Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

46. Gevraagd: verhalen co-ouderschap

Voor de site www.co-ouders.nl zoek ik co-ouders en stiefouders in co-ouderschap die willen vertellen hoe bij hun het co-ouderschap verloopt. Het is belangrijk om de ervaringen die je hier mee hebt te vermelden. Hiermee kunnen we mensen die in scheiding liggen laten lezen over de verschillende mogelijkheden van samen de kinderen opvoeden. Ook kinderen die in co-ouderschap leven mogen hun verhaal insturen naar .


46.1. Co-ouderschap groeide spontaan!

Eerst was er geen co-ouderschap voor mijn 3 kinderen omdat dat niet kon door het werk van mijn vorige man. Toch sprong hij bij waar mogelijk in mijn huis. Maar toen zijn werksituatie veranderde kon hij de kinderen meer opvangen bij hem. Ik heb mijn kinderen altijd voorgehouden dat ik van mijn man ben gescheiden maar zij niet van hun vader. Daardoor voelen zij zich ook nergens "schuldig" aan wat ik zo vaak hoor bij nadere gezinnen! Zij hebben graag mijn huidige man erbij genomen want ze zien dat ik wer gelukkig ben en noemen hem heel spontaan papa Gill.

De kosten van die extra dagen bij mijn vorige man (zie hieronder hoelang) worden door mij vergoed. Ook eten de kids op school warme maaltijd maar alles is door mij betaald van het alimentatiegeld. De regeling verloopt zeer goed en is nu zodanig dat de kinderen om de 14 dagen vanaf donderdag nà school bij hun papa zijn tot de woensdag daarop (dus een kleine week!). Ik ben zeer blij dat dit kan. Omdat ik nogal "aangedaan" was telkens ik mijn ex zag (ik hield veel van hem en was wat "gedwongen" om hem los te laten doordat hij een zware depressie had en alleen wilde verder leven!) zorgen we ervoor dat hij de kids op school afhaalt en hun koffertjes oppikt die ik bij de grootmoeder afzette. Zo vermijden we onnodige spanningen.

Woensdagochtend vangt papa Gill de kids dan weer op hier bij ons thuis voordat de school aanvangt. Alle afspraken verlopen over e-mail en we houden ons er ook aan (tenzij er overmacht is door ziekte of zo). Andere afspraken ivm de kids bespreekt mijn Gill met mijn vorige man in het cafetaria van een aangename sportclub, dus neutraal gebied.

Mijn vorige man is zeer blij met deze regelingen en heeft zijn dank aan mij daarvoor overgemaakt, want als het van de wet afhing zag hij ze enkel maar van zaterdag 11 uur tot zondag 17 uur en dat maar één keer om de 14 dagen. Ik geloof dat regelingen er zijn om soms op terug te vallen als er moeizaam contact is. Maar ik weet dat als een vader zijn kinderen niet genoeg ziet groeien en hij niet genoeg hen kan knuffelen iedereen daaronder lijdt, ook u en ik! Want gelukkige mensen maken een fijne samenleving.

Bovendien is het zo dat mijn Gill ook twee kinderen heeft van ongeveer dezelfde leeftijd. Wij hebben met hun moeder de fantastische afspraak kunnen maken om de 5 kindjes samen naar school te laten gaan (lager onderwijs!). Wij zijn soms erg vijandig geweest naar elkaar maar durfden daarover te spreken want eigenlijk vinden we elkaar objectief gezien wel fijn. Nu is het zo dat haar kinderen, niet alleen bij ons ook telkens een kleine week logeren (dus dan hebben we ook 5 kindjes hier), maar dat ook mijn kinderen bij haar eens gaan slapen want de kinderen zitten samen in de klas en zijn echte vrienden en lieve zusjes en broertjes voor elkaar. Fijn toch?

En hun moeder en ik zorgen er dan weer voor dat wij elkaar eens alleen treffen zonder al die drukte. Zo gaan wij samen om de 14 dagen eveneens naar de sportclub om er iets te eten en te drinken op de middag. De uren vliegen voorbij en we praten ernstig over alles en nog wat, en lachen ook wat af om al die gekke oudertoestanden en dat geklungel van de meeste gescheiden mensen want wij vinden slechte verstandhoudingen zo triestig voor iedereen...

