Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

14. Samen sterk

Eerst even iets over mezelf: ik ben Boukje, gescheiden, moeder van een buitenshuis samenwonende dochter van 21 en een zoon van 17, die bij ons woont. En stiefmoeder van de drie dochters van mijn partner Jan: 13, 11 en 9 jaar oud, die bij hun moeder wonen. Jan en ik wonen 4 jaar samen. Hoe het met ons gaat? Met onze relatie: heerlijk! Een droom is werkelijkheid geworden. Hoe het met onze kinderen gaat? Met mijn kinderen goed! Jan z'n dochters zien we af en toe een dagje, doordat de relatie met z'n ex zeer problematisch is. In het begin kwamen ze om de veertien dagen een weekend, later, toen ze door hun moeder als pion werden ingezet in financiële kwesties, hebben we, in overleg met hen, besloten ze uit de wind te houden door ons terug te trekken. We stuurden ze steeds kaartjes en nu komt het contact langzaam en voorzichtig weer op gang.

Steeds weer merk ik dat exen een grote bron van spanning kunnen veroorzaken in het samengestelde gezin. Maar ook steeds weer, en dat lees ik uit de brieven die mijn medestiefmoeders schreven hieronder, merk ik ook wat een kracht wij hebben. Steeds weer lees ik na alle ellende ook tekenen van hoop, maar vooral van een groot doorzettingsvermogen. En dat kan ook onze valkuil worden, want vanuit het kerngezin (mama, papa, eigen kindjes) en het rollenpatroon, denken we dat wij de sfeerbrengers moeten zijn in onze gezinnen; we voelen ons als moeders verantwoordelijk voor het gezin. Maar dit samengestelde gezin is zó ànders dan het kerngezin! In het samengesteld gezin heb je als ouders nog meer dan 100% steun nodig van elkaar. Dan kun je samen het verleden verwerken, samen janken en samen lachen, samen je nieuwe regels opstellen, voor en achter elkaar gaan staan en samen die broodnodige energie uit de relatie met elkaar halen! Deze solidariteit werkt automatisch door naar de kinderen. Kijk meer naar wat je met elkaar en met z'n allen hebt in dit gezin. Het helpt als je onder ogen ziet wat je werkelijk in handen hebt. Het helpt als je duidelijk maakt dat er in de beide gezinnen verschillende regels zijn: "Hier gaat het zus, bij mama/papa gaat het zo, maar nu ben je hier". Dat is begrijpelijk voor een kind, want op school zijn ook andere regels dan thuis (Herhalen is nodig). Ik weet dat je je soms ontzettend machteloos voelt, maar ik weet ook uit ervaring dat die paar kleine, fijne dingen die je met de kinderen doet, ongelofelijk belangrijk zijn voor hen en heel veel gewicht in de schaal leggen. Daar putten ze moed en kracht uit, soms voor jaren, want het blijft hen altijd bij.

Wat ook helpt is contact zoeken met andere ouderparen. Ik ben regiovertegenwoordigster van de Stichting Stiefgezinnen Nederland. Een Stichting die zich al tien jaar bezighoudt met de voorlichting, ondersteuning en begeleiding van stiefgezinnen, of zo je liever wilt, van samengestelde gezinnen. De Stichting organiseert oudercursussen, gespreksgroepen, landelijke dagen, maar begeleidt en verwijst ook, indien gewenst, ouders en/of gezinnen individueel. Er is in ieder geval een luisterend en begrijpend oor, want we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Het landelijk telefonisch informatienummer is: 035-5318276. Hier kun je ook een info-pakket aanvragen; daarin zit een infofolder over de Stichting, een brochure "Je houdt van iemand met kinderen", een boekenlijst voor ouders en kinderen en een nummer van het kwartaalblad de "Stiefband", dit alles voor f7,40. Je kunt ook mij bellen, ik ben psycho-sociaal hulpverlener en bezig me via mijn afstudeerprojekt te specialiseren in het geven van voorlichting en begeleiding aan samengestelde gezinnen. Mijn telefoonnummer is: 0229-236435. En, voor wie het interessant vindt, wil ik de volgende keer wel aangeven welke vóórdelen het heeft voor kinderen om te leven in een samengesteld gezin. Eén belangrijk punt alvast: een samengesteld gezin dat na een aantal jaren in evenwicht komt, brengt kinderen voort die beter toegerust zijn voor de maatschappij dan kinderen uit een (goed) kerngezin.

Een hartelijke groet en... hang on allemaal!

Boukje

14.1. Samen sterk (2)

Een tijdje geleden mailde ik "Samen sterk" (zie hierboven). De telefonische, persoonlijke reacties die ik hierop kreeg, gaven aan dat veel (stief)ouders behoefte hebben aan een luisterend oor voor hun verhaal. Het zijn namelijk zo vaak hele intieme gevoelens waar ouders mee zitten en over tobben. Gevoelens van desillusie, van niet begrepen worden, zelfs niet door je partner, van hopeloosheid als het maar niet wil lukken ondanks je grote inzet en, zelfs in zo'n druk stiefgezin, gevoelens van eenzaamheid. Nogmaals wil ik benadrukken: zoek die luisterende oren op, zoek contact met iemand die weet wat een stiefgezin inhoudt.

Bij deze wil ik het veranderde telefoonnummer van de Stichting Stiefgezinnen Nederland doorgeven. Het telefonisch informatiepunt is: 035-5318276. Verderop in deze pagina staat een link naar onze website, waar ook de nummers van regiovertegenwoordigers te vinden zijn. Het informatiepakket van de Stichting is uitgebreid en kost nu f 15,- incl. porto.

Ik ben zelf psycho-sociaal werkende met een eigen praktijk en heb mij door mijn afstudeerprojekt en ervaring als stiefmoeder gespecialiseerd in het voorlichten en begeleiden van samengestelde gezinnen of stiefgezinnen. Mijn telefoonnummer is 0229-236435.

Een hartelijke groet en hang on!

Boukje

14.2. Wat mooi gezegd!

Danjewel voor de opbeurende woorden. Voel me weer even een stukje minder (zelf) veroordeeld!

Jacqueline

14.3. Goede band met ex

Boukje,

Ik heb jouw verhaal gelezen en herken veel in jullie problemen. Wij hebben nu wel een goede band met de ex. Maar dit kost energie want ook al is deze nu goed, is dit een goed met hele kleine lettertjes en veel aanhalingstekens. Ik heb dus ook jullie site ontdekt en heb veel behoefte aan contact of advies. Samen kom je vaak verder dan alleen.

Mariëlle

14.4. Met z'n zesjes verder

Wij zijn ook heel voorzichtig begonnen,toen m'n man en ik al een tijd met elkaar omgingen, kwamen de kids ook in beeld. Eerst ben ik naar hem gegaan en kennis gemaakt met z'n twee dochters. Dit deden we paar keer achterelkaar. Hierna kwam m'n man (toen vriend) naar mij en kids, ook dit herhaalden we paar keer. Later hebben we alles samengevoegd, en zijn we gewoon iets leuks met de kids gaan doen.

In het begin was het zeker aftasten,maar al snel bleek dat het eigenlijk heel goed ging. Later zijn ik en kids een tijdje bij m'n man gaan wonen. Nadat we getrouwd waren, maakten we plannen om samen met de kids elders een nieuwe start te maken. Het oude huis van m'n man had ook teveel herinneringen voor familie om hem heen en de kids, ziekte en te veel om op te noemen. We besloten voor een ander huis te gaan kijken en dat is gelukt.

