Groot Gezin
Terug naar Ouders Online Samengestelde gezinnen
Ouders Online
Thema-pagina
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

39. Negatieve gevoelens

Ook ik ben gescheiden en heb inmiddels een nieuwe relatie. Zowel mijn vriend als ik hebben twee kinderen. Mijn kinderen wonen gemiddeld 5 dagen per week bij ons en de kinderen van mijn vriend komen om het weekend logeren.

Mijn probleem is dat ik verschrikkelijk opzie tegen elk weekend en elke vakantie dat zijn kinderen komen. Ik voel me dan helemaal niet meer lekker op mijn gemak in mijn huis, erger me aan hun gedrag en probeer zo aardig mogelijk te zijn en niets te laten merken. Gelukkig kan ik er wel over praten met mijn vriend, wat het voor hem echter niet makkelijker maakt. Ik zal ook nooit vragen om de kinderen niet meer te zien of dat hij zijn kinderen maar ergens anders moet ontmoeten.

Maar hoe kom ik over die negatieve gevoelens heen? Ik heb op deze site alleen maar positief ingestelde verhalen gelezen, van mensen die hun best doen om een leuk samengesteld gezin te vormen. Ik wil helemaal geen leuk samengesteld gezin! Ik heb echter geen keus, dus wie helpt me aan tips om te veranderen.

Ingrid

39.1. Neem de tijd voor jezelf!

Beste Ingrid,

Iedere situatie is weer anders en zeker is niet elk kind hetzelfde maar toch wilde ik schrijven hoe ik dit "probleem" heb aangepakt. Ik hoop dat jij er iets aan hebt.

Toen ik jaren geleden mijn vriend en zijn kinderen leerde kennen had ook ik moeite met de bezoekweekenden en vacanties. Ik had mij toen op een moment bedacht dat ze voor hun vader kwamen en niet voor mij. Dus liet ik ze lekker die 2 daagjes met hun pa rondhuppelen en ik stak dan mijn tijd in onze huisdieren. Natuurlijk liep ik ook door hetzelfde huis heen.Ook vroeg ik rond koffietijd wat ze wilden drinken en ging dat halen. Ook kwam ik geregeld binnenvallen om erbij te zitten en te kijken. Naarmate de maanden voorbij gingen wisten ze niet beter of zij kwamen op de eerste plaats. Het is maar een weekend! Als ze naar bed moeten brengt pa hun en doen dan nog een spelletje samen. Een kwartier later kom ik naar hun kamer weltrusten zeggen, dat doe ik nog steeds zo.

Op een gegeven moment zijn ze zelf naar mij toe gekomen of ik een spelletje wou doen, of iets anders. Er gewoon bij gaan zitten met een boek kunnen ze al als fijn ervaren (af en toe over je boek heenkijken). Ik heb mijn regels waar ze zich aan moeten houden en dat wordt gedaan. Een paar regeltjes en voor de rest ben ik niet moeilijk. Ik ben nu heel blij met ze en zou ze niet meer willen missen. Ik maak nu zelfs de planning voor de bezoekweekenden en ik was degene die de eerste vacantie met ons vieren voorstelde, sindsdien zijn we al vaker samen weggeweest.

groeten van een jonge stiefmoeder.

39.2. Ik heb ook veel negatieve gevoelens

Hoi Ingrid,

Ik ervaar hetzelfde als jij. Het sterkt me dat ik niet alleen ben met die negatieve gevoelens. Dit is mijn verhaal.

Ik ben 3 jaar gescheiden en heb 3 kinderen uit dat huwelijk. Een tweeling van 14 jaar (meisjes) en een zoontje van 5 jaar. Met mijn ex heb ik een co-ouderschap-regeling. De ene week verblijven de kinderen bij mij, de andere week bij hem.

Ik ben reeds 2 jaar samen met mijn vriend, Patrick. Hij heeft 2 dochters, 12 en 10 jaar. Hij ziet ze éénmaal om de 14 dagen het weekend. We wonen samen sedert januari. Daarvoor hadden we een LAT-relatie.

Vorig jaar, toen we nog niet samenwoonden, hebben we getracht onze kinderen samen te brengen tijdens de weekends. Ik vond het hiervoor nog te vroeg maar heb me laten ompraten door Patrick. Mijn kinderen en ik waren nog niet volledig hersteld van de scheiding. Ik ben een periode erg depressief geweest, waardoor de kinderen me voor een stuk hebben moeten missen. Alles was terug een beetje hersteld en we voelden ons eindelijk thuis in het huis waar we zijn komen wonen na de scheiding. Door die moeilijke periode is de band met mijn kinderen, vooral met mijn dochters, erg sterk geworden. En toen heb ik ze, tegen hun gevoel in, geconfronteerd met anderen kinderen die als het ware hun "territorium" innamen.

Het werd een ramp, met alle emotionele gevolgen vandien. Mijn dochters kwamen in opstand. Zij ervaarden de meisjes van Patrick als indringers, en ze hadden het gevoel dat ze mij moesten delen. Mijn zoontje had er minder last van, hij had er 2 speelkameraadjes bij. Ik was steeds druk in de weer, boodschappen doen, koken, opruimen enz., had nauwelijks tijd voor hen en was meestal erg gejaagd. Ik wilde zo graag dat iedereen zich goed voelde. De dochters van Patrick eistten mij ook voor een stuk op. Voor elk probleempje kwamen ze naar mij toe, niet naar hun vader. Ze vonden het hier erg leuk. Ik woon aan de zee, zij 125 km verder, in het binnenland. Het was telkens net vakantie voor hen. Daarbij kwam nog dat ze mijn dochters verafgoodden. Ze liepen hen als hondjes achterna. Mijn dochters hadden geen enkel stukje privacy meer. We hebben dan nog de fout gemaakt hen samen te laten slapen, in de kamer van mijn dochters in afwachting van een nieuwe logeerkamer.

Mijn meisjes werden ongelukkig en doordat ik het zo druk had, heb ik dat niet tijdig gezien. Ze vervreemden van me. Ze gingen babysitten bij mijn zussen en bleven er dan voor het weekend. Of ze gingen logeren bij mijn ouders. Ze hadden telkens een uitvlucht om niet thuis te moeten zijn. Er waren veel ruzies en spanningen. Ik heb ze een situatie opgedrongen die ze zelf niet hebben gewild. In het huis waar ze het liefst verblijven (ze gaan niet zo graag naar hun vader) voelden ze zich niet meer thuis.

Ik kon er nauwelijks met Patrick over praten. Hij begreep of zag de problemen niet. Zijn kinderen konden nauwelijks iets fout doen, de mijne waren moeilijke pubers. Toen ik uiteindelijk de ernst van de situatie inzag en voor het standpunt van mijn dochters opkwam, was er al veel onherroepelijks gebeurd. Door het onbegrip van Patrick en het feit dat ik er met niemand over kon praten, begon ik zijn kinderen ook als indringers te zien. Ik kreeg als het ware een afkeer van hen en ergerde me aan alles. Ik kon ze niet meer rond me verdragen maar deed voortdurend inspanningen om ze dat niet te laten merken. Het zijn ook maar kinderen, slachtoffers van een echtscheiding. Ook zij hadden er niet om gevraagd en trachtten er het beste van te maken. Ik vond het vreselijk van mezelf, maar kon me niet verzetten tegen die negatieve gevoelens.

Deze situatie heeft 4 maanden geduurd. Onze relatie kwam op een helling te staan, toen de bom ontplofte. Op een dag heb ik tegen Patrick al mijn ongenoegen geuit. Hoe graag ik hem ook zag, ik wou nog liever onze relatie beëindigen, dan nog zo verder te moeten gaan. Ik verlangde zo terug naar het rustige leven van voorheen, samen met mijn kinderen. We hebben toen veel gepraat, en ook Patrick zag toen in dat het zo niet meer verder kon. We hebben toen een stap teruggezet, elk weer apart in ons huis in het weekend van de kinderen.

Dat was voor mij een verademing. De relatie met mijn kinderen herstelde zich weer en ik heb toen aan mijn kinderen beloofd, dat ze nooit meer samen moeten zijn met de dochters van Patrick.

Nu zijn we een jaar verder. Patrick en ik besloten om definitief samen te wonen. Ik stelde één voorwaarde. De kinderen moesten gescheiden blijven. Dus, het ene weekend zijn er mijn kinderen, het andere weekend die van Patrick.

Nu blijkt dat ik, uit voorgaande periode, een weerstand heb overgehouden aan die kinderen. Toen we ons besluit namen, wist ik wel dat ik het er moeilijk mee ging hebben, maar ik dacht dat het wel zou overgaan, naarmate we verder waren. Nu blijkt dat ik het maar niet gewoon kan worden. Ik zie telkens op tegen die weekends. Ik begrijp me zelf niet. Het is net alsof ik hen nog steeds als indringers zie. Het is wel zo dat ik nog steeds niet kan wennen aan die co-ouderschap. Telkens opnieuw, na een week met mijn kinderen, heb ik het vreselijk moeilijk om hen dan voor een week te moeten missen. Ik voel me dan zo nutteloos, zo zonder doel. Ik kan me er maar niet mee verzoenen slecht halftijds moeder te zijn.

In het volgend weekend zijn er dan de kinderen van Patrick... hen in mijn huis te zien, op de plaatsen waar normaal mijn kinderen zijn, dat valt me zwaar. Het is alsof ik mijn eigen kinderen verraad. Ik ga nooit mee als Patrick iets samen met zijn kinderen doet, tot zijn grote spijt. Ik vind ook altijd uitvluchten om niet met hen samen te moeten zijn. Ik ga extra vroeg slapen of blijf s'morgens lang in bed liggen. De zaterdagavond ga ik dan naar een vriendin of ik vind wel iets anders. Ik kan het gewoon niet opbrengen lang met hen samen te zijn en het valt me zwaarder en zwaarder.

Patrick heeft het er moeilijk mee, hij tracht me te begrijpen maar toch komen er meer en meer spanningen tussen ons. Hij verlangt ernaar zijn kinderen te zien en ik zie er vreselijk tegen op. Volgende week komen ze voor een ganse week, tijdens het paasverlof. Ik mag er nu al niet aan denken hoe ik die week moet doorkomen. Ik loop er nu al lastig van. Het spookt door mijn hoofd, het beheerst mijn gedachten en mijn dagen. Ik begrijp mezelf niet en wou dat het anders was en dat ik die meisjes met open armen en hart kon ontvangen. Zolang ik nog treur om het gemis van mijn kinderen zal ik nooit de situatie aankunnen. En ik heb het gevoel dat ik er nooit aan zal kunnen wennen, hoe graag ik het zou willen voor Patrick en mezelf. We houden van elkaar en hopen ooit harmonieus met elkaar te kunnen samenleven.

Binnen enkele maanden is het grote vakantie en dan komen ze (gespreid over het verlof) bijna een maand bij ons. Wat dan? Zo kan het toch niet verder. Onze relatie lijdt eronder en soms wou ik dat we nooit hadden besloten om samen te wonen. Maar nu kunnen we niet meer terug, alhoewel ik er soms wel over denk. Ik heb het er soms niet meer voor over om me telkens zo vreselijk te voelen.

Het spijt me Ingrid, dat ik je heb opgezadeld met een negatief relaas, zonder je enkele tips te kunnen geven. Ik schaam me er eigenlijk wel over, ik lijkt net een boze stiefmoeder, terwijl ik feitelijk veel van kinderen hou. Maar zoals je ziet ben je niet alleen met zulke gevoelens en heeft dat je wat moed om door te zetten. Ik denk dat er nog veel meer mensen zijn met hetzelfde probleem, maar er niet mee durven naar buiten komen. Buitenstaanders begrijpen het niet, enkel bij lotgenoten kun je je hart luchten.

Ik hoop dat er nog mensen reageren, zodat we elkaar kunnen helpen om die negatieve emoties de baas te kunnen en een aanvaardbare oplossing te vinden.

Vele groetjes, Caroline

39.3. Voor Caroline

Wat een moeilijke situatie zeg. Ik kan er niet uit opmaken hoelang het geleden is dat jouw meisjes, de kinderen van Patrick niet meer gezien hebben. Maar kan je het er niet met hun over hebben om het toch, al is het maar voor de helft van de tijd, weer samen met die kinderen te proberen? En als jouw kinderen het bij hun vader niet naar de zin hebben, waarom dan een co-ouderschap, zij mogen toch, vanwege hun leeftijd, zelf ook kiezen. Dan zou een omgangsregeling misschien beter passen.

Je zal dit waarschijnlijk ook wel geprobeerd hebben, het was maar een idee.

Van mijn huidige man komt de ene dochter (7 jaar) wel en de andere (11 jaar) niet meer. Ze komt 1x per 14 dagen een weekend en praat steeds meer over hier wonen. Zelf heb ik uit een eerder huwelijk 6 kinderen (14, 12, 10, 7, 7, 4). Ik begin wel steeds meer aan haar te wennen, maar in het begin zag ik ook vaak tegen die weekenden op. Vooral ook omdat haar vader geen fouten van haar wilde zien, in mijn ogen dan, want hij zag het probleem niet. Daarom hebben we ook vrij veel ruzie gehad. Hij stelde voor om dan maar met haar naar een hotel te gaan. Dat vind ik onzin, we zijn samen een gezin en we zullen ons dus allemaal aan regels moeten houden. En hier in huis zijn dat onze en niet die van 1 kind dat komt "logeren".

Gelukkig gaat het steeds beter en de kinderen kunnen goed overweg met elkaar. Natuurlijk is er wel eens wat, maar dat is tussen mijn eigen kinderen ook zo.

Ik hoop dat het je beter gaat in de toekomst en dat je de paasweek leuk door komt. En misschien kunnen jullie dan toch eens met zijn allen een dagje weg of zelfs op vakantie. Sterkte ermee.

Groetjes, Yvonne

39.4. Nog niet eens gestart

Hallo lezers,

Ik heb net een emotioneel weekend achter de rug. Mijn vriend (weduwnaar) met zijn zoon en dochter woont in een andere stad dan ik, het is de bedoeling dat we na de grote vakantie bij elkaar gaan wonen. Dat betekent dat ik met mijn 2 zoontjes ga verhuizen naar zijn woning. We hebben er allemaal heel veel zin in, al kunnen kinderen de situatie nog niet goed overzien.

Ik kan het met zijn kinderen heel erg goed vinden. Het afgelopen weekend was voor de kinderen, en dus ook voor mij, erg moeilijk. De oudste voelde zich net een drol, waar mijn kinderen als vliegen omheen zwermen. Zijn zoon kan niet goed tegen drukte en mijn kinderen zijn bijna altijd erg druk. Zondag werd het zijn zoon duidelijk teveel en ik voel me daar dan zo rot over naar alle kinderen toe. Ik let dan erg veel op mijn zoontjes (gedraag je rustig).

Op deze manier sta je er dus niet relaxed in. Zijn er mensen die tips hebben. We zijn al druk bezig om voor iedereen een eigen kamer te creeren, zodat je je kan terugtrekken. Ook probeer ik mijn zoontjes duidelijk te maken dat ze hun eigen vriendjes moeten gaan zoeken, maar ze zijn van zichzelf daarin erg onzeker en ik wil het ze ook niet opdringen, het moet voor hun ook ontspannen kunnen blijven.

Gisteravond voelde ik me radeloos, en gelukkig kan ik er met mijn vriend goed over praten, maar ik zie er toch wel tegenop om straks definitief te gaan samenwonen. Gelukkig heb ik begrip voor alle kinderen, en mijn vriend heeft dat ook, dat scheelt al een heleboel. Maar is dat blijvend als de problemen verergeren?

Groetjes van Ariane

39.5. Negatieve gevoelens

Ik zal mij eerst even voorstellen. Mijn naam is Birgit en heb ruim 2 jaar geleden Dick leren kennen. Hij heeft 4 kinderen uit zijn vorige relatie en ik heb 1 kind. Het eerste jaar had ik goed kontakt met zijn kinderen die toen de leeftijd hadden van 12, 14, 16, 17. Mijn dochter was toen 6.

De kinderen van mijn vriend wonen bij hun moeder en kwamen 3 weekenden per maand bij ons vanaf vrijdagmiddag tot zondagavond. Was best slikken want als je alleen maar 1 grietje gewend bent is het wel een shock. Al dat geregel, gek werd ik ervan.

Wij woonden toen ook nog niet samen dus koffer inpakken en in de weekenden naar mijn vriend toe die ook in een andere plaats woonde. Erg onrustig maar met de kinderen ging alles goed. Toen kwam na 1 jaar de ommekeer. Hun moeder was gaan samenwonen met haar vriend en dat was op een drama uitgelopen dus was zij op zoek naar een huis etc. De bezoekregelingen liepen altijd al stroef want als zij haar zin niet kreeg was er ruzie maar daar kreeg ik niet veel van mee.

Toen zij er weer alleen voor stond begonnen de problemen. Dick en ik hadden intussen besloten om te gaan samenwonen want al dat gereis daar werden we ook niet vrolijker van en het was erg onrustig voor mijn dochter. Zijn ex was hier niet zo blij mee want haar kans was verkeken nu ik in HAAR huis ging wonen. Tip: doe dit nooit!

De pesterijen begonnen. De kinderen werden tegen hun vader opgezet met verhalen. Einde van het verhaal (details zal ik iedereen besparen) was dat de kinderen niet meer naar ons toe mochten komen. Ze willen wel maar durven niet meer want dan zit hun moeder met een gezicht als een donderwolk. Ik kreeg overal de schuld van. De kinderen zeiden mij geen gedag etc etc. Ik snapte hier niks van want het contact was altijd goed geweest. Zij waren ook blij dat we gingen samenwonen vonden het gezellig, gingen mee op vakantie en opeens 360 graden opgedraaid. Als Dick en ik erover willen praten dan hebben ze daar geen zin in.

Dick mist zijn kinderen maar ik niet meer. Ben het spuugzat dat eeuwige gezeur van die ex met haar grappen en grollen en ik vind dat de kinderen op een leeftijd zijn (14, 16, 18, 19) dat ze zelf maar eens moeten beslissen. Wij komen hier niet uit en als het aan mij ligt hoef ik ze niet meer te zien.

Mijn dochtertje snapt er niks van dat ze niet meer komen want zij werd altijd van begin af aan door zijn kinderen geaccepteerd. Mijn vriend begrijpt mij gelukkig wel want hij ziet dat ik mij altijd heb ingezet voor zijn kinderen. Ze vertrouwden mij hun kleine geheimpjes toe eerder dan naar hun vader. Hoe moet ik hier nu mee omgaan dat alles zomaar is veranderd? Herkent iemand dit?

Wij zijn nu verhuisd naar een andere plaats om opnieuw te beginnen en eindelijk is aan elkaar toe te komen.

groetjes Birgit

39.6. Ik hou meer van mijn eigen zoon.

Ik woon al 3 jaar samen met Lucas die een dochtertje heeft van 4,5 (Lien). Zij woont bij ons. Ik heb een zoontje van 4 (Sam) uit mijn vorig huwelijk. Samen zijn we nu ook al bijna 3 jaar adoptie-ouders van 3 jongens van 5,5 jaar, 4 jaar en 3,5 jaar (Remco, Justin en Jonah). Dat was eigenlijk niet mijn keuze. Ik had het bij Sam en Lien willen houden. Ik ben akkoord gegaan met deze adoptie op aandringen van Lucas, omdat ik merkte dat dit héél belangrijk was en dat hij niet van plan was om dat op te geven.

Mijn probleem is dat ik voor mijn adoptiekindjes en het dochtertje van Lucas lang niet dezelfde moedergevoelens heb als voor mijn eigen zoontje. Ik voel me er heel schuldig voor, maar het is echt zo. Als ik Sam daar zie zitten, tussen die vier andere kinderen, denk ik soms: "Wat doe ik hem toch aan!". Ik durf er met Lucas niet over te praten, want ik merk dat hij van alle 5 kinderen evenveel houdt, en dan voel ik me nog schuldiger. Hij zou me ook niet begrijpen, denk ik.

Heeft er iemand tips? Kan iemand helpen?

Karen

39.7. Eén optie: Bespreekbaar maken!

Tja, je durft er met Lucas niet over te praten. Hoe denk je dit dan aan te gaan pakken en/of op te gaan lossen? Hoe is het voor Lucas om niet te weten dat zijn vrouw niet gelukkig is in deze situatie? Hoe kan Lucas dan ooit een kans krijgen om je te helpen het 'leefbaarder' te maken voor jou? Hoe kan je zoeken naar oplossingen zonder je partner deelgenoot te maken? Je leeft met je partner en met kinderen, in je eentje kan je hier echt geen veranderingen aanbrengen, dat zal je SAMEN moeten doen!

De enige tips die ik je kan geven:

Succes... Maar je zal het toch echt zelf moeten doen.

de5sprong

39.8. Ik hou ook meer van mijn eigen kind

Hoi Karen,

Het is heel logisch dat je van je eigen kind meer houdt dan van je stief of adoptie kinderen. Ik heb het ook nooit uit durven spreken dat ik meer van mijn eigen kinderen hou dan van mijn stiefkinderen. Toen ik dit een keer zei tegen mijn stiefkinderen zei een ervan. Ik hou ook meer van mijn eigen moeder dan van jou.

Dus wanhoop niet! Waarom denk je dat adoptie kinderen bij Spoorloos zoeken naar hun biologische ouders? De band tussen ouders en kinderen is onverbrekelijk. Dat is niet zo met stiefkinderen en adoptiekinderen. Zij hebben eigen ouders.

Ook jouw partner houdt meer van zijn eigen kind. Ik denk dat jouw partner je wel begrijpt.

Ik wens je sterkte. Ietje

39.9. ZIJN dochter.....

Tja, wat moet je ermee als je negatieve gevoelens hebt. Ook ik herken heel erg veel in deze verhalen. Ik (32) woon samen met Rob (43). 5 jaar geleden ontmoetten we elkaar, Rob net gescheiden ik nog midden in een scheiding met 3 kleine kinderen, 2 meisjes van 6 en 4 en een jongetje van nog geen 6 maanden oud. Rob had toen ook 3 kinderen, een meisje van 10, en 2 jongens van 9 en 8 jaar oud. Allebei niet van plan om aan een nieuwe relatie te beginnen, maar ja hopeloos verliefd!

Rob zijn ex heeft vanaf het begin af aan voor heel veel problemen gezorgd. De kinderen mochten alleen komen wanneer het haar uitkwam, en de beschuldigingen van alles wat we fout deden in haar ogen waren niet mis. Zijn kinderen werden hier duidelijk in meegesleurd. De kinderen onderling konden en kunnen nog steeds goed met elkaar omgaan.

Mijn grootste probleem is de oudste dochter van mijn vriend. Zij is bij alles door haar moeder betrokken, was moeders oogappel. Een dwars kind waar ik in mijn ogen nooit genoeg voor gedaan heb. Krijspartijen, diefstal, slaan van mijn kinderen, zeer bazig en beschuldigingen van haar kant. Je kan het zo gek niet opnoemen, ze deed het.

Een paar maanden geleden "vluchtte" ze naar ons, dacht dat ze zwanger was (15 jaar) en opgepakt wegens diefstal. Met haar moeder was het dikke ellende. Ik heb 4 maanden mijn best gedaan om haar zoveel mogelijk te begeleiden (misschien te veel?!), om daarna te horen te krijgen dat IK de bron was van haar ellendige leven!! Van mijn vriend hoef ik geen steun hierin te verwachten, die voelt zich tussen mij en zijn dochter in staan.

Zijn dochter woont nu bij haar oma, naar haar moeder wilde ze niet meer. Iedere maandag komt ze bij ons eten. Op het moment dat ik haar zie, staan mijn nekharen overeind. Er is te veel gezegd, en ik heb voor mijn gevoel zo alleen gestaan met haar. Van hem hoef ik geen steun te verwachten. Hij vindt mij alleen maar moeilijk en stug.

Voor mijn gevoel is de deur naar haar toe volledig dicht. Ze komt hier omdat ze het kind is van mijn vriend en ik zielsveel van hem hou. Maar als ze niet meer zou komen zou ik er geen seconde bedroefd om zijn.

Dit is slechts een zeer korte uitleg van wat er allemaal gebeurd is. Het verhaal is vele malen langer, maar dan zit ik hier over een paar uur nog te schrijven. Herkenbaar? mail me!


39.10. Zeer herkenbaar!

Hallo Ingrid,

Ik herken me helemaal in je verhaal, behalve dan dat ik zelf geen kinderen heb. Maar mijn vriend heeft er drie, en die zijn om het andere weekend (en in de vakanties) bij ons. Ook ik zie daar altijd vreselijk tegenop. Als ze er zijn tel ik de uren af tot ze weer weggaan. Vaak ga ik zelf maar ergens naar toe, bijv. wandelen of een cafeetje in, zodat ik er niet bij hoef te zijn. Maar dan voel ik me weer 'verdreven uit mijn eigen huis', en voel ik me schuldig dat ik niet meer mijn best doe om het allemaal leuk en gezellig te laten zijn. Toch doe ik daar wel mijn best voor, misschien juist te veel? Ik zou het leuk vinden als jij, of anderen in een soortgelijke situatie, mij mailen. Mijn adres is: .

Het deed me goed om te lezen dat er meer mensen zijn zoals ik, die van hun partner houden, maar niet van zijn kinderen....

Sterkte!


39.11. Voor Ariane

(Reactie op Nog niet eens gestart van Ariane)

Hoi,

Ik ben benieuwd hoever jullie nu zijn, of jullie al samenwonen, of jouw kinderen naar een nieuwe school zijn gegaan,hoe de drukke weekenden nu verlopen voor degene die van rust houdt, enz., enz.

Zou je mij via email jouw verhaal willen vertellen hoe het nu gaat, ik sta nl. zelf voor de keuze om bij mijn vriend te gaan wonen met mijn 4 kinderen, hij heeft 2 dochters. Ik kan wel wat tips gebruiken.

Groetjes

39.12. Zeer herkenbaar... de nieuwe vriendin

Ik denk dat het probleem met ons vrouwen is, dat er van ons verlangd wordt dat WIJ de boel gezellig en draaiende houden. Ik heb zelf een stiefzoon van 13, heb er veel energie in gestoken, maar we kunnen niet met elkaar overweg. En door middel van gesprekken met diverse mensen heb ik voor mezelf besloten, ik accepteer dat hij hier woont, maar voorlopig is dat genoeg. Ik heb zelf ook nog 2 jongens van 8 en 11 jaar.

Ik laat ook de laatste tijd meer aan mijn stiefzoon zijn vader over, als er iets is, gaat hij ermee naar zijn vader.( Tja, en als hij iets wil waarvan hij denkt dat het van zijn vader niet mag vraagt hij het alsnog aan mij, de slimmerd!) Maar zo ziet vader toch ook dingen bij zijn zoon die anders horen te gaan.

Ik zit soms nog wel in tweestrijd en voel me "schuldig" omdat ik meer afstand heb genomen. Maar het was vaak zo, ik was boos, en maakte me druk, en mijn stiefzoon gaf dan een grote mond en ging naar een vriendje. Toen heb ik besloten, ik laat niet mijn leven verpesten en leiden door een puber. Ik zorg dat hij schone kleren in zijn kast heeft enz. maar meer zit er niet in.

Muriel

39.13. Onbewust ongelukkig?

Beste Ingrid,

Ik verbaas me over jouw verhaal. Ik zit zelf in de situatie dat ik geen eigen kinderen heb en enkel maar de kinderen van mijn partner om het weekend. In het begin ging dat nog onder een dak, echter na een jaar kon ik het niet meer opbrengen. Ik had ruimte voor mezelf nodig en kocht 60 km verderop een eigen huis. Ook ik had heel veel last van negatieve gevoelens ten opzichte van de kinderen. Ze maakten het mij ook niet erg makkelijk, maar vanuit hun optiek wel heel begrijpelijk.

Achteraf denk ik dat één ding voor de kinderen heel belangrijk is: je moet ze op een of andere manier laten merken dat er plaats voor ze is. Dat zal door jou en jouw kinderen moeten gebeuren. Met dat ik namelijk wegging en er nu enkel ben wanneer ze op bezoek zijn, vind ik het gezellig met ze. We hebben lol samen en zijn geschrokken van het feit dat ik weg ben gegaan vanwege hun. We hebben nog weleens wat kleine botsingen, maar het gevoel dat ik eerst had heb ik absoluut niet meer. Sterker nog: ik vind het nu beregezellig !!

Dat had ik ook niet van mezelf verwacht. Het komt waarschijnlijk uit jezelf dat je heel weinig van ze kunt hebben. Je bent er nog niet helemaal uit of de afgesproken zaken lopen niet altijd zoals het hoort. Ik kan je natuurlijk weinig advies geven maar als kleine tip: geniet van ze en bedenk dat een groot gezin ook heel veel gezellige momenten met elkaar kent. Dan bereik je uiteindelijk de kinderen ook. Wat ook helpt is dat je individueel met om toerbeurt met een van de kinderen van hem gaat boodschappen of iets leuks gaat doen. Ook daar leren ze je mee kennen. Ik heb zelf heel veel verdriet gehad om menig zaak, ik hoop dan ook dat je hier wat mee kunt.

Mail me gerust. Groetjes

39.14. LAT-relatie

Hallo Ariane,

Het spijt me dat ik geen tips voor je heb en enkel een vraag omdat je "vóór ligt" op mijn situatie. Mijn partner (met 2 zoons van 7+9) en ik (zoon van 4) wonen ieder in een andere stad op zeer "verkeers-onvriendelijke" afstand. Hij is co-ouder met een fulltime baan door de week, ik ben alleenstaand moeder en werk voornamelijk in het weekend 's avonds. Wij worstelen met de organisatie van "het samen zijn". Doordat de kinderen naar school gaan is er door de week bijna geen mogelijkheid samen te zijn, in de weekenden werk ik. Ik zou graag willen weten hoe jullie het geregeld hebben toen jullie nog niet samenwoonden; hoe kom je op deze manier er aan toe elkaar goed genoeg te leren kennen in gezinssituatie om die stap ooit te kunnen zetten? Ik zou graag een reactie van jou of andere lezers krijgen.

