Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

44. Jaloezie kinderen

Hoi,

allereerst ben ik heel blij met deze site, ik zit ook al op de co-ouderschap site en stiefmoeders, maar toch lees ik hier weer andere dingen.

Ik ben sinds 3,5 jaar bij mijn huidige man en sinds 2,5 jaar zijn wij getrouwd. Hij heeft twee kinderen waarmee we co-ouderschap hebben (week op-week af), mijn twee kinderen zijn altijd bij ons doordat ze door mijn ex geestelijk en lichamelijk mishandeld zijn (hij mag ze ook niet meer zien).

Sinds kort heeft mijn oudste (onze enige dochter) problemen als mijn stiefzonen hier komen. Zij is dan zo bang dat mijn man meer van hen houdt dan van haar, dat ze echt raar gaat doen. Alle kleinigheidjes van mijn stiefzonen grijpt ze aan om hen te verraden. Als haar iets verboden wordt door mijn man zegt ze meteen "als M en J dat doen, krijgen ze niet op hun donder, je houdt alleen van hen". Terwijl mijn man echt zielsveel van mijn kinderen houdt en dat ook erg laat blijken. In de week dat M en J er niet zijn is ze heel leuk en lief en begripvol, ook als iets niet mag, maar zodra de jongens komen draait haar gedrag om. Tegen haar broertje doet ze dan ook wat kattiger, want zij is nu het enige meisje. Ook is het zo dat als mijn man dan eens flink boos wordt en haar even vastpakt, zij totaal over haar toeren raakt. Volgens haar zeggen is ze dan bang voor hem en moet ze dan meteen aan ex denken. Maar dat is dus alleen in de week dat mijn stiefzonen (M en J hier zijn).

Hoe moeten we dit aanpakken en hoe geven we haar het gevoel dat ze evenveel voor ons betekent als de andere kinderen uit ons gezin. Soms nemen we haar al apart om ergens mee naar toe te gaan en ook leggen we haar keer op keer uit hoe en wat. Ik weet het verder niet meer, vind het echt moeilijk, en ook heel sneu voor haar dat zij met die gevoelens zit. Wie heeft hier ervaring mee en kan me helpen door alleen al mij te laten zien dat mijn dochter niet de enige is in zo'n situatie met haar gedrag.

Groetjes Liset

44.1. Help

Ik ben ondertussen gescheiden van 98 ik heb samen met mijn ex 2 kinderen. We zijn ondertussen alletwee hertrouwd en hebben beide een kind uit het nieuwe huwelijk. Nu is het alleen zo dat ze het mij ongelooflijk moeilijk maken, het is begonnen met lasterpraktijken zoals nachtelijke telefoontjes, stalking praktijken, bedreigingen. Elk jaar is er wel iets waardoor ze het me moeilijk maken. Het wordt alleen maar erger en erger en ik weet me geen raad meer.

Vorig jaar hebben ze mijn huidige man beschuldigd van onheuse praktijken naar mijn dochter toe. Ze zijn dan naar het vertrouwenscentrum gestapt waar wij dan op de rooster zijn gelegd en ook mijn dochter is ondervraagd. Gelukkig is gebleken dat er niets aan de hand was. Nu op aanraden van het vertrouwenscentrum zouden we met de kinderen naar het geestesgezondheidscentrum gaan om te zien in hoe verre de kinderen onder al dat gekibbel leiden. Uiteraard was daar een hele wachtlijst en zijn we daar nu een keer geweest en volgende week gaan we met de kinderen.

Nu is mijn ex er ook geweest en die gaan dit gebruiken om ons in de grond te boren en we staan er precies alleen voor. Dit zou de derde keer zijn dat mijn man beschuldigd wordt en dat ze iets van zin zijn staat als een paal boven water na het berichtje dat ik van mijn ex heb gekregen.

Wat moet ik doen? Wie kan me helpen? Moet ik zo jaar in jaar uit blijven leven? Want elk jaar komen ze met iets nieuws en wij moeten die beschuldigingen en die laster altijd over ons heen laten gaan. Dat kan toch niet! Dit bericht heb ik gehad wat moet ik ermee?