De twee dochters van m'n man die autisme hebben, reageerden eerst heel geschokt, en ook mijn kids hadden al zoveel achter de rug en moesten ook weer verhuizen. Hebben de kids er zeker in betrokken. Ook als we huizen gingen kijken, gingen ze dikwijls mee. Tot we het huis van onze dromen vonden, namen we alle kids mee om een kijkje binnen te gaan nemen. Al snel liepen ze hun kamertjes al hardop in te richten. Het was geen makkie, vooral als het ging om spulletjes van de kids in te pakken. Alles wilden ze wel meenemen, en dan bij autistische kinderen ligt dat nog veel gevoeliger. Hun veilige wereldje was in dat gezellige slaapkamertje, met alle knuffels en barbies op een rij. En dan moest alles in dozen (paniek). Dus mochten ze mooi alle dingen waar ze erg aan gehecht geraakt zijn zelf inpakken, en grote stickers op de dozen plakken met hun naam. Ja en veel dingen moesten toch de prullebak in, je kan niet alles bewaren.

Toen we eenmaal verhuisd waren, was het gedrag van de kids heel onrustig. Ja iedereen moest wennen, en z'n eigen plekje vinden in het gezin. Vooral de meiden van m'n man door hun autisme was dat geen makkie, steeds aanvallen gillen huilbuien etc. En dan krijg je een soort jojo effect dus alle vier de kids flink bezig. Nu gaat het stukken beter, en rustiger wel met problemen,maar daarvoor hebben we de spd gelukkig. Verder zijn we ondanks alle obstakels een happy family, en zouden we toch niet anders willen.

Ja je moet er stevig voor in je schoenen staan dat zeker. Ik hoop nog meer reacties te lezen van iemand die ook zoiets meemaakt in een samengesteld gezin.je Kan me altijd een mailtje sturen.

Groetjes Gerda

14.5. Mailinglijst voor stiefouders

Er is een mailinglijst voor stiefouders. Deze lijst is bedoeld voor mensen die een partner hebben die al kinderen heeft uit een eerder huwelijk, of die zelf kinderen hebben en een nieuwe relatie aangaan. Om elkaar te steunen in de problemen die ontstaan in het contact met een stief kind, en de ex, en wat dat voor je nieuwe relatie kan betekenen. Ook moeders en vaders die te maken hebben met een stiefouder van hun kind(eren) zijn welkom. Het hoeft niet altijd over problemen te gaan deze lijst is er ook om gezellig contact met elkaar te hebben over van alles en nog wat.

Groetjes Petra

14.6. Geslaagde fusie

Mijn man, zijn dochter, zijn zoon en ik met mijn twee zonen wonen nu twee jaar bij elkaar in 1 huis. De 4 kinderen gaan om de 14 dagen naar de andere ouder. Ons verhaal is alleen maar positief.

Het verbaast ons nog iedere dag, dat we zo'n normaal gezin zijn. De kinderen behandelen elkaar als gewone broers en zus. Ze vinden elkaar regelmatig ontzettend irritant en stom, maar owee als iemand anders aan ze komt! De kinderen zien ons ook als ouder en komen nooit aan met: Je bent mijn moeder/vader niet.

Het enige wat we vanaf het begin gedaan hebben is met ze praten en we hebben voordat we samen een huis gingen kopen en gingen trouwen toestemming aan alle vier de kinderen gevraagd. Op ons huwelijk zijn ze ook "getuige" geweest en hebben allemaal hun handtekening gezet.

We houden regelmatig familieberaad. Tijdens zo'n familieberaad kan dan iedereen zeggen wat ze goed en/of slecht vinden gaan.

Kortom het loopt prima en dat met 4 pubers!! Ze zijn 17, 16, 14 en 13. Als iemand advies wil of eens wil praten, dan kan hij/zij gerust mailen.

Met vriendelijke groet,

14.7. Mes op de keel of het grootste compliment?

Ik ben in scheiding, woon al apart (3,5 dagen samen met mijn vier kinderen) en heb een vriendin. Zij wil graag in haar leven een kind baren. Als ik dat niet wil moet ik dat zeggen, want dan gaat zij op zoek naar een andere man (mes op de keel). Zij wil heel graag met mij en mijn vier kinderen in een nieuw huis wonen en nog een kindje krijgen (groot compliment). Ik ben bang voor de toekomst, maar hou van haar. En met mijn kinderen en haar gaat het heel goed (we hebben een hele leuke vakantie gehad, en in het gewone leven klikt het ook goed). Angst is een slechte raadgever, maar ik zie de toekomst zonder haar helemaal niet voor me.

Wie heeft een opbeurend verhaal, of wil ervaringen delen? Zal ik kiezen voor de kans op een leuker leven, of zal ik kiezen voor de kans op pijn en eenzaamheid. Moet ik al kiezen? Verhalen graag!

Wouter

14.8. Help, mijn vriend heeft een baby

Ik ben een alleenstaande mama van een dochtertje van 5 jaar. Een jaar geleden leerde ik de man van mijn leven kennen: 1 probleem, zijn vriendin was hoogzwanger. Ze waren maar 2 maanden samen toen zijn vriendin zwanger bleek te zijn. We begonnen na lang twijfelen toch een relatie. Nu zijn we van plan om te gaan samenwonen maar ....

Zijn zoontje staat nog op naam van haar ex-echtgenoot, zij weigert om te gaan werken en ze leven dus nu van mijn vriend zijn inkomen. Hij is dus bang voor: kan hij bezoekrecht eisen als het kind nog niet op zijn naam staat (hiervoor is wel een procedure bezig), gaat hij buiten voor zijn zoontje ook onderhoudsgeld voor haar moeten betalen? Ik ben ten einde raad .

Wie van jullie heeft dit ook meegemaakt en kan me raad geven.

Anoniem uit België

14.9. Kies voor geluk

Hoi Wouter,

Ik kan alleen praten uit eigen ervaring maar vind wel dat je alleen een kind moet nemen als je er beiden achter staat en niet onder dwang. Ik weet niet of het direkt moet of dat er ook nog een jaartje gewacht kan worden (lijkt me verstandig).

Bij ons kwam het eigenlijk onverwacht, mijn man wou ook niet samenwonen en een kind, dat wou hij zowiezo niet meer (ik had al 3 en hij 2). Hij was erg bang dat hij dezelfde ellende als met zijn ex over zich heen zou krijgen (hij was bang en erg onzeker). Tot onze stomme verbazing (wel wat onvoorzichtig geweest) bleek ik toen wij drie maanden een relatie hadden zwanger te zijn.

Een abortus daar wou ik niet eens over denken en na de eerste schok werd ook mijn man steeds positiever. We zijn vlak voor de bevalling getrouwd en zijn nu 6 jaar verder . Ik hoor vaak van mijn man dat hij erg gelukkig is (gelukkig maar) en je ziet aan hem dat hij behoorlijk sterk in zijn schoenen staat. Ik denk dat je erg goed over een kind moet nadenken want zo gaat het natuurlijk niet altijd maar gooi je geluk niet te gauw weg.

Mocht het na een poos alsnog fout gaan dan heb je in ieder geval een periode van geluk gehad en heb je nog genoeg tijd voor pijn en eenzaamheid. Succes.

