Wat er bij jullie nu speelt is waar mijn man ook bang voor is dat zou kunnen gebeuren. Lees jij ook boeken over dit onderwerp? Ik heb laatst van de vereniging Stiefouderschap Nederland een infomap gekregen, met o.a. een boekenlijst.

Kinderen blijven uiteindelijk verschrikkelijk loyaal, dus te zijner tijd trekken ze wel weer ook jullie kant op, maar dat kost nog wel het een en ander aan tijd en emoties. Dat is een van de dingen waar wij ons aan vasthouden.

Sterkte en groeten, Erika.

21.4. Ook een groot gezin!

Ik was eigenlijk op zoek naar een caravan en vond toevallig deze pagina, wat ben ik hier blij om! Ook wij hebben en samengesteld gezin. Mijn man is 44 en heeft een dochter van 9 en een zoon van 7, ik ben 31 en heb een zoon van 10 en een dochter van 7. Wij wonen allemaal fulltime bij elkaar en om het weekend zijn we opgesplitst.

Wij hebben al de nodige spanningen achter de rug en inderdaad het sterkt wel je relatie, maar het vreet energie. Momenteel ben ik alleen maar moe en kan ik eigenlijk slecht slapen. We zijn nu anderhalf jaar getrouwd en na een hoop opstakels is er binnen ons gezin eindelijk meer rust gekomen. Dat onze exen problemen geven dat zal altijd wel zo blijven, daar probeer ik mijzelf wel bij neer te leggen, hoe moeilijk dat ook is.

Ik heb nu een hele lieve man die goed is voor mijn kinderen, maar inderdaad als je van te voren alles weet.....

De ex van mijn man is heel moeilijk en haatdragend naar mijn man en dat over de rugjes van de kinderen. De kleintjes begrijpen dat niet en we zijn zelfs hierdoor bij de kinderpsychiater beland. Uiteindelijk krijg je te horen wat je zelf ook al wist. De kinderen willen niet graag naar hun moeder en zijn graag bij ons. Ze worden daar vreselijk verwend; eigen bankpasjes om mee te pinnen, het duurste speelgoed, kleding, nieuwe fietsen noem maar op, maar niets mag mee naar ons, terwijl ze het hier juist zo goed kunnen gebruiken, naar school fietsen bijvoorbeeld,

Ik word uitgemaakt voor alles wat lelijk is (mijn man was al lang en breed gescheiden voordat ik hem leerde kennen). Het is hem ook zo door zijn strot geduwd en bleef achter met de kinderen. Toen ik dus in beeld kwam begonnen ook de problemen het trekken aan de kinderen en het manipuleren.

Ik begrijp gewoon niet dat je als moeder je kinderen dat kunt aandoen. En dan hebben ze het co-ouderschap, waar vanaf het begin van hun scheiding al niets van is terecht gekomen. De kinderen weten dus ook niet beter dat ze hier bij ons wonen.

En dan nog het mooiste: zij werkt fulltime en betaalt geen alimentatie! Terwijl ik gestopt ben met werken om de kinderen die rust te geven die ze zo hard nodig hebben. Het gevoel van warmte, geborgenheid en veiligheid, de aandacht, thuis een broodje kunnen eten en de gezelligheid. Ik zeg altijd de drie R's RUST REINHEID EN REGELMAAT zijn zeer belangrijk voor een kind. Maar helaas kost dat veel tijd gewoon de kleine dingen zoals handen wassen en tandjes poetsen. Soms mis ik ook mijn werk en collega's, want je wereldje wordt wel enorm klein en alles draait alleen nog om de kinderen, je was, de school, wat zullen we vanavond eten, de verzorging, noem maar op. Ik noem mij nu zelf ook een huismanager (hahaha) maar ik heb het graag voor ze over.

Ze moesten er natuurlijk wel aan wennen maar alles kost tijd. Ze zijn ook niet anders gewend geweest dan creches en oppassen vanaf baby'tjes van 6 weken (hoezo emancipatie?). Ik denk er nu wel anders over. Kinderen hebben rust en regelmaat nodig en steun en toeverlaat. De eerste 3 levensjaren vorm je een kind en al die moeders maken steeds weer dezelfde fout om te blijven werken omdat ze vaak genoeg erbij willen horen of een extra auto willen rijden. De kinderen zijn de dupe denk ik dan.

Met mijn ex is het weer een heel ander verhaal. Ten eerste is hij in het criminele circuit beland en is hij gewelddadig oftewel gevaarlijk. Hij kijkt totaal niet naar zijn kinderen om en komt vaak de bezoekregeling niet na. Heeft vriendinnen bij de vleet en sport, gaat uit, en houd er rondreizen op Bali op na. Maar voor zijn kinderen iets over hebben, ho maar! Hij komt nooit op school en gaat zelfs niet op vakantie met ze en is alleen maar lastig. Elke keer lijmt hij de kinderen met beloftes die hij nooit nakomt. Ze krijgen zelfs niets voor hun verjaardag. Om deze scheiding heb ik ook niet gevraagd. Nna 10 jaar relatie had hij de laatste 5 jaar ervan al meerdere relaties. Dus wat moet je dan?

De kinderen willen ook niet meer naar hem toe en mijn zoon van 10 heeft hem dat ook zelf gezegd. Ik vind het verschrikkelijk als de kinderen daar verdriet om hebben hun kleine hartjes scheuren in tweeen. Gelukkig heb ik hele lieve ouders die mijn kinderen goed opvangen (alle 4 nu trouwens) en we proberen toch een beetje te compenseren wat de kinderen van mijn mans ex te veel krijgen, mijn kinderen een gezellige zondag te geven bij opa en oma. Ja en de schoolvakanties, houd je natuurlijk ook dat probleem, twee kinderen gaan 2 keer op vakantie en de andere twee maar een keer. Het blijft moeilijk en stressen, helemaal als je ex je dan ook nog voor de rechter sleept om zijn schulden in mijn schoenen te schuiven, en als hij dat wint mijn man dat moet betalen lekker he? En als ik dan roep om alimentatie dan zegt hij ik zorg er wel voor dat er bij mij niets te halen valt!

Uiteindelijk proberen wij samen mijn man en ik het hoofd boven water te houden en toch nog met de kinderen een weekje op vakantie te gaan, gewoon in Nederland van de airmiles. Want we hebben ook nog een ander probleem en dat is ruimte voor de kinderen ze hebben nu toch allemaal een eigen kamer nodig dus ook daar moet in geinvesteerd worden een verbouwing dus!

Zelf zouden mijn man en ik graag een kleintje van ons zelf willen, maar dan moet er eerst ruimte zijn en als dat er is ook rust en geen gezeur meer van die exen die niet aktief met de kinderen en hun opvoeding betrokken zijn, maar wel zeuren,want je doet het toch nooit goed. WIJ DE LASTEN EN ZIJ DE LUSTEN. Wij houden zielsveel van elkaar. We huilen en lachen samen en proberen dat kleine beetje geluk dat we samen en met de kinderen hebben vast te houden, want het leven is zo betrekkelijk. Wij zijn dankbaar dat we nog gezond zijn, want als je toch zo'n scheiding meemaakt en zo bent bedrogen in allerlei opzichten dat kost zeker wel 10 jaar van je leven.

En heel graag zouden we toch nog een kindje van ons samen willen, een kindje dat je niet hoeft te delen en samen kunt groot brengen en liefde kunt geven en niet "alleen" zoals bij onze kinderen, of is dat een egoistische gedachte? Het verlangen wordt wel veel groter.

Ik hoop dat ik na deze lange brief ook nog leuke reacties en adviezen krijg! Heel graag!

groetjes van een hele drukke huismanager!
Karin

21.5. Ons samengesteld gezin

Wat leuk deze pagina over grote gezinnen. Ook wij zijn een groot gezin mijn man (38) en ik (34) hebben samen 6 kinderen. Hij heeft twee jongens van 16 en 14 jaar. Ik was weduwe met 2 kinderen een jongen nu 7 en een meisje 5 jaar. Wij wilden graag nog een kind van onszelf. In plaats van één kindje werd het een tweeling, twee meisjes inmiddels alweer bijna 11 maand.

De oudste van 16 woont bij ons in huis. Hij wil niet meer naar zijn moeder omdat zij allemaal leugens heeft verteld over de scheiding en over zijn vader. Dat is een heel moeilijke periode voor hem gweest en daardoor ziet hij zijn broertje ook niet meer. Want omdat hij niet daar heen wil, mag de ander hier niet komen. Voor de bezoeksregeling is zelfs de kinderbescherming er aan te pas gekomen. Ze vonden het belangrijk dat die ander bij ons kwam omdat hij op deze manier veel mist. Hij wordt door zijn moeder zo bewerkt dat hij niet meer komt.

Verder gaat het er in ons gezin heel gezellig aan toe. Ze gaan allemaal als gewone broers en zussen met elkaar om. En wij zijn voor hun allemaal als een vader en moeder. Zo vinden de kinderen dat zelf ook.

Wij hebben voor de kinderen niet allemaal een eigen kamer. De jongens slapen op zolder. Mijn dochter slaapt wel alleen op een kamer, maar dat is dan ook een klein kamertje en de tweeling slaapt op een kamer. Allemaal een eigen kamer kan bij ons niet en wij vinden dat ook niet zo een probleem.

Ik hoop dat ik leuke reakties krijg.

Groetjes

21.6. Voor Marije (contact gezocht)

Voor Marije die contact zoekt:

Er zijn zoveel verhalen op internet te vinden over samengestelde gezinnen. Jouw verhaal sprak me direkt het meest aan omdat het het meest vergelijkbaar is met mijn situatie. Ook ik ben op zoek naar lotgenoten, stiefmoeders die zelf geen moederervaring hebben.

Ik ben 29 jaar en heb zo'n 5 jaar een relatie met een 39 jarige man P. die een zoon J. heeft van 15 jaar (van de week geworden). Toen we elkaar leerden kennen was J. 9 jaar en woonde bij zijn vader. Sinds 4 jaar wonen we nu met zijn drieen samen. Sinds een dik jaar zijn we in behandeling bij een gezinstherapeute. Dat heeft ons ontzettend goed geholpen. Ik ben ervan overtuigd dat als we op een gegeven moment geen hulp hadden gezocht het hoe dan ook fout was gelopen. Of de relatie was stuk gegaan of het was helemaal misgelopen met zoon J.

Jij hebt zo'n twee jaar een relatie en hoe jij dat beschrijft is voor mij zeer herkenbaar. Ook ik was in het begin erg optimistisch en vol goede wil, alle mogelijke negatieve gevoelens hield ik voor me, ik vond dat het meer mijn probleem was. Het gaat nu iets beter maar ik vind het nog steeds erg moeilijk. Het lijkt wel of ik 10 jaar van mijn jonge leven heb verloren. Ik leid het leven van een 40 jarige lijkt het wel. Mijn vriendinnen zitten in een totaal andere levensfase dan ik zit.

Nu ik bijna 30 wordt, gaat ook voor mij de vraag spelen, wil ik zelf nog kinderen? En daar komt automatisch de vraag bij, wil mijn partner dit ook nog? Ook hij is hier nog helemaal niet uit. Stel, dat hij niet meer wil, wat doe ik dan? Moet ik dan de rest van mijn leven tegen het kind van een ander aankijken en later tegen de kleinkinderen van een ander. Dit is voor mij bijna niet te verteren. Maar ja als dit de reden is waarom je nog zelf kinderen zou willen, lijkt het me ook niet helemaal de juiste reden.

Als mijn partner niet al een kind gehad zou hebben zou ik misschien helemaal geen eigen kinderwens hebben. Allemaal vragen waar ik nog moet uit zien te komen. Ik ben in ieder geval ontzettend blijk dat we hulp hebben gezocht. Al was het alleen maar om er achter te komen dat het echt niet allemaal alleen maar aan mij heeft gelegen of ligt.

Graag zou ik met jou hier nog meer over corresponderen. Dit is het eerste wat ik verstuur op internet, ik sta er dus een beetje huiverig tegenover. Eens zien wat ervan komt.

Janneke

21.7. Wel aandacht aan besteden

Dag Janneke,

Eerlijk gezegd heb ik nog niet zo heel veel over stiefgezinnen op het net gevonden maar ik ben ook nog maar een leek. Wat jij ervaart nu aan gevoelens ervaar je ook als stiefmoeder die wel eigen kinderen heeft. Ik denk dat dat gevoelsmatig net hetzelfde is tegenover je stiefkids en partner.

Na een jaar van opkroppen is bij ons de vorige maand de bom gebarsten. En nog steeds voel ik me rot. Laatst was ik bij de dokter voor iets helemaal anders en ik kon blijven vertellen... de woorden stroomden eruit. Ook hij raadde me aan naar een gezinstherapeut te gaan, maar hier in België zijn er wachtlijsten van gemiddeld drie maanden. Voorlopig is Yannick bij zijn mama, maar ik weet ook dat dat niet haalbaar is en fair tegenover Paul, mijn vriend. Hij heeft ook het recht zijn kind te zien.

Soms vraag ik me ook af hoe het allemaal zou zijn moest Yannick niet tussen ons in hebben gestaan. Langs de andere kant kan ik Paul en Yannicks gedrag soms wel begrijpen. Het is voor dat kind ook niet makkelijk geweest. Wat dan weer niet wil zeggen dat ik het moet nemen dat ik me niet meer thuis voel in mijn eigen huis en al een paar dagen op voorhand met stress rondloop als ik weet dat Yannick komt. Ik ben er al dagen over aan het duppen en het komt mijn humeur niet ten goede.

Als we toch bij een therapeut geraken moet Yannicks mama ook mee omdat Paul en zij co-ouderschap doen en ook daar een deel van de problemen ligt. Dat voel ik dan zo een beetje aan als er over mijn schouders mee geloerd wordt, want tenslotte worden er in zo een therapie vertrouwelijke dingen gezegd waar zij dan weer geen zaken mee heeft vind ik (bijvoorbeeld de kinderwens die er tussen mij en Paul nu bestaat). Het is geen makkelijke materie.

Vroeger werd er waarschijnlijk minder aandacht aan besteed met als gevolg dat je dan zo een verhalen krijgt als mijn ma me vertelt: mijn stiefma heeft me altijd verstoten. Soms denk ik dan wel eens: "tja ma, lag je misschien zelf niet mee aan de basis." Nog heel veel moed

Dominique

21.8. Na spanningen voorafgaand.... er middenin!

Half juli zijn we met de kinderen in B. gaan wonen. Marc verhuisde met zijn kinderen (16, 13 en 10) van Z. en ik met mijn kinderen (10 en 6) van U. Voor ons allemaal een heel nieuwe situatie. Wij echt samenwonen, Marc een nieuwe baan, nieuwe omgeving, kinderen nieuwe scholen en een andere gezinssamenstelling. Het is nogal wat. We hebben heel hard gewerkt om in ieder geval de kinderkamers op tijd klaar te hebben en te voorzien van alle gemakken (alle kinderen computeraansluitingen/tv). Achteraf denk ik wel dat we vanuit ons schuldgevoel de kinderen veel te veel in de watten hebben gelegd. Maar daarover later meer.

Toen we net de boel een beetje op orde hadden, begon mijn ex een rechtzaak omdat hij er de pest in heeft, dat mijn huis met meer overwaarde is verkocht dan bij de scheiding getaxeerd met alle vervelende gevolgen van dien. M.n. in de relationele sfeer is er nogal wat gebeurd tussen mijn ex en mij. Heel erg jammer omdat wij eigenlijk altijd heel goed met elkaar omgingen. Hiermee heeft hij me echter zo gekwetst dat ik even niet anders kan dan op grote afstand blijven. Naar de kinderen toe heb ik ook gezegd dat er in een meningsverschil tussen hun vaden en mij is, maar dat dat niets met de kinderen te maken heeft, maar dat ik even niet zo aardig tegen hun vader kan doen.

Ook met de ex van Marc maken we het nodige mee. De kinderen zijn na de scheiding aan Marc toegewezen. De ex van Marc is in de buurt blijven wonen en deed de naschoolse opvang. De kinderen van Marc zagen hun moeder dus elke dag en 1x in de 2 weken waren ze er een weekend. Zij heeft dan ook veel moeite gehad met het feit dat wij in B. gingen wonen. Uiteindelijk hebben we een verklaring opgesteld die ook ondertekend is door de kinderen, waarin staat dat we na een half jaar evalueren en kijken hoe het gaat. Probleem is dat zij de kinderen voorhoudt dat ze na dat half jaar weer naar Z. kunnen. Voor de kinderen blijft dat natuurlijk heel aantrekkelijk en het werkt ons tegen bij het 'settelen'. Dagelijks worden telefoongesprekken gevoerd tussen haar en de kinderen. Wij zitten erbij en kijken ernaar. Een heel gekke situatie. We willen de telefoongesprekken niet verbieden, maar hebben wel gezegd dat we niet willen dat het gesprek over terugverhuizen naar Z. gaat. Ik weet niet of dat goed is, maar in ieder geval is hiermee onze irritatie minder en hebben we wat minder het idee dat de poten onder onze stoel afgezaagd worden.