    Daar de bal nu enkele maanden via het gerecht aan het rollen is wens ik u nog de kans te geven om onder 4 ogen tot een onderlinge schikking te komen wat de kinderen betreft. Hhet is volledig aan u om te laten zien dat je ook nog kan handelen in naam van de kinderen en niet in naam van Bart. Jij weet meer dan we al weten, werk toch mee aub in het belang van de kinderen. Dit alles zo snel mogelijk want de kinderen vragen hulp en de tijd dringt. Wens je niet te antwoorden, mij goed. Achteraf niet komen wenen want we gaan het heel hard maken deze keer en dit is geen bluf. Je zal het wel ondervinden. Ik zou het je smeken maar daar is mijn trots te groot voor. Trouwens je houdt brieven achter van de school. We hebben contact met de school. Je ziet maar. Binnenkort kan ik je zo niet meer helpen
Wat moet ik doen wie kan me helpen? Ik kan dit niet meer aan.


44.2. Aan Liset

Hoi Liset,

Er zitten voor mij wel wat herkenbare elementen in je verhaal, je dochter is dus zeker niet de enige met dit "probleem". Ik heb zelf 2 kinderen en 2 stiefkinderen, die allen 50% bij ons wonen. Mijn dochter is ook de enigste meid tussen 3 jongens en eigenlijk gaat dat prima, maar soms komt die jalouzie om de hoek kijken. Volgens mij is dat onzekerheid van de kinderen (logisch...). Als er een kind tussen zit, die niet onzeker is, merk je gelijk het verschil, die zit lekker in z'n vel en kan ook zijn problemen grotendeels zelf oplossen. Jouw dochter kan dat (denk ik), nog niet. Er is nog geen ruimte in dat koppie om op een creatieve manier oplossingen te vinden, dus claimt ze diegene waar ze veel steun aan heeft. Misschien merk je een beetje, welke kant ik op wil. Door goed naar je dochter te luisteren (heel veel geduld hebben...) en haar helpen hoe ze haar problemen op een creatieve manier kan oplossen, wordt ze mondiger en krijgt ze meer ruimte in haar leven voor de leuke dingen.

Liset, dit is natuurlijk maar één theorie, ieder kind is uniek en moet op haar/zijn eigen manier behandeld worden, door veel met elkaar te praten en naar elkaar te luisteren, vinden jullie misschien de juiste gebruiksaanwijzing voor je dochter...

Succes ermee, en mail me maar als je vragen/opmerkingen hebt!

44.3. Schuldgevoelens

Hallo,

Sinds 1999 ben ik gescheiden. Ik heb 3 dochters van 10, 8 en 6 jaar. Ik was inderdaad net zwanger van mijn jongste dochter toen mijn man mij verliet. September 2001 leerde ik een nieuwe man kennen. Hij was sinds anderhalf jaar alleen en had ook 3 kinderen die bij hem woonden. Nu zijn zij 19, 18 en 15 jaar. Dus een stuk ouder dan mijn kinderen.

Het eerste jaar was rozengeur en maneschijn. We waren vreselijk verliefd en alle 6 de kinderen konden goed opschieten met elkaar en ook met de betreffende stiefouder. Het tweede jaar werd al moeizamer. We woonden 25 km van mekaar. Niet zover, maar wij hadden beiden een fulltime baan. Ik had een groot huis, een grote tuin en een hele lieve oppas aan huis. Bij mijn partner waren de kinderen vaak en veel alleen. Maar mijn partner probeerde ondanks zijn werk, hij is directeur van een eigen goedlopend bedrijf, zoveel mogelijk thuis te zijn voor zijn kinderen. Hij is een goede vader.

We hielden veel van elkaar, maar hadden weinig tijd voor elkaar en waren dan vaak te moe, waardoor onnodige irritaties en ruzies ontstonden. We probeerden 1-2 keer per jaar een lang weekend zonder de kinderen te plannen en die weekenden waren voor ons beiden puur genieten. Ook deden we veel met de kinderen samen en dat verliep altijd heel gezellig. Na ruim 2 jaar, waarbij we uiteindelijk ieder weekend in mijn huis woonden met alle 6 de kinderen, stelde ik mijn partner voor om met de kinderen te gaan bespreken wat ze ervan zouden vinden als we zouden gaan samenwonen. Samen wilden we het huis zo verbouwen dat ieder kind zijn eigen kamer zou kunnen krijgen en er zouden uiteindelijk zelfs 3 badkamers komen.

