Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

18. Oproep: samengestelde gezinnen

Graag willen wij een aparte pagina wijden aan het samengestelde grote gezin. Hiervoor vragen wij onze bezoekers om informatie over veel voorkomende vragen over dit onderwerp, zoals:
  1. familierecht
  2. ouderlijke (on)macht
  3. fiscale voetangels en klemmen
  4. andere punten die van belang zijn

18.1. Onze situatie

Hallo,

Wij zijn een samengesteld gezin. Ik heb 3 kinderen uit een eerder huwelijk (Chantal(12), Willem (10) en Natasja (7)), mijn man heeft er 2, ook uit een vorig huwelijk (Sylvester (11) en Jareth (9)). Alle kinderen wonen bij ons.

Ik heb de voogdij over mijn kinderen, nadat een co-ouderschap helaas op niets is uitgelopen, mijn ex-man is hertrouwd en sinds die tijd is er nog wel een bezoekregeling, maar bemoeit hij zich verder niet aktief met de opvoeding van mijn kinderen.
Mijn man heeft nog steeds een co-ouderschap met zijn ex-vrouw, het contact met haar verloopt heel goed, er is veel overleg tussen hem en haar over de kinderen en daarbij wordt ik gelukkig ook aktief betrokken.

Voor wat betreft het erfrecht van onze kinderen hebben we een testament laten maken waarbij we bijzondere spulletjes van onszelf over alle kinderen verdelen. We zijn niet rijk, dus de rest is niet zo van belang. Ik heb voor wat betreft de voogdij over mijn kinderen, in dat testament aangegeven mijn zusje als voogd te willen.

Ik weet ondertussen helaas veel over ouderlijke onmacht. Zo heb ik geprobeerd mijn ex-man te bewegen meer tijd met onze 3 kinderen door te brengen. Daarvoor heb ik een poging gedaan de omgangsregeling uit te breiden, zodat de kinderen in de vakanties wat meer tijd met hem door zouden kunnen brengen. Ze zien immers ook de kinderen van mijn huidige man regelmatig naar hun moeder gaan. Helaas had mijn ex-man daar geen behoefte aan. Vandaar ook dat de voogdij nu bij mij ligt, voor de buitenwereld houdt hij zich wel aan de bezoekregeling, maar verder mag ik het zelf oplossen. Vreemd eigenlijk, je kunt als man wel een bezoekregeling afdwingen, maar je kunt je voormatige echtgenoot niet verplichten meer tijd met zijn kinderen door te brengen. Overigens denk ik wel dat dit uiteindelijk ook niet in het belang van de kinderen is, als iemand ze niet bij zich wil hebben.

Van fiscale voetangels en klemmen heb ik niet zoveel gemerkt, het enige wat ik daar over kan zeggen is dat je als je kind voor een langere periode van het jaar bij jou verblijft en je geen kinderbijslag voor dat kind ontvangt, je wat terug kunt vragen van de belastingen.

Andere punten die mijns inziens van belang zijn: betrek het kind zo min mogelijk in conflicten met je ex-partner en probeer ook je niet te negatief te uiten over hem of haar. Daar kan je kind niets mee, het voelt zich zelfs schuldig aan een situatie waar het niets aan kan veranderen. Je stiefkinderen kunnen je ook verwijten maken in de trand van: "Je bent m'n moeder/vader niet!" Dat klopt, en dat kun je gewoon zeggen. Maar dat wil niet zeggen dat je niet waardevol bent binnen een gezin en dat men zomaar over je heen mag lopen. Meestal is de aanleiding van het kind uit bedoeld om je aandacht te trekken. Een goed gesprek helpt.

Verder wil ik andere ouders met samengestelde gezinnen een hart onder de riem steken: het kan niet altijd perfekt en ook het onbegrip bij andere mensen kan tegenwerken, maar als je zorgt dat je thuis een veilige plek is voor jou, je partner en je kinderen gaat het prima!

Groetjes,

Jacqueline

18.2. Ook wij hebben een samengesteld gezin.

Ik heb drie zoons en mijn partner ook. Zijn kinderen wonen bij hun moeder, niet omdat mijn partner dat wilde, maar zijn ex.

Het is al 1,5 jaar oorlog tussen die twee. Ze hebben een bezoekregeling, maar omdat de kinderen aangaven niet altijd op die vaste tijden te willen komen en omdat de ex de bezoekregeling gebruikte om ons het bloed onder de nagels vandaan te halen, doen we het tegenwoordig anders. De kinderen komen op verzoek (van hun of ons). Het geheel verloopt nu veel leuker. De kinderen vinden het leuker om op verschillende tijden en in verschillende samenstellingen te komen (ook wel eens met vriendjes) of, ook heel leuk, alleen.

Het geheel verloopt nog helemaal niet goed wat de ex betreft. De kinderen krijgen voor bezoeken aan ons hele andere regels van mamma dan voor bezoeken aan vriendjes. Hier mogen ze door de week niet slapen, ze moeten vroeg thuis zijn, ze mogen niet zomaar blijven eten, soms mogen ze alleen maar hier zijn als ze met z'n drieen zijn. De kinderen wordt allerlei slechts verteld over hun pappa etc. Dit resulteert vaak in zeer stroef, zo niet afwijzend gedrag naar vooral mij. Gelukkig "vergeten" ze na enige tijd de meegegeven haatgevoelens en doen weer gewoon tegen ons.