Met de oudste (16) is het inmiddels geëscaleerd en hij is naar zijn moeder vertrokken. Zijn houding was er een van ons negeren en niet mee willen in de nieuwe situatie. We hebben heel veel gesprekken met hem gevoerd, maar helaas kwamen we daar niet verder mee. Zijn negatieve houding beïnvloedde erg de stemming en voor mij was het heel lastig om opeen met een puber in huis te zitten. Marc heeft er veel verdriet van, maar ziet ook wel in dat er op dit moment niet tegen te vechten valt. Het gaat ook helemaal niet om graag bij papa of mama wonen, maar om in de vertrouwde omgeving kunnen blijven, te stappen met zijn vrienden. Ik ben heel blij dat ik na de scheiding direct een heel duidelijke verdeling had. Bij mijn kinderen komt het zelfs niet op dat er sprake zou kunnen zijn van een eventuele keuze.

Maar dan de kinderen. Het valt me tegen om er wat van te maken. In het begin is alles nog een soort vakantie-idee en leuk en aardig, maar nu we een paar weken op gang zijn valt het me zwaar. Ik ben zelf minder gaan werken om de kinderen op te vangen na schooltijd en ben vanaf die tijd alleen nog maar bezig met huishoudelijk taken. Dat gaat zo door tot ongeveer 21.30 uur. Tot de kinderen op bed liggen. Dan hebben we nog tot ongeveer 22.00 uur een puber om ons heen en vanaf die tijd hebben we even voor ons zelf. Ik moet vreselijk wennen aan het feit dat ik zo weinig ruimte heb en dat benauwd me weleens.

Ik verwacht van de kinderen geen gejuich over alles wat we nu ondernomen hebben, maar ik word er wel moe van dat ze hier niets leuk vinden, mopperen als ze eens iets moeten doen. Het is allemaal zo negatief. Ze zitten het liefst allemaal op elkaars lip en verkennen de omgeving niet.

Bij mij is nu een stemming ontstaan van: "geen gezeur, jullie doen maar wat ik zeg" en dat maakt het er niet gezelliger op. Het beeld wat ik nu schets is wel een beetje te zwart-wit, want er zijn natuurlijk ook hele leuke momenten.Helaas zijn die er voor mij nu minder.

O ja, nog even ..... vooral het gezamelijk eten vind ik een ramp. Ze letten allemaal op elkaar, wij moeten vaak corrigeren. Ik heb al een paar keer de neiging gehad mijn bord op te pakken en ergens anders te gaan zitten. Vooral mijn dochter reageert heel vervelend en dat komt m.n.door de aanwezigheid van de zoon van Marc die 13 is. Ze doet heel stoer en gaat overal te lang mee door met als gevolg dat ze helemaal niet leuk meer is.

Nou, wat een relaas. Er zijn gelukkig ook hele fijne dingen. Marc en ik zijn heel gelukkig met elkaar en de band wordt alleen maar hechter. Elke nacht vind ik het weer een kadootje dat we lekker tegen elkaar aan kunnen kruipen. De kinderen zijn ieder voor zich leuke kinderen en ik heb er zeker alle vertrouwen in dat we het wel redden, maar het is ook heerlijk om op deze manier even het hart te luchten.

Bep

21.9. Praten met de ex

Ja, ook wij zijn een samengesteld gezin. Ik heb zelf 3 kinderen uit mijn vorige relatie en mijn man 1. Nu hebben we er samen 1 van 9 maanden. Soms is het wel moeilijk als het zoontje van mijn man er is, want er zijn toch regels in huis en daar heeft zijn zoontje nog wel eens problemen mee.

Maar dan praten we erover en dan begrijpt hij het wel. Voor een kind dat helemaal alleen met zijn moeder woont, is het toch wel moeilijk. Gelukkig kunnen we goed met elkaar overweg, en ook met zijn moeder kan ik goed praten. Dat scheelt een heleboel. Ik geef de raad aan alle moeders die ook dit hebben: probeer ook te kunnen praten met je ex of met de ex van je man. Dan heb je veel minder problemen.

Karin

21.10. Praten met de ex (2)

Wat zou ik dat graag doen, praten met de ex van mijn vriend, maar helaas. Het zit er niet in. Zij zou waarschijnlijk het liefste zien dat wij uit elkaar gaan. Ze stookt de kinderen zo op, dat deze hier niet willen komen. De jongste staat vaak daarboven, en komt wel vaker, maar uit opmerkingen en antwoorden kan je veel opmaken. De oudste is onder behandeling bij jeugdzorg, die ook doorhebben dat het moeders schuld is dat de kinderen zo zijn. Maar men kan er niets aan doen. Ze worden niet mishandeld, althans niet lichamelijk (ik vind dat opstoken ook mishandeling is, maar wie ben ik).

Mijn eigen kinderen heb ik nooit iets verkeerds over hun vader gezegd, hij wel over mij, maar gelukkig door zijn eigen toedoen hebben ze wel door dat daar ook niet alles van klopte. Met mijn ex en zijn vriendin praat ik wel. Niet dat we bij elkaar op de koffie komen, maar ten opzichte van de kinderen praten we gewoon. Dat merken de kinderen ook wel. Bij mijn vriend gaat dat wel even anders. Hij haalt de kinderen aan de weg op, hij mag niet op de oprit van de woning komen, en ziet zijn ex nooit. Als er iets bijzonders is, dan staat tante of oma bij de kinderen of de kinderen geven iets door waarna hij een antwoord weer via de kinderen moet geven. Tja, sommige mensen zijn echt bekrompen hoor. Ik hoop dat dit in de toekomst allemaal beter gaat.

Yvonne

21.11. Praten met ex

Ik ben een moeder van 2 kinderen (11 en 16 jaar) en wil ook graag reageren op die exen. Ik heb zelf mijn man verloren aan een ziekte 6 jaar geleden en heb nu een relatie van 5 jaar en ik woonde eigenlijk al vrij snel samen. Zijn ex was een vreselijk mens dat van alles verzon om de kinderen maar bij ons te brengen. Mijn vriend moest heel veel geld betalen voor haar en de kids, ze verdomde het om te werken. Bijna elk weekend wou ze ook nog de kinderen bij ons brengen. Ze zagen er niet uit qua kleding en ze kregen vaak een boterham want ze had een hekel aan koken.

Ze beschuldigde mijn vriend van alles o.a. dat hij de knuffels van de kinderen afpakte en dat hij de kinderen tegen haar op zou zetten. Ze woonde al die tijd met een (al 3 x) ander. Ze is reiki master en heeft steeds van die door God aangeraakte zweverige figuren over de vloer rond lopen. De kinderen moeten stil boven zitten en mogen niet naar beneden komen anders wordt ze boos. Als de kinderen bij ons zijn durven ze in een reiki weekend niet eens aan te bellen. Ze wil het liefst elke vacantie de kinderen bij ons brengen want zij heeft het zo druk met die reiki.

Mijn jongste dochter heeft A.D.H.D en is dus heel erg druk in het gezin. Mijn oudste is behoorlijk aan het puberen en denkt dat ze alles weet. Ze heeft ook een vriend van 19 en laat zich behoorlijk beinvloeden.

Zijn kinderen van mijn vriend zijn 12 en 10 jaar, de relatie met hen gaat goed en ze zijn graag hier. Thuis zijn ze rustig en hier erg druk.

Soms denk ik weleens had ik maar een apartementje voor mezelf dat ik even kan terugtrekken. Ik denk nu regelmatig "heb ik er wel goed aan gedaan".

Marja

21.12. Bezorgde mama, stiefmama, echtgenote

Graag had ik willen corresponderen met bezorgde stiefmama's die eveneens mama en echtgenote zijn om onze ervaringen uit te wisselen maar ook om samen naar de beste oplossingen te zoeken die het hele gezin ten goede komen.

Ik ben 39 jaar, vroeger direktie-sekretaresse, nu onthaalmoeder voor kindjes tussen 0 en 3 jaar. Ik heb een hele lieve, begrijpende man. Wij hebben elk 1 kind in de pre-puberteit. Mijn man een dochter van 13, ik een zoon van 12,5. Wij hebben dus elk een mislukt huwelijk achter de rug en hebben dus nu een samengesteld gezin.

Als je ons ziet, zien wij er het mooiste en gelukkigste gezin ter wereld uit en soms is dat ook zo. Maar ook wij hebben onze zorgen en daar wil ik nu iets aan veranderen omdat ik mijn man en de kinderen graag zie en ons allen heel gelukkig wil maken. Ik wil erover corresponderen om mezelf beter te leren kennen, oplossingen te vinden en ervaringen uit te wisselen. En wie weet komen hier misschien mooie vriendschappen uit. Wij zijn woonachtig in een mooie gemeente tussen Gent en Dendermonde. Geïnteresseerd: (eventueel adres op te vragen bij ). Ik hoop veel toffe brieven te mogen ontvangen van vrouwen in dezelfde situatie als mij. Liefst een beetje van dezelfde leeftijdsgeneratie (ouders tussen 35 en 45), kinderen tussen 12 en 15 jaar). Groetjes en tot gauw,

En... oh ja... ik wil er nog bij vermelden dat het ook de bedoeling is om over andere en ontspannende zaken te babbelen, het moet nog een beetje gezellig blijven ook niet!?


21.13. Zo veel herkenbaars

Dag andere huismam(i.p.v. N...)agers!

Het is bijna alsof elk samengesteld gezin met dezelfde problemen te kampen krijgt, vroeg of laat.

Ik (Jacqueline 31 jaar) en Hans (41 jaar) hebben samen 6 kinderen; 5 dochters en een zoon. Onze relatie is vanaf dag één volledig geaccepteerd geweest door onze wederzijdse kinderen, maar nu lijkt het héél anders te gaan lopen. Toch wel met de lichte overtuiging dat dit alles te maken zou kunnen hebben met de tegenwerking van de biologische moeder van de kinderen van Hans en de situatie waar hun in verkeren.

De ex van mijn Hans is ziek (Ehlers Danlos) en kan d.m.v. liegen en bedriegen de kinderen behoorlijk op haar hand krijgen en de boel tegenwerken. Als we even denken dat we vooruitgang geboekt hebben, komen we er weer onlosmakelijk achter dat ze de boel weer heeft lopen verzieken. (om het even voorzichtig te zeggen)

Het is een heel gemeen en egoïstisch mens die mijn a.s. man ook bedrogen heeft met een stiekeme relatie, waar zij de kinderen wel in betrok (!), maar daarbij hen ook zover kreeg, ze de mond te laten houden, t.o. Hans, hun vader.

Bij mij (inmiddels ons) gelden bepaalde (normale) opvoedingswaarden en normen, er wordt o.a. hier niet gelogen zonder daarvoor een berisping te krijgen (op zijn minst) en al helemaal niet onderling tussen Hans en mij en daar de kinderen nog deelgenoot van te maken ook!

En jawel, net als bij vele anderen stuit dit op wrijving tussen laat ik zeggen; zijn kinderen en mij! (Hans staat absoluut aan mijn kant en valt mij zeker niet af!)

Ik doe mijn uiterste best, maar vooral zijn dochter is een meisje dat graag iedereen t.o. elkaar uitspeelt op een gemene manier. Ze is niet eerlijk, kan zo oneindig doordrammen en zielig doen (opeisend) dat ik er de zenuwen van krijg! Ik wil dit eigenlijk helemaal niet van mijzelf accepteren en uitermate voorzichtig blijven in mijn manier van benaderen t.o. haar, waardoor ik op mijn tenen ga lopen en niet meer eerlijk mijn aandacht kan verdelen t.o. de rest.... besmet word met het welbekende stresskip syndroom... ;-)

T.o. Hans wil ik graag alles zo perfect mogelijk doen, zijn dochter niet 'afwijzen'. Maar diep in mijn hart komt het daar wel op neer, ze is moeilijk en brengt moeilijkheden met zich mee. Ze is zo negatief sfeerbepalend.

Ze zegt ook tegen haar biologische moeder dat ze mij niet lief vindt, maar als ze bij mij is dan kruipt ze graag bij mij op schoot (toneel??), ze heeft zelfs al eens gezegd bij ons te willen blijven wonen. Wij hebben dat toen ook met alle ziel en zaligheid geprobeerd. Maar door negatieve tussenkomst van de biologische moeder, is de zaak dusdanig verziekt, dat we dat hoofdstuk maar afgesloten hebben, zeker nu wij er zelf van overtuigd zijn dat zij absoluut in staat is de boel te verzieken en wij dat nimmer toe zullen laten uiteraard.

Wij zitten nog maar een maand of 9 in deze situatie en het baart mij zorgen voor de toekomst. Hans is absoluut voor mij en mijn dochtertjes de ware dus we gaan ervoor. Maar om toe te geven dat ik zijn dochtertje vaak liever kwijt dan rijk ben, doet mij toch wel heel erg zeer! Hij is een perfecte vader voor kinderen die niet biologisch zijn kinderen zijn en ik heb het gevoel te falen tegenover de zijne. Zijn zoon is autistisch aanverwant maar daar heb ik vele malen minder moeite (lees; geen) mee dan met zijn dochter, van hem kan ik er bij wijze van spreken wel 10 hebben!

Zijn dochter is uitermate jaloers, accepteert de situatie niet, zij moet Hans delen, ziet dat het perfect tussen ons gaat, onafscheidelijk zijn, terwijl haar biologische moeder en zorgvader zoiets niet hebben. Tussen Hans en mij heerst een nagenoeg constante perfecte sfeer, dat ken zij niet. Evenals met de meiden, dat klikt zoals iets maximaal klikken kan. Haar broer heeft positieve aandacht voor zijn stiefzusjes, vanzelfsprekend minder voor haar, ze moet delen en dat wenst ze tegen elke prijs te voorkomen!! Ze gedraagt zicht tegendraads, en besluit daarom regelmatig om maar bij haar biologische moeder te blijven.Dat zijn de weekenden dat het iedereen opvalt hoe harmonieus het kan zijn, zelfs haar eigen broer!!

Hoe moet het verder? Hans sprak na mijn bezorgdheid uit dat het wellicht beter was dat ze helemaal niet meer zou komen. We hebben al besloten niet meer als één samengesteld gezin op vakantie te gaan, zij gaan sowieso al op vakantie met moeder en zorgvader dus komen daardoor ook niets in die zin tekort. Verder zijn ze er bij 'speciale dingen' uiteraard wel zoveel mogelijk bij. Maar ik had het zo graag anders gezien.

Jacqueline

21.14. Net zo welkom, maar toch..

Beste Marije,

Ik heb je stukje zitten lezen en ik kan je zeggen dat ik ook getrouwd ben met een man die al drie kinderen heeft uit een eerder huwelijk. Zijn ex is er destijds ook met een andere man vandoor gegaan en heeft daarbij weer een kindje.

Wij hebben samen 2 kinderen. Ik maak geen verschil tussen de 2 van ons en de 3 van hem, sterker nog ze zijn hier net zo welkom. Maar ik loop van tegen dingen aan waar ik wel heel alleen in sta. Ik ben op dit moment wanhopig op zoek naar mensen in een gelijke situatie. Jij zegt het al, in de samengestelde gezinnen heeft de vrouw ook al vaak kinderen en die situatie is toch weer anders.

Ik kan hier wel een heel verhaal houden maar zou het leuk vinden om met je van gedachte te wisselen.

Groetjes

21.15. Zet haar van jullie af

Beste Mariëlle,

De situatie die jij beschrijft komt me bekend voor. Ik kan er nu alleen beknopt op reageren omdat ik even weinig tijd hebt. Wil later wel mailen hierover, heb er veel over te melden.

Zoontje van mijn man woont bij ons. Zijn ex doet precies hetzelfde, vooral toen ik zwanger was, stookte ze hem op met verhalen. Hij was zo verdrietig, wij moeten altijd de stukjes opruimen. Zo iemand denkt alleen aan zichzelf, en is dit liefde? ik denk het niet, het is egoïstisch. En zielig. We zijn nu een paar jaar verder en kunnen het van ons afzetten. Het is voornamelijk haar probleem.