Janna

14.10. Afwachten

Hé Wouter,

Kinderen zijn niet iets dat je an eisen. Geef je eigen kinderen nog wat meer tijd om te wennen en zeg bv.tegen je partner. Nu gaan we een helf jaar niet meer over een eigen kindje praten en dan nemen we een beslissing. Hou je daar dan ook aan. Vergeet niet dat je je eigen twijfel, hoe klein ook, altijd heel serieus moet nemen. Vertrouw op je eigen gevoel en vraag haar wat tijd, een welbepaalde periode. Het laatste wat je nodig hebt, is een kind dat onder druk ter wereld komt.

Veel succes, An

14.11. Geslaagde fusie

Hhoi,

Ik ben blij dat het voor jullie zo voorspoedig is verlopen. Ik had dit ook gehoopt voor mijn zoon, hij was twaalf toen zijn vader en ik uit elkaar zijn gegaan. Hij heeft gekozen door de weeks bij mij en in het weekend naar zijn vader. Na een tijdje kreeg ik een nieuwe vriend, we hebben het heel rustig opgebouwd speciaal voor Jordi. Na anderhalf jaar zijn we pas gaan samenwonen en het gaat hartstikke goed tussen mijn vriend en Jordi.

Zijn vader heeft nu pas een nieuwe relatie, ben blij voor hem dit terzijde. Hij heeft in de drie jaar dat Jordi en hij samen waren Jordi behandeld als een vriend en niet als een kind. Ze deden echt van alles samen.

En nu heeft hij dus een vriendin met twee zonen. Het zal wel aan mij liggen maar Jordi heeft haar drie weken geleden leren kennen en vanaf dat moment is zij elk weekend bij Jordi en zijn vader. Jordi moet hier erg aan wennen, niet meer zijn vader voor zichzelf, wat ook logisch is als je een nieuwe relatie krijgt. Jordi praat gelukkig veel met mij, en vertelt mij nu dat zij al samen willen gaan wonen en dat hij dit weekend al met zijn vader bij zijn vriendin gaan slapen.

Jordi heeft zijn vader verteld dat hij dit te snel vindt, hij wil eerst wennen aan haar en aan haar zonen. Ik vind dit niet gek, heb zijn vader nog gebeld om te vertellen wat er speelt in zijn koppie. Hij zegt: ik ben al veertig, kan niet wachten tot hij het goed vindt. Hier word ik dus zo verdrietig van, is het nu zo erg om die jongen ff wat tijd te geven. Ik weet echt niet wat ik hiermee aanmoet. Ik weet kan me niet bemoeien met zijn nieuwe relatie wil dit ook niet, maar het gaat wel mijn kind aan.

groet Diana

14.12. Erbij komen en blijven

Hallo allemaal,

Ik ben Fred (35) en woon samen met Dini (50, ja ja) en haar kinderen Nick (j, 18) en Renee (m,15). Dini en ik wonen al 4 jaar samen. Ik lees in deze site veel verhalen die mij steunen en wil daarom ook graag een korte bijdrage leveren door mijn verhaal te vertellen en tegelijkertijd te vragen of mensen nog handige tips hebben.

erbij komen
Voordat wij gingen samenwonen hebben wij aan de kinderen gevraagd wat zij van onze plannen vonden. Beide stonden hier positief in zodat wij een goede start konden verwachten. Voordat wij deze vraag stelden kwam ik natuurlijk al regelmatig over de vloer en deed vaak leuke dingen met de kinderen. Omdat ik bij de vraagstelling al had aangegeven dat ik niet vrijblijvend erbij zou komen heb ik bijna nooit de opmerking gehad van jij bent mijn Vader niet. "Nee" zei ik dan maar dat was je al bekend.

Ik denk zelf dat door het serieus aandragen van een keuze die zo diep kan doorwerken ook voor kinderen al als prettig wordt ervaren. Ze kunnen namelijk invloed uitoefenen en worden niet geconfronteerd met een onwenselijke keuze. Hierbij merk ik op dat als een van de kinderen negatief had beslist ik mogelijk pas later met Dini zou gaan samenwonen.

erbij blijven
Na verloop van tijd werden de kinderen groter en zijn gaan puberen. Dit is de situatie waarin wij ons nu bevinden. Ik moet opmerken dat Pa schittert door afwezigheid en desinteresse. Hij kan op een of anderen manier geen goed contact maken met de kinderen. De kinderen missen dit.

Nu wil het geval dat vooral Nick zoekt naar een vaderfiguur en vooral op zoek is/was naar zijn indentiteit. Hiervoor heeft hij zijn vader nodig en neemt hij afstand van mij en negeert hij mij. In een persoonlijk gesprek gaf hij aan dat hij geen problemen had met mij maar niks met mij had. Tevens gaf hij aan dat hij mij als persoon in ieder geval socialer vond dan zijn vader en dat hij het soms jammer vond dat ik dingen met hem deed die hij eigenlijk met zijn eigen vader had willen ondernemen. Ik gaf in dit gesprek duidelijk aan dat ik last had van zijn negeergedrag en dat ik het moeilijk vond om hiermee om te gaan (een van mijn zwakke punten is dat ik graag erkenning krijg voor de dingen die ik doe en dit is natuurlijk precies het kwetsbare punt waar hij op staat). Ik dacht dat door dit gesprek een stuk duidelijkheid voor beide was ontstaan.

Ondertussen was Renee ook gaan puberen. Zij zoekt haar indentiteit bij Dini (moeder-dochter). Hiermee ging dus ook een stuk contact verloren.

Deze situatie was voor mij heel moeilijk en voor Dini en mij ook moeilijk hanteerbaar. Dini heeft namelijk de scheiding doorgedrukt en voelt zich hiervoor toch een beetje schuldig naar de kinderen toe (zij was ook degene die de kinderen wilde). Dit heeft er toe geleid dat als de kinderen een probleem hadden zij dit met Dini (Ma) bespraken en ik steeds meer op de achtergrond geraakte.

Tot een paar maanden geleden Dini bij mij kwam met het verzoek dat zij samen met de kinderen, met zijn drieën, uit eten wilde. Dit had Nick aan haar gevraagd (en ook aan Renee zoals later zou blijken). Ik stemde toe met het idee dat de kinderen dit ook wel aan mij zouden vermelden/vragen. Dit was een grote misrekening. De kinderen vroegen niets!! en vonden het blijkbaar normaal. Deze avond was ik in staat om mijn boeltje te pakken en op te stappen.

Ik heb dit met Dini besproken, die toch wel schrok van mijn reactie (we hebben door de situatie al vaker moeilijke gesprekken gehad maar dit was toch duidelijk heftiger). Ik heb enige dagen gewacht en ben toen een gesprek aangegaan met de kinderen.

Tijdens dit gesprek heb ik aangegeven dat ik niet met hun gedrag kan omgaan en dat dit ook niet het idee was waarmee ik in het gezin wil staan. Ik heb hun gevraagd na te denken of zij dit als een normaal gezin zien en of zij mij nog wel zien zitten. Ik heb aangegeven dat ik dit ook voor mijzelf zal moeten uitvogelen.

De kinderen zijn wel geschrokken van mijn reactie en proberen nu in ieder geval hun gedrag naar mij toe te verbeteren. We zijn bezig om "vastgeroeste" patronen te doorbreken. Hierbij speelt vooral Dini een grote rol. Zij is de enige die de kinderen kan doorsturen als zij met zaken bij haar komen die mij aangaan. Ze zal een stuk bemoederen van de kinderen moeten laten.

Komt bij dit hele verhaal nog bij dat Dini tegen de overgang aan zit en dus ook niet altijd even gemakkelijk in de omgang is.