Alhoewel ik begrijp dat een scheiding zeer verdrietig is (ik ben zelf immers ook gescheiden, maar heb een zeer goed kontakt met mijn ex) begrijp ik niet hoe een moeder dit haar kinderen aan kan doen. Enig kontakt over dit alles met haar is niet mogelijk. Ze wil alleen maar communiceren via de advocaat. Wij worden geconfronteerd met de gevolgen van hun huwelijk (schulden o.a.).

Dit alles vormt een hele grote druk en ik vraag mij wel eens af of een relatie met een gescheiden iemand die "vastzit" aan een haatdragende ex waarmee hij kinderen heeft, een haalbare kaart is. Het beheerst je hele leven en geeft zeer veel verdriet en spanningen. Maar wij blijven knokken.

Zijn kinderen hebben allemaal al enkele malen aangegeven graag bij ons te willen wonen, alhoewel ze die keuze heel moeilijk vinden, wat natuurlijk logisch is. Wat zou er mooier zijn dan de mogelijkheid hebben vrijelijk te verblijven bij wie je wilt en niet te hoeven kiezen. Helaas is dat in een situatie als deze niet mogelijk. Met eenzijdige goede wil red je het niet, ondanks alle warmte, liefde etc. Wij kunnen alleen proberen er te zijn als ze ons nodig hebben. Maar het blijft moeilijk...

Maria

18.3. Samengesteld gezin: verleden, heden....toekomst?

Even voorstellen: Ons gezin bestaat uit Ariaan (vader van drie, waarvan er een bij ons woont) en Kirsten (moeder van drie, wonen bij ons). Mijn kinderen hebben een regelmatig kontakt met hun vader, de omgangsregeling van Ariaan met zijn kinderen is vanaf het begin zeer stroef gegaan en regelmatig geboycot. Ik (wij) kunnen dus heel wat vertellen over familierecht. De juridische ins en outs haal je bij de advocaat.

Echter, er is nooit een standaard-geval. Iedere scheiding heeft z'n voetangels en klemmen. Wij hebben het ene en het andere uiterste meegemaakt.

Ik heb met mijn ex eerst een convenant opgesteld waarin alles werd geregeld: omgangsregeling, alimentatie, ouderlijk gezag, boedel- en inboedelverdeling, noem maar op. Dat is bekrachtigd door de rechter en dat was dat. Dacht ik. Maar daarna begon het gedoe. Mijn ex stelde zich regelmatig zeer agressief op (nog steeds trouwens) en daardoor loopt alles behoorlijk stroef. Toch blijf ik proberen in gesprek met die man te komen.

Ik zou nog best door kunnen schrijven, maar mijn pauze is voorbij en de arbeid wacht. Binnenkort zal ik ons gezin voorstellen in de gezinnengalerij, het is op dit moment heel spannend hoe ons gezin in de toekomst eruit gaat zien. Blijft het vier met twee weekenders, wordt het een gezin met zes of blijft het bij vier. Wie weet, jullie horen er nog wel van.

Kirsten

18.4. Rest van het verhaal: verleden, heden....toekomst?

Hallo, ik ga verder bij de afgebroken zin over het in contact komen met de vader van mijn kinderen:

Iedere keer denk ik weer dat we op de goede weg zijn maar iedere keer weer blijkt dat alles aan een heel dun draadje hangt. Als ik iets doe wat vader niet zint, is het meteen oorlog en komt het zelfs voor dat hij zijn kinderen dan niet wil zien. Over ouderlijke onmacht gesproken.

Een heel ander verhaal is dat van mijn partner en zijn kinderen. Bij hun scheiding speelt het geloof een belangrijke rol. Moeder is lid van een soort pinkstergemeente en is daar behoorlijk fundamenteel in. De kinderen hebben na de scheiding ook regelmatig moeten kiezen tussen de duivel (vader) en god (moeder). De situatie is zo slecht dat er geen enkele communicatie mogelijk is. Het huis waarin wij wonen is volgens moeder een duivels huis en dat moet door haar genegeerd worden. Mijn partner mocht dus ook regelmatig zijn kinderen niet zien. In sept. 97 zijn de kinderen onder toezicht gesteld van een voogdij instelling. De oudste dochter aan vader toegewezen, de jongste twee moesten vanwege de leeftijd bij moeder blijven.

Over fiscale of financiële zaken kan ik kort zijn: Alimentatie is vanaf een bepaald bedrag aftrekbaar, betaal je als man partner alimentatie voor je ex en zij ontvangt daarnaast bijstand dan heeft de sociale dienst ook nog de mogelijkheid om die bijstand op de man te verhalen. Ieder jaar wordt daarom het (gezamenlijk) inkomen getoetst. Voor de kinderbijslag is de mate van de bijdrage aan het onderhoud bepalend: zo ontvangt mijn partner kinderbijslag voor zijn dochter maar de andere twee tellen wel mee in de berekening. De situatie bij ons is eigenlijk een beetje raar: omdat wij niet getrouwd zijn of een samenlevingsovereenkomst hebben worden we door de SVB beschouwd als twee gezinnen. Mijn partner krijgt dus kinderbijslag voor 1 kind maar heeft zes telkinderen. Ik ontvang kinderbijslag voor drie kinderen en heb vier telkinderen. Ingewikkeld dus. Wij moeten binnenkort maar gaan trouwen dan is het allemaal een stuk makkelijker (en voordeliger). Tot zover mijn verhaal. Wie wil reageren mag, graag zelfs.

Binnenkort zullen jullie ons allemaal terugvinden in de gezinnen galerij.

groet, Kirsten


18.5. Deel 3 van: verleden, heden....toekomst?

Hier deel drie van mijn stukje over samengestelde gezinnen. Het is de rest van het verhaal over de situatie rondom de echtscheiding van mijn partner.