Het enige wat je kunt doen is: jezelf blijven. Als de jongens bij jullie zijn, kinderen hebben echt voelsprieten, komen er later zelf achter wat klopt en niet klopt. Blijven jullie vooral lekker jezelf naar hun toe, biedt ze gezelligheid, liefde warmte. Laat je geestelijk niet "opvreten" door haar, want dat is zo jammer in het contact met de jongens. Heb geduld, als ze een jaar of 8 zijn, krijgen ze het door. Wees lief voor ze, en zet haar acties van je af. Dat is het enige. Vertel altijd de waarheid. Nu ze zo klein zijn hoef je niet alles te vertellen, hebben ze ook bescherming nodig. Laat je niet in een hoek duwen ,geestelijk gezien.

Zet haar van jullie af, doe je dat niet, dan heeft ze jullie echt in de tang.

Hoop dat je hier wat aan hebt. Mail je nog terug? Daag, groetjes!


21.16. Hoe voorkom ik beschadiging van een kind?

Ik ben ook blij dat ik een site heb gevonden waar ik terecht kan met mijn verhaal, want ik kan wel wat advies gebruiken! Ik (35) heb sinds vier maanden een intense relatie met M (40), hij heeft een dochtertje van 7 die via het co-ouderschapprincipe de helft van de week bij hem woont, de andere helft woont ze bij haar moeder. Het klikt ontzettend goed tussen het kind en mij, te goed eigenlijk. Als ik bij hen ben dan zit ze aan, op of het liefste bij me, ze vindt alles geweldig wat ik doe en praat het liefste over mij, ook tegen de ex dus!

M en zijn ex zijn nu zo'n 1,5 jaar uit elkaar en vinden beiden dat ze de scheiding goed verwerkt hebben en dat ze goed contact hebben, maar ik vraag het me zo ondertussen af. M vond het in het begin fantastisch dat ik het zo goed met zijn dochter kon vinden, zijn ex vond dat we het kind veel te snel bij onze relatie hebben betrokken, wat ook zo is! Maar goed, M en ik gaan heel zorgvuldig met elkaar en het kind om en kunnen goed praten over dit soort zaken.

Maar omdat ze zo aan me hing en iedereen dit raar gedrag vond, hebben we een maand geleden besloten om het contact tussen haar en mij te minderen, zodat het allemaal wat minder heftig zou worden. Maar als we elkaar nu soms zien reageert ze nog precies hetzelfde, en eerlijk gezegd vind ik het absoluut geen probleem, ik ben stapelgek op haar vader maar ook op dat kind. Nu wil M dat ik grenzen ga aangeven, hij vertelt zijn dochter regelmatig dat ik geen knuffelbeer ben en dat ze niet zo aan me moet hangen, en nu wil hij, dat ik dat zelf ook meer ga aangeven aan zijn dochter... Maar ik kan en wil het niet!!! Het voelt niet goed om dat te doen.

Ik denk zelf dat het probleem bij de ouders ligt, ze denken alles onder controle te hebben, maar worden door mijn aanwezigheid en het gedrag van hun dochter geconfronteerd met het feit dat de scheiding toch veel met hen kind gedaan heeft, dat het kind aandacht en liefde zoekt bij een derde. Dat is natuurlijk pijnlijk, confronterend en bedreigend, en ik moet daar van hun nu iets aan gaan doen...

Ik denk dat ik het kind alleen maar geef wat ze nodig heeft, ze heeft mijn aandacht nodig blijkbaar en dat geef ik haar als ze het nodig heeft. Ik hou mezelf heel erg op de vlakte, dring mezelf niet op door zelf aandacht te geven of kadootjes of weet ik wat, ik ben er alleen maar als ze dat nodig heeft, is dit nou verkeerd? Ik ben zelf ook kind van gescheiden ouders, misschien wil ik het te goed doen? Wie heeft hier ervaring mee?

Bedankt alvast, groetjes Bernie

21.17. Schade door lief te hebben?

Ik heb zelf een (stief)dochtertje van 7 jaar en ik vind het juist moeilijk om echt contact met haar te krijgen. Het lijkt me juist heerlijk als ze mij meer als een moeder ging zien dan als de vrouw van papa. En als een kind daar zelf behoefte aan schijnt te hebben, dan lijkt me dat helemaal geen probleem. En schade aanrichten kan volgens mij alleen als je een kind zou verplichten om bijv. mama te zeggen of te knuffelen tegen de zin in. Kennelijk heeft dit kind niet genoeg aan 2 ouders, ze wil er wel 3! Ik zou me er helemaal niet druk om maken als ik jou was.

Groetjes, Yvonne

21.18. Stiefmoeder zonder kinderen

Hoi Marije,

Ik hoop dat je inmiddels de Stichting Stiefgezinnen Nederland hebt gevonden. Ik kan je aanraden om in een gespreksgroep te gaan. Ik heb zelf twee gespreksgroepen en het komt steeds meer voor dat er jonge stiefmoeder zonder kinderen zich aanmelden bij deze groepen. Ze komen samen met hun partner naar de avonden toe en kunnen hun ervaringen delen met andere stiefmoeders zonder kinderen.

Ik wens je sterkte want je bevindt je niet in een makkelijke situatie. Ik kan me voorstellen dat je vaak het vijfde wiel aan de wagen voelt. Dit komt omdat je verliefd wordt op een man. Als je verliefd bent wil je graag alleen met deze man zijn. Met een man met kinderen lukt dat moeilijker. Dat je het vijfde wiel aan de wagen voelt komt omdat een ouder altijd voor zijn kinderen zal kiezen. Het is logisch maar het voelt voor jou die geen kinderen heeft, verloren aan.

Naarmate jullie verhouding groeit zal je je beter gaan voelen. Dan krijg je een plek in het geheel. Het vormen van een stiefgezin kost 4 jaar als het makkelijk gaat, 7 jaar als het moeilijk gaat. Dus heb geduld want het is allemaal een kwestie van tijd. Zorg dat je af en toe samen met je partner wat kan doen, maak tijd voor elkaar om aan je relatie te werken.

Ik wens je veel sterkte, Ietje

21.19. Stiefmoeder van 2 jongens

Ik ben Els en ben 2 jaar geleden gehuwd. Mijn man heeft 2 jongens van zijn eerste huwelijk. 4 jaar geleden is de moeder gestorven aan longkanker. Mijn probleem is dat ik geen contact heb met de jongens, zij hebben zelf hun eigen leven opgebouwd en vinden zichzelf trouwens al oud en wijs genoeg. Ben is 18 jaar en Sam 21 jaar. Ikzelf heb uit een eerste relatie een zoontje van 7 jaar.

Ben en mijn zoontje kunnen het niet met elkaar vinden. De oudste pest gedurig de allerkleinste en weet dat het bij mij een gevoelige plek is. Zo verlies ik soms mijn zelfbeheersing en begin dan te roepen en te tieren. Een paar maanden geleden heb ik mezelf halt toegeroepen, en probeer nu niet meer te reageren op wat de jongens van mijn man allemaal doen. Soms kan ik het aan, maar er zijn van die momenten dat ik zeg, nu is het genoeg, ik ben weg!

Ik zit dus met gemengde gevoelens en weet er niet mee om te gaan. Daarom richt ik mij naar andere stiefmoeders die hetzelfde hebben meegemaakt en eventueel ben ik bereid om een praatgroep op te richten. Of is er ergens één in Begië?


21.20. Je doet het nooit goed

Hoi Marije,

Ik herken mezelf enorm in jouw verhaal en heb ook behoefte aan contact met "lotgenoten". Ook ik ben 27, mijn man is 10 jaar ouder. Ook hij is aan de kant gezet door zijn vrouw, voor een andere man. Ze hebben twee dochters, 9 en 10 jaar oud. Ik merk gewoon dat ze nog steeds graag de touwtjes in handen heeft wat betreft mijn man en ook de kinderen. Zo heeft ze een knipperlicht relatie gehad met de man waarmee ze haar ex bedroog. Iedere keer als die twee problemen hadden ging ze lopen stoken in onze relatie... ik deed dit fout, ik deed dat fout, dat de kinderen mij haatten etc. Was het weer aan dan hoorde we vervolgens weer niets. Laatst was het weer aan, nou we kregen de kinderen niet met de feestdagen want ze had al allerlei dingen in de planning. Nu is ze definitief aan de kant gezet door die man. Of wij dan maar even met de feestdagen voor de kinderen willen zorgen. Nee jammer, wij hebben al plannen. Toen kwam het weer, wij zorgden niet goed voor HAAR kinderen.

Sorry als ik een beetje te hard van stapel loop, maar het doet pijn. Mijn man kan vaak geen nee tegen haar zeggen, dat durft ie om een of andere reden niet. Als hij dan toch nee zegt, dan zegt zij dat ik daar achter zit.

Esther

21.21. Na spanningen voorafgaand... er middenin

Ik ben blij dat er hier ook verhalen staan wat niet alleen rozengeur en manenschijn is. Ik ben sinds anderhalf jaar met een oude liefde van me, die een zoon van 13 heeft en ook bij ons woont. Hij heeft altijd bij zijn vader gewoond. En zelf heb ik ook twee jongens van 8 en 11 jaar. En ik moet eerlijk bekennen dat ik ook wel eens denk, als ik dit had geweten...

Toen we nog apart woonden zag ik ook wel dingen die ik niet goed vond, maar ja, ik ging dan weer naar mijn eigen huis, en bemoeide me er niet mee. Maar sinds vader en zoon bij ons zijn komen wonen vind ik het al moeilijker worden. Ik merk dat mijn "stiefzoon" een negatieve invloed op mij en mijn kinderen heeft. Ik vind hem vaak ook stiekem en gemeen maar (nu) mijn man wuift het weg en gelooft het allemaal wel. Ook mis ik s'avonds de rust en vrijheid. Als ik wat aan mijn man vertel zit zijn zoon uitgebreid mee te luisteren zodat ik vaak wacht totdat hij naar bed is. En ook bij ons met het eten wordt er veel op elkaar gelet. Of mijn stiefzoon zit zowat het eten uit mijn mond te kijken, ik vind het dan moeilijk om daar niet op te letten.

Het is qua gedrag geen 13 jarige. Als we ergens op visite zijn is hij degene die ik in de gaten moet houden, want hij kan vreselijk klieren. Maar het lijkt dan ook wel of ik de enige ben die dingen "ziet" en er wat van zegt. En soms denk ik, ach laat ook maar, hij zoekt het maar uit. Maar als ik dan weer zie dat hij b.v een jongentje een klap op zijn rug geeft, dat kan ik dan niet negeren. Ook geeft hij het idee bij andere mensen dat wij heel erg streng zijn, en dan denk ik wel eens, als je vindt dat je het hier zo slecht hebt... je hebt ook nog een moeder.

Ik vind het dus heel moeilijk, en zit momenteel in een negatieve spiraal, en moet eerlijk bekennen, dat ik het eigenlijk wel goed vind zo. Naar mijn idee heb ik er toch veel aan gedaan, we zijn ook een paar keer naar bureau van jeugdzorg geweest, maar daar werd door hem verteld dat het thuis prima gaat, niks aan de hand. En ik heb momenteel geen zin meer om er nog energie in te steken. Ik loop te hele dag te stressen, en heb dat er niet meer voor over.

Muriel

21.22. Altijd ruzies om opvoeding stiefkind en ex

Hoi Marielle,

Je verhaal is voor mij heel herkenbaar. Ik ben zelf getrouwd met een man die een dochtertje heeft van bijna 7. Zelf heb ik een zoontje van 4 jaar uit een eerder huwelijk. Vanaf het moment dat we zijn getrouwd is zijn ex begonnen met stoken. Ze heeft een borderline persoonlijkheid en veroorzaakt enorme ruzies tussen ons door constant onze grenzen te overschrijden en door allerlei hele gemene pesterijtjes.

Mijn stiefdochter is de helft van de tijd bij ons. Ik zorg grotendeels voor haar, wat ik op zich leuk vond. Het grote probleem is dat ik mijn zoon opvoed met consequente regels, normen en waarden. En dat gebeurt dus niet bij mijn stiefdochtertje. Dus mijn zoontje wordt aangesproken op zijn gedrag en soms gestraft. Mijn stiefdochter niet; die kan alles maken bij haar vader en ik kan dat niet meer verkroppen. Mijn kind ziet de verschillen en wordt erg jaloers omdat zij overal mee wegkomt!

En zij begint steeds onvriendelijker tegenover mij te doen, met opmerkingen als; "jij gaat gauw dood" of "Ik vond het veel gezelliger toen papa en ik nog alleen waren want toen hoefde ik nooit mijn kamer op te ruimen, gingen we elke dat naar de Mac Donalds en kon ik zo laat naar bed als ik wou". Dat kwetst mij enorm omdat ik letterlijk alles voor haar doe!

Ik ben dagen bezig geweest om een verweerschrift op te stellen om te voorkomen dat zijn ex hem het co-ouderschap zou afnemen (had ik dat maar nooit gedaan) alleen omdat ik niet wilde dat hij ongelukkig zou worden. Ik ben al vanaf het begin bezig met hem duidelijk maken dat je in een (stief-)gezin niet met 2 maten kunt meten; dat wekt jaloezie in de hand. Maar hij wil alleen maar leuk en aardig voor zijn dochter zijn. Als zijn dochter er is moeten we net doen of alles zo goed gaat, mogen we niet moe verdrietig of boos zijn. Als we woorden hebben gaan we in de badkamer staan fluisteren, want zijn dochter staat op de gang af te luisteren!

Maar mijn zoontje moet het wel allemaal meemaken! Hij begint haar gedrag ook te kopieren, en dat baart mij grote zorgen. Vorige week greep zijn dochter mijn zoontje van achteren bij de keel en begon hem met zijn hoofdje tegen de grond te slaan en vervolgens greep mijn zoontje haar een paar dagen later bij de keel. Dat kan ik toch allemaal niet toestaan? Nu is de boel geëxplodeerd omdat we, na dagen van ruzies om zijn ex (ze zitten samen al maanden in mediation, wat alleen nog meer ruzies oplevert) en zijn kind, heb ik mezelf volledig laten gaan. Heb gezegd dat ik zo langzamerhand een hekel aan zijn dochter begin te krijgen en dat hij maar moet kiezen; of gewoon grenzen stellen aan zijn kind en zijn ex, of het co-ouderschap beeindigen. En ik heb in mijn boosheid hele lelijke dingen tegen hem gezegd, waar ik nu enorm spijt van heb.

Maar goed; hij is weg gegaan en niet meer terug gekomen. Dat is nu 6 dagen geleden, en hij neemt zijn mobieltje niet meer op, reageert niet op boodschappen en heeft op een heel sneeky manier alle kleding van hem en zijn dochter plus alle papieren, waaronder dus ook mijn persoonlijke papieren, meegenomen. Hij heeft zelfs de verjaardag van mijn zoontje gecanceld zonder mij in te lichten! Dus daar zat ik gisteren met mijn zoontje en mijn vader en moeder zijn verjaardag te vieren. Hij vraagt constant naar mijn man en zijn stiefzusje, want ondanks dat ze weleens onenigheid hadden zijn ze echt dol op elkaar! Ze willen zelfs bijna altijd bij elkaar op de kamer slapen.

Ik weet niet meer wat ik moet doen. Had ik dan gewoon alles maar moeten toelaten? Zijn dochter is nu al heel manupulatief. Ze weet precies hoe ze ons tegen elkaar kan uitspelen, en ik ben heel erg bang dat, als ze nu al zo is, het alleen maar erger gaat worden. Ze heeft nu al gedrag van haar moeder; zichzelf bijten in de armen bijvoorbeeld. Ik ben als de dood dat, als ik nu niet ingrijp, ik straks nog veel meer problemen heb. Het erge is dat ik heel veel van mijn man hou en dat, als zijn dochter er niet is, we het samen zo fijn hebben! Maar ik kan ook niet toezien hoe dit een wig tussen mijn kind en mij indrijft.

Weet iemand misschien raad?
Yvonne

21.23. Reactie voor Marije en Janneke

Voor jullie allebeide,

Ik ben zelf 28 jaar en het begon toen ik 25,5 jaar was. Mijn partner heeft 5 kids waarvan de jongste 6 en autistisch is. Ze woont niet meer thuis. De overige 9, 12, 14 en 15 wonen bij hun moeder. Ik kan er een boek over schrijven zoals de meesten zeggen op deze site. Ook ik ben 10 jaar ouder geworden en lever een enorme brok levensenergie in in dit verhaal.

Het lijkt me leuk als jullie zin hebben een keer te mailen over van alles waar je zoal van over de p.... raakt. Want die momenten hebben wij dus zeker wel met zijn allen. Ik lees het wel van jullie. Tot die tijd houd moed en hou vast.