Kortom: wie enige tips voor mij heeft om de zaken niet te laten ontsporen, graag.

tot zover, groeten en sterkte voor iedereeen, Fred

14.13. voor Fred

Hallo Fred,

Ik heb je verhaal gelezen. Het is een lang verhaal geworden, maar waarschijnlijk is er meer gebeurd dan wat er staat want ik kan me namelijk niet voorstellen dat je de dingen wilt laten escaleren door een voorval als dit. Ik voel enige wrevel bij jouw verhaal.

De band moeder - kind is (en daar was je zelf inmiddels wel achter) enorm groot. Daar kan niemand tussen komen, ook de biologische vader niet. Dat Dini samen tijd wil hebben met haar kinderen (en dat heeft niets met veranderende hormonen te maken, misschien komt ze gewoon beter op voor haarzelf en haar kinderen?) is niet vreemd en omgekeerd dat de kinderen hun moeder even alleen voor zichzelf willen hebben is al helemaal niet vreemd. Ook wanneer de biologische ouders wel bij elkaar zijn willen moeder en kind eigen tijd hebben om leuke dingen te doen. Zoals een keertje lekker uit eten. Daar hoeft pa of stiefpa dan niet bij te zijn.

Ook ik heb aan mijn kinderen gevraagd hoe zij het zouden vinden als ik weer zou samenwonen/trouwen. Maar eigenlijk kan je dat niet aan een kind vragen, zij willen toch het liefst dat moeder weer gelukkig is en zullen (loyaal als kinderen zijn) misschien juist een antwoord geven waar je op hoopt. Hoewel mijn kinderen nog wat jonger zijn (12 en 10) ga ik ook regelmatig wat doen met mijn dochters. Ik ga met ze naar de bioscoop. Ik neem ze mee naar de stad en halen dan iets lekkers. Ik neem ze beide ieder jaar een weekend mee naar een bungalowpark of een camping. Dit is een heerlijk uitje en daar teren we weer een tijdje op en kijken er enorm naar uit. Mijn man is er dan voor de jongste 3 (deze jongens zijn van ons beiden). De meisjes vragen ook niet (aan de mannen) of het goed is of wij tijd voor elkaar mogen hebben.

Uiteraard gaan Nick en Renee nu hun gedrag verbeteren. Zij zijn bang dat hun moeder voor de tweede keer hun partner kwijt raakt en dat zou dan in hun ogen ook nog hun schuld zijn en dat maakt dat ze zich vreselijk schuldig gaan voelen. En wat Dini betreft, in het woord bemoederen zit MOEDER. En dat is wat zijn altijd zal zijn van haar kinderen. Zolang ze Fred maar niet gaat bemoederen.

Wat vind je nu eigenlijk het probleem? Dat er niet werd medegedeeld dat de drie tijd voor elkaar wilden hebben of dat je niet werd uitgenodigd? Misschien kom ik nu pinnig over, neem me niet kwalijk, ik ben vandaag ongesteld geworden.

Groet en sterkte voor jou en je gezin, Ellen

14.14. Reactie voor ellen (erbij blijven, deel 2)

Hoi Ellen,

Hartelijk bedankt voor je mail. Je maakt het goed duidelijk dat ik dingen los moet laten. Dit is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben er wel mee bezig. (Ps. ik vind je niet pinnig, het is terecht dat je duidelijke vragen stelt, het helpt mij ook om dingen voor mij duidelijk te maken)

Wat nu eigenlijk mijn probleem is het volgende. Als stiefvader moet je vaak extra je best doen om in contact te komen met de kinderen van je partner.

Natuurlijk heb je gelijk als je zegt dat de moeder-kind band super sterk is (hiervan zouden trouwens ook natuurlijke ouders wel eens wat meer van doordrongen zijn, dat ze weten wat voor groot geluk ze hebben). Echter het feit dat er niet met mij over gesproken is stoort mij het meest.

De vraag voor mij was dan ook: "Wat beteken ik voor de kinderen als zij zo gemakkelijk aan mijn persoon voorbij gaan". Je kan zeggen het zijn kinderen, maar ook kinderen weten donders goed wanneer ze iemand bewust passeren. Mijn beeld van ons gezin, en mijn positie hierin, heeft hierdoor een aardige knauw gekregen, en dat doet pijn.

Hierbij moet ik opmerken dat je ook gelijk heb als je zegt dat er meer is gebeurd. Dat is zeker zo, met als gevolg dat ik erg onzeker ben geworden. Ik heb vaak het gevoel extra voorzichtig te moeten manouvreren tussen alle gevoeligheden die er binnen een nieuw-samengesteld gezin gelden (te denken valt bv aan aangaan van een conflict). Ik ben me er namelijk altijd van bewust dat ik niet de natuurlijke vader ben en als dusdanig ook wordt beoordeeld.

Je heb gelijk dat de kinderen nu hun houding naar mij veranderen. Ik vind dit (ondanks het feit dat dit misschien afgedwongen gedrag is) toch positief. Wij kunnen hiervan uit mogelijk onze onderlinge contacten verbeteren en zo werken aan onze gezamelijke toekomst.

Nogmaals bedankt, groeten Fred

14.15. Geen gezamelijk gezag

Mijn vriend heeft uit zijn vorige relatie een kleine van nu 15 maanden. Na de geboorte is er helemaal niks geregeld omtrent het gezag. Zij heeft dus het een ouderlijk gezag en zij wil niet dat hij de kleine nog ziet. Ze zijn nu een jaar uit elkaar en zij is nog steeds kwaad op hem en gunt hem geen tijd met zijn eigen zoon.

Hij heeft al met een advocaat gesproken, en die zegt dat hij geen kans van slagen heeft.

Hij heeft zijn kind overigens wel erkend en 't draagt zijn achternaam.

Heeft er iemand hier een soortgelijke ervaring?

Vera

14.16. Hoi Vera....

Hoi Vera,

Ik ken het probleem wat je aangeeft ik woon nu sinds bijna 2 jaar samen met mijn vriend. Hij heeft 2 kinderen uit een andere relatie 1 jongetje van bijna 4,5 jaar en een meisje van 2,5 jaar. Er is bij ons een helehoop voorgevallen en dat heeft er uiteindelijk toe geleid dat de politie ineens met de 2 hupkes bij ons aan de deur stonden, met de vraag of wij ze wilden opvangen. Natuurlijk hebben we dat gedaan. Toen moeders weer bij zinnen kwam na 6 weken vroeg ze of ze de kids a.u.b. 1 dagje kon zien.

Tja en wat doe je dan.. je laat ze gaan want het is en blijft immers de moeder van ie 2 wat ze ook gedaan heeft. En toen kwam het moment dat ze het 's avonds niet meer naar huis kwamen. En we kregen via een mailtje te horen dat ze ook NIET meer kwamen, en ze is ook niet met het zoontje naar de operatie geweest. EN daar kan nu na 5 weken niets aangedaan worden, niet vanuit de advocaat en niet vanuit de politie. Wij zijn nu begonnen met een rechtzaalk tegen haar te openen, maar ook wij kregen te horen dat dat niet positief voor ons zal uitgaan.

We zijn zelfs vandaag lid geworden van Fathers 4 justice. En ook vrouwen zoals jij en ik die voor deze wetgeving geen enkel woord van spreken hebben kunnen zich daar groeperen (Purple hearts). Dat is ook tevens voor groot-ouders die hun kleinkinderen niet meer kunnen / mogen zien.

Hopenlijk hebben jij en je vriend ook iets aan deze organisatie.

Ik weet hoe rot dat deze periode is.

HEEL VEEL sterkte gewenst.