Ondanks de onder toezichtstelling heeft de moeder de jongste dochter Ananja sinds sept. 97 bij haar vader weggehouden. Ook voogdijinstelling kon niets bereiken. In mei besloot moeder dat zij helemaal geen OTS meer wilde en verbrak alle contacten. Na dreigementen van de instelling haald zij op het laatste moment het contact weer aan. Dat was net voor de vakantie. Ariaan heeft toen 1x 1uur zijn dochter mogen ophalen. Naar de moeder toe was de instelling heel duidelijk: Ananja moest naar haar vader kunnen. Het kind wilde dit ook graag, de enige die moeite heeft is de moeder!

In September 98 is zij heel plotseling vertrokken, zonder achterlaten van een adres. Ook wilde zij geen OTS meer. Zij wilde rust. Uiteindelijk kwamen wij er achter dat zij 300 km verderop is gaan wonen om te voorkomen dat Ariaan nog langer kontakt zou kunnen hebben met zijn jongste twee kinderen.

Maar nu is de maat voor de voogdij instelling vol. Want het gaat natuurlijk om meer dan alleen het kontakt met Ariaan. Vooral Chileam is een jongetje dat heel veel zorg nodig heeft zowel op school als daarnaasst. Nu is hij van de ene op de andere dag verplaatst naar een heel ander deel van het land. (Hij wist echt van niets!) De voogdij instelling kan door de acties van moeder niet meer waarborgen dat zij hun door de rechter opgelegde taak goed kunnen uitvoeren. De moeder weigert hen de toegang, wil niets, wil ook geen informatie verstrekken.

In hun nieuwe omgeving moeten de kinderen weer helemaal opnieuw beginnen en krijgen zij hun vader niet meer te zien. De instelling heeft nu besloten dat zij de kinderrechter verzoeken om de jongste twee uit huis te plaatsen. Zij worden dan bij ons geplaatst. De gronden die ze daarbij aanvoeren liegen er niet om. Want er is natuurlijk veel meer aan de hand dan dat ik hier kan vertellen.

Of wij daar blij mee zijn? Eigenlijk niet, het is heel traumatisch voor de kinderen om bij hun moeder weggehaald te worden, het vergt heel veel geduld en heel veel opvang om met ze om te gaan. Donderdag 26 nov is de zitting. Heel spannend. De rechter beslist en die beslissing kan nog alle kanten op. De zenuwen gieren ons dan ook regelmatig door de keel. Wij geen er wel naar toe maar zijn alleen aanwezig op de achtergrond. Ariaan is geen partij, de zaak gaat tussen de moeder en de instelling.

Het is dus verschrikkelijk om te zien wat er allemaal met je kinderen kan gebeuren zonder dat jij er enige invloed op hebt. We houden jullie op de hoogte.

Groet, Kirsten

18.6. Onze situatie

Als ik zo het bovenstaande lees, prijs ik mezelf gelukkig dat de situatie bij ons nog tamelijk harmonieus verloopt. Mijn man heeft twee kinderen (een dochter van elf en een zoontje van tien) uit een eerder huwelijk en heeft met zijn ex een co-ouderschap. De kinderen wonen bij hun moeder, maar zijn regelmatig een weekend, maar ook elke week van donderdag op vrijdag bij ons. Dat gaat allemaal in goed overleg.

Er zijn natuurlijk wel eens wat wrijvingen, en mijn man (en ik vaak ook) zijn soms toch ook wel gefrustreerd over het gevoel van gebrek aan invloed op bepaalde dingen. Hun moeder drukt toch het grootste stempel op hun leven, en hoewel ze het naar mijn mening goed doet, zijn er natuurlijk altijd dingen die je zelf anders zou doen. Daar krijgen we natuurlijk in de tijd dat de kinderen bij ons zijn wel mee te maken, en dan ben je je heel bewust van de marginale rol die je uiteindelijk speelt. Wat financiele zaken betreft betaalt mijn man gewoon een bepaald bedrag aan alimentatie.

Al met al blijf ik vinden dat het eigenlijk allemaal heel goed verloopt en dat we goed met elkaar kunnen opschieten. Ook tussen mij en de kinderen gaat het heel goed. Toch blijft het een situatie waar je zelf niet om hebt gevraagd, maar die wel een hele hoge inzet vergt, waarbij je soms het gevoel hebt dat je er niet altijd evenveel voor terugkrijgt. Ik ben erg benieuwd naar de situatie en ervaringen van anderen.

Groetjes, Marjet

18.7. Ook wij wonen samen

Hallo allemaal,

Ook wij zijn een samengesteld gezin. Mijn man (39), waar ik (37) nu alweer 8 jaar mee samen ben, heeft uit zijn eerste huwelijk 2 kinderen. Een jongen (bijna 16) en een meisje (12). Ik heb uit mijn eerste huwelijk ook 2 kinderen. Een jongen (14)en een meisje (12). Samen hebben wij nog een zoontje gekregen die nu 6 is. Alle kinderen wonen bij ons. We zijn dus met z'n zevenen.

De ex van mijn man is overleden en over mijn ex zal ik het niet hebben. Mijn oudste (die van 14) heeft ADHD en mijn dochter heeft waarschijnlijk ADD. Zelf heb ik ook ADHD.

Vroeger vond ik 2 kinderen genoeg. Maar ja, je wordt verliefd op een man en je wilt daarmee verder en dan neem je zijn kinderen erbij.

Ik vind deze situatie ontzettend moeilijk, en zou het waarschijnlijk allemaal anders hebben aangepakt als ik alles van te voren geweten had. Ik probeer voor alle kinderen een goede moeder te zijn maar dat valt niet altijd mee. Helemaal niet nu er 4 aan het puberen zijn.