Groetjes

21.24. Een nieuw begin?

Hoi,

Ik ben Cindy en ben drie jaar geleden gescheiden en heb uit dat huwelijk drie prachtige kinderen (12, 7, 4 jaar) over gehouden die elke veertien dagen naar hun vader gaan. Ik ben nu bijna een jaar getrouwd en mijn man heeft een zoon uit zijn eerdere huwelijk van 4 jaar, die elke veertien dagen bij ons is. Wij hebben het zo geregeld dat wij elke veertien dagen een vrij weekend hebben, om eens lekker aan elkaar toe te komen, en vooral ook om elkaar echt te leren kennen, want daar kom je anders niet echt aan toe.

In oktober verwachten wij ons 5e kindje, een kindje van ons samen, waar we heel erg naar toe leven samen met de kinderen. En toch ben ik bang, bang voor wat de toekomst zal brengen, hoe zal dat straks gaan, hoe staan we dan tegenover elkaar. Ook heeft mijn man veel problemen met mijn oudste dochter.

Kortom, ik zou graag eens mailen met mensen die in de zelfde situatie zitten dan ik, gewoon eens even mijn hart luchten en lekker kletsen, en eens begrepen worden!

groetjes Cindy, mail mij op

21.25. Eigen kinderwens

Hallo Janneke en andere stiefmoeders zonder eigen kinderen,

Ik heb sinds ruim een half jaar een relatie met een prachtige man met een leuke dochter van 5 jaar. Kom zelf uit een gezin van gescheiden ouders wat vrijwel probleemloos is verlopen. Heb alleen het contact met mijn vader verloren door zijn nieuwe relatie (mijn stiefmoeder). Heb gezworen dat ik het nooit zo als zij zou doen.

En nu zit ik vol met gemengde gevoelens. Ik voel veel genegenheid voor mijn "stiefdochtertje" en zij is dol op mij maar ik voel ook een soort jaloezie. Mijn vriend is zo enorm close met haar dat ik me het vijfde wiel voel als ze er is. Wil dit niet voelen want dan voel ik me net mijn eigen stiefmoeder, maar ja gevoelens hou je niet tegen. Dit is nog wel overkoombaar maar nu krijg ik zelf ook nog eens moedergevoelens.

En je voelt 'm al, mijn vriend wil geen kinderen meer. Ik weet nog niet helemaal zeker of ik zelf kinderen wil, maar wil dit wel zelf kunnen beslissen. Wil niet andermans kind opvoeden en zelf geen kinderen krijgen. Daar zit ik dan, verliefd op een man die perfect bij me past, in een situatie die gedoemd is te mislukken. Ik baal verschrikkelijk en voel me machteloos. Waarom heb ik dat weer...

Judith

21.26. Liegen/reageren op Marjolein

Ik wist niet dat deze site bestond. Maar gelukkig herkenbare verhalen. Ik ben 12 jaar getrouwd geweest, 4 jaar alleen. Mijn man 6 jaar getrouwd geweest 2 kinderen, samen zijn wij 3 jaar getrouwd en hebben samen 1 kind. Ja het is niet altijd makkelijk, er zijn momenten waarin ik snak naar rust. Rust en nog eens rust.

Het gaat om de oudste dochter van mijn man. 1x per 2 weken is ze bij ons. Ze woont bij haar moeder en haar man. Doordat zij een huilbaby was en sterk asmatisch was is zij erg "verwend" geweest alle aandacht ging naar haar. Zij heeft ook een zusje die geen aandacht kreeg. Nu is al een tijd het volgende aan de hand en wij weten niet hoe wij moeten reageren: Als mijn man haar komt ophalen wilt ze niet mee, ze zegt dat ze het haat bij ons en dat ze hem stom vind. Thuis en bij ons liegt ze, ze manipuleert, ze steelt, ze eist alle aandacht op, wil alles hebben maar speelt nergens mee. Toch merk ik als ze bij ons is (5 kinderen totaal) dat ze het gezellig vindt. Alleen ze behandelt mijn man niet met respect (zeikvent, hij weer, stommerd).

Dit weekend zijn wij er weer ingetrapt heel erg gelogen over een werkstuk dat ze dinsdag moest inleveren. Wij zeiden: ja maar kind daar had je eerder aan moeten beginnen. Ja maar maandag had ze het druk en dinsdag moest ze haar werkstuk inleveren Wij haar geholpen etc. Wat bleek het was niet waar. Mijn man is de anderen dag naar haar toegereden (1 uur rijden) en wilde met haar praten over wat haar evt. dwars zou zitten maar ze wilde niet mee klampte zich aan haar stiefvader was zei papa ik wil niet tegen haar stiefvader. Nu zei mijn man dan gaat H. (de stiefvader) ook met ons mee als ik met je wil praten. Aldus geschiedde. Ze zei dat ze het bij ons niet leuk vond en dat ze haar vader een stommerd vindt.

Om een lang verhaal (wat het al is) af te sluiten. Wij weten niet wat wij hiermee aanmoeten ?

Graag reactie op inzichten. Groetjes, Marjan

21.27. Pas op!

Lieve Judith,

Denk aan jezelf! Als je bij deze vriend blijft zul je geen kinderen krijgen en aangezien je wel moedergevoelens hebt weet ik zeker dat je hier spijt van gaat krijgen!

21.28. Ook een groot gezin

(reactie op Ook een groot gezin!)

Hallo Karin.

Ook ik heb een 2e relatie. Johan heeft een zoon van 12, die woont bij zijn moeder en als het kan dan is hij hier. Ik heb een dochter van 11 en een zoon van 8 uit mijn eerste relatie. Samen hebben we een 2ling m/j van 2 1/2 en nog een kadootje van 19 maanden. Tegenwoordig maken zijn kind en mijn kinderen ruzie met onze kinderen.

Wij hebben ons ook allemaal moet aanpassen en dat heeft de nodige moeite gekost. Het ging makkelijker toen de 2ling werd geboren en voor Johan zijn zoon was het toen wij trouwden, toen had hij er vrede mee dat mijn kinderen hem ook pappa noemde Johan dan.

Wij hebben gelukkig weinig problemen met onze exen, maar we zullen nooit goede vrienden worden maar dat hoeft ook niet. We gaan normaal met elkaar om en alles valt te bespreken.

De komst van die 3 kleintjes heeft ons gezin compleet gemaakt en daarmee een rust gebracht. Voor de oudere kinderen is er een zekerheid mee gekomen waardoor iedereen nu zijn plekje heeft gevonden. Wie weet heeft een kindje van jullie samen ook wel z'n voordelen en is dat dan egoistisch? Veel geluk voor de toekomst en rust in de tent.

Monique

21.29. Stelen?

Alles heel herkenbaar, met name de onzekerheid in handelen. Het kind steelt! Stelen is verboden en mag niet, al eeuwenlang mag stelen niet. Wanneer je kind steelt zul je moeten straffen. Jammer maar helaas. Of het nu een kind uit en samegesteld gezin betreft of uit een traditioneel gezin. stelen mag niet dus er volgt straf. En laat dan allerlei 'verzachtende omstandigheden' maar zitten. Stelen is fout. Altijd!

Truce

21.30. Kinderen zijn niet de dupe van een scheiding, maar worden dat gemaakt.

Wat ik niet begrijp is dat sommige moeders melden dat ze een supergoede moeder zijn, voor hun kinderen leven etc. En tegelijkertijd hun kinderen opzetten tegen de vader. Een goede moeder probeert een kind te begeleiden, probeert ze niet uit te horen, maar luistert en adviseert. Vandaar mijn stelling dat kinderen niet de dupe van een scheiding zijn, maar dat worden gemaakt door rancuneuse mensen (meestal moeders).

Mattie

21.31. Moeders maken (breken) kinderen

Dag Mattie,

Ik kan het niet beter zeggen. Helemaal mee eens. Kinderen horen niet als speelbal, ruilmiddel, oorlogstuig gebruikt te worden. Ik zou werkelijk niet weten wat moeders (en misschien ook wel vaders) hiermee denken te winnen. Uiteindelijk zullen die kinderen toch wel inzien dat het niet helemaal juist is wat ze al die jaren is voorgehouden, maar wachten duurt zo lang.

Wij wachten al zes jaar op DE INKEER. Het wordt alleen maar erger ipv beter. De moeder indoctrineert, hersenspoelt etc. etc. Als vader heb je daar heeeeeeeeel weinig tegen in te brengen.

Groetjes Yvonne

21.32. Zijn kinderen niet de dupe van een scheiding?

Ik vind wel dat kinderen de dupe worden van een scheiding. Bijna alle kinderen willen dat hun ouders bij elkaar blijven, hoe rot de situatie ook is. Dat de ouders dat niet willen is vreselijk voor kinderen. Ik ben zelf een gescheiden moeder van twee meisjes, ben daarna weer hertrouwd en heb nu 2 jongens + 1 op komst. Ook hier vragen de kinderen niet om. Omwille van de kinderen ga ik goed om met hun vader, hij kan ze zien wanneer daar iemand om vraagt. Mogen bellen wanneer ze willen.

Maar hun eigen vader, die woont niet bij ze en daar zijn zij toch de dupe van. Nee, kinderen mag je niet tegen hun vader opzetten. Helemaal mee eens. Als deze echt een nare (ex)man is dan hoeft hij geen slechte vader te zijn, en als dat wel zo is dan moet je andere maatregelen nemen. En als de man vervelende karakter trekken heeft (wie heeft die niet?) dan komen de kinderen daar uiteindelijk zelf achter.

Ellen

21.33. En wat dan als...

de moeder (ik) zoveel mogelijk probeert er wat van te maken, de vader niet zwart maakt, ze duidelijk maakt dat hun stiefvader het anders doet maar niet meer of minder van ze houdt dan hun biopapa en vervolgens hun biopapa vervolgens (sinds 11 weken) niets meer van zich laat horen?

Ik vind het vreselijk, ik heb 3 kinderen van die man en zij hebben nog 2 babyzusjes die 7 weken schelen, 1 bij mijn ex en 1 bij mij. Mijn oudste dochter heeft nu een briefje geschreven waarin ze schrijft dat ze boos op hem is en vraagt waarom hij ze niet even belt of komt ophalen. Hij heeft nog steeds niet gereageert. Ik ga er ook niet achteraan, dat heb ik al 11 jaar gedaan, nu moeten ze maar ondervinden hoe hij in elkaar steekt (zo zeg ik dat niet tegen de kinderen).

Toch vind ik het moeilijk. Weet niet hoe ik ermee om moet gaan in het belang van de kinderen. Het enige wat ik zeker weet, is dat hij van ze houdt, maar daar houdt het dan ook mee op. Ik ben enorm blij dat mijn huidige partner ze ziet als zijn eigen kinderen en er ook zo mee om gaat. Liefdevol en met respect.

José

21.34. Co-ouderschap

Hallo,

Ik ben 33 en heb 3 kids, 3-8-9, die de ene week hier wonen (ik en mijn vriend) en de andere week bij hun vader (en zijn vriendin). Dit gaat eigenlijk wel heel erg goed. Het enige wat ik toch wel moeilijk vind is het geharrewar over de kinderen. De kids spelen ons tegen mekaar uit. Hoe het zou gaan met kinderen erbij, dat weet ik eigenlijk niet. De kinderen zelf zeuren over een broertje/zusje. Wij hebben al wel gezegd dat, als er eentje bij komt, die dan niet meegaat naar papa en dat snappen ze wel.

Wat ik wel moeilijk vind is, dat het financieel eigenijk allemaal op mij terecht komt. Kleren enzo, koopt hij nooit. Fietsen, die staan bij hem in de schuur kapot te wezen en dan zeggen de kids tegen mijn ex dat ze die fiets wel meenemen naar mam, want dan kan Laurens (mijn vriend) het wel even maken.....!

Voor de rest gaat het nu vele malen beter tussen mijn ex en mij dan voor de scheiding.

Nog iets wat ik vervelend vind is, dat de omgeving zo negatief doet. Alle vrienden zijn weg, dus je moet een heel nieuw leven opbouwen. Net nu je ze zo hard nodig hebt. Dat snap ik nog steeds niet.

groetjes Xandra

21.35. Vijfde wiel

Dag Marije,

Ik herken je verhaal helemaal! En ik moet eerlijk zeggen dat ik nog altijd op de wip zit met mijn relatie.

Mijn vriend komt net uit een relatie van ruim 15 jaar. Uit dat huwelijk (niet voor de wet, maar zo zie ik het) zijn twee kinderen gekomen. Hij heeft net een woning waar hij alleen woont en waar hij ruimte voor zijn kinderen heeft. Maar hij blijft het lastig vinden om zijn kinderen en mij in één kamer te zetten. Dat is dus ook nog nooit gebeurd. En heel eerlijk moet ik bekennen dat hoewel ik verliefd op hem ben, ik het gedoe ook zat ben. Het idee van een relatie met een ongebonden man die het leven nog zonder verplichtingen tegemoet gaat lijkt me echt utopisch. Maar ja, die verliefdheid. Als ik het kon sturen was ik allang verliefd geworden op een van mijn goede vrienden!

Mijn grote punt is dat ik echt niet meer weet wat ik moet doen. Moet ik bij hem weggaan, moet ik met hem doorgaan, moet ik voorstellen een kindje te nemen?

Ik heb geen idee.

Wel weet ik dat jij nog jong bent. En ik (29) ook. Misschien kunnen we allebei nu nog niet overzien hoe jong dat is. En ergens is het zonde om je mooie jonge jaren te verspelen met het gedoe van anderen (de geliefde en de ex).

De aloude strijd tussen hart en verstand.

Succes.
Lilith

21.36. Stiefmama zonder kids

Hoi allemaal,

ik ben 25 jaar en al 2 jaar 'stiefmama' van 4 kids. Uit het eerste huwelijk van mijn man is er een dochter van 16, maar daar zijn er weinig problemen mee, zij komt om de 14 dagen een weekend. Uit het tweede huwelijk zijn er 2 jongens, één van 9 en één van bijna 4, en een meisje van 8. Hier geld er co-ouderschap, week bij de mama en een week bij de papa. De kids hebben mij eigenlijk van de eerste dag aanvaard en dat vond ik wel belangrijk.

Zelf weet ik soms niet hoe ik met al die drukte moet omgaan aangezien ik zelf geen kids heb. Dit zeg ik ook wel aan de kinderen, ik moet geduld met hen hebben maar zij moeten dat ook met mij hebben. We moeten elkaar de tijd geven om te wennen. Als ik soms zie in wat voor toestand dat de kids bij ons door hun moeder worden afgezet, word ik woedend. We zijn al verscheidene keren naar het ziekenhuis moeten gaan omdat ze er zo erg aan toe waren. Het trieste is dat de rechtbank hier niets aan doet. Wij zijn in beroep geweest tegen de uitspraak omdat we 230 euro ali. moeten betalen aan haar, ze krijgt hier bovenop het kindergeld en het fiscaal voordeel. In totaal heeft zij bijna 1000 euro extra voor de kids. Zij moet dan wel de dokters- en schoolkosten betalen plus de kleding van de kids.

In het beroep hebben ze haar volledig gelijk gegeven: om de toestand van de kids te behouden zoals tijdens het huwelijk! Mijn vriend en ik moeten maar zien dat we de eindjes aan elkaar kunnen knopen, want de weken dat ze hier zijn moeten wij voor de kosten opdraaien. Zijn ex woont ook samen, zij gaat nooit naar de dokter met de kids en koopt geen kleding, dat doet de grootmoeder. Als ik dat dan allemaal meemaak snap ik niet dat zo iemand drie kinderen ter wereld heeft gezet als ze er niet voor wilt zorgen. Ik zorg voor haar drie kids alsof ze de mijn zouden zijn, en daardoor is mijn kinderwens natuurlijk beginnen groeien. Ik zou zo graag een kindje van ons beide hebben, maar mijn vriend denkt hier anders over.

En dit maakt het voor mij vele moeilijker om voor zijn kinderen te zorgen. Waarom mag ik wel voor de kinderen van een andere vrouw zorgen, daar ben ik goed genoeg voor, maar voor een eigen kindje blijkbaar niet. Hij wil eerst dat alle problemen met de kinderen opgelost zijn voor dat hij er nog maar over wil nadenken. Dat begrijp ik wel en ik ben nog jong genoeg om te wachten maar mijn vriend is er al veertig. Soms denk ik wel: als ik it allemaal in het begin had geweten. Maar ik zou er direkt opnieuw aan beginnen want ik zie mijn vriend graag en zijn kinderen ook. De kids zeggen zelf dat ik beter voor hen zorg dan hun mama, dat ze wilden dat ik hun mama was. En daar tegen over is die drukte en spanning het allemaal waard

Debby

21.37. Nieuwe vriend zonder kids

Ik zit eigenlijk met hezelfde, maar dan met mijn nieuwe vriend die geen kinderen heeft. Ik heb er 3, 2 jongens van 20 en 16 en een dochter van 8. Alledrie mijn kids wonen bij mij en mijn vriend woont ook bij mij. Ik ken hem nu een jaar. Ik heb wel altijd gezegd dat het bij mij altijd druk is, dus dat was niet nieuw. Alleen heeft hij andere ideeen dan ik, denk ik, over opvoeden. Hij wil ook niks overleggen of zo, dus ik heb het idee dat hij heel van mijn leven over wil nemen.

gr, corrie

21.38. Waarschuwing

Zet je relatie stop nu het nog kan. En anders stel overal een contrakt voor op want straks gaat zijn ex met jouw geld ervandoor! Samengestelde gezinnen zorgen ervoor dat je altijd het 5de wiel blijft, vergeet dat niet! En een kindje erbij zorgt er gewoon voor dat je helemaal gebonden bent. bezint vooraleer je begint! En anders onzettend, ontzettend veel succes gewenst!