Een droomhuis. Onze droom, maar alleen als vooral zijn kinderen het goed zouden vinden. Ze gingen meteen accoord en in hele korte tijd bouwden ze een nieuw sociaal netwerk van vrienden op in mijn buurt. We waren trots en blij met deze ontwikkeling. Ook onze, in iedergeval mijn omgeving reageerde enthousiast en mijn partner had snel een paar nieuwe vrienden en werd in de gemeenschap geintegreerd. Uiteindelijk duurde het nog 1 jaar voordat we gingen samenwonen.

En toen begon het. Zijn oudste dochter (nu 19 jaar) woonde al op kamers, vanwege haar studie, toen we gingen samenwonen. Vorig jaar april kwam ze echter redelijk onverwacht weer bij ons wonen. De maanden ervoor waren de weekenden al vaak moeilijk en met veel ruzie omdat ze mij toenemend afwees. Nadat ze dus weer bij ons woonde was het een verschrikking. Ik werd genegeerd, gepest, uitgescholden, maar vooral het frontenvormen met haar broers, maar vooral ook met mijn partner, die daar geen enkel verweer tegen had was voor mij een ramp.

Uiteindelijk ging ze, na herhaald vragen van mijn kant, in juli vorig jaar accoord met een gesprek. Ze was heel duidelijk. Ze kon en ze wilde mij niet accepteren in een huis samen met haar vader en ze was jaloers op mijn dochters die intussen een hele warme band hadden opgebouwd met hun stiefvader. Vooral mijn jongste dochter had een echte vader/dochterrelatie opgebouwd met mijn partner, meer als met haar eigen vader. Mijn dochters hebben trouwens nog een heel goed en regelmatig contact met hun biologische vader en hij accepteerde hun stiefvader en zei tegen mij dat hij blij was dat ik zo'n partner had gekozen.

Maar het ergste moet nog komen. In mei vorig jaar kwam ik erachter dat mijn oudste dochter misbruikt werd door de jongste zoon van mijn parnter. Uiteindelijk bleek dat ze vanaf de eerste dag van het samenwonen in augustus 2004 misbruikt werd door zijn oudste zoon en nadat hij een vriendin had nam de jongste zoon het over. Ik voel me nu nog zo schuldig. Hoe had ik dat zo lang niet gezien. Hoe had ik zo naief kunnen zijn. Hoe heb ik zo kunnen falen. Ik ging met mijn dochter meteen naar een psycholoog en gelukkig is ze een heel verstandig en stabiel kind en kan ik er met haar over praten.

Maar toch, ik was verantwoordelijk. Ik had haar thuis onveilig gemaakt. Kon ik het maar terugdraaien.

Uiteindelijk ging het tussen mijn partner en mij steeds moeilijker. De problemen met zijn dochter waren voor hem een probleem tussen haar en mij. Hij had geen probleem met zijn dochter en meer dan eens viel hij mij openlijk voor zijn kinderen af. Zijn jongste zoon speelde ons continu tegen mekaar uit en vaak was het zijn woord tegen dat van mij en werd hij geloofd. Alleen zijn oudste zoon zei: "Ons werd gevraagd of we accoord waren met te gaan samenwonen, dan heb ook ik een verantwoording om er iets van te maken". Het grote verdriet van het misbruik van mijn dochter en zijn verdriet dat zijn jongens dat gedaan hadden kon ik niet met hem delen. Mijn dochter werd meer als eens voor leugenaar uitgemaakt en dus hield ik al snel de mond om haar relatie met mijn partner niet in gevaar te brengen.