Veel liefs Maja

14.17. Samengesteld gezin

Hallo Gerda,

Heerlijk om eens te lezen dat een ander ook de stap genomen heeft om van twee gezinnen 1 te maken. Wij zijn een gezin met 2 moeders en 4 kinderen. We hebben alle 2 twee kinderen. Greet heeft een meisje van 14 en een jongen van 11 en ik heb twee dochters van 10 en 7. Op zich kunnen de kinderen redelijk goed met elkaar opschieten. De middelste twee zijn alleen hun positie van oudste en jongste zijn kwijt en dat vinden ze af en toe moeilijk. Ze zeggen dit niet zo maar je merkt dat ze jaloers zijn op degene die de positie heeft ingenomen. Wij hebben het er soms moeilijker mee dan de kinderen.

We hebben afgesproken dat we elkaars kinderen corrigeren. Maar toch is het erg moeilijk om te zien dat je partner je kinderen aanpakt of straft. We hebben nogal een verschillende manier van opvoeden. Soms zitten we met onze handen in het haar en vragen we ons af of het ooit soepeler gaat lopen en hoeveel tijd we er voor uit moeten trekken. We zijn naar maatschappelijk werk gestapt om er eens met iemand over te kunnen praten. Ik kan nog niet zeggen of we er echt wat aan hebben

Marieke

14.18. Voor Fred

Ha Fred,

Kan me best voorstellen dat je erg onzeker van alles wordt terwijl je in je hoofd vast een heel ander gezellig gezinsscenario had. Ik heb het alsvolgt opgelost.

Mijn man heeft 3 kinderen (19, 17, 12) waarvan alleen de jongste momenteel nog voor de helft bij ons komt. De middelste heeft de eerste jaren ook voor de helft bij ons gewonnd, maar met zijn aan autisme verwante stoornis is dat te ingewikkeld voor hem. Zelf heb ik 3 volwassen kinderen die al jaren het huis uit zijn en op zichzelf wonen.

Toe ik bij mijn man introk heb ik meteen gezegd dat ik, de weekenden dat zijn kinderen hier waren, weg zou gaan. Ik ga dan naar mijn moeder en van daaruiit bezoek ik mijn eigen kinderen. Ik ga zo'n weekend leuke dingen doen voor mezelf; ook naar het theater, concerten besoeken, bioscopen. Ik zie zijn kind dus wel de doordeweekse dagen dat ze hier is, doe dan ook leuke dingen af en toe en in de vakanties natuurlijk veel meer, maar ik vertrek dan op vrijdag naar mijn moeder. Twee maal per maand doe ik dit dus.

Voordeel voor een ieder: zijn kinderen kunnen even ongestoord met hun vader samenzijn, daar hebben kinderen behoefte aan. Hij heeft even zijn kinderen voor zich alleen, zonder mijn opvoedkundige bemoeizucht (hahahaha). Hoe lief je ook bent: je bent en blijft stief dus niet eigen. Mijn kinderen idem dito. Afgezien daarvan; ook ik heb behoefte mijn kinderen eens even te spreken zonder mijn partner of stiefkind erbij. Ik ga met mijn kinderen gezellig uit eten, naar de stad, de markt de kroeg in etc. hij doet dingen met zijn kind.

Voel je niet afgewezen Fred, ben je mal. Ze hebben er gewoon behoefte aan en dat heeft niets met jou te maken. Ik had hier vroeger ook behoefte aan met mijn eigen moeder, even lekker vrouwen onder elkaar. Waarom zoek je niet een vast logeeradres waar je b.v. elke 14 dagen op vrijdagavond naar toe gaat en dan tot zondag blijft? En als dat niet mogelijk is: plan eens in de week in het weekend een leuk uitje voor jezelf. Por een paar vrienden op, ga stappen, een dagje vissen of lopen of weet ik veel wat, lekker ergens de kroeg in en uit eten en kom daarna weer lekker thuis.

Kortom; bouw een stukje leven op voor jezelf waar je vrouw en haar kinderen geen deel van uit maken. Heel veel sukses.

Groetjes,Marieke

14.19. Alleenstaande vader van drie kids

Ik ben al weer drie jaar gescheiden. Ze heeft mij en de kinderen in de steek gelaaten voor haar neef. Laatst heeft ze mij wakker gebeld dat het niet goed ging met haar relatie. Ik dacht, zo nu weet jij ook hoe dat voelt. Ik hoop dat ze er ook alleen voor komt te staan. Maar ik moet weer verder met het leven. Ik heb de kinderen toegewezen gekregen en daar ben ik heel gelukig mee. Want ze is alkoholiste. Daarom had ik dat ook gewonnen.

Ik heb een bedrijf dat bijna naar de knoppen was door mijn ex. Ze was denk ik pin-verslaafd. Ze pinde soms wel 4000 tot 7000 euro in de maand. Lag er aan wat ik verdiende. Met als gevolg heb ik het huis verkocht en later bijna op de fles ben gegaan. Wat is dat zwaar om zo'n gat te dichten. Ik heb geen alimentatie gevraagd, ik heb alle schulden op mij genomen en betaald. En nog is het niet genoeg, heeft ze beslag laten leggen op mijn bankrekening om een mobiele telefoon die op haar naam stond en die ik zakelijk gebruikte. Ik ben het zo zat, ik doe zo mijn best om het een beetje dragelijk te maken voor mij en mijn kinderen.

Ik ga smorgens om 6 uur weg naar mijn werk en om 5uur zit ik dan bij mijn vriendin aan tafel om te eten. Zij heeft ook twee kinderen, dan zitten we daar met 7 man aan tafel. Het heeft wel wat, met zo veel man in huis. Ik houd heel veel van haar. Maar zij heeft ook heel veel mee gemaakt. Ik ben zo blij dat mijn vriendin mij wil helpen. Want samen kunnen we door deze moeilijke periode komen.

14.20. Onze bijzondere situatie

Ik ben benieuwd of er nog meer mensen zich in de situatie bevinden die wij hebben. Ik was getrouwd met een man met een eigen bedrijf. Na 10 jaar huwelijk is hij er vandoor gegaan met een medewerkster. Deze was ook bekend bij mij. Onze dochters speelden samen en zaten bij elkaar in de klas. Na de scheiding (die vrij soepel ging) verliep de omgang met mijn ex redelijk. Hij bemoeide zich nergens mee en dat beviel mij wel.

Ik bleef ook contact houden met de ex van die bewuste werkneemster, en na 1,5 groeide er wat diepers bij ons. En nu wonen we alweer 1 jaar samen. Met mijn 3 kinderen (12, 10, 9) en zijn 2 kinderen (9, 5). Zij vond het prettiger om te blijven werken hij zorgde al voor de kinderen (wao sinds 6 jaar).

Nu is zijn ex al dwars sinds dat wij een relatie hebben. Wij denken dat ze jaloers is op de band die wij met elkaar hebben. Wij zijn hier een hecht gezin en om het weekend zijn alle 5 de kinderen daar ook samen.

Nu was de situatie zo dat we eerst de weekenden om en om hadden. In overleg met hen (toen kon het nog) gaan nu alle kinderen samen. Zij kaart nu aan dat ze geen tijd alleen heeft met haar kinderen (lees dochter) en heeft wijziging van de regeling bij de rechtbank gevraagd. Niet gekregen overigens.

En nog een zaak begonnen. Omdat het slecht gaat met de zaak heeft ze ontslag gekregen en kan geen alimentatie meer betalen. Haar partner, mijn ex, is haar baas. Toeval? Ik dacht het niet. Zo dacht ook de rechter en dus heeft ze weer verloren.

