Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

15. In samengesteld gezin met 7 kinderen ruimte voor kindje samen?

Hallo!

Ik ben Xandra en woon nu al een tijdje samen met Henri. Beiden zijn wij trotse ouders van een heel stel kids. Henri heeft 5 kinderen (die hij om t weekend ziet) en ik heb er 2 (die door de week bij ons zijn en ieder weekend bij hun papa). De relaie tot onze exen verschilt ook enorm. Bij Henri gaat het heel slecht en is communicatie onmogelijk. Is er iets wat zijn ex niet zint, dan houdt zij de kinderen gewoon weg. Bij mij gaat dit gelukkig allemaal goed.

De vraag die bij ons ook nog aanwezig is, of er nog wel ruimte (in alle zin van t woord) is voor een kindje van ons beiden. Wie heeft voor ons leuke, praktische en financiele tips?

groetjes, Xan

15.1. Tuurlijk is er ruimte

Hoi,

Tuurlijk is er ruimte voor nog een kind, als je van elkaar houdt en al zo veel monden moet voeden kan dat kleine mondje er ook nog bij. Eer dat kleine mondje gaat studeren zijn de meeste andere kinderen de deur uit. Mijn vriend en ik hebben samen 6 kinderen tussen de 11 en 18 jaar. Hij vindt het zaaalig, zo'n groot gezin. Jammer dat hij 45 is en ik 44, anders zouden we samen ook nog 1 of meerdere kinderen willen. Maar wij doen het niet omdat we ons dan te oud vinden om een puber op te voeden, is niet leuk als 15 jarige dat je dan een 60 jarige pa en ma hebt, plusss we zijn zo gek op elkaar al een paar jaar, dat we ook op een gegeven moment van elkaar willen gaan genieten.

hee succes met je beslissing

groetjes van moi

15.2. Samengesteld gezin

Tja, als ik dit allemaal lees heb ik bijna de indruk dat het overal prima gaat behalve bij ons dan. Ikzelf heb vijf kids tussen negen en twaalf jaar, mijn vriend heeft er drie van 11, 13 en 15. Op het moment is het gewoon rampzalig hier. Het lijkt wel of die drie als speciale missie hebben hoe ze de vijf anderen kunnen kleineren en hun papa en mij uiteen kunnen drijven.

De conflicten stapelen zich op en we beginnen elkaar al te verwijten dat we partij voor de 'eigen' kinderen kiezen. Graag had ik eens geweten hoe anderen dit oplossen want ik ga eraan kapot hoor.

Peggy

15.3. Ergens houdt het op

Nu Peggy, je bent echt niet de enige hoor. Ik zit zelf in de situatie van een samengesteld gezin. Krijg het idee dat de oudste van mijn partner behoorlijk tegen mij opgezet wordt. De tweede heeft buikklachten (volgens mij al sinds de geboorte) en ook dit wordt op mijn schouders geschoven. Zo heb ik voor mijn gevoel heel erg mijn best gedaan voor zijn kids maar ergens houdt het op. Het doet mij steeds meer pijn en dan ga je steeds meer je eigen kant op met je eigen kinderen. Het lijkt allemaal zo mooi in het begin maar het kost bergen energie.

Soms zou je even apart als gezin een half jaar moeten kunnen terug trekken even alles tot rust en gas terug.

Jij heel veel sterkte want ik snap je!

Marijke

15.4. Toch weer apart

Wil graag even kort reageren op het stukje van Peggy en Marijke, ik heb een dochtertje van 8 jaar en mijn vriend 3 jongens van 12, 9, en 7 jaar. Wij hebben 2,5 jaar een relatie. In het begin was het fantastisch, het leek allemaal te mooi om waar te zijn, ondanks de vreselijk jaloerse ex die ons op allerlei manieren, vooral via de kinderen uit elkaar heeft proberen te drijven.

Ook hebben we ruim een jaar samengewoond met alle kinderen. Nu wonen we sinds 2 maanden weer apart, ik met m'n dochter, hij met z'n 3 jongens (om het weekend en woensdag's). Wij hebben gekozen voor gas terug, heel erg moeilijk maar misschien uiteindelijk het beste.

We houden nog veel van elkaar maar weten het nog niet helemaal te combineren. De ex is blij, de kinderen zijn blij, nu wij nog.

Echte liefde overwint alles!


15.5. Samengesteld gezin met 9 kinderen en zeker ruimte voor een kindje samen

Xandra, Natuurlijk is er ruimte voor 1 kindje van jullie samen. Wij zijn 5 jaar geleden een relatie aangegaan na allebei gescheiden te zijn. Klaas had al 4 kinderen en ik al 3! 2 jaar geleden is ons zoontje Tim geboren waar echt elk kind van ons (uit beider vorige relaties) en natuurlijk wijzelf stapelgek op zijn! Bij alle ellende die we mee hebben gemaakt en nog, is de komst van Tim alleen maar goed te noemen!

Daarbij is sinds een half jaar Lars gekomen wat wonder boven wonder ook weer even geweldig verloopt! Mijn oudste zoon(14) dacht dat hij van het nieuwe baby'tje nooit zoveel zou kunnen houden dan van Tim maar direct na de geboorte gaf hij aan dat zijn liefde voor zijn nieuwe broertje meteen al even groot was! Alle andere problemen die je tegenkomt bij een samengesteld gezin hebben wij ook allemaal! (Zitten momenteel met "Bureau Jeugdzorg" om de tafel 2x per week met en zonder de kinderen, teveel om alles te vertellen! Maar ondanks alles nog geen moment spijt gehad van onze gezamenlijke kinderen! Wel druk! Alle 3 kinderen van mij wonen hier en steeds 2 kinderen van Klaas in co-ouderschap. Vaak gaat dat co-ouderschap mis en is moeder niet in staat voor de kids te zorgen en hebben we alles hier op 1 zoon na, die helaas (nog) geen contact met z'n vader wil. Dus normaalgesproken zijn Klaas z'n andere 3 kinderen 2 weken hier en 1 week bij hun moeder!

Bij jou zijn de kinderen van je vriend door de week bij hun moeder en om het weekend bij jullie en je eigen kids ieder weekend bij hun papa. Dus ik zou proberen niet meer te twijfelen maar er gewoon voor gaan! Financieel is het bij ons ook allemaal onzeker, eigen bedrijfje gestart om thuis te kunnen werken en er samen voor de kinderen te zijn (zo veel mogelijk). Maar tot nu toe gaat het prima! Luiers hoeven echt geen pampers te zijn (eigen merk c-1000 perfect vinden wij). Alles al geprobeerd, babyvoeding na borstvoeding, net nieuw van het Kruidvat, ook prima! Ook door wijkverpleegkundige zeker aangeraden, voeding 1 en 2 voor € 5.45 i.p.v. Nutrilon (1000 gram) voor € 9.95 per bus (kruidvat 100 gram minder, 900 gram)

Tot slot: Onze kinderen van beide kanten kunnen vaak nog zo vijandig tegenover elkaar staan maar ze zijn 1 voor 1 stapeldol op hun broertjes en beseffen heel goed dat dat iets heel moois is wat ze dan toch maar mooi "Gezamenlijk" hebben! Ze zeggen ook stuk voor stuk: "mijn broertje(S)" en willen geen van allen van HALFbroertjes horen. Nu een heel verhaal en ik hoop dat jullie er wat mee kunnen Henri en Xandra! Succes met alles!!

nb. nog even voor Peggy. Ook wij hebben datzelfde probleem/gevoel maar toch willen we bij elkaar blijven en zijn bereid er alles voor te doen! Er bestaat een stichting genaamd stiefgezinnen Nederland waar je misschien je kunt aanmelden voor hun nieuwsbulletin (Heb er zelf veel aan, herkenning / adviezen / tel.nr's en noem maar op! Verder zijn wij na een wachtlijst van 1 jaar nu middenin de hulpverlening beland van bureau jeugdzorg en ik moet zeggen dat ook dat erg goed voelt en zelfs 't gevoel oproept van hadden we ons maar jaren eerder aangemeld! Dit ondanks alle neg. publiciteit die er is/geweest is en waarschuwingen van onze omgeving en zelfs onze toenmalige maatschappelijk werker! (Zeggende.. "je trekt dan een beerput los!" En van "Jullie doen het hardstikke goed!) Daar heb je dus niets aan.

Nu wil ik stoppen, sterkte en wie weet tot horens.

groetjes Karin.

15.6. Samengesteld gezin: advies gevraagd

Ook ik heb een samengesteld gezin, mijn vriend heeft een dochter van 5 jaar en ikzelf heb een zoon van 14 jaar, en we wonen dus met zijn vieren in mijn flatje. Soms gaat het niet goed, maar meestal gaat het wel goed. Nu komt er waarschijnlijk nog een kind van mijn vriend bij, om hier te wonen. Hoe ik dat moet oplossen, dat weet ik dus niet.

Ikzelf zie het niet echt zitten, ook omdat de flat te klein is, maar ook omdat het een moeilijk kind is. Maar kan je een kind weigeren van iemand waar je van houdt? Mijn eigen zoon ziet het niet zitten, heeft soms al problemen met die meid van 5. Ik sta dus voor een dilemma, wie kan mij raad geven? Ik weet het even niet.

Petra

15.7. Samengesteld gezin en nog een erbij

Dag Xandra,

herkenbaar allemaal, wij hebben een samengesteld gezin van 2 volwassenen en 6 kinderen. Zij zijn alle zes kinderen van dezelfde moeder. De drie oudsten wonen bij ons en de drie jongsten bij hun moeder. Ik ben nu zwanger van ons eerste 'samenkindje'. De grote jongens vinden het niet leuk en zijn heel boos (jij pikt mijn vader van me af! en meer van dat soort uitspraken). De drie jongsten vinden het wel aardig, maar ja, die zijn veel minder bij ons en hebben er 'minder last' van.

Waar plek is voor 8 is ook plek voor 9 en wij zijn heel blij met deze kleine. We proberen wel voor ieder kind een eigen plek te houden om te slapen en hun spulletjes neer te leggen. Het gaat niet altijd goed en niet altijd fout, we zijn een gezin met veel pijn uit het verleden, maar mijn man en ik willen er iets moois van maken. Sterkte met jullie gezin.

gjes Maaike


15.8. Zeker ruimte!

Ik denk dat er zeker ruimte is voor een kleintje van jullie beiden. Ik (21) heb zelf 2 (echte) zusjes (16 en 19), 2 (stief)zusjes (10 en 18), 1 (stief)broertje (16) en nu sinds anderhalf jaar een (half)zusje. We zijn er met zn allen super blij mee; ze heeft zoveel vrolijkheid gegeven in ons leven. Financieel wordt t misschien wat aanpoten, maar als je kijkt naar hoeveel liefde je ervoor terugkrijgt is het dubbel waard!