Mijn jongste van 6 moet ik af en toe echt beschermen. Hij neemt heel veel dingen over van zijn oudere broers en zussen, met name van die ene van 14. Uit de reactie's van andere grote gezinnen maak ik op dat de problemen die ik tegen kom ook bij jullie voorkomen. Gelukkig, misschien put ik daar wat energie uit. Energie is wat me op dit moment ontbreekt. En dan te bedenken dat over 2 weken hier de grote vakantie begint en wij weer ongeveer 8 weken met elkaar opgezadeld zitten, want een vakantie zit er ook dit jaar weer niet in.

Groetjes, Erika.
(echtgenote van: Ruud, moeder van: Nick, Dennis, Stefanie, Carola en Jimmy)

18.8. Door God samengebracht

Ook wij zijn een samengesteld gezin, maar ja anders hadden wij hier niet gereageerd. Carl is gescheiden en heeft zijn kinderen toegewezen gekregen (4 dochters) en Marjolein is weduwe en heeft 5 jongens.

Wij wilden beiden altijd al een groot gezin, maar van de ene op de andere dag, dat is andere koek. Chaos in het huishouden, wilde pogingen om 2 huishoudens in 1 huis te proppen, de een wordt geconfronteerd met huisdieren die ze nog nooit gehad heeft, de ander zit ineens weer in de zeer kleine kinderen.

Maar we hebben er nog steeds zin in (ook daarin, grapje) en we gaan ervoor. Nadat we elkaar op 19 juni hebben ontmoet gaan we eindelijk op 18 oktober trouwen. Wat duurt dat lang 4 maanden, hoewel sommigen vinden dat we te hard van stapel lopen, begrijpen jullie dat nou.

wordt vervolgd.... (maar waarmee)

Carl en Marjolein

18.9. Hart luchten

Wat heerlijk herkenbaar allemaal. Wij hebben ook een samengesteld gezin, sinds een jaar. Mijn kinderen wonen bij mij en mijn nieuwe partner, zijn kinderen bij hun moeder, de bedoeling was dat ze om het weekend bij ons zouden zijn.

Wat mij tegenvalt, ondanks alle fijne dingen, is de aandacht die de ex van mijn partner opeist voor haarzelf en de kinderen. Er is ons van alles naar het hoofd, en in de brievenbus, geslingerd. De kinderen tegen ons opgezet enzovoort. Wij hebben destijds besloten om in mijn woonplaats te blijven wonen voor mijn kinderen maar ook voor zijn kinderen die er wonen. Ik vraag me af of dit verstandig is geweest... Wij hadden de blijkbaar naieve gedachte dat het zo voor alle kinderen makkelijk zou zijn hun niet-verzorgende ouder op te zoeken zodat het allemaal zo soepel mogelijk zou verlopen. Het resulteerde echter in allerlei excessen. Ik wil nog begrijpen dat ze zich wellicht bedreigt voelt, het is de eerste relatie die haar ex-partner sinds hun scheiding, acht jaar geleden, weer heeft.... ach het is allemaal erg complex, wat je ook doet het is nooit goed.

Ondertussen is alle aandacht van het nieuw op te zetten gezin gegaan naar zijn kinderen die uiteindelijk hier niet wonen, zelfs nauwelijks nog komen. Ik merk nu hoe weinig aandacht er is geweest voor de verhoudingen binnen DIT nieuw opgezette gezin. Eigenlijk vind ik het erg triest. Zoveel energie heeft niets opgeleverd en waar nodig hebben we dus echt dingen laten liggen.

Ik moest even mijn hart luchten. Misschien zijn deze dingen herkenbaar en als jullie tips hebben, alsjeblieft, reageer.

Marjolein.

Een ding, wij zijn met elkaar erg gelukkig, dat geeft toch kracht!

18.10. Hoera, wij zijn niet de enigen!

Bij het lezen van al deze reacties bekroop mij het gevoel dat het bij ons er nog niet zo slecht aan toe gaat, als ik zelf vaak denk. Wij (42 en 33) hebben een samengesteld gezin, bestaande uit drie kinderen van Bop (13, 10 en 9) en vijf van mij (13, 11, 10, 8, en 4). Mijn kinderen zijn het grootste gedeelte van de tijd bij mij en één keer in de veertien dagen bij hun vader en de kinderen van Bop zijn grotendeels bij hun moeder en één keer in de veertien dagen bij ons. De weekenden zijn voor ons heel bijzonder, want we hebben óf geen kinderen ( en dat komt niet vaak voor, omdat er altijd wel iemand een feestje o.i.d. heeft) óf alle kinderen.

Daarbij komt nog dat Bop bij de marine werkt, en dat houdt voor ons in dat hij alleen de weekenden thuis is (en de komende maanden nog minder). Dat levert dus wel eens stresssituaties op, want wij moeten in die weekenden ook nog aan onze relatie die wij samen hebben, werken. Gelukkig erkennen we dat allebei, het is een ingewikkelde situatie, en niet de gemakkelijkste (voorzover die er is voor samengestelde gezinnen), en dat erkennen is al het belangrijkste. We hoeven ons niet voor te doen zoals we niet zijn, ook naar elkaar toe niet.

Wat we ons voorgenomen hebben is, dat we niet toe staan dat de kinderen (maakt niet uit wiens kinderen) tussen ons in komen te staan. We zijn allebei gescheiden en deze scheidingen zijn bij ons allebei ons door de strot geduwd, we hadden geen keus. Dus wat we allebei heel sterk hebben is dat we ons dat niet nog een keer laten gebeuren. Liefde, openheid en eerlijkheid staan bij ons bovenaan, en dat gaat niet altijd zonder problemen. Het moge duidelijk zijn dat de kinderen het anders beleven.