Groetjes van Merel die elk kind zijn beide ouders gunt.

46.2. Stiefouderschap in co-ouderschapstijd

Als stiefouder in mijn eigen gezinssituatie ben ik erg gelukkig en tevreden. Mijn stiefkind is inmiddels 11 jaar, en ik ben getrouwd met mijn partner 4 jaar geleden. Wij hebben inmiddels samen een dochter van 3 jaar en een nog een dochter van 4 maanden.

Nino, mijn stiefkind heb ik leren kennen toen hij net 2 jaar werd. Mijn partner had toen al co-ouderschap met zijn exvrouw. Van begin af aan hebben zij een goede verhouding naar elkaar toe. Toen Nino nog niet naar school ging, kwam hij woensdagavond vanaf 18:00 uur bij ons tot en met zondagavond. Toen hij naar school ging werd het woensdagmiddag na schooltijd tot en met maandagochtend als wij hem weer naar school brengen.

Inmiddels zit hij in groep 8 en gaat dat nog steeds zo. Uiteraard werkt mijn partner 5 dagen. Ik ben gelijk nadat Nino in groep 1 zat de donderdagochtenden en vrijdagochtenden gaan werken zodat ik de middagen vrij kon houden voor Nino. Mijn partner nam de woensdagmiddagen vrij. Uiteraard om de week. 5 dagen bij ons en 9 dagen bij zijn moeder. Mijn partner en ik zitten altijd op 1 lijn. en dat is cruciaal in deze situatie in een relatie.

In het begin heb ik mijn positie moeten afdwingen bij de moeder van Nino. Ik ben al vrij snel in de zorg voor Nino gerold. Mannen zorgen immers anders voor kinderen dan vrouwen. Ik zorgde zo goed als ik dat kon voor Nino als hij bij ons was. Dat was ook mijn verantwoordelijkheid, vond ik. En ik heb het met alle plezier en liefde gedaan. en dat doe ik nog steeds. Zijn moeder heeft mij van begin af aan met argusogen bekeken. Toen ze merkte en zag hoe ik met Nino omging, werd ze jaloers, althans dat zei ze ook tegen mijn partner, en als ze aanwezig was, dan voelde ik dat ook. dat was niet prettig.

Aan de andere kant accepteerde ze mij wel, ze moest wel, omdat mijn partner voor mij had gekozen. En ze vertrouwde op hem dat hij mij Nino toevertrouwde. Ik vond het belangrijk betrokken te blijven bij het welzijn van Nino, ook hoe hij het op school deed. bijvoorbeeld als hij gepest werd, wilde ik weten door wie en hoe dat kwam. Dus werd ik overblijfmoeder om zijn wereld te ontdekken waarin hij zich bevond. En zo kon ik ook de kinderen ontmoeten die hem pestten. En met Nino erover praten thuis. Dat vond ik enorm leerzaam en prettig, het gevoel van betrokkenheid deed Nino ook immens goed, en uiteindelijk onze relatie met elkaar. We waren een groot gezin.

Het ging heel goed dat wij zelfs, samen met zijn moeder, bij haar kerstavond hebben gevierd. Dat was een mijlpaal in ons gezamenlijke co-ouderschapsperiode. Let wel, de spanning was altijd aanwezig, de spanning van zijn moeder en van ons naar elkaar toe. Maar het was meer de spanning jegens zijn moeder, zij gaf ons altijd het gevoel dat ze onzeker was in deze situatie. Dus waren wij ook heel voorzichtig met haar. Maar het gegeven dat wij elkaar accepteerden zoals wij op dat moment de zorg voor Nino namen, dat was heel prettig. toen werd mijn eerste dochtertje geboren.

Geleidelijk aan veranderde de houding van zijn moeder naar mij toe. Het leek wel of zij nog onzeker werd in haar houding. Mijn partner en ik hadden immers een kind erbij, van ons samen. Nino had een zusje erbij gekregen. Wat zij had willen hebben, was er niet, zij wilde ook een gelukkig gezinnetje voor Nino, maar dat was er niet. Geleidelijk aan werd ze een beetje vijandig naar mij toe. Het begon met sportles van Nino, als wij Nino naar huis brachten, dan zei ze niet eens gedag tegen mij. Dan zei ze tegen mijn partner waarom ik altijd bij de lessen moest zijn.