Elise

15.9. Wie kent deze vorm van groot gezin?

Ons gezin bestaat uit 7 kinderen. Hij heeft er 4 en ikzelf 3. De twee oudste kinderen van hem wonen bij zijn ex en komen om de 14 dagen (en soms wat vaker) naar ons toe. De twee jongste van hem zijn uit zijn tweede huwelijk waarvan de vrouw is overleden. Zelf heb ik 3 al wat grotere kinderen. Tussen de kids gaat alles perfect. Tussen ons ook! We wonen nu ong. een jaartje bij elkaar en zijn pas getrouwd.

Ik lees veel verhalen uit samengestelde gezinnen maar dan gaat het steeds over kinder uit twee relaties. Ik ben benieuwd of er iemand is die zoiets als mij meegemaakt heeft of ook op dit moment meemaakt. Zelf krijgen we geen kids meer, de leeftijd speelt daar een grote rol bij. Ergens steekt dit af en toe toch ondanks dat de twee jongste zo jong zijn dat ik gewoon hun mama ben en ik geniet dat er nog twee zo een kleine hummeltjes zijn waarin ik heel veel trekken van hun vader zie! (ze zijn nu 4 en 5)

Ik hoop echt op een reactie

Antoinette

15.10. Nog een kindje

Hoi,

Wij hebben het wel gedaan. Hebben samen 5 kinderen en 3 van hem en 2 van mij en nu hebben we er samen eentje van 7 maanden.

We hebben er geen moment spijt van gekregen, het is alleen maar genieten. Ook alle kinderen vinden het erg leuk, de oudste is 18 en de jongste 10. Het is ook zo leuk voor de kinderen omdat ze nu een broertje samen hebben. Nu hebben wij wel een hele makkelijke baby, huilt nooit snachts en slaapt door tot een uur of tien je zou haast gaan enken dat het niet normaal is. We vinden het ook zo leuk dat het echt van ons samen is.

Sandra

15.11. Nog een kindje, 2e reactie

Hoi,

Ik zit nu alle reactie te lezen die erin staan en wil toch nog wel even iets kwijt. Bij ons gaat gaat het namelijk echt heel erg goed met de kinderen. Vooral onderling kunnen ze het erg goed met elkaar vinden.

Natuurlijk lopen wij ons ook wel eens te ergeren aan al die kinderen want ja kinderen zijn niet altijd even leuk en erg op zichzelf gericht maar dit geldt voor alle kinderen en gelukkig denken we daar hetzelfde over. En we zijn het heus niet altijd met elkaars beslissingen eens, maar we komen er altijd wel weer uit. En ja niemand heeft ook beweerd dat het makkelijk was een samengesteld gezin maar je kiest ervoor en wij zijn erg blij met die keuze die we gemaakt hebben. Ook hebben we veel geluk met het contact met de exen dat is gewoon normaal en we zijn allemaal heel flexibel tov de kinderen.

Sandra

15.12. Samengesteld gezin

Hallo allemaal, wij zijn ook een samengesteld gezin met 5 kinderen. Heb zelf een dochter van 9 en mijn vriend heeft 3 jongens, van 6, 9, 16 jaar. En daarbij nog een jongetje van ons samen 1,5 jaar.

Het is een hele rare situatie waar wij in verkeren. De kinderen van hem hebben heel veel nare dingen meegemaakt, moeder had verschillende vriendjes en een daarvan heel geweldadig. De kinderen hebben daar vreselijke dingen meegemaakt. Toen heeft de kinderbescherming gevraagd of de kinderen mischien wel bij ons mochten wonen, en wij hebben ja gezegd.

Ze wonen nu een half jaar bij ons, maar heel zwaar. Heb soms het idee dat ik niet meer normaal adem kan halen. De kinderen zijn gekomen met een enorme rugzak met problemen en verdriet. Ze zijn daardoor heel onhandelbaar, brutaal, enzenz. Nu hebben ze te horen gekregen dat hun moeder kanker heeft en niet meer beter zou worden. Dus dat verdriet krijg je er ook nog bij.

We hebben hulp gevraagd, al voor een half jaar terug, maar dat moet nog op gang komen. Dus dat schiet ook niet op. Maar ondertussen ben ik wel helemaal uitgeput. Ik herken zoveel dingen die jullie zeggen. Ze worden door hun moeder opgeschuint om ons het maar zo moeilijk mogelijk te maken, ze kijkt met een vergrootglas naar ons om te kijken of wij het wel goed doen. Maar ik doe ook wel dingen alleen met mijn eigen kinderen, dat moet ook wel.

Vind het fijn dat ik toevallig op deze site terecht kwam. Kan ik ook eens met anderen erover praten, want soms lijkt het net of je remie bent.

Bedankt alvast, een mama

15.13. Petje af hoor, geweldig!!!

Ik vind het geweldig wat je doet! De zorg voor je eigen twee kinderen en die van de zoons van je man met hun bagage. Het zal de moeder verdriet doen, zelf niet voor de kinderen te kunnen zorgen en daarom zal ze met een vergrootglas naar je kijken, neem het haar niet al te kwalijk... Ik merk uit je verhaal dat je dat ook wel kunt relativeren, net als je begrip hebt voor de jongens die zich niet gedragen.

Petje af, meid. Je hebt een zware taak waarbij je jezelf moet wegcijferen maar ik denk ook een dankbare taak...uiteindelijk. Ik vind je de mama van het jaar! (En dat wilde ik maar even gezegd hebben!)

Sandra

15.14. Samengesteld gezin

Dank je voor je reactie, dat had ik net even nodig.

Heb vandaag de stoute schoenen voor de zoveelste keer maar weer aangetrokken en contact opgenomen met de moeder van de kinderen en gevraagd hoe het met haar ging (want ze heeft de eerste keer chemo gehad). Ze was redelijk te pas gelukkig. Ik heb gevraagd of we gewoon met elkaar kunnen omgaan en niet de kinderen moeten gaan uithoren. Want die vertellen altijd hun eigen versie. En als er wat is waar ze mee zit of gehoord heeft, dat ze mij moet bellen en vragen hoe het zit.

En daar was ze het mee eens. Dus dat stukje spanning is misschien wel opgelost. We hebben nog even met elkaar gesproken en ze heeft de kinderen nog even aan de telefoon gehad, dus misschien is dat stukje spanning voor hun nu ook minder, want daar gaat het toch om.

En verder gaan we gewoon met en positieve gedachte verder en kijken hoe het verder gaat want er komt nog een moeilijke tijd voor de kinderen aan.en natuurlijk ook voor ons maar Samen staan we sterk ook al is het soms zwaar.

groetjes mama

15.15. Geluk

Wij hebben ieder 2 jongens. Ze wonen allemaal bij ons. Inmiddels zijn ze 17, 16, 15, 14 jaar. Inmiddels wonen we 5 jaar bij elkaar en het ging super goed en het gaat nog steeds super goed. De relatie met allebei de ex partners is goed. Er is overleg mogelijk. Ze zijn allemaal gezond en iedereen heeft het goed. En toen kwam er een cadeautje. Een meisje - ze is inmiddels 2 jaar - het is echt geweldig. Iedere dag is het weer genieten met z'n allen. Kortom als het lukt zeker doen.

Evelien

15.16. Hoeveel?

Hallo allemaal, als ik sommige verhale lees denken we waar halen ze de kracht en moed vandaan om te proberen er nog een kind bij te krijgen. Als je nu ziet hoeveel energie het kost om vooral met pubers "de strijd" aan te gaan zou ik een ieder willen adviseren om de boel gewoon draaiende te houden en proberen om als ouders zijnde nog een beetje van het leven te kunnen genieten wat al met vijf kids een dagtaak is.

Groeten Arie en Nel

15.17. Groot gezin is leuk

Wij hebben een samengesteld gezin mijn man heeft 3 kinderen(14,12,11) en ik heb zelf 3 kinderen(9, 8, 6) en samen hebben we nog een kindje van nu 3 1/2. wij zijn al 5 jaar samen de kinderen zijn altijd bij ons zonder bezoek regelingen. wij hebben alllebei volledige voogdij.

Je moet gewoon niet te moeilijk doen. En pubberteit hoe meer kinderen erin hoe makkelijker het wordt alles gaat weer over en bij de laatste zeg je straks was dit het. Wat ik wel vindt als het niet lukt probeer dan buro jeugdzorg in te schakelen zij kunnen je goed opweg helpen en het weer leuk krijgen.Onze oudste 3 lopen er ook vanwege het feit dat hun moeder hun bij ons gedropt heeft en nooit meer naar ze heeft omgekeken. Het helpt ze echt om hel allemaal op een rijtje te krijgen.

Wij willen er zelfs nog een kindje bij en wat iedereen denk dat heb ik lak aan. Wij moeten het opvoeden en groot brengen en betalen.Dus als jullie een kindje willen en jullie staan er allebei goed tegenover gewoon doen als komt wel weer goed. Maar weet iemand ook hoe het met vervoer zit? Wij hebben nu een mercedes bus voor 9 personen zijn er ook grotere of heeft iemand anders een goed idee.

Marjo

15.18. Ander samengesteld gezin

Ook een samengesteld gezin maar dan anders dan wat ik hier van de meeste lees. Reageer op Antoinette (9) Ook ik herken mij niet in de samengestelde gezinnen die hier staan beschreven, omdat mijn partner 3 kinderen heeft, waarvan de moeder is overleden, 2 meisjes van 4 en 7 en een jongen van 10. Zelf heb ik een zoon van 11. Samen hebben we een baby zoon van 5 maanden.

Ben regelmatig aan het lezen op deze site voor grote gezinnen, maar lees niet veel over een relatie met iemand hebben waarvan de partner is overleden.

gr. Esther.

15.19. helemaal eens

Evenals u begrijp ik echt niet waar al die mensen de moed vandaan halen om in een samengesteld gezin ook nog een kind erbij te willen. Ook ik, getrouwd, 35 jaar geleden met man met 5 kinderen die hem waren toegewezen, vond en vind deze klus Nog) steeds zwaar. Kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen en het gaat nooit voorbij. Kinderen heb je voor het leven en de zorgen krijg je er gratis bij.