Toch zijn we ondanks onze verschillende achtergrond best wel een hecht gezin, ook al zien we elkaar niet altijd. Als de kinderen bij elkaar zijn, hebben ze het naar hun zin en het klikt gelukkig goed tussen hen, zo goed, dat ze zich nu en masse zich tegen ons kunnen keren (mocht dat nodig zijn als iemand zijn zin niet krijgt), de solidariteit onderling is heel groot. Zo zijn we de afgelopen zomers met z'n tienen (en met de honden) naar Zuid-Frankrijk geweest en daar hebben we een heerlijke tijd gehad. We proberen de zomervakanties met elkaar op vakantie te gaan en tot nu toe is dat 'gelukt'.

Erg grote problemen met onze exen hebben we niet echt, het is er wel geweest, maar het is nu een beetje geworden tot een "laat maar waaien" houding. In ons doen en laten met de kinderen proberen we het niet van invloed te laten zijn op de kinderen, hetgeen niet altijd lukt. We vinden het heel erg leuk dat we dit op internet hebben gevonden, en dit zal vast niet het laatste zijn wat er van ons binnenkomt!

Groetjes! Bop en Emily

18.11. 3 achternamen ...

Wij kunnen ons ook rekenen tot de moderne gezinssamenstelling, modern maar al lang niet meer uitzonderlijk! Wij zijn: Rogine en Fred (37 en 30), Laura en Valerie (12) en Nick (9) zijn van mij (Rogine) en Rodi (8,5 mnd.) is van Fred en mij. De oudste kinderen zijn stuk voor stuk helemaal gek op hun baby broertje, hij brengt echt veel vreugde in ons gezin en dat is toch waar we op hoopten! Het maakt ons bijna een 'echt gezin' omdat Fred door Rodi ook 'iets is geworden' van mijn kinderen. Ze zijn tenslotte de zussen en broer van zijn kind!

Van te voren was ik bang dat hij onze zoon meer voor zou gaan trekken/meer van zou houden. Ik was daar helemaal verdrietig over als ik daar aan dacht. Heb daar met hem over gepraat en hij zei dat hij ook van mijn kinderen hield en dat er van een speciale behandeling van zijn zoon nooit geen sprake van zou zijn. Nou dat geloof ik wel want Fred is wat dat betreft gewoon recht door zee/recht voor zijn raap.

Samengesteld gezin, je kiest er in 1e instantie niet voor maar ik denk dat wij - nu de situatie zo is - in ons handen mogen klappen, we hebben het toch best gezellig zo met z'n zessen. Mijn kinderen zijn ook echt gek op Fred, hij doet lekker gek en wild (hij is ook nog zo heeeerlijk jong ;-)) en dat valt natuurlijk in de smaak bij kinderen (en mama).

Nou, dit was ons verhaal.
Groetjes van Rogine en Co

18.12. Hoera herkenning

Ook mijn gezin is een samengesteld gezin. Nu ik al deze reakties lees, besef ik pas hoeveel van deze gezinnen er zijn. Ik kreeg af en toe het idee dat we de enige waren. Ik mis nog een goede oplossing ivm. alle verschillende achternamen mbt. b.v. telefoon opnemen, als er bij ons opgenomen wordt heb je de keus uit drie achternamen, waardoor er vaak opgehangen wordt omdat men meent dat men verkeerd verbonden is. Wie weet een goede oplossing.

Astrid

18.13. Hoera contact

Beste Astrid,

Je zou kunnen opnemen met:"Goeiemorgen, met Astrid". Zo omzeil je de achternaam waardoor mensen denken dat ze het verkeerde nummer hebben en neerleggen zonder iets te zeggen. Meestal vragen mensen dan door naar de persoon die ze willen spreken. Ik zou wel "goeiemorgen, -middag of -avond" erbij zeggen, zo compenseer je het feit dat je alleen je voornaam noemt. Succes!!

Boukje

18.14. Achternamen

Deze oplossing is ook degene die wij het meest gebruiken. Maar als je een belangrijk (zakelijk) telefoontje verwacht, komt het soms onbeleefd over om alleen je voornaam te noemen. Het maakt inderdaad wel veel goed om iemand een prettige dag toe te wensen, bedankt voor je reaktie.

Astrid

18.15. Herkenning

Wat een herkenning in deze verhalen. Wij zijn ook een samengesteld gezin. Mijn vriend heeft 2 jongens (13 en 15) en ik heb drie jongens (2, 5 en 7). En sinds een klein jaar wonen we allemaal bij elkaar in een te klein huis (een probleem waar ik nog niet veel over gelezen heb hier).

En nu moet ik me als enige vrouw in deze mannengemeenschap staande zien te houden. Ben ineens een enorme voetbalfanaat geworden, sta te juichen langs de lijn!!! Maar ben opeens ook mede opvoeder van twee pubers, en kinderen die toch een hele andere achtergrond hebben dan ikzelf en mijn kinderen (hun moeder is veel ziek geweest en ze zijn eigenlijk grotendeels door hun vader en veel 'vreemden' grootgebracht, en misschien wel mede daardoor enorm verwend). Het is nogals eens schipperen, maar het moeilijkste vind ik dat ik, zeker in deze eerste periode, aardig gevonden wil worden door de jongens van mijn vriend. Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat ik ze nou ook weer niet moet gaan 'voortrekken' t.o.v. van mijn eigen jongens.