Ann

21.39. Fijn dat jij er ook zo over spreekt

Ik vind het fijn een andere moeder aan het woord te horen die ook een kind beide ouders gunt! Het is inderdaad effe serieus accepteren voor de kids dat ouders uiteengaan. Ik denk dat dat komt omdat zo'n kind denkt dat het "gefaald" heeft om door zijn bestaan de ouders bijeen te houden! (Kinderen denken echt dat zij hun ouders bijeenbrachten en ook bijeen moeten houden....) Als ze inzien dat scheiden inderdaad echt "verlies" inhoudt en als zij ook daarover het hele rouwproces mogen doorlopen, komen ze er ook doorheen...

Merel, die elk kind beide (gelukkig gescheiden) ouders gunt!

21.40. Bewondering

Marij,

ik vind het heel knap van je dat je je vriend met zijn kinderen als uitgangspunt noemt van je relatie. Het is inderdaad waar dat er minder vrouwen zonder kinderen zijn die een relatie aangaan met een man met al wel kinderen heeft. Je gaat er vanuit dat je vriend geen kinderwens meer heeft, maar is dat ook zo? Ik neem aan dat zijn kinderen bij zijn ex-en wonen. Met jou heeft hij nu een relatie en misschien past daar toch een kind in, een kind dat bij hem (en jou) woont. Makkelijk is het niet en het zal waarschijnlijk alleen maar moeilijker worden. Maar dat betekent niet altijd dat het minder wordt! Succes

Jeanine

21.41. Aan Janneke

Een heel herkenbaar verhaal, ik heb een relatie met een man die een zoontje van ruim 4 heeft, zelf heb ik geen kinderen. De moeilijkheden die dat met zich meebrengt, zijn soms niet van de lucht. Ook moet ik heel eerlijk toegeven dat de boel vanaf dag 1 eigenlijk al helemaal verkeerd begonnen zijn.

Met vriend wilde me vanaf het eerste weekend dat hij zijn zoontje had er al bij hebben, maar ik was daar eigenlijk helemaal niet aan toe! Ik vroeg hem of het misschien niet verstandiger was om rustig aan te beginnen, maar volgens hem was dat niet nodig. Wel was alle aandacht van mijn vriend 100% voor zijn zoon, ik was iemand die 'aanwezig' was, maar als ik er ook niet was geweest, ook geen probleem. Het eindeffect was simpel: ik ben op een gegeven moment gewoon naar m'n eigen huis gegaan, omdat daar 5 katten zaten die ook aandacht nodig hebben.

Die katten zijn ook een heet hangijzer geweest, want volgens de ex van m'n vriend zou zijn zoontje zwaar allergisch voor katten zijn. Er zijn tests geweest en hij draagt de stoffen voor allergie bij zich, maar tot uiting zijn ze tot op de dag van vandaag nog niet gekomen en het contact is behoorlijk intensief! Niet dat m'n beesten het jongetje leuk vinden hoor, dat allerminst! Hij jaagt achter ze aan en dat soort dingen, daardoor vliegen de haren overal door het huis, welke hij dus opvangt, inclusief de huidschilfers waar het om gaat...

Mijn vriend verwijt me wel eens dat ik geen vooruitgang boek omtrent m'n omgang met zijn zoontje. Sorry, en ik weet dat dit voor veel mensen een taboe is, maar ik vind dat kind lang niet altijd leuk.

Hij is verwend tot op het merg, wordt door iedereen de hemel in geprezen en vooral de vader van m'n vriend is er een ster in. Dit kind is de 'stamhouder' en wordt door hem op handen gedragen en vreselijk voorgetrokken op z'n 2 kleindochters. Hij wordt erop gewezen, maar stopt niet. Maakt niet uit, de gevolgen beginnen zich langzaamaan te tonen, de oudste kleindochter is nu 8.

Het nerveus worden als het KindWeekend op komst is, ben ik zo goed als kwijt, maar het is enorm geweest. De hele boel op stelten, alles in een ommedraai weer een rotzooi en vies. Niet uit kunnen slapen was het grootste probleem, doordeweeks begin ik erg vroeg en dan is mijn rust in het weekend een verademing. Nu kan dat nog maar 1 keer in de 14 dagen.

Alles went, maar als ik dit van tevoren had geweten, had ik het nooit gedaan. Mensen zeggen: je weet waar je aan begint als je een vriend met kind neemt, maar dat is dus echt niet zo. De praktijk valt bijna altijd tegen.

Zijn zoontje wordt nooit een kind van mij, dat wil ik niet. Ik ben zelf geadopteerd, weet dus niet wat het hebben van een bloedband is en ik dwing het kind tot niets. Hij hoeft me niet te kussen of te knuffelen als hij dat niet wil, wil hij dat wel, dan is dat alleen maar leuk!

Tot zover mijn verhaal, er speelt nog veel meer, maar dan wordt het een boekwerk.

Brigitte

21.42. Gezocht: website voor de kinderen

Hai allemaal,

Ik ben bijna 16 jaar en ben op zoek naar een site die speciaal is bedoeld voor kinderen van gescheiden ouders (samengestelde gezinnen). Alles wat ik nu kan vinden is gericht op de (stief)ouders. Weten jullie misschien een mailinglijst of een forum waar ik terecht kan? alvast bedankt.

Groetjes, Louise

21.43. Reactie op marije

Lieve Marije,

Ik voel dezelfde vreugde, maar zeker ook dezelfde pijn, als die jij voelt.

Liefs,

ps: mocht je zin hebben, lees dan ook van mij het kopje: Wat is dat toch met die exen he? en kopje 2: Ik snap je. Dank je alvast, ik hoop dat je een en ander, qua ervaring met me wilt delen, want ik voel me hier knap alleen in.

21.44. Ben dus niet de enige die zo voelt en denkt

Lieve Marije,

Kom nu pas op deze site terecht en ben zo opgelucht te lezen dat er meerdere vrouwen zijn die hetzelfde doormaken als ik. En eerlijk gezegd ben ik blij even mijn verhaal eruit te kunnen gooien...

Ik ben een jonge vrouw van 26 en heb sinds 1,5 jaar een relatie met een man van 43 die 4 kinderen heeft bij zijn nog steeds niet ex-vrouw. Ja inderdaad, schaamte alom en pas nu kan ik langzaamaan alle gebeurtenissen van het afgelopen jaar een plek geven en ten volle genieten van mijn vriend.

Ik heb geen kinderen en heb ook nu echt niet de behoefte om een kind op de wereld te zetten, maar misschien ooit wel en daar gaat het nu net om.... mijn vriend heeft er al 4 en zegt me dat hij er geen meer wil dus ook niet met mij. Dit doet (hoe raar het misschien ook klinkt want wil er nu ook ECHT geen hebben) ontzettend veel pijn, zeker omdat er momenten zijn dat hij plots zelf begint te vertellen en fantaseren over een kind van ons samen....

ik weet niet wat ik hier mee moet, nu is de situatie dat ik indirect wordt bedreigd door zijn bijna-ex vrouw en dat ik nooit of te nimmer in de buurt van haar kinderen mag komen. Nu heb ik nog steeds zijn kinderen niet gezien hoewel ze wel van mijn bestaan weten en ik ook met hen klets via de telefoon etc. Mijn idee hebben de kinderen er minder moeite mee dan in het begin werd gedacht. Nu, na 1,5 jaar ben ik er eindelijk zelf aan toe om zijn kinderen te ontmoeten en te leren kennen, en zelfs zijn dochters vragen naar me en willen me zien en leren kennen. Maar hij durft het gwoon niet.

Volgens mij is hij zo bang van zijn ex, ik weet het niet wat het is. Wij hebben beide onze relaties opgegeven (van de ene op de andere dag) om bij mekaar te zijn, maar ik heb hoe langer hoe meer het gevoel dat ik gewoon door hem gezien wordt als een minnares. Ik weet dat als ik hierover vertel, mijn vriend heel erg boos wordt en compleet het tegenovergestelde beweert, hij houdt van me, en ja dat voel en geloof ik ook. Maar waarom heeft hij dan nog steeds niet het lef om tegen zijn ex in te gaan en te doen wat hij zegt, namelijk een leven opbouwen waarin plaats is voor mij en zijn kinderen??

Ik voel me af en toe behoorlijk respectloos behandeld (terecht of onterecht maakt al niet meer uit), ik wil gewoon verder met ons leven..... en moet af en toe heel erg doorzetten, het is namelijk geen pretje om door een vrouw en moeder van 4 kinderen zooo gehaat te worden. Ik heb zelf schuldgevoelens genoeg gehad over heel de situatie maar weet via een therapeut ondertussen ook dat je niet kan bouwen op schuldgevoelens en een weg moet zoeken om hier mee om te gaan. Makkelijker gezegd dan gedaan...

Als er vrouwen zijn die zich ook maar een beetje herkennen in mijn verhaal, dan zou ik graag reacties ontvangen.

Lonne

21.45. Liegen

Beste Lonne,

Ik ben nu 13 jaar gehuwd met Jan, en uit zijn eerste huwelijk is er een dochter. Ze is bij ons komen wonen toen ze 11 was, en ging daarna uit eigen wil niet meer naar haar moeder. Na een tijdje ontdekte ik dat ze enorm loog wat soms voor ruzie zorgde tussen mijn man en mij. Soms om gek van te worden. Hij geloofde mij soms niet en dacht dat ik haar peste, want het blijft nog altijd je eigen bloed. Om het kort te houden, de dochter verliet het huis zonder iets te zeggen, en met de leugen dat ze in relatie was met een vreemdeling, wat haar vader niet goedkeurde.

Ik kan niet leven met mensen die liegen, het is om gek te worden. Je zal er veel moeten doen om ze het liegen af te leren. Ik dacht dat ik mijn stiefdachter kende maar ik was mis. Haar leven bestaat uit leugens. Ik denk als je éénmaal liegt dat je het verschil niet meer weet met de waarheid. Je mag als stiefmoeder niet te hard je best doen, je wil het echt goed doen maar denk ook aan je eigen kinderen. Ik spreek uit ondervinding.

Beste Lonne, ik wens u veel sterkte. Fabienne

21.46. Liegen

Hey iedereen,

Ik ben Cynthia, mama van Jacey (6) en Anaïs (4). Jacey heeft autisme. Ik ben 2 jaar uit elkaar met de vader van m'n kids (andere vrouw in't spel) en heb sinds 9 maanden een nieuwe relatie met Wim, die niet alleen fantastisch is voor mij, maar ook voor de kinderen. M'n ex heeft maanden niet naar de kinderen omgekeken (en ook geen alimentatie betaald), maar dat is via de advokaat uiteindelijk terug in orde geraakt. Alleen, sinds Wim een belangrijk onderdeel vormt van ons gezin (hij is meer vaderfiguur voor de kids dan m'n ex ooit is geweest, de kids hangen dus ook aan hem) doet m'n ex er alles voor om Wim zwart te maken tov de kids.

Jacey heeft het met zijn autisme oa nogal moeilijk met namen, dus in het begin als hij van z'n vader kwam zei hij papa ... euh ... Wim, dus hebben wij daar papa Wim van gemaakt - maar daar maakte ex een probleem van: er is maar één papa en dat is hij. Dan heb ik op Jacey's school raad gaan vragen en daar stelden ze voor om er pappie van te maken, dan is er maar 1 papa en dan hebben de kids een troetelnaampje voor Wim. Ik heb dit aan de kids voorgesteld en sindsdien noemen ze Wim dus pappie. Weer reactie van ex: ik verplicht de kids om Wim pappie te noemen, dat van de school is een leugen. En de kids willen Wim heel graag pappie noemen, maar voelen zich daarin tegengehouden door hun vader, want papa wordt daar verdrietig van.

Sinds de paasvakantie (de kids hebben dan een week bij hun vader gelogeerd) gaat het met Jacey z'n gedrag zowel hier thuis als op school bergaf. Wat wil je, als het de kids wordt ingehamerd dat Wim een Willempie is en dat hij met een bak met wielen rijdt en dat ze bij hun vader Wim moeten zeggen en niet pappie en dat ze niet naar Wim moeten luisteren, ...

Jacey komt ook om de veertien dagen wenend thuis: papa heeft immers gezegd dat hun hondje heel verdrietig is als de kindjes terug naar huis gaan. Of Jacey heeft op de playstation mogen spelen en met zijn auto op afstandbediening, en hier mag hij dat niet zomaar, hier moet hij eerst z'n best hebben gedaan. (omdat Jacey anders niet in de hand is te houden - hij is heel ik-gericht en de rest is bijzaak)

Jacey kan heel goed praten, maar wat er gezegd wordt dringt maar halvelings tot hem door. En van wat hij opgevangen heeft maakt hij zijn eigen waarheden. Wij weten dat, de school weet dat, maar ex gelooft nog steeds elk woord dat Jacey zegt, dat kan hij dan tegen ons gebruiken.

Ook de dochter lijdt onder deze situatie, alhoewel in veel mindere mate, maar het is niet fijn om haar stilletjes Wim te horen zeggen, alleen maar omdat haar vader niet graag heeft dat ze pappie zegt. Enkel als ik haar zeg dat zij mag zeggen wat ze zelf graag wil, of het nu pappie is of Wim, dan komt de pappie er weer uit volle borst uit.

Ik heb ook een stil vermoeden dat m'n ex ook een aan autisme verwante stoornis heeft (veel kenmerken die Jacey heeft vind ik in zijn gedrag terug, zoals oa dat zijn waarheid dé waarheid is, zijn onwil om te leren, niks uit zichzelf vragen, ik moet hem alles maar op een presenteerblad aanbieden, het ene oor erin en het andere eruit, ...)

Kortom, de situatie wordt onhoudbaar. Met m'n ex valt niet te praten, heeft enkel maar als effect dat hetgene wat ik zeg later tegen mij gebruikt wordt. Jacey is 'onbetrouwbaar' - hij vertelt dingen die niet waar zijn en gaat dan achteraf beweren dat hij die dingen niet gezegd heeft, maar dan is het vaak al te laat natuurlijk. Wim voelt zich ellendig, hij steekt heel veel liefde en energie in de kinderen, heeft eindeloos geduld met Jacey, steekt iedere avond de kids mee in bed omdat de kids erop staan dat ook hij mee naar boven gaat voor een zoen en knuffel en ziet alles wat hij met de kids opbouwt afgebroken worden door mijn ex, die zo op de kinderen inspeelt en zijn oren toeknijpt als Wim met hem wil praten. Meer nog, ex heeft Wim al bedreigt om zijn auto stuk te maken of hem in de goot te slaan.

Ik begrijp ergens wel dat ex het niet leuk vindt dat Wim pappie wordt genoemd, maar hij heeft zelf zoveel kansen gekregen om zich als vader te bewijzen en er te zijn wanneer de kids hem nodig hadden (maar hij bleef liever weg als ze bvb ziek waren want anders werden de kids het gewoon dat hij zoveel langskwam) Hij vond één weekend (= van zaterdagavond tot zondagavond) op twee voldoende, ik heb hem daar nog 1 woensdagnamiddag + de helft van de vakanties bijgegeven; nu beweert hij dat het mijn schuld is dat hij de kids zo weinig ziet. (ik heb van vorig jaar drie pv's liggen dat hij de kids in zijn helft van de vakanties niet is komen ophalen !). Ik heb hem gevraagd om mee naar Jacey's nieuwe school te gaan (= bijzonder onderwijs) - was niet nodig, ik heb hem een kopie van Jacey's rapport gegeven (waar het adres van zijn school opstaat) en nóg beweert ex dat hij niet weet waar Jacey's school is, enzovoort enzoverder, ... De verjaardagen van de kids, zelfs een kaartje kan er niet vanaf, laat staan een kadootje.

