Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

45. Mijn oneigen gezin

Ik heb al eens eerder een stukje geschreven en heb heel veel gehad aan de reakties van anderen erop. Mijn naam is Marina en ben getrouwd met een man met drie kinderen. Zelf heb ik er twee. Zijn kinderen zijn gemiddeld drie dagen per week bij ons.

Zo langzamerhand krijgen we het gevoel dat mijn man's ex dingen via de kinderen speelt, en nu wil ze een aantal gesprekken met mijn man samen met maatschappelijk werk. We staan hier allebei wel voor open, maar ook allebei vinden we dat ik er dan ook bij moet zijn. Ten slotte horen zijn kinderen nu ook bij mijn gezin en beslissen we dingen samen omdat we ook met mijn twee kinderen te maken hebben, en alles zo gelijk mogelijk proberen te doen.

Nu is het probleem dat zij dit niet wil, en zelfs door het maatschappelijk werk is het ons afgeraden om mij hierbij aanwezig te laten zijn, omdat ik geen "ouder" ben. Maar ik mag dan de biologische ouder wel niet zijn, maar ook ik zorg voor de kinderen, en horen ze ook bij mijn gezin.Dat schijnen ze allemaal te vergeten! Elke week komen ze bij ons en dan sta ik voor ze klaar, zorg dat ze op school komen, dat ze een beetje lekker in hun vel zitten binnen ons gezin, enz. Heb ik dan totaal geen rechten? Ik weet het zo langzamerhand ook niet meer. Het lijkt wel dat je voor de buitenwereld als stiefouder niet bestaat.

Het is ook zo moeilijk om dan te beslissen wat je moet doen. Voor het belang van de kinderen wil je graag een goed overleg, maar wij willen dit samen. Bij mijn ex kan dit wel dus er moet toch ergens een weg zijn zou je zo denken, of moet ik toch maar toegeven aan haar eisen. Het blijft moeilijk.

Marina

45.1. Aan marina

Ik herken wel een heleboel in je verhaal maar ik kan je niet helpen.

Als er een bespreking is, mag ik er ook nooit bij zijn. Ik vind het net zo vervelend als jij. Mijn man wil eigenlijk niets meer met haar te maken hebben, maar ze is natuurlijk wel de moeder.

We blijven steeds in hetzelfde kringetje rondgaan.

Maar de bespreking via email doe ik wel!!! Dat weet ze niet omdat ik gewoon mijn mans naam intyp na de groeten. Want ik weet zelf ook wel een heleboel antwoorden en als ik het kan regelen scheelt het voor mijn man weer een slapeloze nacht en hoofdpijn.

Succes! Monique

45.2. Gewoon doen

Hoi Marina

Wij hebben met diverse instantie's en scholen te maken. En ben van begin af aan gewoon mee gegaan naar ouderavonden. Heb dat niet eens gemeld. Ook bij instantie's ben ik gewoon degene die belt als we iets moeten weten. Regel net zo goed dingen.

Zou zeggen gewoon doen. Als jij voor de kinderen mag zorgen doorde week. Mag jij ook je verhaal kwijt en weten hoe het gaat.

En ik denk dat juist dat maatschappelijk werk goed is om mee te gaan. Wat je daar waarschijnlijk krijgt is ouderschapsreorganisatie. Je leert dan dat je ieder een eigen leven hebt. En hoe je dat kan inpassen naar de kinderen toe. Kortom op een normale manier met elkaar omgaan. En als dat het is. Hoor jij daar zeker bij. Zou dat gewoon heel duidelijk maken. Dat je je als stiefouder buitengesloten voelt. En de situatie uitleggen. Ook naar jouw moeten ze luisteren. Je vormt nu gewoon een gezin met je man en kinderen. Vind het juist goed dat je je erbij betrokken voelt.

Zou zelf nog eens bellen naar maatschappelijk werk en het uitleggen en vooral hoe jij je voelt. sterkte.

Sabine

45.3. Marina (2)

Hoi Marina,

Van begin af aan ben ik altijd naar de ouderavonden geweest. Dit weekend zijn we voor de oudste bij verschillende scholen gaan kijken omdat hij nu in groep 8 zit. Ik heb allebei de kinderen geholpen met hun spreekbeurt en werkstuk. Ik doe dat altijd graag.

De besprekingen aangaande de scheiding gaan inderdaad altijd zonder mijn. Alleen naar de advocaat ga ik mee. Ik begrijp wel wat je bedoelt maar ik krijg alleen maar hoofdpijn van haar verwijten als het er op aan komt. Dus zo erg sta ik niet te springen om erbij te zijn. Mijn man wil ook niet, hij komt altijd als een dweil terug. Gelukkig is er dan eindelijk na jaren een einde in zicht (hopen wij).

Veel liefs, Moni

45.4. Dan wel geen kern-gezin maar wel een gezin!

Wat lekker om reakties te krijgen van jullie, het scheelt al de helft wanneer je weet dat je niet de enige bent die dezelfde problemen tegen komt. Al met al zijn wij tot de conclusie gekomen om dingen toch samen te blijven doen. Dit om ook de kinderen te laten voelen dat ook wij samen weer een gezin vormen. Dan wel geen kern-gezin maar wel een gezin!

Toch is het frapant dat, terwijl er steeds meer samengestelde gezinnen komen, de stiefouder nog steeds moet vechten voor zijn/haar rechten, terwijl we die wel degelijk hebben. Wij komen echter niet verder met het maatschappelijk werk, dus houden we daar mee op en moeten we een andere manier zien te vinden.

Toch vind ik het belangrijk dat de maatschappij zich eens wat anders op gaat stellen ten opzichte van de stiefouder. Ik ben in elk geval blij met jullie reakties en het heeft me heel erg goed gedaan.

Liefs Marina

45.5. Jonge Stiefmoeder

Fijn om te lezen dat meer mensen in een soortgelijke situatie zitten als ik. Ik ben een jonge stiefmoeder sinds ongeveer 1 1/2 jaar. De kleine van bijna 2 jaar komt 1 weekend in de twee weken bij ons en tot voor kort hadden we het altijd heel erg gezellig. Maar nu merk ik dat die kleine heel sterk naar zijn vader trekt en van mij eigenlijk niet zoveel meer wil weten. Ook is hij de laatste tijd heel erg jaloers wanneer ik alleen al met zijn pappa aan het kletsen ben. Ik heb hier ontzettend veel moeite mee en ben op dat moment ook niet meer te genieten. Ik vind het gewoon zo jammer dat hij weinig van mij wil weten terwijl ik zo mijn best doe om het zo leuk en gezellig mogelijk voor de kleine te maken.

Wanneer dat gebeurt trek ik mij helemaal terug en ga iets voor mezelf doen. Alleen voel ik mij op dat moment een beetje" Remy alleen op de wereld". Ik voel me op dat moment te veel en niet op mijn gemak. Ik heb dan het gevoel dat ik net zo goed naar naar huis kan gaan (mijn vriend en ik wonen niet samen). Mijn vriend merkt wel aan me dat ik ineens niet lekker in mijn vel zit en ik heb hem wel een keer verteld wat mijn dwars zit. Zijn reactie daarop is dat zijn zoontje wel gek op mij is en dat ik niet zo gek moet doen.

Nu gaan wij met z'n drieen 2 weken op vakantie. Ik zie er heel erg tegen op, ik ben bang dat ik me alleen maar ellendig ga voelen. Ik weet zeker dat als de kleine meer naar mij toe zou trekken dat het vervelende gevoel weg zou zijn, maarja zoiets kan je natuurlijk niet afdwingen.

Heeft iemand dit misschien ook meegemaakt, of kan iemand mij advies geven?

Groetjes Desiree

45.6. Ook samengesteld

Hoi,

Ook ik behoor tot het samengestelde gezin. Ons gezin ziet er als volgt uit: Rob (30), Wilma (31), Mandy (10), Mandy (8), Cyana (7), Roy (4) en Britt (5 maanden). Ja, dat er twee keer Mandy staat dat klopt helemaal. Hoe het precies in elkaar zit kan je op onze http://members.home.nl/rob.valkenburg homepage lezen.

Naast onze homepage, breng ik de dag veel door op internet. Zo ben ik actief op een ander forum: www.1ouder.nl. Daar ben ik moderator van "Samengesteld gezin" en van "Alimentatie".

Tot zover onze bijdrage. Wens iedereen veel succes.
Groetjes, Rob

45.7. Erbij zijn

Hallo Marina,

Ik herken veel van wat je schrijft. Ik heb steeds gesteld dat ik erbij wil zijn. Mijn man wil dat ook omdat hij het idee heeft dat de hulpverlening de zielige verhalen van zijn ex voor waar aanneemt. Hij kan daar niet goed tegenop. Daarbij komt dat ik net als jij vind dat ik deel van mijn gezin ben, het gezin waar zijn kinderen in komen. Ik kan dus niet daarbij aan de kant geschoven worden vind ik. Het blijft een moeilijk gedoe,

Sanne

45.8. Stiefmoeder

Hoi Desirée,

Ik ben zo'n twee jaar stiefmoeder van twee meisjes(van 5 en 2,5 jaar). Ik herken wel wat je mee maakt. De jongste trekt heel erg naar haar vader. Terwijl ik haar al vanaf heel jong ken. Ik denk dat dit met haar leeftijd te maken heeft. Ik heb zo'n weekend heel veel steun aan de oudste, zij trekt heel erg naar mij toe. Gek genoeg was dit juist niet wat we hadden verwacht.

Ik deed in het begin ontzettend mijn best om een band met ze te krijgen, nu ben ik gewoon lekker mezelf. Alles gaat nu veel beter. De oudste zegt soms vol trots dat ik ook een soort moeder voor haar ben. Ze was laatst een beetje nijdig omdat ze me geen mama mocht noemen. Dat lijkt me toch een beetje te verwarrend. Mijn vriend en ik zouden het wel leuk vinden om een naam daarvoor te geven. Heeft iemand daar een idee voor?

Groetjes Jerta

45.9. Niks forceren

Desirée,

Een advies: relativeren! Zelf heeft ons dochtertje van toen 2 jaar een periode doorgemaakt dat ze alleen van papa wilde weten, en mij een beetje 'aan de kant schoof'. En dat was toen in een normale gezinssituatie. Ik wil maar zeggen: blijf jezelf, kinderen voelen zich het best bij volwassenen die niks forceren, want dat voelen ze heel goed aan.

45.10. Stiefmoedertje, soms best moeilijk

Hallo lieve mensen,

Wat fijn om veel herkenbare stukjes te lezen. Bijv van Desiré die het soms ook moeilijk vindt om stiefmoeder te zijn. Ik ben zelf sinds 3 jaar stiefmoeder, raar woord toch wel, van de dochter van mijn vriend uit zijn eerste huwlijk. Eingelijk in deeltijd want ze, 6 jaar, is om het weekend en om de woensdag bij ons. Ook de vakanties worden gedeeld. Het is een heerlijk mensje maar wel erg aanwezig als zij er is.

Vaak zit ik zeer dubbel erin met mijn gevoel. Ik weet dat ze pas 6 is en veel aandacht nodig heeft. Maar soms voel ik het ook op een inbreuk op ons leventje hier, als het weekend of de vakantie weer in het teken van haar staat. Misschien komt het ook wel omdat ik altijd heel hard riep dat ik geen gescheiden man wilde die al een kind had. Maar hij is helemaal mijn vriend en dus worstel ik zo nu en dan met mijn gevoel terwijl ik mezelf er dan ook weer om haat.