Maar als ik de verhalen hier lees over moeilijkheden met bezoekregelingen enz. dan hebben wij het nog niet zo moeilijk.

Ik vond het leuk de verhalen hier te lezen en zal zeker nog eens 'komen kijken'

Nelly

PS. Dat namenprobleem is ook heel herkenbaar en inderdaad vaak verwarrend!

18.16. Stiefmama

Hallo,

Eindelijk een stukje gevonden over deze actuele problematiek. Wij, Paul en Dominique, zijn een nieuw samengesteld gezin uit België. Ik ben weduwe en mijn drie kinderen van 5, 9 , en 10 zijn constant bij ons. Pauls zoontje is één week bij ons en één week bij zijn mama. Maar niet alleen dat geeft problemen... het is veel complexer... Pauls zoontje is namelijk een adoptiekind dat juist even oud is als mijn oudste zoontje. Naast het probleem dat het kind momenteel in adoptiefaseverwerking is (wie is mijn echte mama waarom heeft ze me afgestaan?) moet hij zich ook nog eens aanpassen aan twee thuisen. Bij zijn adoptiemama is hij enig kind en hier moet hij plots de aandacht delen met drie anderen. Daarbij komt nog dat mijn opvoedingswaarden helemaal anders liggen dan bij zijn mama. Voor hem dus een zwart wit tegenstelling. Ook de woonplaats van zijn adoptieouders is 50km uit elkaar, wat problemen geeft met vriendjes en feestjes. Ik voel me dan ook vaak de stiefmama uit assepoester.

Weet iemand raad met heel deze complexe situatie? Graag jullie mailtjes

Dominique

18.17. Voor Erika

Lieve Erika,

wat je schreef is allemaal heel herkenbaar, niet alleen voor mij maar voor vele mensen in een nieuw samengesteld gezin, denk ik. Ikzelf was al lang op zoek naar iemand om ervaringen uit te wisselen of gewoon om eens te vertellen hoe het allemaal werkt.

Ik woon een ruim jaar nu samen met mijn vriend die een zoontje heeft en co-ouderschap doet met zijn ex. Concreet is dit een week bij ons en een week bij zijn mama. Mijn kinderen zijn echter altijd bij mij. Zij hebben hier dus automatisch een thuisgevoel maar toch wordt dat de weken dat Yannick bij ons is, soms flink door elkaar geschud.

Ten eerste reageert iedereen hier dan een beetje anders gewoon omdat we ons niet meer zo thuis voelen. Ikzelf bijvoorbeeld heb normaal geen problemen met badkamertoestanden met kinderen erbij maar als Yannick er is doe ik de deur toe, een soort gene tegenover hem denk ik. Ook de kinderen doen dat. Naast dit hebben ze ook een deeltje privacy moeten inboeten zonder dat ze er hadden om gevraagd: Yannick slaapt nu plots bij hen.

Yannicks mama is psychologe en benadert alles nogal op psychologische wijze. Wat wil dit zeggen. Met een gezin van vier kinderen heb je niet altijd de tijd om rustig bij een conflict te gaan zitten en het uit te praten. Maar bij haar kan dat wel, want zij is altijd alleen met Yannick. Daardoor onstaan er al automatisch minder conflictsituaties (hij kan met niemand ruzie maken daar hè).

Als hij dan een week bij ons is horen we ook over eenzaamheid en andere dingen. Maar ook de week dat Yannick bij haar is vertelt ze vaak dingen aan hem over zijn papa die eigenlijk niet waar zijn en die hij daarna dan hier als verwijt naar zijn papa toe gebruikt.

Ondanks mijn goede bedoelingen voelt hij zich hier niet thuis en ergens kan ik dat begrijpen. Maar ook bij zijn mama voelt hij zich niet thuis. Want tijdens die week moet hij nog bij opa logeren of bij een tante. En volgens mij heeft een kind grote behoefte aan reinheid, ruimte en rust. Yannicks gedrag tegenover iedereen is vaak provocerend omdat hij aandacht wil.

Hoe ik er met mijn vriend tegenover sta? Eerlijk gezegd zijn we het soms spuugzat en willen we eindelijk wel eens tijd voor onszelf, al is het maar een weekendje. Want wij moeten ook nog bouwen aan onze relatie, een relatie die ineens onder druk wordt gezet door twee puberende kinderen en nog twee jongere kinderen. Soms heb ik het gevoel alleen maar te leven voor hen en praten we er ook over. Momenteel is het eventjes zo een dipperiode met te weinig aandacht aan elkaar kunnen schenken. Maar we hebben geen oma of tante of zo die ze eventjes allemaal wil bijhouden of we kunnen ze ook niet juist op hetzelfde tijdstip verdelen. De enige oplossing is dan een babysit vragen en dan nog moeten we tijdig thuis zijn want 's morgens zijn ze er alweer vroeg.

De tijd en ruimte die je hebt als je in je jonge jaren een relatie begint is goud waard, en normaal groei je zo automatisch naar een tijd van samen aan kinderen beginnen. Bij ons waren die kinderen er al en ja we hebben er wel voor gekozen, maar het soms ook wel eens onderschat

Binnen een paar jaar zal het wel beteren, dan zijn ze zelfstandiger en hebben wij wat meer ruimte voor elkaar, zijn we allemaal ook meer aan elkaar gewend. Zo gaat het dus bij ons. Hopelijk heb je er iets aan, al is het gewoon een gevoel van herkenning.

mail gerust eens als je wilt,

18.18. Nieuwe relatie

Wij zitten nog helemaal in de beginfase van onze nieuwe relatie wat zeer spannend en ook enorm vermoeiend is. Mijn vriend heeft een dochter van 12 jaar en zelf heb ik drie kinderen van 13, 11 en 6 jaar.