Ik heb al veel pijn geleden in de kids hun plaats ... Wim is het mooiste dat mij overkomen is, de kids zijn dolgelukkig met hem, en alhoewel het autisme van Jacey voor enkele problemen zorgt (waar Jacey zelf niets aan kan doen, hij hééft het nu eenmaal) verliep alles vrij vlot, totdat ex wederom moeilijk begon te doen: Jacey luistert niet meer naar behoren thuis en ook op school heeft hij gedragsproblemen. Ik weet absoluut niet waar ik moet beginnen om daar iets aan te doen, voel me met m'n rug tegen de muur gezet. Wij proberen zo min mogelijk mijn ex slecht te maken voor de kids, soms moeten wij wel dingen uitleggen, zoals bvb dat papa er zelf voor gekozen heeft om de kindjes zo weinig te zien. Of dat het niet correct is dat hun hondje in huis kakka doet, dat papa of Wendy er op tijd mee buiten moeten gaan.

En zo kan ik blijven doorgaan ... komt er net vandaag nog bij dat mijn autospiegel kapotgeslagen is. Na de bedreiging van vorige week die m'n ex heeft gemaakt tov Wim ('ik kom af, maar uw cabrio zal er lief uit zien') begin ik een beetje paranoide te worden (m'n autospiegel is voor de derde keer in drie weken stuk en hij stond niet verder van de stoep dan andere geparkeerde auto's en daar is niks aan, ook niet aan die van m'n vriend). En zo blijft m'n hoofd maar malen ...

Ik mag van geluk spreken dat ik zo'n geweldige vriend heb en zo'n fijne collega's die me door de moeilijke periodes doorhelpen - hierbij een bedankje voor elk van hen! En aan alle mensen die ook zulke onprettige belevenissen hebben als ik met m'n ex: veel moed en sterkte toegewenst!

groetjes, Cynthia

21.47. In jou verhaal zie ik het mijne

We hebben hier net hetzelfde aan de hand of toch ongeveer. Mijn vriend heeft een zoontje van bijna 5 uit zijn vorige relatie. Zijn ex probeert ons geestelijk echt kapot te maken met van alles en nog maar altijd komt ze met iets nieuws op de proppen. Ook stookt ze de kleine op tegen mij. De kleine is dan ook altijd bij ons hij gaat maar om de 14d een zaterdag naar haar. Maar het is soms echt niet makkelijk als ze zo doet.

Maar zoals je zegt wij zorgen voor gezelligheid en liefde, als hij met vragen zit kan hij bij ons terecht, wij zijn er altijd voor hem. En dan zal hij er hopelijk snel achter komen wat voor een mama hij heeft!

Groetjes en veel geluk nog! Vanessa

21.48. Site voor kinderen van gescheiden ouders

Hai louise,

Ik weet niet hoe lang geleden je deze oproep hebt geplaatst maar ik ben een site tegengekomen die je misschien interresseert: members.lycos.nl/gescheidenouders/

Ik heb gewoon in de zoekmachine gescheiden ouders ingetikt, en heb dit gevonden. Hopelijk heb je er wat aan.

groetjes, Nicolien

21.49. Ik heb ook een vriend met 2 kinderen

Hallo,

Ik ben Afi en heb al ongeveer 2,5j een relatie met A. A. is 34 en heeft 2 kinderen van een vorige relatie/ huwelijk. J. is 7 jaar en D. is 5 jaar. Ikzelf ben 25 jaar. Vorig jaar zijn we 6 maanden uit elkaar geweest, omdat mijn partner zo veel schuldgevoelens had tov zijn kinderen dat hij bijna onmogelijk gelukkig kon zijn wanneer zij er niet waren en dus voortdurend depressief was. Er was geen uitweg meer. Ik heb zelf geen kinderen en denk vaak dat ik vele zaken niet zal kunnen begrijpen, omdat ik geen kinderen heb.

Het probeem nu is dat we terug een kans hebben gegeven aan onze relatie en terug samenwonen. Om de 14 dagen komen de kinderen van vrijdag tot maandagmorgen. In de praktijk hebben we drie weekenden per maand de kinderen en vaak hebben we ze een hele week. Ik ben meer gehecht aan het meisje van 5j dan aan de jongen van 7j. En dat vind ik heel erg jammer. Ik heb het idee dat hij mij beschouwt als een boeman of zo.

Daarnaast begint mijn partner de week voor dat de kinderen gaan komen heel erg afstandelijk te doen. Ik begrijp er niets van, want de weekenden dat we de kinderen niet hebben zijn hemels. Vorige week heeft hij ook toegegeven dat hij inderdaad anders is. Waarom weten we niet. Wanneer de kinderen er zijn gedraagt A. zich ook anders. Wanneer ik iets zeg of doe dat niet in het voordeel is van de kinderen (terwijl ik dit alleen maar doe om hen dingen te leren of af te leren, zoals opruimen en dankje zeggen, etc) dan zie ik in zijn blik dat hij in de aanval wil gaan of heel erg in de verdediging gaat terwijl dit niet nodig is.

Lang geleden heeft hij aangegeven dat hij graag wil dat ik betrokken ben bij de opvoeding van de kinderen, maar ik heb het idee dat hij daar nog niet klaar voor is. Wat moet ik nu doen. Ik voel veel te vaak dat ik er niet bij hoor. En daardoor er soms ook niet bij wil horen en een gevoel krijg dat ik wil vluchten.

Ik weet dat ik voor hem heb gekozen en dus ook voor zijn kinderen, maar dat betekent niet dat je jezelf moet wegcijferen. Ik zou graag in contact willen komen met vrouwen die zelf geen kinderen hebben, die een relatie hebben met een man met kinderen uit een vorig huwelijk. Helaas is er niemand in mijn omgeving die mijn verhaal begrijpt, omdat ze er zelf niet in zitten. Alvast bedankt

uit België

21.50. Voor Judith

Hoi Judith,

Heb met je te doen! Ook ik heb een stiefdochtertje, inmiddels is ze 6half! Ik leerde haar kennen toen ze 3half was. Ook zij is dol op mij, ik vind haar een ontzettend lief meisje maar heb totaal geen emotionele band met haar. Ben ook heel erg jaloers op haar en haar vader (mijn man dus). Niet dat ze superclose zijn, maar gewoonweg dat het niet mijn kind is! We hebben veel trammelant steeds met die ex ook, haar moeder! In januari 2003 kregen wij een kindje van ons saampjes en ik dacht dat de boel wel zou veranderen. Maar nee, de jaloerse gevoelens blijven. Mijn man vindt het moeilijk de aandacht te verdelen naar alle kinderen toe, omdat zijn dochter er maar voor de helft is, ze hebben co-ouderschap.

In nov 2003 is ons dochtertje geboren en ik ben alweer zwanger van ons 3e kindje samen, maar die jaloerse gevoelens naar zijn dochter blijven bestaan. Als zij maar net meer aandacht krijgt als onze kindjes kook ik al van binnen. Heel moeilijk, maar ik begrijp jou heel goed. Je mag me altijd mailen!

Denk goed na of je zeker weet of je geen kinderen wilt want dan moet je er goed met je man over praten ja......ik weet niet hoe oud je bent maar ik ben net 28geworden! Een leven zonder kinderen wilde ik echt niet, voor een leven met kind van een ander stond ik ook niet te trappelen. Maar ja als je de man leuk vindt moet je het kind erbij. Vraag maar eens om begrip :(. zucht!

groetjes

21.51. Inleven

Kunnen alle stiefmama`s zich eens proberen in te leven in de gevoelens van zo een klein of groter mensje? Als jullie al jaloezie voelen omwille van de aandacht die de papa aan zijn kind geeft, hoe moet het dan zijn voor zo een kleintje dat die gevoelens (nog) niet onder controle kan houden of zelfs maar kan begrijpen waarom het ineens de aandacht moet delen van papa met een doodvreemde vrouw.

Het enige wat zo een ukje wil is aandacht en liefde en dat probeert het te krijgen op allerlei manieren, lief doen, vervelend doen, pesten, enz.... Net zoals wij allemaal rare dingen doen om een beetje liefde en aandacht te bekomen. Dus wees gewoon lief voor die kindjes, jij als stiefmama hebt een belangrijke invloed op het latere leven van zo een kind, ook al denk je soms dat je er helemaal buiten staat. Vergeet dat niet!

En ik kan het weten, want ik ben een mama van een dochtertje met een `stiefmama` zonder emotie die haar alleen accepteert omdat ze nu eenmaal bij het `pakketje` zat samen met de papa. Je hebt geen idee hoe erg ze dat vindt, zeker nu er nog een babytje bijgekomen is bij de papa en stiefmama. Ze probeert zo aandoenlijk om een beetje betrokken te worden met de baby, maar wordt gewoon genegeerd. Triest.........

Betty

21.52. Heel verliefd en juiste keuze gemaakt, maar het blijft moeilijk

Hallo, ik zal me even voorstellen ik heet Gerdi en ben een gescheiden moeder van 2 jongens (4 en 7 jr.). Ik woon samen met een weduwnaar met ook 2 kinderen (meisje 6 en jongen 9 jr.). Mijn huwelijk ging heel slecht en ben gescheiden. Voor die tijd kende ik mijn huidige partner al en kende ook zijn vrouw die ernstig ziek was. Het is een erg lang verhaal, maar om het kort te houden, na het overlijden van mijn vriendin, zijn mijn huidige partner en ik na 7 maanden erg verliefd op elkaar geworden en zijn samen verder gegaan met onze kinderen en wonen nu dus ook met z'n zessen in 1 huis.

Op zich gaat dat heel goed mijn kinderen gaan 1x in de 2wk naar hun vader en de andere 2 kinderen zijn altijd bij ons. Soms is dat best moeilijk omdat je merkt dat je weinig tijd heb voor elkaar (zoals wij dat noemen saampjes) 1x in de zoveel tijd proberen we wel samen een weekend weg te gaan om weer even je echt verliefd te voelen.

De laatste tijd merk ik of heb ik het gevoel dat we alleen vaak vast lopen over de kinderen. Ze kunnen het goed met elkaar vinden (gelukkig wel) en zijn echte maatjes van elkaar en ze zijn ook gek op ons want we proberen zoveel mogelijk tijd in hun te steken want we zeggen altijd "de kinderen gaan voor die moeten gelukkig zijn", en hebben al zoveel meegemaakt van de 1 zijn de ouders gescheiden en van de ander is de moeder na een lang ziektebed overleden. Ik voel dat ik echt hou van zijn kinderen.

Alleen de laatste tijd hebben we samen onenigheid over het meisje. Ze is 6 jaar en loopt achter op school (zit nu in groep 2). Op dit moment heeft ze taalles om beter te kunnen praten en van de week hoorden we van de juf dat ze toch nog niet op het niveau zit van haar leeftijd en dat ze eventueel niet naar groep 3 gaat. Als we daar dan samen overpraten loopt het uit op ruzie, want volgens hem begrijp ik hem niet en zegt hij: Jij kan nog communiceren met de vader van de jongens maar ik niet met de moeder van mijn kinderen. Dit doet zeer want dan denk ik ben ik niet waardig genoeg voor zijn kinderen ik probeer hem bij te staan en geef ook mijn mening op wat de school zegt, maar ik zie dat anders en begrijp hem niet en zeker nu niet om dat hij niet kan communiceren over de kinderen met zijn vrouw.

Zo raken we in een spiraal want ik kan helemaal niet met mijn ex praten over de kinderen want onze verhouding naar elkaar is nog steeds vijandig en als ik a zeg dan zegt hij B. Soms weet ik niet hoe ik dit moet oplossen en hoe we beter met elkaar kunnen communiceren over de kinderen zonder de gedachten dat de 1 denkt je trekt toch partij voor je eigen kinderen en de andere interreseren me minder. Het klinkt allemaal erg vervelend maar we hebben uiteraard ook goede momenten en ik ben heel gek op hem en weet ook dat ik heel veel van hem hou maar dat neemt niet weg dat het soms wel erg moeilijk is. Ik hoop dat iemand tips heeft of ook in een soort zelfde situatie zit.

Gerdi

21.53. Voor Gerdi

Ja hoor, ik herken veel van jouw verhaal. Zoals ik het lees, heeft je man een hele moeilijke tijd gehad, met de ziekte en het overlijden van z'n eerste vrouw. Daarna kwam voor hem natuurlijk de opvang van z'n kinderen en het opbouwen van een leven met hun, maar zonder zijn vrouw. Nogal snel werden jullie verliefd en gingen samenwonen. Gelukkig gaat dit goed, maar het kost wel veel energie. Nu hebben jullie het emotioneel wat rustiger, en dan gebeurd het. De terugslag.

Heel logisch, want ik mis een stukje. Ik denk dat je man nog geen tijd heeft gehad om voor zichzelf de dood van zijn partner te verwerken, omdat hij veel energie heeft gestoken in het opbouwen van een nieuw leven. Ik denk dit, omdat hij met de opmerking komt, dat hij niet met haar kan overleggen en jij wel met je ex overleg kan hebben. Dit geeft voor jullie allebei frustratie en ergernis, hij omdat hij niet met haar kan overleggen en jij omdat jij het een onterechte opmerking vindt.

Ik hoop dat je er iets mee kan en wens je veel geluk.

groeten Erica

21.54. Voor Gerdi

Lieve Gerdi, ik begrijp je dilemma (hoop ik), misschien helpt het om af en toe een "fondu" moment te hebben samen. Kids vooraf eten en op tijd naar bed, gewoon lekker wat halen bij de chinees ofzo, kaarsjes aan, muziekje aan en praten maar. Voel je niet aangevallen, maar leg wel je gevoelens op tafel.

Sterkte met alles,Jo

21.55. Stiefmoeders onbegrepen

Hallo,

Ik ben huismoeder van 26 met zoon van 4. Ik heb een partner van 29 met dochter van 6. In het begin was ik supertrots op mijn dochter. Ook onze relatie werd in het beginstadium volledig geaccepteerd door beide kinderen. Nu ziet mijn zoon zijn vader niet meer, doordat hij niet goed voor hem kon zorgen. Mijn zoon heeft hierdoor mijn partner volledig geaccepteerd als vader.

In het begin deed mijn dochter dit ook. Mijn man is een persoon die teveel luistert naar wat zijn dochter wil. En nu heeft dat geleid tot een dilemma. Ze wil dat hij mij verlaat, zodat ze volledige aandacht van papa krijgt.

Ik vind het moeilijk om er met hem over te praten, want hij zit in een andere situatie dan ik. Zijn dochter heeft bij haar moeder ook volledig de touwtjes in handen. Het enige wat ik wil, is mijn kinderen een stabiele leefomgeving geven, met eerlijkheid en waardering en respect.

Helaas gaat dit erg moeilijk, doordat mijn partner en zijn ex teveel aan zijn dochter denken. Ze is nu erg verwaand geworden en eist papa volledig op. We hebben co-ouderschap, maar ze is nu al 3 weken niet meer geweest, doordat ik hier zit.

Ik hou van haar en mijn partner, maar toch ga ik hieraan kapot.

Miranda

21.56. Heel herkenbaar

Heel herkenbaar wat jij schrijft, ik zelf heb een relatie met een man van 43. Hij heeft twee kinderen uit een ander huwelijk en ik zelf heb 1 kind. Dat alles geeft zeker wel eens problemen. En natuurlijk wil je dan alles goed doen voor de kinderen. Maar zelf heb ik ook het gevoel dat ik op de derde plaats word gezet. Gek eigenlijk, hij doet een hoop, uhhh, bijna alles voor de kinderen. De kinderen zijn 11 en 8 jaar en mijn dochter 7. Heel gek, maar zijn dochter is alles voor hem.

Hij heeft veel voor zijn ex moeten kruipen en zichzelf achter gesteld. Dat hoeft hij voor mij niet te doen. Maar hij is nu zo egoïstische bezig dat hij mij vergeet en mijn gevoel is eigenlijk niet zo belangrijk. Dus kortom, kan jou best begrijpen en zou graag met je willen mailen als jij daar ook behoefte aan hebt.

Heel veel liefs en positiviteit van

21.57. Stiefinderen en jaloezie

Hoi Chantal ,

Heb je verhaal gelezen. Is zeker heel herkenbaar bij zoveel samengestelde gezinnen. Waar je allemaal doormoet samen met je gezin. Is eigenlijk onmogelijk, denk je soms. En toch doe je het. Jawel wij stiefmoeders nemen alle kids onder onze vleugels met alles wat erbij komt. Wij zijn hier samen met elk 2 kinderen. En er is er eentje onderweg. Nog 5 weken te gaan pfpf.