Bedenk dat kinderen niet om het leven vragen, de wereld overbevolkt is en als je kinderwens dan al is vervuld is het voor mij onbegrijpelijk dat je bewust deze toch al zware job voor jezelf nog zwaarder gaat maken. Mijn vader zei me indertijd: 'kind, twee verschillende kinderen is niks". Dat was zo zijn manier om te zeggen dat het niet verstandig zou zijn om nog meer kinderen erbij te krijgen. Mijn schoonmoeder was minder subtiel en vond gewoon dat er geen kinderen meer bij konden komen.

Ik was al snel overtuigd van het feit dat zij gelijk hadden en ben tot op de dag van vandaag nog blij dat ik hiervoor heb gekozen. Een relatie is geen levensverzekering. Zijn al deze vrouwen die hun kinderwens ten andere maal vervuld willen zien ook economisch zelfstandig? Wat gebeurt er als ook deze relatie strandt?

Diny

15.20. Herkenning

Hallo,

Wij zijn een gezin met 7 kinderen. 5 Van mijn man en zijn overleden vrouw en 2 van ons samen. Een dochter van 20, dan 2 dochters van 15, een zoon van 13, een zoon van 12, een zoon van 3 en een dochter van 1 jaar. Wat vooral het voordeel is bij ons, is dat de kleintjes je aan elkaar bindt. Sinds we de 2 kleintjes erbij hebben gaat alles veel vanzelfsprekender. Ik ben gewoon mama (voor 3 van de 5 ook in naam).

De oudste is 20. Daar ben ik geen mama voor, en dat hoeft ook niet. Haar eerste moeder heeft ze gehad tot haar 13e jaar en dan kun je het niet meer redden met een 2e moeder. Maar onze relatie is goed. Wel wat botsingen, maar zouden die er anders niet zijn? We hebben ook contact gehad met jeugdzorg voor rouwverwerking, maar dit hebben we allemaal achter de rug en het gaat goed met ons, met ups en downs om de "oude mama", dit is echter goed bespreekbaar.

Kortom als de relaties binnen het gezin goed zijn is er ruimte voor 10, is die relatie niet goed, dan is 3 al teveel. Maak alles bespreekbaar en verwacht niet dat ze altijd blij zijn. Ben je zelf ook niet iedere dag. Accepteer vooral hun onmacht en verdriet en zorg aan de andere kant voor heel veel regelmaat en vaste regels. Bij mij was het hier in het begin een puinhoop: ze hadden heel weinig thuiszorg om de boel op orde te houden ze waren toen 13, 9, 9, 7 en s6 jaar oud. Iedereen deed maar wat, vader geen werk meer omdat hij zich had ziek gemeld na het overlijden van moeder.

Heel erg in de put, kortom heel moeilijk. Maar door het maken van strikte afspraken en deze heel goed blijven hameren is er structuur en regelmaat in het leven van de kinderen gekomen en daar doen ze het prima bij. Het gaat op school met allemaal goed, ze hebben vrienden en vriendinnen, en voor zover ik het kan beoordelen gaat het hier goed

Corrina

15.21. Toekomst

Hoi Allemaal,

Inmiddels heb ik ruim 5 mnd een nieuwe (lat)relatie, hij heeft een zoon en ik een dochter en een zoon. Tussen ons gaat het heel goed. Maar de toekomst lijkt moeilijk door de kinderen, verschil in opvoeden, moeilijke ex van zijn kant en hij die het verleden niet helemaal kan loslaten. Het idee het ooit samen te voegen lijkt onmogelijk nu. Stoppen lijkt dan de beste oplossing, maar we kunnen niet zonder elkaar..

Blijven latten met elk het 'eigen' gezin en af en toe eens iets met de kids ondernemen lijkt de enige oplossing, maar die toekomst..... graag meningen!

Thnx, Fran

15.22. Alleen maar positief?

Hallo allemaal,

Zijn er ook mensen bij wie het allemaal wat minder makkelijk verloopt? Mijn vriend en ik hebben nu bijna een jaar een relatie. We hebben allebei 3 kids, dus in totaal 6 in de leeftijd van 6 tot 13 jaar. We wonen niet samen. Daar hebben we wel over gesproken, maar op dit moment lijkt dat nog ver weg. Tussen onze kids loopt het namelijk allemaal niet altijd even goed. Vooral mijn jongste (bijna 7) daagt de kids van mijn vriend (resp. 13, 9 en 6), maar ook zijn eigen broer en zus (van 12 en 10) erg uit en daarbij ontstaat nogal eens een handgemeen.

Mijn vriend heeft er vooral erg veel moeite mee als dit gebeurt tussen mijn jongste en zijn kids. En op de één of andere manier krijgen we niet echt grip op deze situatie. De problemen zijn het grootst als we met zijn achten samen zijn. Eerst was dat best veel het geval. We zijn ook met zijn achten op vakantie geweest vorige zomer. En na verloop van tijd hebben we gesproken over samenwonen, omdat we toen nog de overtuiging hadden dat het allemaal wel beter zou gaan in de toekomst.

Inmiddels zijn onze plannen om te gaan samenwonen op een heel zacht pitje komen te staan. We zijn nog steeds stapelgek met elkaar, maar de situatie met de kids komt toch wat tussen ons in te staan. We proberen nu conflicten tussen de kids te vermijden, door toch steeds minder vaak samen te zijn als we allebei de kids hebben. Maar juist daardoor ontstaat er ook twijfel hoe het in de toekomst verder moet. Wie heeft tips voor ons?

Nina

15.23. Gezocht: ervaringsverhalen voor uit te geven boek

Goedendag,

Ik ben Jolanda,zorgcoordinator en counselor. Ik ben met een boek bezig dat gaat over samengestelde gezinnen. Ook spreek ik uit ervaring al ging het bij mij helaas niet goed. Mijn relatie is daardoor uitgegaan en ik woon weer alleen met mijn drie kinderen. Graag zou ik ook uw verhaal, lang of kort, positief of negatief, tips of suggesties willen horen welke ik mag plaatsen in mijn boek.

Uiteraard komt uw naam er niet in te staan als u dit niet wilt. Het mag ook anoniem. U krijgt altijd te lezen wat ik ga plaatsen in mijn boek! U kunt uw verhaal kwijt naar: mailadres:

Met vriendelijke groet,

15.24. Samengesteld gezin

Ik heb 3 kinderen 18, 21 en 22 jaar alle drie meisjes. Mijn vriend heeft 6 kinderen,1 meisje en 5 jongens, 5, 6, 12, 14, 16 en 18 jaar. Van zijn kinderen wonen de jongens van 12, 16 en de gehandicapte jongen van 18 bij ons. Zijn ex kan niet met pubers om vandaar dat ze kinderen die wat ouder worden bij ons achterlaat. Voor mij is dat soms een zware taak niet alleen de drukte maar het vele werk. Daar komt ook nog bij dat mijn vriend een paar hartinfarcten achter de rug heeft en suikerziekte kreeg en daardoor veel moe is, en zijn humeur ver te zoeken is.

Soms vraag ik mij af tot hoever je kan gaan. Ik wil ook wel eens tijd voor mijzelf en mijn kinderen. Maar helaas is er niet veel tijd meer over. En daarbij komt er nog dat wij verschillende normen en waarden hebben, zoals orde. Maar ik mag en kan daar niets op zeggen, want dan kan ik weinig verdragen naar zijn zeggen en hebben wij over de kinderen veel conflicten.

Je ziet het is niet altijd roze geur en maneschijn. Maar ik hou van die man die ik vroeger heb gekend en ik denk altijd dat die tijd terugkomt. Met zijn kinderen die bij ons wonen kan ik het anders goed vinden. Met de 2 kleintjes ligt dat anders.

groeten Kunstenares

15.25. Ook een samengesteld gezin?

Ik ben een 35 jarige moeder in het trotse bezit van 5 kindjes, waarvan 4 van mijn exman zijn waarmee ik 15 jaar ben samengeweest en waarvan 9 jaar getrouwd geweest! Ik ben in 2002 gescheiden. Kreeg een nieuwe relatie en raakte in verwachting van mijn 5e kindje. In 2004, relatie mislukte, dus ik bleef achter met 5 kindjes.

In 2006 leerde ik mijn huidige partner kennen en inmiddels wonen we 2 jaar samen en het gaat erg goed. Mijn kids vinden hem super en hij gaat super om met hen. Ik neem mijn petje af voor hem want hij was een echte vrijgezel die nooit geen kinderen wilde (hahahaa). Alleen kriebelde het bij hem wel, en nu ben ik in blijde verwachting van ons 6e wondertje samen! En de kids vinden het geweldig.

En tja, over het financiele, we kunnen het samen goed rooien. We hebben een auto, goed te eten elke dag, beiden een goede baan, ik maar parttime omdat ik dus zelf voor mijn kids wil zorgen. We hebben een caravan op een vaste camping waar we naar toe willen, dus ik dacht dat we het aardig voor elkaar hebben. De kids groeien op in harmonie en ik breng ze de normen en waarden bij. Maar ja, het is voor iederen verschillend wat voor eisen dat ze stellen aan een in hun ogen goed leven.

groetjes Wendy

15.26. Hels dilemma

Diep respect voor de moeders die met hart en ziel de kinderen van hun nieuwe partner opvangen. Dat als eerste gezegd daarmee ook wel het meest belangrijk.

Ik heb mezelf in een erbarmelijke situatie geplaatst, en mijn kinderen ook. Mijn partner heeft twee kinderen uit een vorige relatie, en ik ook. De liefde van hem voor zijn kinderen is oneindig, kunnen niets verkeerd doen en "overschreeuwen" alles ook als ze er zijn. Hij vind alles prachtig.

Mijn kinderen accepteert hij nauwelijks, en geeft hij geen liefde. Dit heeft er na vele jaren strijd in geresulteerd dat ik ook geen aardig woord meer kan zeggen tegen zijn kinderen.

Maar ja, samen hebben we een kindje van 7 maanden oud. Een schat, onschuld en blijdschap zelve, echt een pracht van een kindje.

Wat moet ik nu verder. Samenwonen staat bij hem op de lijst van prioriteiten, maar ik ben bang geworden voor de toekomst. Ik weet nu al dat ik het niet kan verteren als mijn kinderen altijd het grote verschil zullen voelen. Dit verdriet verteert me, en ik weet niet wat ik ermee moet.

Wie heeft dit meegemaakt, weet wat te doen? We hebben nu twee gesprekken bij maatschappelijk werk gehad, en hij denkt dat we moeten leren ruzie maken, zodat dat niet meer uit de hand loopt. Mijn inziens is er geen ruzie meer als mijn kinderen aan hem een liefdevolle stiefvader hebben.