Wij kennen elkaar nu ruim een jaar maar de vonk is nog maar zeer recent overgeslaan. We hebben het dan ook zeer te pakken en dat begint toch wel wat problemen te geven met mijn kinderen. Ze zijn alledrie erg blij voor ons dat we zo verliefd zijn ,maar het brengt ook heel veel verandering met zich mee. Ik praat veel met de kinderen en probeer het voor mezelf ook duidelijk te krijgen hoe zij er werkelijk over denken en voelen en dat werkt heel goed maar toch heb ik het gevoel dat we voor hen veel te hard gaan.

De dochter van mijn vriend geeft wat minder problemen omdat zij bij haar moeder woont en er dus niet zo direct mee geconfronteerd wordt. Hooguit een paar uurtjes als ze hier komen eten of koffie komen drinken maar dan gaan ze weer samen naar huis en heeft ze haar vader weer voor zich alleen.

Omdat ik deze relatie alle kans wil geven ben ik misschien geneigd om het allemaal zo perfect mogelijk te laten verlopen wat bijna onbegonnen werk is maar het mag ook leuk zijn voor allemaal.

Als iemand ons dus tips kan /wil geven, dan heel graag want ik heb uit de voorgaande verhalen al wel begrepen dat er aardig wat ervaringsdeskundigen bij zijn en ik leer daar graag van Alvast heel hartelijk bedankt voor jullie reactie en graag tot de volgende keer.

Patricia

18.19. Spanningen voorafgaand

Na een plotselinge scheiding drie jaar geleden, ben ik vorig jaar weer verschrikkelijk verliefd geworden. Ik heb zelf 2 kinderen (6 en 9 jaar) en mijn nieuwe liefde 3 kinderen.

Het viel niet mee, verliefd zijn, de kinderen de nodige aandacht geven, werken, en ieder ons eigen huishouden runnen. We waren het er al snel over eens dat we bij elkaar moesten gaan wonen. Huis gekocht, huizen verkocht en opeens is het allemaal heel dichtbij. Ik merk dat ik een beetje zenuwachtig word. Onzeker, want vaak genoeg gebeurt het nog, dat we avonden praten over hoe we het nu eigenlijk doen met de kinderen. Daarnaast hebben we een heel andere stijl van opvoeden. Marc (mijn grote liefde, dus) heeft na zijn scheiding de kinderen bij zich gehouden en heeft het runnen van het huishouden gecombineerd met een fulltime baan. Het is een geregeld huishouden, waar de kinderen om 18.00 uur eten en 's morgens al weten wat. Ikzelf werk 32 uur per week en ben meer van de Franse slag. Gezelligheid vind ik heel belangrijk. Er zijn wel regels, maar niet heel veel.

Geleidelijk aan zijn we wel wat meer naar elkaar gegroeid. Het bleek erg handig te zijn als de kinderen zelf hun kleren in de wasmand gooiden. Marc is wat makkelijker geworden, maar er zijn nog genoeg verschillen. Zeker met onze nieuwe start in het vooruitzicht, krijg ik soms een heel beklemmend gevoel. Hoe ga ik dat doen? Kan ik de kinderen van Marc wel 'aan' (2 jongens van 16 en 13 en een meisje van 9). Hoe geef ik mijn eigen kinderen de aandacht die ze nodig hebben? Hoe blijf ik mezelf? Vooral mijn dochter van 9 heeft het nogal moeilijk met de overgang. Ze vindt Marc streng en voelt zich erg buitengesloten.

Nu ik al zoveel getypt heb, vraag ik me af wat ik nu eigenlijk wil. Alleen al dit mailtje typen doet me goed, dus dat is al iets. Toch zou ik ook graag tips e.d. krijgen om de situatie goed aan te kunnen.

In ieder geval ben ik morgen weer paraat op jullie site.

Groeten,
Bep

18.20. Voor Bep

Dag Bep,

Als stiefmoeder met al aardig wat ervaring in positieve als negatieve zin toch wat tips misschien.

Blijf met je kinderen een lijn volgen waar je volledig kan achter staan, anders loopt het gegarandeert wel eens fout. Daarmee wil ik niet zeggen dat je je niet kan aanpassen maar dat je toch hoofdzakelijk je eigen levenswijshied probeert te handhaven. Ook voor Marc zo.

Jullie hebben een voordeel dat je op een neutrale plaats begint. Dan is het niet zo van: dit is mijn huis en ik heb het liever zo Nee het is jullie huis en jullie werken er tesamen aan om het leefbaar te maken.

Van die verschillende manieren in praktische zaken... je neemt vlug genoeg de meest praktijkgerichte zaken over. En er is niks mis mee dat kinderen hun eigen steentje bijdragen. Ik heb dat zelfs als alleenstaande moeder al ingevoerd destijds. Anders kom je nooit aan jezelf toe.

Heel veel succes!

Dominique

18.21. Samengesteld, maar o zo gelukkig

Wij, Raimond en Marie-Louise (resp 41 en 37), zijn elkaar 1,5 jaar geleden tegengekomen en de vonk sloeg direkt over. Al heel snel wisten wij dat we samen verder wilden.

Nu heb ik, Marie-Louise 2 tieners in de puberteit, een meisje van toen 15 (nu bijna 17) en een jongen van toen 14 (nu bijna 16) en Raimond 2 meisjes van toen 6 en 2 jaren oud (nu 7 en 3).

