Groot Gezin
Terug naar Ouders Online Samengestelde gezinnen
Ouders Online
Thema-pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

12. Samengesteld gezin en pubers: puber uit huis

Wij vormen een samengesteld gezin met mijn twee kinderen en drie stiefjes, die om het weekend hier zijn. Dit gaat over mijn oudste van 15 1/2. Hij is al zo'n twee jaar ernstig aan het puberen. In 2002 zijn zijn vader en ik in goed overleg uit elkaar gegaan, maar dat verwijt hij mij. Ook de verhuizing die ermee gepaard ging, en mijn nieuwe relatie, hij kan het maar moeilijk accepteren. Het gevolg hiervan is een moeilijk, dwars kind, dat enorm de sfeer in huis bepaalt.

Wij willen hem zo graag helpen, gesprekken met ons lukken niet of helpen niet, daarom hebben we de sociaal verpleegkundige van zijn school ingeschakeld. Afgelopen week is de situatie dermate ge-escaleerd, dat het onhoudbaar is geworden. Wij interesseren hem niet, wat ik te zeggen heb ook niet, ik ruïneer zijn leven enz. Samen met zijn vader heb ik nu het afschuwelijk moeilijke besluit genomen, om hem tijdelijk daar te laten wonen. Vanavond haalt hij de nodige spullen op. Ik weet dat het niet anders kan, dat we echt een daad moeten stellen, om hem te laten inzien dat zijn gedrag niet getolereerd wordt. Alle andere middelen faalden al.

Toch voel ik me zo schuldig en verdrietig, dat het zover heeft moeten komen. Hij gaat gewoon een tijdje bij zijn andere ouder wonen, om tot rust en bezinning te komen, maar het voelt toch alsof ik hem uit huis zet. Ik weet niet hoe ik hiermee moet omgaan, of hoe het verder moet. Heeft iemand raad of tips voor een verdrietige moeder?

12.1. Ex wil co-ouderschap, ik niet; hoe nu verder?

Goedenmiddag,

Ik maak precies hetzelfde mee! Maar dan met mij dochter. Zij is onlangs in januari bij haar vader gaan wonen! Wat ik verschrikkelijk vind.

Zojuist kom ik terug van een gesprek met mijn EX bij de Raad voor Kinderbescherming. Hij wil co-ouderschap, de eerste zitting heeft hij verloren, bij de Rechtbank, nu hebben we afgelopen maart het Hoger beroep gehad. Wat resulteerde in gesprekken bij de Raad voor evt. wel co-ouderschap.

Maar ik wil dit absoluut niet, waarom wordt mijn mening gewoon gerespecteerd? Kan iemand mij daarin verder helpen? Ik heb daar dringend advies over nodig en misschien weet iemand nog wat gerechtelijke uitspraken hierover.

Met vriendelijke groet, Een overbezorgde moeder, met hoe het in vredesnaam zal aflopen in de toekomst voor de kinderen?!

12.2. Reactie op "ex wil co-ouderschap"

Hallo,

Wat onduidelijk is, is waarom jij geen co-ouderschap wilt. Hebben jullie wel het gezamenlijk gezag? Hoe is zijn verstandhouding met de kinderen? Hoe lang zijn jullie gescheiden? Hoe is de omgangsregeling nu? Welk bezwaar/bezwaren heb jij precies tegen een co-ouderschap? Hoe oud zijn de kinderen? Hoe staan de kinderen hier tegenover? Kortom: je verhaal is wat vaag. Jouw mening is niet alleen van belang in deze, de mening van de vader van de kinderen is net zo belangrijk.

Ik begrijp wel dat de liefde tussen jullie over is, dat hij wellicht anders met de kinderen zal omgaan dan jij, maar dat hoeft niet persé slechter te zijn en is in elk geval géén reden om alleen ouw mening te respecteren en de zijne te laten voor wat het is. Hoe kan het dat jullie niet bij een mediator zijn belandt?

groetjes, Marieke L.

12.3. Jouw wil

Het gaat hier niet meer om jouw wil maar om die van de kinderen. Voor de kinderen kan dit wel eens en hele fijne oplossing zijn. En wat jij wil is hieraan ondergeschikt. Je bent volwassen, zet je er maar overheen. En ik vind het ronduit schijnheilig dat je roept hoe moet het met de toekomst van de kinderen. Alsof jij de enige op aarde bent die in staat is de kinderen een fijne toekomst te schenken.

Ik denk dat je maar eens hand in eigen boezem moet steken, en aanvaarden dat de wil van kinderen niet altijd overeenstemmen met jouw wil.

Ik wens je succes, wijsheid en een gezonde dosis volwassenheid om hiermee op een verantwoorde wijze mee om te kunnen gaan. Laat zien dat je vanuit het kind kunt denken en je eigen gedachten en belang, aan de kant kunt zetten.

Annette

12.4. Samengesteld gezin en pubers: tips gevraagd

Mijn dochter gedraagt zich in huis ook on-acceptabel. Daarbuiten is het een keurig welopgevoede puber van 13. Doet goed haar best op school. Is goed in sport. Maar alle spanning omtrent de scheiding, de verhuizing, mijn nieuwe vriend, papa's nieuwe vriendin etc etc, reageert ze thuis af op mij. Al anderhalf jaar "haat" ze me voor al het onrecht wat ik haar aangedaan heb. Mijn nieuwe vriend (heb nu een jaar een relatie) mag niet binnen, ze gilt hem het huis uit (dus dat samengesteld gezin komt er de komende 5 jaar nog niet van, vrees ik).

Ik heb een half jaar veel geduld gehad met haar (misschien wel te veel). Daarna een jaar de teugels strak aangetrokken (waardoor in mijn ogen de zaak alleen maar slechter wordt). En nu zit ik er zelf doorheen. Ik weet het echt niet meer. De strijd lijkt alleen maar heviger te worden. En zij is mentaal heel wat sterker dan ik.

Er is geen opvang voor haar, waardoor ik even een adempauze kan krijgen. Vader wil niet dat ze daar komt wonen, een weekend per 14 dagen vind hij genoeg. Dus ik zit steeds 11 dagen met een dwarse puber, en kan dan 2 dagen bijtanken en mijn vriend zien.

Heb jeugdzorg om hulp gevraagd, maar mijn eerste ervaring is niet zo geweldig. Ze begonnen meteen over "uit het ouderlijk gezag ontzetten" en "pleeggezin". Terwijl ik alleen tips wil. Uiteindelijk heb ik 12 jaar lang een heerlijk kind gehad (dus mijn opvoedkwaliteiten zijn zo slecht nog niet).

Dus mochten er mensen zijn die in een dergelijke situatie hebben gezeten en er nu uit zijn, graag tips.

Joke

12.5. Valt dit nog op te lossen?

Hallo, wij zijn ook een samengesteld gezin. Mijn vriend heeft 1 zoon van 6 jaar. Ik heb zelf 2 kinderen. Een zoon van 8 en een dochter van 6. Ze wonen allemaal bij ons.