Opvoeding van de kids zal altijd wel een probleem blijven denk ik. Ook in gewone huis-, tuin- en keuken-gezinnen. Mannen denken nu eenmaal heel vaak anders dan wij vrouwen van Mars (lol). Als je dat voor ogen houd kan het lukkken?

Ik heb er 2 autistische stiefdochters bij, wist er niet teveel van, ook niet van de achtergronden. Daar kwam ik goed achter nadat we getrouwd waren. Dacht dat ik in een leeuwenkuil gevallen was. Bleek dat de oudste stiefdochter van alles uitgehaald had al jaren met haar jongere ook autistische zusje. En daarna ook nog met mijn kids. Hoe wordt een mens gek: zo dus.

Nu zijn we bijna vijf jaar verder, en is de hulp er wel gekomen die nodig was. De oudste stiefdochter is opgenomen, en moet goed worden begeleid dan heeft ze nog een toekomst. Ja je moet dan toch weer steeds tegen jezelf zeggen: o ja, ze is ziek. Moeilijk maar ja. Het gaat haar daar goed. Andere stiefdochter krijgt dezelfde hormonale stoornissen. Vanwege het autisme maar ook door wat haar is aangedaan. Dus thuis niet te doen. Hele strenge regels, politie-agente spelen. Hou je dus echt niet vol. Nu heeft ze naschoolse opvang, weekendopvang plus vakantie-opvang. Hier wordt ze mede begeleid etc om met haar zelf te leren omgaan etc.

Thuis komt alles weer terug, en slaat ze snel om. Vertelt dat ze zo doet omdat haar zus dat heeft gedaan en het vanzelf gaat. Nu zal ze waarschijnlijk naar een woon-leef-groep gaan, met ongeveer 7 á 8 kinderen die veel begeleiding nodig hebben. Met dit soort problemen en andere. Zolang er nog geen schade is, aan anderen binnen het gezin, moet je als ouder ingrijpen. En als dan de wachtlijsten maar niet zo lang waren, is helaas wel zo. We wachten af. Ze zijn ermee bezig dat is al heel wat.

Mijn zoon (12) ook een ingrijpend verleden achter de rug. Mede door oudste stiefzus etc etc. En door bio-vader. Maar al met al komt hij er redelijk bovenuit. Al blijft het een moeilijke gevoelige jongen die snel uit zijn doen is. Nu zonder medicatie gaat het ook weer goed op school. En kan het gewone basisonderwijs afmaken.

Met m'n dochtertje gaat het ook beter. Ja wat kunnen wij aan de problemen doen van st(dochters)? Niet veel en hebben er allmaal zeker niet om gevraagd. Hopenlijk komen alle kinderen op hun eigen manier op een goede plek terecht, en gaat het ze goed.

Hiernaast heb je nog het vraagstuk: Hoe gaat stiefvader hier allemaal mee om? Soms lijkt het of hij jaloers wordt op m'n kinderen. En let te veel op ze als hij thuis is. Kinderen met autisme, als je die al jaren bij je hebt gehad vanaf de geboorte, is dat een hele omschakeling naar kinderen zonder autisme. Dat geldt natuurlijk ook andersom. We zijn allemaal door deze dingen door een hel gegaan. Maar hopen dat het beter gaat etc, dat is waar je je samen aan vasthoudt. De gelijke lijn blijven trekken of ze nu wat mankeren of niet. Iedereen houdt zich hier aan de regels en zo moet dat ook. Helemaal in een groot (samengesteld gezin).

Lijkt vaak of m'n man de dingen niet wil of kan begrijpen, vraagt dan de kinderen om bevestiging? Ouders volwassen? Tja volgens mij moet je je niet door kinderen laten leiden etc. Maar wie ben ik? Iedereen is weer anders in opvoeden gewoonten etc. Wij houden veel van lekker gezellig met elkaar op de bank hangen. Samen kletsen filmpje kijken. Mijn man en stiefdochter zitten dan elk apart. Zij achter de eettafel en m'n man achter de pc of op zolder. Het is er zo grof gezegd ingegroeid door het autisme (moeilijk contact hebben) en de problemen die daarbij kwamen.

Soms zie ik veel dingen in zijn karakter van z'n dochters. Hij heeft een gewone baan, maar heel chaotisch, ook qua gedachten en wil veel bevestigd hebben, bij alles wat hij doet. Soms pieker ik daar teveel over en denk dan hij is toch ook niet autistisch? Veel zullen zeggen, nou dat zou best is kunnen als je 2 autische dochters hebt. Of sterke karakter gelijkenissen? Sja, zo zie je, iedereen krijgt wel weer iets op z'n boterham. Nieuwe liefde nieuwe kansen maar wel met de nodige bagage en kinderen erbij. Koppie erboven houden. Veel liefde warmte en sterkte toegewenst aan alle ouders/stiefouders op deze site.

Lieve groetjes Ilse

21.58. Ik herken het

Hallo allemaal, ik wil niet op één bepaald artikel reageren want ik vind in elk wel iets terug. Ik heb nu 3 jaar een relatie met mijn droomman. Wij hebben een prachtrelatie, zo een die wordt omschreven in boekjes.

Het probleem is echter zijn ex, die manipuleert de kinderen en totzelfs na 3 jaar ben ik nog steeds de slechte en moet mijn vriend ze verplichten van tegen mij goeiendag te komen zeggen als ze binnen komen, anders negeren ze mij gewoon. Ook pest zijn ex ons op zaken die helemaal niets met de kids te maken hebben. Ze laat in onze zaak controle uitvoeren op zwartwerk, gaat tegen de politie zeggen dat ik met de wagen rijd terwijl ik geen rijbewijs heb, en zo kan ik nog wel even voortgaan. Telkens als wij iets kopen voor de kinderen, koopt zij er iets groters voor ze, zodat wij voor de kinderen niets goed meer kunnen doen want ze hebben bij hun moeder toch alles beter. Ik weet wel dat ik op mijn tanden moet bijten dat ze het later wel zullen inzien hoe hun moeder is. Maar ze zijn 8 en 6, het duurt nog wel even voor ze het doorhebben en oud genoeg zijn om te reageren. Ondertussen wordt het voor mij alsmaar moeilijker om hun gedrag te dulden.

Fabienne

21.59. Hij wil een toekomst met jou!

Hoi Desiree,

Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt. Het enige wat jij en je vriend kunnen doen is rustig alles te laten passeren, geloof me als je je ertegen gaat verzetten dan gaat dat tegen je werken en zal de ex zelfs de kinderen achterhouden (die macht heeft ze hier in Nederland).

Wij, ik en mijn vriend, houden ons voor ogen dat we hetgeen wat we doen in het belang van de kinderen doen, zelf al zijn ze daar nu nog te klein voor. Ooit gaan de kinderen zelfstandig nadenken en dan gaan ook voor hun alle puzzelstukjes op de plaats vallen.

TIP: Blijf gewoon lekker van de kids houden, dat is iets wat ze je nooit kan afpakken de onvoorwaardelijk liefde die kinderen kunnen geven.

TIP 2: praat met je vriend erover, dat je je niet goed voeld dat hij alleen de kinderen gaat halen, het zijn immers ook JOUW kinderen, ookal heb je ze niet gebaard. En als zij van mening is dat jij het kind ook naar school mag brengen, mag je het ook bij haar aan de voordeur ophalen (dat is toch redelijk of niet?)

VRAAGJE van jou: "hoe kom ik van die trut af?" Lieve Desiree, helaas moet ik jou dezelfde waarheid vertellen die ik ook destijds tehoren kreeg (de waarheid is hard). Destijds toen je een vaste relatie aanging met je vriend, wist je dat er een kind en een ex in het spel waren. Die horen bij het totaalpakket wat je geaccepteerd had bij jouw vriend. Je zult nooit van haar afkomen. Zelf niet met de meest vreselijke dingen, want zij (hoe erg dat t misschien is) is en blijft altijd de biologische moeder.

Probeer er berusting in te krijgen voor je zelf, dan zul je merken dat het leven een heel stuk makkelijker is.

Ik weet dat dit ontzettend moeilijk is.

Daarom wens ik jou en je partner alle liefde toe die gegeven kan worden

Veel liefs Maja

p.s. Dat je haar niet vertrouwt heeft er waarschijnlijk ook mee te maken dat je vriend samen met je ex iets hebben waar jij naar verlangt (misschien wel heel stiekem) ze hebben samen een kindje. En dat zal daarin ook erg meespelen in jouw gedachtenwereld. Maar bekijk het eens zo. Hij houdt van jou en hij ligt het 's avonds naast jou in bed. En hij wil samen met jou een toekomst en niet met haar!

21.60. Waar vind ik de oplossing?

Wat fijn om te lezen dat ik niet alleen sta met mijn verhaal. Ook ik hou van iemand met kinderen. Mijn vriend heeft drie kinderen (j8, m5 en m1,5) en ik heb 1 kind (j2). Sinds een paar maanden wonen wij samen. Zo verliefd als we waren en zo goed als het eerst ging, zo stroef loopt het nu ineens.

Het probleem is dat ik niet precies de vinger kan leggen op het probleem. Is het het samenwonen, zijn het de kinderen, is het zijn ex? Maar alles wat ik op deze site en op de site Stichting Stiefgezinnen lees maakt het allemaal wel een stuk overzichtelijker allemaal.

Want ook ik heb last van zijn ex. Hoewel ik begrijp dat het verschrikkelijk moeilijk moet zijn als je ex een nieuwe vriendin krijgt die ineens voor je kinderen zorgt, wordt ik er wel gek van. In het begin waren er tussen hun twee echt afschuwelijke hysterische ruzies. Omdat hij zijn verhaal kwijt moest, was ik natuurlijk graag een luisterend oor. Maar de verhalen maakte me zo kwaad. En uiteraard kwam ik er ook vaak in voor en het is afschuwelijk als er nare dingen over je gezegd worden via een ander, zodat je niet zelf kunt reageren. En het is ook verschrikkelijk als je geliefde gekwetst wordt door iemand. Het liefst zou je dan willen ingrijpen, maar dat gaat in deze situatie eenvoudigweg niet.

Zijn kinderen zijn lief, maar ze zijn ook beschadigd van alles wat ze hebben meegemaakt. De oudste vertoont al maanden vreemd gedrag. Hij steelt, liegt en is ontzettend onzeker. Zijn middelste is vaak vals en probeert om onder druk dingen voor elkaar te krijgen. Net zoals haar moeder is ze ook hysterisch in haar woedeuitingen. Ik heb het hier erg moeilijk mee. Omdat het mijn kinderen niet zijn, en ze ook alleen de weekenden bij ons zijn, heb ik er geen invloed op. Terwijl ze door dit gedrag toch de weekenden bij ons behoorlijk kunnen verstieren.

Mijn probleem is dat ik iedereen begrijp. Zijn ex met haar vroede en jaloezie, de kinderen met hun probleemgedrag. Maar ik begrijp mijn vriend ook. Hij zit tussen vuren in. Enerzijds krijgt hij de problemen van zijn ex. Anderszijds die van zijn kinderen en dan ook nog een keer die van mij.

Maar ik heb er goed last van. We kunnen er niet over praten, dat loopt altijd uit op ruzie en onbegrip. En in plaats dat we samen sterker worden, zoals ik bij sommigen hier op de site lees, heb ik alleen maar het gevoel dat we juist helemaal uit elkaar drijven door dit alles.

Het gevolg is dat ik me op mijn zoontje richt, wij zijn samen wel sterk. En dat geeft natuurlijk weer problemen richting mijn vriend, die vindt dat ik teveel op mijn eigen kind richt. Terwijl we juist samen 1 gezin met zijn allen zouden moeten zijn.

Kortom een vicieuze cirkel en ik weet momenteel echt niet hoe ik die moet doorbreken.

Saskia

21.61. Voor Marije

Beste Marije,

Mocht je nog in contact willen komen met vrouwen die zelf geen kinderen hebben maar wel een partner met kinderen dan kun je hierop reageren. Ik ben zelf 32 en mijn vriend 42, hij heeft drie puberkinderen. We zijn nu enkele jaren samen en hebben het niet altijd even makkelijk. Jouw kinderwens klinkt me bekend in de oren, dat heb ik ook gehad. Nu niet meer omdat mijn leven al hectisch genoeg ik met hem en zijn drie kinderen.

Ik hoor het wel als je nog contact wil. Groeten,

21.62. Reaktie op Marij

Hoi Marij

Ik (annet 29) heb zojuist deze site ontdekt en dus ook jouw verhaal gelezen. Zeer herkenbaar voor mij. Sinds 9 maanden heb ik een vriend (39) en hij is 15 jaar getrouwd geweest in een relatie van 22 jaar. Hij heeft 2 kinderen, een jongen van 7 en meisje van 12.

Hij ligt nu in scheiding en het is bijna afgerond. We wonen sinds kort samen. We hebben de kinderen om het weekend en elke woensdag slapen ze bij ons. Het klikt enorm met de kinderen. Ze zijn erg gek op mij en ik op hun. Maar moet wel toegeven dat ik het ook best zwaar vind ondanks dat het heel goed gaat. Ik (voormalig feestbeest kroegganger), ben nu stiefmoeder en dat is een grote verandering.

Ik zou het leuk vinden om onze ervaringen uit te wisselen.

Groet J

21.63. Graag contact met Marij

Hoi Marij,

Ik zou graag met je in contact willen komen. Ik ben zelf 34 jaar en vorig jaar getrouwd met Pieter, man van 2 kindjes (4 en 7). Zij zijn eens in de 14 dagen bij ons en ik vind het de laatste tijd steeds moeilijker worden. Ik voel me niet geaccepteerd en hoewel het contact met de kinderen redelijk is voel ik me er constant niet bij horen en ook eenzaam in de relatie worden met mijn man. Het gaat niet goed.

Ik hoop iets van je te horen.

Groet, Marleen

21.64. Reactie aan Janneke

Ik voel precies wat jij voelt, alleen is mijn situatie nog een tikkeltje ingewikkelder. Graag had ik hierover met jou willen praten. Je kan me bereiken op mijn mailadres.

Ik hoop dat ik iets van je hoor, je kan niet geloven hoe gelukkig ik ben als ik eraan denk dat er mss toch iemand op deze wereld mij begrijpt.


21.65. Contact met Marij

Hoi Marij

Je bent niet de enige, en na het lezen van deze site ik ook niet. Ik ben 30 en mijn vriend 49. Hij heeft vier kinderen waarvan de oudste op 16-jarige leeftijd is overleden. De andere drie zijn een meid van 19, een zoon van 18 en een zoon van 15. Samen hebben we een dochter van net 2. We zijn 4 jaar samen. En nog steeds is het soms zwaar en moeilijk. Ik koos voor een man en een dochter en twee zoons die 1x in de twee weken bij ons zouden zijn. Ondertussen wonen ze allemaal hier. Een gezellige drukte, en af en toe zeer zeer frustrerend.

Contact, anytime, wanneer je wilt. Ik zocht ook al tijden naar vrouwen in dezelfde situatie!

Veel groetjes Mijke

21.66. En nu?

Hallo allemaal, sinds anderhalf jaar ben ik de gelukkige vriendin van een fantastische man met 2 schatten van kinderen. Het sprookje leek zo mooi! Ik zelf heb (nog) geen kinderen en ben 30 jaar oud. Ik probeer al vanaf mijn 21e zwanger te worden, maar heb helaas een miskraam gehad destijds. En ze hebben mijn eileiders beschadigd, waardoor ik nu (via een kijkoperatie pasgeleden achtergekomen) weet dat ik niet zwanger kan worden op de natuurlijke manier. Ben net gestart met een IVF behandeling, dus dat wordt duimen.

De ex van mijn vriend heeft ons echt helemaal kapot proberen te maken. De kinderen worden hiervoor ingezet en alle "vrienden" heeft ze bewerkt, de ouders van mijn vriend en zelfs zijn broer/vrouw. Met mij willen ze niets te maken hebben, maar bij haar vieren ze de verjaardagen van de kinderen en ze gaan gezellig met haar en de kinderen uit eten. Zelfs vakanties worden samen doorgebracht. Ik heb een relatie gekregen met mijn vriend toe hij al 3 maanden bij deze vrouw weg was, maar zij kan er niet mee leven en heeft er haar werk van gemaakt ons kapot te maken. De kinderen heeft ze al enkele maanden bij de vader weggehouden, dit was heel zwaar maar we zijn er door gekomen en hebben gewonnen via de rechter! Dit heeft wel anderhalf jaar geduurd en we zijn er bijna op failliet gegaan (60.000 euro advocaatkosten).