Groetjes, Monique

39.15. Komt er ooit een eind aan?

Beste Ingrid,

Ik begrijp precies wat je bedoelt!! Bij toeval kwam ik op deze site terecht en ik kan je niet vertellen hoe blij ik hiermee ben. Sinds 4 jaar voel ik me zo schuldig omdat ik absoluut de kinderen van mijn vriend niet zie zitten. Ze zijn alles wat ik juist niet wil zien in een kind. Ik heb zelf twee kinderen. Uiteraard zijn dat soms ook geen lieverdjes maar ze hebben wel respect voor mij en andere mensen. Iets wat de twee "stiefkinderen" niet kennen Ze presteren het om op vrijdag binnen te komen (uiteraard gehaald door pa de taxichauffeur) en dan tot zondag (uiteraard weggebracht door pa) HELEMAAL niets te zeggen. Ze negeren mij compleet. Ze steken bij wijze van spreken liever het huis in de brand dan tegen mij te zeggen dat er ergens rook uit komt.

Zijn kinderen nemen ook van alles mee van mij (handdoeken, doucheschuim, etc.) Ook stelen zij wel eens van ons. Volgens mijn vriend vergis ik mij want zijn kinderen doen dat niet. Hij heeft niet door dat hij gewoon gebruikt wordt. Ik kan er met hem dus helemaal niet over praten. En dat is wat mij het meest zeer doet. Weekenden verlopen dus in ijzig stilzwijgen, ik ben helemaal lamgeslagen, kom nergens toe. Zodra ze de deur uit zijn, valt er een loden last van mij af.

Gelukkig willen ze en mogen ze van hun moeder in de vakanties bijna nooit komen, want ik zou niet weten wat ik al die tijd zo moeten doen. In mijn eigen huis voel ik mij een complete vreemde. Hun moeder speelt hierin een grote rol. Ten eerste wil ze altijd geld hebben (spant ook een rechtszaak aan voor meer kinderalimentatie) en brengt dat over op de kinderen. Deze weten ondertussen niet beter als dat pa de geldsschieter is die maar heeft te luisteren naar hun moeder. Daar wordt ik al helemaal giftig om.

Verder kan die moeder het waarschijnlijk niet uitstaan dat het eerste jaar wel goed verliep. Ze heeft toen ook beloofd om onze relatie kapot te maken. Die kinderen zijn altijd getuige van dit soort gesprekken. Verder uit zij zich altijd heeeeeeeeeel negatief over mij, ons huis, ons huishouden etc. Die kinderen maken ook alles vies (en dan bedoel ik echt vies) als ze bij ons zijn. Als ze bijvoorbeeld een zak chips ondersteboven uit de kast halen, valt er een hoop op de grond. Dat laten ze dus gewoon liggen. En zo kan ik nog uren doorgaan met mijn klaagzang.

Je snapt misschien nu wel dat ik je ook geen tips kan geven. Het enige wat ik voor je kan doen is er voor je te zijn als "lotgenoot". Misschien kan ik je daarmee wat ondersteunen.

Groetjes, Yvonne

39.16. Nu met z'n zevenen!

Ik wil ook even regaeren op de problemen die ik allemaal lees. Inmiddels ben ik 5 jaar getrouwd en heel gelukkig met ons gezin, maar dat is niet vanzelf gegaan.

Uit mijn vorige relatie had ik al een zoon (nu 13) en een dochter (nu 10) en mijn huidige man een dochter (nu 12) en een zoon (nu 10). Samen hebben wij nu een dochtertje gekregen en ze wordt in juli al weer 2 jaar. Ik was al een paar jaar alleen en mijn man ook wij stonden er beiden alleen voor wat de kinderen betreft.

Ik had een omgangsregeling met mijn ex van een weekend om de 14 dagen en mijn man het co-ouderschap om de week. Maar in de praktijk is dat door beiden exen niet of nauwelijks nagekomen. Toen ik mijn man ontmoette hebben we duidelijk tegen elkaar gezegd dat als het met de kinderen niet zou klikken we er niet aan zouden beginnen. Natuurlijk zijn er wel problemen geweest en is er voor de kinderen een hoop veranderd.

Toen wij aankondigden te gaan trouwen begon mijn man zijn ex problemen te maken en eistte ze de kinderen op. Maar na twee jaar rechten heeft ze de zaak verloren en de kinderen wonen nog steeds bij ons. Mijn ex komt alleen opdagen als hij zin heeft. Soms een half jaar niet en dan in eens weer 3 maanden wel. Geen touw aan vast te knopen.

We hebben het wel in het begin zo geregeld dat de kinderen in het zelfde weekend bij de exen zouden zijn, zodat we in de tussenliggende weken een gezin konden gaan vormen. Ze zijn ook alle vier naar een andere zelfde school gegaan en de twee oudste en twee jongste zitten bij elkaar in de klas en dat gaat fantastisch! Dat is heel goed geweest, want de kinderen zien elkaar echt als broers en zussen.

Mijn stiefdochter had in het begin wel veel problemen en wij hebben toen ook voor haar hulp gezocht in de vorm van therapie. Eigenlijk hoorde we daar al wat we zelf al wisten. Maar het is wel goed geweest en nu begrijpen we ook dat de problemen die ze had kwamen door het gemanipuleer van haar eigen moeder. Haar moeder heeft het nu ook zover laten komen dat de kinderen beiden niet meer naar haar toe willen.

Ook voor ons een verandering want dat weekendje "rust" is niet meer en mijn man moet dan ook nog eens in die weekenden werken. Ik heb toen ook besloten om helemaal te stoppen met werken en mij totaal te gaan richten op de kinderen, het is een offer dat je moet leveren, maar het brengt een hoop rust en regelmaat en de kinderen voelen zich er ook beter bij.

Ik had het zelf in het begin wel moeilijk omdat ik nu afhankelijk werd van mijn man, maar daarintegen voed ik ook nu zijn kinderen op. Het is wel druk en je komt handen, voeten en oren te kort. Maar desalniettemin ben ik stapelgek op al onze kinderen en maak ik geen onderscheid, ik hou van hun allemaal evenveel. En dat weten ze ook. De problemen met de exen hou je toch en dat zal wel zo blijven, maar daar proberen we boven te staan. Als het tussen onze 4 muren maar goed gaat zeggen we altijd.

Mijn man heeft er soms wel iets meer moeite mee en benadert zijn eigen kinderen toch anders dan de mijne. Maar dat doet hij onbewust. Wij praten er dan ook allemaal over wanneer dat zo uit komt. Veel praten is nodig, want dan kom je een heel eind. Wij betrekken de kinderen overal bij en wat heel belangrijk is (hoe moelijk het soms ook is) geen slecht woord tegen de kinderen over de exen. Want ze zullen altijd loyaal blijven naar die andere ouder.

Nu zijn wij gezegend met een groot huis dus hebben ze ook allemaal hun eigen kamer en vriendjes, sport, etc... Het is hier wel de zoete inval en vaak ook nog logeerpartijtjes, maar als wij zien dat de kinderen gelukkig zijn doet dat ons goed, ze hebben per slot van rekening alle vier al veel meegemaakt. Ze zijn toch beschadigd en hebben een stukje overgeslagen, dus dat stukje geborgenheid proberen wij ze weer terug te geven zo goed en kwaad als het kan. Nu lijkt het wel een sprookje maar ook bij ons is het niet vanzelf gegaan, het kost veel energie en veel tijd maar als je zoveel van elkaar houdt dan heb je dat ervoor over.

Het is ook heel goed geweest dat we samen nog een dochtertje hebben gekregen, ze brengt zoveel vrolijkheid en liefde in huis en ze is het zusje van allemaal, dus dat schept toch een band in ons gezin. En op het geboorte kaartje alle namen!!!! Het is nu ook gewoon papa en mama en de kinderen noemen ons niet meer bij onze voornamen. Wij hebben ze dat niet verplicht ze willen het zelf graag zo. Gelukkig zijn wij ook in de gelegenheid om eens in de 14 dagen een hulp te hebben die dan 3 uur lang staat te strijken, want daar kom ik buiten het boodschappen, wassen, soppen, etc... niet doorheen!

Ik wens iederen op deze site of wie dit leest heel veel sterkte en wijsheid toe en geniet van het leven, want een dag niet gelachen is een dag niet geleefd! En hou er rekening mee dat ook kinderen gevoelens hebben en je ieder kind anders moet benaderen ze hebben niet allemaal hetzelfde karakter en denken en doen niet zou als jij het graag zou willen

Karin

39.17. Lieve kinderen, slechte verhouding

Hallo stiefmoeders,

Ook ik kamp met grote schuldgevoelens door de negatieve gevoelens die ik ervaar ten opzichte van mijn stiefkinderen. Ze wonen al jaren bij ons, maar in plaats van beter, wordt mijn relatie met hen alleen maar slechter. Ze zijn heel aardig en gewillig, maar ik kan desondanks niet met hen overweg. Ik voel me heel onprettig en ongemakkelijk bij hen. Ik voel me niet thuis in mijn eigen huis. Alsof er logé's zijn die nooit meer naar huis gaan. Dat alles brengt veel wrijvingen teweeg en ergernissen.

Na een periode van zeer kortaf zijn mijnerzijds, is er nu helemaal geen communicatie meer tussen ons. De sfeer in huis is benauwend. Mijn partner heeft het hier natuurlijk ook heel moeilijk mee en hij schippert tussen zijn kinderen en mij. Daarnaast hebben we samen ook nog een kind, waarvan ik zielsveel houd. Dat maakt alles nog eens extra bitter voor de andere kinderen. Ik voel me enorm schuldig, vraag me af, hoe zij zich emotioneel zullen ontwikkelen, of ze een jeugdtrauma opbouwen, enz.

Met mijn partner praten lukt niet erg. We zijn allebei erg gesloten en de sporadische gesprekken die we hebben, leiden tot huilpartijen die niet opluchten en het voornemen 'er wat aan te gaan doen'. Enkele jaren geleden hebben we therapeutische geprekken gehad, die erg veel overhoop haalden, maar niet tot een oplossing leidden.

Ik weet niet, of iemand wil reageren op mijn weinig opbeurende verhaal, maar ik ben zelf al erg blij, dat ik het eens een keer heb durven 'zeggen'. Natuurlijk hoop ik, dat mijn verhaal niemand ontmoedigt een stiefgezin te beginnen of voort te zetten, want vaker zal het allemaal veel beter uitpakken dan bij ons.

Groetjes en heel veel succes allemaal, Lot

39.18. Is er wel iets aan te doen?

Beste collega-stiefmoeder (Lot),

Ik vraag me af of er wel iets aan te doen is. Voor mijn gevoel zijn de verhoudingen ook tussen mij en mijn "stiefkinderen" compleet zoek en scheef gegroeid.

Ik weet precies wat je bedoelt als je zegt dat je je een vreemde voelt in je eigen huis: ik ervaar dat precies zo. Ik kan er ook heel slecht tegen als ze in en aan mijn spullen zitten. Mijn kinderen weten dat en respecteren dat, zoals ik dat naar hun toe ook doe.

De kinderen van mijn partner beseffen dat totaal niet; hebben geen enkel respect voor ons (of voor onze eigendommen). Ze spugen gerust een kauwgom op de grond en laten die liggen. Nou dan weet je het wel.

Ik weet niet of de kinderen van jouw man jou ook negeren? Dat maakt het des te erger. Het lijkt er wel op dat die kinderen niet kunnen, willen of mogen accepteren dat hun vader een ander, nieuw leven heeft met iemand anders.

Ik heb voorgesteld aan mijn partner om via een kinderpsycholoog proberen te leren hoe met dit soort gedrag om te gaan. Mijn partner is hier niet voor. Nu lees ik ook van jou dat therapie wel een hoop omhoog haalt, maar niet iets oplost. Ik zal er dus nog wel even over nadenken voordat ik weer ga vragen of we er op die manier iets aan kunnen doen.

Verder heb ik het idee dat, in ieder geval bij ons, de vader van de kinderen te gemakkelijk is; althans dat is bij ons zo. Ze hoeven nooit wat te doen, niets op te ruimen. Want dat is allemaal zo zielig omdat ze er toch al zo weinig zijn. Ik ben juist van mening dat het alleen maar goed is om kinderen een houvast te geven. Ze weten dan dat ze ook in dit gezin meedraaien als ze hun eigen klusjes hebben. Hoe hebben jullie dit geregeld?

Groetjes, Yvonne

39.19. Bedankt voor de reactie

Hallo Yvonne,

Bedankt voor je reactie. Het is heel fijn, te lezen dat ik niet de enige ben met dergelijke gevoelens. Vooral ook het feit dat ook jij je niet prettig voelt in je eigen huis, betekent voor mij, dat het allemaal niet alleen aan mij ligt. Kennelijk kan een dergelijke gezinssamenstelling op zichzelf dit met zich meebrengen. Wel is het zo, dat de kinderen altijd bij ons wonen en niet alleen in het weekend. Door-de-weekse dagen zijn voor mij het minst akelig. De weekenden, vrije dagen en vakanties vind ik vreselijk. Ik kan het er lang van te voren al heel benauwd van krijgen. De laatste tijd ben ik gaan proberen te genieten van de momenten waarop ik alleen ben met ons kind en dan niet te denken aan wat er allemaal nog staat te gebeuren. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer.

Eigen taken hebben de kinderen niet echt. Meehelpen hoeven ze van mij ook niet. Ik doe het liever alleen, dat werkt prettiger en voorkómt extra wrijvingen.

Laat je alsjeblieft niet door mijn ervaring ervan weerhouden professionele hulp te zoeken. Misschien werkt het bij jullie wel heel goed. Als je er allebei achter staat, dan ben je in elk geval gemotiveerd er op deze manier aan te werken. Bij ons ligt het probleem niet bij de kinderen, maar eerder bij mij. Ik verdraag ze slecht om me heen, terwijl daar geen aanwijsbare redenen voor zijn. Ze hebben jarenlang hun best gedaan er met mij iets van te maken, maar hoe ouder ze werden, des te minder lukte het mij, aardig te doen tegen hen. Ze hebben het nu opgegeven en nu zwijgen we tegen elkaar. Dat voel je scherp in je ziel, maar misschien is het het beste wat er mogelijk was. Het voelt afschuwelijk, vooral als ik vrolijk met ons kind bezig ben. Als ik dan merk, dat anderen dat zien, dan denk ik altijd: "ze moesten eens weten, wat een kreng ik ben".

Hoe doen jullie het eigenlijk met de vakanties? Gaan jullie gezamenlijk ergens heen? Hoe verloopt dat dan?

Sterkte en groeten,

Lot

39.20. Vakanties (of niet?)

Hallo Lot,

Ik vind niet dat je kunt zeggen dat het probleem bij jou ligt en niet bij de kinderen. Ook kinderen hebben hun "verantwoordelijkheid"; ze moeten toch weten hoe ze zich moeten gedragen? Vraag jij je dan niet af waarom het toch niet lukt op de een of andere manier als zowel jij als de kinderen hun best hebben gedaan?

Ik heb in ieder geval mijn best gedaan; ook de kinderen van mijn partner. Toch lukt het voor geen meter. Er zullen dan wel invloeden van buitenaf, waarop wij dus niet kunnen inspelen, een rol gaan spelen. Wellicht speelt jaloezie een grotere rol dan je denkt? Voor kinderen is het toch belangrijk dat je van hen "het meest" houdt. Dat klinkt misschien wel raar, maar ik weet uit eigen ervaring dat de kinderen van mijn partner vinden dat ik ervoor zorg dat hun vader niet meer van hen houdt. Ik was nijdig en verdrietig toen ik hiermee geconfronteerd werd. Maar de achterliggende gedachte is voor mijn gevoel dat ik de "storende" factor ben in hun relatie tot hun vader; ze hebben hem het liefst voor zich alleen.

Ik probeer alles een beetje normaal te laten verlopen terwijl hun vader min of meer een speelbal is voor hun wensen. Pa heeft maar te zorgen dat ........... want dan had je maar niet moeten gaan verhuizen naar een andere stad (weliswaar maar 7 km verder) etc. etc. etc. etc.

Wat de vakanties betreft heb ik eigenlijk niets positiefs te melden. We hebben 1 x met alle kinderen gekampeerd in een caravan: dit was verschrikkelijk. Mijn kinderen hebben een afwasbeurt e.d.; de kinderen van mijn partner hoefden hier niet aan mee te doen. Dit gaat dus niet goed, dat snap je wel.

De tweede vakantie was met een van mijn kinderen en de twee kinderen van mijn partner. Ook een ramp. Dit keer in een bungalow. We hebben van alles geprobeerd om het hun naar de zin te maken, fietsen gehuurd, etc. maar ze waren niet vooruit te branden! Ze wilden niets maar dan ook niets doen. Alsof ze er een genoegen in scheppen om uit te stralen dat ze het toch zo verschrikkelijk vervelend vinden.

Wij gaan dus nu niet meer met de kinderen op vakantie. Daar heb ik het dan weer moeilijk mee omdat mijn kinderen sinds 1999 niet meer met mij op vakantie zijn geweest omdat mijn partner niet alleen met mijn kinderen op vakantie wil. Wat ik dan ook wel weer begrijp. Zo zie je, je staat altijd een beetje tussen twee vuren.

Komend weekend hebben we afgesproken om een gesprekje te hebben met de dochter van mijn partner: zij steelt dingen (van mij). Ik zie er huizenhoog tegenop. Ze heeft door een forse huilpartij mijn partner al weer bijna doen geloven dat ze "er toch echt niets mee te maken heeft". "Gelukkig" heb ik bewijzen. Ja het is toch wat. Dat doet mij ook heel veel pijn: mijn partner gelooft klakkeloos zijn dochter en ik moet "bewijzen".

Als ik dit nog even nalees vind ik het toch wel triest dat het zo negatief overkomt. Ik zou graag anders willen vertellen, maar ik raak ook steeds van de regen in de drup. Gelukkig heb ik lotgenoten, dat besef doet mij ergens toch goed, hoe vervelend het ook is voor alle andere "stief"moeders.

Ik wil je dan ook bedanken dat je reageerde! Groetjes en ook weer sterkte.

Yvonne

39.21. Veel succes, Yvonne!

Hallo Yvonne,

Allereerst wil ik je heel veel succes wensen met het gesprek dat je voor komend weekend gepland hebt over het stelen door de dochter van je partner. Steelt ze om een reactie van jou uit te lokken en daarmee het gelijk van haar vader te krijgen, of steelt ze uit jaloezie persoonlijke dingen van jou? Of zit er wat anders achter? Ik hoop dat het een bevredigend gesprek voor je wordt en dat ook je partner de ernst van het stelen inziet. Stelen is vernederend, het lijkt alsof jouw bezittingen voor algemeen gebruik zijn en jij er niet toe doet.

Bij ons is stelen niet aan de orde, maar ik begrijp wel hoe het voelt om je gelijk te moeten bewijzen. Ook ik voel me soms net een kind dat op het matje geroepen wordt bij mijn partner. Hoewel ik weet, dat hij het niet zo bedoelt, voel ik me dan wel aangevallen. Waarschijnlijk zijn we als stiefmoeder erg gevoelig voor dit soort dingen, juist omdat het, ondanks je goede bedoelingen, zo vaak mis gaat.

Jaloezie? Waarschijnlijk heb je wel gelijk. De kinderen van je partner kunnen jou als een belemmering zien voor hun relatie met hun vader. Maar voor ons voelen zijn kinderen ook niet altijd als een verrijking van onze relatie met hem. Zijn we gewoon allemaal jaloers?

Ik laat het hier bij voor vandaag. Nogmaals veel succes en groetjes,

Lot

39.22. Omgaan met lastige dochter van vriend, hoe?

Mijn naam is Elles, ik ben 33 jaar. Ik heb sinds een jaar een LAT relatie met een gescheiden man met drie kinderen, een zoon van 23 jaar, een zoon van 19 jaar en een dochter van 10 jaar. Mijn vriend is ongeveer vier jaar geleden gescheiden. Hij heeft zijn dochter iedere donderdagavond en om het weekend. We wonen ongeveer een half uurtje met de auto uit elkaar, zijn ex woont met de jongste zoon en de dochter op een 8 km bij mijn vriend vandaan. Mijn vriend heeft geen auto, dus hij moet alle transport met de fiets en het openbaar vervoer doen. Naar mij toe is hij zeker een uur onderweg.

De relatie tussen mijn vriend en zijn ex liep stuk toen zijn ex verliefd werd op een jongere man (mijn vriend en zijn ex pasten eigenlijk nooit echt bij elkaar, de karakters botsen) en met die ander op een gegeven moment ook naar bed ging. Ze koos voor die andere man, maar na ongeveer een jaar liep deze relatie stuk. Sindsdien is ze alleen. Mijn vriend heeft voor mij helemaal niets met een andere vrouw gehad. Zijn dochter van tien heet Jessie.

Mijn drie kinderen zijn mijn drie paarden, bij wijze van spreken. Ze kosten me veel tijd, geld en energie, maar ik ben dol op ze. Mijn vriend vindt ze ook leuk en gaat geregeld mee naar ze toe.

Af en toe vind ik Jessie wel een draakje en vind ik dat haar vader niet genoeg optreed. Jessie kan af en toe echt drammen om haar zin te krijgen en soms gaat mijn vriend voor de lieve vrede er niet teveel tegen in. Jessie zit in het weekend tot elf uur/half twaalf voor de t.v. en meestal bepaalt zij wat er gekeken wordt. Ze doet ook steeds irritanter wat mijn paarden betreft. Ze probeert nu steeds indruk te maken met mijn paarden op een vriendinnetje dat paard rijdt. Ze zeurt en dramt maar door om haar zin te krijgen. Mij zit ze continu vragen te stellen over paarden en ze wil steeds kaartspelletjes etc. doen als er geen vriendinnetje in de buurt is, ik word dan geen moment met rust gelaten. Ik houd niet van spelletjes, maar steeds zit ik weer te kwartetten en weet ik veel wat tegen mijn zin. Ik wil ook wel eens rustig de krant lezen eigenlijk. Als de broer van 19 komt eten dan zitten die twee constant te bekvechten, die jongen gedraagt zich dan ook als een klein kind, maar hun vader zegt er niets van.

Maar alles gaat blijkbaar onder het motto dat Jessie zogenaamd zo zielig is. Ondertussen gaat ze wel drie keer per jaar op vakantie (2 keer met haar moeder, 1 keer met haar vader), zit op verschillende sporten, mag oneindig voor de t.v. hangen etc. Ik krijg wel eens de indruk dat ze van dat zogenaamde zielig zijn, misbruik maakt en de beide ouders uitspeelt en tegen elkaar op zet.

Vroeger bij mij thuis was nee ook nee en dan dramden we niet meer door. We moesten op tijd naar bed en gingen een keer per jaar op vakantie. We moesten ons zelf veelal vermaken en dat deden we ook, lezen, fietsen, tekenen, ik kon me uren alleen vermaken. Die kinderen tegenwoordig vind ik vaak hondsbrutaal, irritant, eigenwijs en verwend. En dat irriteert me. Ik heb met veel pijn en moeite drie hele goede paarden gefokt en groot gebracht, maar af en toe lijkt het wel of iedereen begint te denken dat ze wel leuk speelgoed zijn voor Jessie en haar vriendinnetjes. De paarden kosten mij heel veel tijd, energie, geregel en geld, maar ik heb het er graag voor over, want ik ben gek met die dieren. Echter het zijn dure wedstrijd paarden en ik heb ze niet omdat ik ooit nog eens een vriend zou krijgen met een jonge dochter die geentertaind moest worden. Als Jessie zo bezitterig, arrogant en drammerig blijft doen met betrekking tot mijn paarden, dan wil ik voortaan dat ze er helemaal niet meer bij betrokken wordt. Dan ga ik gewoon als voorheen mijn eigen gang op het gebied van mijn hobby.

Haar vader zegt dat ik haar aan moet pakken, omdat ze dat van hem niet pikt. Dan weet IK al precies hoe het straks gaat, dan ben ik de BOZE STIEFMOEDER. Dus voor de lieve vrede zal ik mijn irritaties en frustraties blijkbaar steeds weer in moeten slikken?!

Eerlijk gezegd, zie ik onze relatie nog eens mislukken vanwege de kinderen en de ex van mijn vriend. Zij beinvloeden in mijn ogen onze relatie best wel op een negatieve manier.

Wie heeft een mening en/of advies?

Elles

39.23. Allemaal bedankt

Hallo mede-lijders,

Allemaal hartstikke bedankt voor jullie reakties. Het verhelpt de vervelende situaties niet, maar het feit dat ik niet de enige zich-rot-voelende stiefmoeder ben, helpt me weer verder.

groeten Ingrid

39.24. Negatieve gevoelens

Zoekend op internet op 'moeite met stiefkinderen' kwam ik hier terecht. Wat een herkenning en wat een opluchting dat ik niet de enige ben met deze negatieve gevoelens.

Ik heb een zoon van 12 en heb ongeveer 10 jaar zelfstandig gewoond. Drie jaar geleden kwam in mijn huidige partner tegen, toen nog getrouwd en vader van twee kinderen, nu 3 en 6 jaar oud. Hij is vlak daarna gescheiden, we hebben een periode samengewoond in mijn huis, daarna heeft hij een periode zelfstandig gewoond. Zijn kinderen zag hij om het weekend. Sinds juli van dit jaar wonen we samen, we hebben samen een huis gekocht. Het was heel wat voor mij om mijn zelfstandige bestaan en huis op te geven, maar ik had het er voor over.

De relatie met zijn kinderen was voordat we gingen samenwonen redelijk, ik zag ze niet heel vaak. Sinds we samenwonen zijn ze om het weekend bij ons.

Mijn vriend en ik wilden graag een kindje van ons samen en ik ben nu 3 maanden zwanger en hier heel blij mee. Alleen gaan de weekenden dat zijn kinderen er zijn steeds slechter. Ze mogen dingen die ik nooit goed zou vinden, waarvan ik vind dat ze slecht zijn voor kinderen van die leeftijd, ik vind dat ze niet goed opgevoed worden en vind dat mijn partner ze niet op de goede manier aanpakt. Hij is een echte weekendvader: Als ze maar lol hebben en het naar hun zin hebben, dan is alles goed.

Ik snap dat best wel want hij voelt zich schuldig. Ik kan er alleen niet meer tegen. Ik kan ze eigenlijk niet meer uitstaan, wordt gek als ze bij wijze van spreken met hun benen over de leuningen van de (mijn) stoelen hangen enz. Ik weet dat het probleem grotendeels bij mijzelf ligt en ik denk dat het ook komt omdat ik altijd op mijzelf gewoond heb, in mijn huis gelden mijn regels (ik heb mijn zoon alleen moeten opvoeden) en ik kan er niet tegen als dat dus anders gaat en mag.

Ik ga er steeds meer tegenopzien dat ze komen en mijn negatieve gevoelens worden steeds erger. Tegenwoordig ben ik de helft van de tijd dat ze er zijn niet, ik 'vlucht' met mijn zoon naar het huis van mijn moeder zodat ik in ieder geval mijn zondagsrust heb (die heb ik nou eenmaal nodig, ik ben ook nog eens iemand die veel tijd voor zichzelf nodig heeft). Ook heb ik hiertoe besloten in overleg met mijn partner, zodat hij de zondag alleen met zijn kinderen heeft en volop van ze kan genieten, zonder dat ik me ermee bemoei.

Alleen werkt dit ook niet. Mijn vriend is elke keer weer verbolgen over het feit dat ik weg ga, en zit vervolgens de hele zondag thuis te zitten met zijn kinderen. En de spanning tussen ons is in zo'n weekend en enkele dagen daarna ook om te snijden. En om alles nog leuker te maken heeft hij ook gehoord dat hij per 1 januari 2004 zonder werk zit, en is het de vraag of we hier kunnen blijven wonen.

Soms weet ik het niet meer. Ik ben zo blij met mijn zwangerschap en had gehoopt het na jaren alleen te moeten doen, nu echt samen er voor het geluk te kunnen gaan. Maar na zo'n weekend wil ik het liefst weer op mijzelf wonen, en heb ik er spijt van dat ik mijn huisje heb opgegeven. Maar het vooruitzicht van nog honderden van zulke weekenden, en vooral de bijbehorende spanning tussen mijn partner en mij, daar wordt ik gewoon depresief van. Terwijl het verder zo goed gaat tussen ons, is dit onderwerp taboe, en kunnen we er niet over praten samen (en op zo'n moment kan ik mijn liefde voor hem ook niet meer voelen en denk ik ik doe het allemaal wel weer alleen ook al ben ik zwanger van hem).

Negatieve gevoelens, ik denk zo vaak, waren die kinderen er maar nooit geweest! En dan voel ik mij weer zo schuldig! Want ik hou van kinderen, maar niet van die twee.

Het is een heel verhaal geworden, het zit me heel hoog. Misschien is er wel iemand die hierop wil reageren.

E.

39.25. (stief)ouder

Ik ben moeder van 5 kinderen. Mijn oudste twee zijn dochters uit een vorig huwelijk. Ik ben opnieuw gaan samenwonen toen mijn dochters 3 en ruim anderhalf waren. Mijn man was en is nog steeds wel heel streng tegen mijn dochters. Hij wilde graag de papa zijn van de meisjes, maar ze hebben al een papa. Een die niet bij ze woont en dat is al erg genoeg. Hij wilde dat de kinderen hem direct geweldig zouden vinden. Als stiefouder moet je afstand bewaren en wachten tot de kinderen naar jou toe komen, niet dwingen want dat werkt niet.

Als er iets irriteert dan moet je dat met je partner bespreken. En soms kom je daar niet uit, zoals in ieder huwelijk (met kinderen). Wanneer je een relatie begint met iemand met kinderen weet je vantevoren dat dat niet de makkelijkste situatie is. Zeker als je zelf geen kinderen hebt want iedereen heeft ideeën hoe je een kind moet opvoeden en bijna iedereen doet het anders dan dat oorspronkelijke idee. Als je dan opeens met kinderen van een ander zit, dan heb je nog wel die ideeën alleen werken die niet wanneer je partner de kinderen heel anders opvoedt. Die partner heeft namelijk al een voorsprong op het opvoeden (en ervaring).

De kinderen van gescheiden ouders zijn in alle opzichten de verliezers want die moeten een ouder missen. Uiteraard is het weekend er dan, maar dat is niet hetzelfde. En zeker wanneer er dan ook nog een vriendin of vriend van de verloren ouder op de proppen komt. Proberen dan de ouder voor zichzelf te houden en buitenstaanders die dan ook nog met je mama op papa gaan knuffelen en ook nog gaan vertellen wat hij of zij wel en niet mag doen.