Het zoontje van mijn vriend heeft het nodige meegemaakt. Hij heeft alle verschijnselen van ADHD. Waarschijnlijk heeft hij een hechtingsstoornis, dit uit zich vaak in gedrag wat lijkt op ADHD. Mijn zoon is ook niet de makkelijkste, plaagt veel. Natuurlijk reageeren de kinderen ook op deze situatie, dat besef ik heel goed.

Aan de liefde voor elkaar ligt het niet! Wij houden verschrikkelijk veel van elkaar. Deze vakantie is de bom gebarsten. We zien door de bomen het bos niet meer. De kinderen die constant met elkaar overhoop liggen. Wij die niet meer samenwerken maar lijnrecht tegenover elkaar staan. Mijn kinderen zijn nu bij mijn ex en zijn zoon is nu bij zijn moeder. Over 2 weken beginnen de scholen weer en we weten niet meer hoe we verder moeten. Mijn vriend wil appart gaan wonen (lat-relatie), om van alle zorgen en problemen af te zijn. Voor mij is dat een dolksteek voor onze relatie. Wat blijft er dan nog over?

Via een PGB kunnen we hulp in het gezin krijgen, maar moeten we de kinderen en onszelf dat aandoen? Van mijn ex krijgen we wel steun maar zijn ex heeft totaal geen begrip voor de situatie. Zij heeft zelf een hele complexe situatie. 3 kinderen van 3 verschillende mannen. Veel wisselende relatie's, woonplekken. Communiceren is erg moeilijk want ze voelt zich altijd aangevallen en heeft weinig zelfreflectie. Ze houdt op haar manier van haar zoon, maar voor een kind is het erg weinig. Nu is hij 3 weken naar haar toe maar dat vindt ze erg lang. De halfbroer neemt dan veel zorg op zich (16 jaar).

Toen ik 4 jaar geleden in deze relatie stapte had het zoontje van mijn vriend anderhalf jaar haast geen contact met zijn moeder. Hij zocht de warmte bij mij. Ik heb me hier misschien een beetje te veel op gestort, waardoor ik zelf uitgeput raakte. Mijn vriend heeft een half jaar geleden oplossingen gezocht zodat ik een beetje bij kon tanken. Hij heeft zichzelf daardoor weggecijferd waardoor hij er nu helemaal doorheen zit. Met hulpverlening (handvaten) wil ik wel voor de opvoeding van onze "drie" kinderen gaan, maar ik weet niet of dit de goede beslissing zal zijn.

Het is heel erg fijn dat je op internet je verhaal kan delen en er met mensen over kan praten die dingen herkennen. Ik zoek eigenlijk wat steun van mensen die in soortgelijke situatie verkeren.

groeten van Yvonne

12.6. Samenwonen in een andere plaats

Hallo, ik ben Katinka, 35 jaar, en moeder van 3 jongens, 15, 11 en 8 jaar. Na mijn scheiding heb ik nog 2 keer een relatie gehad, maar dat liep op nix uit. Nu heb ik een hele lieve man ontmoet met 2 kids van 10 en 8 jaar die door de week bij hun moeder zijn en het gaat fantasties tussen ons. Zo goed dat we graag bij elkaar zouden willen wonen. Maar het probleem is dat hij 60 km verder weg woont, hij heeft een koophuis en een hele goede baan. Nu willen we in zijn huis gaan wonen en ik heb de kids al gepolst over hoe ze het zouden vinden om daar te gaan wonen. De jongste lijkt het heel gaaf ,de middelste is bang om zijn vriendjes kwijt te raken, maar de oudste van 15 is het probleem, hij zegt dat hij daar echt niet gaat wonen en dat ik dan maar moet gaan en dat hij dan wel bij opa en oma gaat wonen. Maar ja dat kan niet he.

Ik zou ook heel graag daar willen gaan wonen om helemaal opnieuw te gaan beginnen samen. Nu weet ik niet hoe ik het op moet lossen met mijn zoon, ik heb alles voor hun over maar ik heb ook nog een leven en wil de kids een normaal gezinsleven bieden. Er valt niet met hem over te praten, dan wordt hij boos. Ik begrijp het wel hoor, is niet nix ook. Maar als ik moet wachten tot mijn kids het huis uit zijn dan ben ik weer 20 jaar verder en wil nu gelukkig zijn met een lieve man en de kids.

Weet iemand hoe ik dit het beste kan oplossen? Door bv te zeggen dat hij het eerst een jaar moet proberen en als hij het dan nog niet wil, dat we dan voor een oplossing zoeken? Ik weet het niet meer, maar heb nu een hele lieve man gevonden en we willen samen heel graag verder en voor elkaar en elkaars kids zorgen. Hij wil ook niet eens mee om daar te gaan slapen of zo. Weet iemand tips hoe ik dit op kan lossen? Ik pieker me suf en heb er slapeloze nachten van. Het is niet zo dat het al heel snel gaat gebeuren, maar tussen nu en een jaar zouden we graag bij elkaar willen zijn. Wie kan me helpen hoe ik dit kan oplossen zodat we allemaal een gelukkig leven tegemoet gaan.

groetjesss Katinka

12.7. Mama is de klos

Hallo,

2001, als een slag bij heldere hemel vertelt mijn ex dat hij bij de advocaat is geweest (na 20 jaar huwelijk) en wil scheiden of ik maar even mee ga, dan is het allemaal zo geregeld!

Op dat moment ben ik de moeder van 4 jongens, 15 jaar en het syndroom van Down, 14 jaar, 11 jaar en 8 jaar oud. Paniek (ik heb geen eigen inkomen ben altijd thuis geweest voor kinderen en onze zaak, 20 jaar huwelijk),Verdriet (ik wil dit niet), Onmacht.

Enfin je moet verder nietwaar. Eerst wou hij de jongens 1 weekend in de 14 dagen. Wat was ik blij dan had ik tenminste de kids bij me. Drie weken nadat hij weg was trok hij in bij zijn nieuwe vriendin. Toen begon de ellende. Hij wilde de auto (hij had een bedrijfsbus en motor). Mijn tweede zoon zat op dat moment na een fietsongeluk met een been in het gips. Ik moest hem maar op de fiets naar school brengen, kreeg ik als antwoord op mijn vraag dat ik dan geen vervoer had. Hij stuurde zelfs "vrienden" op mij af om de auto op te halen.

De uitspraak van de rechter hield in dat hij partneralim. en alim. voor de kinderen moest betalen. Na de zomervakantie in dat jaar ontdekte ik op een zondag dat mijn derde zoon stiekem een gedeelte van zijn spulletjes naar papa had verhuisd. En na een weekendbezoek kwam hij niet terug. Ik belde mijn ex maar kreeg mijn zoon niet aan de telefoon. Uiteindelijk deelde hij mijn zoon mij mee dat hij bij papa bleef en 1x in de 14 dagen een weekend naar mij kwam. Op mijn vraag waarom heb ik nog steeds geen antwoord.