In oktober vorig jaar besprak mijn partner samen met zijn kinderen dat hij weg wilde en zijn dochter en jongste zoon zouden ook hebben aangegeven dat ze liever gisteren dan vandaag hun koffers wilden pakken. Alleen zijn oudste zoon zei dat hij het goed had. Hij werd door mij en mijn oppas perfekt verzorgd en kon laten en doen wat hij wou. Hij wilde niet weg. Het was niet de eerste keer dat mijn partner twijfelde over onze relatie, maar het was de eerste keer dat hij zo duidelijk ook zijn kinderen erbij betrok. Ik weet dat hij zielsveel van me houdt en helemaal niet weg wilde en begrijp tot nu niet waarom hij regelmatig onze relatie zo onder druk moest zetten.

Uiteindelijk heb ik in december vorig jaar aangegeven dat ik helemaal op was. Er was zo ontzettend veel gebeurd, ik voelde me zo alleen staan, zo afgewezen, zo moe. Ik moest een keuze maken. Ik moest kiezen voor mijn thuis, een veilig thuis voor mijn kinderen. Ik moest kiezen voor mijn werk, mijn bestaan. Dat was ook de enige manier om mijn relatie nog te redden. Ik vroeg ze om te gaan. Om een eigen thuis te zoeken voor zijn kinderen. Waar ze hem voor zich alleen hadden, waar ze zich niet meer tegen mij en mijn kinderen hoefden af te zetten. Waar hij niet meer continu gemangeld zou worden.

Hij zocht een huis bij mij in de buurt. Een prachtig huis, mooier als dat hij had. 20 mei is hij verhuisd, een afschuwelijke dag voor ons beiden. 1 juni heeft hij defintief een einde gemaakt aan onze relatie. Hij wilde niet weg, zijn zonen wilden niet weg, alleen zijn dochter is blij met haar huis. Hij heeft het zo moeilijk. Ik heb hem zo pijn gedaan. Heb ik toch een verkeerde keus gemaakt? Ik heb weer een gezellig huis met mijn dochters. Er is weer rust en regelmaat. Ik heb weer veel meer tijd voor hen en voor mezelf.

Ik voel me zo schuldig. Schuldig naar mijn partner. Zijn ex-vrouw liet hem vallen en nu ik ook. Schuldig naar zijn kinderen. Maar vooral schuldig naar mijn dochter. Hoe heb ik het kunnen toelaten. Waarom was ik zo naief. Ik kan het niet meer terugdraaien.

Ik hou nog steeds van hem en ik mis het samen genieten. We konden genieten van mekaar, van de kinderen, van alles wat we samen hadden, van onze toekomst die zo mooi had kunnen zijn. Waarom moest dit zo gaan. Waarom? Wat heb ik verkeerd gedaan.

Bea

44.4. Reactie voor Bea

Lieve Bea,

Als ik je verhaal lees krijg ik rillingen! Wat zit jij goed in elkaar (te goed!). Vreselijk wat je is overkomen, maar ik wilde toch even reageren. In het begin van je verhaal ben je heel resuluut. Toch merk ik dat je door de liefde van je partner jezelf schuldig voelt. Stel je eens voor dat er een vriendin bij jou komt en die jou vertelt dat haar dochter is misbruikt door 2 kinderen van je partner? Wat adviseer je haar dan?

Ik denk dat je de relatie mooier maakt dan hij is, je praat jezelf een schuldgevoel aan en geeft jezelf de schuld van alles wat er is gebeurd. Vind je het normaal wat die rotjongens met je dochter hebben gedaan?! Dit is te vreselijk voor woorden!

Deze "jongens" dienen daarvoor gestraft te worden,. In eerste instantie dienden deze jongens door hun vader gestraft te worden. Hij had ze per direct een enkeltje (reis) moeten geven naar of hun moeder of ergens anders heen, maar zeker niet in jullie huis. Wat is er precies gebeurd tussen je dochter en zijn jongens? (wees voorzichtig wat je hier opschrijft!). Anders zou je zelfs nog aangifte kunnen doen wegens misbruik.

Dat een vader van zijn kinderen houdt ala, maar zelfs als mijn eigen kind zoiets zou doen dat zou ik hem straffen en hulp zoeken. Desnoods van de politie! Kom nou toch, en lieve Bea jij hoort je dochter te steunen boven alles, als zij kapot gemaakt is door deze jongens dan vecht je voor haar. Haar geluk is het allerbelangrijkte! Ik weet dat je van hem hield (houdt) maar wat een slap figuur. Hij komt er zo lekker makkelijk vanaf, lekker ontkennen en jou de schuld geven (of je dochter) van iets wat ZIJN kinderen veroorzaakt hebben.