Nu ben ik zwanger van mijn eerste kindje, ons eerste kindje en denk soms helemaal van: laat haar ook eens alleen spelen en zit elkaar niet zo op de lip. Dan is het de hele dag, papa, papa en nog eens papa. Ik ben dan gewoon een soort van jaloers en vind dat zelf weer heel dom van mezelf. Jeetje. Ik mis het ons dan heel erg.

Ik kan er gelukkig erg goed met mijn vriend over praten maar mis herkenning van "soortgenoten"". Soms wil ik er veel over praten omdat dat relativeert. Ik stop wel nu, anders wodrt het zo'n epistel.

De groetjes van wel een lief stiefmoedertje
Ilone

45.11. marina

Hoi,

Ik ben ook een samengevoegd gezin van 6 kinderen waarvan er 3 stief zijn. Die 3 kinderen stonden onder de kinderbescherming (ots). Ik ben vanaf het begin me er meteen mee gaan bemoeien, en ben bij alle gesprekken en rechtzittingen geweest. Heb zelfs met de rechter gesproken over de kinderen. Ik heb scholen geregeld, noem maar op. Ben erg veel bij de kinderen betrokken geweest. Ik heb ze dag en nacht in huis en verzorgde ze elke dag. Dus ik had wel degelijk met hun leven te maken.

Ook zijn ex wilde niet dat ik er bij was. Je moet gewoon voet bij stuk houden en ook je partner moet aangeven dat hij wil praten over de kinderen waar jij bij bent, omdat voor een groot deel toch de opvoeding bij jou ligt. Wil ze niet meewerken, zoek dan zelf hulp bij instanties om zo goede zorg voor de problemen van de kinderen te krijgen (er zijn er genoeg). Geef vooral niet op en laat je niks wijs maken door zijn ex.

Ik zelf leef nu 10 jaar samen met ze, en we hebben er ook nog 2 van ons samen gekregen. Dus een gezellig groot gezin van 6 kinderen: twee jongens van 15 en 14, dan meisje 11, mijn dochter is 12, en de twee van ons samen zijn een jongen van 2 en meisje van 1 jaar. We hebben het heel gezellig en fijn samen ondanks er nu drie lopen te puberen.

Wat heel belangrijk is dat jij en je partner heel sterk samen staan tegenover de kinderen, en alles eromheen. Liefde overwint alles!

Dus Marina, geef niet op: samen sta je heel sterk! Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Veel sterkte in de toekomst met je gezin.

groetjes Saskia

45.12. Geen mama maar???

Mijn stiefzoon vertelde mij ook eens dat ik eigenlijk ook wel zijn mama was. Van binnnen voelde ik mij onzettend trots maar heb hem wel uitgelegd dat je echte mama degene is bij wie je in de buik groeit. Maar omdat ik ook soms voor hem zorg ben ik nu zijn "nep" mama en zo hebben wij dit dilema opgelost en hij noemt me gewoon bij mijn naam.

Esther

45.13. Stiefvader

Hallo,

Ik ben een stiefvader van een gezin waar nog twee kinderen van 16 en 8 jaar thuis zijn verder hebben wij nog een jongen van 18 buitenshuis die wel op bezoek komt en ikzelf heb nog twee kinderen van 19 en 21 jaar. Ik en mijn vrouw zijn heel duidelijk naar de kinderen toe vanaf het begin van onze relatie en op de normale ups en dows na loopt alles prima.

Maar als ik om me heen kijk en luister dan worden stiefvaders alleen maar negatief afgeschilderd en verder niets. Dit vind ik zeer jammer want mijn stiefkinderen lopen met mij 'weg', nog meer dan mijn eigen kinderen.

Alleen wat mij niet duidelijk is wat zijn nou de rechten van een stiefouder en waar kan ik die vinden, dit alleen in geval dat mijn echtgenote wat gebeurt en dan de vader van de stiefkinderen om de hoek komen kijken.

Michel

45.14. Re. stiefvader

Hallo Michel,

Mijn kinderen zijn ook helemaal dol op hun "stief"-vader, ze zien hem helemaal als hun papa (zeker de jongste van 6, die haar biologische vader nauwelijks heeft meegemaakt, maar de andere drie zijn net zo dol op hem). Mijn man heeft natuurlijk het grote voordeel dat hij veel tijd met ze kan doorbrengen terwijl de gemiddelde stiefvader toch de handicap van het traditionele rollenpatroon heeft ('s morgens vroeg weg en thuis voor het eten als de kinders bijna naar bed moeten, hoe moet je dan een band opbouwen???).

Voor wat betreft de rechten van een stiefouder heb ik weinig goed nieuws voor je. Als er niets is geregeld is de kans dat de kinderen aan jou worden toegewezen nihil. Wij hebben in ieder geval een testament gemaakt waarin ik bepaal dat ik wil dat de kinderen bij mijn man blijven als er met mij iets zou gebeuren. Op dit moment zijn we heel druk bezig met een procedure waarbij het ouderlijk gezag aan mij alleen moet worden toegewezen; maar dat gaat echt niet zomaar, dan moet er echt heel veel gebeurd zijn, als dat geregeld is kan het gedeelde gezag met mijn echtgenoot of een stiefouderadoptie worden aangevraagd; zou dat allemaal geregeld zijn is natuurlijk alles veel safer. Maar mijn kinderen hebben, ieder om hun eigen redenen, al bijna twee jaar geen contact met hun biologische vader, en van zijn kant komt eveneens geen enkele blijk van belangstelling. In een geval dat dit volkomen anders is, tja, daar heb ik geen idee van; maar ik vrees dat de kaarten dan het gunstigst liggen voor de biologische ouders.

Klinkt allemaal wat zwaar op de hand he? Het belangrijkste is toch dat jullie allemaal genieten van het leven dat je nu leidt en als je e.e.a. intussen goed probeerd te regelen is dat geruste idee natuurlijk mooi meegenomen.

groetjes, Hans en Vonne

45.15. Moeilijk

Ik herken ook veel in je verhaal, ik heb zelf 2 kids en 1 stiefkind. Ze komt halve weken bij ons, en mijn kinderen volledig. Mijn kids zijn heel erg wijs met de stiefvader, maar dat heb ik dus jammer genoeg niet met mijn stiefkind, ze moet mij niet. Als ik mij in haar moet verplaatsen, begrijp ik het ook wel. Ze heeft haar vader jaren alleen gehad, en dan komen wij op de proppen. En dan niet te vergeten die moeder van haar, die heeft in die 10 jaar dat ze het kind kreeg nu al 7 stiefvaders gehad, om de 8 maanden zijn haar vlinders weer motvlinders en vertrekt ze weer naar een ander en ze moet om de haverklap naar iemand toe te logeren als ze dat weekend niet bij ons is, want dan kan haar mams weer op zoek. Dan is het ook niet vreemd dat zo'n kind haar vader kompleet voor zich wil winnen.

Maar ja, ik ben er ook en ik heb geen zin in haar grote mond enz. Ze heeft naar mij te luisteren en daardoor ligt het tussen mijn vriend en mij niet altijd lekker. Soms hoop ik dat ze volledig naar haar mams gaat, dan krijgen wij rust.

Mattie

45.16. Ik snap je

Hai Marina,

Reageer even op jouw stukje en snap je heel goed. Ook al ben ik nog maar heel kort 'stiefmoeder' (wij zijn juni vorig jaar getrouwd nl). Ik kan je -voorlopig- niet helpen. Hoop dat misschien over een tijdje wel te kunnen doen. Ik heb het initiatief genomen, met goedbevinden van mijn man, een tweede gesprek aan te gaan bij een hele goede psychologe.

Naar mijn gevoel is er momenteel iets heel erg tussen mijn man, van wie ik zielsveel houd en op wie ik stapelgek ben, komen te staan: zijn ex die het naar mijn inziens niet kan accepteren dat bepaalde dingen, nu wij getrouwd zijn (en mijn man en zij al 11! jaar geleden gescheiden zijn en zij 10 jaar geleden opnieuw is getrouwd en zij inmiddels samen een kindje hebben, buiten de twee kinderen van mijn man en zijn exvrouw, van 14 en 17 jaar), er nu wat anders uitzien.

Voorheen, de afgelopen 2 jaar ging het 'on speaking terms' vrij goed tussen het contact tussen mijn man en zijn ex en tussen mij. De kids komen zoals al die jaren ervoor om de week een weekend bij hun vader (nu dan bij ons, in ons huis) en tussendoor drinken ze van school uit regelmatig een kop thee bij ons, maken even wat huiswerk.

Ik heb die 2 kids vrijwel volledig in m'n hart gesloten en als ze er zijn vind ik het heerlijk om het extra gezellig te maken (mooi gedekte tafel, extra lekker eten, gebakken cake). Dit doe ik niet om ze voor me te winnen ofzo, me uit te sloven, maar ik doe dit vanuit liefde, om ze een extra tikkeltje huiselijke geborgenheid te geven, rust, warmte en aandacht, zo goed als ik het kan tenminste; hiervoor was ik dit soort dingen helemáál niet gewend. Ik was vrijgezel en kon mijn tijd indelen naar believen.

En tuurlijk: ik denk dat er op de wereld geen enkele vrouw -bewust- kiest voor een gescheiden man met kinderen. Maar nu dit zo op mijn pad kwam, nam ik dit voor lief. Waarom? Omdat ik van deze man houd. En inmiddels geef ik ook veel om de kinderen. Wat is dan het probleem?

Nu ik getrouwd ben met Paul, is bij mij het vrouwelijke verlangen ontstaan, om bepaalde gelegenheden zoals Kerst, Oud en Nieuw etc, maar ook mijn mans verjaardag, voortaan te vieren met 'mijn eigen gezin': Dus met mijn man, ikzelf, zijn kinderen, mijn ontzettend lieve schoonfamilie en mijn man's schoonfamilie (mijn familie dus). Ik verlang er tevens sterk naar om over een jaartje of wat een kleintje met Paul op de wereld te zetten. Ik zie dat wel voor me: ons kleintje dat rondkruipt, opa B(vader Paul) en oma M(mijn moeder), de kinderen, onze gezamenlijke broers en zussen en onze eigen vrienden.

Het probleem? De exvrouw van mijn man kan niet accepteren dat ik dit verlangen heb en dat zij bij dit soort familie-gelegenheden niet meer aanwezig kan zijn en niet uitgenodigd is. Voorheen nodigde hij haar al die 10 jaar lang uit, omdat -zegt hij- zij anders de kinderen thuishield!!??

Hij voelde zich gedwongen om haar uit te nodigen en had geen zin in een conflictsituatie, omdat hij dan emotioneel weer met haar in contact zou komen. En dat wil hij niet meer!

Toch kan hij niet begrijpen dat ik dit nu zo -vanuit mijn vrouwzijn en mijn vrouwelijke verlangen bepaalde gelegenheden met mijn 'ons eigen gezinnetje' te vieren, zonder altíjd zijn exvrouw erbij- voel. Hij vindt het erger dat zij hem nu negeert en vindt het meer waard, schijnbaar, om een zogenaamde harmonie in stand te houden (we merkten laatst bij zijn dochter haar hockeywedstrijd- dat ze ons negeert, want ze schreef per mail dat ze het als een doodsteek ervoer, dat ze voortaan niet meer op zijn verjaardag en op Kerst en Oud en Nieuw mag komen).

Ik vind gewoon dat ze dient te accepteren dat Paul nu getrouwd is en met een andere vrouw rekening heeft te houden. Dat sommige dingen (niet alles, want de kinderen hun verjaardag kunnen we gewoon zoals altijd samen blijven vieren, no worries there), nu eenmaal er anders uit kunnen komen te zien. Dat ze dient te accepteren dat zij en haar man en hun kindje en de andere 2 kinderen nu eenmaal een gezin hebben, maar Paul en ik ook. Met ieder onze eigen regels, verlangens, tijdsindeling etc. Verder hoeven we dan toch niet gelijk 'jungle-gedrag' te vertonen?