Vervolgens hield hij mijn oudste zoon achter na een weekendbezoek. Ik heb hem 6 weken niet meer gezien. Mijn oudste heeft het Syndroom van Down en mijn hele leven cijfer ik me weg voor dit kind, met liefde. Het is het beste wat me in mijn leven is overkomen en ik kan hier een boek schrijven wat ik allemaal met hem en zijn broers heb ondernomen en wat voor een lol ik met hem heb beleefd, thuis op school, in de familie enz. De opvoeding van de kinderen kwam voor het leeuwendeel op mijn schouders terecht omdat ik niet buitenshuis werkte en mijn ex een eigen zaak had (ik deed de administratie) en deze zaak voor alles ging.

Ik was kapot en daarna ging het met mij snel bergafwaarts. Interventie van maatschappelijk werk en een van mijn zussen bracht niks. Tegen mijn zus zei hij dat ik voor zijn part in de goot kon vallen. Ik heb op het punt gestaan uit een raam te springen. Op aanraden van mijn advocaat heb ik toen de Raad voor de kinderbescherming ingeschakeld, wat een nep voorstelling. Uiteindelijk kwamen zij met het voorstel dat 2 kinderen (waaronder mijn gehandicapte zoon) het hoofdverblijf bij mijn ex kregen, en 2 bij mij. Dat de kinderen 1 week bij hem zouden zijn en 1 week bij mij. We hebben samen de ouderlijke macht.

In 2002 leerde ik mijn huidige man kennen (gescheiden en vader van 3 kinderen, waarvan 2 zelfstandig wonen en de jongste bij haar moeder maar vaak het weekend en in vakanties bij ons is, zij is inmiddels 19 jaar). Op een gegeven moment heeft hij een detective ingeschakeld ik had een nieuwe vriend en hij betaalde dus geen partneralim. meer. In oktober 2003 zijn we getrouwd en de kinderen kunnen alle 7 heel goed met elkaar overweg.

Daarna begon hij over een andere boeg: mijn nieuwe partner was stiefvader, hij moest maar voor de kosten van de kinderen opdraaien (mijn man betaalt ook alimentatie voor zijn jongste dochter €180,--, ik krijg voor de jongens €249,-- per maand). Vanaf dat moment betaalde hij dus ook niet meer voor de kinderen. Weer naar de rechtbank. De stress in ons gezin is vaak niet te beschrijven, communicatie is niet mogelijk (hij heeft mijn man al 2x bedreigd). Mijn kinderen kunnen goed opschieten met mijn man en beschouwen hem als een vriend. Maar met pubers heb je vaak discussies in huis.

Uiteindelijk besliste de rechter begin november dat mijn ex toch moet betalen en vanaf die dag zie ik mijn oudste zoon dus niet meer. De oudste zei vaak bij mij als hij op vrijdag naar papa ging; ik wil niet. Ik vertel hem dan dat we afgesproken hebben 1 week bij mama en 1 week bij papa en dan is het goed en gaat hij mee (liefste hield ik hem dan ook thuis). Nu zeggen mijn andere jongens dat Bart niet wil komen. Hij is verstandelijk gehandicapt en kan dit niet beredeneren. Hij kan niet zelf bellen enz. Een dik jaar geleden had ik de vriendin van mijn ex aan de telefoon die me vertelde dat zij en mijn ex waren gaan kijken voor een woonvorm voor Bart, dat het er erg leuk was, dat ik ook maar eens moest gaan kijken en dat was dan zo geregeld. Ik ben inderdaad op verschillende plaatsen gaan kijken maar had dit op een heel andere manier willen aanpakken, geleidelijk aan met eens een weekend logeren enz. Ik heb nergens meer vat op.

HEEFT ER NOG IEMAND TIPS?

Margot

12.8. P.A.S syndroom

Veel van de reacties die ik op deze website lees, doen me denken aan het P.A.S. syndroom, het Parental Alienation Syndrome. De Amerikaanse kinderpsychiater Richard Gardner is al 15 jar bezig met door "vecht"-scheidingen getraumatiseerde kinderen. Het "ouder-verstotingssyndroom" ontstaat als kinderen door de ene ouder worden geprogrammeerd om nadelig te denken over de andere ouder. Het is te vergelijken met wat een sekte doet met haar volgelingen: bepaalde dingen worden zo vaak herhaald dat het slachtoffer gaat geloven dat het waar gebeurd is. Zie voor meer info ook: Ouderverstotingssyndroom of type bij Google "Richard Gardner" in.

Ik heb zelf inmiddels ook de nodige ervaring met een samengesteld gezin, maar daarover een andere keer meer.

Groetjes en sterkte, Carole

12.9. Valt dit nog op te lossen van Yvonne

hoi Yvonne, je problemen zijn herkenbaar. 1,5 jaar geleden kwam mijn stiefzoon nadat we hem 5 jaar niet hadden gezien (omdat hij niet bij 'dat wijf van z'n vader' in één huis wilde zijn) bij ons wonen en de sfeer in huis werd daar danig door verpest. In mijn geval omdat hij mij absoluut niet moet. Mijn man en ik zijn stapeldol op elkaar (al 12 jaar) en ook met mijn dochter gaat het goed.

Nu is de situatie zo geëscaleerd dat ik mijn (koop)huis heb verlaten en met mijn dochter in een piepklein appartementje 2 hoog achter (letterlijk) zit. Ik kon de spanning van het samenzijn niet meer aan. Ik ben weggegaan JUIST omdat ik van mijn man houd en hoop dat deze afstand tussen ons, ons huwelijk juist zal redden.

We zijn nu 1,5 maanden uit elkaar. Ik woon maar 100m. van mijn oude huis vandaan. Ik logeer samen met mijn dochter regelmatig bij mijn man (in ons huis) en dan hebben we het heerlijk samen. Het liefste zou ik weer bij hem intrekken. Maar ik kan de onderhuidse spanning en ruzies gewoon niet meer aan. Ik merkte dat ik de frustraties op mijn dochter botvierde (heeft adhd en zit flink in de puberteit). Om haar en mezelf rust te geven heb ik deze stap genomen, ondanks dat ik zielsveel van mijn man houdt.

Maar ik wist gewoon dat als we op dezelfde voet door zouden gaan; met z'n allen in één huis met alle bijbehorende spanning dat ons huwelijk zeker kapot zou gaan. Ik kan jouw man dus wel begrijpen. Misschien wil hij juist zijn relatie met jou wel redden. Geeft hem die ruimte, want als je hem vast blijft houden/tegen gaat werken dan zal hij vroeg of laat voorgoed bij je weggaan. Mijn man wilde in eerste instantie niets afweten van een lat-relatie. De scheiding was zelfs al door hem aangevraagd. Maar langzaamaan trok hij wat bij. Het is gewoon even wennen. Houden van is loslaten.

Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt. En zo niet, dan heeft het mij in ieder geval opgelucht dat ik dit van mij heb afgeschreven!