Op het moment dat jouw partner te horen kreeg wat er met jouw dochter is gebeurd had hij direct aktie moeten ondernemen. Hij is degene die verantwoordelijk is voor de breuk. Als dit bij mij gebeurd was hadden zijn zoons direct het huis kunnen verlaten. Als hij dan niet had willen blijven dan moet je je afvragen waarop jullie relatie gebasseerd was. Ik vind het vreselijk voor juliie, en ik begrijp dat hij van zijn kinderen houdt. Toch gaat hij niet correct om met zowel zijn kinderen en ook niet met jou.

Als hij geen keuze kan maken dan is hij niet sterk genoeg. Maar ga nou alsjeblieft jezelf hiervan NIET de schuld geven! Kom nou toch, jij hebt niets verkeerd gedaan, jij hoort je dochter te beschermen en dit heb je gedaan door ervoor te zorgen dat zij (die jongens) het huis uit zijn. als jouw partner dan niet achter jullie kan staan zegt dit meer over hem dan over jou. Hij had achter jullie moeen blijven staan. Ik vind het nogmaals heel erg voor jullie maar denk dat het beter is om hem te vergeten!

Heel veel sterkte en liefs toegewenst! En ik hoop dat je dochter zich snel herstelt en er niet al te veel schade van heeft ondervonden. Als jouw dochter weer gelukkig is zul jij dat ook snel weer worden!

Anoniem

44.5. Reactie voor anoniem

Lieve Anoniem

Bedankt voor je reactie. Natuurlijk heb je gelijk. Ik denk dat ik veel te hard probeer het voor iedereen goed te doen. Toch ben ik echt geen lieverdje. Als ik boos ben, moet ik dat kwijt en kan ik heel erg drammen en ik ben vaak te ongeduldig. Maar ik ben nooit lang boos.

Toch merk ik nu dat ik weer steeds meer de oude word. Rustiger, zachter. Ik kan zo genieten van de rust om me heen als ik alleen ben. Ik verveel me nooit, ook als ik niets doe. Ik wil zo graag goed en lief gevonden worden. Want alleen dan kun je ook goed en lief zijn. Het is niet alleen dat je het bent, de ander moet het ook willen zien.

Als de ander alleen een boze stiefmoeder ziet kun je nog zo hard proberen, je zult altijd de boze stiefmoeder blijven. Van mijn dochters krijg ik meer dan genoeg liefde en aandacht. Zij vinden mij lief en kunnen zo genieten van samenzijn, samen doen, de natuur, de zon, hun kamers, hun bed, hun spulletjes. Iets wat ik ze ook leer. Dankbaar zijn, bewust zijn hoe rijk je bent en genieten.

Voor mijn stiefkinderen was ik de boze stiefmoeder en mijn partner nam dat gevoel helemaal over. Hij kon gewoon niet in mij geloven. Ik kon dus niet lief en goed zijn, want ik was boos. Zonder zijn kinderen en vooral zonder zijn dochter in de buurt kon ik ook hem laten genieten. Maar dat ging toenemend steeds moeilijker. Ik raakte ook helemaal leeg.

Ik bleef met veel kwaadheid zitten. Het is nog zo'n groot taboe wat met mijn dochter gebeurd is. Ik wilde het van de daken schreeuwen welk onrecht haar, ons is aangedaan. De schuldigen aanwijzen. Maar ik moest me inhouden. Mijn dochter zou er alleen schade van ondervinden als iedereen zou weten dat ze misbruikt is. Ze hebben alles met haar gedaan en haar ook alles laten doen, behalve haar echt lichamelijk pijn gedaan (dat nog niet). Ik wilde ook geen problemen veroorzaken voor mijn partner en zijn zonen in zijn familie. Er was ook nog een kans dat zij zich dan met zijn allen tegen ons zouden keren. Mijn eigen ouders wil ik geen verdriet doen.