Zij vindt dat zij als moeder van de kinderen (en dat respecteer ik en dat zal ze ook altijd blijven) een soort van alleenrecht heeft. Vorige week kregen wij 8! ingesproken voicemailberichten van haar, helemaal hysterisch en huilend, dat ze dit niet kon accepteren (terwijl Paul dat heel simpel en rustig per mail had uitgelegd, dat we het voortaan qua aantal op feestjes e.d. wat bescheidener houden) en hoe hij haar dit aan kan doen en dat het nu oorlog is etc! En als klap op de vuurpijl vond ze ook nog dat we voortaan niet meer met zijn tweeen dingen mochten gaan doen, zoals etentjes, theater etc.??? Ze zei: je kúnt niet meer dingen alleen met zijn tweeen doen, dat móet nu mét de kinderen, dat moeten jullie beseffen.

Terwijl Paul en ik genoeg leuke dingen met ze doen als ze er zijn. Bovendien merken we dat ze gezien hun leeftijd (14 en 17) helemaal geen tijd meer heb om álles met ze doen; ze hebben hun eigen hobbys (wel 5 per kind, hocky, tennis etc) en hun eigen vriendjes en vriendinnetjes waarmee ze momenteel erg druk in de weer zijn. We vragen ze het vaak, zullen we dit of dat? Maar dan hebben ze het vaak te druk. Verder vinden ze het heerlijk dat, als ze bij ons zijn, ze gewoon lekker hun gangetje mogen gaan en zichzelf blijven. Dus dan is Paul bijv. met de auto bezig, sleutelen, het ene kind met zijn huiswerk, de ene belt met een vriendje en ik lees lekker een boek, of ben gezellig aan het kokkerellen voor ons allen. Ze vinden dit heerlijk, merk ik en we hebben ze het ook gevraagd en ze beaamden het (zonder dat we uiteraard naar hun moeder wezen, of verwijten maakten, dat doen we bewust niet, want het blijft hun mama).

Paul zegt dat hij ook merkt, dat als er een aantal maanden naar zijn exvrouw's idee, geen telefonisch kontakt tussen hen is geweest of ander kontakt, dat zijn ex dan een conflictsituatie -creeert-; ze gooit het dan altijd op de alimentatie die gewoon goed en volgens schema verloopt. Ze zegt dan bijv. dat Paul in het verleden zijn administratie niet goed bijhoudt en zij zich daaraan ergerde en dat hij voor een man van 44 jaar nog een hele lange weg naar volwassenheid heeft te gaan etc. Terwijl Paul knoerthard werkt en met alle liefde de alimentatie geeft (want zegt hij: zo heeft hij tenminste een beetje het gevoel dat hij voor zijn kinderen kan en mag zorgen).

Nu we getrouwd zijn merken we ook dat ze steeds meer de kinderen gaat inzetten voor bepaalde dingen, met name financiele. Wij vinden het triest voor haar; ze bulkert in het geld, ze gaan 5x per jaar op vakantie (en dat gunnen we ze hoor, heus) en dan laat ze regelmatig de kinderen bellen dat ze geen geld hebben voor een jas dit of dat of geld om uit te gaan.

Kijk, al met al, verwacht ik niet van Paul dat hij 17 jaar (duur van hun relatie) zomaar uitwist, ook al zijn ze 11 jaar geleden gescheiden.

Die mag hij wat mij betreft gewoon in zijn rugtas met levenservaring stoppen en het als mens gebruiken als lering, wanneer je het nodig hebt.

Maar ik wil niet dat ons huwelijk gebouwd wordt op het fundament van een gebroken huwelijk met zijn exvrouw. Als zij o-v-e-r-a-l bij betrokken heeft en ik in álles wordt geacht haar te integreren in mijn leven, ons leven van Paul en mij en ons huwelijk, dan geeft me dit geen goed gevoel. Ik vind bepaalde dingen zoals de verjaardag van de kids oke, ik kan normaal tegen zijn ex doen (ik veroordeel haar niet op de dingen uit het verleden met Paul?; ettelijke pleziertjes van haar kant buiten de deur, abortus bij hun 3 mnd oud kindje. Daarom wilde Paul toen van haar scheiden), maar ik hoef haar niet 0-v-e-r-a-l bij te hebben, ik verlang naar mijn eigen leven met Paul en mijn eigen gezinnetje, nogmaals.

En ik wil ook nog zelf uitmaken wat wij wel of niet mét en zónder de kids doen in ónze eigen vrije tijd in óns huwelijk. Dat hoeft niemand anders te bepalen, ook zij niet!!

En toch, Marina, het lijkt wel of vele mannen (merk ik tijdens ervaringen hierover uitwisselen) hun exen -onvoorwaardelijk- de hand boven het hoofd houden. Waarom: ,,Zij is de moeder van mijn kinderen''. Ik snap dit ergens wel, echt waar. Maar geeft hen dit het recht een soort heiligheid toegekend te krijgen, waardoor zij alles -en even voor mijn doen heeeel plat gezegd- mogen flikken???!!!

Sorry, Marina, dat ik me even laat gaan, mijn ontstane woede hierin. Het gaat momenteel al een paar maanden niet goed met me, stort hierdoor finaal in. Kan zij dan niet accepteren dat Paul en ik een nieuw leven hebben en dat zij niet overal meer aanwezig meer bij kan zijn? Dat ze wat dat betreft niet meer bij de familie hoort en een stukje verleden uit Paul's geschiedenis. Kan Paul niet begrijpen dat ik mijn vrouwelijke oerverlangen heb om, zeker nu we man en vrouw zijn, mijn eigen nestje te hebben? Zonder altijd zijn ex erbij, die het liefst ons leven en dat van velen om haar heen wilt dirigeren?

Enfin, ik hoop dat we vlug bij die psychologe terecht kunnen voor een tweede afspraak. Want dit staat teveel tussen ons momenteel (zelfs ons sexleven, niet het allerbelangrijkste, lijdt hieronder. En een man kan -simpel gezegd- altijd, onder welke -emotionele- omstandigheden ook. De meeste vrouwen niet; als er emotioneels iets dwarszit gaat er sexueel vaak iets op slot. Niet altijd misschien, maar wel vaak. Bij mij wel in ieder geval).

Deze mail is wat langer geworden dan ik eigenlijk in gedachten had. Maar bedankt meid, en alle andere stiefmoeders die zich soms een derde wiel voelen, ook al doen ze met liefde nog zo hun best, voor het aandacht hebben voor mijn mailtje. Wie weet hebben jullie wat adviezen voor mij, maar uiteraard ook voor Marina. In die tussentijd bid ik voor een ieder van ons die zich hier eenzaam in voelt.

Liefs, Elizabeth

45.17. Aan Desiree

Mijn vriend en ik zijn begin dertig en hij heeft een zoon van drie en een half uit zijn vorige huwelijk. Wij wonen bijn 1 jaar samen en zijn zoon komt halve weken naar ons toe (co-ouderschap). Ik vind het behoorlijk pittig en weet mezelf soms geen raad. Even zwart-wit gezegd; zijn vader is alles voor hem en ik hang er toevallig maar bij. Hij wil niet met mij spelen, en als wij tv kijken heeft hij liever niet dat ik naast hem zit. Laatst zei hij dat hij mij niet lief vindt en niet mijn vriendje wil zijn. Nou dan heb ik het al helemaal gehad. Ik krijg van hem meestal stank voor dank. Ik wil niks liever dan een fijn en gezellig gezin zijn. Maar de laatst tijd voel ik me depressief en moedeloos.

Met mijn vriend kan ik er zomaar matig over praten. Hij is erg introvert en zegt dat hij het allemaal ook erg moeilijk vindt. Als ik over het feit begin dat ik zelf ook een kind wil zegt ie niet veel, alleen dat hij er nog niet aan toe is. Ik heb behoefte aan iemand of meerdere vrouwen die net als ik een jonge stiefmoeder zijn en (nog) geen eigen kinderen hebben. Ik zou graag met je over van alles en nog wat willen praten. Reactie's zijn welkom.

Groeten

45.18. Kindje van twee

Beste Laura,

Mijn dochtertje van nu 2 1/2 was net 1 jaar toen ze mijn nieuwe partner ontmoette. Ook zij moest in het begin niks van hem weten. Wat hij ook probeerde. Hij werd hier heel onzeker van, maar ik heb hem gezegd dat hij toch continue contact naar haar toe moest blijven zoeken. Ze testen je uit op die leeftijd.

Nu is het bijna de omgekeerde wereld. Ze vindt mij lief, maar haar nieuwe papa is haar alles. Ze hangt aan hem en klimt geregeld om zijn nek. Nu zijn meisjes over het algemeen aanhankelijker naar een vaderfiguur en jongens naar een moederfiguur. Dus dat hou je toch. Maar hou vol, het is voor zo'n kleintje toch ook wennen...

Groetjes Claudia

45.19. Reactie op: Stiefmoedertje, soms best moeilijk

Hoi Ilone,

Ik herken je probleem. Ik ben ook in de weekenden en soms door de weeks een stiefmoeder van de drie kinderen van mijn vriend. Het zijn hele lieve kinderen en de relatie tussen hen en mij is erg goed, maar ik herken wel dat het een inbreuk op je privacy is. Als zijn kinderen er niet zijn wonen wij met z'n drietjes, samen met mijn zoontje en dat is voor mij 'ons gezin' en dat voelt heel gewoon en vertrouwd. Alhoewel de kinderen bij ons ook hun thuis hebben, hun eigen kamer en spullen en zo, voelt hij voor mij toch iedere keer alsof we logees hebben en dat kost heel veel energie.

Mij helpt het om er veel met mensen over te praten, met een psycholoog, met vrienden en familie. Ik heb geleerd dat het niet erg is dat je die gevoelens hebt en dat je steun kunt vinden als je je gevoel deelt.

Sterkte ermee!

Groetjes, Els

45.20. Stiefmoedertje, hoeft niet moeilijk te blijven

Hallo,

ik wil even opmerken dat ik hier ontzettend veel herkenbare dingen lees.

Ik ben zelf 21 en nu 4 jaar stiefmama van een zoontje van (inmiddels) 8. In het begin ging het allemaal goed, zijn moeder zag hij niet want die was weggegaan en had hem achtergelaten bij zijn vader, en hij was naar mijn mening blij dat er iemand ook van hem en papa wilde houden. Tot zijn moeder terugkwam uit het niets en hem volledig wilde opeisen. Toen hebben we echt een enorm zware tijd gehad.

Steeds als hij bij mij was en mijn vriend moest werken, schreeuwde hij hysterisch naar zijn moeder. Hij wilde niks van me weten en echt ik zag het op die momenten niet meer zitten. Toch heb ik al mijn kracht verzameld en ben niet weggelopen van dit probleem. Nadat zijn moeder een tijdje terug was, verdeelden we de week. Maandag, dinsdag, woensdag en donderdag was hij bij ons en de rest van de week bij zijn moeder. Dit vaste schema leek wat beter te zijn voor het ventje, maar ik merkte nog steeds dat hij zich hevig verzette tegen enige affectie van mijn kant.

Ik ben altijd heel duidelijk naar hem geweest: je hebt maar 1 mama en dat ben ik niet. Ik ben iemand die er gewoon voor je is als je me nodig hebt en dus een soort nepmama. Maar omdat de ex van mijn vriend heel erg negatief over me was, kon het ventje het niet over zijn hart verkrijgen om mij lief te vinden.