Als de buitenstaander daar begrip voor heeft en de tijd neemt om de kinderen te leren kennen is dat een betere start. Kinderen worden in andere gezinnen anders opgevoed dan jij zou doen, dus ook de kinderen van je partner. De jongens die uit mijn huwelijk met mijn tweede man kwamen zijn net als mijn dochters geweldig. Dat vind ik, mijn man voelt wel degelijk verschil. Voor mij is er geen verschil, het zijn mijn kinderen.

En E. voor jou, je bent zwanger, de hormonen gieren door je lijf, ik ben in gedachten zo vaak gescheiden als ik zwanger was. Ik begrijp je gedachten daarover. Als die kinderen er niet waren geweest was het zeker makkelijker. En hoewel je man er niet over wil praten is dat wel wat jullie moeten doen. Anders wordt het later een probleem voor je man. Ik neem het mezelf nog steeds kwalijk dat ik niet meer op kwam voor mijn dochters. Ik had mijn manier van opvoeden en dat ging mij prima af. Dat hij daar andere ideeën over had zonder ervaring is heel jammer.

Ellen

39.26. Erge gevoelens

Hallo allemaal,

Zoals zoveel van jullie, kunnen jullie niet praten met jullie omgeving en kiezen jullie hiervoor. Ik kan het ook niet en voel mezelf erg schuldig, en weet niet wat ik moet doen, misschien hebben jullie tips of adviezen.

Ik ben 25 en heb twee kinderen, twee meiden van bijna 4 jaar en 2.6 jaar. Deze zijn van mijn ex, niet dat ik gescheiden ben, want we woonden samen en hij is weggegaan. Hij kan ze zien waarneer hij wil omdat ik dat belangrijk vind voor de kinderen. Alimentatie betaalt hij niet omdat ie een te laag inkomen heeft.

Nu heb ik een nieuwe vriend sinds 8 mnd en ben per-ongeluk zwanger geworden. Wij woonden toen niet samen maar zagen elkaar wel vaak, soms met enige strijd. Maar de liefde was er wel. Nu hebben we besloten samen te gaan wonen, gelukkig woont ie niet oficieel hier, maar sinds 5 weken is hij wel constant hier en de spanningen lopen hoog op, en ik zie het totaal niet meer zitten. Dan kijk ik naar mijn kinderen die gek op hem zijn, en gelukkig zijn met hem. Maar ik niet meer, de kinderen hebben al een scheiding meegemaakt en wil dat niet nog een keer.

Daarbij komt dat ik niet het gevoel had bij deze zwangerschap wat ik had bij mijn twee allesjes. Ik zou er denk ik geen moeite mee hebben om arbortus te laten plegen, terwijl ik daar sterk op tegen ben. Ik ben normaal een gevoelig persoon en laat mijn tranen lopen om de stomste dingen, maar nu niet. Het lijkt alsof ik geen band ermee heb, en ik voel me daar ontzettend schuldig over. Ik denk dan wel dat dat wel weg zal zijn als ik bevallen ben en dat kleintje in mijn armen heb. Maar ik ken dit gevoel niet. WIE WEL??

Daarnaast, mijn vriend, ik vroeg hem om ruimte, en hij woont nu op zijn boot, en ook daar voel ik me schuldig om, vind het zielig voor hem, en mijn meisjes vragen ook naar hem, maar ik vind het heerlijk als hij er niet is, en zit er eigenlijk al tegenop te kijken als hij vanavond mee komt eten.

Wat moet ik doen? Komt dat gevoel van liefde terug, is het gewoon omdat ik zwanger ben? Ik ben zo bang dat ik er spijt van krijg als ik het uitmaak, vooral om de kinderen die stapelgek op hem zijn. Maar het is heerlijk als hij er niet is.

Met wie kan ik hierover chatten?

groetjes (liever laat ik mijn naam even onbekend omdat mijn vriend graag alles nakijkt en afzoekt)

39.27. Negatieve gevoelens

Ik wil reageren op het verhaal van Yvonne. Bij ons thuis heerst zo'n zelfde situatie. Ik ben moeder van 2 kinderen (18 en 15). Ik heb al 13 jaar een andere partner en met een onderbreking van 4 jaar wonen we al 9 jaar samen. Toen de kinderen kleiner waren ging alles vrij goed op de normale gezinsstrubbelingen na. Maar toen we 5 1/2 jaar samenwoonden is mijn partner weggegaan omdat hij er niet meer tegen kon dat mijn ex altijd problemen kwam maken. We hebben wel steeds contact gehouden, meer een soort LAT relatie gehad en na 4 jaar hebben we het toch weer met z'n allen geprobeerd.

Nou dat is vaaf het begin erg stroef verlopen tussen mijn vriend en de kinderen. Ze moesten natuurlijk weer wennen aan een man in huis en zeker aan enkele andere regels die gelden. Mijn dochter is toen heel erg dwars gaan liggen en ze trok zich niks aan van wat wij als haar opvoeders tegen haar zeiden of van haar vroegen. Ze deed gewoon haar eigen zin en werd daarin ook nog eens aangemoedigd door haar biologische vader.

Op een gegeven moment is dit zo uit de hand gelopen dat ik haar naar haar vader heb gestuurd. Daar is het ook fout gegaan na 5 maanden, maar het bracht in ieder geval wel een stukje rust in huis. Toen ze terug kwam hebben we hulp gehad van de jeugdzorg en is ze op begeleide kamerbewoning terecht gekomen. Met haar gaat het gelukkig wat beter maar de relatie tussen haar en mijn partner is helemaal bekoeld, want ze heeft ook geld van hem gestolen. Ik vind dit zo moeilijk want ik hou van allemaal en wil zo graag dat het goed komt maar hij heeft een zekere afstand genomen uit zelfbescherming. Ik begrijp dit wel maar vind het heel erg. Je hebt toch van te voren gedacht dat alles goed zou gaan.

Een tijd geleden zei mijn vriend dat er weer geld verdween en dat hij mijn zoon verdacht. Ik ging op mijn achterste benen staan want ik vond dat hij te snel met beschuldigingen kwam en mijn zoon zei dat hij van niks wist. Nu is het contact tussen hen ook niet geweldig, ze praten nauwelijks met elkaar. De sfeer is dan ook niet echt prettig. Maar uiteindelijk is gebleken dat mijn zoon inderdaad gestolen heeft, op heterdaad betrapt.

Ik ben er totaal van ondersteboven, want van hem had ik dit nooit verwacht. Ik denk nu dat ik de schuld bij mezelf moet zoeken want ik ben zo erg bezig geweest met de relatie van mijn vriend en mij dat mijn aandacht naar mijn zoon toe is verslapt en dat het van hem uit gewoon een manier is om aandacht te zoeken. Ik heb altijd gedacht dat mijn vriend negatieve gevoelens had t.o.v. mijn kinderen. Maar hij is gewoon op zijn intuitie te werk gegaan. Daarbij komt ook nog dat de vader van de kinderen nooit is gestopt met de kinderen op te hitsen.

Ik voel ook dat ik tussen 2 vuren in zit en wil graag het probleem oplossen maar mijn vriend ziet dat niet zitten. Hij ziet er geen heil in om therapie te volgen en voelt zich erg gebruikt. Ik ben eigenlijk ten einde raad, want ik wil hem niet afvallen maar mijn zoon ook niet. Die heeft toch hulp nodig.

Soms denk ik, was ik maar alleen gebleven, dan was dit nooit gebeurd!!

Ik zou graag wat tips willen horen van mensen met hetzelfde probleem.

Groetjes Marij

39.28. Ik ook

He hallo Ingrid,

Ik heb van mezelf 3 zoons en om het weekend komen de 2 zoons van mijn vriend. Dus dan hebben we er 5, en ik moet zeggen, ik vind het steeds vervelender. Het is ontzettend druk. Zijn de oudste doet heel minachtend tegen mij. Mijn oudste zoon krijg overal de schuld van.

Zijn ex-vrouw bepaalt maar wanneer ze wel of niet komen, en ze bellen nooit naar hun vader. En dan moet ik blij en gezellig doen als ze komen! Ik vind het frustrerend, ik ben soms in staat mijn jas aan te doen en weg te lopen.

Ik vind het zielig voor mijn vriend, maar ik word er heel nerveus van. Ik heb al hartklachten, en op deze manier wordt het helemaal geactiveerd. Ik houd met heel mijn hart van hem, maar soms denk ik wel eens, was ik maar alleen met mijn kids.

Dollie

39.29. Voor Ellen

Hallo Ellen,

Waarom laat je je man deze brief niet lezen? Daar kan hij toch niet aan voorbij gaan? Ook als je in een tweede relatie zit waarbij kinderen uit een voormalig huwelijk af en toe een maand komen, betekent dat niet dat er geen regels meer zijn. Op dat moment zijn de kinderen bij jullie thuis en horen zij zich aan jullie regels te houden. Daar is niets mis mee. Ik krijg alleen het idee dat je man dat niet zo ziet, vanwege zijn schuldgevoel. De kinderen leren hier niets van. Die denken dat alles maar kan.

Ik heb zelf twee kinderen uit mijn eerste relatie. Zij zijn bij hun vader blijven wonen. Hun vader is heel gemakkelijk en geeft ze alles wat hun hartje begeert. Ik daarintegen ben heel streng en consequent. Mijn nieuwe partner ook. Mijn kinderen accepteren dat gewoon omdat ze weten dat ik verwacht dat ze respect voor ons hebben. Zo leren ze ook dat niet iedereen hetzelfde is.

Ze hebben in die 7 jaar van mijn nieuwe relatie, waarbij ze allebei inmiddels in de pubertijd zitten (12 en 16 jaar) nog nooit naar mijn huidige partner geroepen dat hij hun niets kan en mag verbieden omdat hij hun vader niet is. Op het moment dat hij ze iets verbiedt sta ik altijd achter hem, ook al ben ik het er misschien niet helemaal mee eens, maar daar heb ik het dan wel met hem over als we samen zijn, zowiezo niet waar de kinderen bij zijn.

Ik wens je veel sterkte en wijsheid, maar praat er vooral over. Val je man niet aan door hem te vertellen wat hij in jou ogen fout doet, maar vertel hem wat wat het met jou doet!!!

Carla

39.30. Stiefkinderstress

Hallo,

Ik reageer eigenlijk met een soort blijdschap op de artikelen die gaan over negatieve gevoelens naar stiefkinderen toe. Ik ben zo'n 'boze stiefmoeder', of zoals mijn stiefzoontje zegt die boze heks in huis.

Wat ik eraan doe om die titel te verdienen? Nou, ik durf bijvoorbeeld tegen hem te zeggen dat hij zijn rotzooi moet opruimen. Tja,....

Ik zal eerst even de situatie ontvouwen. Wij, mijn man en ik, wonen sinds augustus dit jaar samen in zijn huis (nooit doen!) Ik ben met mijn 2 kinderen (j 11 en m8) verhuisd uit een plaats zo'n anderhalf uur rijden hier vandaan. Baan opgezegd, huurhuis opgezegd en met spullen, kids en katten het avontuur tegemoet.

Nou, avontuurlijk is het wel. Het begon al met een grote verbouwing. Mijn man heeft 3 kinderen (m 14, m12 en j10) die om het weekend en de helft van de vakanties bij ons zijn. Mijn kids gaan ook de helft van de vakanties en om het wekend naar hun vader (anderhalf uur rijden hier vandaan) Het huis waar mijn man woonde had hij net gekocht. Een prima huis voor man met parttime kinderen, maar niet geschikt voor een gezin van soms 7 personen.

We hebben een stuk laten aanbouwen om zo elk kind een eigen kamer te kunnen geven. Wij zijn naar de zolder verhuisd. De verbouwing is op details na af, maar heeft veel tijd van ons in beslag genomen. We hebben veel zelf gedaan omdat het anders niet haalbaar was. De vakantie was dan ook een grote bouwvakantie. De kinderen hadden 1 kamer en een tent waarin ze sliepen. Een kamer diende als opslag. Mijn spullen stonden buiten op de veranda of in de schuur.

Helemaal soepel verliep het bouwen al niet, dingen duren altijd langer dan je denkt. Maar toen het nieuwe schooljaar begon had elk kind zijn of haar eigen kamer. Vanaf dat moment hebben we ook weer wat regels in huis opgesteld. Tijdens het bouwen waren we erg soepel, nu konden we ook weer wat strenger zijn. (spullen op je kamer zetten, niet zonder vragen op elkaars kamer etc.)

Dat was eigenlijk al teveel voor de kinderen van mijn man. Regels? Duf, ouderwets, belachelijk.... Ondertussen weer de regelmaat van het werkzame en schoolse leven. (wij zijn beiden werkzaam in het onderwijs). Dus minder tijd voor de verbouwing. En de weersomstandigheden dwongen ons meer binnenshuis te zijn.

Situatieschets: niet al te grote woonkamer, 5 grotere kinderen en 3 katten. En toen begon ik vervelend te worden, ik stoorde me bijvoorbeeld aan het feit dat ze rustig overal weekendtassen lieten staan, rotzooi niet opruimden, en dan heb ik het niet over het commentaar op mijn vraag wie de tafel wil dekken.(iedereen met kinderen kent de welbekende smoesjes en opmerkingen wel.

Gaandeweg ging ik ook steeds meer opzien tegen de weekenden met ons allen. Ik had het gevoel dat mijn kinderen veel te kort kwamen. Dat ik alleen nog maar de functie had van pensionhoudster en niets anders meer deed dan me ergeren en opruimen. Zoiets loopt dan uit de hand. Zijn mijn stiefkinderen het ergens niet mee eens? Lopen ze toch gewoon naar hun moeder? Grote mond, urenlange gesprekken met ze, het haalde niets uit.

Ondertussen werk ik fulltime, staan er nauwelijks spullen van mij in dit huis, heb ik nog te weinig tijd gehad om contacten op te doen en mis ik steeds meer mijn oude leventje. Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel gek met mijn man! Van mijn keus voor hem heb ik dan ook totaal geen spijt.

Een maand of anderhalf geleden is de boel bij ons geescaleerd. Na weer een zeer gestressed weekend heeft mijn man zijn kinderen teruggebracht met de opmerking "als het zo moet zijn ze niet meer welkom". Foute boel. Ze hoefden van hun moeder niet meer naar ons toe. Dat was ook niet de bedoeling. Dus mijn man in gesprek met zijn kinderen en hun moeder. Uit dat gesprek (3,5 uur) kwam ik als grote boosdoener uit de bus. Ik was te streng, sinds ik daar woonde was het niet leuk meer, mijn zoontje is te behulpzaam, mijn dochtertje te kinderachtig. Kortom, een stereotiep verhaal.

Dat gesprek ging dus voornamelijk over mij, waarbij werd afgesproken dat de kinderen een lijstje zouden maken met alle negatieve punten die ze hadden over mij. En dan moesten ze ook nog iets positiefs melden. Vandaag zijn ze na aandringen van hun vader gekomen. Lijstjes hadden ze niet... Maar na wat aandringen kwamen er toch wat puntjes. Ik weer benadrukt dat zo'n samengesteld gezin wennen is. Dat zij er net zo goed bijhoren als mijn kids. Dat ik voor hun toch ook dingen doe? Aangegeven dat hun nieuwe meubeltjes mijn idee was.......

Negatieve punten bleven beperkt tot: er mag nooit iemand logeren tot ik wil, niet dat er op mij gemopperd wordt. Uiteindelijk kwam de oudste nog met de opmerking dat ze vond dat hun vader nooit tijd voor ze had. En daar kan ik haar geen ongelijk in geven, hij onderneemt eigenlijk nooit iets met ze. Ik heb hem ook al vaak aangemoedigd iets te gaan ondernemen, maar hij doet het niet.

Einde gesprek was het punt waarop ik vroeg, hoe kunnen we het nu zo oplossen dat het weer gezellig wordt? Voor hun, voor mijn kinderen en ook voor ons. Uitgelegd dat als het gewoon lekker loopt wij ook meer energie hebben voor leuke dingen.Daar kwam weinig uit, dus kinderen weer weg.

Ik zit dan met een ietwat onbevredigd gevoel. Wat nu? Nog geen 10 minuten later moeder van de kinderen aan de telefoon. Alle 3 de kinderen waren volledig overstuur. Ik zou gezegd hebben dat ze niet welkom zouden zijn. Ik heb heel veel gezegd maar dat beslist niet! Toen kreeg ik de oudste aan de lijn, nogmaals alles uitgelegd, die rondde met een goed gevoel af dacht ik. Een paar keer gevraagd of dit echt alles was, of ze weer van plan was te komen... alles positief beantwoord. Toen middelste kind, zelfde verhaal. Ook de jongste belde nog, dat heb ik aan mijn man overgelaten.

Na die gesprekken was ik dus in de veronderstelling dat we het volgende weekend met frisse zin weer zouden gaan proberen om er iets leuks van te maken. Mijn man moeten pushen om bij zijn ex te vragen of alles nu echt duidelijk was. Hij zou om 7 uur even zijn oudste wegbrengen. Als hij terugkomt vraag ik na een half uurtje of hij nog iets heeft afgesproken met zijn kinderen. Nou de oudste behaagt het wel om een keer in de maand langs te komen, de middelste idem, de jongste wil wel om het weekend.

Ofwel, dat gesprek heeft eigenlijk alleen maar opgeleverd dat ik me ontzettend lullig, verdrietig en boos voel. Want ik ben natuurlijk hoofddader. Mijn man houdt zich op de achtergrond wat weer druk op de relatie zet. Tenslotte zijn het zijn kinderen toch?

Ik weet het even niet meer, maar het is wel lekker om even mijn hart te luchten. Bedankt voor het lezen,

groeten Hanneke

39.31. Wat is dat toch met die exen he?

Hai Hanneke,

Wat is dat -0.a- toch ook met die exen altijd?!

Kunnen ze he, lijkt wel, allemaal niet hebben dat jij (en ik ook en zoveeeel stiefmoeders die hun uiterste best doen een groot deel van zichzelf uit liefde te geven) misschien het geluk hebben in het leven dat zij met hun exman niet hadden?

En wat is dat met die gescheiden vaders? (ook al wist je van tevoren waar je -en ik ook en zovelen- aan begon en nam je omdat je zielsveel van je man houdt en nog steeds stapeldol op hem bent 'het gescheiden zijn en kinderen uit een vorig huwelijk hebbend' voor lief). Is het nu -9 van 10x!- zo dat ze -ongeacht wat hun ex heeft (even heel plat voor mijn doen) geflikt en nog steeds flikt middels stoken en manipuleren in zijn nieuwe huwelijk en hier desnoods de kinderen voor misbruikt, dat ze de ex onder het mom 'zij is tóch de moeder van mijn kinderen' een soort onschendbaarheid, een heiligheid toekennen?! Waardoor jij op je kop kunt gaan staan desnoods en je tóch aan het kortste end trekt en je zo langzamerhand het derde wiel voelt? (terwijl van jou wél -van zowel de ex als je eigen man die je oprecht lief hebt ondanks...- wordt verwacht dat jíj als stiefmoeder alleen maar geacht wordt je best te doen om te verzorgen en de boel gezellig te houden!).

Wat is het toch dat de exen niet kunnen accepteren dat ze hun exman nooit kwijt hoeven te zijn als vader van hun kinderen, maar..... helaas pindakaas, wél als echtgenoot. PUNT.

En wat is het toch dat veel gescheiden mannen met kids zo s-t-e-k-e-b-l-i-n-d blijven voor de grillen van hun exvrouw en bij alles wat ze maar doet in negatieve zin, de hand boven haar hoofd houden?! (terwijl oei,oei, als jíj iets een keer iets niet naar wens doet)

Enfin, meid, ook hier woede ten top van een jonge pasbeginnende stiefmoeder, die ook net als jij oh-zo vanuit de diepte van haar hart haar best doet om dingen in goede banen te leiden en het gewoon leuk te hebben met elkaar.

Als je wilt kun je reageren hoor, graag zelfs.

Liefs,

39.32. Reactie op spirit 25.26

Hoi, lieve spirit, wat jij nu meemaakt heb ik ook meegemaakt toen ik 32 was. Ik ben nu 40 jaar. Ik heb drie kinderen in de leeftijd van 8, 13 en 18 jaar oud. Mijn twee zonen van 13 en 18 jaar zijn van mijn ex-man en mijn dochterje van 8 is van een relatie die ik heb gehad, na mijn scheiding. Om jouw verhaal te verduidelijken, zal ik mijn verhaal over haar vertellen. Ik ben op 32 onverwachts zwanger geraakt, het hoe en waarom ga ik niet in details uitleggen, het was een vaststaand feit. Aangezien mijn relatie met die man nog erg pril was en er een vrij groot leeftijdsverschil was, had ik mijn twijfels over mijn zwangerschap. Aangezien ik ook nog niet samenwoonde met die man, werd mijn toekomst erg onzeker, en er kwam nog eens bij dat ik van een bijstandsuitkering moest rondkomen, en er werkelijk geen babytruitje meer was.

Ik heb twee weken als een zombie door het huis gelopen met de vraag of ik het kindje wel wilde laten komen, heb zelfs met de huisarts gesproken, want die was op de hoogte van mijn situatie. Ik heb uiteindelijk de keuze gemaakt om toch het kindje te laten komen, want ik kon het niet over mijn hart halen om abortus te laten plegen. Ik ben in mijn zwangerschap een dagboek gaan schrijven, wat mij heel erg goed heeft gedaan. Het was een goede zwangerschap, maar doordat de relatie met mijn vriend erg onstabiel was, was ik erg gestrest. Maar uiteindelijk is, doordat mijn verloskundige mij goed begeleid heeft, mijn zwangerschap goed verlopen en heb ik een schat van een dochter gekregen.

De relatie met haar vader is na een jaar op de klippen gelopen, omdat ik hem de deur heb gewezen. Hij wilde niet met mij samenwonen en liet mij werkelijk overal alleen voor opdraaien. Ook ik had dat gevoel naar hem toe, als hij er niet was dan voelde ik mij prettig. Ik kon het ook alleen samen met mijn andere twee kinderen die toendertijd 5 en 9 jaar oud waren.

Mijn advies aan jou is: Ga op je gevoel af, is deze relatie voor jou goed? Blijf niet bij die man omwille van je kinderen, omdat ze hem aardig vinden (hij vertrouwt je nou al niet, kijkt je dingen na. Vertrouwen in een relatie is wel erg belangrijk. Ik denk dat jouw negatieve gevoelens omwille van je zwangerschap veel te maken hebben, omdat je nieuwe relatie niet goed is. Als jouw vriend het niet prettig vindt dat jij tegen hem zegt, dat je ruimte nodig hebt, en hij je e-mails leest, vind ik hem persoonlijk wantrouwig, sorry maar zo zie ik het. Zelf geef je aan dat je het al niet meer zo prettig vindt als hij er is, maar straks hebben jullie wel samen een kindje en dan. Misschien is het een optie om een lat-relatie aan te gaan en dat jullie samen afspreken hoe jullie verder de toekomst zien.

Al ken ik je persoonlijk niet, ik denk dat je gewoon lekker van je zwangerschap moet gaan genieten, misschien met je vriend en anders zonder. Geloof mij, ik heb altijd gedacht in mijn zwangerschap, en in het begin was ik ook niet positief, maar naarmate mijn zwangerschap vorderde, werd ik steeds nieuwsgieriger naar dat kleintje in mijn buik. En ook was het een hele rare zwangerschap, ik ben blij dat ik die keuze heb gemaakt om het kindje te houden. Ik zie het toch als een geschenk, het leven loopt voor iedereen zoals het lopen moet, en mij heeft het een hele positieve wending gegeven.

Ga anders eens met een goede deskundige praten of met je huisarts, maar je mag mij ook eventueel nog wel mailen, als je nog iets wil weten. Ik wens je heel veel sterkte, liefde, licht en kracht toe, en ik hoop nog wat van je te horen.

Groetje van uit Almere.

39.33. Het blijft moeilijk

Hoi Birgit,

Wel herkenbaar je verhaal. Allereerst moet ik je gelijk geven met je tip, ga nooit in zijn huis wonen. Hoewel ik wist dat het voor mij niet werkte (mijn eerste relatie ben ik in zijn huis gaan wonen en toen hadden we nog geen last van exen of kinderen) heb ik het toch gedaan. De situatie was zo en het was uiteindelijk leek het de beste keuze. We woonden 133km van elkaar vandaan, hij had een groot huis en ik moest toch al verhuizen. Toch blijft het hun huis. Wat je ook doet. Dat is alleen niet alles, aan dat huis zitten zoveel gewoontes vast en als je iets anders wilt dan zoals het gaat moet je overal voor vechten. Zo voelt dat. Tuurlijk doet mijn vriend zijn best maar met 6 kinderen erbij (3 van hem en 3 van mij) die allemaal bij ons wonen is het wel zwaar.

Niet in het begin. Net zoals jij had ik vrij snel een goede band met ze. Nog wel redelijk maar mama probeert dat toch zeker te beinvloeden. Telefoongesprekken tussen mijn vriend en haar worden regelmatig hevige ruzies waarna er opgehangen wordt. Toch uiteindelijk "wint" ze omdat ze de kinderen gebruikt. Met name dat vind ik zo laag en ja dan geef je sneller toe om niet de kinderen er tussen te zetten.

Geen kusje meer als mama erbij is. Als ze haar jongste van school haalt moet ik verder naar achteren staan zodat het duidelijk is dat ze met mama mee gaat. Dat ik ook 2 kinderen ophaal is even niet belangrijk. Mee naar een ouderavond is belachelijk. Raar he, ik voel me ook betrokken.

Ik moet hangen. Tijd om de kids te halen. Tja mijn taak want mama heeft gekozen voor haar baan en haar vriend. Alleen wil ze nu wel als ze er tijd voor heeft de kinderen halen. Leuke dingen doen en terug. Bij ons eten, bij ons de was etc etc. Mijn vriend zegt vaak ze is een gelegenheidsmoeder en ja helaas heb ik het eerst zelf moeten ervaren maar hij heeft gelijk. Het enige jammere is dat het ondanks dat we redelijk op een lijn zitten het wel tussen ons in staat. En ik me steeds vaker afvraag of we het zullen redden samen.

Groetjes Silvia

39.34. Voor Marij,Birgit en alle anderen

Problemen lossen zich niet op; lijken alleen maar groter te worden. Was het in het verleden de moeder die de kinderen 'zoet' probeerde te houden met de mededeling dat ze ze anders naar papa zou sturen, is het nu net omgedraaid. Stiefzoon dreigt moeder met naar vader te gaan als hij zijn zin niet krijgt.

Papa is apetrots hiermee! Fout, fout, fout. Mijn vriend ziet gewoon NIET in dat hij als jan l*l gebruikt wordt.

Na het telefoontje van stiefzoon dat hij hier wou komen wonen, escaleerde hier de boel. Mijn vriend vond het niet de moeite waard om het met mij hierover te hebben. Het was gewoon zo zei hij en ik had het maar te accepteren. Nou moet je weten dat zoonlief gigantische problemen heeft op school (spijbelen, grote mond etc.), stiekem rookt, en noem maar op. Alle puberdingen, maar dan erger.

Moeder kan hem niet meer handelen, dreigt dus met hem naar pa te sturen, zoon ziet daarin wel mogelijkheden. Lekker de hele dag achter de pc, lekker lammen, niks hoeven. Kortom een weekendgevoel van 7 dagen. Daar pas ik voor. Ik run geen hotel! Plus ik vind niet dat ik de aangewezen persoon ben om zoonlief op het rechte spoor te krijgen. Mijn vriend is trouwens van 's morgen heel vroeg tot het avondeten de deur uit, en werkt zeker nog zo'n 12 uur in het weekend aan zijn administratie. Dus echt veel tijd om in zijn zoon te investeren is er niet.

En daar wringt bij mij de schoen. Dat zo maar aangenomen wordt door mijn vriend dat er voor mij niks zou veranderen!

Ik heb trouwens ook de fout gemaakt om alle schepen achter mij te verbranden: geen huurhuis meer, al mijn geld opgemaakt in 'ons' nieuwe huis. Ik heb dus helemaal niks meer en ik heb erg sterk het gevoel dat mijn langste tijd er hier op zit. Het huis is van mijn vriend, ik sta dus eigenlijk op straat met niks! Hier word ik ook niet goed van. Bang zelfs. Want het duurt toch wel een jaar voordat je hier een huurhuis krijgt, ook al ben je 'urgent'. En dan heb ik een huis. Begint weer alles van voor af aan; de derde keer in 7 jaar. Pffffffffffffft, ik zie er als een berg tegenop.

Ik houd het hier in ieder geval niet vol. Ik word niet serieus genomen en heb zeker niet meer het gevoel dat ik 'de partner van' ben. Ex en de stiefkinderen bepalen in feite wat er hier gebeurt. Dan heb ik ook nog 2 kinderen die nu al 7 jaren naar de pijpen van de stiefkinderen en hun moeder dansen.

Ik merk dat het een beetje onsamenhangend begint te worden, dus ik stop er maar mee.

Groetjes Een *stief*moeder die de draad kwijt is.

39.35. Partij trekken

Mijn a.s man komt altijd op voor zyn dochter. Wij zijn alletwee gescheiden en hebben kinderen. Hij noemt haar lieverd en zegt tegen haar dat hij van haar houdt, openlijk, terwijl hij nooit tegen mijn kinderen dat zegt.

En zijn dochter nodigt zomaar een hoop vrienden uit bij mij thuis, zonder dat het overlegd wordt met mij. Maar mijn a.s man zegt: jij zegt ook pas een uur vantevoren: er komt visite vanavond. En ze hoeft ook nooit af te wassen in het weekend. Dan zegt hij: ik zie ze al zo weinig, mijn dochter.

Jenny

39.36. Mijn negatieve gevoelens

Ook ik zit in een situatie die ik nooit heb gewild en er daarom nogal negatief tegenover sta. Mijn vriend heeft twee kinderen uit zijn vorige huwelijk en die kwamen om het weekend bij ons en daar had ik ontzettend veel moeite mee. Maar na een tijdje kon ik daar wel mee omgaan (de kinderen zijn echt makkelijk als ik sommige verhalen lees), ze luisteren naar mij en naar pappa, mede omdat de vader de kinderen ook duidelijk maakt dat in ons huis onze regels gelden en het is tenslotte ook mijn huis, dus heb ik daarin evenveel te vertellen.