Ik ben nu zover dat ik erboven wil staan, zodat zij, maar ook al die mensen die ons hebben laten vallen, mij en mijn partner niet meer kunnen raken. Toch blijven ze ons kwetsen. Het kindje waar ik zo naar verlang mag er van zijn familie en haar niet komen. "Hoe durven wij aan een kindje te denken" is hun redenatie. Ze hebben nog veel meer gedaan om ons uit elkaar te drijven en ik hoop dan ook dat ik reacties krijg zodat ik met mensen hierover kan praten.

Ben soms namelijk heel erg verdrietig en vooral ook boos. Ik weet dat ik het niet moet toelaten maar oh wat is dat moeilijk. Ze krijgen me telkens op de kast. Soms denk ik ook wel dat een man met kinderen van een ander schijnbaar geen toekomst kan hebben en hoe moet dat nu als wij saampjes dadelijk een kindje krijgen. Ik zou steun moeten krijgen omdat ik nu in een zware periode zit (medicijnen en stress en onzekerheid/verdriet). Maar ze doen er gewoon een schepje bovenop.

Ik wil het echt naast me neer leggen en aan ons leven samen gaan denken met een kindje van ons samen. Zal het lukken en laten ze ons dan met rust? Ik hoop het en ondertussen zou ik het heel fijn vinden om te mailen met mensen die mij begrijpen en me advies kunnen geven.

Liefs

21.67. Waar kun je praten?

Wil graag weten of er misschien iets is waar je kan praten over de "problemen" die zich voor kunnen doen in een "stiefgezin". Dat je denkt dat je alles wel min of meer goed doet, maar je toch met situaties gekonfronteerd wordt die je niet verwacht.

Met vriendelijke groet en in afwachting van reacties,

Leontine.

21.68. Liegen

Mijn stiefdochter liegt ook, alles wat je maar kunt bedenken. Ze zoekt negatieve aandacht. Ze wil niet naar mij luisteren terwijl ik en mn vriend altijd voor haar klaar staan. Haar eigen moeder geeft haar niet de aandacht die ze nodig heeft, gebruiken als barbie pop. Dat is t enige. Ze zit op sport maar haar moeder vind t maar niks. Daardoor krijgen wij de schuld van. Ze geeft aan het kind de indruk dat ze van ons nooit wat mag terwijl zij zelf niet wil. Het meisje stookt iedereen tegen elkaar op. Zelfs haar zusje van 2 doet ze pijn.

Ik ben radeloos, ik ben degene die t vaakst bij haar is en wat met haar doe. Maar dat wordt niet gewaardeerd. Hoe moet ik er mee omgaan? Onze dochter begint haar ook al na te doen. Mijn vriend zegt dat ik haar zelf moet straffen als ik denk dat t niet goed is wat ze doet. Maar dat werkt ook niet.

help Grietje

21.69. Probemen met stiefvader

Hallo, ik ben ook een samengesteld gezin. Mijn zoon heeft waarschijnlijk add en hiermee kan mijn huidige partner niet omgaan. Ik zou graag mailen met ouders of msn die dit ook mee maken


21.70. Samengesteld gezin in spe

Hallo, wij worden een samengesteld gezin met 7 kinderen, ben erg benieuwd tegen welke problemen je kunt oplopen.

Op zoek naar tips en ervaringen.

groet,

21.71. Verhaal Marije

Hallo Marije,

Ik heb zo'n soort gelijke relatie. Ook ik heb het er moeilijk mee. Misschien kunnen we daar eens over praten. Mijn e-mail adres is littletweetbird@hotmail.com.

Misschien hoor ik van je.

Vriendelijke groet

21.72. wij zijn dat

Hallo Roxy,

Wij zijn een samengesteld gezin met 7 kinderen en gelukkig gaat het heel erg goed. Bij ons is de sleutel dat we ieder onze eigen kinderen opvoeden en naar bed brengen.We zijn ook ieder financieel verantwoordelijk voor onze biologische bloedjes. Natuurlijk praten we erg veel en proberen we dezelfde regels te stellen maar in principe spreken we onze eigen kinderen aan. Verder proberen we nooit de exen aan/af te vallen.

Wanneer gaat het bij jullie gebeuren? Hoe is de verdeling en zijn de leeftijden van jullie kinderen? Lijkt het de kinderen leuk? Wonen jullie nu al bij elkaar in de buurt? Werken jullie beiden?

jetje


21.73. Ken het probleem

Reactie op Jou wordt niets ontnomen

Riet,

Ken je probleem maar al te goed. Hoe oud is jou ex en wat vind je kind er zelf van?

Mijn ex is 34 en heeft een vriendin van 16 wat ook de reden is geweest van onze scheiding. Nu hebben wij afgesproken dat papa en mama aan ons toe behoren te blijven maar helaas heeft zij een grote kinderwens en spoort MIJN kids aan MAMA te zeggen tegen haar. Zelf heb ik sinds een half jaar een nieuwe vriend maar die noemen ze gewoon bij zijn naam. Ligt er ook een beetje aan hoe je ex ermee omgaat en of ie alles toe staat wat zijn vriendin ermee doet.

Maar 1 ding moet je hem duidelijk laten merken dat is dat jouw kind(eren) maar 1 moeder heeft en dat ben jij. Vergeet dat nooit, ze hebben je zo hard nodig.

sterkte Angelique

21.74. 17?

Welke vader van twee kids wil in godsnaam een "relatie" met iemand van 17. Dan is er wel iets mis hoor. Strafbaar is het niet trouwens. Ik zou daar ook sterk mijn bedenkingen bij hebben... 17.. komt net kijken dat kuiken.

Pien

21.75. Verhaal van een verlaten papa

De vaders worden hier inderdaad vergeten. volgens de statistieken worden meer en meer scheidingen aangevraagd door ... vrouwen! Wat met al die verdwaasde papa's die plots niet meer weten waaruit hun wereld bestaat.

Ik zit midden in de scheidingsprocedure en heb reeds ontdekt dat er wel degelijk een andere man in het spel is (hoewel mijn ex natuurlijk beweerde van niet). Ik heb een zoontje van pas 19 maanden waar ik verzot op ben.

Het gedacht dat mijn zoontje NU AL bij een "nieuwe papa" zit, drijft me gek. Het feit dat die man zonder schaamte mijn ex heeft versierd, zegt inderdaad veel over mijn huwelijk, maar ook veel over die man.

Dit alles in slechts een paar maanden tijd, waar ik nauwelijks de scheiding kan verwerken, moet ik al omgaan met deze situatie.

Ik denk niet dat ik uit jaloersheid spreek maar vooral uit bezorgdheid. Als papa wordt je plots geconfronteerd met het feit dat je je eigen kind niet meer elke dag ziet. Er is een tijd om je kinderen los te laten maar zo jong verwacht geen enkele ouder (man of vrouw). En dan moet je ook nog maar eens razendsnel verwerken en aanvaarden dat er een andere man bij je kind zit.

In mijn verhaal ben ik de dupe. Maar ik gun nieuwe relaties heus een kans na scheiding.

De manier waarop is volgens mij de kern van de zaak.

conclusie: gun uw ex de tijd om alles te verwerken en begin dan pas met nieuwe relaties!

anoniem

21.76. Vraag om advies soortgelijke situatie

Geen idee van wanneer alle bijdrages zijn in deze thread, er staan geen data bij... Maar hopelijk is het forum nog actief.

Ten eerste... wat een verschrikkelijke situaties komen er allemaal voorbij... daar schrik ik wel een beetje van. Maar er zitten ook mooie voorbeelden bij. Hartelijk dank, eenieder, voor het delen van jullie ervaringen.

Ik ben 36, kinderloos, en heb sinds een aantal maanden een relatie met een gescheiden man met een dochtertje van 7. Hij en zijn ex zijn goed uit elkaar gegaan en hebben goede regelingen omtrent hun dochtertje. Zijn ex is ondertussen getrouwd, en met haar nieuwe partner heeft ze een 2e kindje.

De kleine meid kent me nu een al een tijdje als de nieuwe vriendin van papa, en ze heeft hier net gelogeerd. Ze overnacht overigens wel vaker met papa bij vrienden die kinderen hebben. Ze is dol op logeerpartijtjes, helemaal met haar vader erbij.

Ten eerste voel ik me een indringer in haar wereld en in haar 'papa-tijd'. Ten tweede is het ook best een grote impact op mijn eigen leven (zelf geen kinderen). Ten derde vind ik het allemaal reuze spannend en best eng... Maar goed, het was haar eigen keuze om mij te ontmoeten en hier te overnachten. Dat hebben we aan haar zelf overgelaten.

En zo'n 7-jarige purk om je heen is ook best leuk :) Ik wil geen moederrol op me nemen, wel een gedeeltelijke zorgtaak. Opvoedkundige zaken zijn papa's probleem. Uiteraard zijn er regels in mijn huis, waar iedereen zich aan dient te houden. Het loopt vooralsnog goed zo en soepeltjes. De eerste drempel is overwonnen :)

Nu de tweede drempel. Want met de kleine meid komt ook de ex in beeld, in dit geval de biologische moeder. Voor mij gaat het allemaal een beetje snel, en ik moet reuze wennen aan het idee dat er nu een klein meiske deelt uit maakt van mijn leven. Maar nu wil de moeder mij ontmoeten. Omdat haar dochtertje soms bij mij logeert. En wel z.s.m. Ze vindt dat ze er recht op heeft.

Uiteraard snap ik haar positie als moeder zijnde; je wil toch weten met wie jouw kindje allemaal te maken heeft. Anderzijds... haar papa is er altijd bij, en die weet toch ook wel wat goed is voor zijn dochtertje? Kwestie van vertrouwen in de vader...

Ik heb er vooralsnog geen behoefte aan om zijn ex en moeder van zijn dochter te ontmoeten, maar wil haar daar wel in tegemoet komen. Omdat ik ook haar snap namelijk.

Maar voor mij gaat het allemaal eventjes te snel. Dat is ook gecommuniceerd met haar. Ik heb geen 'nee' gezegd, maar 'binnenkort' (over 2-3 weekjes). Maar nu blijft ze dagelijks de vader lastigvallen hierover, en wordt de boel op de spits gedreven. Ook de dochter wordt er nu in betrokken. Dat maakt dat ik me er nog slechter onder voel :/

De vader kan mij niet dwingen, maar ook zijn ex niet tegemoet komen. Dus die staat nu tussen 2 vuren in (dat is zijn gevoel, wat ik ook heel goed begrijp).

Is het zo raar van me dat ik het contact met de moeder nog even wil uitstellen? Het getuigt van weinig respect van haar kant uit om me die ruimte niet te gunnen. Het is erg dwingend. Tenminste, zo komt dat op mij over. En ik krijg hierdoor niet zo'n positief beeld van haar. De ontmoeting zal nu zowieso niet zonder spanningen zijn...

Het voelt aan alsof haar probleem (of die van haar en haar ex?) nu opeens mijn probleem is geworden, en dat zit me ook niet lekker. Want als dat nu al gebeurt, zal dat heus vaker gaan voorkomen...

En nogmaals, ik begrijp haar ook heel erg goed! Maar mezelf dwingen/forceren voelt niet erg lekker... Gezien alle bovenstaande situaties denk ik bij mezelf: oh dear, waar ben ik aan begonnen.... Wat wil ze hiermee bereiken? Wat, als het niet klikt tussen ons, of ze mij niet mag? Ze heeft toch geen zeggenschap over de partnerkeuze van haar ex...? Wat staat er ons dan in godsnaam allemaal te wachten???

Ik weet even niet hoe hiermee om te gaan. Hoe doen anderen dat? Wat is het beste in deze? En moet de ontmoeting met de moeder samen met het kind erbij (want dat wil de moeder graag; ik zie dat zelf nog even niet zitten)? Is dat het beste voor het kind? Of niet....?

Vragen, vragen, vragen...hihi
Alvast mijn dank :)

Henriet Rubriek: mixgezin - Discussie: 280200

21.77. Omgaan me't vriend z'n ex

het is in alle opzichten hard werken en meer geven dan nemen. Respect voor elkaar is dank ik de sleutel, en dingen accepteren zoals ze zijn, waarom niet in overleg? Mijn vriend en ik leerden elkaar kennen nadat hij en z'n ex gescheiden waren. Hij heeft twee kindjes en ik heb zelf drie kinderen. Ik ben weduwe. Wat al een ander uitgangspunt is als dat je allebei gescheiden bent. Ik wil zeker geen moeder van zijn kinderen zijn, maar zorg met de zelfde liefde voor zijn kinderen als voor m'n eigen. Hij zal nooit geen vader voor mijn kinderen kunnen zijn want die hebben al een vader ook al is hij er niet meer!

Feit is wel dat ieder probeert verder te gaan met z'n leven. Ook wij, maar ook z'n ex. Belangrijk is dat de kinderen het goed hebben, maar dat hoeft niet over de rug van de nieuwe vriend of vriendin. Ik hoef mijn Kids niet te delen met een een stiefvader, en snap dat het lastig is als dat wel is maar, ik denk wel dat je ieder respekt moet hebben voor hoe hij of zij de kideren opvoedt en dat werkt twee kanten op. Ik bemoei me niet met de opvoeding maar heb wel zo m'n eigen regels in m'n eigen huis. En ik vind dat z'n ex daar wel respect voor moet hebben. Zij is zelf weggegaan, tot twee maal toe en hij heeft het zeker met haar geprobeerd, maar zij wilde niet verder.

Daar komt wel bij dat ze al's ze de kans krijgt zijn dagen volplant terwijl daar geen overleg over is geweest. Ik vind dat erg lastig omdat wij samen wat proberen op te bouwen en zij daar toch op die manier invloed op heeft, ook ik heb kinderen maar daar heeft zij geen boodschap aan! Wie heeft hier ervaring mee? Ik wil graag een stukje respect voor onze privacy, dus wat hier is is hier en wat daar is is daar! Maar het blijven haar en zijn kinderen dat snap ik maar een stukje respect naar mij toe zou wel fijn zijn.

Marian

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Oproep: Contact gezocht

  1. Een nieuw begin?
  2. Voor Erika
  3. Voor Marjolein (hartluchten)
  4. Ook een groot gezin!
  5. Ons samengesteld gezin
  6. Voor Marije (contact gezocht)
  7. Wel aandacht aan besteden
  8. Na spanningen voorafgaand.... er middenin!
  9. Praten met de ex
  10. Praten met de ex (2)
  11. Praten met ex
  12. Bezorgde mama, stiefmama, echtgenote
  13. Zo veel herkenbaars
  14. Net zo welkom, maar toch..
  15. Zet haar van jullie af
  16. Hoe voorkom ik beschadiging van een kind?
  17. Schade door lief te hebben?
  18. Stiefmoeder zonder kinderen
  19. Stiefmoeder van 2 jongens
  20. Je doet het nooit goed
  21. Na spanningen voorafgaand... er middenin
  22. Altijd ruzies om opvoeding stiefkind en ex
  23. Reactie voor Marije en Janneke
  24. Een nieuw begin?
  25. Eigen kinderwens
  26. Liegen/reageren op Marjolein
  27. Pas op!
  28. Ook een groot gezin
  29. Stelen?
  30. Kinderen zijn niet de dupe van een scheiding, maar worden dat gemaakt.
  31. Moeders maken (breken) kinderen
  32. Zijn kinderen niet de dupe van een scheiding?
  33. En wat dan als...
  34. Co-ouderschap
  35. Vijfde wiel
  36. Stiefmama zonder kids
  37. Nieuwe vriend zonder kids
  38. Waarschuwing
  39. Fijn dat jij er ook zo over spreekt
  40. Bewondering
  41. Aan Janneke
  42. Gezocht: website voor de kinderen
  43. Reactie op marije
  44. Ben dus niet de enige die zo voelt en denkt
  45. Liegen
  46. Liegen
  47. In jou verhaal zie ik het mijne
  48. Site voor kinderen van gescheiden ouders
  49. Ik heb ook een vriend met 2 kinderen
  50. Voor Judith
  51. Inleven
  52. Heel verliefd en juiste keuze gemaakt, maar het blijft moeilijk
  53. Voor Gerdi
  54. Voor Gerdi
  55. Stiefmoeders onbegrepen
  56. Heel herkenbaar
  57. Stiefinderen en jaloezie
  58. Ik herken het
  59. Hij wil een toekomst met jou!
  60. Waar vind ik de oplossing?
  61. Voor Marije
  62. Reaktie op Marij
  63. Graag contact met Marij
  64. Reactie aan Janneke
  65. Contact met Marij
  66. En nu?
  67. Waar kun je praten?
  68. Liegen
  69. Probemen met stiefvader
  70. Samengesteld gezin in spe
  71. Verhaal Marije
  72. wij zijn dat
  73. Ken het probleem
  74. 17?
  75. Verhaal van een verlaten papa
  76. Vraag om advies soortgelijke situatie
  77. Omgaan me\'t vriend z\'n ex

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.