Inmiddels gaat dit gelukkig een stuk beter. Hij is nu wat ouder en ziet dat zijn moeder ook niet perfect is. Ze heeft hem nu voor de 2e keer in de steek gelaten en hij woont nu 7 dagen in de week bij ons. Het contact tussen hem en mij loopt steeds beter en ik merk in bepaalde dingen dat hij me vertrouwt. Ik hoop dat we een steeds betere band krijgen, want ik hou zo ontzettend veel van het ventje.

Groetjes Nicole

45.21. Ook jonge 'stiefmoeder'

Hoi Desiree,

Ook ik ben een jonge 'stiefmoeder'. Jouw probleem met het kindje van je vriend ligt denk ik vooral aan de leeftijd. Tot ze drie of vier krijg je r nog behoorlijk wat mee te stellen, zijn het echte dwingertjes, daarna werd het bij mij makkelijker. Maar ik heb ook zeker veel moeite met het 'stiefmoeder' zijn, en herken je gevoel bij zo'n lange vakantie ook helemaal.

Waar ik zelf vooral veel moeite mee heb is de ex-vrouw van mijn vriend. Mijn ouders zijn ook gescheiden en ik heb geprobeerd objectief te blijven, uit eigen ervaring weet ik hoe belangrijk dat is. Maar zij maakt dat voor mij onmogelijk. De kinderen van mijn vriend zijn iedere zaterdag en om het weekend van vrijdag tot zondag bij hem. Op zich zijn daar duidelijke afspraken over gemaakt. Maar wanneer het haar uitkomt stelt ze het graag een beetje bij. Zo zijn ze met kerst, carnaval, pasen en zelfs moederdag bij ons geweest. Alleen hemelvaart heeft ze voor haar rekening genomen.

En nu we voor pinksteren voor 1 keer zelf van onze vrije maandag gebruik wilden maken werd ze zo kwaad en begon ze zo te dwingen dat mijn vriend, overigens zonder overleg, weer toegegeven heeft. Tot grote frustatie van mij natuurlijk. Ik vind het heel moeilijk met deze situaties om te gaan. Ik wil niet dat zij kan bepalen hoe mijn weekenden eruit. Ook voedt ze nogal 'raar' op. Hun dochter van 3,5 heeft nog geen spoor van zindelijk zijn of investering daarin, en hun zoon van 7 heeft bij zijn moeder 's nachts nog steeds een luier aan, terwijl hij bij ons gewoon droog is en geen luier draagt.

Ook waren ze in eerste instantie heel onbeschoft en ondankbaar, zo werd een kadootje van de buurvrouw geweigerd omdat het niet mooi was.. Maar daar verandert gelukkig langzaam wat in, we proberen daar gewoon heel consequent mee om te gaan. Ik heb zelf geen kinderen en vind het ook lastig me hierover uit te laten, maar doe het toch. Mijn vriend vind het ook lastig, heeft het idee vaak tussen twee vuren in te staan. Met zijn ex praat ik overigens nooit of oppervlakkig, het liefst negeert ze mij, wat ik eigenlijk ook wel weer prima vind. Dat is haar keuze denk ik dan maar.

Misschien is er iemand op dit forum die me tips kan geven om met deze situatie om te kunnen gaan, want op dit moment vind ik het echt nog steeds heel erg moeilijk.

Groetjes Pem

45.22. Copy Paste

Mijn reactie is een algemene. Want jezus, wat herkenbaar is dit allemaal. Ik kan hele lappen tekst zo copy-pasten en dát maakt het allemaal treuriger dan het al is.

Mijn partner heeft in het begin van onze relatie krampachtig geprobeerd mij en zijn ex uit elkaar te houden door mij weg te houden bij dingen die de kinderen aangingen. Begrijp me niet verkeerd: ik hoefde niet meteen mee naar ouderavonden (ik ben geen ouder) maar je kan nou eenmaal niet volhouden dat je twee levens hebt: één met en één zonder je ex.

Ex-vrouwen die ik hier hoor 'roepen' dat je als nieuwe partner nou eenmaal niet op de eerste plaats komt...? Wat een bullshit! (pardon)

Overigens was al snel duidelijk waarom hij zo handelde. Ik had een stuk meer begrip voor de nieuwe situatie dan zijn ex ooit zou kunnen opbengen. Zijn ex liet hem kiezen en eiste gewoonweg dat hij bepaalde dingen alleen nog met haar zou doen en dat hij mij daarbuiten liet. De jongens smeekten al lang of ik niet "toe, alsjeblieft" erbij wilde zijn. Maar aan die wens van haar eigen kinderen had zij geen boodschap.

Als hij niet aan de eisen voldeed (mij erbuiten laten in dit geval) waren de gevolgen niet te overzien. Ik was iets makkelijker en milder. Ik gaf aan dat ik het er niet mee eens was maar liep niet te schelden en schreeuwen. En hij? Koos de weg van de minste weerstand: moe-geruzied en moe-uitgescholden en bang om zijn kinderen anders niet te zien.

Dát is de grip die ex-vrouwen op hun ex-man hebben. En ze denken daar ook nog recht op te hebben. Hield hij een hand boven haar hoofd ómdát zij de moeder van zijn kinderen was? Hell no; het was pure angst.

Inmiddels zijn we twee jaar verder en na veel praten, PLUS merken dat háár tevreden houden door MIJ buiten spel te zetten evengoed niet goed genoeg was, is hij ook gaan inzien dat het zo niet werkt.

Stiefmoeder.. wat een buitengewoon exceptionele rol. Met een lastige ex erbij degradeer je binnen de kortste keren naar handige hulp in de huishouding en opvoeding omdat de ex-vrouw niet met de (nieuwe) situatie om kan gaan. Wél op zondagochtend om half zeven je bed uit en broodjes smeren. Wél financieel bijspringen omdat je partner door zijn ex financieel uitgekleed wordt. Wél altijd éérst rekening houden met de kinderen als ze er zijn. Wél 'accepteren' dat er nou eenmaal een échte moeder én ex-vrouw is en de verstandigste zijn omdat zij dat niet kan. Maar de leuke kant van dat stiefmoederschap moeten wegcijferen omdat de ex-vrouw dát emotioneel niet aan kan? Ikke niet!

Nog niet zo lang geleden ben ik voor het eerst met mijn partner samen (apart van haar) naar de school van één van de kinderen gegaan. Omdat het kind naar dokters en psychiaters gestuurd wordt en overladen wordt met druppeltjes en smeerseltjes omdat moeders het kind aanpraat dat er iets mis met hem is. Als ze hier zijn is het enige waar ze zich écht druk om maken die druppeltjes en smeerseltjes want oh wee als ze die vergeten. Verder zijn ze hier vrolijk en blij, in tegenstelling tot wat zij beweert (het kind zou opstandig zijn en, als je haar mag geloven, zo ongeveer ontsporen). Waarom merken wij daar hélemáál niets van?

Oké, toegegeven, ze zijn hier maar eens in de twee weken een weekend (niet per sé onze keus! en ook niet van de kinderen!) dus het bezoek (jezus, ZIJN kinderen komen op bezoek, het is een treurige stelling als je er over nadenkt!) heeft altijd iets feestelijks zonder dat je daar ook maar iets voor hoeft te doen. Het is "jippie, papa-en-Elisabeth-tijd". Dus dat geeft ons een lichte voorsprong in het "leuk-gehalte".

Maar haar neurotische gedrag heeft méér invloed dan dat op het feit dat de kinderen liever bij ons zijn. Het is relaxter. Niet dat hier geen regels en wetten gelden! Maar op de één of andere manier accepteren ze die makkelijker. Kan dat zijn omdat ze reëler zijn misschien?

Dus ja, we zijn samen naar de school en de juf gegaan om ook eens de andere kant van het verhaal te vertellen en zelf te horen (en niet van de ex) hoe het kind zich op school dan gedraagt. Hoewel ze, als het zo uit komt, alleen maar schermt met de verantwoordelijkheden die mijn partner als vader heeft, lijkt hij ineens niet meer zo hard de andere verantwoordelijke ouder te zijn op het gebied van informatieverstrekking van haar kant naar hem. Het is eigenlijk nóg simpeler dan dat: zijn ex maakt uit wat hij mag en wat hij hoort en wat hij doet wat de kinderen betreft. Alles gaat onder het mom van "dat is beter voor de kinderen". Alles wat ZIJ doet (met/betreffende de kinderen) is none of his business! Nou vraag ik je?!

Zo'n school (juf) is voorzichtig met haar uitlatingen en dat is begrijpelijk. Zeker als je weet dat 'de ex' zo ongeveer op die school woont en zich daar ook overal mee bemoeit. Maar uit het gesprek maakten we wel op dat het allemaal wel mee viel met de jongste. Er is ook nog zoiets als kleuterpubertijd en kinderen die gewoon nog iets te speels zijn en daarom wat moeite hebben om mee te komen in de klas. Hij is razend populair maar ook een klein clowntje dat nog niet altijd snapt wanneer het tijd is om serieus mee te doen. Dat is de enige reden waarom hij deze klas nog een jaartje over mag doen. Maar moeders gebruikt dat om tegen vaders te preken over hoe slecht onze invloeden en de hele situatie voor het kind (lees: HAAR) is.

We hebben twee verjaardagen van de kinderen geprobeerd samen (met zijn ex) te vieren. De eerste keer ging het wel. De tweede keer schopte ze weer eens een vreselijke scene (om niets, en) in het bijzijn van de kinderen. We zijn letterlijk afgedropen om de situatie niet erger te maken dan ie al was maar ik kan je vertellen dat het slopend is! Altijd de verstandigste moeten zijn? Ik geef het je te doen. En wat blijft de ex doen? Tegen ONS prediken wat we wel en niet mogen. Proberen onze huisregels bij ONS thuis op te leggen en te manipuleren. Omdat dat niet lukt krijgt de jongste nu een lijst van do's en don'ts mee, zogenaamd goedgekeurd door een huisarts. Zo heeft ze indirect toch nog iets te zeggen. Wij gaan er niet al te veel tegenin want dat zou het kleine mannetje alleen nog maar meer in verwarring brengen.

Nou heb ik de grootste mazzel van de wereld 'gehad' met de kinderen. Het zijn lieve mannetjes en het klikte vanaf dag één tussen ons. Zij hebben nergens moeite mee en zijn maar al te graag bij ons. Dikwijls vragen ze waarom ze niet vaker hier mogen zijn (want dat zou best kunnen en mogen van ons). Telkens moeten we op onze lippen bijten om niet te zeggen dat dat niet van hun mama mag want het waarom kan je aan zulke kleine ventjes toch niet uitleggen. We proberen wel eens wat, door te zeggen "van papa mag het wel hoor".... Helemaal fout natuurlijk! Hoe durven we!

Ik kan duizend voorbeelden geven van haar gemanipuleer. En maar roepen dat alles in het belang van de jongens is. Hoe kan iemand, die de boel zélf zó frustreert, dat met een stalen gezicht blijven roepen? Je zou zeggen dat het went maar dat is niet zo. Ik verbaas me toch iedere keer weer. Hoe kan iemand zo zelfzuchtig zijn? Hoe kan iemand zo'n bord voor z'n (nou ja haar) kop hebben?

Ik zie mijn partner er af en toe nog nèt niet aan onderdoor gaan. We praten veel samen en proberen het te relativeren maar soms valt dat niet mee. Het enige goede is misschien dat het ons alleen maar sterker lijkt te maken. Ons samen en ons samen met de kinderen. Ze bereikt dus precies het tegenovergestelde van wat ze tracht te bewerkstelligen. Ik heb soms nog medelijden ook met haar om die reden .... weet je dat?