Toen ik eindelijk kon accepteren dat zijn kinderen om het weekend kwamen zijn ze een tijdje weggeweest naar het buitenland zodat we de kinderen niet konden zien, in die periode was ik net zwanger van ons kindje. Op een gegeven moment ging het daar niet meer en werd gevraagd of een van de kinderen een paar weken bij ons kon blijven en uiteindelijk, zonder overleg met mij, woonde zijn zoon bij ons.

Dit is iets wat ik mijn vriend nog steeds kwalijk neem. Ik weet dat je je kind niet op straat zet. Maar de moeder zet hem aan de kant en wil eigenlijk niks meer met hem te maken hebben, ontzettend sneu voor het kind, maar dit was niet een situatie die ik voorzien had. Ik heb moeite met het feit dat zijn zoon hier woont omdat ik me niet meer thuis voel in mijn eigen huis, het is een jongen van twaalf en ik krijg geen band met hem, gevoelens eerlijk gezegd ook niet.

Omdat zijn moeder hem niet wil ontvangen hebben we nooit een weekendje voor onszelf. Omdat ik het mijn vriend kwalijk neem dat hij mij voor het blok heeft gezet door op deze manier zijn zoon in huis te halen heb ik soms het gevoel dat ik het moet accepteren of weggaan. Maar wij hebben samen ook een kindje en ik wil een gelukkig gezinnetje. Wij hebben het samen ontzettend leuk en een geweldig zoontje, maar ik raak ontzettend gefrustreerd van zijn zoon die alleen een papa/zoon relatie wil en niet is weg te slaan bij zijn vader. Het voelt alsof we twee gezinnen in een huis hebben.

Ik wist dat hij twee kinderen had, maar ook dat die kinderen een moeder hadden die de nodige zorg zou geven aan hun kinderen. Maar zij laat het helemaal afweten en de vader heeft een full-time baan. Dus eigenlijk zit ik met een kind opgescheept waar ik niet om gevaagd heb. Mischien ben ik egoïstisch, maar soms wil ik gewoon weggaan. Maar ok ben bang dat ik de relatie die ik met mijn vriend heb en die mijn vriend met zijn zoontje heeft, ontzettend zal missen. Ontzettend moeilijk om keuze's te maken waar je nog niet de gevolgen van kan overzien. Je mist meestal pas iets als je het kwijt bent. En soms is het verstandig om een situatie of een relatie van een afstand te bekijken. Als je er middenin zit is het moeilijk om alles in perspectief te zien. Je blijft dan wat hangen in je negatieve gevoelens en dat is nooit goed. Ik voel me er in ieder geval niet goed onder.

Evelyne

39.37. Positieve gevoelens

Beste Evelyne,

Ik begrijp uit je verhaal dat je niet zo gelukkig bent met de situatie die is ontstaan, doordat de zoon van je vriend bij jullie nu inwoont. Misschien een tip om de situatie van een andere kant te bekijken. Stel je voor (hypothetisch) dat het je eigen kind was die altijd eerst bij zijn vader heeft gewoond en ook door de vader bij je nieuw gezin moest komen wonen. Zou je dan je eigen kind willen wegdoen, omdat nieuwe vriend er niet tegen kan.

Het kind kan zelf niets aan zijn situatie doen, dus probeer je eigen gevoelens even te laten varen en probeer om positief hiermee om te gaan. Het zal niet makkelijk zijn, maar anders ben ik bang dat je het toch voor jezelf moeilijker gaat maken. Je schrijft zelf dat de relatie met je vriend prima is en een goede vader is. Ben blij met wat je hebt!!

Ik hoop voor jou dat je toch probeert om het een kans te geven. In ieder geval veel sterkte toegewenst!!

Petra

39.38. voor Evelyne

Hoi Evelyne,

Ik heb je stukje gelezen. Je zit in een lastige situatie. Niet alleen de biologische moeder laat het afweten, jij zou dat ook maar al te graag doen. Vader wil zijn zoon wel (gelukkig) en heeft hem in huis gehaald. Misschien had de communicatie tussen jullie beter gekund, maar had je dan je stiefzoon op straat laten staan of liever naar een pleeggezin zonder pappa?

Vast zit je sowieso met je eigen zoon. Wanneer jullie eens een avondje weg willen dan moet je voor de kleinste ook een oppas regelen. Niemand zegt dat je van je stiefzoon net zoveel moet houden als van je eigen zoon. Die gevoelens zijn anders.

Ik zit in de andere situatie, mijn man kwam erbij toen ik al twee dochters had en heb nu 3 zoons met hem. Hij houdt van mijn dochters, is super trots op ze maar anders dan van zijn eigen vlees en bloed. Uiteraard vind ik dat jammer maar kan het wel begrijpen en accepteren zolang hij lief is met de meiden.

Zou het niet fijn zijn eens met de huisarts hierover te praten? Hij of zij kan de dingen misschien op een rijtje krijgen.

Ellen

39.39. Wat een opluchting!

Toevallig kom ik net op deze site terecht en wat een opluchting, ik ben niet alleen!!! AL mijn vriendinnen hebben een "gewoon" gezin dus daar kan ik nooit echt mijn ei kwijt.

Ik ben sinds 3 jaar samen met mijn vriend en samen hebben we een zoontje van 9 maanden. Hij heeft 2 kids uit zijn vorige huwelijk, 1 dochter van 10 en een zoontje van 6, die hier om het weekend zijn en de helft van de vakanties. Alle gevoelens die ik heb, en waardoor ik me slecht en schuldig voelde, lees ik hier terug.

Me een vreemde voelen in mijn eigen huis als zij er zijn, alsof ik er dan niet mag zijn. Opzien als een berg tegen de weekenden/vakanties dat de kinderen er zijn. Terwijl mijn vriend zich daar heel erg op verheugt. De kids zijn gelukkig dol op hun kleine broertje.

En eigenlijk gaat het ook best goed maar ik heb met name af entoe moeilijk met het zoontje van 6. Ik vind hem af en toe erg verwend en hij heeft superveel aandacht nodig (hij zit letterlijk het hele weekend boven op mijn vriend) en mijn vriend geeft nauwelijks grenzen aan. Hij voelt zich superschuldig en "ze zijn er al zo weinig, dan wil ik geen ruzie maken".

Zijn zoontje wil bijvoorbeeld altijd bij ons in bed slapen en ik wil dat niet. Nu heb ik het gelukkig zover dat hij alleen in gevallen van nachtmerries of ziek bij ons ligt. Want voor mijn gevoel is mijn bed in weekenden/vakanties met de kids de enige plek die nog van mij is.

Met mijn vriend kan ik over dit alles niet praten. Hij is super gesloten en alles is precair, bijna een taboe. Ik merk de laatste tijd dat ik soms ontplof omdat we hier echt over moeten praten. Ik mag niets negatiefs over zijn kids zeggen en ben soms echt bang voor de tijd dat ons zoontje groter wordt. Want ik wil hem wel grenzen geven en het kan natuurlijk niet zo zijn dat als broer en zus er zijn, dat het dan allemaal anders is.

O ja, ik heb ook alles opgegeven en ben 200 km verderop gaan wonen omdat hij bij zijn kids in de buurt wilde zijn. Ik merk ook dat ik ze dat kwalijk begin te nemen. Dat is natuurlijk niet eerlijk want daar kunnen die kids niets aan doen. Bovendien woon ik nu in een vreselijk klein en bekrompen dorp in Limburg terwijl ik voorheen in Amsterdam woonde... En ik mis mijn vrienden en familie steeds meer. Ik ga dus ook steeds vaker de weekenden dat de kinderen er zijn met mijn zoontje naar familie of vrienden. maar dan missen zijn kinderen kun broertje weer. Het is allemaal zo supermoeilijk!!

Nou ja, ik ben blij om te lezen dat er nog meer boze stiefmoeders zijn. Dat verlicht een beetje.

Esther

39.40. Bedankt voor jullie reactie

Bedankt Petra en Ellen dat jullie hebben gereageerd,

Het deed me al goed dat ik mijn verhaal kwijt kon aan iemand. Ik weet van mezelf dat ik moeilijk dingen kan loslaten en dit had ik niet gepland en niet verwacht en vind het moeilijk om dan een hele andere draai te geven aan wat ik verwacht had.

Mijn vriend daarentegen kan heel makkelijk relativeren.Als er iets verandert in zijn situatie dan gaat hij daarmee verder en probeert er altijd het beste van te maken en ik zou graag willen dat ik dat ook zou kunnen, beter met bepaalde situaties of problemen omgaan.

Ik ben door deze hele site wel gaan inzien dat je niet altijd krijgt wat je verwacht. Bepaalde keuzes die je maakt kunnen gevolgen hebben. Ik werd verliefd op een man met twee kinderen en had er toen al voor open moeten staan dat de kinderen eventueel bij ons zouden komen wonen... maar nooit gedacht dat dat zou gebeuren.

Ik vond het ondanks dat het niet leuk is toch fijn om te horen dat ik misschien eens met iemand moet praten.... Ik geef namelijk mijn vriend altijd de schuld van alles en dat het logisch is dat ik zo reageer.

Mijn vriend zegt vaak genoeg tegen mij dat ik niet zo zwaar moet nadenken (doe ik met alles trouwens) of ga met iemand praten. Ik vertel hem dan dat hij veel te makkelijk is. Ik ben denk ik niet altijd even eerlijk ben, we hebben samen een zoontje van 9 maanden en ik zou alles voor hem doen en hem nooit de deur wijzen (mocht het andersom zijn en mijn man accepteerde mijn zoontje niet dan zou ik zeggen dat hij weet waar de deur is). Het is inderdaad niet helemaal eerlijk van mij. Mischien is het een stukje jaloezie. Hij heeft alles al meegemaakt. Voor mij is het mijn eerste kindje, ons eerste huisje, alles maak ik voor het eerst mee en mijn vriend heeft al een verleden, hij heeft al eens eerder gekozen.

Wat mij het meeste pijn heeft gedaan is dat hij niet echt met mij heeft overlegd, in ieder geval mij erop voorbereidt dat zijn zoon hier zou komen wonen. Ik weet ook wel dat mijn vriend niet anders kon dan zijn zoon in huis nemen. Maar zijn zoon is ook nog eens ontzettend beschadigd door de afwijzing van zijn moeder. Heeft bijna geen vriendjes en zit het liefst het hele weekend achter zijn computer erg moeilijk om contact mee te krijgen.

Mijn gevoelens kan ik niet zomaar veranderen, maar zal wel proberen om er wat positiever tegenover te staan en te genieten van wat ik wel heb, een lieve vriend die ontzettend veel geduld heeft met mij en een geweldig zoontje.

In ieder geval harstikke bedankt, Evelyne

39.41. Even mijn hart luchten

Blij dat ik zovele verhalen lees die bij mijn ervaringen aansluiten. Bij deze doe ik dan ook graag mijn verhaal. Ik ben momenteel 1 jaar getrouwd met een man met twee kinderen. Zijn ex lust ons rauw, ze is uit op geld en ga zo maar door. Het feit dat ze nu ook een vriend heeft, heeft niks aan de situatie veranderd.

Elke twee weken komen ze de kinderen met veel plakzwaai aan onze deur afzetten. En dan begint voor mijn een weekend als een hel. Allereerst delen ze ons mee waar ze dit weekend overal moeten zijn. Mijn man mag dan de ganse zaterdag als taxi spelen. Sinds enkele weken incluis de zondag. En dit van 's morgens 6 u. Allemaal voor dingen die zijn ex geregeld heeft zonder enig iets te bespreken met mijn man.

Mijn huis verandert in een hotel wanneer ze toekomen tot ze weggaan. De pc wordt volledig ingepalmd. Een boekentas hebben ze nooit mee, iets voor school doen ze dus nooit. En hun resultaten zijn er natuurlijk naar.

Het ganse weekend voel ik me een vreemde in men eigen huis. Ik voel me barstslecht. Ze zitten aan onze spullen waar ze geen zaken mee hebben, stelen dingen van ons. De zondag tel ik de uren af, wanneer we ze eindelijk terug kunnen brengen is het als het ware een last die van me af valt.

Mijn man herkent zelf zijn eigen kinderen niet meer, hun opvoeding is denk ik allesbehalve, alles kan en mag daar. Elke trimester een dure gsm voor een kind van 14, kan je je het voorstellen? Volgens mij zijn ze opgemaakt thuis. Ze kunnen zich niet aanpassen aan de regels bij ons thuis, ze komen met hun regels bij ons en voeren die gewoon door.

Weggaan met hen lukt niet meer. In elke winkel maken ze een scene. Laatste keer stampte de oudste bijna een etalage in omdat hij iets niet mocht hebben van ons. Dus wij blijven nu noodgedwongen thuis. Wat zijn de weekend toch leuk. Ik baal ervan

Nathalie

39.42. Is het alweer tijd dat ze weggaan? pffff gelukkig

Heerlijk die samengestelde gezinnen. Mijn vriend en ik leerden elkaar 2 jaar geleden kennen. Ik heb zelf 2 dochters, van 10 en 13. Hij heeft een tweeling (jongen en meisje) van 12. En als je aan een relatie begint denk je: leuk zo'n heel stel bij elkaar. Maar hoe anders kan dat uitpakken.

Vrij snel gingen mijn vriend en ik samenwonen, al na een half jaar en eigenlijk op verzoek van mijn dochters die het helemaal niet gezellig vonden dat hij steeds weer weg ging. Zijn kinderen had ik toen nog maar een enkele keer gezien en het leken me geen onaardige kids. Mijn dochters hebben van het begin af aan zoiets gehad van: die kinderen zijn hier welkom en we gaan er een gezellig zooitje van maken. Maar ook die kwamen van een koude kermis thuis. Door omstandigheden (een moeilijke ex vrouw) hadden de kinderen nog niet veel tijd samen doorgebracht en was de zomervakantie de eerste lange periode die we samen waren. Wat een drama zeg, ik heb nog nooit zulke respectloze kinderen meegemaakt. Voor mijn eigen kids hoef ik me nooit te schamen en bij die twee steeg het schaamrood me meermalen naar de kaken. Alles wat ze denken zeggen ze zonder na te denken of ze er iemand mee kwetsen. Mensen worden uitgelachen, nagepraat en bespot. Mijn kinderen uitgekafferd om niks en hun vader kan hem ook regelmatig krijgen. Ik was blij dat de vakantie erop zat. Vooral het meisje is een probleemkind. Jaloezie speelt een hele grote rol en ze zal alles en iedereen manipuleren om ons in een kwaad daglicht te zetten. Haar broer kan haar bloed wel drinken want ze bemoeit zich echt overal mee. Ook mijn oudste dochter heeft inmiddels haar buik vol en negeert haar gewoon. Mijn jongste is een geval apart en vindt al gauw iemand zielig, met als gevolg dat ze compleet in beslag wordt genomen omdat z'n dochter niemand anders heeft om zich mee te vermaken. Omdat ze altijd even onvriendelijk is heeft ze geen enkel vriendinnetje en is mijn jongste dochter dus altijd de sigaar. Ze kan niet eens rustig naar de wc! Zijn zoon heeft allerlei tics en is 1 brok nerveusiteit en aggressie. Vloeken en schelden als een dijkwerker en altijd hardop kommentaar op alles en iedereen.

En ik? Ik zit in de keuken en bekijk alles op een afstand en zie wat er mis gaat. Deze kinderen hebben dringend psychische hulp nodig maar hebben een moeder die dat helemaal niet nodig vindt en ervan overtuigd is dat het enige kindertjes zijn en dat ik met mijn meiden het probleem zijn. Alles speelt ze over de ruggen van de kinderen uit en vader wordt daar afgeschilderd als een sukkel die niks kan en niks voor ze over heeft. Gelukkig sta ik niet alleen, mijn vriend ziet de problemen ook heel duidelijk en heeft er moeilijk mee dat hij een hekel heeft aan zijn eigen dochter. We praten heel veel met elkaar maar kunnen er weinig aan veranderen. En daar komen de negatieve gevoelens boven bij mij, ook ik zal er geen nacht minder om slapen als ze nooit meer zouden komen. Sterker nog, ik zou beter slapen! Zijn dochter heb ik ronduit een hekel aan, ze liegt, bedriegt en manipuleert iedereen om haar zin te krijgen. Een vader die alleen van haar houdt en ons het huis uitzet. Zijn zoon heb ik een stuk minder moeite mee. Met de juiste aanpak is het een lieve jongen.

Heerlijk om zo eens je hart te luchten en te lezen dat je niet de enige bent die een hekel heeft aan de kinderen van de ander. Maar alles heeft ook een goeie kant gelukkig. Ik zie heel duidelijk hoe je het niet moet doen met exen en kinderen en zal alles op alles zetten om de verhouding met mijn ex man te houden zoals hij is. Kinderen op de eerste plaats en zorgen dat je op goede voet met elkaar verder gaat en dat lukt mee dan goed.

Groetjes Lara

39.43. Volwassen stiefkinderen

Ik heb heel veel gelezen over problemen met stiefkinderen. Ook ik heb een groot probleem, maar mijn stiefkinderen zijn volwassen mensen van 21 en 23 jaar. Ben sinds 4 jaar weduwe en heb 3 jaar geleden een weduwnaar ontmoet. We werden vreselijk verliefd op elkaar en tot nu toe hebben we het heel fijn.

Ik heb ook 2 grote kinderen (24 en 21 jaar) en die hebben vanaf het begin mijn vriend geaccepteerd. De kinderen van mijn vriend doen het totaal niet. Ik dacht dat ze blij zouden zijn dat hun vader weer gelukkig is, maar helaas. Ik ben een indringster, ze kleineren me waar ze kunnen en als ik naar hun huis kom, zeggen ze geen woord tegen mij. Mijn vriend heeft een heel zachte karakter en vindt het moeilijk tegen de kinderen te zeggen dat ze zich niet met zijn leven en zijn relatie moeten bemoeien.

Ik zal graag met mensen in kontakt willen komen die met dit probleem te maken hebben, m.n. volwassen stiefkinderen.

Graag uw reaktie

groetjes Olga

39.44. Lieve Olga ( reactie op 29.43 )

Lieve Olga,

Ik snap de kids van je vriend niet.

Mijn Moeder is ook hertrouwd, en vond het gewelding dat ze weer vrolijk was. Heb zelfs nu nog een halfzusje erbij gekregen..

Ik moet wel zeggen dat bij mij thuis alles eerst met ons kinderen besproken is geworden, ook toen ze gingen samenwonen, trouwenen zelfs hebben ze aan ons de goedkeuring gevraagd of er nog een kleintje erbij mocht gaan komen.

Wij vinden het geweldig.

Maar misschien gaan de kids van je vriend er helemaal fout me om, en denken ze dat jij volledig de plek van hun moeder in gaat nemen. En dat kan natuurlijk niet. Wel kun je voor hun ook een onvergetenlijk (in positieve wijze) persoon kunnen gaan worden.

En als ze zo tegendraads blijven, dat is heel jammer. Maar bekijk het dan van een positieve kant. Omdat je volwassen stiefkinderen hebt, zullen ze waarschijnlijk ook vlug de deur uit gaan! En dat hebben zowel jij als je vriend beide jullie welverdiende rust!

Ik wil jullie wel aanraden om nog eens heel goed te praten met elkaar, want nu weet je niet waar de schoen bij hun echt doet drukken. Misschien is het wel niet persoonlijk tegen jou maar missen ze hun moeder heel erg. En denken ze dat hun vader haar vergeten is (wat waarschijnlijk niet zo is). Misschien helpt praten ook samen met een maatschappelijkwerker, misschien dat hij / zij het gesprek wel in goed banen kan leiden.

Ik wens je wel heel veer succes toe en alle liefs.

Maja

39.45. Reaktie op Maja

Lieve Maja,

Bedankt voor je positieve reaktie. Je schrijft dat de kinderen hopelijk de deur uit zouden gaan. Dat is juist het probleem. Zijn zoon heeft geen vrienden, komt de deur niet uit en hangt alleen aan zijn vader. Hij is ook zijn enige kontakt. Ik heb gezegd dat dit niet normaal is en dat hij naar een psycholoog zal moeten gaan. Nou dat heb ik geweten - hij was toch niet gek! En het tweede probleem is dat de kinderen niet communicatief zijn. Ze zijn allemaal erg introvert en reageren nergens op. Mijn vriend heeft geprobeerd met ze te praten, maar dat had dus geen resultaat. Het ergste is dat zijn zoon mij in het begin mocht, was vrolijk als ik er was, we gingen samen boodschappen doen en sinds paar maanden is hij totaal anders geworden. Ik vrees dat ik te dichtbij ben gekomen en dat hij bang is dat zijn vader meer van mij houdt dan van hem.

Al met al op die leeftijd erg kinderachtig, he? Mijn vriend heeft ook nog een moeder, bijna 90 jaar, zij stond in het begin ook erg positief tegenover onze relatie, maar nu mag ik daar ook niet meer komen, tja ik heb niemand wat aangedaan en krijg ik dit te verwerken, het is echt niet leuk meer. De zus van mijn vriend heeft geprobeerd te bemiddelen, maar er werd door de kids gezegd dat ze zich niet door mij moet laten manipuleren! Het is zo jammer, het had heel anders en gezellig kunnen zijn. Soms weet ik het niet meer, het is heel moeilijk. Maar toch heel erg bedankt voor je lieve reaktie.

Olga

39.46. Toch te snel?

Hoi Lara,

met verbazing heb ik je verhaal gelezen. Vervelend dat het allemaal zo gelopen is en dat het smanewonen anders uitpakte dan je voor ogen had. Maar er staan opmerkingen in je stukje waar ik grote moeite mee heb. Je bent vooral zo snel gaan samenwonen omdat je dochters dat zo graag wilden (ligt die verantwoordelijkheid niet voor 100% bij jou en je partner?) Volgens mij kunnen kinderen op die leeftijd de consequenties van samenwonen nog lang niet overzien.

Tijdens een vakantie zagen jullie elkaar voor het eerst lange tijd terwijl je toen al samenwoonde (en dat lang aan de ex-vrouw). Ik vind het erg ondoordacht dat je die stap hebt genomen. Het is toch onverstandig om te denken dat alles vanzelf loopt. Wat er nu gebeurd is kun je nooit meer terugdraaien. Als jullie het wat rustiger aan hadden gedaan en de tijd hadden genomen vooral voor de kinderen, dan had je deze problemen toch kunnen voorkomen? Sterkte met alles, vooral voor de kinderen

Willeke

39.47. Wie wil chatten op msn?

Ik heb hier al een topic geopend over de negatieve gevoelens tegenover mijn stiefkinderen. Dat ik ze liever kwijt dan rijk ben durf ik gerust te zeggen. Heb op al een aantal forums over mijn gevoelens proberen te praten, ook op stiefmoederforums, maar niemand schijnt mij te begrijpen, precies of ik ben een slechte. Graag zou ik met iemand via msn kletsen en mijn hart luchten, als iemand de situatie van mijn topic hierboven herkent en je wil met een lotgenoot praten, graag. Ik heb er alvast erge nood aan. Dit is de enige site waar ik erkenning vind, overal anders word je veroordeeld.

Nathalie

39.48. Het blijft wel moeilijk

Volgens mij blijft het wel moeilijk, een relatie met stief- en een gezamelijk kind. Ik woon nu 4 jaar samen met mijn vriend en we hebben samen een zoontje van 3. Mijn vriend heeft 3 kinderen uit een vorig huwelijk, 3 pubers van 12j 14j 16j. Moeder van de kinderen speelde geen rol in hun leven. Bij ons ging alles goed, rustig voelde me geaccepteerd door zijn kinderen, en ik accepteerde zijn kinderen ook volledig. Deed en doe van alles met zijn kinderen, nam de moederrol voor mijn rekening, naar ouderavonden, winkelen, halen en brengen met van alles en nog wat, alles van a tot z deed ik en nog steeds. Ik was vrij snel zwanger, waar ik heel gelukkig mee was en mijn vriend en de kinderen ook. Bijna te mooi om waar te zijn eigelijk.

Toen begonnen er problemen te komen, de oudste wou wel weer contact met z'n moeder en dat gebeurde ook. Hier thuis werd het minder, de oudste begon zich hevig tegen mij af te zetten, door middel van grote monden, uitlokking, leugens vertellen tegen anderen, stelen, liegen en ga zo maar door. Ik trok dat niet meer en mijn vriend ook niet echt meer. De oudste is toen bij z'n moeder gaan wonen.

Er was weer rust in het nieuwe gezin ontstaan voor iedereen, vlak voor de bevalling kregen we te horen dat hij weer hier bij ons wou wonen, want daar was het ook niet zo als hij had gedacht, namelijk stiefvader en broertjes, dus ook daar waren aanpassingen.

Prima, welkom uiteraard. Zoontje geboren, iedereen blij, en toen kwamen er meer problemen en meer, ik was op, en mijn vriend ook, en de rest van het gezin. Oudste is toen weer weggegaan. De problemen in onze situatie zijn ontstaan naar mijn idee dat hun vader heel weinig inzicht heeft, en geen doorzettingsvermogen. En ik wel, en dat botst, tussen mij en z'n oudste zoon en tussen mijn vriend en mij. Nu begint dezelfde ellende met z'n dochter en mij. Ik kan niks meer goeds doen in haar ogen (wijs haar alleen op der verantwoordingen) zoals kamer opruimen, als het niet in haar straatje past dan ben ik de gebeten hond, en ben slecht en ga zo maar door.

Ik vind het gewoon niet fijn dat als je met een kind wil praten, en er niks voor rede vatbaars uitkomt, vind dat je dat patroon moet doorbreken. Mijn vriend heeft ze aangeleerd dat als ze zwijgen of onzin melden dat hij daar genoegen mee neemt. Ik zie het nut daar niet van in, nu niet en voor hun later in hun leven ook niet. Dus ons leven loopt goed als z'n dochter maar der eigen zin kan doen en der zin in alles krijgt. We praten er dan over, mijn vriend en ik, en hij snapt m'n standpunt en vindt dat ik gelijk heb, en hij het patroon wil doorbreken. Maar doet er niet echt iets aan.

Dat vind ik zo frustrerend, dus ik ben de gemene heks die streng is en van papa mag alles. En dan nu ons eigen zoontje, dan ben ik bang dat hij veel te kort komt door alle stress hier in huis, door die sfeer. Hij zit er maar tussen, en ik ben bang dat hij ongezien ook zo opgevoed gaat worden door z'n vader. Het blijft moeilijk, zo gaat het goed en dan begint alles weer van voor af aan tot het moment dat het weer goed gaat. Dit soort dingen heb je ook in ongebroken gezinnen, alleen dan voelt het wat natuurlijker aan.

Met z'n andere zoon en mij gaat het trouwens wel heel erg goed, dat is nog het rustpunt in alles.

Anne

39.49. RE op willeke

Hoi Willeke,

Natuurlijk zijn we niet gaan samenwonen omdat mijn kinderen dat zo leuk vonden. We zijn gaan samenwonen omdat wij zielsveel van elkaar houden en de toekomst samen willen doorbrengen. Dat mijn kinderen daar ook erg positief tegenover stonden was voor ons alleen maar een erg fijne bijkomstigheid.

Wat de vakantie betreft. Met lang bedoel ik 10 dagen kamperen en als iedereen daar in het begin heel positief tegenover staat (want natuurlijk hebben wij dit plan aan alle kinderen voorgelegd en als er 1 bezwaren had gehad hadden we het niet gedaan) ga je ervan uit dat het moet lukken. Ik wil vooral niet de indruk wekken dat wij maar wat aanrommelen en denken dat alles vanzelf gaat. En de situatie terugdraaien? Ik denk niet dat dat enige verandering had gebracht. Een vorige relatie van mijn vriend is al stukgelopen op het gedrag van zijn kinderen terwijl ze niet samenwoonde. Wij proberen veel met elkaar en de kinderen te praten maar op 1 of andere manier heeft dat bij zijn kinderen geen enkele zin. Vooral zijn dochter heeft zich voorgenomen om iedere relatie van haar vader te verpesten ongeacht om wie het gaat. Dat heeft ze letterlijk gezegd. Dus hoe je het doet en wat je ook doet, na zoiets is dat dus eigenlijk zinloos.

Lara

39.50. Problemen stiefkinder

Hoi,

Je bent blijkbaar niet de enige want ook ik zie er tegen op als de kinderen van mijn man komen. Ik kan er wel over praten maar hij begrijp thet niet. Zijn kinderen hebben ook een totaal andere opvoeding als ik mijn kind heb gegeven. Het gaat nu bijna twee jaar zo en blijf die negatieve gedachten houden, zie er tegen op als ze komen.

Dus je bent niet de enige.

groejtes, Miranda

39.51. Voor Nathalie

hoi nathalie.

ik wil wel met je chatten op msn.. denk dat wij hetzelfde denken en inderdaad overal wordt je beoordeeld. Jammer als mensen niet de hele situatie kennen. Je kan me toevoegen op

groetjes,

39.52. Begrip voor negatieve gevoelens

Beste Ingrid,

Ik weet niet van wanneer jouw verhaal is, misschien reageer ik erg laat. Ik herken echter zeer veel in je verhaal. Ik heb ook twee eigen kinderen en om het weekend komen 2 kinderen van mijn vriend. Zijn ex drukt een grote negatieve stempel op onze relatie. Zijn kinderen vind ik vaak negatief en humeurig. Ik weet dat zij niet om de situatie gevraagd hebben en ik doe ook enorm mijn best om een gezellig thuis voor ons nieuwe gezin te creeeren. Helaas blijft het moeilijk, helemaal door het feit dat mijn vriend de situaties, die ik als problematisch ervaar, bagataliseert en ik niet het gevoel heb dat ik met iemand over mijn problemen kan praten. Sorry dat ik mijn eigen verhaal opratel.

Jouw verhaal bracht mij ertoe om dit te vertellen. Het is denk ik geen schande om het moeilijk te vinden om je stiefkinderen perse aardig te vinden. Gewoon blijven proberen, het is ook jouw huis, als jij het gezellig wilt hebben dan is dat je goed recht.

Quirine

39.53. Mijn beleving is ook vaak negatief

Ik ben erg blij dat ik deze site ontdekt heb, omdat ik er nu pas achter kom dat er veel meer mensen problemen ervaren met hun partner en dan vooral met de kids. Mijn vriend (40) heeft 2 kinderen (11 en 13) en ikzelf (28) ben kinderloos. De kids komen eens in de twee weken 1 dag bij ons en dat is ergens maar goed ook. Op zich zijn het geen probleemkinderen en verloopt alles vrij goed, maar het ligt meer aan mijzelf dat ik het als een probleem ervaar.