Christel

12.10. Samengesteld gezin en pubers

Hallo,

Bij mij is er ook een puber weggelopen maar van mij (alleenstaande moeder in een bilocatieregeling) naar de vader in een nieuw samengesteld gezin. De gevoelens die dit oproept zijn zeer tegenstrijdig nl. opluchting (want de spanningen werden niet leefbaar) en anderzijds een enorm gemis en een gevoel van falen. Verstandelijk weet ik wel dat ik het beste voorheb maar gevoelsmatig ligt het helemaal anders! Heb wel het idee in mijn geval dat de zoon de problemen ontvlucht en tracht tot een makkelijker (?) leven te komen in zijn nieuw samengesteld gezin, want daar zijn gedeelde zorgen nog maar halve zorgen. Aan al diegenen in een gelijkaardige situatie wens ik veel sterkte toe !

Lies

12.11. Wisten jullie

Hallo, ik zag dat jullie een kind met adhd hebben die hebben wij ook thuis. Wisten jullie dat jullie een tog toeslag kunnen aan vragen bij svb roermond? Tog is: tegemoetkoming voor gehandicapte kinderen, en ook voor moeilijke kinderen.

Veel sucses, Jenny

12.12. Wanhopig

Ik ben voor de tweede keer getrouwd. Uit mijn eerste huwelijk heb ik één dochter van 16 jaar. Toen mijn nieuwe man en mijn dochter elkaar leerde kennen, zoŽn 3 jaar geleden, leek het allemaal prima te gaan, maar de laatste tijd is er vaak ruzie en spanningen.

Mijn dochter is erg egoïstisch en koppig en neemt niets van ons aan, vooral niet van haar stiefvaker. Mijn man heeft 2 jonge kinderen van 7 en 9 jaar uit een eerder huwelijk. Hij is dus geen pubers gewend en begrijpt haar gedrag al helemaal niet. Zijn kinderen wonen bij hun moeder, om de 2 weken komen ze het weekend.

Alles wat voor mijn dochter gedaan wordt, vindt zij heel gewoon, er is nooit een beetje dankbaarheid. Er is totaal geen interesse in ons en het lijkt er vaak op dat ze liever uit ons buurt blijft dan dat ze er gezellig bij komt zitten. Als er weer ruzie uitbarst blijven zij en mijn man maar doorschreeuwen. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.

Jenny

12.13. Voor wanhopige Jenny

Hallo Jenny,

Het is heel herkenbaar dat mensen tegen elkaar gaan schreeuwen uit frustratie. Je hebt letterlijk het idee dat de ander je niet hoort als je normaal praat. Nu is het extra lastig dat het in dit geval gaat om 2 mensen die bij elkaar in huis wonen die daar niet voor gekozen hebben. Ze horen bij jou, maar (nog) niet bij elkaar. Als moeder en echtgenote zit je daar middenin, je wilt geen van tweeen kwetsen, en je wilt ook al die ruzies niet.

Ik verkeer in de situatie dat ik ook een puber heb van 16, die de stiefzoon is van mijn tweede man. Zij kunnen heel goed met elkaar overweg. Een van de redenen daarvan is, denk ik, dat mijn man zich nooit met de opvoeding van mijn zoon heeft bemoeid. Het is mijn zoon, ik voed hem op. Op de achtergrond is mijn man er altijd voor mij, om mij te ondersteunen en te adviseren. Maar er zijn nooit rechtstreekse conflicten geweest tussen hen.

Zoals je al aangeeft: pubers nemen uberhaupt al weinig aan van volwassenen, laat staan van een vreemde. Mijn zoon weet dat ik conflicten met hem aanga omdat ik het beste met hem voorheb, omdat ik van hem hou, omdat ik zijn moeder ben. Maar ik kan ze bij jou thuis al horen schreeuwen: bemoei je er niet mee, je bent mijn vader niet!!

Mijn zoon gaat ook graag zijn eigen gang, ook hem moet je er op wijzen dat niet alles vanzelf gaat, en dat een dankjewel op zijn tijd verplicht is. Interesse in ons is vaak ver te zoeken, maar ik blijf hem vertellen waar ik mee bezig ben, wat me bezig houdt. Soms zit hij hele dagen op zijn kamer, dan weer zit hij gezellig bij ons. Een echte puber dus. Maar omdat ik heel veel van hem hou, kan ik dat van hem beter hebben dan dat ik dat van een vreemde zou kunnen hebben.

Soms ergert mijn man zich wild aan hem en dan zegt hij er ook wel wat van. Maar altijd op een rustige toon. Soms reageert mijn zoon verbolgen, soms haalt hij zijn schouders op. Maar ik accepteer niet dat mijn zoon een grote mond geeft, ik eis ten allen tijde dat hij mijn man en mij met respect behandeld. Doet hij dat niet, en dat komt wel eens voor, dan stuur ik hem naar zijn kamer en dan praten we er later samen rustig over.

Hij heeft ook nog nooit gezegd dat mijn man zich niet met hem moet bemoeien omdat hij zijn vader niet is. Dat vind ik namelijk totaal niet relevant. We leven met z'n allen in een huis en daar gelden bepaalde regels. Daar mogen we elkaar aan houden. Hij mag zijn stiefvader en mij ook op dingen wijzen, als het maar netjes gebeurt.

Misschien moet jouw man zich even tijdelijk op de achtergrond houden, zodat jouw dochter niet al te veel negatieve aanvaringen met hem heeft. Ze heeft er misschien toch al moeite mee om hem te accepteren, en veel ruzies bevorderen de gezelligheid niet.

En natuurlijk hoeft je man niet alles van haar te pikken, en helemaal niet dat ze tegen hem schreeuwt. Ik kan zelf geen respect hebben voor iemand die tegen mij schreeuwt, ik vind dat altijd een teken van machteloosheid. Maar terugschreeuwen helpt volgens mij ook niet.

Zou je dochter minder respect voor je man hebben als hij zich wat op de achtergrond houdt? (Zo te horen heeft ze dat nu ook niet.) Of voelt je man zich een zwakkeling als hij de opvoeding wat meer aan jou over laat? Ik denk dat hij zich prettiger voelt als de verhouding met jouw dochter beter wordt, dan heeft hij echt wat bereikt. Want het valt echt niet mee om een goede relatie te hebben met stiefkinderen.

Veel sterkte samen, Elisa

12.14. Puber uit huis

Mijn dochter is toen ze 16 jaar was bij haar vader gaan wonen. Ik heb 4 kinderen en na de scheiding was er co-ouderschap met bilocatie (week bij mij en een week bij de papa). Na een jaar kreeg papa promotie en leerde hij vriendin kennen uit Luxemburg en vroeg hij mij of ik tijdelijk de kinderen 10 dagen bij mij wou houden en 4 dagen bij hem. Voor de oudste was dit heel moeilijk omdat ze emotioneel heel hard aan haar papa hangt. Vanaf toen werd het ook moeilijker met haar, ze puberde en er kwamen spanningen, maar vermits ik en mijn nieuwe vriend dicht bij de papa waren gaan wonen kon ze telkens ze er zin in had naar hem fietsen.