Elisabeth (niet te verwarren met Elizabeth)

45.23. Voor Elisabeth

Ik citeer enkele stukjes uit je bericht en plaats daaronder een reactie: "maar je kan nou eenmaal niet volhouden dat je twee levens hebt: één met en één zonder je ex."

Nee maar wel twee levens waarvan één mét de kinderen en een zónder. Van dat leven mét de kinderen hoort de nieuwe relatie geen deel uit te maken.

Je schreef: "Wél op zondagochtend om half zeven je bed uit en broodjes smeren" Deze zin bezorgt me echt de rillingen. Je schreef het ook al in een andere reactie. Wie vraagt jou om dat te doen? Kan de vader van de kinderen dat ineens niet meer zelf? Sta je er wel bij stil dat de biologische moeder dat de overige 12 van de 14 dagen doet? Ik heb ooit een 'stief'moeder van een samengesteld gezin gesproken waar het vlekkeloos verliep. Waarom? Die had de instelling: Als de kinderen van mijn man hier zijn ga ik of een weekendje weg, of ik werk op zolder en bemoei me er verder niet mee.

Nog zo'n zin die me vreselijk tegenstaat: "Het is "jippie, papa-en-Elisabeth-tijd". Dus dat geeft ons een lichte voorsprong in het "leuk-gehalte".

Hoe kun je daar nu trots op zijn, walgelijk gewoon! Sta je er wel bij stil dat de moeder de overige tijd voor de kinderen zorgt, en dat voor jullie dan 2 dagen "vadertje/moedertje" spelen heel anders zijn. En ja, als je de school erbij gaat halen haak ik af. Wat kan een juf anders zeggen tegen een STIEFmoeder die zo overtuigd is van haar leuk en geweldig zijn?

Roos

45.24. Voor Roos

Roos,

We zullen het nooit eens worden ben ik bang, en dat hoeft ook niet. Ik schrijf mijn stukjes vanuit mijn optiek en jij die vanuit de jouwe. Je kent mij, en onze situatie, niet maar oordeelt recht op de persoon af. Je walging en minachting komen volgens mij uit een groot tekort aan inlevingsvermogen. "Hoe kun je daar trots op zijn" schrijf je. Wie zegt dat ik dat schrijf om te laten zien hoe trots ik ben? Ik laat daarmee zien dat ik zelf ook wel snap hoe moeilijk dát voor de moeder moet zijn (die het feit dat de kinderen op dit moment even liever bij ons willen zijn dan bij haar, zélf in de hand heeft gewerkt)en hoe we door dat gevoel van de kinderen - én het feit dat ze hier maar eens in de twee weken een weekend zijn (exclusiviteit, apart, spannend, gemis enzovoorts)- een lichte voorsprong hebben.

Maar zó, mijn beste Roos, wil JIJ mij niet lezen. Omdat jij de dingen uit een ander, en waarschijnlijk ook heel gefrustreerd, perspectief bekijkt.

Een leven mét en zonder de kinderen? Ik moet maar het veld ruimen uit mijn eigen huis zodat mams haar frustraties de baas kan? Word toch eens volwassen! In mijn ogen (en nee, ik ken jou ook niet en praat dus vanuit mijn optiek en ervaring met de ex van MIJN partner) getuigt zo'n opmerking van onvolwassenheid en het onvermogen om de nieuwe situatie te accepteren!

Begrijp me goed, ik zeg dit niet om te pochen of te laten zien hoe goed ik ben of zo. Ik zet alleen een paar feiten op een rijtje en vraag dan nog een keer: voor WIE is deze situatie nadelig?

Bittere pillen voor de moeder. Maar je kan je afvragen hoe twee kinderen, die alleen maar vriendjes met ons alle drie willen zijn en mij eerder als een verrijking zien dan iemand die in de weg staat, hier een nadeel aan hebben. Degene die op al deze punten de min in gaat is de moeder door haar eigen gedrag en handelen!

Luister... ik heb het al eerder gezegd en ik zeg het nog een keer: ik snap best hoe moeilijk het soms voor zijn ex moet zijn, vooral op het emotionele vlak. Dat een andere vrouw zich ineens met de opvoeding van je kinderen gaat bemoeien is raar. Maar als je gaat scheiden is dat één van de consequenties.

Ik wéét heus wel dat zij de andere 12 dagen de zorg voor de kinderen heeft. Waar jij, Roos, voor het gemak even overheen leest, is dat wij altijd geprobeerd hebben een eerlijke en open dialoog te houden. Dat wij vanaf dag één samen aangegeven hebben dat we kunnen bijspringen, opvangen en meehelpen... maar dat was niet gewenst. Dat wij keer op keer op keer geslikt hebben en onze gevoelens opzij hebben gezet om de boel niet verder te laten escaleren als zij de boel frustreerde en manipuleerde alleen omdat ze het gewoonweg niet aan kan dat mijn partner verder is gegaan met zijn leven.

Toen de moeder in onze kwestie de keuze kreeg van het co-ouderschap, om zo de opvoeding eerlijk te verdelen werd dat afgedaan als onbespreekbaar. Waarom? Omdat ze haar troeven dan kwijt raakte. Omdat ze het geld dat mijn partner haar betaalt per maand hard nodig heeft, niet alleen voor de kinderen maar ook voor zichzelf, omdat ze te beroerd is om zelf inkomsten te genereren. Ze wil aan de ene kant haar troeven en de controle niet kwijt maar aan de andere kant er wel over bitchen hoe moeilijk ze het heeft tegen iedereen die het maar horen wil.

Aanbod van extra hulp (oppassen, de kinderen eens extra uit haar handen nemen ter verlichting) afslaan maar wél tegen iedereen die het horen wil vertellen dat de vader niet naar zijn kinderen omkijkt of dat ze hem toch niet hoeft te vragen omdat hij geen tijd heeft. Het is bullshit en niet waar.

En weet je wat het leuke nou is (het is niet leuk, maar diep droevig maar uiteindelijk ga je wel zo denken...) dat is twee jaar lang goed gegaan. Wij hebben geen leugens verteld en soms dacht ik wel eens "zeg eens iets ervan" als mijn partner zijn mond hield en de beschuldigingen en krenkingen over zich heen liet gaan. Het "leuke" is dat de mensen haar door beginnen te krijgen en dat ze haar credits kwijt begint te raken. Zonder dat wij daar iets voor hoeven te doen. Men begint haar spelletjes langzaamaam door te krijgen en de minachting voor haar groeit. Wij blijven zwijgen en kijken toe. Het komt wel goed.

Elisabeth

45.25. Gefrustreerd?

Sjonge Elisabeth, uit jouw reakties, ook naar Roos toe, merk ik wel wie hier het meest gefrustreerd is. En dat kan ook niet anders natuurlijk. Je zit op andermans terrein, terrein van de moeder.

Stiefmoeders, hou op met zo "leuk" met de kinderen te zijn. Probeer niet zo krampachtig er ook bij te horen, je hoort er nl. niet bij.

Kinderen zullen zich aanpassen ja, kunnen de gewenste reakties en antwoorden geven, je het gevoel geven dat ze je leuk en aardig vinden, wat een enorme druk voor zo'n kind. Ooit krijgen ze ook jouw spelletje door, zien ze vanuit wat voor makkelijke positie je "leuk" voor ze kon zijn, en vanuit wat voor onmogelijke positie de echte moeder dat helaas vaak niet kon zijn. Dan zal de minachting voor jou groeien.

Bah, wat verbeeld je je wel.

Geertje

45.26. Aanvulling

Voor de boze moeders.

Met alle "rollen", die van zowel moeder als stiefmoeder, heb ik ervaring opgedaan. En vooral de rol van stiefmoeder was een hele pittige!

Ik heb mijn kinderen altijd zonder problemen naar hun vader laten gaan, ik begreep wel dat het moeilijk voor hem was de kinderen nog maar zo weinig te zien. Gelukkig (?) was het zo'n nare man, dat hij pas na 12 jaar een verhouding kreeg en toen waren onze kinderen inmiddels al lang volwassen. Dus ik heb nooit te maken gehad met stiefmoeders die zich met de opvoeding bemoeien.

De eerste jaren heb ik geprobeerd hem te betrekken in de opvoeding van onze kinderen, want ik vond dat dit gedeelte door moest gaan. We bleven toch ouders? Het is hem nooit gelukt, jammer genoeg, ook mijn aanbod gesprekken aan te gaan met bijvoorbeeld iemand van het Riagg erbij, werden afgewezen, zodat ik het in mijn eentje moest doen met heel veel tegenwerking van zijn kant (kinderen op zondag pas om 12 uur 's-avonds terugbrengen, geen of te weinig kinderalimentatie betalen etc. etc.)

Ik leerde na korte tijd een hele leuke man kennen, met, ja hoor, 3 niet-erkende kinderen. Hij betaalde zijn ex-vriendin elke maand boven op haar bijstandsuitkering 600 gulden, voor elk kind 200 gulden. Niet aftrekbaar, gewoon van zijn niet zo grote inkomen. Werken? Nooit meer gedaan na de komst van het eerste kind.

Hij kwam bij mij in huis wonen, ik dacht, heel naief, kinderen van hem: kom erbij. De oudste 2 kinderen haakten na korte tijd af, niet omdat het ongezellig was, maar mama deed zo moeilijk. Ze konden thuis niets vertellen over de weekenden bij ons, mama barstte in hysterische buien uit. Mijn man is toen af en toe met hen alleen op stap gegaan, zonder mij en mijn kinderen. Het jongste kind wilde graag blijven komen, maar na ongeveer een jaar begon ze mijn kinderen op een vreselijke manier te treiteren. (van wie oh wie leerde ze dit toch?) Mijn man corrigeerde haar nooit, want ze was toch immers al zo zielig?

Die jaloezie begreep ik wel, maar het afreageren op mijn kinderen kon ik toch echt niet goedkeuren. En welke rol krijg je dan? Juist die van "boze stiefmoeder"!! Natuurlijk had ik niets te maken met de opvoeding van zijn kinderen, maar waar had ik moeten blijven met mijn eigen 4 kinderen als de zijne kwamen?

Ik heb nooit naar zijn kinderen toe over hun moeder kwaad gesproken, maar het was wel moeilijk, want ze gaf er alle reden toe. Maar ja, na een weekend moeten ze toch weer naar hun eigen moeder, dus ik bleef maar stug, tegen beter weten in, volhouden van: maar mama bedoelt dat vast niet zo enz. Mijn man en ik hebben wel eens voor de grap gezegd: eigenlijk zouden we die 2 etters aan elkaar moeten koppelen!

De enige maatregel tegen zijn ex was dat ik hem voorstelde die 200 gulden niet aan haar te geven maar 100 gulden per kind aan het kind zelf uitbetalen als zak- en kleedgeld en de overige 100 gulden op de bank te zetten voor later. Wat ook is gebeurd.

Ik vond het echt geen stijl een bijstandsuitkering op die manier bij te spekken. Hoe de relaties nu zijn? Hij ziet, ondanks verwoede pogingen van zijn kant, zijn kinderen nooit meer. Wel nemen ze af en toe contact met hem op als ze dringend geld nodig hebben. Wat hij dan altijd weer geeft in de hoop dat er meer uit ontstaat. Die hoop heeft hij onlangs opgegeven, dus ook met de geldgeverij is het afgelopen.

Mijn kinderen hebben zien wij wel regelmatig en ook hun vader zien ze af en toe. Mijn man was wel zo verstandig (hadden wij samen afgesproken) zich niet te bemoeien met hun opvoeding. Wat toch een hele kunst is met puberende kinderen. Wij zijn al 12 jaar heel gelukkig met elkaar!