Ik weet ook zeker, dat het dan voor mij geen probleem is mijn hart weer open te stellen voor zijn kinderen. Maar nu vrees ik de toekomst. Voor hetzelfde geld willen zijn kinderen straks fulltime bij ons zijn en raken mijn kinderen compleet ondergesneeuwd.

Ik gun mijn kleintje zijn vader meer dan wat dan ook in de wereld, maar ik gun mijn oudste twee een liefdevol thuis. Help, wat moet ik doen.

Bange mama

15.27. Complimenten voor kunstenares

Hoi Kunstenares.

Die man van jou moet diep respect voor je hebben, maar goed ik heb het wel in ieder geval. Veel kinderen van hem, en dan ook nog een gehandicapt kind verzorgen, petje af, je bent een regelrechte topper.

Je kunt niet veel hebben? Wijs hem er eens op dat de meeste vrouwen fijn gewacht hadden met samenwonen tot zijn kinderen uithuizige leeftijden hadden bereikt. Dus, nogmaal diep respect.

Wij kampen ook met allerlei samengestelde problemen, en ik voel je toon in je verhaal. Geloof dat ik het redelijk begrijp. We hebben beide 2 kinderen uit een voorgaand huwelijk en een kleintje samen. Zonder dat kleintje, waren wij er waarschijnlijk niet meer.

Zijn dochters hebben adhd, mijn oudste heeft helaas add. Dat levert extra stress op, en dat resulteerd nu in ellende.

Nou ja, ik vind dat jij het kunstig doet, en wens je sterkte en wijsheid.

Groetjes, A.

15.28. Alleen maar positief? Reactie

Wil even reageren op het stukje 'alleen maar positief'. Nadat ik anderhalf jaar geleden gescheiden ben, kreeg ik vrijwel direct daarna een relatie met een man met 2 kinderen (nu 8 en 11). Ikzelf heb 3 kinderen (nu 3, 7 en 9). We woonden nog niet samen, want we wilden het rustig aan doen, voor onszelf maar ook voor de kinderen. Ik zat zelf nog verwikkeld in allerlei scheidingsperikelen met m'n ex. Met onze kinderen onderling verliep het vrij moeizaam. We hadden te maken met pubergedrag en met een bewerkelijke peuter. Er waren veel irritaties over de kinderen waar mijn partner en ik dan ruzie over kregen.

Deze zomer zijn we twee weken met elkaar op vakantie geweest en daar is het eigenlijk geescaleerd. We waren het geruzie om niks eigenlijk zat en hebben de relatie verbroken. Ondanks dat we elkaar nog leuk vonden, zagen het niet meer zitten om met z'n zevenen verder te gaan. Hoe zouden we ooit met elkaar onder één dak moeten wonen? Ik neem echt mijn petje af voor de samengestelde gezinnen waarbij het wel goed gaat of die ondanks alle problemen toch doorzetten.

15.29. Ik weet het niet meer

Reactie op Hels dilemma

hoi,

ik ben ten einde raad. Binnen een week woon ik een jaar samen met mijn partner. Wat ik voor hem voel heb ik nog nooit voor iemand gevoeld, dit voelde echt goed... te goed eigenlijk.

Ik heb 3 kinderen, 13j, 10j en 7j. Hij heeft 2 kinderen 16j en 18j. Mijn kinderen zijn altijd bij mij en gaan heel zelden naar hun papa. Zijn kinderen komen wanneer het hen past en daar moeten wij ons dan ook maar aan aanpassen.

Mijn middelste zoontje heeft adhd in een vrij hoge vorm. Het is niet altijd makkelijk om zijn grillen en woede uitbarstingen te aanvaarden en tactvol aan te pakken, maar in die 6j dat ik er alleen voor heb gestaan is het me toch altijd gelukt door de liefde die ik ook van hem terug krijg. Want ondanks zijn moeilijkheden is het een schat van een kind.

Mijn relatie is altijd goed gegaan, tot enkele maanden terug. Mijn vriend heeft een enorm probleem met mijn zoon, hij vindt niet dat hij een probleem heeft: adhd is geen ziekte. Hij zal hem wel veranderen hij moet en hij zal luisteren ..

Hij gaat altijd in conflict met hem en dat heeft dan altijd als gevolg dat een kleinigheid een grote bom veroorzaakt.

Ik zit altijd tussen 2 vuren, moet altijd scheidsrechter spelen, het voelt enorm slecht aan wie zijn kant ik ook kies...

Mijn vriend zijn kids vinden mijn zoontje een rotkereltje. En wat blijkt nu: dat mijn vriend dat ook vindt.

Enkele dagen geleden hadden mijn zoontje en zijn zoon een kleinigheid en dat is volledig uit de hand gelopen met gestamp en geduw, waarbij mijn zoontje zich pijn had gedaan aan zijn hoofd.

Mijn vriend vindt dat zijn zoon niks verkeerd heeft gedaan en dat het zijn verdiende loon is; mijn zoon is 10, de zijne 18..

Mijn zoontje biedt zijn excuses aan, zegt sorry, en van de andere kant komt niks van reactie terug: niet van mijn stiefzoon en niet van mijn vriend.

Toen zijn zoon naar huis ging en we alleen zaten, moest ik van mijn vriend horen dat hij vindt dat mijn zoon het leven verbrot (dit zei hij letterlijk zo) en dat van zijn kinderen. Dit heeft me zo gekwetst, ik kon niks meer zeggen stond aan de grond genageld.

Nu, een paar dagen later, kreeg ik van mijn vriend weer alle verwijten te horen: ik leef alleen voor mijn zoontje, ik steek mijn dochter achteruit, ik steek mijn andere zoon achteruit, en ik ben te dom om het te snappen.

Ik heb 6j alleen voor mijn kids gezorgd en alle 3 mijn kids zijn mijn leven. Ik zie hen alle 3 even graag en ik steek niemand achteruit.

Het doet enorm veel pijn om alles wat mijn vriend zegt te moeten horen, en ik weet echt niet hoe ik moet vergeten wat hij zei.

Volgend jaar in juli zouden we gaan trouwen, maar ik twijfel sterk om ermee door te gaan. Hij weet dit niet, want ik durf het niet te zeggen. Maar wat moet ik met een man die vindt dat mijn kind zijn leven verbrot. Hij denkt er zo over en zijn kids ook. Hoe moet het dan verder, zo kan je toch geen gezonde relatie hebben?

Ik ben ten einde raad, weet echt niet wat ik moet doen. Ik weet dat leven met adhd heel moeilijk is, en dat niet iedereen daar het geduld voor heeft, maar als je er niet mee kan leven, moet je er dan gewoon niet uitstappen? Als hij met mij verder wil, moet hij er mijn zoon ondanks zijn gebreken en zorgen er toch bij nemen.

Ik weet niet wat ik moet doen. Mijn kids zijn alle 3 gek op hem, dragen hem op handen, ze hebben nu eindelijk een 'papa'. Dat kan ik ze toch niet afnemen? Maar het voelt zo fout. Momenteel weet iemand raad.

liefs Vicky

15.30. Run Forrest Run!

Als ik je verhaal zo hoor, spreekt er bar weinig respect uit. Je vriend noemt je zelfs dom.

Wil jij leven met een man die jouw kinderen niet respecteert? Wiens kinderen jou niet respecteren? Wil jij een man die jou dom noemt?

Voor hem tien anderen. In elk geval nooit mee trouwen.

Pien

15.31. Gezocht voor interview

Hier een oproep van een tv journaliste met zelf ook een samengesteld gezin. Wij hebben samen 6 kinderen (hij 2 en ik 4) en het gaat erg goed, ondanks het feit dat ook ik de minder leuke kanten ervan heb ervaren. Voor een pilot tv programma (wordt dus niet uitgezonden maar wel gefilmd!) ben ik op zoek naar een stel met een (liefst) groot samengesteld gezin. Beide partners worden geinterviewd en graag horen we alle kanten van hun verhaal. Nogmaals: in eerste instantie wordt het niet uitgezonden, alleen maar na toestemming hiervoor. Het zou mooi zijn eens een portret over deze nieuwe gezinsvorm te kunnen filmen, met alle daarbij behorende ups en downs. Graag reageren naar: .


15.32. Groot samengesteld gezin

Hoi, Ik ben Ankie en heb hier in een van bovenstaande berichtjes gereageerd op het onderwerp of je met een groot samengesteld gezin je kan overwegen om er nog een kindje bij te nemen. Zelf was ik al wat ouder, heb de stap toch gewaagd maar kreeg helaas een miskraam. Iets dat moeilijk te verwerken was. Het was toch een kindje van ons samen. Toch achteraf was dit ook een goede en mooie ervaring. We werden toen het misging vol op gesteund door alle kids van ons gezin. Inmiddels is de oudste 21 en de jongste 8. het leventje draait door. Hier in huis gebeurt altijd wat. Ook heeft ieder kind, maar ook wij als ouders, zijn rugzakje!

Ik ben een hyves begonnen en plaatst daar mijn belevenissen in blogverhaaltjes. Nu heb ik een hyves opgestart voor: samengesteld gezin. Heb je zelf een samengesteld gezin. Neem dan eens een kijkje: www.tweedekeer.hyves.nl. Het zou leuk zijn ervaringen, tips en andere weetjes uit te wisselen.

Groetje Ankie

15.33. 6, en ja nog ruimte! Zwanger!

Na veel twijfel zijn wij er toch voor gegaan. Mijn as man heeft 3 kinderen en ikzelf ook. Bij beiden was er een sterke kinderwens. Waarom dan de twijfel vraag je je misschien af? We hebben ons afgevraagd of het goed zou zijn voor de andere 6 kinderen. Hoe moet het financieel? En, waar ik vooral bang voor was, wat krijgen we voor reacties?

Uiteindelijk zijn we er toch voor gegaan, en nu ben ik 3 maanden zwanger. Hoe het verder zal lopen, dat wachten we af. De kinderen zijn in elk geval erg blij, en extra zorgzaam voor mij. De reacties zijn idd niet allemaal positief, maar het is onze keuze!

Janneke

15.34. Toch weer apart

Hallo,

Mijn vriend en ik wonen nu een jaar samen met 2 kinderen van hem 4 en 6, zij zijn er om het weekend en ma en dinsdag. En 3 kinderen van mij van 3, 7 en 9 jaar die de helft van de week bij ons zijn. Gezien de problemen en druk die het op ons legt overwegen wij om apart te gaan wonen. Onze kinderen hebben weinig moeite met het samengestelde gezin maar wij als ouders des te meer. Graag zou ik ervaringen en tips willen horen van mensen die ook zijn gaan latten.