En toen begonnen de slechte tijden. Plotseling haalde ze Nino van de sportles af zonder met ons te overleggen. Wij gingen verhaal halen bij haar. Die avond schoot ik uit mijn sloffen, omdat ik het zo respectloos van haar vond om ons op deze manier te behandelen, na al die jaren (we waren inmiddels al 7 jaar verder, 7 jaar van goede verstandhouding). Ik heb haar beticht alleen maar in haar belang Nino op te voeden, en totaal niet in het belang van Nino, zoals ze dat altijd beweert. Toen werden wij de deur uitgewezen, ze dreigde mijn partner nog met naar de rechter te stappen.

Die avond was het einde oefening wat mijn deelname aan co-ouderschap betrof. Gelijk heb ik een brief geschreven en mijn excuses aangeboden. Die brief heb ik de volgende dag op de post gedaan. 2 dagen later kwam ik zijn moeder nog tegen bij een gelegenheid en bood mijn excuses aan waar haar zus bij stond. En heb haar de brief, althans een kopie ervan, in handen gedrukt. Ik heb tot op heden nooit van haar een reactie vernomen op die brief.

Inmiddels zijn wij dus 2 jaar verder, en die ene avond heeft heel veel veranderd in de omgang met mijn partner. Ik heb mijzelf dus ver op de achtergrond gezet qua actief zijn op school en besprekingen die mijn partner met zijn exvrouw heeft. Ik ben wel actief met Nino als hij bij ons is. En mijn partner overlegt alles met mij als het om Nino gaat. Hij luistert naar mijn bevindingen en als hij daarmee eens is, dan handelt hij er ook naar. Ik ben hem daar zo dankbaar voor dat wij het samen doen.

Ondanks alle slechte tijden heb ik ook goede tijden gekend, en die ken ik nog steeds. Ik ben ondanks alles zijn moeder dankbaar dat zij Nino heeft gebaard, en dat ik Nino heb mogen leren kennen. En ik ben erg trots op het feit dat zij samen met mijn partner Nino op deze manier samen opvoeden. Ik wou dat ik de klok kon terugdraaien om de aanvaring toendertijd ongedaan te maken, maar misschien was de bom wel een keer gebarsten zonder dat die aanvaring was geweest. In ieder geval geniet ik enorm van deze samenstelling en had ik het niet willen missen, ondanks de slechte tijden. Ik hou heel veel van mijn stiefkind, Nino. en hij, dat weet ik zeker door zijn gedrag naar mij toe, houdt ook veel van mij...!

Thea

46.3. Stiefouderschap in co-ouderschapstijd

Beste Thea, ik vind je verhaal heel herkenbaar. Ik heb zelf ook een prima band met mijn stiefzoon (8 jaar) en een zeer moeizame relatie met de moeder. In mijn situatie zijn de moeder en mijn man vlak na de geboorte van mijn stiefzoon gescheiden, hetgeen heel veel emoties (terecht en begrijpelijk) bij moeder teweeg heeft gebracht maar haar ook een excuus geeft om eindeloos in de negativiteit te blijven hangen.

Mijn man en ik hebben inmiddels zelf ook twee kinderen en zijn onlangs getrouwd. Moeder is erg jaloers, nu voornamelijk nog op de band die ik met haar zoon heb. Ze probeert mij te ontkennen, negeren, onzichtbaar te maken, hetgeen bij mij een neiging naar boven brengt om een tegenbeweging te maken (jij kunt het ontkennen, maar ik BEN er wel)Ik heb veel last van deze emoties en zou graag eens met iemand in kontakt komen (in eerste instantie schriftelijk) die het herkent.

Daarom dus mijn reactie.
Groetjes Ilse

46.4. Tegenstander van co-ouderschap

7 jaar geleden ben ik gescheiden van de vader van onze 2 dochters. Ze waren toen 9 en 7 jaar. We zijn toen meteen in een co-ouderschap gegaan. Van zondag tot zondag bij mij en die week daarna bij hem.