Rebecca

45.27. Andermans terrein

Hallo Geertje,

Je schrijft "andermans terrein, terrein van de moeder". Een leuke woordspeling, maar het lijkt me de perfecte verklaring, om 2 redenen.

Op de eerste plaats lijkt dit conflict tussen ex en huidige partner erg sterk op dat van de moeder met haar schoonmoeder.

Op de tweede plaats, het is het terrein van de moeder. Dus niet dat van de vader! 2 vrouwen die over zijn hoofd een gevecht om het domein leveren.

En weet je wat het gekke is. Wie van de twee deze strijd wint is tevens de verliezer.

Zou het niet beter zijn te proberen te zorgen dat het domein ook dat van de vader is?

Peter

45.28. Voor Rebecca

Bedankt voor je toelichting. Ik geloof graag dat de rol van stiefmoeder geen gemakkelijke rol is. Ik weet niet of je het boek "Kinderen cadeau" kent, daarin staat de moeilijke positie van de stiefmoeder uitstekend beschreven. Voor de kinderen is een scheiding al moeilijk genoeg, daarom vind ik het zo belangrijk dat de situatie voor de kinderen zoveel mogelijk gelijk blijft.

Daarom vond ik je opmerking dat moeders maar moeten gaan werken of een cursus volgen zo denigrerend. Als een moeder vóór de scheiding fulltime thuis is, moet daar niet ná de scheiding een grote verandering in komen. Moeders werken ook, ook al wordt dat niet altijd economisch gewaardeerd. Het is van groot belang dat beide ouders tijdens en na de scheiding in het belang van de kinderen blijven denken. Hun leven verandert toch al zoveel door de scheiding.

Roos

45.29. Reactie op Geertje

Nou ja zeg, sorry hoor Geertje, maar een spelletje speel ik totaal niet. De moeder van mijn stiefzoontje is nu voor de 2e keer pleite en we hebben al 8 weken niks van haar gehoord. Wil je a.u.b niet zo generaliseren over stiefmoeders, want dat komt me mijn neus uit. Denk je nu echt dat je het als 21-jarige makkelijk hebt met een stiefzoontje van 8, waarvan de moeder totaal niks om haar kind geeft?? Leg dat maar eens uit aan zo'n ventje... ik ben heel blij dat hij mij en zijn papa nu nog heeft en ik probeer er alles aan te doen om hem gelukkig te maken, maar ik vertel hem ook altijd dat het goed is dat hij van zijn mama houdt en dat dat ook altijd zo zal blijven.

Stop dus niet meteen iedere stiefouder in een hoekje en luister naar de verhalen die wij hier vertellen. Stiefmoeders willen echt de rol van moeder niet inpikken hoor, maar sommige moeders dwingen ons er soms wel toe.

groetjes Nicole

45.30. Voor Roos

Daarom pleit ik ervoor, dat ouders in een huwelijk beiden werken, voor de huishouding zorgen en de kinderen. Dus niet: moeders die full-time thuis zitten, want die zijn de klos als het huwelijk fout gaat en dat is nu 1 op de 4 huwelijken. Misschien inmiddels al 1 op de 3.

En het lijkt me eigenlijk helemaal geen gek idee als moeders die nooit werkten na een scheiding wel gaan werken: een prima voorbeeld voor de kinderen! En kinderen kunnen, naar vermogen, heel goed hun steentje bijdragen aan het goed verlopen van de huishouding. Samen de boel vuilmaken, samen opruimen.

Rebecca

45.31. Maar Rebecca

Deze discussie gaat daar toch niet over? Dat is het onderwerp verdeling zorg/arbeid. Zoiets regel je _IN_ het huwelijk, niet pas bij de echtscheiding. Bij een echtscheiding is het van groot belang dat de situatie zoveel mogelijk gelijk blijft aan _VOOR_ de scheiding. Na de scheiding blijven BEIDE ouders verantwoordelijk voor de kinderen, en niet alleen de moeder.

Dat vrouwen economisch zelfstandig moeten zijn, omdat ze dan ZELF de zorg en de arbeid kunnen regelen maakt de vader financieel niet minder verantwoordelijk, ook al heeft hij 10 nieuwe vriendinnen!

Roos

45.32. En de zorg?

En hoe zit het met de gedeelde zorg voor de kinderen? Moeders die na een scheiding weer betaald werk gaan doen hebben vaak ook de zorg voor de kinderen.

Willeke

45.33. Antwoord aan Roos en Willeke

Maar Roos, je leest me toch echt niet goed: ik beweer toch nergens, dat een vader niet financieel verantwoordelijk zou zijn voor zijn kinderen na een scheiding? Ik vind de regeling waar nu nog meestal voor gekozen wordt, de moeder vrijwel alle zorg en de vader een weekend in de 14 dagen, niet meer van deze tijd. Tijdens het huwelijk een gedeelde verantwoordelijkheid wat betreft de verdeling huishouden, zorg en inkomen en na een scheiding voortzetten. En als vrouwen in een huwelijk thuisbleven om voor de kinderen te zorgen, dan lijkt het mij een goede zaak om zo snel mogelijk, eventueel via een opleiding weer aan het werk te gaan.En het lijkt mij duidelijk, dat beide partijen na een scheiding in alle opzichten verantwoordelijk zijn en blijven Het geeft een vrouw echt geen goed gevoel om een lange tijd van de bijstand en/of alimentatie afhankelijk te zijn.

Rebecca

45.34. Nep mama

Ook ik heb je verhaal gelezen en vind het ronduit belachelijk dat er een naam moet komen om de naam mama te vervangen. Volgens mij ben jij gewoon Rebecca voor de kinderen en is hun vader papa en hun moeder mama. Misschien komt die wat negatief over maar ik word helemaal niet goed van de vrouwen die in 1 keer een supermama willen uithangen omdat ze toevallig verliefd worden op een getrouwde man met kinderen, welke hij vervolgens in de steek laat.

Hou je afzijdig. Ze hebben een vader en een moeder. Heb respect voor hun moeder, gedraag je ernaar en onthoud dat je het vriendinnetje bent van hun papa. Ze zijn maar twee dagen in de twee weken bij jullie, meer ben je niet. Wanneer je dat respecteert gaat het stukken beter.

Succes Sandra

45.35. Aan de moeders en Geertje in het speciaal

Beste Geertje en alle moeders,

Als kind van een gebroken gezin begrijp ik maar al te goed dat er een spanningsveld is tussen partners, nieuwe partners en ex-partners, zeker als het de kinderen betreft.

Inmiddels ben ik sinds kort stiefmoeder van een geweldig meisje van bijna 3. Ze woont bij mijn vriend en gaat eens in de twee weken naar haar moeder. Doordat we samenwonem en een huishouden delen, lijkt het mij niet meer dan redelijk dat we ook de zorg voor zijn dochter delen, de leuke en de minder leuke dingen. Maar volgens jouw mening zou ik me hier buiten moeten houden?

Beetje jammer hoor, dat je een scheet van een kind moet negeren omdat de moeder dat graag wil (want ja, dat wil ze inderdaad). Moet ik dan 's nachts altijd mijn vriend maar bij haar laten kijken als ze wakker is en huilt? moet ik als ze gevallen is en haar knie is stuks haar vader halen om er een pleister op te plakken en kan troosten? Moet ik thuis blijven als mij vriend met haar naar de dierentuin wil?

Volgens mij hou je er zowiezo een dubbele moraal op na, er wordt namelijk alleenmaar gemopperd over de stiefmoeders maar ik hoor niets over jullie eigen nieuwe partners. Geertje, ben je dan ook zo consequent dat je ook jouw partner overal buiten laat? Ik ben er erg benieuwd naar...

Groeten, Lotte

Ik heb als kind geleerd toen mijn ouders gescheiden waren dat ik het geluk had er 2 mensen bij te krijgen die veel van mij houden en voor me zorgen als ik dat nodig had. Ik denk dat het bijbrengen van respect voor elkaars nieuwe partners belangrijker is dan je kinderen laten zien hoe hun moeder modder gooit naar de nieuwe partner omdfat ze zich nog niet bij de scheiding heeft neergelegd? Wie is hier nu de volwassene?

45.36. Blijf jezelf

Elisabeth

Na jaren juridisch gevochten te hebben is het ons gelukt om beide kinderen van mijn vriend toegewezen te krijgen van de rechter met een ots. Zelf heb ik ook een dochter.

Nu het dan zover is dat de kinderen van mijn vriend bij ons komen wonen (vanaf volgende week) realiseer ik me dat ons leven gaat veranderen. We werken beide full-time (gedeeltelijk vanuit huis) en mijn dochter die altijd bij ons heeft gewoond zit op de middelbare school en heeft een prettig en gebalanceerd leventje. Het is altijd goed gegaan met ons drietjes. We hebben het fijn en mijn dochter is dol mijn vriend. Ik heb het gevoel dat er een nieuwe periode in mijn leven is aangebroken en ben vol verwachting.

De 2 kinderen van mijn vriend hebben een zware en moeilijke periode gehad met hun volledig ontspoorde moeder. Deze 2 kinderen (10 en 12 jaar) hebben in principe altijd voor hun moeder gezorgd. In de weekenden en vakanties zijn de kinderen bij ons geweest en ondanks hun zware leventje bij hun moeder hebben we toch leuke tijden gehad met ons vijfjes.

Ondanks het feit dat zijn ex alles geprobeerd heeft om haar kinderen op te zetten tegen mij en mijn dochter is het gelukt een goede relatie op te bouwen met beide kinderen. Dit komt omdat ik haar nooit serieus heb genomen en nooit de behoefte gehad heb om haar onderwerp van een gesprek te maken. Door de jaren heen heeft zij er een persoonlijke missie van gemaakt om van alles een chaos te maken en zoveel mogelijk slachtoffers te maken. Zij ziet zichzelf namelijk nog steeds als grootste slachtoffer. Zij is een psychisch zieke vrouw en ik ben blij dat de kinderen nu bij ons liefde, rust, regelmaat en veiligheid krijgen.

Ik heb nooit geprobeerd de rol van hun moeder op me te nemen. Moeder blijft namelijk moeder. Ik ben zelf ook moeder. Ik heb gewoon de gezinsregels die er al waren doorgevoerd naar de kinderen van mijn vriend. Zonder teveel poespas of ellelange gesprekken. Ik ben consequent gebleven in mijn gedrag en als er conflicten ontstonden liet ik mijn vriend de taak om het conflict samen op te lossen. Hierdoor heb ik nooit zijn autoriteit ondermijnd. De kinderen weten nu heel simpel dat ik van de normale regels en structuur ben en dat als ze n potje willen breken ze hun vader hierover moeten aanspreken. Ellelange discussies over dingen die wel of niet mogen voer ik niet met hun, gewoon omdat ik dat met mijn dochter ook niet doe.

Mijn boodschap is eigenlijk dat ik alle stiefmoeders en vaders wil zeggen om je niet in allerlei bochten te wringen en zogenaamd "leuk" moet gaan doen. Blijf jezelf. Vertrouw je eigen roots en ga maatschappelijk verantwoordelijk om met je stiefkinderen. Je hoeft niet perse "aktief" te gaan opvoeden. Beslissingen worden toch genomen door hun vader en moeder. Je kan proberen invloed uit te oefenen maar daar houdt het dan ook mee op. De liefde voor elkaar groeit vanzelf.