Groet Manon

15.35. vicky


Hoi Vickey,
Ik heb je verhaal gelezen en kan je maar 1 ding adviseren Stop hiermee! Je gevoel is altijd goed en iets wat helemaal niet goed voelt gaat nooit goed komen.Je gevoel is je antenne of iets "goed"of "fout"is voor je.
Een man die je zegt dat je te dom bent om dingen te snappen verdient het niet om van je nabijheid te mogen genieten. Als hij je totaal niet tot steun kan zijn en je zoontje totaal niet kan begrijpen kan je er niets mee.Zoals je al zegt: je hebt het al 6 jaar alleen gedaan dus dat lukt je nu ook.
Onthoudt dat je zoontje het van jou moet hebben en onvoorwaardelijke liefde verdient.De bedoeling van een relatie is dat je elkaar liefhebt en steunt in alle opzichten.Zorg dat je jezelf recht kan aankijken in de spiegel en later nooit denkt;Had ik maar.....
Tuurlijk is het moeilijk om te stoppen maar het is nog moeilijker om met iemand te leven die zo over jouw kindje denkt


15.36. Samengesteld/ gescheiden en weduwnaar

Hoi Allemaal,

Ik wil wel reageren op een aantal artikelen. Wij zijn een samengesteld gezin met 3 kinderen (klein in dit geval :D) 2 van mij 11 en 14 en 1 van mijn vriend. Wij wonen nu een jaar samen. Mijn kids zijn er 60% van de tijd bij ons. En het zoontje van mijn vriend is er altijd (zijn moeder is overleden) Ook wij hebben over een kindje samen nagedacht. Maar besloten dit niet te doen vanwege de complexiteit van onze relatie. We hebben besloten om een gezamelijk huisdier te nemen. Dit is een hond geworden.

Wat bij ons eigenlijk de meeste problemen oplevert is het verschil in opvoeding en achtergrond. 1 van mijn kids heeft een autisme spectrum stoornis. Gek genoeg heeft hij zich het beste aangepast aan het gezin. Mijn dochter is aan het puberen, mijn vriend heeft hier moeite mee, en het is voor hem moeilijk om een band met haar op te bouwen. Zijn zoontje is een mannetje van 8 die graag doet waar hij zin in heeft. Hij luistert matig en liegt vaak. Hij vindt mij wel lief. Maar ik word erg moe van het herhalen van vragen en het liegen van hem, daarbij kan hij zichzelf niet vermaken, dus hij vraagt op zijn manier de hele dag de aandacht.

Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar zijn zoontje werkt me inmiddels erg op mijn zenuwen. (ik zorg veel voor hem, en ben dus vaak alleen met hem) Hij is altijd bij ons in huis, dus ik kan niet zoals mijn vriend even afstand nemen. Zijn er andere stiefouders die hetzelfde probleem ervaren?

thnx.
Groeten Monique

15.37. Verschil in opvoeding

Reactie op Toch weer apart

Mijn vriend en ik zijn 2 jaar samen, maar wonen apart. Hij met zijn 2 jongens (van 12 en 9) en ik met mijn 2 jongens (van 8 en 5). Onze liefde is intens, maar door verschil in kinderen (én opvoeding) blijft het stagneren. Zijn kinderen zijn in mijn ogen erg fel en hardhandig, waardoor bij mij onrust ontstaat voor mijn kinderen. Hij vindt het gedrag van zijn kinderen niet verontrustend en heeft voor zijn kinderen weinig grenzen. Ik vind dat het gedrag van zijn kinderen soms grensoverschrijdend is en zie juist het belang van grenzen voor kinderen, zeker als je met 4 kinderen bent. Is er dan nog wel een toekomst?

Astrid

15.38. Zwanger van ons kindje samen

Reactie op 6, en ja nog ruimte! Zwanger!

Ik Ben al een tijdje op zoek naar vrouwen/stellen die in dezelfde situatie zitten als wij: gescheiden, opnieuw getrouwd, kinderen die bij je wonen, kinderen die de weekenden bij je zijn, kinderen wegbrengen naar hun vader etc. Vind het soms een complexe situatie en moeilijk uit te leggen aan mensen die niet in dezelfde situatie zitten.

Wij, mijn man en ik, zijn zo gelukkig met het kindje dat op komst is (het wordt dan het 8e kindje in de rij) maar dan van ons samen We zien er naar uit en koesteren de momenten dat we samen zijn. We hopen dat het straks een plekje zal vinden in ons gezin met al de broers en zussen (18, 14, 12, 17, 14, 12 en 5 jaar)

Lian

15.39. Vraag aan moi

Reactie op Tuurlijk is er ruimte

Beste moi,

Wonen alle zs de kinderen ook bij u in huis de hele week?

Ik hoor graag van u.

Mvg, Jasper

15.40. Echt wel

Reactie op In samengesteld gezin met 7 kinderen ruimte voor kindje samen?

Hoi Xan,

Tuurlijk kan dit het is een gevoel van het compleet maken van je gezin. Ik heb dit ook. Ik ben 34 heb 3 jongens en mijn man heeft twee meiden. 4 van de 5 wonen er bij ons alleen onze oudste dochter woont bij haar moeder. Wij willen ook heel graag nog een kleintje erbij het kersje op de slagroom. Alleen is mijn man geholpen dus wij moeten eerst een herstel operatie laten doen. Ik hoop dat het lukt. Succes meid. En laat je door de buitenwereld niet van je eigen gevoel afleiden want er zijn ook mensen die negatief zijn.

Patricia

15.41. Hier hetzelfde

Hallo,

Wij zijn een gezin met samen 10 kinderen. Mijn man is gescheiden, en had uit zijn vorige huwelijk 1 dochter en 1 zoon. Ik ben 7 jaar geleden weduwe geworden, en bleef achter met 2 dochters. Zo'n 5,5 jaar geleden kwamen we elkaar tegen, en dit klikte direct. Inmiddels hebben we samen 6 kinderen; een tweeling van 4,5 (jongen+meisje) 2 zonen (3 en 1,5) en 2 dochters (ruim 2 en net 2 weken) Het valt niet altijd mee, maar ik vind het een enorme rijkdom!

Rianne

15.42. Vriend wil niet

Goeiedendag allemaal,

ik ben nu anderhalf jaar gescheiden en moeder van 4 kinderen (9, 6, 3 en 2 jaar), sinds een jaar heb ik een nieuwe vriend. In het begin hebben we het erover gehad dat we allebei graag nog een kindje wilden. Maar nu ik erover begonnen ben wil hij niet meer en ik wil nog graag een kindje van ons samen.

Wat kan ik doen?

Angelique

15.43. Reactie op 12,42: Angelique

Accepteren.

Anna

15.44. Reactie op Anna

Makkelijker gezegt dan gedaan. Accepteren. Ik heb namelijk sterk het gevoel dat ie dol graag vader wil worden aangezien hij altijd kinderen heeft gewild en nu ineens niet meer.

Angelique

15.45. reactie op 12.44

Joh, je bent anderhalf jaar geleden gescheiden en na slechts een half jaar alleen met je kinderen te zijn geweest, heb je al weer een nieuwe relatie. Erg snel allemaal, toch?

Je had er ook voor kunnen kiezen een tijdje alleen te blijven met je kinderen en samen met hen een gezin vormen, in plaats van na een half jaar al weer een man in huis te halen. Het kost gewoon tijd om een ander te verwerken en die tijd heb je niet genomen. Waarom deed je dat? Kun je niet alleen zijn of heb je een partner nodig omdat je weer gezinsuitbreiding wilt?

Waar draait het om? Waarschijnlijk is het verstandiger de gedachte aan nog meer kinderen op korte termijn op de lange baan schuiven en heel veel tijd en energie steken in de kinderen die je al hebt. Die hebben je aandacht nodig!

En mannen en nog meer kinderen?

Och, kan altijd nog in de toekomst als de boel bij jou goed op de rit staat. En dat het nu al zo ver is, lijkt me heel onwaarschijnlijk in zo'n korte tijd.

Anna

15.46. Anna en Angelique

Dames, zullen we het positief houden? Geen situatie is met elkaar vergelijkbaar. De toon komt nogal naar over...wie weet dat het ook anders kan?

Desiree

15.47. Desiree: bemoei je er niet mee!

De toon naar? Hoe kom je erbij? (en waar bemoei je je mee trouwens)

Voor Angelique: Je bent anderhalf jaar gescheiden, hebt vier kinderen en denkt al weer aan een nieuwe baby en niemand heeft daar vragen bij?

Vooral als je bedenkt dat tweederde van de nieuwe samengestelde gezinnen na een poosje weer uit elkaar gaat. Want het is gewoon verschrikkelijk moeilijk om weer een nieuw gezin te gaan vormen met een andere partner. Dat gaat jaren duren voor je echt kunt zeggen, dat het gelukt is en de nieuwe partner met zijn stiefkinderen overweg kan. Neem de tijd om het goed te krijgen met je kinderen en je ex, de vader van je kinderen. Daar is gewoon veel tijd voor nodig, neem die dan. En stort jezelf niet weer snel in een nieuwe relatie met weer een nieuw kindje.

Dit is geen nare boodschap naar mijn mening. Alleen het dringende advies om je verstand te gebruiken.

Anna

15.48. Reactie op Anna

Anna,

Ik ben idd anderhalf jaar gescheiden maar heb ruim twee jaar overal alleen voorgestaan de scheiding is net anderhalf jaar rond. Daarvoor liep het ook niet tussen mijn ex en mij. Na de geboortje van ons 4de kind vertelt ie doodleuk dat hij al anderhalf jaar niet meer van je houdt als vrouw. Geloof me, dan verwerk je zoiets een stuk sneller.

Waarom ik een nieuwe relatie begon? Lijkt me logisch als je iemand tegenkomt en op slag weer verliefd bent. En toen hadden we het niet eens over gezinsuitbreiding gehad.

Ik heb nu 9 jaar kinderen en heb er 9 jaar alleen voor gezorgd. Vader deed niets, at en sliep thuis waarneer het hem uitkwam. Ik heb alles op een rijtje en wil graag nog een kindje van mijn nieuwe partner en mij omdat ik weet dat wij het samen aankunnen. Niemand heeft daar vragen bij (behalve jij misschien), iedereen in mijn en zijn familie snappen het heel goed. Mijn parner kan goed overweg met mijn kinderen en de kinderen met hem (alle 4). En nu mijn ex en ik eindelijk allebei weer gelukkig zijn, is het contact beter dan dat we samen waren.