Nu loopt het contact helemaal niet meer en worden we beschuldigd van beschadigingen aan auto's. Wij zouden de kinderen daartoe opdracht geven of dit zelf doen. Er is zelfs gedreigd met aangifte doen bij de politie. Dit verhaal horen we dan van de kinderen, niet van hen.

Tussen ons gaat het overigens alleen maar beter want we praten wat af over die 2. Het afgelopen weekend maar weer een briefje mee gedaan met want ons dwars zat en dan maar weer hopen dat het beter gaat. We zullen toch nog verschillende jaren met elkaar te maken hebben. Zijn er nog meer gezinnen die ook zo bijzonder in elkaar steken, dan wil ik graag reactie en heel veel tips.


14.21. Aan Ester

Dat zal wel een fijn gevoel zijn, voor jullie; eerst allebei aan de kant gezet en nu blijkt dat jullie het beter doen dan jullie exen. Maar voor de kinderen is er weinig anders. Nog steeds vechtende ouders.

Uit eigen ervaring en van dichtbij meegemaakt bij anderen, heb ik geleerd dat veel mensen nooit meer betrokken bij elkaar zijn, dan vanaf het moment dat ze gaan scheiden. Als ze bij elkaar zijn, gaat ieder zo'n beetje zijn eigen weg, maar als 'het niet meer' gaat, wordt ineens iedere stap onder de loep gelegd en begint het modder gooien. En dat is leuk, voor de kinderen.

Jullie hebben toch de afspraak dat de kinderen (gelukkig met elkaar!) daar om het weekend heen gaan? Gewoon strikt aan die afspraak houden en niet ingaan op dingen die zij (al dan niet, via de kinderen) probeert. Hou de eer aan jezelf.

Door een briefje mee te geven zet je de kinderen er middenin! Je hebt zo'n geluk met het feit dat je relatie goed gaat en dat je kinderen bij elkaar kunnen blijven; laat die exen in hun sop gaar koken en schrijf leuke brieven aan elkaar over wat je het volgende weekend wil gaat doen!

Susan

14.22. Laat je niet opjutten

Prachtig voor je. Maar je bent nog zo kort alleen. Verwerking kost tijd. Neem please de tijd er voor. Je vriendin wilt een kind. Dat is nogal wat. Ja, als je verliefd bent is het een heerlijk euforisch plan )of het werkt, ten tweede'.

Maar je kan je niet onder druk laten zetten. Je hebt al een gigantische verantwoording t.o.v. je eigen kids. Probeer eerst te ontdekking of het allemaal wel gaat, zet je schouders eronder, maar denk ook aan de toekomst, het praktische gedeelte, opvoeding, school, studie, begeiding aan de kinderen als ze een terugslag krijgen van de echtscheiding. Het zou triest voor het kind zijn als ze welkom is maar eigenlijk niet welkom.

Rust, neem de tijd voor elkaar en met elkaar en het gezin. Een vrouw wil al heel gauw een kind als ze verliefd is, dat is vrouw eigen. Hoe met het met werken, werk zij. Het is niet zomaar iets. Ik kreeg een nakomertje en was jaren alleen geweest en totaal van mij en mijn man 5 kinderen. Nu, ik hou veel van Anne maar het is, zeker niet met ook nog andere kinderen, heel zwaar en werken erbij, wat ik heel leuk vind, ik werk in de scheepvaart. Maar er zijn jaren bij geweest dat ons huwelijk het bijna niet meer redde. Veel ruzie, geen tijd voor elkaar, altijd de kinderen, moeheid enz. Dus een wijs advies± Bezint eer gij begint.

14.23. "advies"

Hoi Boukje,

Met belangstelling heb ik je bericht gelezen op de site van samengestelde gezinnen.

Ik zal mezelf even voorstellen ik ben Astrid, 37 jaar en moeder van 2 dochters, Jessica van 9 en Donna van 7 jaar. Ben gescheiden en weer hertrouwd met Ruud, 42 en hij is vader van Kristy 12 en Joyce 9 jaar.

Wij hebben al vanaf het begin van onze relatie nu problemen met wederzijdse exen. Ruud heeft dit nog erger als ik maar zijn ex maakt ons leven ondraaglijk.

Als het haar uitkomt mogen wij de kinderen langer en ik heb haar altijd gebeld en geprobeerd te blijven communiceren in het belang van de kinderen. Ruud betaalde tot 2 jaar terug ook nog partneralimentatie ook nog toen zij weer is gaan samenwonen wij, hebben toen een recherchebureau moeten inschakelen om dit te kunnen bewijzen. Ruud had voorgesteld om te zakken van 2700 euro naar 2000 voor een jaar daar moest ze eerst 3 maanden over nadenken en toen kreeg hij als antwoord: daar heb ik recht op. De kinderen heeft ze hierin betrokken en wij werden steeds geconfronteerd met vragen en moesten ons continue verdedigen. Ze heeft Kristy weggehouden op mijn vaders begrafenis maar ik ben toch blijven communiceren. In maart belde ze weer op omdat Kristy een beugel krijgt en ze naar het middelbaar onderwijs gaat en dit toch wel heel kostbaar is of ik Ruud wilde vragen of hij meer wilde betalen. Hierop heeft Ruud als voorstel gedaan om hun op zijn particuliere ziektekosten te zetten maar dan wel even moet kijken hoe of wat en of dat zo maar kan omdat hij Jessica en Donna ook al op zijn polis heeft. Maar hij vond dit beter als ze particulier verzekerd zouden zijn omdat het ook met hun gezondheid te maken heeft. Omdat de kosten hiervan wel heel hoog zijn heeft hij voorgesteld ietsje minder alimentatie te betalen. Hierop werd geantwoord: het wordt weer van 7 tot 7.

Kristy wordt tegen ons op gezet en vertelde me dat ze het thuis niet fijn vindt dat er steeds over papa wordt gepraat. In december 2003 heeft zij onder dwang een brief moeten schrijven naar ons. Hiervan heeft zij veel schade opgelopen omdat zij zich heel schuldig voelde naar ons toe. Kristy zegt zelf mama doet alles wat Ton zegt (Ton partner van ex Ruud) wij moeten ons gedragen als volwassen en als zij iets fout doen krijgen zij een kruisje bij 3 kruisjes je favoriete speelgoed van de kamer. In de meivakantie waren de kinderen weer bij ons en wij hadden met zijn 6en een leuke tijd maar toen heeft Ruud zijn ex al het contact verbroken omdat zij graag wil communiceren met Ruud en wil naar een organisatie toe. Ruud heeft het dit keer geweigerd omdat zij dit in verleden ook meerdere malen al heeft gedaan en waarin zij toen de kinderen 8 maanden heeft weggehouden omdat zij jaloers was op zijn nieuwe relatie.

Telkens moet hij doen wat zei zegt en hij heeft hier geen zin meer in dit duurt al 5 jaar en hij zou graag rust willen. Volgens de rechter nadat Ruud een kort geding had aangespannen moet hij gaan praten anders geen kinderen. Nu wordt aanstaande maandag eerst Kristy en Joyce gehoord maar Kristy mag kiezen omdat zij 12 is. Nu vraagt Rud zich af om voor de gemoedsrust van zijn kinderen maar het contact te verbreken en een vertrouwenspersoon op school te zoeken. De kinderen worden zo vergiftigd door hun moeder en wij willen niet dat zij continue onder spanning moeten leven als ze bij ons zijn geweest. Wat vindt hij hiervan?