Helemaal mijn schuld vind ik het niet, want mijn vriend is ook zo'n typische weekendvader (tv kijken, computeren, hangen en niets doen) die geen zin heeft om voor 1 dag iets aan opvoeding te doen. Ik kan het aan de ene kant wel begrijpen, maar het irriteert mij gewoon. Verder zijn het mijn type kinderen ook niet, omdat zij dus thuis bij hun moeder een heel andere 'opvoeding' krijgen, als daar tenminste sprake van is, maar ik betwijfel het want ze mogen voor mijn begrippen nogal veel.

Ik heb gewoon problemen met de onmacht die ik ervaar en ik voel me op zo'n moment wanneer de kinderen er zijn niet honderd procent thuis. Mijn vriend wil geen kind meer met mij en dat raakt mij ook vreselijk, want op deze manier voel ik me helemaal het vijfde wiel aan de wagen, omdat het zo net lijkt alsof alleen zijn kinderen welkom zijn. Dat is niet zo natuurlijk maar zo voel ik het wel. Soms denk ik wel eens stel dat hij verandert van gedachten en toch een kind wil met mij, wat leuk voor ons is, hoe zit dat met zijn kinderen? Wordt het er makkelijker op of juist moeilijker. Ik ben niet echt super assertief en ben bang om over me heen te laten lopen door zijn kinderen en misschien wel schoonmoeder.

Of misschien haal ik gewoon veel te veel in mijn hoofd.... Graag reacties, tips...

Groetjes Maartje

39.54. Je vriend moet optreden

Volgens mij is er maar 1 oplossing voor dit probleem. Je vriend moet optreden. Jullie moeten samen afspraken maken over regels in jullie huis en rondom je paarden. Je vriend moet zich hierin consequent gedragen. Het gedrag van zijn dochter is het gevolg van het feit dat hij niet optreedt. Ik heb het zelf meegemaakt, had zelf 1 zoon (toen 2) en mijn man had een dochter (toen 6). Samen hebben we er inmiddels nog 2 kids bij. Mijn man heeft mijn zoon zelf kunnen opvoeden, dus hij beschouwt hem ook als zijn eigen zoon. Dit gaat ook heel goed.

Maar bij een meisje dat alleen de weekenden komt en tussen 2 vuren staat, waar mijn man alles moest doen om haar af en toe te kunnen zien, gaat dit dus mis. Hij trad wel op en heeft in principe voor ons gezin gekozen (heeft wel altijd contact gehouden met haar). Ze is inmiddels 20 en een echt probleemgeval (van school gegaan, geen werk, bedelt constant om geld). Ik vind het nog steeds lastig om met haar om te gaan, op 1 of andere manier blijf ik de negatieve associaties uit het verleden houden.

Gelukkig komt ze alleen af en toe op bezoek en slaapt ze niet meer bij ons (al vanaf haar 15e niet meer). Maar sinds ze op zichzelf woont, valt ze dus meer op haar vader terug. Mijn man ziet niet dat ze hem gebruikt en alleen lief kan zijn als ze geld krijgt.

Lavientje

39.55. Blij dat ik niet alleen ben!

Ik heb een stiefdochter van 8 jaar en zij maakt mij kapot. Nooit gedacht dat een kind iemand zo kon kwetsen. Ik vind wat troost dat ik niet de enige ben, want soms dacht ik dat het aan mij lag. Ik herken mij zo erg in al die gevoelens van jullie allemaal, verschrikkelijk. Wat doen we er aan!!

Anja

39.56. Het tempo

Hoi Lara,

Tja als kinderen het voornemen hebben om elke relatie te verpesten dan kun jij daar niets aan doen natuurlijk. Echter mijn verbazing blijft over het tempo waarin jullie gehandeld hebben. Je vriend had al een relatie achter de rug die stuk liep op het gedrag van de kinderen! Ik kan me niet voorstellen dat je dan gaat samenwonen terwijl je nog nooit een behoorlijk aantal dagen in elkaar aanwezigheid bent geweest. Ik wens jullie heel erg veel sterkte!

Willeke

39.57. Kinderwens Maartje

Hoi Maartje. Even een korte reactie op jouw kinderwens. Ik zit zelf in een samengesteld gezin. Drie jongens uit het eerste huwelijk van mijn man, en een meisje van drie van ons samen. Toen ik 5 jaar geleden mijn huidige man ontmoette, had ik ook duidelijk een kinderwens. Helaas, hij was gesteriliseerd omdat hij 3 kinderen voldoende vond.

Daar sta je dan, verliefd en vol vertrouwen in de toekomst. Ik heb het daar toch niet bij laten zitten. Ik vond het een oneerlijke situatie. Ik kreeg dus alleen een toekomst van en met zijn verleden. Zijn bagage (en dat bleek meer ellende dan voorzien) zou mijn levensinvulling worden. Nou hou ik veel van mijn man maar ook van mijzelf. Ik kon en kan het niet verkroppen dat ik door zijn verleden nooit moeder zou worden. Na enig praten begreep mijn man wat het voor mij zou betekenen om nooit moeder te kunnen zijn. Dus op naar het ziekenhuis, sterilisatie ongedaan gemaakt en nu een heerlijke dochter.

Wat ik tegen jou wil zeggen Maartje is dat jij er ook nog bent met wensen in jullie geheel. Het nieuwe gezin mag niet zo zijn dat jij ook mee mag doen. Nee, jij hebt ook `bestaansrecht` in het geheel. Probeer het toch bespreekbaar te maken met je man. Het draait per slot van rekening niet alleen om hem.

Caroline

39.58. Dankje wel Caroline

Jouw reactie is erg fijn om te lezen. Jij schrijft precies zoals ik het ook bedoel. Het hoeft niet perse een grote ellende te zijn,wanneer je kids van je partner erbij hebt (zoals vele andere verhalen die ik hier lees, kan het altijd nog veel erger). Het gaat mij ook inderdaad om het gevoel dat je mee mag doen...

Wanneer ik een vrouw/moeder in een gewone relatie zie of een kerngezin, dan denk ik altijd: zij zijn 'echt'. Dus ook aanzien hebben. Terwijl ik me vaak maar ergens rond voel zweven...

Maar bedankt voor je tip, we hebben het al wel over een kind, maar mijn vriend is toch nog zo van de veilige weg kiezen. Aan de ene kant begrijp ik het ook wel, stel je bent gescheiden en je wilt geen kinderen meer, omdat je nu volop van het leven wilt genieten en nu dus de kans hebt om het opnieuw te doen. Ontmoet je een nieuwe vriendin en vervolgens begint heel dat kindergedoe weer opnieuw!

Maar je hebt helemaal gelijk dat ik er ook ben en bestaansrecht heb, en bovendien loopt het leven voor de meeste mensen toch vaak anders dan dat ze zich hadden voorgenomen, dus ook voor mensen die zijn gescheiden.

Maartje

39.59. Tempo of niet..

ons samengestelde gezin draait al een hele poos fantastisch. Mijn vriend en mijn kinderen gaan geweldig met elkaar om en ook de verhouding met mijn ex is meer dan goed. De zoon van mijn vriend doet het hier ook meer dan goed en heeft het heel erg naar zijn zin. Dus redelijk snel gaan samenwonen heeft niks te maken met het al dan niet goed draaien van een samengesteld gezin. De enige die zich niet wil schikken is zijn dochter die is gewend om thuis als een prinsesje behandeld te worden en in ons gezin doen we daar niet aan. Bij ons is iedereen gelijk en heeft iedereen zijn taken en verantwoordelijkheid.

Als ze daar niet aan wenst mee te doen is dat heel jammer. Ze heeft twee keuzes: thuisblijven of zich bij ons aan de regels houden en een heel gezellig weekend hebben.

Lara

39.60. Nog meer negatieve gevoelens

Hallo lotgenoten,

Ondanks dat ik blij ben om te lezen dat er zoveel meer vrouwen met hetzelfde probleem te maken hebben, maakt het me ook erg verdrietig. Het begint allemaal met liefde, maar die liefde moet wel heel sterk zijn om vol te houden waar we aan begonnen zijn.

Ik was 36 toen ik ging samenwonen met mijn grote liefde, en onze relatie is geweldig. Hij is/heeft alles wat ik zoek in een man, en meer. En juist dat meer is het probleem. Hij heeft namelijk ook een ex en 2 kinderen en ik heb me nooit kunnen voorstellen welk een grote rol die in mijn leven zouden gaan spelen. In het begin ging ik weg uit mijn eigen huis, omdat ik de relatie tussen hem en de kinderen zo belangrijk vond en zij van hun moeder niet mochten komen als ik thuis was. Zij heeft allerlei leugens over mij verteld tegen haar kinderen en iedereen die het verder maar horen wilde, met als gevolg dat zijn kinderen nogal bevooroordeeld waren.

Ik heb dus nooit een eerlijke kans gekregen. En erger nog: zij ook niet. Want ik ben volwassen en ik ben heel kwaad, maar zij heeft er voor gezorgd dat haar eigen kinderen zich niet op hun gemak voelen in het huis van hun vader, omdat ik er ben. Ze durven het ook niet leuk te hebben, want dat brengt hen gelijk in conflict met zichzelf. Op dat moment vallen ze namelijk voor hun gevoel hun eigen moeder af, en dat is voor jonge kinderen heel moeilijk.

Na een jaar was het zover: ik mocht ook thuis zijn als zijn kinderen er waren. Maar daar werd ik niet vrolijker van! Zoals zoveel andere moeders had ik ook te maken met kinderen die volgens hele andere normen en waarden opgevoed werden. Ze konden niet met mes en vork eten, ze kenden de meest elementaire beleefdheidsregels en zetten mijn hele huis op de kop. Ze keken in alle kasten, deden dingen die mijn eigen kinderen nooit zouden doen en mijn man stond erbij en keek ernaar. Want, dat argument zullen jullie allemaal kennen: ik zie ze maar zo weinig, moet ik dan ook nog met ze mopperen? Ja !!! Dat moet wel, kinderen willen regels en ik ook!

En er kan beter op een kind gemopperd worden door iemand die van ze houdt, dan door iemand die door hun moeder al afgeschilderd wordt als een ...... Nadat ik bijna een jaar lang geprobeerd heb om mijn man te overtuigen van de noodzaak hen een beetje fatsoen bij te brengen (ik durfde echt niet met ze naar een openbare gelegenheid...) heb ik het zelf maar gedaan. Want ondertussen waren onze 4 kinderen vaak samen hier en dat ging heel erg goed. Zelfs nu, na 7 jaar, kan ik zeggen dat er zich geen enkel probleem heeft voor gedaan tussen die 4, dat geluk hebben we.

Maar zijn kinderen mochten meer dan mijn kinderen en dat kan natuurlijk niet. Om het goed te houden moeten er voor iedereen dezelfde regels gelden en dat was natuurlijk wel even slikken. Maar toen ben ik wel een tijdje de boze stiefmoeder geweest en kreeg hun moeder toch gelijk, in hun ogen.

Wat ze ook heel erg deden was hun heil bij hun vader zoeken en mij compleet negeren. Als zij er waren, kon ik er net zo goed niet zijn. Mijn man had alleen maar oog voor zijn kinderen, "want ik zie ze maar zo weinig", en durfde ook niet zo goed zijn genegenheid voor mij te uiten als zij er bij waren. Zijn wij normaal een erg klef stel, we lopen altijd hand-in-hand-, zitten altijd met de armen om elkaar heen, lopen nooit langs elkaar heen zonder knuffel (zelfs nu na 7 jaar nog niet), met zijn kinderen in de buurt ben ik helemaal uit beeld. Zij lopen aan zijn hand, zij zitten tegen hem aan op de bank, zij onderbreken gesprekken die we hebben, zij komen op de eerste plaats.

Natuurlijk heb ik geprobeerd dat uit te leggen aan mijn man, en hij doet ook zijn best om mij tegemoet te komen. Maar het helpt niet... Ik voel me, net als veel anderen, een vreemde in mijn eigen huis. Ik vind het niet leuk dat zijn kinderen hier zijn, en wat ik nog vreselijker vind: dat ik dat vind... Ze moeten hun vader al zo missen, en hij zijn kinderen, kan ik dan niet 1 dag in de week mezelf opzij zetten?

Maar het doet mij gewoon zeer, dat zij "mijn" plekje innemen. Ze duwden me soms letterlijk aan de kant, trokken de hand van hun vader uit de mijne en liepen gedrieen verder. Dat doet toch pijn? Het is een heel lang verhaal geworden, zucht... En het eind is nog niet in zicht. De zaterdag is voor mijn man en zijn kinderen en ik probeer me wel op mijn manier te vermaken. Ik heb alle pogingen om het leuk te hebben op zaterdag opgegeven, ik probeer me er bij neer te leggen dat het is zoals het is.

Maar dat doet elke zaterdag pijn, want eigenlijk wil ik het niet zo. Maar ik weet niet meer wat ik moet doen om het anders te krijgen. Het enige positieve is dat zij het naar de zin hebben met z'n drieen en dat ze een hele goede band hebben met elkaar. Hun vader is hun alles, zijn kinderen zijn zijn alles.

En ik? Ik probeer de rest van de week dit hele gedoe achter me te laten, te genieten van mijn eigen jongens (13 & 16) en mijn man. Maar ik heb een kant van mezelf leren kennen die me erg tegenvalt van mezelf. En ik ga een bezigheid zoeken voor mezelf op zaterdag. Vrijwilligerswerk, ergens zijn waar ik mezelf nuttig kan maken, want thuis ben ik echt niet nodig op zaterdag. Dat geeft me zo'n akelig gevoel, dat wil ik niet meer. Ik wil 's avonds thuiskomen vol energie en me niet zo lamgeslagen voelen, zonde van de tijd.

Ik wens iedereen heel veel sterkte om alle moeilijkheden het hoofd te bieden en heel veel liefde, want uiteindelijk is het daar allemaal om begonnen.

Elisa

39.61. Herkenning

Reaktie op nr. 34 voor Marij, Birgit en alle anderen.

Ook ik heb alle schepen achter me verbrand door te gaan samenwonen in het huis van mn vriend. Zn kinderen wonen niet ver hier vandaan en kunnen zo binnen vallen. Mijn kinderen komen om het weekend en zijn kinderen het andere weekend. Als ik commentaar heb over het binnenvallen van de kinderen en ik heb er geen zin in, zegt mn vriend dat ik niet gastvrij ben en dat zn kinderen niet welkom zijn.

Klinklare onzin natuurlijk. Ik heb vaak het gevoel dat ik inwoon. Ik verlang ook geregeld weer naar alleen wonen. Vooral omdat ik het gevoel heb dat ik niet mn eigen leven meer leef. Ik moet oppassen wat ik zeg, want stel je voor dat ik iets negatiefs zeg. Nee, ik ben niet echt gelukkig.

Maar mn twee kinderen die bij ons wonen zijn gek op hem. Moet ik die dan verdriet doen? Ook ik vind het heel moeilijk. Net zoals zovelen van jullie.

Jana

39.62. Reactie op mijn negatieve gevoelens

Beste Evelien,

Ik herken heel veel in jou stukje over je "opgedrongen" stiefzoon in huis. En ik begrijp de reactie van Petra en Ellen ook wel. Alleen heb ik dezelfde gevoelens en praten met een huisarts helpt volgens mij niet om je gevoelens en irritaties te veranderen. Dat helpt alleen om de situatie misschien iets meer verstandelijk te gaan beredeneren of te relativeren lijkt mij.

De vergelijking tussen je eigen kind en een stiefkind die je niet kan of wil accepteren als nieuwe partner, vind ik nergens op slaan. Een kind hoort bij zijn moeder dat is altijd zo geweest maar tegenwoordig door onze moderne maatschappij moet alles maar normaal zijn, maar dat is het natuurlijk niet. Vaders zijn hele andere mensen en nemen vaak veel minder zorg op zich en zien nergens problemen in! Dus heb je als stiefmoeder altijd veel met het stiefkind te maken. Alleen vergeet iedereen dat voor het gemak.

Ik zal even iets over mezelf vertellen, ik ben sinds 2.5 jaar gescheiden en heb 2 zoontjes. Van 3 en 6 jaar. Sinds 2 jaar heb ik een nieuwe vriend en hij heeft 4 kinderen uit een vorig huwelijk. Ook ik heb in het begin heel veel moeite gehad met die drukte in de weekeinden, en het accepteren van 6 kinderen met alle ruzies onderling enz. Maar na een tijdje wen je daar een beetje aan en zolang het voor 2 dagen is dacht ik.. ach dat overleef ik wel.

Nu is het zo dat zijn oudste zoon toen 9 jaar al vanaf het begin af aan, vroeg om bij zijn vader te mogen wonen als hij 12 jaar is. En ik heb toen eigenlijk zonder er goed over gesproken en/of de consequenties te overdenken ook hiermee ingestemd en zo is het eigenlijk gebleven tot nu toe.

Maar aangezien hij in de afgelopen 2 jaar steeds meer gedrags problemen heeft gekregen (wat ik toen nog niet wist) zie ik het nu niet meer zo zitten dat hij naar ons toe komt. Hij is inmiddels 11 jaar en over een jaar is het dus zover!! Die gedragsproblemen worden steeds erger, laatst tot zichzelf bekrassen toe. Zijn moeder kan hem niet meer aan en is het zat dat alle aandacht, jeugdzorg enz op haar terecht komt. En wil hem nu of naar ons of naar een tehuis doen. Ze vindt dat ze zo te weinig tijd overhoudt voor haar andere 3 kinderen. En dat hij de andere 3 kinderen negatief beinvloedt op deze manier. Dus als hij weg is kan ze haar andere 3 kinderen redden?!?

Maar nu het dus steeds dichterbij komt (nog een jaar) krijg ik het er steeds moeilijker mee, en maak ik me grote zorgen.. of ik haar andere 3 kinderen moet redden ten koste van mijn eigen 2 kinderen? Het gaat goed met hem zolang hij overal zijn zin in krijgt en zo niet wordt hij heel opstandig, gaat stampen, schreeuwen, blijft mokken en gaat de andere kinderen pesten, vervelen, slaan enz. Zo opstandig zelfs dat hij laatst tijdens een discussie dat ik tegen hem zei "dat als hij zo blijft doen, dat ik het niet meer zo zag zitten dat hij hier komt wonen" tegen me riep: ik heb met jou toch niks te maken, want mijn vader vindt het wel goed!

Nu is de relatie tussen mijn vriend en mij heel erg goed en we kunnen overal wel over praten, hij is ook alles wat ik ooit gezocht en gewild heb, behalve zijn kinderen dus. We zitten meestal wel op 1 lijn, en hij snapt dat ik het er moeilijk mee heb. Alleen blijft het geval dat het zijn kind is en niet het mijne, dus staat hij nog wel achter deze beslissing en ik niet.

Nu heb ik mijn vriend laatst verteld dat ik het eigenlijk niet meer zie zitten om zijn zoon over een jaar in huis te hebben omdat ik bang ben dat onze relatie dan er onder gaat lijden en uiteindelijk waarschijnlijk kapot gaat. Ik denk namelijk dat ik me ga ergeren aan dat ventje en ik deze irritaties op mijn vriend af ga reageren waardoor er uiteindelijk veel spanningen in onze nu zo goede relatie gaan komen. Wij willen over een jaar verhuizen naar een nieuwbouw huis van mijn vriend en op dat moment zou zijn zoon er dus bij komen.

Nu twijfel ik of ik alles op zal geven, mijn huis, mijn baan enz om 80 km verderop dit avontuur aan te gaan. Want wat als het fout gaat, dan kan ik mijn stiefzoon dus niet terugsturen naar zijn moeder (zij wil hem niet meer) en moet ik hem dan naar een tehuis doen? Ik heb nog nooit met jeugdzorg te maken gehad? En wil die problemen ook liever niet op mijn hals halen. Of ik moet dan de keus maken om zelf weer te vertrekken met mijn 2 zoontjes. Weer een nieuw huis, andere school enz dat wordt een drama.

Mijn vriend zegt, als ik moet kiezen dan kies ik voor jou. Want kinderen gaan ooit de deur uit en hij wil oud worden met mij, maar daarna zegt hij ook: we kunnen het toch proberen en als het niet gaat, dan moet hij alsnog naar een tehuis. Maar ik denk niet dat dat zo werkt, je kan hem niet heen en weer gaan sturen.

Soms denk ik dat ik egoistisch ben en hem een kans moet geven, alleen ben ik ook bang dat dat het begin van het eind van onze relatie wordt. Ook omdat de pubertijd er aankomt en kinderen dan alleen nog maar meer hun grenzen gaan opzoeken. Ik ben niet gewend om met een puber om te gaan en heb ook geen gevoelens bij hem om scheldpartijen enz te kunnen accepteren (dat is bij je eigen kinderen heel anders).

Jij bent al iets verder in deze situatie alleen denk ik niet dat het veel uitmaakt of je vriend het wel of niet in overleg heeft gedaan, want als hij het wel had gevraagd, wat had je dan geantwoord? Er is niet heel veel keus denk ik? En dat is jammer, dat de ene keus de andere weleens niet kan ontlopen. Ik zelf denk soms, stel dat ik het doe, misschien is het dan voor de komende 6 jaar, dan is hij 18jr en dan gaat hij het huis uit? En leven wij nog heel lang en gelukkig samen verder??

Misschien kan deze gedachten je helpen? Ik kan je helaas ook geen echte raad geven, maar nu weet je dat je niet de enige bent die er zo over denkt.

Veel sterkte in ieder geval. Als je wilt mailen moet je het maar even laten weten, dan geef ik je mijn e-mail adres.

Lia

39.63. Reactie op Lia's antwoord aan Evelyne

Hallo Lia,

In je hele verhaal sprong één ding heel duidelijk naar voren: "een kind hoort bij zijn moeder dat is altijd zo geweest..." en de rest. Mijn mond zakte open toen ik dat las. Ik dacht dat anno 2006 mensen er inmiddels wel van overtuigd waren dat vaders op eenzelfde manier van hun kinderen houden en voor de kinderen kunnen zorgen als de moeder. Ooit gehoord van moeders die fulltime werken en vaders die b.v. huisman zjin? Of van vaders èn moeders die allebei fulltime werken?

Om je de waarheid te zeggen denk ik altijd als ik dit soort stellingen hoor/lees (dat kinderen bij de moeder horen), dat deze uitspraken gedaan worden door vaders en/of stiefmoeders die -om wat voor reden dan ook- niet voor de kinderen willen zorgen. Op deze manier wordt dan de verantwoording gewoon in de schoenen van de moeder geschoven. Overigens geen verwijt als je geen trek hebt in je stiefkinderen (kan me daar van alles bij voorstellen), maar om dan de stelling te poneren dat kinderen per definitie bij de moeder horen gaat me te ver. Je doet hiermee héél veel lieve, zorgzame vaders tekort. En ik ken genoeg vaders die uitstekend in staat zijn in hun eentje voor kinderen te zorgen en ze liefdevol groot te brengen met een geweldig resultaat.

Gr. Marieke L.

39.64. Reactie op Marieke L

Beste Marieke,

Ik vond het super om je stukje te lezen. Naast het feit dat ik in het begin vond dat je meer de juridische kant van het verhaal belicht moet ik mijn mening over jou herzien. Het is juist goed dat je de juridische kant aan de kaak stelt, dat je daarnaast nu ook de gevoelig kant aan de kaak stelt vind ik heel erg goed. Ik sluit me hier dan ook volldig bij aan. Natuurlijk heeft een moeder een sterke band met haar kind (in de buik groeien etc.) maar er zijn ook heel veel vaders die ook die band met hun kind hebben en weet je heel veel kinderen hebben dan ook hun vader heel erg hard nosg.

Ik denk dat sommige kinderen nu eenmaal een sterkere band hebben met 1 van de ouders als met de ander. Dat hangt weer allemaal heel erg veel af van zowel de vader/moeder of het kind.

Dat mensen er nog veel te veel van uit gaan dat een kind bij de moeder hoort is inderdaad niet uit deze tijd en erg kortzichtig. Een goede vader die een hele sterke band heeft met zijn kind kan in sommige gevallen beter zijn als er zomaar vanuit gaan dat het kind bij de moeder moet blijven. Ik denk dat er gewoon wat beter gekeken moet worden naar de kinderen. Als een kind aangeeft liever meer bij 1 ouder te zijn waarom mag dit dan niet? Nogmaals een goed stukje....

Anoniem

39.65. Reactie op Lia

Lia, ook ik vind dat je alle vaders in jouw stukje over 1 kam scheert. In jouw situatie is ht misschien zo dat jouw vriend niet zo met kinderen omgaat zoals een moeder dat zou doen. Maar er zijn echt wel vaders die veel meer voor hun doen, zien als de moeder doet. Ik heb ook 2 stiefkindjes en het is bij ons helemaal niet zo dat de zorg voor hen op mij neerkomt. De kids hebben een fantastische band met hun vader.

Ik durf gerust te zeggen dat hij een betere band heeft mt zijn kinderen als de moeder heeft. De moeder begrijpt haar eigen kinderen niet, is opgegroeid op een zeer formele/ongevoelige/materiele manier. Dit probeert zij ook bij haar kinderen af te dwingen.

Alleen zijn de kinderen wel heel erg spontaan/gevoelig en dus kunnen zij niet met hun moeder over echte gevoelens praten. Dit wordt de kop ingedrukt. Mijn vriend (de vader) is ook heel erg gevoelig en lekker gek, een hele zorgzame vader. De kinderen voelen dit en als ze bij ons zijn kunnen ze ineens wel lekker zichzelf zijn en met ons over dingen praten. het voelt gewoon goed. En ja heel vervelend maar mijn vriend en ik zijn precies hetzelfde. Bij ons is het gezellig en kunnen ze zichzelf zijn, het klikt. Vanaf het eerste moment! Dit is zo gaaf, ik ben dan ook dol op die 2.

Helaas is dit niet altijd zo bij andere mensen en als je weinig met je stiefkindjes hebt lijkt mij dit dan ook echt een groot probleem. Heel eerlijk denk ik niet dat ik een relatie had kunnen opbouwen met mijn vriend als het niet zou klikken met zijn kids. Mijn vriend zal mij nooit afvallen, en ook bij ons zijn er grenzen.

Gelukkig is dit bijna nooit het geval, ze vinden mij helemaal geweldig, luisteren en hebben geen grote mond. Als ze dadelijk iets ouder worden en problemen met moeders gaan krijgen zal ik altijd voor ze klaarstaan. Zij kunnen altijd bij ons terecht. Als ze dan opstandig zijn of brutaal weet ik bijna zeker dat ik r voor kan zorgen dat ze dit gedrag niet vertonen bij ons, immers dit gedrag komt ergens vandaan. Probeer je daarom wat meer te verdiepen in het gedrag van een kind, waarom is hij opstandig?

Is hij niet gelukkig (het is natuurlijk ook niet makkelijk als je ouders gescheiden zijn of misschien altijd ruzie hebt met je moeder) en als je dan bij je vader bent en daar loopt een stiefmoeder rond (met kinderen van haarzelf) dan kan ik me voorstellen dat je dan een beetje jaloers bent. Het is denk ik aan jou en je partner om er voor te zorgen dat er een balans is binnen het gezin. praten met het kind is heel erg belangrijk.

Wij zijn nu ook bezig om samen een kindje te krijgen, de kids heb ik duideijk gevraagd of zij dit leuk vinden. Ik betrek ze overal bij. Het is immers hun broertje of zusje. en ik zal hen nooit achter stellen. Ik houd in ieder geval net zo veel van hen als ik van mijn eigen kind zou houden. en straks wordt er niemand voorgestrokken.

Mochten de kids straks problemen krijgen en ze vragen mij om hulp dan zal ik er voor ze zijn! Dat zou ik namelijk ook doen als het mijn eigen kindjes zouden zijn. Dit voelen zij en daarom voelen ze zich zo goed, ik zal ze nooit laten vallen! dan maar een paar jaar mezelf wegcijferen en er voor hun zijn. Zij hebben er ook niet om gevraagd, en stel je voor dat je zelf nog een kind zou zijn en je voelt je rot, onbegrepen en je hebt altijd ruzie met je moeder of hebt problemen dan ben je toch ook blij dat je vader (en zijn vrouw) er dan nog voor je zijn?

Het is een kind en die heeft zijn vader en dus ook jou nodig! Tjonge een heel verhaal zeg,misschien omdat ik zelf als geen ander weet om geen vader te hebben en juist zo hard nodig te hebben gehad. De volwassene is de verantwoordelijke, en als je stiefmoeder/vader bent dien je ook die verantwoordelijkhedi te nemen.

Anoniem

39.66. Reactie op Marieke van Lia

Beste Marieke,

Het was zeker niet mijn bedoeling om de stelling te deponeren dat er, anno 2006, geen vader is die niet net zo goed voor zijn kinderen kan of wil zorgen als een moeder. Want ook ik ben er zeker van overtuigd dat die er wel zijn. Maar daar zeg je wat. Vaders die uitstekend in staat zijn om in hun eentje voor hun kinderen te zorgen...

Dat zijn dan vaders die er bewust voor kiezen en zich er voor 100% van bewust zijn welke zorg en verantwoording dat met zich meebrengt. Bijvoorbeeld door huisman te worden, of er heel veel dingen voor te laten, gezien alle praktische aanpassingen die erbij komen kijken en hun verantwoording daar dus zelf in nemen. Zonder te leunen op mensen (of stiefmoeders) die er eigenlijk niet bewust voor gekozen hebben of hebben kunnen kiezen.

Dus je hebt gelijk dat mijn stelling te maken heeft met stiefmoeders die er inderdaad niet voor kiezen of gekozen hebben om de zorg van een stiefkind over te willen nemen.

En daar ging dit verhaal dus over (dus niet per definitie maar wel in deze situatie). De vaders in de verhalen van Evelien en "een stiefmoeder die de draad kwijt is" werken beide full-time of meer en zijn er dus vaak niet voor de kinderen als ze ze nodig hebben. Hierdoor komt er vaak(gemerkt of ongemerkt) toch een groot deel van de zorg bij de stiefmoeder terecht, al gaat het bv alleen al over de opvang regelen na school, kleding wassen, strijken, brood smeren enz. Dat lijkt allemaal heel normaal, maar is het niet natuurlijk, zeker niet als het niet overlegt is met de stiefmoeder en het dus om een ander zijn kind gaat. En in zo een geval vind ik, dat een bio moeder (en een vader net zo goed) zijn of haar verantwoording dan ook wel zelf moet nemen en dragen.