Toen papa vertelde dat hij en zijn vriendin een huis hadden gekocht werd het voor onze oudste nog veel lastiger, met de fiets kon ze niet meer, was te ver weg, en ze wou bij haar vader gaan wonen, want bij ons was het shit en ze wou niet meer bij mij zijn.

Om dat te verkrijgen heb ik een rechtszaak moeten inspannen tegen vader omdat hij ineens geen bilocatie meer wou (daar ging het tijdelijke) en uiteindelijk kon de oudste bij haar vader gaan wonen, de andere kinderen wou hij week om week niet.

Het heeft mij veel pijn bezorgd maar goddank heeft het wel een goed effect gehad, de oudste en ik komen weer prima overeen en de sfeer bij ons thuis is er geweldig op vooruit gegaan, ze komt ook alle twee weekends naar hier zonder dat het tegen haar zin is.

Hoop dat ik iemand wat steun heb kunnen geven,

groetjes Hilde

12.15. Troost

Ik weet dat dit niet leuk is, maar het is toch een troost dat hij bij zijn vader zit. Ik ken eenzelfde situatie waarbij de moeder is overleden en die optie er dus niet is....

12.16. Ouderschap verstotingssyndroom

Ik (vader) wil co-ouderschap temeer omdat ik altijd 70% van de zorg voor mijn 6 jarige zoon en 8 jarige dochter voor mijn rekening heb genomen. Ik ben geveld door mijn reuma en hierdoor uiteindelijk burnout geraakt waarvoor ik 3 maand ben opgenomen.

Na ontslag uit het herstellingsoord kreeg ik te horen dat mijn vrouw wilde scheiden en dat ze de kinderen volledig wil verzorgen. En er wordt dus doodleuk in de voorlopige voorzieningen door de rechter gezegd: ja, uw vrouw heeft de laatste drie maand voor de kinderen gezorgd en dat houden we zo."

Ik wil oooooh zo graag weer voor de kinderen zorgen en de kinderen zeiden direct na de uitspraak van de rechter: "is dit nu recht wat de rechter doet?" En geven luidschreeuwend aan een eerlijke verdeling te willen.

Waarom is het zo dat dat alleen de vrouw bepaalt of er sprake is van co-ouderschap? Waarom hebben mannen hier minder rechten. Wat zijn steekhoudende argumenten voor een rechter om het toch aan te sturen op co-ouderschap zoals de kinderen dat graag willen?

En hoe kun je een vrouw een beroep laten doen op haar volwassenheid als moeder? Wat is het dat vrouwen zo boos kunnen zijn dat ze totaal het belang van het kind uit het oog verliezen en het kind schaamteloos totaal psychisch verkrachten en daarmee direct het ouderschaps verstotingssyndroom in de hand werken?

Lieve mensen als jullie raad hebben dan hoor ik dat graag.

Johan

12.17. Hoe verder geregeld?

Hallo Hilde,

Ik heb en vraagje aan je. Mijn oudste dochter (16) wil ook bij haar vader gaan wonen. Hoe hebben jullie dat verder financieel/ administratief geregeld wat kinderbijslag, alimentatie en wat al niet meer betreft? De jongste twee (15 en 12) blijven bij mij en mijn huidige man wonen. Ik heb er namelijk geen idee van wat wij allemaal moeten regelen. Wat moet er op papier geregeld worden?? Misschien dat jij mij adviezen kunt geven?

Groeten, Lea


12.18. Nieuwe vriend en een dochter van bijna 20

Na mijn scheiding, nu 4 jaar geleden, heb ik weer een nieuwe vriend. We gaan nu 1,5 met elkaar om. Zijn huis moet nu verkocht worden omdat de afrekening plaats moet vinden tussen zijn ex en hem. Wij (moeten) willen nu samen gaan wonen. Eigenlijk komt dit besluit te vroeg. Maar is wel de meest praktische.

Mijn dochter van 19,5 is het hier niet mee eens. Zij is geregeld overstuur omdat ze mijn vriend niet mag. Het idee dat hij hier komt wonen maakt haar wanhopig. Ze hangt ontzettend aan mij. Wij hebben ook een hele sterk band met elkaar. De tijd die ik alleen met haar doorbracht moet nu verdeeld worden tussen mijn vriend en haar. Zij dreigt het huis uit te gaan als hij hier komt wonen. Bij haar vader wonen wil ze niet. Dat loopt binnen een paar dagen fout. Ze is vrij depressief en heeft hier medicijnen voor.

Het is jammer dat we op deze manier moeten beginnen met samenwonen. Het zou eigenlijk een feestje moeten zijn. Ik wil mijn dochter voor geen goud kwijt dat is logisch, maar mijn vriend ook niet.

Heeft iemand een tip hoe dit aan te pakken? Moet ik maling aan mijn dochter hebben en haar niet haar zin geven? Ze is vrij dominant. Of moet ik rekening houden met haar onstabiele karakter en mijn vriend buiten laten?

Pauline

12.19. Nieuwe relatie en volwassen kind

Hi, Moeilijk wel hoor voor jullie. Je wilt samen weer wat moois opbouwen en je grote dochter vindt het maar niks. Erg herkenbaar (alleen andersom) mijn man heeft drie grote jongens die ons huwelijk niks vinden en dwars liggen, we hebben het wel doorgezet. Tenslotte is het ons leven, en zij zijn verantwoordelijk voor hun leven. Ze zijn (bijna) volwassen 23, 21 en 19 en gaan tussen nu en 5 jaar op eigen benen staan.

Spreek met je dochter af dat jullie samen regelmatig leuke dingen doen zonder je nieuwe vriend erbij. Hij is vast ook wel eens aan het werk of aan het sporten of ergens anders mee bezig, zodat jullie heus nog wel tijd voor elkaar over houden. Spreek met je vriend af dat hij zich terughoudend opstelt naar haar (moeilijk, maar wel beter). Misschien moet ze het ook maar gewoon accepteren dat jij zelf iemand bent met jouw behoeften en niet nog 50 jaar alleen achter de televisie wilt zitten kniezen.

Misschien heb je er wat aan als je een paar gesprekken (gratis) met maatschappelijk werk houdt? Het heeft bij ons niet alle problemen opgelost, maar we hebben wel een manier gevonden waarop wij er mee om konden gaan.

sterkte Miep

12.20. Dit heb ik ook moeten doen.

Hoi,

Wij zijn een samengesteld gezin met totaal 6 kinderen. Mijn oudste dochter (tevens oudste kind in het gezin) heb ik 2 jaar geleden ook voor een time-out bij haar vader laten wonen. Voor ons gezin was het een opluchting omdat de ruzie's weg waren. Zij kwam gewoon ieder weekend wanneer alle kinderen er waren en dat ging redelijk goed.

Na een jaar bij haar vader te hebben gewoond besefte ze wat ze miste. Ze vroeg aan ons allemaal of ze alsjeblieft toch terug mocht komen. Wij kunnen zeggen dat ze sindsdien een omslag van 200% heeft gemaakt. Met haar 16 jaar is ze de liefste puber van het moment.