Groet Astrid

14.24. Samengesteld gezin

Ik heb ook een samengesteld gezin. Ik heb een zoon van 14 en mijn vriend heeft een dochter van 5. Niet zo'n probleem, denkt men. Maar ik sta overal alleen voor, breng die kleine meid naar school en verzorg ook mijn eigen kind. Mijn vriend doet alleen iets als ik het vraag, zelfs als ik ziek ben, sta ik met 40 graden koorts af te wassen omdat mijn vriend of mijn zoon het niet doen. Als ik die kleine meid naar school breng en weer haal, ligt haar papa nog in bed.

Af en toe vraag ik me af waar ik aan begonnen ben. Ik kan net zo goed weer alleen gaan wonen met Arthur mijn zoon, want ik doe toch al alles alleen. Dit wou ik even kwijt.

14.25. Reactie op samen sterk

Ook wij weten inmiddels hoe sterk en hoe kwetsbaar ook het samengesteld gezin is. Blij over het hechte team dat we zijn, vanaf het begin dat wij elkaar leerden kennen. Onze thuiswonende kinderen David (7 en met mijn partner in mijn leven gekomen) en Max (5 en uit mijn buik) en Christophe( 2, wonend bij zijn exvrouw en eens in de twee weken bij ons). Max zegt nu ook, kindjes die met de wind mee binnenkomen waaien en die je kindje worden en kindjes die uit je buik kunnen komen.

De kinderen zijn heel blij met elkaar maar ook ontzettend ondeugend en soms zo moeilijk tot de orde te roepen dat wij af en toe het gevoel hebben dat we zo anders moeten opvoeden als voor dat wij een samengesteld gezin waren. Dat maakt mij wel eens onzeker, er is ook zoveel om aan te denken en om aan te pakken en je begint ergens met elkaar. Nu voelen ik en mijn partner ons wel samen sterk, een relatie als deze heb ik niet eerder gehad, het voelt voor het eerst echt als samen en we zijn dag in dag uit bezig met het gezin in de eersteplaats (ook omdat je altijd met zn allen bent en elkaar ook alleen kent met het gezin erbij).

Daar ben ik trots op, zoals vanmiddag was ik wel even onzeker. Ik sprak ook naar mijn partner uit of ik niet een time out moest nemen met Max erbij, omdat mijn huis er ook nog is en we voorlopig in zijn huis zijn (wat ik soms moeilijk vind omdat het niet mijn eigen plek is en toch improviseren. Vervolgens werd dat een punt dat voorgelegd werd aan de kinderen, die dat natuurlijk helemaal niet wilde omdat het in verband werd gelegd met het vervelende gedrag van die dag. Terwijl het voor ons vooral zoeken is naar evenwicht en de voorlopige goede situatie.

Misschien is die er ook niet direct. We zijn heel blij met elkaar, de kinderen zijn samen ook echt een stel en ze noemen elkaar van begin af aan broers maar vormen ook samen een front, als ze weleens alleen zijn zijn ze juist weer als "voor" het samengesteld gezin en veel makkelijker te benaderen. Wij boffen dat ze zo blij zijn samen en dat ze vechten maar ook knuffelen en we hebben veel geluk met elkaar. Wel kennen we dagen die gekleurd zijn door ex relaties, een scheiding van mijn partner die niet afgerond is houd ons bezig.

Zijn jongste kan niet bij ons zijn omdat moeder dat niet wil, zijn oudste woont bij ons en mist weer zijn broertje en zijn moeder. Ik ben ontzettend dankbaar dat hij in mijn leven is en de manier waarop hij mij van dag een accepteert en gek op mij is. Het is een heel speciale band en ik besef me echt dat dit iets is om zuinig op te zijn. Ik ben zijn extra mama (zoals ik het noem) en zijn mama ook dankbaar dat hij in ons leven is maar ik denk nog niet dat zij dat zo kan zien omdat ze met andere gevoelens bezig is.

Ook vinden wij het moeilijk dat de regelingen voor de kinderen nog niet lopen. Wel blijven we positief en hopen we dat de band zo goed mogelijk zal blijven met beide van onze ex partners, zodat de kinderen toch opgroeien met de liefde van zowel hun mama en extra mama en papa en extra papa en niet al die strijd die er soms is. Maar omdat alles nog pril is (wij zijn nu vier maanden samen en wonen ook ongeveer die tijd samen en mijn partner is bijna een jaar gescheiden, ik twee en half jaar)hoop ik dat met de tijd en wat geduld het beter zal gaan. In elk geval ondervinden we dat het toch niet veel zin heeft aan kinderen te trekken of om alles op de spits te drijven in een rechtzaak.

Ik denk dat mijn partner in feite in staat is om dezelfde reden dat hij zijn zoontje meer wil zien (omdat hij van hem houd en graag wil dat hij in goede harmonie opgroeit en t liefst ook met zn broer(s) hij ook in staat is hem deels los te laten. Het heeft ook weinig zin om tegen we wil van de moeder in hem hier meer te willen hebben. Dat zou de situatie alleen maar ongemakkelijk maken voor iedereen.

Alleen vragen we ons weleens af hoe het later zou gaan/zijn voor de kinderen dat zijn ene zoontje (van nu 2) en zijn andere zoontje (van nu 7) niet samen opgroeien in een huis en dat in feite degene van 7 en 5 meer opgroeien als zijnde broers.

Wel bijzonder en ook wel fijn om de verhalen hier te lezen, dan realiseer je meteen dat heel veel dingen die wij nu tegen komen gerelateerd zijn aan het samengesteld gezin zijn. Dat relativeert ook en dan voel ik eigenlijk dat we het goed doen en dat we niet alles wat de kinderen doen/niet doen kunnen benaderen als wenselijk of niet wenselijk maar meer als dat het er nu eenmaal is aan gedrag omdat ook de kinderen voor nieuwe situaties staan. Natuurlijk worden wij weleens gillend gek maar natuurlijk zijn we heel gelukkig met dat we samen zijn... soms zeg ik ook weleens tgen mijzelf dat als we geen samengesteld gezin waren geweest we vast ook van die dagen hadden .

Bij ons zijn ze alleen wat complexer omdat het samen zijn niet altijd vanzelfsprekend is omdat ik ook gewend ben aan het gescheiden ouder zijn, omdat de oudste dit ook gewend is met zijn vader en voor hem ook het oude gezin vers in zijn geheugen ligt wat helemaal uiteen is gevallen.

En toch weer een nieuw begin met nieuwe mensen, een nieuw broertje, extra mama of papa. Deze avond logeren ze trouwens bij mijn ex samen. Dat is natuurlijk wel heel apart. Tcoh ook leuk om niet altijd te mopperen over de ex-en maar ook je best doen om er wat van te maken. Straks duik ik lekker mijn bed in, na een roerige dag! Dan maar dromen over dat samen sterk zijn!

Elise

14.26. Reactie voor Wouter

Beste Wouter,

je hebt twijfels en dat is heel normaal. Immers jij hebt al 4 kinderen. Als er een kinderwens is bij jouw vriendin dan kun je niet van haar verwachten dat zij een (stief)moeder is voor jouw kinderen. Maar haar aan de andere kant een eigen kindje ontnemen. Ik vind dat ook zij recht heeft om dit te ervaren, zeker als jij dit al 4 keer hebt meegemaakt. Dat zij wil weten (in dit vroege stadium) of jij dit samen met haar wilt is haar goed recht. Nu kan ze nog afscheid van je nemen, straks niet meer. Dan zijn de kinderen en zij zo aan elkaar gehecht dat het alleen nog maar moeilijker wordt.