Dat ging allemaal heel goed totdat ze in de pubertijd kwamen. Ze wilden allebei op een gegeven ogenblik bij mij wonen en om het weekend bij hun vader. Hun vader wilde geen weekendvader zijn zodat mijn oudste dochter al bijna 2 jaar haar vader niet meer heeft gezien.

Mijn jongste dochter ging na 2 maanden haar vader toch erg missen en is met hem gaan praten om toch om het weekend naar hem toe te mogen. Nog steeds wilde hij geen weekenvader zijn dus toen heb ik gezegd: dan moet je maar bij papa gaan wonen, want hier ben je wel om het weekend welkom. Zo gezegd zo gedaan. Maar ze is hier nog 3x een weekend geweest en daarna kreeg ik een sms dat ze niet meer kwam.

Ik heb nu al een half jaar mijn dochter niet meer gezien en ondanks al mijn telefoontjes, brieven, emailberichtjes, hyvesberichtjes laat ze niets meer van zich horen en hoor ik van anderen dat ze me haat.

Co-ouderschap gaat goed zolang de kinderen klein zijn maar als ze ouder worden hebben ze behoefte aan 1 huis en 1 soort regels en vriendjes en uitstapjes op 1 plaats.

Marga

46.5. Voor Ilse

Hoi, ik herken dit ook, maar zoals Ilse ook al zegt ook ik zoek iemand met wie ik hierover kan praten cq schrijven. Het co-ouderschap van mijn man is vlak voor ons trouwen door zijn ex stop gezet, we hebben de kinderen nu alleen nog in de weekenden, we zijn al bezig met de advocaat.

Het is heel moeilijk en we moeten erdoorheen maar makkelijk? Nee, echt niet. Laatst zag ik de exvrouw van mijn man en ik had zo de neiging om haar eens even flink de waarheid te zeggen, maar heb me ingehouden want juist dan heeft ze wat ze wil. Hoop dat er iemand is met wie ik hierover kan schrijven, gewoon ervaringen en misschien tips delen.

groetjes Robin

46.6. Erg tevreden

Ons co-ouderschap is met heel veel strubbelingen van start gegaan, mijn ex was nog erg boos dat ik bij hem weggegaan was. Gelukkig waren we allebei erg standvastig in het idee dat de kinderen door beide ouders opgevoed moesten worden. Onze kinderen waren 3 en 5 toen we uit elkaar gingen, nu zijn ze 12 en 14.

Je moet echt met je kinderen mee veranderen. Onze kinderen willen nu langer bij de ene of andere ouder blijven en dus zijn we nu in overleg om de periodes te verlengen van 1 naar 2-4 weken. Het is fijn om te weten dat onze kinderen net zo graag bij de ene als de andere ouder zijn.

Ik had het nooit gedacht, maar het co-ouderschap is ook goed geweest om de verhoudingen met mijn ex weer enigszins te normaliseren. Ook voor mijn eigen privéleven heeft het co-ouderschap veel voordelen gehad, ik heb altijd 32 uur kunnen werken, waardoor ik nu een goede baan heb, ik heb tijd voor mezelf gehad om een leven opnieuw op te bouwen en een nieuwe partner te vinden. Tot op heden heb ik er beslist geen spijt van gehad.

Wat ik het allermoeilijkste aan een co-ouderschap vond in de eerste jaren, was dat ik mijn kinderen de helft van de tijd moest missen. Maar daar ben ik inmiddels wel aan gewend geraakt en naarmate ze ouder worden, bellen ze vaker of komen even langs in de weken dat ze bij hun vader zijn.

Het allerleukste aan mijn situatie vind ik ons samengestelde gezin (mijn huidige man heeft ook kinderen uit zijn vorige huwelijk), wat soms wel wat nieuwe problemen brengt maar ook zoveel leuke momenten en een paar extra kinderen ;)

Nicks

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Gevraagd: verhalen co-ouderschap

  1. Co-ouderschap groeide spontaan!
  2. Stiefouderschap in co-ouderschapstijd
  3. Stiefouderschap in co-ouderschapstijd
  4. Tegenstander van co-ouderschap
  5. Voor Ilse
  6. Erg tevreden
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.