Dus zwelg niet in verdriet. Kinderen en ouders hebben af en toe een time-out nodig en leren er allemaal van. Het komt goed!!!

Wilma

12.21. Tips voor pubers in samengestelde gezinnen

Zoek een middenweg. Accepteer geen gegil of gedoe, ze hoeft hem niet aardig te vinden, maar ze heeft zich fatsoenlijk te gedragen. Probeer met haar te praten (desnoods met een derde onafhankelijke persoon erbij) zodat zij haar zorg op een normale manier kan uitspreken. Geef haar veel complimenten voor alles wat WEL goed gaat.

En verder: zorg dat u het volhoudt. Zoek iemand waarmee je je probleem kan bespreken, zonder dat die ook negatief gaat reageren op je dochter. Dus af en toe kun je erover praten met je vriend, maar zoek ook iemand anders om erover te praten.Je vriend zal anders mogelijk ook negatief op haar gaan reageren, en dan ben je nog verder van huis!

Nellie

12.22. Herkenbaar

Zoveel verhalen zo herkenbaar. Bij ons een puberdochter van 14 die niet meer thuis wil zijn als "hij", stiefvader, thuis is. Een stiefvader die de arrogante chagerijnige onopgevoede respectloze puber niet meer kan uitstaan.
En ik, moeder van een puber en twee lieve peuters, getrouwd met een lieve man, die eigenlijk alleen nog maar wil janken omdat alles waar ze van houdt uit elkaar valt en het niet meer kan lijmen. Waarom lukt het niet?
Waarom kunnen we niet gelukkig zijn met z'n 5en?
Is de enige oplossing nou echt scheiden?want dat mijn puber het huis uit gaat is geen optie! Ik hou van allemaal, de kleintjes zijn gek op hun vader en hun vader is gek op de kleintjes. En mijn puber is en blijft mijn puber die gek is op haar stiefzusjes. Maar mijn man en mijn puber hebben gewoon een hekel aan elkaar.

Marielle


12.23. Herkenbaar

Marielle,

Zo herkenbaar dit, heb hetzelfde probleem, mijn lieve dochter van 14 kan absoluuut niet overweg met mijn vriend, waar ik inmiddels 3 jaar een relatie mee heb. We hebben al samengewoond, maar na zo veel spanning hebben we besloten om apart te gaan wonen. Als hij komt, wat niet veel meer is, vlucht zij het huis uit, en komt pas terug als hij weer weg is. Ik ga om het weekend naar hem toe, wat ze ook totaal niet leuk vind, ze kan hem niet uitstaan.

Het is een hele lieve meid, maar in dit stukje is het heeeeel moeilijk, vooral omdat mijn andere dochter van 16 mijn vriend juist wel erg leuk vindt. Ik kan je frustratie bijna voelen, want dat heb ik hier ook, weet soms ook echt niet meer wat ik moet doen.

Biba

12.24. Weet me geen raad zoon 16 jaar

Hallo, ik heb een zoon van 16 jaar en weet me geen raad. Hij bemoeit zich met mijn leven; ik ben zijn moeder, maar hij heeft geen enkel respect, hij wil mijn gezag niet, doet waar hij zin in heeft. Zegt me doodleuk als hij niet uit mag gaan: dan ga ik naar de jeugdzorg en dan ga ik naar een internaat. Dat doet onzettend pijn.

Ik ben gescheiden heb sinds een jaar een relatie met een man met vier kinderen die om de twee weken komen. Mijn zoon doet er alles aan om de sfeer te verzieken. Gaat ruzie zoeken terwijl mijn vriend zich niet met hem bemoeit. Pas wanneer hij te ver gaat met zijn bewoording naar mij, dan grijpt hij in. Hij laat de opvoeding aan mij over.

Ik heb nog een zoontje van 7. De oudste vergelijkt zich met hem. Waarom mag hij wel en ik niet. Of waarom doet hij dat niet, bv tafeldekken, vaatwasser inruimen. Dat gaat al 8 jaar zo. Ik ben op, kan er niet meer tegen. Ik heb hem laatst nog voor de deur gezet omdat hij weigerde om naar school te gaan. Hij beweert dat ik hem eruit heb gegooid, wat niet zo is.

Ik vind dat hij naar school moet gaan en heb hem naar mijn weten naar school gestuurd. Wat is daar verkeerd aan? Hij is dan naar zijn vader gegaan, en de dag daarna is hij komen schreeuwen en wou me aanvliegen, gooide dingen naar me. Uiteindelijk is hij met zijn vader de dag daarna naar de jeugdzorg gegaan en hebben geprobeerd te praten. Maar niks helpt.

Hij wil dat ik moet gaan kiezen tussen hem en mijn vriend. Wat moet ik doen? Ik houd van mijn zoon, maar ik laat me niet chanteren door een joch van 16jaar. Heb altijd voor hem klaar gestaan toen zijn vader weg ging, en niet meer omkeek naar ons. En daar komt bij dat zijn vader manisch depressief is. Het is zo erg dat hij gewoon ineens in mijn slaapkamer staat terwijl ik en mijn vriend in bed liggen.

Het is gewoon eng. Hij gooit dan van alles eruit waar zijn broetje bij is, van viese worden wat we wel niet denken om dat te doen. Ik heb hem gezegd dat het mijn leven is en dat hij zich er niet mee moet bemoeien, en dat het hem niks aan gaat wat ik doe. Daarop was zijn antwoord: dan ga ik weg, rotwijf. Dat zijn de worden waar hij met mee praat.

Help me aub. Wie kent dit gevoel?

12.25. Weet me geen raad zoon 16 jaar reactie

Het is een ontzettend vervelende situatie waar je nu in zit.

Heb je jouw gevoel tegenover hem wel verwoord en is dat ook bij hem aangekomen? Een relatie/ contact ect. is altijd een wisselwerking tussen minimaal twee mensen. Je zegt: mijn zoon doet er alles aan om de sfeer te verzieken. Is het echt alleen je zoon? Hiermee wil ik niemand de schuld in de schoenen schuiven, maar waar twee vechten hebben er twee schuld. Wordt hij wel gezien in zijn behoeftes? Misschien vind hij je nieuwe relatie niks, voelde hij zich de man in huis en is zijn plek ingenomen.

Praat eens met hem echt vanuit je gevoel. Ga niet de discussie aan, dat win je niet meer van een puber. Vertel jouw gevoel, geen jij en jouw. Alleen vertellen in de IK vorm. (ook niet, ik vind dat jij..) Het JIJ moet je vermijden en dat is flink lastig.

Hier kan hij dan eens over nadenken, ook al lijkt het misschien niet dat hij dat doet. Ook al lijkt het alsof jouw gevoel hem koud laat. Over het algemeen is dit echt niet zo, alleen als puber zijnde kan je dit echt niet laten merken.