Mijn kinderen zien het zo we hebben twee papas en twee mamas, en daar zijn ze erg blij mee en vinden het bij ons allebei geweldig en dat maakt ons ook blij.

Angelique

15.49. Reactie op 12.48

Nou, als het allemaal zo geweldig is, waarom stel je dan hier de vraag waarom hij geen kind met je wil? "jij hebt sterk het gevoel dat...." maar kunt daar niet met hem over praten? Dan zit er toch iets scheef, lijkt mij, want in een goede relatie is zoiets gewoon bespreekbaar.

Anna

15.50. Anna heeft gelijk

Ik sluit me volkomen aan bij Anna want die heeft twee keer precies gezegd wat ik ook zou zeggen. Laat me daaraan nog toevoegen dat verliefd zijn heel mooi is maar dat het maar een betrekkelijk korte tijd duurt. In het koude licht van de dag komen er vragen op. Wie kan het een (naar ik aanneem) kinderloze man kwalijk nemen dat hij zich kennelijk bezint voor hij begint? Vier kinderen die bij je in huis wonen, vadertje spelen terwijl de biologische vader ook over van alles en nog wat inspraak heeft, een vrouw die de nodige bagage meebrengt uit een mislukt huwelijk, mogelijke onzekerheid over hoe De Bruine dat allemaal moet gaan trekken.....

Enne, hebben jullie over een huwelijk of minstens een samenwonigscontract gedacht? Er mislukken helaas nog veel meer tweede dan eerste huwelijken en wanneer er helemaal niets beschreven staat dan kan het er slecht voor je uizien bij een uit elkaar gaan. In je verliefde staat schijnt hoop over ervaring te triomferen.

Nu je een mening krijgt van Anna die niet in je straatje past voer je het argument aan dat je (nog heel jonge) kinderen helemaal geen problemen zien en zelfs blij zijn met hun "twee papa's en twee mama's". Logische prietpraat want hen ontbreekt de ervaring en perspectief van volwassenen. En iedereen in de familie snapt het? Tja, "snappen" doe ik ook van alles (zelfs moord) maar iets toejuichen en verstandig vinden is een heel andere zaak.

Annemieke

15.51. Voor Anna

Het zal toch vrij moeilijk te stellen zijn dat ik me er niet mee mag bemoeien, vooral omdat iedereen mag reageren. Dus daar kan ik niet zoveel mee! Ik blijf erbij dat (en dat blijft heel moeilijk om te lezen als je de intonaties van een verhaal niet hoort) vaak de reacties wat positiever en opbouwender zijn op deze site. Maar ik moet eerlijk zeggen dat je reactie me niet verbaast, hoor. Dat kreeg ik al uit de toon van je post mee. Ik geef geen oordeel over de situatie, ik merk alleen op dat de toon niet zo vriendelijk overkomt. En als je daar niets mee kunt, dan zegt dat wat meer over jou dan over mij!

Met VRIENDELIJKE groet,

Desiree

15.52. Reactie op Anna en Annemieke

In onze relatie is alles bespreekbaar, ook het onderwerp kinderen, daar ligt het niet aan. Ik vroeg alleen tips hoe je zoiets het beste kan aanpakken, om er over te beginnen. Of dat het juist slimmer is om mijn mond te houden. En ik vroeg niet waarom hij niet wil. Ik vroeg wat kan ik eraan doen om hem toch zover te krijgen.

Annemieke haar biologische vader heeft geen inspraak in de dingen, die ziet haar om het weekend, verder bemoeit hij zich er niet mee. En qua bagage die ik zou meebrengen volgens jou, dat valt ook wel mee. Ik zie mijn kinderen niet als bagage, en hij ook niet.

Mijn vriend en ik hebben een samenlevingscontract sinds 3 maanden. Ja mijn kinderen zijn jong maar de oudste snapt meer dan je denkt en die heeft heus wel door dat het beter is zo en de kinderen kunnen zich prima vinden in deze situatie. En wat de familie betreft, die steunen ons in alles wat we beslissen.

Maar sorry mensen dat ik hier een vraag stel ik dacht altijd dat het vrij stond om vragen te stellen maar kennelijk mag dat dus niet.

Angelique

15.53. Reactie op Angelique

In je eerste post zeg je: "Maar nu ik erover begonnen ben, wil hij niet meer en ik wil nog graag een kindje van ons samen." Toen je ik je adviseerde om zijn nee te accepteren, zei je o.a.: "...hij heeft altijd kinderen gewild en nu ineens niet meer."

Hij wil dus helemaal geen kind met jou, tenminste niet op dit moment. En misschien wel nooit, is dat erg of onoverkomelijk? De relatie is nog zo pril, nog maar een jaar oud en dan meteen weer een baby, terwijl je al 4 kinderen hebt. Wordt een relatie beter of steviger door er nog een kind bij te krijgen? Of is het een ideaal plaatje: nieuwe man, nieuw kind en dan maar hopen dat het deze keer wel goed gaat. Zo verschrikkelijk snel allemaal, je scheiding nog niet eens verwerkt (dat kan echt nooit in een half jaar tijd) en dan hup hup, de volgende stap en nog een. En je kinderen die alles prima vinden, hebben ze iets te kiezen dan?

Misschien had je gehoopt op trucs en tips om je vent toch zo ver te krijgen. Nou, dan ben je wel teleurgesteld, denk ik, want die krijg je niet. Wat Annemieke en ik van je vragen is, om je eens het een en ander af te vragen en in perspectief te zetten. Een goed functionerend stiefgezin zet je niet binnen een jaar op poten en je scheiding had je ervan kunnen doordringen hoe fout het kan gaan.

Investeer in de kinderen die je hebt en zet de gedachte aan nog een kindje maar voorlopig uit je hoofd. Misschien wel voor altijd, probeer dan tevreden te zijn met wat je hebt. En mocht dit echt niet lukken, is de drang naar nog een kindje toch te groot, tsja, misschien meneer nummer 3? (grapje hoor!)

En natuurlijk mag jij vragen stellen, je hebt toch ook meerdere antwoorden gekregen?

Anna

15.54. Angelique

Beste Angelique,

Als ik zo vrij mag zijn te reageren.... Mijn raad is: wacht nog even. Een kind is heel wat, maar dat weet je uit ervaring. En om te reageren op je vraag over iets mogen vragen. Natuurlijk mag je alles vragen, ik snap dat je teleurgesteld bent omdat je niet de antwoorden krijgt die je zou willen horen! Maar ja dat kan gebeuren. En verder beslissen jullie dit toch helemaal samen uiteindelijk? Ik hoop dat jullie eruit komen samen!

Groetjes Yvonne

15.55. Nog iets rechtzetten

Angelique,

Ik kan je niet goed meer volgen. Eerst schrijf je dat je vier kinderen hebt en vernoemt er maar 1 vader bij. En nu zeg je dat "haar" vader geen inspraak heeft in die dingen en "haar" maar om het andere weekend ziet. Hieruit maak ik op dat de ex niet de vader is van alle vier kinderen. Geen wonder dat de huidige man geen haast heeft om zich voor jouw karretje te laten spannen! En nu zoek je goede raad om toch hierin te slagen.

Met "bagage" bedoelde ik je kinderen niet. Ik wil daarmee zeggen dat je, naar je schrijft, een slechte huwelijkservaring hebt. Wat ik bedoelde is emotionele bagage. Je ex-man heeft je zo te horen slecht behandeld en nu snak je naar ware liefde en geborgenheid met nog een kindje erbij om dit alles te verzegelen. Net als Anna en Yvonne geef ik je slechts de raad om de kat uit de boom te kijken en geen tweede of mogelijk een derde fout te begaan.

Annemieke

15.56. Reactie Annemieke

Annemieke,

Mijn ex ziet wel de 3 oudste kinderen en ze gaan ook alle 3om het weekend naar papa behalve de jongste zoon gezien de leeftijd. Dat haar is idd een tikfout, moet hun zijn.

Ik vraag me toch nog 1 ding af. Mensen met 6 kinderen ook samengesteld word er geroepen dat het altijd moet kunnen ook als 1 van de twee niet wil. En het lijkt wel of ik voor gek word verklaard. Kan iemand mij vertellen of me gevoel klopt

Angelique

15.57. Voor Angelique

Het altijd moet kunnen ook als 1 van de twee niet wil? Hoe kom je daar nu in vredesnaam bij?

Om een kindje te krijgen, zul je het toch echt ALLEBEI moeten willen en niet slechts een van de twee. En jouw partner wil niet, dus zit er maar een ding op en dat is accepteren en respecteren dat hij geen kindje met jou wil.

Jij wordt niet voor gek verklaard, alleen je wilt de boodschap die gegeven wordt niet begrijpen, omdat deze niet in jouw straatje past.

Wees blij met de vier kinderen die je al hebt en misschien verandert zijn mening in de toekomst nog. Dat kan toch?

Anna

15.58. Sluit me aan bij Anna, Annemieke en Yvonne

Angelique, als een van de twee het niet wil, moet je het niet doen. Punt. En of jouw gevoel klopt? Dat doet m.i. niet zo ter zake, het lijkt me beter je verstand te gebruiken. Vier kinderen is al behoorlijk veel, waarom heeft Rupsjenooitgenoeg nooit genoeg?

Mijn kinderen zijn nu tussen de 16 en de 21 jaar. Er komen nog meer bezuinigingen op de stufi aan, vandaag weer een studentendemonstratie op de Dam tegen de kortingen op de stufi. Lees jij geen kranten en denk je dat je vriend daarom ook geen kranten leest? Of geloof je in sprookjes, dat het geld als manna uit de hemel valt?

Weet je hoeveel kinderen onder toezicht gesteld worden of uit huis geplaatst worden, juist uit gezinnen zoals jij beschrijft? Probeer dat dan te voorkomen, en hou op met dagdromen over nog een kindje van weer een nieuwe man. Want als meneer 3 op een dag niet meer voldoet, wil je dan weer een kindje van weer een nieuwe meneer 4? Anna heeft helemaal gelijk.

15.59. Voor Angelique reactie op 12.56

Aangezien mijn eerdere reactie nog steeds niet geplaatst is, probeer ik het nu nog maar een keer.

Hoe kom je toch op het idee, dat nog een kind moet kunnen als een van de twee niet wil! Je kunt toch moeilijk je vriend een kind opdringen. Die realiteit schijn jij niet te kunnen/willen accepteren en dat zal toch moeten als je met hem verder wil. Misschien verandert hij nog van mening, misschien ook niet, het is aan jou om daar mee te dealen. Probeer tevreden te zijn met de vier kinderen die je al hebt en je niet blind te staren op een baby, laat het geen obsessie worden. Je wordt door niemand voor gek verklaard, je bent alleen moeilijk te overtuigen.