Het is inderdaad net of je en mes op de keel gezet wordt. Maar geloof me, als jullie het nu niet duidelijk weten dan kun je het maar beter nu op dit moment afhandelen. Ook zij heeft recht op haar sprookje toch? Als je na 4 kinderen echt geen kinderen meer wilt dan moet je geen relatie met deze vrouw aangaan. Maar het is net wat je zegt, dan heb je de kans dat je nooit meer zo'n vrouw tegen komt en alleen achter blijft.

Het kan natuurlijk ook heel mooi zijn om met een vrouw waar je zoveel van houdt nog een kindje op de wereld te zetten, ik wist het wel.

Heel veel succes met het maken van je keuze Wouter, als je echt van haar houdt dan komt het wel goed..... 4 of 5 maakt ook niet meer zoveel uit toch?

14.27. Reactie voor Wouter

Ha Wouter,

ik kan me jullie beider wensen/reacties voorstellen. Jouw vriendin wil graag een keer een kind krijgen en jij weet op dit moment nog helemaal niet hoe alles gaat lopen. Je scheiding is er nog niet eens door als ik het goed begrijp. Een scheiding verwerken kost tijd. Niet alleen voor volwassenen, maar helemaal voor kinderen. Er zal een moeilijke tijd voor de kinderen aanbreken en de aanwezigheid van een nieuwe vrouw bij hun vader zal ongetwijfeld veel gevoelens losmaken. Nu reageren ze wellicht nog leuk, maar dat kan heel goed anders worden straks.

Het lijkt mij heel verstandig als je vriendin en jij jullie goed realisren dat jullie een stiefgezin zijn, en dat is iets heel anders dan een kerngezin. Het zal een jaar of (schat ik) 5-7 duren, voor een ieder gewend is aan de situatie en jullie een beetje een eenheid gaan vormen, anders dan een kerngezin.

Waar je vriendin ook goed rekening mee moet houden is, dat zij nooit een kraamvrouw zal zijn zoals mensen die nog helemaal geen kinderen hebben. Haar kindje zal nr. 5 in de rij worden en wil je een stiefgezin laten slagen dan zal ze zich moeten realiseren dat het niet is "wij en ons kinje" en jij en jouw 4 kinderen". Twee gezinnen in een gezin dat werkt niet.

Alleen achter blijven is heel goed te overleven hoor Wouter. Je kunt er heel veel van leren, hoe jezelf in het leven staat enz. Je zult niet dood gaan, dat verzeker ik je. Als je namelijk leert leven met jezelf, je eigen vriend wordt, leg je in een toekomstige relatie niet meer de claim die je nu wellicht legt op die ander.

Als ik jouw verhaal namelijk lees denk ik dat je (onbewust) die vriendin verantwoordelijk maakt voor jouw geluksgevoel. Je zegt tenslotte dat je anders wellicht zult kiezen voor een leven van pijn en eenzaamheid. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen geluksgevoel en zo je die verantwoordelijkheid bij een ander neerlegt kun je er op wachten dat je relatie mislukt. Een ander zal daar namelijk nooit aan kunnen voldoen.

Wellicht zal je vriendin opstappen, maar echt Wouter: je zult het overleven en ook dan kun je heel erg gelukkig worden. Zoals ik je verhaal nu lees denk ik dat de kans groot is dat de hele boel mislukt omdat jullie veel te overhast te werk gaan. Doe dat je kinderen en jezelf niet aan joh.

Sukses en heel veel sterkte. Laat nog eens horen hoe het gaat.

Gr. Marieke L.

14.28. Co-ouders

Mijn ex-man en ik runnen in co-ouderschap een gezin met 7 kinderen. (16, 15, 13, 11, 9, 5 en 2). Wij wonen in hetzelfde (koop)-huis. De jongste 2 kinderen zijn uit mijn laatste relatie maar zien hem ook als papa, net als de andere 5.

De kinderen en wij zijn erg gelukkig met onze speciale situatie. Waarom ruzie blijven maken na een scheiding? En zo is het een stuk leuker dan dat we het huis hadden verkocht en allebei op een flat terecht zouden zijn gekomen, met van die kids die met een rugzak van hot naar her moeten reizen. Hij werkt overdag, en ik 3 ochtenden en 5 avonden. Er is dus bijna altijd een ouder thuis voor de kids. Wij gaan samen naar ouderavonden en naar t voetbalveld.

Lastig is soms wel het gevis van de buitenwereld of we ook de slaapkamer delen, wat niet 't geval is. Of het gezeur dat of het (na 7 jaar scheiding) nog "goed" komt. Tsss, feit is dat we het allemaal naar ons zin hebben en zo nog op deze manier voor onbepaalde tijd door willen gaan. Misschien eindigen we wel samen in het bejaardentehuis met een gezamenlijke woonkamer en aparte slaapkamers. Gezellig!

Ik hou niet van foto's en belangstelling maar wil alleen maar aangeven dat er ook nog andere manieren zijn om na een scheiding een gezin groot te brengen. Wij denken er zelfs over om onze vroegere passie, de pleegzorg, weer op te pakken en zijn pas weer bij 'n eerste bijeenkomst geweest. Ik moet nu stoppen de was! wacht (het is weekend) en met 6 voetballende kids (ik kijk de thuiswedstrijden en m'n ex de uitwedstrijden) hebben we er bergen van!

Groetjes en succes met je artikel, Zsuzsi.

14.29. Een vraag

Dag mensen,

Lees hier veel over scheidingen dus weet niet of ik de vraag wel op de goede plek stel maar daar gaat ie;

We hebben een samengesteld gezin, ze had al 4 kinderen en samen hebben we er nog twee gehad. Zou het niet anders meer willen maar de hoeveelheid energie en tijd dat een groot gezin kost heb ik van te voren onderschat. Financieel is het ook erg zwaar maar dat komt wel goed ooit.

Ik ken alleen niemand met een dergelijke situatie dus ik vroeg me af of iemand hier ervaring heeft hoe je naast dat drukke dagelijkse bestaan ook nog je relatie met je partner goed houd?

Nogmaals ben ik erg blij met mijn vrouw en gezin, maar merk dat het energieniveau van ons beiden laag is. Daarnaast is er maar 24 uur in een dag dus hoe houd je je huwelijk goed? Wil het namelijk graag allemaal goed doen, maar dat is soms moeilijk.

Alvast bedankt.

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Samen sterk

  1. Samen sterk (2)
  2. Wat mooi gezegd!
  3. Goede band met ex
  4. Met z\'n zesjes verder
  5. Mailinglijst voor stiefouders
  6. Geslaagde fusie
  7. Mes op de keel of het grootste compliment?
  8. Help, mijn vriend heeft een baby
  9. Kies voor geluk
  10. Afwachten
  11. Geslaagde fusie
  12. Erbij komen en blijven
  13. voor Fred
  14. Reactie voor ellen (erbij blijven, deel 2)
  15. Geen gezamelijk gezag
  16. Hoi Vera....
  17. Samengesteld gezin
  18. Voor Fred
  19. Alleenstaande vader van drie kids
  20. Onze bijzondere situatie
  21. Aan Ester
  22. Laat je niet opjutten
  23. "advies"
  24. Samengesteld gezin
  25. Reactie op samen sterk
  26. Reactie voor Wouter
  27. Reactie voor Wouter
  28. Co-ouders
  29. Een vraag

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.