Vraag vaker naar zijn mening, zijn ideeen en luister oprecht. Je wilt graag uit (geen waardeoordeel alleen een constatering) Ik vind dat uitgaan ...(vul maar in, geen JIJ). Geef hem ook de kans om zijn weerwoord te geven. Geef wel duidelijk aan dat je bereid bent te luisteren als het gesprek op een normaal niveau kan gaan. Geen geschreeuw of gooien met dingen. Wanneer hij dit wel doet, stop onmiddelijk het gesprek en loop weg. Ga iets anders doen. Zodra hij weer 'normaal' doet, kun je het gesprek weer aangaan. Niet nog even terugkomen op toen hij weer vervelend ging doen, negeer dat. Ga verder met het gesprek waar je geeindigd bent.

Ik wens je alle succes toe en veel sterkte samen.

Hasse

12.26. Re Johan 10.15

Reactie op Ouderschap verstotingssyndroom

Johan,

ten eerste wil ik even van het hart dat niet alle vrouwen zo zijn zoals jij ze omschrijft. Helaas moet ik toegeven dat ze er wel zijn, maar scheer ze niet allemaal over een kam.

Ik zelf heb mijn kinderen 3 1/2 jaar geleden achter gelaten bij mijn ex. Dit was hun eigen keuze, ik ben verhuisd, 115 km. verder, om met mijn vriend mijn leven weer op te pakken. Heb daar een hoge prijs voor moeten betalen, mijn kinderen. Ik heb een zoon van 17 en een dochter van 15. Met mijn zoon heb ik nagenoeg geen contact meer. Heeft geen zin om hierheen te komen in de weekenden. Mijn dochter daarentegen komt trouw. Nu na 3 1/2 jaar ziet mijn dochter in dat ze toch liever hier bij mij wil komen wonen. Ben nu dus bezig om alles in het werk te stellen dat ze zo snel mogelijk hier haar leventje kan gaan opbouwen. Met mijn zoon probeer ik contact te houden. Hem te laten weten dat ik er voor hem ben en dat ik onvoorwaardelijk van hem hou. De rest is aan hem.

Ik begrijp dat het heel moeilijk voor je is om je kinderen bij de moeder te moeten laten. Ik wil je een paar tips meegeven. Probeer je niet te verlagen tot het gedrag van hun moeder, blijf positief over haar praten naar de kinderen toe. De kinderen worden ouder en zullen later hun eigen conclusies trekken over de hele scheiding. Laat ze weten dat je er altijd voor ze bent en van ze houdt. Er komt een dag dan mogen ze zelf beslissen bij wie ze willen wonen. Probeer ondanks alles toch een goede relatie met ze op te bouwen. Ikzelf ben altijd positief gebleven naar de kinderen toe over hun vader.

Moet toegeven dat het soms veel moeite heeft gekost. Maar gelukkig ziet mijn dochter nu ook in dat vaders toch niet alles is. Blijf hoop houden.

Succes, Twannet

12.27. Geduld

Reactie op Valt dit nog op te lossen?

Kijk voor het eerst op deze side. Ik heb al drie jaar een lat relatie. Samen 5 kinderen 10, 14, 15, 17, 17.

In de afgelopen 3 jaar hebben we aan elkaar kunnen wennen en dat gaat buitengewoon goed. Nu denken we heel voorzichtig aan samenwonen.

Er zijn speciale boekjes te lezen over de valkuilen van een samengesteld gezin. Lees!! O.a. Een atlas voor het stiefgezin. Er is veel meer. Kijk bij de Boeken in deze rubriek. Ook is er hulpverlening die hier in speciaal zijn op geleid en gezinnen hier in kunnen begeleiden (kijk ook hiervoor binnen deze rubriek!).

Mijn advies: geduld en veel bepraten. Een goede voorbereiding is heel belangrijk. Meer kans op slagen. Een scheiding is al niet mis voor kinderen. Denk aan de gevoelens van jullie kinderen.

Hanneke

12.28. lees en geduld

Algemene reactie samen gesteld gezin

Beste mensen

Kijk voor het eerst op deze side. Ik heb al drie jaar een lat relatie. Samen 5 kinderen 10,14,15,16,17.

In de afgelopen 3 jaar hebben we aan elkaar kunnen wennen en dat gaat buiten gewoon goed. Nu denken we heel voorzichtig aan samen wonen.

Er zijn speciale boekjes te koop om te lezen over de valkuilen van een samen gesteld gezin. Lees!! oa Atlas voor stief gezin. Er is veel meer. Kijk op bol .com en in de bieb. Ook is er hulpverlening die hier in speciaal zijn op geleid en gezinnen hier in kunnen begeleiden..Mijn advies Geduld en veel bepraten . Een goede voor bereiding is heel belangrijk. Meer kans op slagen. Een scheiding is al niet mis voor kinderen. Denk aan de gevoelens van jullie kinderen en aan die van jezelf.

Succes en sterkte,

Hanneke


12.29. Pijnlijke keuze

Ik zit in bijna de zelfde situatie, na een moeilijk jaar heb sinds 3 weken ons koophuis verlaten met mijn 3 pubers, de oudste 2 jongens kunnen goed overweg met mijn man, maar mijn dochter van 14 helemaal niet, ze wil hem nu gelijk nooit meer zien. De jongens en ik willen best terug maar mijn dochter gaat niet mee, van haar vader mag dat ook niet ze mag bij hem wonen.

Ik ga eraan onderdoor, wil niet leven zonder mijn meisje maar ook niet zonder mijn man. We hebben een rust periode ingelast, ik heb nog contact met mijn man, de jongens ook maar dan via internet. Het ziet er naar uit dat het huis verkocht moet worden en dat ons voorlopig een lat relatie te wachten staat. Mijn man mist ons en zit nu alleen in een te kil en groot huis, wij wonen in een tijdelijke woning 20 km verderop en hebben het gezellig met zn vieren, dus voel ik me daarover ook weer schuldig naar mijn man toe. Ik word er zo verdrietig van, je bent moeder ik moet en wil er altijd zijn voor mijn kinderen, maar het is zo dubbel. Ik mis hem, maar wil mijn dochter niet het gevoel geven mijn man boven haar te verkiezen. Als we terug gaan zonder haar zal ik hem dat waarschijnlijk blijven verwijten, de broers willen ook niet zonder zusje terug!!! Uitzichtloos dus.

Gina

12.30. Delen

Reactie op Ex wil co-ouderschap, ik niet; hoe nu verder?

Hallo.

Kinderen zijn geen bezit, een scheiding is voor alle partijen zeer ingrijpend. Als je dan de kinderen bij of de vader of de moeder weg houdt zullen ze in een loyaliteits conflict komen.

Laat ze met beide ouders omgaan en stimuleer ze daar in. Maak goede afspraken. Doe je dat niet, dan krijg je later door je kinderen de rekening gepresenteerd. Je wilt dat binnen de vervelende situatie toch het beste voor je kind. Zet je eigenbelang aan de kant......