Anna

15.60. Reactie voor Vicky's: ik weet t niet meer

Reactie op Ik weet het niet meer

Lieve Vicky,

Jouw verhaal raakt mij. Het is op een bepaalde manier herkenbaar voor me. Er kan over geoordeeld worden door derden, maar ik denk dat het belangrijk is je niet te laten leiden door de mening van een ander.

Het is belangrijk in gesprek te gaan met elkaar! Zeker als je op t punt staat 'dat je het niet meer weet'. Verliezen kun je dan toch al niet meer?

Luister naar je eigen gevoel en volg je hart. Dan doe je het altijd goed.

Zo lang jullie elkaar de moeite waard vinden, moet je er toch uit kunnen komen?

Kwetsen is verschrikkelijk en o, wat doet dat pijn! Terwijl je zoveel offert voor jullie gezin, al je energie er in stopt, slaat hij je (spreekwoordelijk) in je gezicht en zaagt de poten ook nog onder je stoel vandaan! Het maakt je onmachtig, waar doe je het eigenlijk allemaal voor? En je voelt je héél alleen!

Tijd om te confronteren meid! Niemand heeft het recht om jou te kwetsen en waarschijnlijk is het ook niet de bedoeling. Iemand die zich geen raad weet, gaat over op laf gedrag en nu zijn jullie min of meer strijd aan het voeren tegen elkaar of zeg gerust oorlog! Komt het door de liefde? Is je partner misschien bezorgd omdat hij ziet hoeveel energie het jou kost, maar kan hij je dit niet zeggen? Of is hij misschien ook gekwetst of onzeker en misschien wel bang om jou te verliezen?

Ga op onderzoek uit, praat met elkaar en vertrouw op de liefde die er ook moet zijn tussen jullie. Bedenk alleen wel wanneer je het gesprek aan gaat. Je moet het gevoel hebben dat je het aan kunt.

Probeer een open, algemeen gesprek aan te gaan. Niet te inhoudelijk! Een welles-nietes discussie brengt je niet verder. Jullie ZIJN het niet met elkaar eens, maar LUISTER naar de argumenten en de beleving van de ander. Probeer je er in te verplaatsen, ookal ben je het er niet mee eens. Het kan nieuwe inzichten brengen!?

Het gesprek open aangaan is moeilijk, maar bij directe confrontaties sta je meteen lijnrecht tegenover elkaar. (= bedreigend, dus neigt naar het schieten in de verdediging of omdraaien en wijzen naar de ander (kwetsen!)) Ik snap dat je graag 'gehoord' wilt worden maar zorg voor die wisselwerking van horen (luisteren) en gehoord worden. Anders is het verspilde energie. Neem er de tijd voor.

Als ik het kon zou ik het zo voor je op willen lossen, maar dit moet je zelf doen (met je partner). Mij is het ook gelukt, maar een ieder is anders en het ging ook niet over één nacht ijs....

Handvatten die je toegereikt worden kun je gebruiken, maar blijf altijd bij jezelf! Jij kunt alleen overtuiging brengen als je ergens zelf van overtuigd bent en alleen als het met jou goed gaat, kun je goed zijn voor een ander (en vice versa)

Geloof in jezelf en ga er voor Vicky!!! Ik weet dat je het kan!

Monique

15.61. Jij wilt een kind maar je partner niet

Onlangs was ik bij het consultatiebureau. De arts daar vertelde dat ze regelmatig vrouwen treft die een onvervulde kinderwens hebben. Sommige vrouwen zijn er echt ziek van dat hun partner definitief nee zegt tegen nog een kindje. Natuurlijk moet je het accepteren. Je kan namelijk niet anders, maar dat is heel heel erg moeilijk als het verlangen zo groot is en zeer onrechtvaardig. De nee-zegger krijgt in deze gelijk.

Gelukkig is mijn partner wel eens met een nieuwe zwangerschap, maar dat is ooit wel anders geweest.

Danielle

15.62. Voor Danielle

Onrechtvaardig???

Voor een kind kies je samen en is dat samen er niet, dan komt er gewoon geen kind. Is het voor een van beide niet te verdragen, dan kun je nog altijd uit elkaar gaan en proberen een partner te zoeken die wel een kind met je wil.

Maar die arts kwam die vrouwen tegen bij een consultatiebureau? Daar komen toch vrouwen en/of mannen met een kind?

Anna

15.63. Aan Anna

Het is waar wat je zegt. Alleen komt het bij mij zo over, dat jij nooit een echt verlangen hebt gehad. Sommige vrouwen hebben dat veel sterker dan anderen. Sommige vrouwen zijn er echt psychisch ziek van.

Niet iedereen staat hetzelfde in het leven als jij. Het lijkt wel of jouw mening wet is.

Wanneer een man van een vrouw houdt, laat hij zijn vrouw niet verdrinken in haar verdriet.

Danielle

15.64. Anna, bericht over cb arts en kinderwens

Tja Anna, ik denk dat bedoeld wordt dat de c.b. arts vrouwen treft mét al een kindje, die tijdens de consulten de arts toevertrouwen dat ze graag nóg een kindje zouden willen. Maar ik geef toe dat in eerste instantie het bericht niet heel logisch aandoet:-). Zoiets als kinderloze ouders.. of erfelijke kinderloosheid..

Ine

15.65. Voor Danielle

Danielle: Je kunt het ook omdraaien: wanneer een vrouw van haar man houdt, respecteert zij zijn mening.

En je hebt het over vrouwen die al kinderen hebben en gezinsuitbreiding willen? (vanwege het consultatiebureauverhaal?) Een vrouw hoort haar man niet d.m.v. emoties onder druk te zetten. We hebben het over volwassen vrouwen en die gaan niet als een dreinend kind toch proberen hun zin te krijgen, mag ik hopen.

Over zoiets belangrijks als een kind, moet je het toch echt samen eens zijn en het allebei erg graag willen. Daar is niets moeilijks aan.

Als een vrouw toch nog een kind wil, tegen de wens van haar partner in, staat het haar vrij een man te zoeken die wel graag met haar een kindje wil.

Anna

15.66. Tja, Anna...

Dag dames,

Mij bekruipt langzaam het gevoel dat 'Anna' iemand is die wat leven in de brouwerij probeert te brengen... op een hoop onderwerpen (niet alleen deze) wordt een redelijke recht-voor-zijn-raap- reactie gegeven die lijnrecht tegenover de inzender van het verhaal staat. Dus, Anna, vertel eens wat over jezelf! Ik ben wel benieuwd wat jouw ervaring is met een groot gezin, want ik kan uit jouw reacties eigenlijk niet zoveel opmaken over jouw situatie. Wellicht hebben we wat aan jouw kennis en kunde. En kom niet aan met de 'bemoei je er niet mee' reactie, want ik geloof toch dat ik niet de enige ben die wat moeite heeft met de 'toon'van jouw reacties. Zoals eerder aangegeven, bij de weg.

Desiree

15.67. Verdrinken in je verdriet? Pardon?

Pardon Danielle, je hebt wel een apart wereldbeeld hoor. Als een man van een vrouw houdt hoort hij haar niet te laten verdrinken in haar verdriet? Nee, maar misschien is het niet verkeerd om ook eens naar de argumenten van die man te luisteren. Hij moet wel 18 jaar lang voor een kind zorgen (net als de vrouw). Ik zou niet weten wat daar onrechtvaardig aan is.

Verdrinken in je verdriet hoeft helemaal niet, kijk eens naar wat er nog meer van je leven te maken valt dan alleen kinderen krijgen. Je kunt inderdaad jezelf ziek maken, door maar te blijven verlangen. Je kunt ook de knop omzetten. Of beschouw je vrouwen als hormoongestuurde wezens?

Het argument 'jij hebt nooit een echt verlangen gehad' vind ik zwak. Er zijn gelukkig veel mensen die voorop stellen dat een kind door BEIDE ouders gewenst moet zijn.

Ine

15.68. Ieder zijn/haar mening

Zoveel mensen, zoveel meningen.

Er zullen mensen met mij eens zijn en er zullen mensen met Anna en Ine eens zijn.

Danielle


15.69. Voor Angelique (en Anna mag ook meelezen)


Is Anne misschen Ine??? ;-S

Hoewel ik mijn mening iets anders zou ventileren als Anne doet ben ik t eens dat er voor een kindje twee mensen moeten instemmen met deze keus en niet anders. Maar...

Ik begrijp Angelique ook.

Ik heb zelf ook een samengesteld gezin (ik twee kids, partner twee) toen wij samen gingen hebben we ook 'tussen neus en lippen door' uitgesproken in de toekomst samen mogelijk nog een kindje te willen.

Maar we waren van mening dat dat een lange termijn gedachte was.

Goed, onze relatie bouwde op en hoewel ik vond dat we steeds meer een geheel aan t vormen waren, kwam met vrienden en passent het onderwerp kinderen(samen) ter sprake en bleek mijn partner tot mijn grote verbazing zijn mening te hebben bijgesteld. Hoewel ik daar voor dat moment een beetje onverschillig in mee ben gegaan, begon bij mij een groot vraagteken te vormen.

Ik vroeg me af wat ik hier nu eigenlijk van vond, want ik merkte dat ik het toch wel vervelend vond. Had ik iets gemist? Hoe stond ik hier nu zelf eigenlijk tegenover, maar bovenal... Binnen mijn logica waren we opbouwend bezig en ik zag dit als 'afbouw' van zijn kant :-S. Mijn (principiele)insteek - en dus drijfveer - was; als je samen voor een relatie gaat, dan staat ALLES open en sluit je géén deuren! (Of het juiste moment voorbijkomt, dat is dan nog weer een ander ding)

Juist omdat ik niet wilde afdwingen, maar wel onzeker werd ging ik het onderwerp (quasi nonchalant)'actueel' maken. Totaal de verkeerde manier, maar dat zag ik op dat moment niet. Er rezen alleen maar meer vragen (onzekerheden) bij mij en het begon een steeds grotere rol voor me te spelen! (Fout fout fout!) Menig woordenwisseling is hier over gevallen en het onderwerp kinderen werd verschrikkelijk beladen. Niet echt de goede weg dus....

Ik ging me blind staren op.... tsja, was het nu op mijn onzekerheid? Of op de mogelijkheid van het wel of niet krijgen van een kindje samen???? Ik wist het eigenlijk zelf niet. Daar kwam ik later pas achter.