Alleen mijn zus heb ik het verteld, maar ik zie haar weinig. Ze woont ver weg en heeft een superdrukke baan waarvoor ze veel moet reizen. Natuurlijk heb ik met de psycholoog die mijn dochter heeft begeleidt gesproken. Er is melding gedaan bij jeugdzorg, waar mijn parnter heel erg kwaad over was. En natuurlijk zegt mijn verstand dat ik niet schuldig ben. Maar mijn gevoel zegt me dat ik verantwoordelijk ben. Ik had haar moeten beschermen.

Bovenstaand is ook de reden waarom ik mijn verhaal hier heb opgeschreven. Ik moest het kwijt en ik wilde spontane reacties zoals die van jou. Gewoon gezonde mensen verstand. Mag ik kwaad zijn. Klopt mijn gevoel dat mijn partner me in de steek heeft gelaten. Had ik van hem mogen verwachten dat hij voor mij kiest, tegen zijn zonen. Of beter gezegd de daden van zijn zonen. Mocht ik van hem verwachten dat zij verantwoordelijk worden gesteld voor hun daden. Dat ze de gevolgen ervan mogen voelen.

Daarom heb ik ze niet gevraagd om te gaan, maar ik was op. Ik had de afgelopen maanden steeds meer moeite om voor ze te wassen, poetsen, koken. Ik kon het bijna niet meer opbrengen. Ik kon niet meer met ze aan tafel zitten. Ik kon het niet meer opbrengen om het gezellig te maken met ze. En mijn partner had het daar erg moeilijk mee en het bevestigde hem in zijn gevoel van de boze stiefmoeder.

Dank je wel voor je goede wensen. Voor mijn dochter is nu alweer een jaar voorbij gegaan waarin ze met rust gelaten is. Het gaat dus goed met haar. Ze begrijpt dat niet alleen de houding van de oudste dochter van mijn partner, maar zeker ook haar verhaal mij tot deze keuze heeft gedwongen. Vanavond nog vertelde ze me dat ze de tieners niet mist. Ook mijn kinderen ervaren weer veel meer vrijheid en rust in hun eigen huis.

Mijn kinderen missen wel mijn parnter. En dat vind ik al erg genoeg. Ik heb hen al zo vaak moeten uitleggen waarom mama en papa niet meer samenwonen. En eigenlijk is het niet uit te leggen aan kinderen. Ik heb zo hard gewerkt aan hun relatie met hun stiefvader. Iemand die ze naast hun vader hun vertrouwen mogen schenken. Ze zijn van hem gaan houden. En weer wonen ze alleen met een mama. Weer heb ik gefaald.

Dank je wel dat je naar me hebt willen luisteren. Dank je wel voor je reactie. Ik zal ervoor zorgen dat mijn kinderen gelukkig worden. Ik zal van ze genieten en samen met ze genieten van het leven.

Bea

44.6. Doe wat goed is voor je dochter

Jij schuldig .... kom nou! Jouw ex partner is schuldig aan het stuklopen van jullie relatie. Je moet blij zijn dat je weg bent. Ik heb geen kinderen, maar ik weet wel 1 ding: als iemand met zijn vieze poten aan mijn nichte zou komen dan breek ik letterlijk die poten en had ik allang aangifte gedaan ook al waren het de kinderen van je partner. Je dochter staat voorop! Je dient haar te beschermen. En die vent had zijn kinderen inderdaad moeten straffen. Ik zou mij rot schamen als mijn kinderen misbruik zouden maken van een ander. Het zegt natuurlijk iets over jouw opvoeding. En dat wil je ex partner natuurlijk niet horen

Als ik jou was zou ik alsnog aangifte doen. Je laat dit toch niet ongestraft voorbij gaan. Het is je dochter. Die heeft pijn en verdriet, en die gasten doen het de volgende keer weer bij een ander omdat ze er niks van geleerd hebben. Hoe kan je nu van een vent houden die dit allemaal in een doofpot stopt en jouw dochter niet serieus neemt. Kom op zeg!

Kies voor jouw gezin en doe wat goed is voor jouw dochter!

mireille

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Jaloezie kinderen

  1. Help
  2. Aan Liset
  3. Schuldgevoelens
  4. Reactie voor Bea
  5. Reactie voor anoniem
  6. Doe wat goed is voor je dochter
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.