Suc6

Willem

12.31. Hyves over het samengestelde gezin

Zelf vorm ik al ruim 7 jaar een samengesteld gezin. We hebben samen 7 kids en de leeftijd varieert van 9 tot 22 jaar. Mijn man heeft 4 kinderen. Twee uit zijn eerste huwelijk (dat gestrand is door scheiding) en twee uit zijn tweede huwelijk (waarvan de vrouw is overleden). Zelf heb ik drie kinderen. Nu vormen we dus al 7 jaar een gezin met altijd 4 kids in huis. De oudste is al twee jaar op kamers en om de week komen de andere twee van mijn man een weekendje naar ons toe.

Ons 5 jarig huwelijk hebben we een paar weken geleden gevierd door met al onze 7 kinderen en een vriendje naar Egypte te gaan. Het was een geweldige ervaring. Ook in ons gezin zijn ups en downs. We hebben 3 jaar geleden de hoofdrol gespeeld in een aflevering van helder (Teleac) waar ook 2 deskundigen aan het woord kwamen. Ik vond het zo fijn om opeens herkenning te horen... gewoon het gevoel dat sommige problemen waarmee je beslist ook wordt geconfronteerd in een samengesteld gezin dat ik daar niet de enige mee was en dat het nu ook eenmaal zo is dat bepaalde gevoelens zo zijn.

Ik heb toen besloten een hyves op te richten speciaal voor mensen die een samengesteld gezin vormen. Het is een gesloten hyves en privacy staat hoog in het vaandel. we wisselen hier onze ervaringen uit. Voor de meeste is het een feest van herkenning. De uitzending van ons gezin is er ook op te vinden. Je vindt er tips, verhalen en heel veel andere mooie en leuke dingen. Alles wat bij een nieuw samengesteld gezin om de hoek ligt te loeren.

Ik zou zeggen, neem eens een kijkje... tweedekeer.hyves.nl/

Groetjes Ankie

12.32. 11.6 Samenwonen in andere plaats

Binnenkort ga ik ook met mijn partner samenwonen. Samen hebben wij 5 kinderen. Mijn kinderen hoeven niet te verhuizen, ik heb een koophuis dus is het een logische keuze om in mijn huis te wonen dan in het huurhuis van mijn vriend, wat ook te klein zou zijn.

De 3 kinderen van mijn partner moeten mee. De 2 jongsten gaan hier, 150 km van hun eigen woonplaats vandaan, beginnen op het voorgezet onderwijs. De oudste gaat studeren. Wij hebben 3!! jaar "verkering" gehad. De kinderen waren het belangrijkste, zij hebben de tijd gehad om hun school af te maken en nu is het een goed moment om te verhuizen. Het blijft natuurlijk, vooral voor zijn kinderen een heel moeilijk moment om echt weg te gaan uit hun huis. Wij hebben ieder weekend heen en weer gereisd, nooit overgeslagen, omdat wij heel erg gek met elkaar zijn. Maar het was een lange adem, in het belang van de kinderen. Je merkt dat ieder kind de tijd heeft gehad om er naar toe te groeien, de onderlinge banden zijn sterker geworden en wij maken ons op voor een roerig groot gezin waar vast nog wel de nodige hobbels te nemen zijn.

Dus, dat je zoon niet wil, heel begrijpelijk, misschien moet je een moment gaan kiezen waarbij iedereen het idee heeft dat er geluisterd wordt en de tijd krijgt om te wennen. Uiteindelijk gaat het om jou geluk, maar de kinderen blijven heel belangrijk en zullen later begrijpen dat er wel om hen gedacht is.

Sterkte
Keesje

12.33. 11.20 Samenwonen en dochter van 20

Hallo Pauline,

Je geeft aan dat het samenwonen eigenlijk te vroeg komt. Is dit voor je eigen gevoel i.v.m. de relatie met je partner of gaat het om je dochter. Als het de relatie met je partner betreft zou ik zeggen wacht nog even. Als het om je dochter gaat, tja ze is bijna 20. Er zijn heel veel jonge mensen die op die leeftijd al zelfstandig wonen. Een dominant meisje? Dat zegt eigenlijk al genoeg. Misschien is het wel goed dat jij gaat samenwonen en zij merkt dat ze aandacht die te verdelen is niet alleen naar haar gaat. Zij kan niet zelf uit huis, b.v. omdat ze een studie volgt?

Misschien is het mogelijk om haar een deel van het huis te laten bewonen, zolder/tuinhuis/berging aan het huis, zodat ze niet altijd "in" het huis hoeft te zijn, maar ook niet helemaal alleen woont, dit i.v.m. haar depresiviteit?

Op zich is het wel zo dat ook jij verder mag gaan met je leven en zij zal dat op een bepaald moment ook doen. Het gedrag wat zij vertoont lijkt mij het gedrag van een klein kind en niet iemand van bijna 20. Probeer met haar te praten en uit te leggen dat ze je niet kwijtraakt maar dat het normaal is dat iemand van bijna 20 ook een eigen leven gaat opbouwen en dat er toch wat gaat veranderen.

Ik praat uit ervaring, ik ga ook een samengesteld gezin vormen en mijn jongste zoon, 20, vindt dat wel OK, maar al die mensen in huis, hij is gesteld op zijn "rust". Zoals ik zijn probleem uitleg, sinds het overlijden van zijn vader en het uit huis gaan om te studeren van zijn broer is de stilte eerder een probleem. Het is mij veel te rustig en hij vindt het wel best zo. Hij heeft 3 jaar de tijd gekregen om aan het idee te wennen en zal nu mee moeten met de stroom. Hij weet dat hij welkom is, dat er van hem gehouden wordt en dat een groter gezin ook veel kan brengen. Het voordeel is wel dat hij heel goed met mijn partner kan opschieten, zijn probleem zit meer in het feit dat hij nog niet helemaal "puber-af" is.

Sterkte
Keesje

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Samengesteld gezin en pubers: puber uit huis

  1. Ex wil co-ouderschap, ik niet; hoe nu verder?
  2. Reactie op "ex wil co-ouderschap"
  3. Jouw wil
  4. Samengesteld gezin en pubers: tips gevraagd
  5. Valt dit nog op te lossen?
  6. Samenwonen in een andere plaats
  7. Mama is de klos
  8. P.A.S syndroom
  9. Valt dit nog op te lossen van Yvonne
  10. Samengesteld gezin en pubers
  11. Wisten jullie
  12. Wanhopig
  13. Voor wanhopige Jenny
  14. Puber uit huis
  15. Troost
  16. Ouderschap verstotingssyndroom
  17. Hoe verder geregeld?
  18. Nieuwe vriend en een dochter van bijna 20
  19. Nieuwe relatie en volwassen kind
  20. Dit heb ik ook moeten doen.
  21. Tips voor pubers in samengestelde gezinnen
  22. Herkenbaar
  23. Herkenbaar
  24. Weet me geen raad zoon 16 jaar
  25. Weet me geen raad zoon 16 jaar reactie
  26. Re Johan 10.15
  27. Geduld
  28. lees en geduld
  29. Pijnlijke keuze
  30. Delen
  31. Hyves over het samengestelde gezin
  32. 11.6 Samenwonen in andere plaats
  33. 11.20 Samenwonen en dochter van 20

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.