Hoe weet je nou dat je het "goed" doet? Nou heel simpel; je stiefkinderen komen vanzelf naar je toe, gaan op je schoot zitten voor n knuffel, vragen je om een boterham te smeren etc. Geef ze ruimte om jou te leren kennen en blijf jezelf. Wees altijd vriendelijk en respectvol en leg de spelregels uit. Kinderen voelen donders goed aan wanneer jij onzeker bent en dat spelen ze uit. Het blijven uiteindelijk kinderen en neem ze dat niet kwalijk. Als je toch een gesprek met ze wil hebben over hun gedragingen, doe het dan altijd samen met hun vader. De kinderen moeten zien dat je op een lijn zit.

Verder als het je te veel wordt en al je verdraagzaamheid en wijsheid even verdwenen is, ga dan het huis uit en maak een wandeling of bel een goede vriend om je hart te luchten. Je kan uiteindelijk niks veranderen aan de situatie want de rechter, kinderbescherming of andere instanties hebben beslissingen genomen en daar kan je niet omheen.

Verlies je eigen leven niet, blijf jezelf. Gun jezelf en de kinderen tijd en blijf rotsvast vertrouwen hebben dat het allemaal goed komt. En dat komt het. Echt.

Snoepie

45.37. En dan die stiefkinderen zelf..

Heb jullie bijdragen met véél interesse gelezen. Het ging voornamelijk over de rol/plaats van de stiefmoeder in het gezin. Dat kan inderdaad lastig zijn, maar waar ik zelf veel meer moeite mee heb, is het volgende: wat als je je stiefkinderen eigenlijk liever kwijt dan rijk bent?

Inga

45.38. Voor Marina

Ik denk dat je gelijk hebt. Mijn man heeft ook twee kinderen van een andere vrouw. En als zij het rooster voor de volgende jaar maakt wanneer de kinderen bij ONS moet komen, zegt zij dat het niks met mij te maken heeft. Maar de kinderen komen bij ONS en niet alleen bij de vader. Ze kan niet alles hebben wat zij wil. Als ik jou was, ging ik gewoon met jouw man mee. En als de ex dat niet wil, dan gaan jullie twee niet.

Mary.

45.39. Treiteren van ex man na scheiding

Ik ben al meer dan 3 jaar gescheiden. Nu ben ik sinds april 2007 getrouwd met een andere man maar mijn ex kan dit niet hebben en probeert alles kapot te maken. Hij probeert ook al een tijdje mijn kind af te pakken van moeder.

Nu heeft mijn ex het amk ingeschakeld en de Raad vd Kinderbescherming en gezegd dat ik en mijn nieuwe man ons kind mishandelen. Daar is helemaal geen sprake van. Kan ik hier iets mee doen, kan dit zomaar? Ik ben ten einde raad. Dit doet mij als moeder veel pijn. Nu moet ik met mijn nieuwe man volgende week op gesprek bij de Raad vd Kinderbescherming. Daar ben ik niet echt blij mee.

Wie heeft dit probleem ook of al gehad?

45.40. heb ik ook last van

Mijn man heeft nu voor de derde keer op rij het AMK gebeld voor de kinderen. Ik ben al 6 jaar gescheiden en heb met mijn ex 4 kinderen Ik ben alweer 3 jaar opnieuw getrouwd. Samen met mijn man heb ik nog 3 kinderen gekregen. Mijn ex zegt dat de kinderen geslagen worden door mijn man. Hij vertelt ze dat ze bij hem mogen wonen zodra ze 12 zijn, hij belt dus het AMK die nu al 3 keer bij mij op bezoek zijn geweest. Nu gaan ze met de kinderen praten de 15e deze maand...Ik weet wel dat er geen sprake is van enig slaan, maar weet ook dat mijn ex erg kan manipuleren en woorden in de mond kan leggen. Ik ben er dus wel zenuwachtig voor. Ik vertel mijn familie niet dat dit gaande is want ik vind het echt niet leuk, ik zie wel dus dat ik helaas niet de enigste ben met dit probleem...


45.41. Kinderalimentatie niet eerlijk !!!

Wilde even het volgende kwijt, de kinderalimentatie !

Gelukkig is dit er hoor maar er is wel een groot minpunt voor de berekening van deze kinderalimentatie !

Mijn echtgenoot heeft 2 kinderen uit een vorig huwelijk.

Zijn ex-echtgenoot had tijdens het huwelijk 5 jaar een verhouding met een man waardoor hun huwelijk is beeindigd. Zij woont nu al jaren met deze man en haar partner heeft een enorm salaris !

Wij hebben zelf ook 2 kinderen en het vreemde is dat MIJN salaris ook meegerekent word met het bepalen van de kinderalimentatie !!!!

Er wordt niet gekeken naar de draagkracht van de vrouw, alleen de draagkracht van de vader... door mijn inkomen wordt deze draagkracht hoger !!!

Dit betekent dat ik nooit kan werken om mijn eigen kinderen een leuk bestaan te geven.


45.42. Reactie naar Roos en Geertje

Tjonge, wat een onvolwassen, onnadenkende, egocentrische en gefrustreerde reacties lees ik hier zeg. Ik vraag me af wie er beter van wordt als de vriendin van papa doet alsof ze niet bestaat als de (stief)kinderen er zijn.

Ik ben zelf al 7 jaar stiefmama van een tweeling van acht en heb intussen zelf een kindje van 2 met de papa. Mijn stiefkinderen waren peutertjes met luiers aan toen ze bij ons kwamen. Dus als ik jullie goed begrijp had ik moeten doen alsof ze niet bestonden, jaaaaren aan een stuk? Dat ze intussen een (half)broertje hebben waar ze gek op zijn en die gek is op hen hadden we ook moeten negeren dan, aangezien ik nu eenmaal de mama van hun broertje ben.

In een situatie waarin de moeder zich sereen en volwassen gedraagt en het belang van de kinderen voorop stelt zal een kind z'n stiefmoeder nooit liever zien dan z'n moeder...dus waar zijn jullie zo bang voor? Ik ben zelf mama en kan alleen maar hopen dat als m'n man en ik uit elkaar gaan en hij een nieuwe vriendin krijgt, dat die dan liefdevol voor m'n oogappel zorgt en een fijn extra familielid wordt ipv hem te negeren zoals jullie zouden willen.

Kinderen maken onlosmakelijk deel uit van het leven van een man of vrouw als ouder. Dat kàn je als parnter eenvoudigweg niet negeren? Integendeel, als je de kinderen er niet bijneemt heeft de relatie geen enkele kans op slagen op lange termijn. Als ik ooit een nieuwe partner zou hebben, dan komt die niet alleen in mijn leven maar onvermijdelijk ook in dat van m'n zoon. Stellen dat een neuwe partner (als het een vaste partner is, geen scharrel uiteraard) zich buiten het gezin moet houden is niet alleen compleet onrealistisch maar getuigt ook van weinig gezond verstand. Schaam jullie!

Bep

45.43. Voor Ilone en Desiree

Halo dames,

Ik herken zo veel in jullie verhalen. Ik ook zou graag meer erover willen praten zonder dat ik gelijk te horen krijg "maar de kinderen hebben al zo moelijk met de scheiding van hun papa" en "jij wist toch waar je aan begon". Ik wil zo graag dat mijn relatie met mijn vriend sucess heeft maar het lukt me maar niet om deze vervelende gevoelens kwijt te raken. Ik denk dat ik mijn vriend pijn doe als ik aan hem vertel wat ik voel tov zijn kinderen. Het zijn wel 2 stuks die steeds weer komen om het weekend. De oudste komt niet eens. Hij heeft er 3. Ze zijn 6 en 8 jaar. Terwijl die van 8 zich gedraagt alsof die 6 is. Ik heb ook kinderen, 2 stuks. En mijn vriend en ik zijn zwanger van ons eerste kindje. Ik voel me zenuwwachtig. Zijn kinderen zijn net een weekend geweest en we hebben daarna steeds ruzie omdat ik mijn gevoelens maar niet kan verbergen.

Ik zou graag in contact met jullie willen komen.

Groetjes Geu

45.44. Voor Geu

Hoi Geu,

Wat ik niet begrijp is het feit dat je vriend wel jouw eigen kinderen moet accepteren, maar jij blijkbaar zijn kinderen niet. Hoe raar is dat, misschien dat je hierover eens moet nadenken. Wat vindt je vriend van jouw eigen twee kinderen? Heeft hij wellicht dezelfde gevoelens zoals jij hebt over zijn kinderen?

Groetjes, Reza

45.45. Gezocht: Jonge stiefmoeders

Hallo allemaal!

In het kort: ik ben een 23-jarige stiefmama van een lief meisje van 7. Mijn vriend is al eind dertig. We hebben co-ouderschap, ze is precies 50-50 bij ons en bij haar mama. Mijn partner en ik hebben zelf nog geen kinderen.

Gezocht: Jonge stiefmama's (of papa's) die graag eens zouden willen praten over het stiefouderschap.

Soms is het fijn om met iemand te praten die in het zelfde schuitje zit. De partner en mensen in de omgeving begrijpen vaak niet voor de volle 100%, hoe het is om stiefouder te zijn (ook al proberen ze het nog zo hard).

Ik hoop jullie reacties tegemoet te zien!

Groetjes

45.46. Vakantie?

Ik kan mij vinden in bovenstaande problemen. Een ben ik echter nog niet tegengekomen. Ik ben een weekendstiefmoeder van 2 kids van mijn man (13 en 15 jaar) en mama van 2 kleintjes van 1 en 4 (van mij en mijn man). Nu heb ik spontaan een weekend centerparcs geboekt in het weekend dat zij er niet zijn. Ik vind nl. dat ik ook recht heb om iets leuks te regelen met mijn "kleine gezinnetje". Nu, mijn man is daar niet blij mee, vindt het raar dat zijn kids niet meekunnen/mogen. Zo is voor mij de fun er al weer af. Mag ik nou niet genieten zonder de stress van de twee groten? Ben ik egoistisch?

Mireille

45.47. Re: Jonge Stiefmoeder: Desiree & Laura

Reactie op Jonge Stiefmoeder

Ha meiden,

Ik deel jullie gevoel helemaal! Mijn vriend heeft een zoontje van bijna 3 die 2 tot 3 dagen in de week bij ons is (ook co-ouderschap). De ene keer trekt hij heel erg naar mij toe, maar andere keren wil hij niets met me te maken hebben en is zijn vader alles wat hij ziet.

Wij wonen sinds een maand samen en ik vind het ook heel lastig. Maar inderdaad, zoiets kun je niet afdwingen en dat moet je ook niet willen. Als hij mij negeert, doe ik exact hetzelfde en hou ik me met dingen bezig die voor mij op dat moment belangrijk zijn.

Wees gewoon helemaal jezelf, doe niet liever of leuker dan dat je bent of wil zijn. Als hij je niet aardig vind, dan niet! Moet je eens opletten als je geen aandacht aan hem besteed hoe dat straks ineens veranderd. Ik ben ook 2 weken op vakantie geweest met mijn vriend en de kleine en ik moet eerlijk bekennen dat ik eerder ben teruggekomen omdat ik stapelgek werd. Ik ben zelf geen moeder en dan ineens een vakantie met een jochie van 2 erbij! pfff... dat is echt geen makkie.

Gelukkig kan ik er met mijn vriend heel goed over praten en hij begrijpt mijn gevoel. Hij stimuleert de kleine ook om naar mij te luisteren. Van de week zei mijn schoonmoeder dat toen ze aan het opassen was, dat hij vroeg of hij me mocht bellen, omdat hij me (ja mij!?) miste! Ik wist niet wat ik hoorde.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Mochten jullie het leuk vinden, dan neem gerust een keer contact met me op en kunnen we misschien van gedachten wisselen!


45.48. Voor Bep, Roos & Geertje

Reactie op Reactie naar Roos en Geertje

Ik ben het helemaal met je eens BEP! Ik vind absoluut niet dat je jezelf als vriendin van... of stiefmama maar afzijdig moet houden of het kind moet negeren. Wat zij zijn er de dupe van.