Maar wat je vaak ziet (zo ook in deze gevallen) is: moeder ziet het niet meer zitten met het kind, dus moet het maar naar vader toe. Vader wil het wel, maar heeft er eigenlijk geen extra tijd voor over en leeft alsof hij nog met zijn ex getrouwd is ipv nieuwe partner. Is s`avonds 1 of 2 uur met zijn kind bezig en leeft daarnaast gewoon zijn leven. Maar als deze bio ouders er dan voor kiezen het kind "over te hevelen" dan kan je de zorg of opvang, niet afschuiven op een eventuele nieuwe partner (want dat gebeurd er eigenlijk) onder het mom van.. dan ga je maar bij je vader wonen.

En in zulke gevallen vind ik inderdaad dat de verantwoording van zo een kind, hoofdzakellijk in de schoenen van de bio moeder ligt ipv bij de stiefmoeder? Want "sommige" vaders blijven toch gewoon vaders, en worden geen huisman ook anno 2006 niet (en dat weet de bio moeder net zo goed, want ik mag aannemen dat zij haar ex door en door kent als vader). Daarmee is een "normale" vader niet beter of slechter voor een kind, maar wel anders..

Gr Lia

39.67. Reactie op Lia

Dag Lia,

Als de biologische moeder niet voor de kinderen kan of wil zorgen en, om welke reden dan ook, de volledige zorg bij de vader komt, dan is het niet per definitie zo dat de stiefmoeder die zorg dan maar op zich moet nemen. Hoe je het wendt of keert: de vader en biologische moeder zijn verantwoordelijk.

Als de kinderen bij pa komen, dan moet hij samen met zijn vrouw bepaalde dingen wel of niet regelen. Als hij dat niet doet en de stiefmoeder neemt dan maar de taken over dan is dat toch echt een keuze die stiefmoeder maakt!

En het is wel erg simpel de schukd daarvan in de schoenen van de biologische moeder te schuiven. Dan zal zo'n echtpaar om de tafel moeten gaan zitten en op een volwassen manier de zaken moeten bespreken. Ik ken genoeg vaders die, net als alleenstaande werkende moeders, alleenstaande werkende vaders zijn die de fulltime zorg voor hun kinderen hebben. En die vaders doen dat geweldig. Het wordt hoog tijd dat wij de mannen de kans geven zich te emanciperen en ze niet langer in de hoek drukken met dooddoeners als "zij kunnen dat nu eenmaal niet zo" of "ze willen dat toch niet" of "kinderen horen bij de moeders".

Dat mannen het wellicht anders zullen aanpakken is mogelijk, maar waarom niet? Geef die mens de ruimte het op zijn manier te doen, maar ontneem hem die kans niet en zet hem niet als bezem in de hoek.

Marieke L.

39.68. Moeite met kids van partner

Ik ben nu 3jaar met mijn partner waarvan 1jaar getrouwd! Ik heb 2kids, een jongen van 15 en een meid van 12jaar! Mijn man heeft 2jongens uit z'n vorige huwelijk van 12 en 8 jaar! Ik zie er steeds meer tegen op dat ze om het weekend hier zijn omdat de jongens heel hebberig zijn. En ze vragen de hele dag "ik heb dorst, ik heb honger", alsof ze bij hun moeder niks krijgen!

We zijn net terug van 2weken vakantie en ik heb nog nooit zo graag naar huis gewild omdat ik stapelgek werd van hun gezeur de hele dag om drinken en eten! En de oudste hield precies bij wie wat kreeg en hoeveel en als hij merkte dat iemand 1 ijsje meer op had dan de ander dan bleef hij net zolang zeuren tot hij ook z'n tweede ijsje had gehad alsof hij iets te kort zou komen!

Nou zijn mijn kids totaal niet zo ingesteld, die hebben zoiets: de ene dag is die meer in de buurt en kan het zijn dat die een extra ijsje krijgt en de andere keer is die weer meer in de buurt van ons en krijgt die weer een ijsje meer. Dat boeit hun echt niet! De oudste van mijn man is daar vreselijk in, die let zelfs op of de macaroni eerlijk verdeeld wordt! Ook mijn kids hebben moeite met zijn gedrag!

De ex van mijn man zit erg op haar centen, zouden ze daarom bij ons altijd zo hebberig zijn? Ik heb daar heel veel moeite mee, en heb dit ook met mijn man besproken die het deels ook met mij eens is! Ik hoop dat er meer zijn die dit probleem herkennen, en hoe ze dit opgelost hebben! Ik heb altijd stinkend mijn best gedaan en je krijgt er zo weinig dankbaarheid voor terug! Ik heb er geen kracht meer voor!!!

Linda

39.69. Reactie op moeite met kids van partner

Hoi Linda,

Even een kleine reactie en tevens een vraag. In jouw bijdrage hierboven staat niet dat je met de kinderen van je man zelf heb gesproken over hun gedrag in de tijd dat ze bij jullie zijn. Wel dat je met je man hierover heb gesproken. Kan jouw man niet zelf met zijn kids hierover hebben en wellicht is er iets wat hun "negatief" gedrag beïnvloedt. Misschien is hun jaloersheid de reden (dat jouw kinderen hun vader meer zien dan zijzelf bv.) om alles te controleren of ze evenveel hebben gekregen. Ik hoop voor jullie dat dit met goede gesprekken en afspraken opgelost kan worden.

Nu even een algemene kritiek, dus a.u.b. niet zelf persoonlijk aantrekken als dit niet het geval is. Voor allemaal is zo'n situatie moeilijk en vooral kinderen hebben hiervoor niet gevraagd. De "ouders" beslissen zelf dat ze uit elkaar gaan. Veelal hebben de "ouders" (zowel pap als mam) weinig tot geen interesse meer in hun eigen kinderen als ze een nieuw gezinnetje hebben gesticht met nieuwe partner en hun (stief)kinderen, als hun eigen kinderen niet meer bij hun inwonen.

Groeten en ik wens jou veel succes en geluk hiermee, Petra

39.70. Reactie voor Petra: moeite met kids partner

Hoi Petra

Bedankt voor je reactie! Mijn man en ik hebben nu ook besloten dat de eerste de beste keer de jongens weer bij ons zijn dat we er met ze over gaan praten! Want als ze straks weer bij ons zijn de weekenden dan vlucht mijn oudste naar zijn vriendin en mijn dochter zegt al ik ga dan wel bij oma slapen! En dat is dus niet de bedoeling, dat iedereen gaat vluchten omdat de jongens van mijn man komen!

Ik moet ook zeggen dat ze bij iedereen bij wie ze binnen komen dit gedrag vertonen, bij mijn ouders, bij mijn schoonzus en noem maar op. En hun vinden het ook niet normaal! Ze zijn nog geen halve sec binnen en het is gelijk: ik heb honger, ik heb dorst!

Of het met jaloezie te maken heb weet ik niet, het zou goed kunnen, maar dat gedrag tonen ze niet! Hun moeder heeft ook een nieuwe vriend, dus er is wel aan die andere kant ook weer een "vader persoon" in huis waar ze zeggen heel goed mee op te kunnen schieten! En je hebt gelijk, de kids hebben hier ook allemaal niet om gevraagd, en voor mijn man en mij is het ook moeilijk, wij hebben voor elkaar gekozen, maar we krijgen de kids van beide kanten er ook gewoon bij! En er zal altijd wel een kind bij zitten dat je meer bevalt dan de andere, plus ze hebben dan ook nog karaktertrekken van de exen hun kant, en laat dat dan net die karaktertrekken zijn waarom wij ooit gescheiden zijn!

Het blijft moeilijk, maar ik zeg ook de kids kosten toch ook extra geld, de alimentatie, de benzine voor het ophalen en brengen (Tilburg-Limburg), je extra boodschappen als ze er zijn,. Wij verdienen ook geen duizenden euro's om twee gezinnen compleet te onderhouden! Alimentatie is natuurlijk logisch, maar er komt meer bij kijken dan allen dat, en als je dan van die ontevreden kids in huis hebt, word je er niet altijd vrolijk van!

Ik hoop dat de gesprekken iets positiefs opleveren, want we zullen nog lang met elkaar door 1 deur moeten, en dan wel zo gezellig mogelijk! Dus als er lezers van deze site nog wat goeie tips hebben houd ik mij graag aanbevolen!

Groetjes Linda

39.71. Natalie, ik wil wel met je chatten op msn

Hey Natalie, ik wil wel met je chatten maar wil liever niet mijn email adres zomaar hier neerzetten. Je weet maar nooit he. Hoe kunnen we dat regelen? Ik heb ook nood aan een woordje met andere stiefmoeders die het erg moeilijk hebben met hun egoistische moeilijke stiefkinderen.

Groetjes Miertje

39.72. Niet de enige

Hoi Karen

Fijn om jouw verhaal te horen. Ik heb drie kinderen van mij en mn ex, een van mn man en mij en nog een zoon(5) van mn man. Hij is week op week af bij ons, en ook ik hou veel meer van mn eigen kinderen dan van hem. Moeilijk maakt het ook nog dat hij bij zijn moeder enigst kind is, en in alles daar zn zin krijgt, en eigenlijk de baas is, en bij ons een van de vijf is. Zo nu en dan haalt hij me het bloed onder de nagels vandaan, wat ook de anderen wel doen, maar op de een of andere manier kan ik daar beter tegen. Vaak voel ik me hier schuldig over, maar ja....

Ben blij dat ik niet de enige ben. Trijntje

39.73. Overtuigen

Nou ik zit in een zelfde situatie als jij zat! Mijn vriend heeft me de eerste 5 maanden beloofd om samen een kindje te krijgen, maar wil dit nu absoluut niet meer. Heeft er zelf al 3 en is bang weer in de steek gelaten te worden! Een kindje is echt mijn grootste wens en ben zelf bijna 39! Het is nu zelfs zover dat hij de relatie wil stoppen omdat hij bang is dat ik zijn hele leven hem kwalijk blijf nemen dat het zijn schuld is dat ik kinderloos ben gebleven. Ik heb het hier zo moeilijk mee, het is echt slikken of stikken! Hoe heb jij je vriend ervan kunnen overtuigen?

Christel

39.74. Ook ik ben blij dat ik niet de enige ben

Hallo allemaal, wat fijn deze site gevonden te hebben. heb echt met tranen in mijn ogen jullie verhalen gelezen. Wat fijn dat ik niet de enige stiefmoeder ben die niet wordt begrepen.

Ik ben getrouwd met mijn man die uit een eerder huwelijk 3 jongens heeft 11,9 en 7, samen hebben wij een dochter van 1.5jaar. Ik zie er ieder weekend weer als een berg tegenop als ze weer komen en blij als ze op zondag weer gaan.

Ik zou zo graag mijn verhaal hier bij willen zetten, maar als ik dan aan het schrijven ben voel ik me zoooooooo schuldig lopen de tranen alweer over mijn wangen. het zijn kinderen die zonder hun schuld gescheiden ouders hebben en het zijn mijn man z'n jongens die ze elke dag erg mist. heb al heel veel steun aan jullie verhalen en aan mijn lieve kleine meid.

Groetjes Suus

39.75. Ook negatieve gevoelens stiefkinderen

Bij deze wil ik ook iets kwijt over negatieve gevoelens betreft stiefkinderen, ik vraag mezelf regelmatig af of het aan mij ligt of echt aan de kinderen, maar het blijft een feit dat de kinderen van mijn man een hele andere opvoeding hebben gehad dan wij in huis hebben.

Ik woon sinds een jaar bij mij man die twee dochters heeft uit zijn vorig huwelijk, een dochter van 12 en een dochter van 8, ikzelf heb een zoon van 5 en een dochter van 2 die ook bij ons wonen en 2x per maand een weekend naar hun vader gaan. De oudste dochter van mijn man woont sinds een paar maanden ook bij ons, de jongste komt twee weekenden per maand, de reden dat de oudste hier kwam wonen is omdat het met haar moeder totaal niet meer ging.

Ik heb er zelf mee ingestemd dat ze hier kwam wonen maar irriteer me er wel vaak aan, graag zou ik msn-en met andere stiefmoeders met negatieve gevoelens. dus hoop dat er iemand is die reageert en dat we die negatieve gevoelens kunnen delen, want het bespreken met mijn man loopt vaak uit op ruzie omdat hij natuurlijk anders naar zijn eigen kids kijkt dan ik.

39.76. Help

Wij zijn een samengesteld gezin en hebben nu toch wel een mega probleem! Mijn man heeft een dochter van 12 uit een vorig huwelijk. Nu is het zo dat na 5 jaar ik een hele goede band had met de dochter, ze nu er alles aan doet om ons gezinnetje te ontwrichten. Ze is van mening dat haar vader bij haar hoort en alleen bij haar. Ik begrijp ook wel dat zij de behoefte heeft om id die band met haar vader te hebben en te houden, maar moet dat te kosten gaan van alles!???

Zo heeft ze geeist dat haar vader een keuze maakt tussen haar en mij. Mijn man is daardoor zo verward dat hij daar te ver in mee gegaan is en zich compleet op mij heeft afgereageert. Zo ging het dat hij haar aan de telefoon had en zij zei vertel haar een keer hoe je denkt waasdoor hij door zich aan haar te bewijzen mij compleet afbekte terwijl zij aan de telefoon kon meeluisteren. Hoe moet ik dit aanpakken??

Ik heb dat kind altijd met liefde behandeld en ze was ook altijd welkom, maar nu sta ik dus alleen in mijn relatie met mijn man, maar ook met alles erom heen.

Help help a.u.b

39.77. Re:Help, dochter ontwricht huwelijk

Hi,

je schrijft dat je stiefdochter aan haar vader vraagt om jou te vertellen hoe hij over je denkt en hij doet het ook nog negatief. Het lijkt erop dat jullie niet op een lijn zitten. Kun je hem vragen of hij die negatieve dingen echt zelf vindt? Kun je hem vragen als dat zo is, of jullie samen hulp zullen zoeken? Je kunt bij het Maatschappelijk Werk gratis een serie gesprekken krijgen. Dit kan helpen om als stel na te denken, hoe je je relatie leuk houdt / maakt en hoe je omgaat met je (stief) kinderen.

Het lijkt wel eng om de vuile was buiten te hangen. maar hoe je beschrijft dat je man reageert is natuurlijk ontoelaatbaar naar jou toe. Dat hoef je niet te accepteren.

Miep

39.78. MIJN frustratie

Ik heb een groot deel van alle verhalen gelezen en merk dat ik niet de enige ben met een (groot) probleem. Bij mij spelen op dit moment ook woede, negatieve gevoelens en verdriet een grote rol in mijn leven. Het begon allemaal zo leuk, maar het lijkt te eindigen in een fiasco.

Ik woon nu bijna 2 jaar samen met mijn partner. Samen hebben we een huis gekocht, een nieuw begin voor ons allemaal. Hij heeft 3 kinderen (14, 12, 10) die om de week een week bij ons in huis wonen. Zelf heb ik een dochter van 11. Met de kinderen onderling gaat het prima. Het is de verhouding tussen mijn partner en mij (ten opzichte van de kindren) en zijn kinderen naar mij toe.

Mijn mening was dat er (spel)regels moesten komen om het met 6 mensen in 1 huis prettig en leefbaar te houden, die van mijn partner is meer van: alles kan en mag! Ik ben niet streng, maar wel consequent en vind zelf dat kinderen er om vragen, ze hebben behoefte aan duidelijkheid. Gek genoeg zijn de kinderen, ondanks dat mijn partner vindt dat ik vaak te streng ben, dol op mij. Als ik alleen ben met de kinderen gaat het prima, maar zodra papa in beeld komt gaan alle remmen los en ben ik kompleet lucht in huis.

Het ergste nog bij de oudste van hem, een dochter van 14; negeert mij volkomen, kleeft en plakt aan haar vader en kan alleen maar sjaggerijnig en ontevreden op de bank voor zich uit zitten staren. Nummer 2 begint zijn zus aardig na te doen... Als ik met haar probeer te praten krijg ik geen reactie. Kortom, de kinderen hebben totaal geen sociale normen en waarden bijgeleerd gekregen. Toch zielig als ze later groot zijn!

Mijn partner vindt dat ik de situatie niet persoonlijk moet opvatten... en ziet verder geen probleem in de houding van de kinderen die op het ogenblik steeds meer de leiding hier in huis krijgen. bahbah...

En dat zegt een vrouw die dol is op kinderen!!

Ik heb nu een week rust, maar zie alweer op tegen de volgende week dat ze weer komen. Heb overigens al het besluit genomen niet meer met zn alleen op vakantie te willen... Met mijn partner hierover praten gaat moeilijk, omdat wij niet op 1 lijn zitten en denken. Naar mijn idee handelt hij nog enorm uit schuldgevoel naar zijn kinderen toe en maken laatstgenoemde daar dankbaar gebruik van, ten koste van de sfeer en mij. Ik probeer nu mijn eigen leven te leven, samen met mijn dochter. Dat is wel erg moeilijk, omdat je toch iedere keer weer met dezelfde situatie wordt geconfronteerd. Het is tenslotte ook MIJN huis.

Moeilijk moeilijk....

Een (niet meer lieve) stiefmoeder

39.79. RE: MIJN frustratie

hallo niet meer lieve stiefmoeder,

ik zou haast zeggen: het is gewoon loeimoeilijk om in die omstandigheden nog leuk te zijn. je doet kei-je-best en het wordt niet gezien en niet gewaardeerd. verstandig om ervoor te kiezen niet met je stiefkinderen op vakantie te gaan. dat kan alleen leuk zijn als je met elkaar van te voren afspreekt dat ieder zijn best doet. in deze omstandigheden kan je er beter voor kiezen om thuis te blijven en eens een dagje ergens heen te gaan. en lekker met je man en jouw dochter wel een weekje (of twee) erop uit.

misschien ben jij wel niet verantwoordelijk voor het geluk van je stiefkids?

Miep (stief) moeder van 7 kinderen van verschillende vaders en moeders

39.80. Re: samengesteld gezin, negatieve gevoelens

Misschien ben ik onwetend, misschien ook niet. Maar waarom willen mensen überhaupt weer beginnen aan een relatie mét kinderen? Waarom, voor wie? Wie is er mee gebaat?

Persoonlijk zou ik het nooit kunnen opbrengen mijn tijd en energie te 'moeten' steken in iets wat niet van mij is of zal worden. (zoals andermans kinderen) Ook hier door jullie allemaal beschreven. Het leven is al zo kort. Moet daar dan werkelijk weer een partner bijkomen voor de 2e, 3e of weet ik veel hoeveel keer? Wat is het toch ook een gezeul en pressie voor de kinderen.

Hoeveel samengestelde gezinnen zijn weer naar de knoppen gegaan? Hoe lang heeft de relatie geduurd? een half jaartje, jaartje, 5 jaar? Allemaal zo'n gedoe. Bijvoorbeeld al in de naamgeving. Is het papa, of mag het papa Hans zijn of noem hem toch maar oom. En in hoeverre mag de nieuwe partner dezelfde rechten en plichten krijgen, als de papa vóór hem. Waarschijnlijk mag hij maar alles half. Wel het uitje, niet de vermaning. Wel samen voetbal, maar niet de toestemming geven voor iets. Nee, dat doet uiteindelijk de mama weer. Afschuwelijk gewoon.

Ik snap best die negatieve gevoelens. (uitzonderingen daar gelaten) Ik zou er zelf ook niet vrolijk van worden. Bezint eer ge begint!

Mirjam

39.81. Reactie voor Mirjam

Heb je aan de ene kant gelijk in Mirjam. Het is ook niet leuk om een partner te hebben met kinderen. In het begin lijkt het allemaal leuk maar uiteindelijk is het alleen maar irritant. Maar op wie je verliefd wordt dat heb je niet voor het zeggen, en bovendien gaan er zoveel mensen tegenwoordig uit elkaar, en dan kun je dus nooit meer een relatie aangaan omdat er kinderen zijn? Dat gaat natuurlijk ook niet. Als je gescheiden bent mag je toch ook weer gelukkig zijn met een nieuwe partner?

Ik had ook liever gehad dat mijn partner geen kinderen had gehad, ondanks dat ze eigenlijk heel lief zijn. daar zullen we een mouw aan moeten passen.. Ik doe sinds kort een stapje terug als de kinderen er zijn en heb ervoor gekozen om niet meer met ze op vakantie te gaan. Ik heb er geen zin meer in.. Maar de rest van de dagen (dat de kinderen er niet zijn) hebben we het fantastisch samen en we krijgen nu samen 1 kindje. daar richt ik me maar op en als zijn kids er zijn ga ik wel wat voor mezelf doen. Het is niet anders......

Mel

39.82. Reactie voor Mel

Ik vind jouw reactie heel kort door de bocht. Als je een nieuwe partner neemt die alreeds kind(eren) heeft, dan is dit een "package" (lees = pakketje) en geen nieuwe partner met blok(ken) aan zijn/haar benen. Ik hoop voor jou dat mocht het ooit zover komen dat jij en de vader van jouw kindje niet meer bijeen zijn, dat dan jouw nieuwe partner ook voor jouw kindje kiest en niet alleen voor jou.

Vooral omdat je ook nog schreef dat de kinderen eigenlijk heel lief zijn, wat is dan jouw probleem, als ik mag vragen.

Als ik berichten lees dat er kinderen zijn die bewust een nieuwe relatie ondermijnen, dan kan ik mij voorstellen dat je als stiefouder problemen kan hebben met de kinderen van je nieuwe partner, maar ook dat is een gegeven die je al wist voordat je de relatie begon.

Denk eerst na, wees objectief en niet egoistisch zou ik jou als raad willen meegeven.

Veel wijsdom verder, Reza

39.83. Reactie voor Mirjam

Kort door de bocht zeg je? Nou dat vind ik een beetje vreemd van je dat je dat zo zegt. In ben in deze relatie gestapt zonder problemen te hebben met het feit dat er 2 kinderen in het spel zijn. Let wel 2 kinderen en niet ook nog eens een gefrustreerde/gestoorde ex en met alle ellende die daarbij komt. En ook al ben ik gek op kinderen, wanneer je er 2 kindjes bij krijgt die vrijwel altijd bij die gefrustreerde/gestoorde ex wonen dan merk je na een aantal jaren dat die leuke kindjes het gedrag van mama gaan overnemen en zich ook geen raad weten met de situatie. Een situatie die wij overigens niet creeeren maar die de ex creeert. Vervolgens zet jij zelf hier op de site een reactie neer waarn je vermeldt dat je net snapt dat mensen aan een relatie beginnen als er kinderen in het spel zijn?? De kids horen er nu eenmaal bij en we maken er het beste van, toch worden deze kinderen opgevoed door hun moeder met normen en waarden waarin ik (maar ook mijn man) me niet in kan vinden. Wanneer een moeder haar kinderen gaat gebruiken als machtspelletje om de vader en zijn nieuwe gezin kapot dan wordt het wel een ander verhaal en is het niet meer zo leuk om een relatie te hebben met een man die al kinderen heeft met zon "vrouw". Het probleem zit hem dus eigenlijk niet in de kinderen maar in de ex, in ons geval althans! Nu ze wat ouder worden merk je dat ze veranderen en daar hebben we geen grip op. Hoe leuk het ook in het begin leek zo moeilijk kan het nu soms zijn. Gelukkkig is onze relatie heel sterk en is het voor mij geen reden om uit elkaar te gaan, ik trek me gewoon wat meer terug als er vakanties zijn en ga mijn eigen gang als ze er zijn in het weekend. Het zijn immers niet mijn kinderen maar die van hem. Als ze er zijn dient hun vader er voor ze te zijn, verder hebben wij ons eigen gezinnetje.

En dat werkt prima!

Mel

39.84. Houden van en bloedband: voor Karen en Ietje

Houden van kinderen heeft niets te maken met een bloedband. Houden van doe je van de persoon. Je houdt van iemand om wie hij of zij is. Ik ben zelf een gescheiden adoptiemoeder en kan me niet voorstellen dat mensen er voor kiezen om kinderen te adopteren indien ze niet 100% achter die keuze staan. Ik hoop dat jouw kinderen, Karen, nooit te weten komen dat hun komst niet jouw keuze was maar die van Lucas. Wrs verklaart die keuze ook jouw gevoel.

Dat kinderen opzoek gaan naar hun roots heeft niets met de liefde van hun adoptieouders te maken, maar meer naar het opzoek gaan naar een stuk herkenning. Je hoort geadopteerden vaak genoeg zeggen: ben blij met mijn bio ouders maar mijn "echte" ouders zijn gevoelsmatig toch mijn adoptieouders.

Maar terugkomend op jouw vraag Karen, ik denk dat het logisch is dat je meer van jouw eigen kinderen houdt dan van jouw stiefkinderen. Voel je daar niet schuldig over. Sterkte met alles en probeer er met Lucas over te praten. Wrs zal hij een deel van jouw gevoel kunnen beamen.

Linda

39.85. Vraag over opvoeden

Ik ben sinds een paar jaar samen met een man en 15 juni 2007 met hem gestrouwd, maar hij heeft een dochter van 8 jaar. Ik heb zelf nooit een kinderwens gehad, misschien egoistisch. Nu met de vakantie periode loop ik er heel erg tegen aan dat het me te veel wordt als ze bij ons is, ik vind het lastig om met haar om te gaan. Ik wil mijn eigen tijd hebben en dit eigenlijk niet delen, wel met mijn man. Zijn er boeken of sites waar ik kan lezen hoe te handelen om het tussen ons alle leuk te houden.

Diana

39.86. Reactie aan Maartje

Beste Maartje,

Ik ben zelf 32 jaar en heb vanaf het moment dat ik mijn vriend leerde kennen heel duidelijk aangegeven dat ik ABSOLUUT zelf nog kinderen wilde. Hij had er al 2 (4 en 7). Nadat wij na dik 1,5 jaar zijn gaan samenwonen kwam er na een paar maanden uit dat hij opeens geen kinderen meer wil (want hij ziet die van hem al zo weinig).

Ik heb hem toen voor het blok gezet (koophuis, baan, vrienden en familie opgegeven 150 km verhuisd!!) en heel duidelijk gemaakt dat dit niet eerlijk was. Daarnaast voel ik mij ook vaak een vreemde als zijn kids er zijn (terwijl ze vaak tegen mij heel normaal doen, maar de rest van de familie stelt helaas geen grenzen, die krijgen dus de grote mond). Ik heb als grootst voordeel gegeven dat het misschien heel positief is dat een nieuw kindje ons en zijn kinderen verbindt en daarnaast is er dan altijd een kindje wel thuis. Hij mist tenslotte toch zijn kinderen. Zelf kom ik uit een stiefgezin dus weet ik de kant van het kind als geen ander (stief en halfzussen).

Soms moet je heel duidelijk je eigen grenzen en wensen kenbaar maken (heb ook een lieve maar zeer aanwezige schoonmoeder) want anders verdrink je.

Inmiddels zijn we heel veel gesprekken verder en gaan we komend jaar eens goed "oefenen". Het idee begint hem toch wel aan te staan, hij durfde in eerste instantie gewoon niet en dat was heel begrijpelijk.

Wil je meegeven, kom voor jezelf op!! Want anders neem je het hem of jezelf ooit kwalijk en daar heeft niemand iets aan.

Anna

39.87. Herkenbaar

Wat herkenbaar zijn deze verhalen, eindelijk eens verhalen kunnen lezen over die "moeilijke" gevoelens van de kinderen van je nieuwe partner. Eindelijk kunnen lezen dat er, gelukkig, ook andere vrouwen zijn die ook moeite hebben met hun stiefkinderen. Ik kreeg en had al het gevoel dat ik de enige was, dat het aan mij ligt.

Ook hier een stiefzoon, met een hechtingsstoornis, die 4 jaar bij ons woont, (hij wilde bij zijn vader wonen omdat vader hem meer begreep) achteraf logisch. Kind (nu 13) heeft ons 3 jaar lang gemanipuleerd, totdat we er, bij toeval achter kwamen, dat hij een hechtingsstoornis heeft (na veel onderzoeken bij jeugdzorg). Is een moeilijk kind, zeeeer zwijgzaam, zegt niets, vertelt niets, geen vriendjes enz enz.

Gelukkig gaat het met stiefdochter die om het weekend komt en de halve vakanties. Heel goed, is net zo'n typje als mijn eigen dochter. Door haar omgang ben ik wel gaan inzien dat het ook goed kan gaan met een stiefkind. Maar met stiefzoon vind ik het verschrikkelijk, ik heb daar al zoveel energie ingestoken, ik ben op nu. Kan ook niet de energie meer opbrengen om er nog meer energie erin te steken (heb dit 4jr gedaan zonder resultaat).

Wat ik hier ook al gelezen heb, je zorgt dat er eten klaar staat, de was is gedaan en verder niets. Maar wat is dat moeilijk, alles komt van één kant. Dan maar niets. Maar zo zit je ook niet in elkaar. Gelukkig ziet mijn partner, zijn vader de problemen ook goed onder ogen, ook hij hoopte op een goede relatie met zijn zoon, maar aanvaard wel dat ik het er moeilijk mee heb.

Fijn dat deze site er is, voor het eerst m'n gevoelens hierover opgeschreven. Iedereen sterkte, en gelukkig dat we zoveel van onze partners houden.

Martine

39.88. Negatieve gevoelens

Hallo lotgenoten,

ik heb sinds 4,5 jaar een relatie. We zijn nu bijna 3 jaar getrouwd. Mijn man heeft 2 jongens in de leeftijd van 15 en 17. Zelf heb ik een zoon van 13. Toch ging het in het begin heel erg goed. De jongens kwamen van de een op andere dag bij mijn man wonen. Mijn man had toen woonruimte die eigenlijk te klein was om samen met zijn kinderen te gaan wonen. Ik had wel een huis, maar dat was ook te klein voor ons allen.

We zijn toen in het diepe gesprongen en gaan samenwonen op een camping. Daar hadden we een chalet met bovenverdieping. Dit was groter dan onze huizen. Eerste maanden ging het goed en ik voelde me ook erg gelukkig. Mijn man en ik gingen een weekendje weg. Hij heeft me toen ten huwelijk gevraagd. Dit had hij besproken met zijn jongens en met mijn zoon. Zijn jongens wilden graag dat wij gingen trouwen. Toen we terug kwamen van ons weekend vroegen ze meteen of hij mij gevraagd had. Natuurlijk had ik ja gezegd. De jongens waren door het dolle heen maar dit geluk duurde niet lang.