Het leek er steeds meer op dat de mogelijkheid werd uitgesloten door mijn partner (want ik ben zeker van mening dat er TWEE achter de keus moeten staan) en zoals ik al zei, het leek er gewoon aan alle kanten op dat het beter was samen niet voor de verantwoording van een vijfde kindje te gaan.

Hoewel t me zwaar viel, begon ik aan t idee te wennen. Ik heb me een tijdje afgezet tegen alles wat baby's betrof omdat ik het allemaal niet wilde zien (ben dan ook een beetje dwars van aard???) en zo buitte ik mijn gedrag ook tijdelijk een beetje uit misschien. Maar... ik begon t te accepteren.(Ik won helemaal niets bij dit alles, het kostte alleen maar verschrikkelijk veel energie!)

Door de zwangerschap van iemand anders kregen we spontaan een open gesprek met elkaar over de keuze van kinderen. En tijdens dat gesprek kwamen we eigenlijk van het één op het ander. Ik had me echt zorgen gemaakt om niks.

Zijn uitspraken waren -al dan niet heel tactisch gekozen- van DAT moment. Het was niet definitief maar een mening die hij toen had. De impact van het vormen van een samengesteld gezin brengt best veel met zich mee en er zijn dan zaken die meer energie kosten voor je ze volledig kunt accepteren (bijv.innerlijke strijd omdat je opeens meer tijd met je partners kinderen doorbrengt dan met die van jezelf) Het bleken vrij logische argumenten. Alleen we kwamen nooit zover om er eens naar te vragen!!!!

Misschien kun je hier iets mee????

Groeten, Monique


15.70. Een kindje samen verbindt ons gezin

Na al het gesteggel hier boven, even wat anders. Ik ben namelijk bevallen van een pracht van een zoon. Het eerste kindje van mij en mijn 'nieuwe' man samen, en de 7e in ons gezin. Onze kleine jongen heeft ons gezin de verbintenis met elkaar geschonken , die soms miste. Hij is het broertje van ALLE kinderen, ze zijn allemaal even gek op hem. Onze voornamen (voor de stiefkindjes) en papa- mama worden nu luchtiger door elkaar gebruikt zonder dat er meteen geroepen wordt 'dat is jouw papa niet hoor'.

Natuurlijk, het is druk en een kindje kost veel geld, maar ons gezin heeft het dichter bij elkaar gebracht. En voor mij is het geweldig te ervaren dat het moederschap ook mooi kan zijn in plaats van alleen hard werken. Iedereen moet zelf beslissen of hij dit wil en kan,maar voor ons is het een positieve ervaring!

Janneke

15.71. Feest van herkenning voor samengestelde gezinnnen

Voor alle ouders van samengestelde gezinnen die op zoek zijn naar hulp of advies. Ik heb een paar jaar geleden een samengestelde gezinnenhyves opgericht omdat ik ook mensen zocht die in hetzelfde schuitje zaten. Inmiddels telt de hyves 67 leden. Het is een gesloten hyves en privacy staat hoog in het vaandel. Je wordt pas lid na toestemming van de andere leden (dit ivm. lastige ex-lieden etc). Er wordt over vanalles en nog wat gesproken. Een lid noemde de hyves een feest van herkenning! Vaak is het gewoon al heerlijk om te lezen dat je niet de enige bent met dat specifieke probleem of gevoel. Spreekt dit je aan... neem dan een kijkje. Zelf heb ik al ruim 7 jaar een samengesteld gezin (waarvan ruim 5 jaar getrouwd) Ook wij hebben menig probleempje meegemaakt en overwonnen. 3 jaar geleden zijn we in een uitzending geweest van Teleac-Helder, dat ging over het tweede huwelijk. Ook dit filmpje is te zien op de hyves... er worden tevens de nodige tips gegeven over de valkuilen van een samengesteld gezin!.. Dus ben je zoekend naar mensen ,vriendinnen in dezelfde situatie... meld je dan gerust aan en vermeld er even bij dat je via deze site ervan in kennis bent gesteld... de link is; tweedekeer.hyves.nl/

Groetjes en misschien tot ziens...Ankie

15.72. Hmmmm

Ook ik heb een samengesteld gezin. En hoe goed het ging toen we nog apart woonden, zo slecht ging het samenwonen. Ik ben na drie maanden al ingestort. Mijn partner en ik hebben elkaar erg snel ontmoet na het overlijden van zijn vrouw en mijn scheiding. We werden opgetild door de liefde. De kinderen konden het goed met elkaar vinden en in de weekeinden en vakanties trokken we er samen op uit. Het enige wat vervelend was is dat er bij mijn vriend geen eigen plek was voor mijn kinderen.

Na ruim twee jaar kochten we een huis dat groot genoeg was met twee huiskamers en ieder kind een eigen plek. Het leek wel een sprookje en met alle liefde en goede inzet nam ik me voor er voor iedereen te zijn. Maar ik werkte nog twee lange dagen en stond alleen voor de huishouding. Mijn jongste botste met mijn vriend en zijn middelste heeft een verstandelijke beperking die heel veel aandacht vroeg. Ik was alleen maar alle ballen hoog aan het houden, tot ik niet meer kon. Elke keer verwijten over de opvoeding en elkaars kinderen.

We hebben allerlei hulp gezocht maar dit gezin was wel ff anders, mijn stiefkinderen hadden geen moeder meer die mee-opvoedde en ik zag hen meer dan mijn eigen kinderen. Ook blijkt dat zowel ik als mijn partner nog wel wat uit te werken hebben.

Na een flinke escalatie ben ik weggegaan en wacht nu op woonruimte. Het is heel naar dat wij zo van elkaar houden maar het niet gaat in deze gezinssituatie! Ik heb veel boeken over sg-gezinnen gelezen en de kans op slagen is niet zo groot. Deskundigen adviseren je alleen je eigen kids te corrigeren. Maar ga er maar aan in de praktijk, zeker als er geen moeder meer is.

Wij gaan weer terug naar latten, daar had iedereen duidelijk een plek en was het ongedwongen leuk. Ik ben blij dat de liefde er nog is, ook van mijn stiefkinderen waar ik veel om ben gaan geven. Ik hoop met heel mn hart dat dat lukt. Wij moeten onze eigen wensen even apart zetten en misschien pas weer samenwonen als er twee of drie uit huis zijn.

Ook ik heb nog een tijd verlangd naar een kindje van ons samen, maar dat zou de situatie er niet beter op maken. Nog meer aandacht te verdelen en weer opnw beginnen.nu kunnen de oudtse kinderen oppassen. Het enige dat wel positief kan werken is dat het kindje de boel gaat binden. Wij hebben een hond genomen en alhoewel die ons voor het leven bindt, heeft die ons niet bij elkaar in huis kunnen houden. Die hond is wel echt "het kind "van mij en mn partner.

Ik zou iedereen adviseren om zo lang mogelijk apart te blijven wonen. Het is veel duidelijker. Ik heb zo vaak spijt gehad dat ik mijn huisje heb opgegeven en dat onze ruzies zoveel verdriet hebben veroorzaakt. Nu zit ik tussen de verhuisdozen en ik heb geeneens een huis. Erg triest... maar ik kan nu al de voordelen zien van latten met een samengesteld gezin.

Ik hoop dat we heel gelukkig gaan worden en ik over een paar jaar alsnog met mn grote liefde kan trouwen!

Yvette

15.73. 8 kinderen en nu zwanger

Wij zijn ook een samengesteld gezin, mijn man heeft 2 kinderen en ik 6, de oudste is 19 en de jongste 5, ze zijn allemaal "fulltime" bij ons, (mijn ex woont in het buitenland en mijn man is weduwnaar). Het gaat fantastisch. Daar zijn we nog elke dag dankbaar voor. En nu... is nummer negen op komst, we gaan er met zijn allen van genieten

groetjes een (stief)moeder

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

In samengesteld gezin met 7 kinderen ruimte voor kindje samen?

  1. Tuurlijk is er ruimte
  2. Samengesteld gezin
  3. Ergens houdt het op
  4. Toch weer apart
  5. Samengesteld gezin met 9 kinderen en zeker ruimte voor een kindje samen
  6. Samengesteld gezin: advies gevraagd
  7. Samengesteld gezin en nog een erbij
  8. Zeker ruimte!
  9. Wie kent deze vorm van groot gezin?
  10. Nog een kindje
  11. Nog een kindje, 2e reactie
  12. Samengesteld gezin
  13. Petje af hoor, geweldig!!!
  14. Samengesteld gezin
  15. Geluk
  16. Hoeveel?
  17. Groot gezin is leuk
  18. Ander samengesteld gezin
  19. helemaal eens
  20. Herkenning
  21. Toekomst
  22. Alleen maar positief?
  23. Gezocht: ervaringsverhalen voor uit te geven boek
  24. Samengesteld gezin
  25. Ook een samengesteld gezin?
  26. Hels dilemma
  27. Complimenten voor kunstenares
  28. Alleen maar positief? Reactie
  29. Ik weet het niet meer
  30. Run Forrest Run!
  31. Gezocht voor interview
  32. Groot samengesteld gezin
  33. 6, en ja nog ruimte! Zwanger!
  34. Toch weer apart
  35. vicky
  36. Samengesteld/ gescheiden en weduwnaar
  37. Verschil in opvoeding
  38. Zwanger van ons kindje samen
  39. Vraag aan moi
  40. Echt wel
  41. Hier hetzelfde
  42. Vriend wil niet
  43. Reactie op 12,42: Angelique
  44. Reactie op Anna
  45. reactie op 12.44
  46. Anna en Angelique
  47. Desiree: bemoei je er niet mee!
  48. Reactie op Anna
  49. Reactie op 12.48
  50. Anna heeft gelijk
  51. Voor Anna
  52. Reactie op Anna en Annemieke
  53. Reactie op Angelique
  54. Angelique
  55. Nog iets rechtzetten
  56. Reactie Annemieke
  57. Voor Angelique
  58. Sluit me aan bij Anna, Annemieke en Yvonne
  59. Voor Angelique reactie op 12.56
  60. Reactie voor Vicky\'s: ik weet t niet meer
  61. Jij wilt een kind maar je partner niet
  62. Voor Danielle
  63. Aan Anna
  64. Anna, bericht over cb arts en kinderwens
  65. Voor Danielle
  66. Tja, Anna...
  67. Verdrinken in je verdriet? Pardon?
  68. Ieder zijn/haar mening
  69. Voor Angelique (en Anna mag ook meelezen)
  70. Een kindje samen verbindt ons gezin
  71. Feest van herkenning voor samengestelde gezinnnen
  72. Hmmmm
  73. 8 kinderen en nu zwanger

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.