Bovendien zou ik graag eens horen in welke 'rol' Roos en Geertje hier spreken. Als die van moeder neem ik aan? Want ik vind wel dat jullie beiden op een heel aanvallende en denigrerende toon schrijven.

In mijn geval is het zo dat ik nog maar een jaar 'stiefmoeder' ben. Zo heb ik mezelf eigenlijk niet eerder gezien, want ik ben Mezelf en dat blijf ik ook. Ik ben geen mama van mijn stiefzoon (2jr) want hij heeft er 1 en dat is voldoende, maar ben daarentegen wel zijn verzorger & medeopvoeder!

De moeder van dit lieve kereltje, heeft 2 jaar geleden mijn partner en haar zoon bij het oud vuil gezet! Omdat ze al een paar maanden een ander had. Bij die ander is ze direct ingetrokken en nog geen maand later was ze weer zwanger! Na 2 maanden haar kereltje niet gezien te hebben, kwam ze hem ineens opeisen! Ondanks dat je dan een kind hebt gebaard... kan ik geen respect hebben voor zo'n 'moeder'. Deze vrouw, weet helemaal niet wat moederschap inhoudt naar mijn mening. Want welke moeder laat haar kind in de steek voor een man? Niet dat ik zo goed weet wat moederschap is, want ik ben maar een kinderloze 'stiefmoeder', toch dames?

Ik kan best heel nijdig worden om reacties van dames als Roos & Geertje, want jullie weten helemaal niet hoe de situatie daadwerkelijk bij iemand is? Een moeder is niet heilig, zij maakt ook fouten. Ook stiefmoeders maken fouten. Ik ben ervan overtuigd, dat ook deze vrouwen hun uiterste best doen. Ik doe in ieder geval mijn best! niet om de moeder te vervangen, maar om mezelf te blijven en gewaardeerd te worden om wie ik ben en wat ik doe. Ik mag in mijn handjes knijpen met mijn ontzettend lieve en leuke partner. Met hem kan ik alles bespreken en die mij alle ruimte geef om hem te ondersteunen in 'onze' opvoeding, die helaas voor de kleine man consequenter is dan die van zijn mama en haar partner.

Voor de duidelijkheid, wij stiefmoeders hebben geen man uitgekozen met een kind! Zoiets komt op je pad.. (ook ik riep altijd dat ik nooit een man met kinderen zou willen). En ik heb er heel goed over nagedacht of ik dat wel 'aankon' en JA het is ontzettend moeilijk, maar ik hou oneindig veel van mijn vriend! Zijn vlees en bloed, dus ook zijn nazaat!

Lieve stiefmama's, ik vind jullie TOP dat jullie zo je best doen voor de kids! Mijn respect hebben jullie!

Liefs, Nona


45.49. Antwoord voor Nona

Je vraagt vanuit welke positie ik reageer. Dat antwoord is simpel: Vanuit de positie van het kind! Ieder kind heeft recht op onvoorwaardelijke liefde.
Geen enkel kind heeft er belang bij dat er zo over hem/haar gesproken wordt.
Mijn reactie is gebaseerd op de positie van het kind. Het kind heeft niet gekozen voor deze situatie. Het belang van het kind staat in bovengenoemde situaties vaak onder het belang van de volwassenen.
Ik kan begrijpen dat het vormen van een goed samengesteld gezin niet gemakkelijk is. Maar ouders hebben de plicht én de verantwoordelijkheid om het beste te kiezen voor hun kind, ook al is het niet datgene wat ze zelf zouden kiezen.
Roos

45.50. Kinderalimentatie

Kinderalimentatie een lastig onderwerp. Ik zie hoe mijn partner maandelijks voor een kind een fors bedrag aan kinderalimentatie overmaakt. Prima als zijn ex kiest voor thuisblijfmoederschap, als ze zich ook maar in dat moederschap kan vinden. Helaas voert ze niets uit, maar dan ook helemaal niets, ik druk me zachtjes uit hoor.

Na de scheiding had ze meteen een nieuwe partner om in huis te kunnen blijven wonen en haar luxe status te kunnen handhaven. De kinderalimentatie gaat naar alles uit behalve aan het kind. Ik werk zelf om mijn eigen kind te kunnen onderhouden en mijn eigen broek omhoog te houden, voel dat ik via een omweg wel meebetaal aan haar comfort en permanent visum voor luilekkerland. Mijn partner betaalt zonder morren die alimentatie aan haar, tsja het is nu eenmaal zo is zijn redenatie.

Mijn stiefzoon is inmiddels 15 en kan best uit kijken naar een bijbaantje maar ook dat wordt door biologische ouders niet gestimuleerd. Mijn stiefzoon merkt dat hij maar hoeft te kicken en hij krijgt iets, zo ook zijn moeder, die wordt op wenken nog bediend. Tegen mijn schoonmoeder heb ik wel eens gezegd dat ze een lui varken is en verwend; nou dat mag je niet zeggen hoor, het is een ziektebeeld. Tsja.. ex blijft het verwende prinsesje en kan tot in de lengte van dagen haar slachtoffer rol blijven vervullen.

Je snapt dat dit de relatie onder druk zet; inmiddels ben ik klaar hier mee. Het dieptepunt was dat mijn partner vroeg in het kader van zijn 50e verjaardag of de ex ook uitgenodigd moest worden omdat het de moeder van zijn zoon is. Is opzich logisch maar na al die jaren waarin zij weigert iets te doen zie ik haar niet graag komen op het feest. Als het aan mij lag werd het permanent visum voor luilekkerland ingetrokken bij mijn ex en de pamper verwisseld door een Tena Pant.

Rebec

45.51. Stiefouder op een evenwichtsbalk

Ook ik ben stiefmoeder van een meisje van bijna 3. Zelf ook afkomstig uit een gebroken gezin en heb de nodige stiefouders voorbij zien komen aan beide kanten. daardoor kijk je toch anders tegen de andere zaken aan.

Herinner me als kind dat mijn vader weer eens een nieuwe vriendin had die bij een eerste kennismaking meteen de foute opmerking maakte: "je mag wel mama zeggen hoor!". Pardon?!

Ik denk dat die zin op zich wel de hele problematiek van het stiefouderschap weergeeft. Als stiefouder moet je je er altijd van bewust zijn dat je in een bestaande situatie komt. De kinderen hebben er niet om gevraagd en zijn altijd de dupe. Als ze kiezen om de stiefouder niet te aanvaarden gaan ze in tegen de wens van mama of papa en als ze dat wel doen komen ze zelf in conflict, want doen ze daardoor de andere ouder niet tekort. Daarnaast moeten stiefouders zich ook goed bedenken hoe zij zich zouden voelen als het hier hun kind betrof dat opgevoed wordt door iemand die zij eigenlijk niet zo goed kennen. Natuurlijk wordt zo iemand argwanend bekeken.

Mijn vriend en ik zijn nu anderhalf jaar samen. Toen ik hem ontmoette waren hij en zijn ex al ruim 9 maanden uit elkaar. Ik heb me vanaf het begin af aan wat afzijdig opgesteld naar zijn dochter toe. Als zij naar mij wil komen, komt dat wel. Natuurlijk neem ik bepaalde zorgtaken over van mijn vriend, ik denk dat je dat als vrouw automatisch wel doet. Als zij er is zorg ik dat hij geen andere zorgen heeft dan met haar te spelen. Ik besef dat ik me hiermee in een ondergeschikte rol plaats, maar tegelijkertijd heeft dat kleine meisje niet om mij gevraagd. Ik als volwassene moet de verantwoordelijkheid nemen.

We hebben inmiddels een veilige relatie opgebouwd. Ze komt naar me toe als ze gevallen is en getroost wil worden. Of als ze wat wil vertellen. We doen leuke dingen samen. Ik zorg wel altijd dat ze genoeg tijd samen krijgen. Naar zijn ex probeer ik me zo vriendelijk en neutraal mogelijk op te stellen en probeer ik de communicatie tussen hen wat te verbeteren, ook al kleed ze hem financieel uit (en mij daarmee).

Hij wil me graag meenemen naar ouderavonden (hier in België gaan kinderen met 2,5 al naar school), maar ik vind dat ik daar niet thuishoor. Ik denk dat je jezelf als stiefouder beter als een soort oom of tante moet zien dan als ouder, ook al zorg je voor het kind. Mijn stiefdochter noemt mij altijd bij mijn voornaam en als ze me wel eens per ongeluk mama noemt, doe ik alsof ik het niet gehoord heb. Hoe veel ik ook van haar houd, ze heeft een mama en dat ben ik niet.

Het is een hele moeilijke positie die je bekleedt. Het is een heel wankel evenwicht en je moet met alle factoren rekening houden. Ik denk dat het belangrijkste is dat je beschikbaar bent, maar jezelf niet opdringt. Ook naar een ex toe moet je duidelijk zijn in dat je wel is waar een nieuwe partner bent, maar dat je geen gevaar vormt voor de kinderen. En als het contact tussen beide exen moeizaam verloopt, kun je je partner steunen, maar je mag je er niet in mee laten trekken. Het zijn immers jouw zaken eigenlijk niet. reacties welkom.......

Salomé

45.52. Gezocht: Jonge Stiefmoeders!

Hallo Allemaal!

Ik en op zoek naar jonge stiefmoeders die graag hun verhaal willen vertellen aan de redactie van Mijn Geheim en Intens. Ben jij zo'n jonge stiefmoeder? En heb je een mooi verhaal te vertellen? Stuur dan een mail naar . Het verhaal wordt nooit zonder toestemming gepubliceerd.

Wie weet tot horens!

Groeten Lisanne van Groeningen
Tijdschrift Mijn Geheim en Intens

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Mijn oneigen gezin

  1. Aan marina
  2. Gewoon doen
  3. Marina (2)
  4. Dan wel geen kern-gezin maar wel een gezin!
  5. Jonge Stiefmoeder
  6. Ook samengesteld
  7. Erbij zijn
  8. Stiefmoeder
  9. Niks forceren
  10. Stiefmoedertje, soms best moeilijk
  11. marina
  12. Geen mama maar???
  13. Stiefvader
  14. Re. stiefvader
  15. Moeilijk
  16. Ik snap je
  17. Aan Desiree
  18. Kindje van twee
  19. Reactie op: Stiefmoedertje, soms best moeilijk
  20. Stiefmoedertje, hoeft niet moeilijk te blijven
  21. Ook jonge \'stiefmoeder\'
  22. Copy Paste
  23. Voor Elisabeth
  24. Voor Roos
  25. Gefrustreerd?
  26. Aanvulling
  27. Andermans terrein
  28. Voor Rebecca
  29. Reactie op Geertje
  30. Voor Roos
  31. Maar Rebecca
  32. En de zorg?
  33. Antwoord aan Roos en Willeke
  34. Nep mama
  35. Aan de moeders en Geertje in het speciaal
  36. Blijf jezelf
  37. En dan die stiefkinderen zelf..
  38. Voor Marina
  39. Treiteren van ex man na scheiding
  40. heb ik ook last van
  41. Kinderalimentatie niet eerlijk !!!
  42. Reactie naar Roos en Geertje
  43. Voor Ilone en Desiree
  44. Voor Geu
  45. Gezocht: Jonge stiefmoeders
  46. Vakantie?
  47. Re: Jonge Stiefmoeder: Desiree & Laura
  48. Voor Bep, Roos & Geertje
  49. Antwoord voor Nona
  50. Kinderalimentatie
  51. Stiefouder op een evenwichtsbalk
  52. Gezocht: Jonge Stiefmoeders!

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.