Een half jaar later zat ik aan de antidepresieva. Ik werkte toen nog 5 dagen in de week, deed mijn huishouden, verzorgde mijn kind maar ook zijn kinderen. Kon er niet meer tegen. Zijn jongens begonnen mij met kleine dingen te pesten. Dit werd later alleen maar groter. Ze wisselden elkaar om de 3 dagen af. Ik had op een gegeven moment geen zin meer om naar huis toe te gaan. Mijn man heeft een eigen bedrijf en is in de zomer altijd erg laat thuis. Ik vertelde hem wel dat zijn zoons totaal niet naar mij wilden luisteren en dat ze gewoon hun eigen gang gingen. Mijn man zei er wel wat van, maar was ook weer bang om zijn kinderen te verliezen. Zijn ex heeft zijn kinderen altijd bij hem weg willen houden. Ze ging ook expres in Limburg wonen. Van ons vandaan is dat 2 1/2 uur rijden. maar ja... de kinderen waren ook niet meer welkom bij hun eigen moeder.

Dus ik zat er altijd mee ongescheept. De jongste die ging nog eens lekker door met pesterijen. Na een half jaar kreeg ik een neuralgische amyotrofie. Dat is uitval van spieren en zenuwen in mijn rechterarm en schouder. Ik kon niks meer. Alles deed pijn. Dat was 3 maanden voor ons trouwen. Ik kreeg therapie. Dit heeft 1 1/2 jaar geduurd.

Intussen gingen de jongens gewoon door. Ze kregen de opdracht van hun vader om mij te helpen in het huishouden. De jongste wilde kok worden en vond koken erg leuk. Hij hielp mij dan ook met het bereiden van het eten. Maar daar deed hij ook allerlei dingen die niet erg leuk waren. Aardappels schillen maar dan zo klein dat je ze ook niet meer kon op bakken. Soepballetjes werden gehaktballen en ga zo maar door. Ik raakte er nog meer depresief van dan dat ik al was. Samen met zijn broer hadden ze mij helemaal in hun greep.

Mijn man wilde het niet geloven dat zijn jongens zo waren. Op een gegeven moment kregen wij jeugdzorg op de stoep. Er zouden 2 jongens mishandeld worden. Het bleek dus dat de jongens tegen de moeder van mijn man hadden gezegd dat ze mishandeld werden en dat ze alles in huis moesten doen en dat ik een lui wijf was. Erg toch. De dingen die ik kon doen deed ik en andere dingen die ik niet kon doen daar moesten ze mij mee helpen. Ook mijn eigen zoon hielp mee. Na 4 maanden kon de jongste de rol niet meer spelen naar zijn vader toe en viel eindelijk door de mand. Gelukkig voor mij want mijn man kwam er toen achter hoe hij was.

We konden er geen land mee bezeilen en we hebben toen hulp ingeroepen van jeugdzorg. Het eerste gesprek heeft mevrouw van jeugdzorg met de jongste zoon gehad. Ook met ons. Hij had haar ook om de vinger gewonden en ik kreeg de schuld van alles. Ik moest hulp gaan zoeken bij een psycholoog. Ze hebben de jongste toen wel in een crisisopvang gedaan. Daar is hij 3 dagen gebleven, daarna is hij naar een pleeggezin geweest. Dit duurde in totaal 3 maanden. Toen kregen we hem terug, want het was zomervakantie en het pleeggezin had een vakantie gepland. De schrik sloeg me om het hart. Hij kwam terug. Nee... dat wilde ik niet.

Mijn man heeft mij op zijn knieén gesmeekt om hem weer in huis te nemen. Ik heb er toen over nagedacht en ik heb het op 1 voorwaarde gedaan. Mijn voorwaarde was dat wanneer zijn jongens 18 jaar werden het huis uit gingen. Mijn man stemde daar mee in. Hij had nooit gedacht dat het toen alleen maar erger werd. Na 2 jaar op de camping te hebben gewoond hebben we samen een huis gekocht. Ik ben er 2 maanden in bezig geweest om het op te knappen. Mijn man was druk met de zaak en ik vond het voor mij een afleiding. Toen de jongste weer thuis kwam was dat al in het nieuwe huis. Hij ging expres met zijn arm tegen de net gestucte muur op. Hij had zijn elleboog kapot. Hij vertelde dat hij gevallen was tegen de muur bij de trap en dat er een bloedspoor zat van 50 cm. Ik wist zeker dat hij dat heeft gedaan om mij te pesten. Ik was er heel verdrietig van. Er zijn nog meer dingen die er gebeurde. Uiteindelijk is hij in oktober weggelopen. Ik wilde hem niet meer terug en mijn man stond eindelijk achter me. Dit kon gewoon niet doorgaan.

Hij is toen in een pleeggezin terecht gekomen. Na een half jaar hadden wij een gesprek met de pleegouders. De pleegmoeder kon er zelfs niet meer tegen en hij moest binnen 2 weken weg zijn. ze werd er ook helemaal gek van. Hij liegt, steelt, keek naar haar jongere kinderen op een manier wat niet normaal was, hij mocht ook al niet alleen thuis zijn, moest buiten wachten totdat er een volwassene thuis kwam. Ik voelde me opgelucht, ik was blij dat ik niet de enige was die zich ellendig voelde. Mijn verhaal werd bevestigd. We regelden dat hij binnen 2 weken naar een opvang ging met begeleid wonen. Hij was nog niet eens 14 jaar.

Toen kwam gelukkig zijn moeder. Die had zich in die 2 jaar dat wij ermee bezig waren geen 1 keer laten horen of zien. Hij is vorig jaar naar zijn moeder gegaan en we hebben nooit meer wat van hem gehoord. Ik was allang blij. Maar we hebben er nog 1 in huis. De oudste... die wordt dit jaar nog 17 jaar. Ik moet het nog 1 jaar volhouden. Ben nu al op internet naar kamers aan het kijken voor hem. De oudste is bijna net zo erg als de jongste. Liegen, liegen en nog eens liegen. Ik vertrouw hem ook niet. Ik kan hem niet luchten of zien. Mijn nekharen gaan recht overeind staan als ik hem zie. Ik heb me voor hem ook afgesloten. Dat weet hij ook. Vorig jaar had ik een meningsverschil met mijn eigen zoon. Hij ging zich ermee bemoeien. Tussen de oudste en mij liep het erg hoog op dat hij mij naar achter duwde. Ik viel over een grote kist en kwam tegen de muur terecht. toen was de maat vol. Ik heb een muur om me heen gebouwd en daar komt hij niet meer doorheen. Ik zorg voor hem totdat hij 18 is en dan gaat hij op kamers. Nog 1 jaartje en dan ben ik vrij...

Mich

39.89. Wat heerlijk!

Wat een genot (bijna, dan) om te lezen dat er nog zoveel andere moeders zijn die net zo zitten als wij momenteel. Wij zijn een samengesteld gezin van 8 personen. 4 kinderen van mij, en 2 van mijn vriend. Alles hebben wij opgegeven om bij hem in zijn huis te komen wonen, niets is meer eigen,...

We hebben allebei co-ouderschap dwz dat onze kids 4 dagen pw bij ons zijn. De kinderen onderling gaan niet echt lekker, maar geen grote drama's. (naja,...soms) Onze relatie is naar mijn idee prima, behalve op 1 punt... Hij is zo vreselijk makkelijk met zijn kinderen! Willen ze niet eten? dan krijgen ze gewoon een boterham met vlokken. (eentje is behoorlijk te dik inmiddels) gelukkig reageren mijn kinderen er goed op, en zijn zij deste trotser dat zij hun bord WEL leeg eten! (wat ik natuurlijk extra beloon!)

Ondertussen krijg ik echt een hekel aan de 2 kinderen van mijn vriend, ze dagen me uit, steken middelvingers naar me op, en alles als pa er niet is, want is die er wel,...dan zijn ze poeslief. En ALS ik eens boos word...rennen ze jankend naar mamma, die evrvolgens mijn vriend weer belt met de vraag wat ie met zo'n bitch in huis moet! En dan word ik weer door hem erbij geroepen en moet me uitleggen dat het allemaal anders was gegaan dan zij zeggen. DODELIJK VERMOEIEND!

Het liefst ga ik met mijn kinderen gewoon weg als zijn "prinsesjes" er zijn. (ok, het zijn jongens, maar ze hebben prinsessen gedrag) ;-)

Ik kan mijn gevoel nog maar amper onder controle houden, heb het idee dat ik op barsten sta en strax heel hard ga gillen, ofoz. Kan alleen nog maar me afzonderen met mijn eigen kinderen en in de nachten, als niemand kijkt, mezelf in slaap janken.

Ik wil mijn vriend niet kijt, hou ontzettend veel van m,...maar over dit onderwerp is niet te praten met m...zijn enige reaktie is dan: dit is mijn manier, en zo blijf ik het gewoon doen!

Wie weet raad???

"frustie-moeder"

39.90. Niet erbij laten roepen

Hallo frustie moeder,

zoals jij je verhaal vertelt lijkt het mij dat je vriend je meer moet steunen. Wij zijn ook een fusie gezin en als zijn of mijn kinderen vervelend zijn tegen de andere partner, dan steunen wij elkaar altijd, ook al zijn we het misschien niet helemaal met elkaar eens. Dat stukje praten wij samen op een ander moment uit maar nooit waar de kinderen bij zijn.

Ik denk dan ook dat je je niet op het matje moet laten roepen maar dingen uit moet praten met de kinderen en je partner.

succes!!

Jetje

39.91. Zie er geen oplossing meer voor!

Ik ben 32 en woon samen met een man van 38, hij heeft 2 kinderen, eentje van 13 en eentje van 21. De zoon van 21 woont bij ons, en de dochter van twaalf bij de moeder. De zoon ziet het hier als een hotel en denkt dat ik continu voor hem moet klaarstaan, als hij moet gaan werken dan davert heel het huis van het lawaai dat hij maakt, met muziek welteverstaan. Ik heb van in t begin mijn best gedaan, maar ben het grondig beu. Als hij op iets gewezen wordt door zijn vader, vind hij iets uit dat ik zogezegd doe en dat moet dan zijn gedrag goedpraten. Hierover hebben we al redelijk veel ruzie over gehad!

Mijn vriend is nooit thuis als heel het huis davert, de helft van de tijd moet ik die jongen dan nog oproepen of hij komt te laat op zijn werk. Ikzelf ga ook uit werken volle dagen, ik doe de boodschappen, de poets, zorg dat er eten is enz...

Zijn dochter komt om de veertien dagen een weekend en de helft van de vakanties, en dat is nog een groter probleem, die doet niks anders dan bekken trekken. Ik mag niet in de buurt van haar vader komen, want dan is ze jaloers. Het laatste jaar heeft ze iets nieuws uitgevonden en dat is overdag in haar broek doen, zowel kleine boodschap als grote. Ze heeft bevestigd dat ze dat doet om mij te pesten.

Mijn vriend en ik zijn volledig uit elkaar aan t groeien door heel deze situatie. We kunnen zelfs samen geen vakantie meer nemen, want de maand waarin mijn vriend 3 weken heeft is zij een maand op bezoek. Dit jaar had ik drie weken samen met hen en we hadden elke dag ruzie om haar, dan zat ze te lachen als haar vader niet keek. Dit is echt een uitzichtloze situatie, met mijn vriend zijn moeder heb ik ook al ruzie door haar! Ik ben deze situatie zo moe, ben het beu om haar vuiligheid op te ruimen en om gepest te worden, voel me langzamerhand minder en minder thuis.

Wie weet raad of heeft iets soortgelijks meegemaakt?

Myriam

39.92. aan Myriam

Jeetje, wat een situatie, zeg!! En is er met je vriend helemaal niet over te praten? Ook al ziet hij misschien het gedrag van zijn kinderen niet, hij gelooft jou toch wel daarin? Als dát vertrouwen er al niet is!

En die zoon van 21.die werkt dus gewoon? WAT DOET DIE DAN NOG THUIS????

Mischien kan je het stiekum eens opnemen als het huis davert van de herrie, of een cameraatje op zijn dochter zetten als ze weer bezig is jou uit de tent te lokken? Ik moet zeggen dat ik het een hele moeilijke situatie vind, hoor! Als jij en je vriend niet een lijn kunnen trekken, sta jij er dus hele dagen alleen voor!

Ik wens je heel veel sterkte hiermee! Hoop dat jullie eruit komen!

liefs Roos

39.93. Aan Myriam

Nou wat een toestand daar zeg.Ik als buitenstaander was allang gillend weggelopen!. Maar ik neem aan dat jij graag verder wil met je vriend. Ik zou hem dan ook goed vertellen dat je het echt zat bent. Als hij ook van jou houdt zal hij zijn kinderen toch echt tot de orde moeten roepen lijkt mij. Zo niet pak je biezen en wel zo snel mogelijk. Jij gaat er onderdoor en als hij dat niet wil zien, lijkt het mij wel duidelijk dat hij jou op een tweede plaats zet. Ik denk niet dat jij dat wil en verdiend.


39.94. verdriet

Wij zijn ook een samengestelde gezin maar de kinderen zijn wel een stuk groter 29,20,19,16. Op het moment woont geen van de kinderen meer bij ons.
Toen we na 1,5 jaar gingen samen wonen( nu 5 jaar samen) mijn jongste zoon (nu 19) en paul oudste dochter zijn mee gekomen . Mijn oudste zoon woonde toen op kamers en zijn jongste zoon bij zijn moeder.

Met het volste vertrouwen maakten we met zijn allen een nieuwe start en kochten een groot huis waar plek genoeg was voor ons allen. De kinderen konden goed met elkaar overweg er waren toen geen problemen.
Pas na een tijd begonnen de problemen toen ik merkte dat mijn vriend onderscheid maakte tussen zijn kinderen en mijn zoon. Ergerde zich over het gedrag van mijn zoon. Veel ruzies volgden en harde pijnlijke uitspraken volgen.
Ik zou mijn kind steeds in de verdeging nemen, mijn partner zou spijt hebben dat hij me ontmoet had. Ondanks alles bleef ik positief en geloven in ons allemaal . Mijn partner gaf aan dat hij niet tegen deze situatie kon en rust wilde hebben en hier ziek van werd. Ik zelf vond het allemaal best mee vallen, mede omdat ik ervaring heb met opgroeiende kinderen.

Ik ben me er heel bewust van dat het er in een gezin problemen zijn, en dat dit in iedere gezin voorkomt. Mijn partner vond mijn zoon een niet opgevoed kind zonder respect, normen en waarden, enz enz .Dit doet me heel erg veel verdriet omdat het toch over mijn zoon gaat en oogkleppen heeft voor het gedrag van zijn eigen dochter. Ik heb hele gespreken met mijn zoon gehad hoe zich het beste in huis kan gedragen met als gevolg dat hij op zijn tenen door het huis liep om het allemaal goed te doen en ruzie te vermijden tussen Paul en mij
In die tijd is zijn dochter, toen 18,5, op kamers gaan wonen omdat het thuis niet meer gezellig was en haar vader altijd een slecht humeur heeft ed. Toen is het met Tom echt verkeerd gegaan mede ook omdat hij zijn stief zusje miste. Het ging slecht met hem op school spijbelde en hij zat niet lekker in zijn vel . Hij was op dat moment echt het pispaaltje in huis en deed in de ogen van mijn partner echt niets meer goed. Tom heeft toen voor een opleiding gekozen in de buurt waar zijn vader woont en is door de weeks bij zijn vader gaan wonen en kwam weekennds thuis. Ook dit kon mijn partner niet verdragen omdat hij te lang uitsliep ,rommel achter liet ...ed . Jammer genoeg ziet mijn partner niet dat zijn kinderen het zelfde gedrag hebben. Op een dag is de bom gevallen en is er en ruzie ontstaan tussen de twee heren en stonden als twee haantjes met de borsten tegen elkaar geduwd , mijn partner heeft hem de deur gewezen en tegen he gezegd dat hij nooit meer binnen hoeft te komen en hier niet meer welkom is.Dit is nu alweer een half jaar geleden en hij blijf er bij zijn standpunt ik heb alleen nog telefonisch contact met mijn zoon en af en toe spreken we af in de stad. Dit doet me heel veel verdriet mede omdat zijn kinderen nog wel komen , maar ik blijf aardig voor zijn kinderen en blijf geen onderscheid maken. maar ik kan niet meer tegen deze situatie en denk wil ik dit wel een partner die dit van me verlangd nooit meer mijn eigen kind ontvangen in mijn eigenhuis . Met tom gaat het het goed en heeft nu een opleiding gekozen die bij hem past , en zit weer lekker in zijn vel het wonen bij zijn vader gaat en verloopt goed.maar mijn verdriet blijf zeulen met momenten vergeet ik het even en soms huil ik nachten achter elkaar. dit breekt me op.


39.95. Kiezen

Als je vriend zo tegen je eigen kind doet en zo een onderscheid maakt kan je er beter me stoppen. Dit kan toch niet goed voelen voor je eigen gemoedstoestand. Je kind staat op de 1e plaats toch! En daarbij, als hij van jou houdt kan hij rekening houden met je zoon omwille van jou doet hij dat niet dan is het lijkt mij duidelijk.

Sterkte ermee.

Liek

39.96. Steeds maar kiezen...

Beste Caroline,

Ik reageer op je verhaal omdat mijn ogen er van open gingen. Mijn vriend (die ik nu een jaar ken) heeft twee kinderen en is 4 jaar geleden gescheiden. Kort daarna had hij een relatie met een vrouw die ook twee kinderen had. Omdat hij niet op stel en sprong een eigen woning had en afhankelijk was van vrienden is hij snel gaan samenwonen, met alle gevolgen van dien.

Hij was de hele week omgeven met haar kinderen en miste de zijne. Hij heeft al die tijd de weekenden in het huis van zijn ex doorgebracht (zij ging dan weg). Zijn kinderen wilde hij niet belasten met zijn nieuwe vriendin en haar kinderen dus hield hij dit gescheiden. Al met al ging dit uiteindelijk mis. (hij blij dat hij de kinderen niet had blootgesteld aan een nieuw gezin, zij teleurgesteld dat hij niet kon invoegen).

Nu zijn wij samen, inmiddels heeft hij zijn eigen huis waar hij de kinderen elk weekend verzorgt. Hij zegt die tijd nodig te hebben en wil sporadisch met mij en de kinderen afspreken om gezamelijk dingen te doen. Op de dagen dat we allebei de kinderen niet hebben is hij er altijd (en dan is de liefde heel erg voelbaar). Op de dagen dat mijn kinderen er zijn en de zijne niet is hij er sporadisch. Ik heb hier zoveel moeite mee. Zou graag ook dingen samen doen en ons verbonden willen voelen. Ik heb er voor gekozen hem vooral hierin te laten maar voel me toch wel afgewezen..

Nu heb ik asangegeven met Sint, Kerst en Verjaardagen toch wel voor wij te kiezen, ookal is het maar een dagdeel. Hij ziet dit heel anders. Hij is van mening dat je dat de kinderen niet mag opdringen en wil vooral ook de kinderen niet delen met mij en mijn kinderen. Ik merk dat ik daar steeds moeilijker mee kan leven. Hij zegt steeds dat hij mij zo bijzonder vind dat ik niet zomaar een voorbijganger ben en dus dat we alle tijd hebben. Hij vraagt mij om veel geduld en ik vraag hem om meer tijd samen. Dat laatste gaat hij niet doen dus ligt de bal bij mij. Hoe kan ik nu het beste handelen. Ik wil niet het gevoel hebben dat hij daarin bepalend is en dat ik maar in alles mee moet gaan. Tegelijkertijd hou ik van die man, heel erg veel. Maar zo kan het niet verder, of wel?

Graag jullie hulp want ik weet het niet meer!

Saskia

39.97. Reaktie aan Myriam

O mijn God wat een bekend verhaal! Ik ben net 37 geworden en heb 1 zoontje van 6 met mijn man (41), hij heeft 2 kids van bijna 19 en 21 met zn ex. Ex woont in Suriname en kids woonden tot kort ook daar en sinds een maand of 3 bij ons. Huis is helemaal gereorganiseerd om kids op te vangen en ben zooo blij dat ik niet heb doorgezet mijn walk-in-closet op te geven zodat de kids een eigen kamer kregen maar dat hij heeft doorgezet en ze beide op 1 kamer zijn.. ons zoontje is in zijn eigen kamer gebleven.

Leuk allemaal dat de kids kwamen en je idealiseert het geheel en dan zijn ze er en wordt het een totaal ander plaatje. Zoon heeft na 3 maanden een baan voor het weekend, door de week is hij snachts aan t msn-en of op onze kosten (bleek na 1 maand) aan t bellen en slaapt hij op de bank ipv hun kamer waar we zoveel werk voor hebben verzet. Dan wordt meneer rond etenstijd wakker, gaat een half uur onder de douche staan en komt eten en gaat daarna aan t msn-en. Dochter zit eindelijk op school en is op verschillende tijden thuis en ja hoor ook aan t msn-en met god-weet-wie allemaal.

Aantal keren gesprekken gehad, ga wat doen, solliciteer daar enz enz want meneer moet nog het laatste jaar HAVO doen maar dan wil hij het ene keer een MBO opl doen en dan weer een toelatingsexamen en hbo opleiding.. moeilijk om een keuze te maken blijkbaar maar intussen is het te laat en moeten we wachten tot volgend schooljaar. Iedere keer als we wat bespreken haalt hij een vacature aan die wij genoemd hebben waar hij dus op ging solliciteren of zo om ons dus af te schepen. Ook verzoeken om bijv rekening te houden met kosten en niet zomaar lampen enz aan te laten of muziek EN Tv aan te laten of korter te douchen komen niet echt aan.. De hele dag cola drinken of sapjes ipv limonade dus ik haal het gewoon niet meer.. maar tja dan hebben wij allemaal straf. Koekjes opeten van mn zoontje voor school of zn kleine pakjes limonade voor de overblijf gebeurt gelukkig niet meer. Maar hij haalt wel zn eigen spul en eet of drinkt dat op zn eigen kamer.

Afgelopen week was ik jarig, feestje thuis en hij kwam van t werk binnen zonder boe of ba te zeggen en knikt enkele mensen gedag en gaat naar boven. Na 1,5 uur komt hij als een schoft binnenlopen in broek en onderhemd, op slippers en pet achterstevoren op zn hoofd en hij loopt de keuken in om eten op te scheppen. Het was half 5 en rond 5 uur zou ik mn gasten een maaltijd aanbieden.. zn vader vroeg of ik de rest gelijk eten ging aanbieden en ik zeg nee tis nog te vroeg maar de hint komt niet aan en hij schept een zeer royale portie op en gaat op zn gemak aan tafel eten. Ik wordt er gek van en heb zo een zin hem uit te kafferen maar uit respect voor zn vader laat ik dit allemaal gaan. Ik vind dat hij mij totaal niet respecteerd door zich zo op mijn feestje te gedragen en ben bang dat dit een keer escaleert.

Ik probeer niet steeds te klagen bij mijn man want ik weet dat hij dit heel graag voor zn kids wil doen. Het doel is nl dat ze hier een gedegen opleiding gaan volgen en die mogelijkheid wil hij ze graag bieden. Hij heeft ook wel door dat ik me erger aan bepaalde dingen en voelt zich tegenover mij bezwaard, ik heb hem ook aangegeven dat ik me zal proberen niet te irriteren en hem wil steunen dit te doen. Ik verwacht eigenlijk niet anders van hem dat hij zn best doet voor zn kids maar ik heb gewoon moeite met het parasiterend gedrag van de kids.

Amsterdammertje

39.98. Herkenning

Ik herken veel in verhalen die ik hier heb gelezen. En wil heel graag tips van mensen die hier al verder in zijn.

Drie jaar geleden hebben mijn vriend ik een relatie gekregen. Hij is bij zijn gezin (twee zoons) weggegaan. De eerste periode hebben we het rustig aan gedaan. We hebben het bewust rustig opgebouwd zodat de kinderen konden wennen. We hebben daarbij, zie ik nu later, voornamelijk rekening gehouden met zijn kinderen. Niet met mijn dochter. Mijn vriend was vrij vaak bij ons en zij moest zich maar aanpassen. Waar ze grote moeite mee had (ze was toen drie jaar en al die tijd gewend om met mij samen te zijn; haar vader en ik hebben haar nooit samen opgevoed).

Na twee jaar zijn we gaan samenwonen. Zijn zoons (inmiddels 8 en 11 jaar) zijn vier dagen per twee weken bij ons. Verder ziet mijn vriend ze elke week. Mijn dochter is bijna altijd bij ons. Eens in de twee weken is ze een weekend bij haar vader. De kinderen zijn tegelijkertijd bij ons. Dus we hebben eens per twee weken een weekend met zijn tweeën en het andere weekend zijn we met ons vijven.

Als mijn dochter alleen hier is, negeert mijn vriend haar enorm. Hij mist zijn kinderen heel erg en kan er moeilijk mee omgaan dat zijn kinderen hier niet zijn, maar wel een kind van een ander. Ik gedraag me die tijd alsof ik nog alleenstaand ouder ben. Wat ik op zich prima vind, maar ik vind zijn houding wel erg negatief naar haar toe. Als we bijvoorbeeld wel samen eten, laat hij fysiek ook zien niets van haar te moeten. Hij ergert zich aan haar en corrigeert haar vaak. Op zich mag dit, maar er staan geen positieve dingen tegenover.

Als zijn kinderen bij ons zijn, is hij ook erg negatief naar haar toe. I merk zelfs dat zijn jongste hem imiteert in zijn gedrag. Er wordt dus van verschillende kanten negatief op haar gereageerd. Ze heeft zelf al de neiging om veel aandacht te willen en ik merk dat dit in deze situatie alleen maar meer wordt. Ik ervaar deze weekenden als zeer zwaar. Mijn vriend laat ook veel aan mij over. Ik ontbijt met alle kinderen samen en probeer het gezellig te houden. Ook heb ik veel belangstelling voor zijn kinderen. Ik stel ze vragen en klets met ze. Het maakt mij woest dat mijn vriend dit niet met mijn dochter doet.

We hebben het hier al vaak over gehad. We hebben afgesproken dat mijn vriend meer zijn best zal doen en af en toe eens wat aan mijn dochter zal vragen (interesse zal tonen). Dit gebeurt niet of nauwelijks. Hij voert steeds aan dat hij het moeilijk heeft, omdat hij zijn kinderen zo mist. Dit kan ik me ook voorstellen, maar ik wil niet dat mijn dochter hier de dupe van wordt.

Ik merk dat ik inmiddels al aan het nadenken ben over uit elkaar gaan. Ik wil weer terug naar de rustige situatie alleen met mijn dochter......

Wie weet raad??

Annuska


39.99. herkenning

Beste Annuska, ik herken het wel een beetje.
Ik zit in een situatie waarin mijn dochter van 11 altijd bij mij is en de zoon(bijna 15) van mijn vriend om de 2 weken bij ons. Sinds 2002 zijn wij een samengesteld gezin en nu na een aantal jaren een redelijk stabiel gezin. Het probleem ligt bij de opvoeding en het umfeld waar stiefzoon doordeweeks verkeert; door de jaren heen wordt hij in een gewatteerde omgeving opgevoed en door vader en moeder erg gepampeerd. Eerst komen de belangen van stiefzoon aanbod, dan die van mijn dochter.
Voor hem wordt alles prima geregeld voor mijn dochter is het anders. Het verwende nest is zijn moeder (parisiteert op alle vlak) en die geeft hem ook dat voorbeeld. Mijn dochter is een beetje rebels en niet een bravie dus mijn vriend ergert zich soms aan haar. Je snapt, dat geeft spanningen en wrijvingen. Vaak voel ik de verdeeldheid in 2 kampen en helemaal niet die eenheid. Het echt verbonden voelen met elkaar is er niet helemaal;

Ik kan er tegenop zien als stiefzoon weer komt, zijn passieve, verwende prinsjesgedrag is dominant aanwezig. Het verandert langzaamaan wel, maar goed; ongetwijfeld zul je dit ook in een normaal gezin tegenkomen. Er zijn momenten dat ik graag weer alleen verder wil met mijn eigen dochter...lekker geen gezeur en relaxed. De meest vervelende factor is de ex, die is ook gewend dat ze op haar wenken bediend wordt. Haar zoon ziet dat natuurlijk en weet niet beter dat hij ook direct geholpen wordt wanneer er iets is.
Pff, dit maakt het heel erg lastig. Die tweedeling blijft en ik ervaar stiefzoon absoluut niet als een eigen kind wat ik lekker zou kunnen knuffelen. Af en toe een plagerijtje kan gelukkig wel. In zijn opvoeding word ik door vriendlief wel betrokken en wordt mijn advies wel opgevolgd. Een werkbare en ideale situatie zal het nooit worden en ik probeer dan ook te genieten van de momenten waarop het gezellig is met elkaar. Door veel te lezen (o. a. kinderen cadeau) ga ik er nu wat ludieker mee om en trek ook af en toe mijn eigen plan met mijn dochter. Doen! Veel succes Annuskaa

Rebec


39.100. Reactie op volwassen stiefkinderen

Reactie op Volwassen stiefkinderen

Ook ik heb 2 volwassen stief kinderen en zelf nog een zoon van 10. Ben 6 jaar bij man man en we zijn nu bijna 4 jaar getrouwd. Mijn man is weduwman en heeft dus een dochter van 24 en een zoon van 28. Met de dochter heb ik een hele goeie band kunnen opbouwen, zij heeft mij een kans gegeven. Maar zijn zoon is een aander verhaal. Die heeft mij in alles wat hij maar kon dwars gezeten. En natuurlijk heeft hij ook geprobeerd om zijn zusje zover te krijgen, maar dat is hem niet gelukt.

Na 2 jaar nog bij ons in huis te hebben gewoond is hij vertrokken naar een eigen huis. Dus we dachten dan gaat het nu vast wel wat beter. Maar niks van alles dat was waar. Het verslechterde steeds meer. Als hij zijn zin ergens niet in krijgt word hij echt giftig en vervolgens zie je hem 4 mnd niet weer. Misschien dat hij daarna nog 4x geweest is en er was een klein akkefietje met mijn zoon en hem. Want mijn zoon was jarig en hij kwam 5 dagen later nog ff om te feliciteren. Het enige wat ik zei was: nou je bent wel een beetje laat. Hij draait zich om en loopt het huis uit.

Vervolgens durft hij na 4 tot 5 weken te bellen naar zijn vader om te vragen of hij met hem mee wou om een huis te bekijken. Nou zegt zijn vader, mijn man dus, ik dacht dat je belde om even te praten. Nou daar ging die en dat kutwief maar haar bek dicht houden en die kop staat me niet aan en zolang dat kutwijf daar nog woont zet ik geen stap meer over de drempel. Nou zei mijn man tegen hem: nou weet je wat, jongen, je gaat maar alleen als het zo moet. Zijn zoon weer: dat had ik wel gedachten. Toen werd de hoorn erop gegooid. En vervolgens is hij hier nu al 8 maanden niet geweest.

En ik sta machteloos want hij kan mij wel wurgen. En met de dochter heb ik een superband, we liggen lekker tegen elkaar aan op de bank als we daar zin in hebben, ga vaak met haar shoppen. Maar die jongen is einde verhaal voor mij want ik heb nu zulke verschrikkelijke haatgevoelens tegen hem. Wat mij het gevoel geeft van dat ik nu mijn eigen gezin moet beschermen als een leeuw en daar hoort hij niet bij. Het ergste vind ik dat hij zijn vader ook laat vallen als een baksteen. Alleen toen hij naar een ander huisje wou kijken had hij hem daar wel voor nodig. Waar zit dan je verstand en die enorme plaat voor je kop. Ik sta machteloos hoe graag ik het ook anders had gezien.

Ellen

39.101. Geen steun van partner

Wij zijn een samengesteld gezin met 5 kids. Mijn vriend heeft 2 zoons van 14 en 11 jaar, en ik heb 2 dochter van 15 en 10 en een zoontje van 10. (de laatste 2 zijn een tweeling, en mijn zoontje is autistisch, om het allemaal wat makkelijker te maken, haha)Ik heb nog een dochter van 18, maar die woont op kamers.

Ik ben 2 jaar geleden met mijn 3 kinderen bij mijn vriend in huis komen wonen. Hij heeft een co-ouderschap, en ik ook, en die lopen nagenoeg gelijk, dus we hebben regelmatig een zondagje samen, wat echt genieten is. Begrijpelijk was het voor zijn kinderen een hele invasie om er ineens 4 mensen bij te hebben in huis, maar ze waren het al redelijk gewend, omdat we voor die tijd ook al heel wat weekends en vakanties waren blijven logeren, en iedereen had er ook echt zin in.

Maar toch, als het dan eenmaal zover is, is het toch een grote stap. Dus,... het getreiter begon: banden van mijn fiets leeg laten lopen, spuug op mijn zadel, zeep op tandenborstel, konijnepoep in mijn jaszakken, kattebrokken in mijn schoenen, bankpasje in de kattebak, fotootjes van mij met een mesje bewerken, de visjes van mijn kinderen letterlijk "omzeep" helpen door er bellenblaas bij de gooien, gaatjes knippen in AL mijn t-hirts en broeken terwijl die aan de waslijn hangen, enz. enz... Als ik ze ermee confronteer hangen ze de grote onschuld uit, en gaan ze uiteindelijk huilend naar hun moeder, die vervolgens mijn vriend belt,... die dan natuurlijk weer bij mij terecht komt met het verhaal dat ik weet ik niet wat gedaan heb! (wat uiteraard helemaal niet waar is!!)

Maar ik voel me natuurlijk ontzettend op het matje geroepen! Hij vraagt ze wel naar al het gebeurde, maar gelooft ze direct als ze zeggen dat ze het niet hebben gedaan,... sterker nog, ze hebben mijn lief ervan weten te overtuigen dat MIJN kinderen al die "grapjes" geflikt hebben, en wel met de bedoeling dat ZIJN kinderen dat de schuld zouden krijgen. Terwijl er regelmatig ook speelgoed van mijn kids gesloopt wordt...dat gaan ze toch niet zelf doen? Ik geloof nooit dat mijn kinderen zulke dingen tegen mij doen, met zo'n rare reden!

Mijn kids hadden het hier prima naar hun zin, ja, ik zeg HADDEN, want toen ze dit voor hun voeten kregen, gingen ze er heel anders over denken. Het is nu zo erg geworden, het getreiter en geterorriseer, dat we opnieuw staan ingeschreven bij een woningbouw, en dat we dus weer gaan verhuizen! En alles dankzij die 2 etterbakkies, en een lief die zijn kop in het zand steekt! (En een lol dat die 2 hebben als we er weer eens ruzie om hebben,...)

Kinderen kunnen je echt kapot maken! En er is niks wat je ertegen kan doen.

Roos

39.102. Reaktie op "ook negatieve gevoelens stiefkinderen"

Reactie op Ook negatieve gevoelens stiefkinderen

Ik wil best op msn, hoor. Ook mijn vriend is erg moeilijk om mee te praten als het om de negatieve kanten van zijn kinderen gaat, volgens hem hebben zijn kinderen die namelijk niet, het zijn echte schattige engeltjes, haha.

En mijn kids? Ja, dat zijn de achterbakse, hmm, je snapt het wel, denk ik. Maar hoe werkt dat precies? Gooi ik mijn msnadres nu zo openbaar? Ik ben hier namelijk voor het eerst...

groetjes Roos

39.103. Misschien wil ik te graag

=Hallo allemaal,

Erg herkenbaar en fijn om te weten dat er meerdere lotgenoten zijn. Ik een vrouw van 30 met een zoon van 10 jaren. Ik ben vorig jaar met mijn man gelukkig getrouwd en hij heeft evenzo uit een eerdere relatie een dochtertje van 4. In het begin was ik helemaal in de wolken, niet alleen van mijn man, maar ook over zijn dochtertje, helemaal gezellig zou het worden. Helaas is dit niet helemaal het geval. Zodra ze om het weekeinde komt ben ik helemaal zenuwachtig en heb buikpijn, omdat ze vreselijk jaloers is en mij niet in de buurt van haar vader wil hebben.

Ik snap heel goed dat ze zich aan haar vader vastklampt omdat ze hem maar eens in de 14 dagen ziet, maar het is soms ook zo iritant. Ik moet er denk ik gewoon aan wennen, dat het mijn dochtertje niet is. Sommige momenten kan ik er zo van genieten, dan lees ik haar voor en stoei met haar. Of ren ik gek met haar door het huis heen. Soms vraagt ze alleen zoveel aandacht dat ik blij ben als ze weer naar haar moeder gaat. Ik kan er eigenlijk ook niet goed met mijn man over praten. Mijn zoon is ouder, maar hij is vervelender als haar vind hij. Tsja hij is nu eenmaal ouder. Maar is wel beleefd en sociaal en haalt goede cijfers.

Ja ik geef toe. Ik houd meer van mijn zoon, zoals hij ook meer van zijn dochter houd. Mijn man heeft mijn zoon wel erkend, omdat hij geen vader heeft. Dat was zo mooi. Ik heb er niet op aangedrongen. Man en mijn zoon wilden het allebei zelf. Ik was zo in de wolken en nog steeds. Zodra ik probeer mee te helpen met de opvoeding van zijn dochter is het mis en hebben we af en toe vreselijke ruzie. Ik trek me dan meer terug en huil er wel eens over. Voel me soms ook wel eens goed ongelukkig hierover. Ik mag hier met hem niet over praten... Zijn dochter is namelijk perfect. Ook geeft hij mij geen knuffel, kus of zegt niet meer dat hij van me houdt, in haar bijzijn. Dat is taboe geworden, want er moet namelijk rekening gehouden worden met de gevoelens van de kleine meid en niet meer met mij en mijn zoon.

Mijn zoon voelt ook dat ze erg veel wordt verwend. Eerst liep hij met haar weg en nam haar vaak op sleeptouw en nu is hij haar vaak zat, omdat hij haar bazig vind en vaak de schuld krijgt van dingen. Ik begrijp hem wel. Ik vind overigens dat de dochter van mijn man nergens schuldig aan is hoor. Ze is een lieverd. Alleen zou het fijn zijn als ik haar eens corrigeer dat mijn man mij dan vervolgens niet corrigeerd, maar achter me kan staan.

Mijn beslissing; ik heb besloten wat meer voor mezelf en/of met mijn zoon te gaan doen als zijn dochter komt en meer rust te krijgen. Dan trekt ze misschien in de toekomst meer naar me toe.

Groet Simone

39.104. Ook negatieve gevoelens

Hoi allemaal,

Mijn vriend en ik zijn ondertussen 7 maanden samen. We zijn perfect gelukkig met elkaar, vullen elkaar aan en hij is mijn alles. Alleen heeft hij een dochter van 4 die er om de week is. Daar voel ik mij zeer verschrikkelijk bij... Ze is een lief kind enzo dus eigenlijk zou het helemaal niet zo mogen zijn. Maar ik wil niks samen met dat kind gaan doen, verdraag haar eetgewoontes niet en hamer er dan ook af-en-toe optoe.

Ik voel mij daarnaast ook nog veel te jong om nu met kinderen om te gaan (ben 20 jaar) en zelf wil ik nooit kinderen omdat ik ze gewoon niet leuk vind. Dus voor mij dubbel zo hard vechten elke keer opnieuw. Dat leidt dan tot slecht humeur, ambetant zijn tegen het kind,... En dan voel ik mij ook weer schuldig en doe ik terug mijn best.

Het kindje heeft mij wel heel graag. Telkens als ik naar huis ga, zegt ze dat ze wil dat ik blijf. Dus ik denk niet dat ik mijn negatief gevoel echt overzet. Maar het vreet echt enorm aan mij. Ook heb ik een grote haat tegen haar moeder, en soms reflecteert dat op dat kind omdat ik haar erin erken. Ik weet niet waarom ik die haat heb opgebouwd. Ik ken haar niet eens... Maar ik ben zo boos dat ze dat kind op de wereld heeft gezet. En mij dat nu zo moeilijk maakt.

Als we bij zijn familie zijn, of ergens anders, alles draait altijd rondom haar. Ik word veel jaloers en gestresseerd.. Het is alsof ze niet alleen zijn vrijheid maar ook mijn vrijheid afpakt, en ik heb nooit gekozen voor dat kind. Terwijl als zij er niet is, dan voel ik mij echt enorm goed bij mijn vriend en lijken we op wolkjes te leven.

Ik wil ook nooit gezien worden met zijn kind want vind dat belachelijk tov mijn omgeving. Ik wil zo graag een toekomst bouwen met mijn vriend zonder zijn dochter. Maar dat gaat niet. Sorry ik moest dit even kwijt. Voorlopig weet ik niet wat ik met mijn frustraties moet!

Als iemand tips heeft, mag je die gerust laten horen. Grtjs

Steffie

39.105. Voor Steffie

Je vraagt om tips? Nou van mij kan je er een krijgen: maak het alsjeblieft zo snel mogelijk uit met je vriend! Schandalig, dat je een klein kind van vier jaar slaat, hoe haal je het in je hoofd!

Je bent veel te jong met je twintig jaar en gedraagt je als de jaloerse puber die je gewoon nog steeds bent. En relaties met gescheiden vaders met een kind is dus niets voor pubers, die willen zelf al die aandacht. Dus zoek een vriendje van je eigen leeftijd en laat deze vader met zijn dochter met rust. Is vooral veel beter voor zijn dochter, die hoeft niet te wedijveren met een vriendinnetje van papa, die heeft recht op de volle aandacht van haar vader.

Anna

39.106. Man moeite met stiefkinderen

Hallo,

Sinds een paar dagen weet ik dat mijn man bij me weg wil. Niet omdat het tussen ons niet goed zit maar omdat hij het niet meer kan opbrengen. Ik heb al 2 kinderen uit een vorige relatie (4 en 7) en samen hebben we nog een kindje van 8 maanden. Een paar maanden na de komst van onze jongste, merkt hij dat hij een groot verschil voelt in de liefde voor zijn eigen kind en de 2 stiefkinderen. Hij is kort(er) af naar hen toe, en ze kunnen het al gauw niet goed doen. De kinderen gaan om het weekend naar hun vader en tussendoor ook wel eens. Mijn man werkt altijd heel hard en is vaak moe als hij thuiskomt. Meestal is dat rond etenstijd en dan zijn de kinderen uitzinnig.

Hij wil nu dus weg omdat hij zelf merkt dat hij ze 'te kort doet' omdat hij meer van zijn eigen kind houdt dan van hun. De liefde tussen ons is wel goed, maar hij kan het niet meer... Ik weet dat sinds een paar dagen, hij weet dat al een paar maanden. Hij is dus geen prater, en woensdag voorstellen praten we met een professional.

Wat nu te doen. We houden zielsveel van elkaar en de kinderen zijn gek op hem (die hebben zijn humeur nog niet door). We willen wel samen blijven maar hij ziet geen oplossing voor dit probleem. Ook vind hij het moeilijk dat hij nauwelijks nog vrijheid heeft, en dat we als hij thuiskomt uit zijn werk allemaal zijn aandacht willen, terwijl hij alleen maar even wat rust wil. Alle adviezen zijn welkom, want ik ben inmiddels radeloos. Ik wil mijn man niet kwijt, maar ik wil ook niet dat de kinderen er in de nabije toekomst onder zullen gaan lijden.

Groetjes een hulpeloze moeder

39.107. Ongelukkige stiefmoeder

Ik heb alle verhalen op deze site gelezen. ik herken mezelf en mijn gevoelens heel erg in jullie verhalen.

Mijn man heeft op jonge leeftijd een kind gekregen. Zijn vriendin destijds was nog jonger. Zij is op haar 16e bevallen van hun kind. Ze kon dit allemaal niet aan omdat ze nog maar net 16 was. Ze heeft afstand gedaan van het kind. Hij is voor het kind gaan zorgen samen met zijn moeder. Ze zijn verhuisd naar Aruba, waar ik hem heb leren kennen toen ik 21 was. Zijn dochter was toen net 7 jaar oud. In eerste instantie stelde hij haar voor als zijn zusje. Aangezien zij zijn moeder "mama" noemde en hij ook nog redelijk jong was, geloofde ik dit eerst. Later kwam ik er viavia achter dat zij zijn dochter was.

Ik vond het wel heel wat omdat ik zelf ook nog jong was. Maar ik was helemaal gek op hem. Ik had een lange slechte relatie achter de rug en was blij dat ik zo'n lieve man gevonden had.

Toen ik klaar was met mijn studie ben ik ook naar Aruba verhuisd (deze plannen lagen er al, want mijn familie woont daar ook). Ik ben heel snel met hem samen gaan wonen. In het pakket kwamen dus ook meteen zijn moeder en zijn dochter. Ik voelde me helemaal niet lekker daar thuis. Mijn schoonmoeder was bang dat ik haar rol als moeder over zou nemen. Zij had immers jarenlang als een moeder voor haar gezorgd. Ik maakte duidelijk dat ik dat helemaal niet wilde en dat ze mij ook geen mama hoefde te noemen. Toch maakte ze me het leven zuur. Tussen mij en mijn stiefdochter ging het redelijk goed. Het enige was dat ik me te jong voelde om haar moeder te zijn. We scheelden immers maar 14 jaar.

Na een jaartje moesten wij voor werk een jaar naar Nederland. Hij wilde zijn dochter niet meenemen omdat hij haar niet heen en weer wilde slepen en we niet langer dan een jaar weg zouden zijn. Ik miste haar in het begin heel erg, maar daarna vond ik het eigenlijk wel fijn dat we eindelijk met z'n 2en waren. Doordat ik haar niet zag voelde ik ook meer afstand van haar. Ik moest elke maand geld sturen naar mijn schoonmoeder voor de huur enz. Dit was heel wat, want ik had veel dubbele kosten. Dat was een hele grote last.

Na een jaar zijn we terug gegaan naar Aruba. Toen ik terug kwam, was ze een vreemde geworden. Ze deed helemaal niet leuk tegen mij en mijn stiefmoeder deed ook nog eens lekker mee. Ik voelde me niet thuis in mijn eigen huis. Op een gegeven moment ben ik zwanger geraakt. Toen mijn stiefdochter 10 jaar oud was, is haar halfzusje geboren. Ik probeerde ondanks alles, er altijd voor mijn stiefdochter te zijn. Vanuit thuis deed mijn moeder altijd veel voor ons met verjaardagen, kerst, enz. Ik wilde haar dit ook meegegeven.

Ook toen mijn eigen dochter geboren werd, probeerde ik haar gelijk te behandelen. Ze was ondankbaar met alles. Op een gegeven moment was het zo erg met haar en mijn schoonmoeder, dat ik goed met mijn man gepraat heb. Hij is normaal niet iemand die graag over problemen met zijn dochter praat. Ik heb gezegd dat ik wel een gezin wil vormen met haar, maar dat we dit apart moesten doen van mijn schoonmoeder. We zijn toen verhuisd en apart gaan wonen om ons nieuwe gezin een kans te kunnen geven. Dit ging voor mijn gevoel heel goed.

Tot 1 dag mijn stiefdochter niet thuis kwam uit school. We kregen een berichtje van haar dat ze bij haar moeder (mijn schoonmoeder) ging wonen en dat ze geen contact meer wilde met haar vader zolang hij bij mij was. Hij geloofde niet dat dit berichtje door haar geschreven was. Hij dacht dat mijn schoonmoeder hierachter zat. Mijn schoonmoeder verhuisde en was een tijd lang onvindbaar. We hadden geen contact meer met haar en met mijn stiefdochter. Mijn man vond het heel erg. Ik voelde me veel fijner toen ze niet bij ons woonde. Ik had mijn eigen leven terug.

Toen ze 14 jaar was, belde mijn schoonmoeder mijn man ineens op. Ze zei dat zijn dochter was weggelopen. Ze vertelde verhalen over zijn dochter alsof ze een losgeslagen puber was. We geloofden dat toen niet. We zijn overal gaan zoeken en na een paar dagen vond hij haar. Hij was zo blij en kwam met haar naar huis. Ik zag dat zo gelukkig was dat ze terug was. Hij zei dat hij wilde dat ze weer bij ons kwam wonen. Zij wilde dat ook zei ze. Ik accepteerde het omdat ik zag dat hij zo gelukkig was om haar weer bij hem te hebben.

Ze was in eerste instantie heel lief tegen mij en tegen haar zusje. Hij verwende haar enorm, ze kreeg vanalles. Hij zei dat ze dit gemist had in de 2,5 jaar dat ze niet bij ons woonde (dit was haar eigen keuze, maar toch). Daarna veranderde alles. Zij deed haar vader in alles na. Deed alsof ze geinteresseerd was in alles wat hij deed en wat hij leuk vond. Ze wilde met hem op stap, enzovoorts. Hij vond dat geweldig en ging hier helemaal in mee. Ze negeerde mij en haar zusje compleet. Haar zusje vond het geweldig om haar grote zus weer te zien. Maar als ze alleen al in haar buurt kwam, dan sloeg mijn stiefdochter haar of duwde ze haar heel hard. En ze maakte de hele tijd ruzie met elkaar. Mijn stiefdochter ging dan expres heel hard praten en deed net alsof mijn dochter de schuld had, terwijl ik had gezien dat zij haar geslagen had bijvoorbeeld. Mijn man geloofde niet dat ze iets verkeerd deed.

Ze pakte ook bijvoorbeeld een keer een knuffeltje van mijn dochter die ik net gewassen had. en zei dan heel gemeen: deze is nu van mij. Dus mijn dochter huilen. En dan duwde ze haar weg en zei ze dat ze niet moeilijk moest doen omdat ze meer dan 1 knuffeltje had. Ik heb toen tegen mijn stiefdochter gezegd dat ze het terug moest geven aan mijn dochter. Ze zei dat het niet eerlijk was en dat zijzelf geen knuffeltjes heeft (deze had ze wel maar heeft ze bij mijn schoonmoeder gelaten). Ik zei dat ik wel een nieuwe voor haar zou kopen. Mijn man zei daarna tegen onze dochter dat ze niet zo gemeen moest doen en het knuffeltje aan haar zus moest geven. Onze dochter deed dat vervolgens ook en toen gooide mijn stiefdochter het knuffeltje naar haar toe en zei ze dat ze niets van haar wilde hebben. Mijn dochter kwam terug met het knuffeltje en kreeg problemen met haar vader omdat ze niet wilde delen. Ik werd boos en zei dat zijn dochter degene was die moeilijk deed. Hij geloofde niet in de onschuld van zijn dochter en we kregen hier erge ruzie over. Zo zijn er elke dag dingen.

Ze ging op een gegeven moment spijbelen van school toen ze 15 jaar was. Mijn man wist het maar liet het toe omdat hij vroeger zelf ook een hekel aan school had. Ik kon er niets tegen beginnen. Ik probeerde met haar te praten over haar toekomst, maar ze zei gewoon dat ze niet wist wat ze wilde. Ze ging alleen maar uit, sliep de hele dag en hing de hele dag in haar ondergoed voor de tv. op een gegeven moment vond ze het teveel moeite om naar haar kamer te lopen en ging ze dan de hele dag op de bank in de woonkamer slapen. Het was een gevoelig onderwerp voor mijn man. steeds wanneer ik erover begon, kregen we enorme ruzie. dus op een gegeven moment zei ik maar niets meer.

Ik ergerde me er enorm aan als ik thuis kwam van een hele dag werken en ze lag lekker op de bank in haar ondergoed niets te doen. dag in dag uit. En ook een slecht voorbeeld voor onze dochter die toen 5 jaar was en elke dag om 07:00 uur op school moest zijn.

Op een gegeven moment zei mijn man tegen mij dat hij wou datik voor haar werk zou regelen in het restaurant bij het hotel waar ik werk. Ik heb dit gedaan omdat ik er gek van werd dat ze niets deed. Op het werk misdroeg ze zich heel erg. Ze vertelde veel leugens. Dat ze bijvoorbeeld een kater had omdat ze de avond ervoor met mijn man was uitgegaan tot 6 uur 's ochtends. terwijl dit helemaal niet zo was. Mensen dachten vanalles over ons. ze maakte het op een gegeven moment zo bont dat ze seks had met een jongen die bij de housekeeping werkte. Ze hadden seks in de lobby van het hotel in het toilet. en onveilig. Ook had hij al een vrouw en kind en was hij 13 jaar ouder dan zij. ook ging ze stiekem onder werktijd weg en deed ze nog meer rare dingen. Toen mijn man erachter kwam, was hij heel boos op haar. Ze moest onmiddelijk stoppen met werken en kreeg huisarrest. We waren dus weer bij voren af aan. Ze deed weer niets thuis en maakte elke dag ruzie met onze dochter. Ik kon in deze periode wel beter met mijn man praten. Dat kwam omdat hij dan zelf boos was op haar en over haar praatte en dan kon ik daar verder op in gaan. Hij bood zijn excuses aan voor de situatie, maar zei dat hij er verder niets aan kon doen. Hij zei dat wij onze dochter ook niet zomaar op straat zouden zetten als ze voor problemen zorgde. Daar had hij ook wel gelijk in.

Alleen de situatie werd steeds erger. Ze deed net alsof ze me helemaal geweldig vond, maar deed zo nep, dat ik wist dat het totaal niet zo was. Ik werk fulltime, maar als ik dan een keer vrij was, dan moest ik haar overal mee naar toe nemen. Als ik naar mijn moeder op bezoek ging (die woont ook op Aruba) of als ik naar de stad ging, of wat dan ook. Ik mocht niet alleen mijn dochter meenemen, maar moest haar elke keer meenemen. En dan zat ze de hele tijd te kijken alsof ze het verschrikkelijk vond om mee te moeten. Het liefste nam ik haar helemaal niet mee. en ging ik alleen of met mijn dochter.

Inmiddels is ze 16 jaar oud. Ze is gelukkig niet zwanger geraakt, maar doet nog steeds niets. Ik heb met mijn man afgesproken dat we haar weer op school doen, maar ze wordt nog nergens aangenomen hier. ook is mijn man bang dat ze op school ook weer rare dingen gaat doen net zoals op werk. Ze heeft nu 2 jaar school gemist met spijbelen en het niet meer gaan. Leg dat ergens maar eens uit. Ik heb het idee dat ik altijd moet liegen voor dingen rondom haar. Ik voel me als een vreemde in mijn eigen huis. Ik heb totaal geen privacy. Als ik thuis kom na een lange dag werken dat is ze daar. Als mijn man dan 's avonds gaat werken, dat komt ze mijn kamer in. Ik probeer niet aan haar te laten merken dat ik me zo aan haar irriteer. Ze weet wel dat ik het niet eens ben met hoe ze leeft en dat ze aan haar toekomst moet denken. Maar hoe dan ook. Als we in de stad lopen met mijn man samen, dan haakt ze in bij mij en dan voel ik me zo ongelukkig. Ik weet ook niet waarom.

Ik ben altijd gek op kinderen geweest, heb ook veel broers en zussen en ben altijd erg geduldig geweest. Ze woont nu al met tussenpozen 9 jaar bij ons en de situatie wordt niet beter. Ze zeggen dat het 4-7 jaar duurt voordat je samengesteld gezin goed gaat functioneren, maar ik merk er niets van. Ik voel me elke dag ongelukkig. Ik houd van mijn man en van onze dochter. Maar ik haat mijn stiefdochter. Mijn man heeft gezegd dat hij haar in ieder geval nog bij ons wil laten wonen tot ze 18 jaar is. Maar waar moet ze heen na haar 18e. mijn schoonmoeder wil haar niet meer terug omdat ze daar ook vanalles geflikt heeft. en ze heeft haar echte moeder ook niet om naar terug te gaan. Ze mist een gedeelte opleiding en heeft totaal geen toekomstperspectief. Soms probeer ik mezelf moed in te praten dat dit nog maar 2 jaartjes gaat duren, maar ik denk dat het veel langer gaat duren. Ze is een last en blijft een last. Ik weet niet hoe lang ik dit nog vol houdt.

Ik ben blij dat ik lees dat er meerdere vrouwen zijn die problemen hebben met hun stiefkinderen. en dat ik niet de enige ben die deze gevoelens heeft van haar. Daar vind ik wel steun aan. Maar de situatie blijft hoe het is. Ik zou het liefste gewoon naast haar leven en haar niets zeggen en niets met haar doen. Maar mijn man verwacht dat ik dit wel allemaal doe. Ik heb het gevoel alsof ik met niemand kan praten hierover.

Lavinia

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Negatieve gevoelens

  1. Neem de tijd voor jezelf!
  2. Ik heb ook veel negatieve gevoelens
  3. Voor Caroline
  4. Nog niet eens gestart
  5. Negatieve gevoelens
  6. Ik hou meer van mijn eigen zoon.
  7. Eén optie: Bespreekbaar maken!
  8. Ik hou ook meer van mijn eigen kind
  9. ZIJN dochter.....
  10. Zeer herkenbaar!
  11. Voor Ariane
  12. Zeer herkenbaar... de nieuwe vriendin
  13. Onbewust ongelukkig?
  14. LAT-relatie
  15. Komt er ooit een eind aan?
  16. Nu met z\'n zevenen!
  17. Lieve kinderen, slechte verhouding
  18. Is er wel iets aan te doen?
  19. Bedankt voor de reactie
  20. Vakanties (of niet?)
  21. Veel succes, Yvonne!
  22. Omgaan met lastige dochter van vriend, hoe?
  23. Allemaal bedankt
  24. Negatieve gevoelens
  25. (stief)ouder
  26. Erge gevoelens
  27. Negatieve gevoelens
  28. Ik ook
  29. Voor Ellen
  30. Stiefkinderstress
  31. Wat is dat toch met die exen he?
  32. Reactie op spirit 25.26
  33. Het blijft moeilijk
  34. Voor Marij,Birgit en alle anderen
  35. Partij trekken
  36. Mijn negatieve gevoelens
  37. Positieve gevoelens
  38. voor Evelyne
  39. Wat een opluchting!
  40. Bedankt voor jullie reactie
  41. Even mijn hart luchten
  42. Is het alweer tijd dat ze weggaan? pffff gelukkig
  43. Volwassen stiefkinderen
  44. Lieve Olga ( reactie op 29.43 )
  45. Reaktie op Maja
  46. Toch te snel?
  47. Wie wil chatten op msn?
  48. Het blijft wel moeilijk
  49. RE op willeke
  50. Problemen stiefkinder
  51. Voor Nathalie
  52. Begrip voor negatieve gevoelens
  53. Mijn beleving is ook vaak negatief
  54. Je vriend moet optreden
  55. Blij dat ik niet alleen ben!
  56. Het tempo
  57. Kinderwens Maartje
  58. Dankje wel Caroline
  59. Tempo of niet..
  60. Nog meer negatieve gevoelens
  61. Herkenning
  62. Reactie op mijn negatieve gevoelens
  63. Reactie op Lia\'s antwoord aan Evelyne
  64. Reactie op Marieke L
  65. Reactie op Lia
  66. Reactie op Marieke van Lia
  67. Reactie op Lia
  68. Moeite met kids van partner
  69. Reactie op moeite met kids van partner
  70. Reactie voor Petra: moeite met kids partner
  71. Natalie, ik wil wel met je chatten op msn
  72. Niet de enige
  73. Overtuigen
  74. Ook ik ben blij dat ik niet de enige ben
  75. Ook negatieve gevoelens stiefkinderen
  76. Help
  77. Re:Help, dochter ontwricht huwelijk
  78. MIJN frustratie
  79. RE: MIJN frustratie
  80. Re: samengesteld gezin, negatieve gevoelens
  81. Reactie voor Mirjam
  82. Reactie voor Mel
  83. Reactie voor Mirjam
  84. Houden van en bloedband: voor Karen en Ietje
  85. Vraag over opvoeden
  86. Reactie aan Maartje
  87. Herkenbaar
  88. Negatieve gevoelens
  89. Wat heerlijk!
  90. Niet erbij laten roepen
  91. Zie er geen oplossing meer voor!
  92. aan Myriam
  93. Aan Myriam
  94. verdriet
  95. Kiezen
  96. Steeds maar kiezen...
  97. Reaktie aan Myriam
  98. Herkenning
  99. herkenning
  100. Reactie op volwassen stiefkinderen
  101. Geen steun van partner
  102. Reaktie op "ook negatieve gevoelens stiefkinderen"
  103. Misschien wil ik te graag
  104. Ook negatieve gevoelens
  105. Voor Steffie
  106. Man moeite met stiefkinderen
  107. Ongelukkige stiefmoeder

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.