Eigenlijk zijn wij blij met het leeftijdsverschil tussen de kinderen, want zij leven allemaal in een andere wereld, de wereld van een puber is heel anders van die van 2 kleine meisjes. We hebben het idee dat er daardoor minder jaloezie is.

Het huis van Raimond hebben we verbouwd en daar ben ik met mijn kinderen bij in getrokken. De tieners zijn altijd bij ons, maar de meisjes leven om de week bij hun moeder.

Wij kunnen oprecht zeggen, ondanks de normale dagelijkse beslommeringen die er overal zijn, dat wij een zeer hecht en gelukkig gezin zijn geworden. Echter er is één raad die wij anderen willen meegeven, voor zover men daar behoefte aan heeft, en wel het volgende:

    trek samen één lijn naar de kinderen en wees hierbij oprecht en neem regelmatig tijd voor elkaar (indien mogelijk af en toe zonder de kinderen) zodat het verliefde gevoel weer helemaal boven komt in al die drukte. Dan weet je weer waarvoor je het allemaal doet.
Raimond en Marie-Louise

18.22. Door God samengebracht (deel 2)

We zijn nu meer dan een jaar verder, getrouwd en wel en inmiddels met z'n twaalven (zie onze eerdere bijdrage). Want we hebben een zoontje erbij genaamd Harm Jan. Alles begint nu een beetje te draaien alhoewel, soms hoopt de was zich weer op, maar dat zal iedereen wel eens hebben. Alle kinderen hebben het best wel naar hun zin, de meiden gaan 1x per twee weken naar Carl's ex als ze tenminste zin hebben.

wordt vervolgd (waarmee????)

Carl en Marjolein

18.23. Soms zo moeilijk

Hallo allemaal!

Ik zal ons gezin even voorstellen: Ik ben Lot, 31 en sinds 30 juni getrouwd met Hans, 39. Hans heeft 3 kinderen: Katelijn van 16, Jojanneke van 15 en Hans van 10. Ikzelf heb twee meiden: Kim van 7 en Nicky van 4. En de hele bups woont bij ons. Mijn kinderen gaan om het weekend naar hun vader, maar de kinderen van Hans gaan maar af en toe naar hun moeder. Zij is namelijk alcoholiste en afhankelijk van haar toestand gaan de kinderen af en toe een dagje naar haar toe. Dat wil zeggen dat het zomers redelijk gaat en zodra de blaadjes van de bomen vallen, gaat het weer mis. De oudste twee kunnen we uiteraard niet tegenhouden om naar hun moeder te gaan. Jojanneke wil zelf meestal niet als haar moeder drinkt, Katelijn gaat wel vrij regelmatig. Hansje mag van ons niet naar zijn moeder als ze heeft gedronken. Dat jongetje heeft al teveel gezien in zijn korte leventje. Die kunnen we nog beschermen.

Jullie zullen wel begrijpen dat het voor mij niet altijd even gemakkelijk is, om er 3 kinderen bij op te voeden die in weze toch een "traumatische" jeugd hebben gehad. Hans en ik hebben al heel wat problemen voor onze kiezen gehad.

Hansje heeft toch wel erg veel gemist. Oma heeft erg veel opgevangen, maar in het begin merkte ik dat ze ook een beetje teveel had opgevangen. Niks dan lof voor oma hoor! Maar Hansje was erg onzelfstandig. Hij vond het in het begin maar raar dat ik zijn boterhammen niet smeerde en niet zijn kleren voor de volgende dag klaar legde. Maar zoals jullie ongetwijfeld zelf wel weten zijn dat soort dingen ondoenlijk voor een moeder met een groot gezin. Dan moet nu eenmaal ieder zijn eigen steentje bijdragen.

Maar Hansje is echt vooruit gegaan. Hij is opeens van het kleintje ook een "grote" broer geworden van mijn twee kinderen. Tuurlijk hebben we wel eens problemen. En ik moet nog steeds erg wennen aan een knul. Ik pak hem bijvoorbeeld niet zo gemakkelijk vast om te knuffelen. Maar dingen moeten ook groeien, van twee kanten. Dat heeft even de tijd nodig.

Jojanneke is van het begin af aan mijn vriendinnetje geweest. Ze is "zwaar" aan de verkering. Zat ik opeens sexuele voorlichting te geven. Maar ik kan alles bespreken met haar en ik ben vrij recht door zee. Dat was voor haar ook even wennen, maar het gaat heel goed.

Katelijn is een heel ander verhaal. Zij is de oudste en heeft altijd haar moeder, zus en broertje opgevangen. Ze heeft me van het begin af aan geaccepteerd. Daar zijn helemaal geen problemen mee. Maar ze is geen gemakkelijke puber. Katelijn heeft nogal wat moeite met zich aan de afspraken houden. Te laat thuis komen is natuurlijk doorsnee pubergedrag. En als ze verliefd is, wachten wij alweer op de problemen. Dat zijn dingen die in een normaal gezin ook voor komen. Maar iedere keer als we nieuwe afspraken met haar maken, breekt ze die binnen de korste keren. Ik word daar soms zo moe van. Ze vreet zoveel energie van me op, die ik ook nodig heb voor de andere kinderen.

In het begin vond ik het best moeilijk om er wat van te zeggen. Maar op een gegeven moment moet je wel. Ik woon nu ook hier in huis, ik hou het huishouden draaiende, dus ik heb ook wat in te brengen. En ik moet zeggen, dat dat eigenlijk heel goed gaat. Ik krijg nu nooit meer de bekende lullige opmerking: "jij bent mijn moeder niet". Want dat doet heel erg zeer. Ik denk dat iedere stiefmoeder dat wel eens naar haar hoofd geslingerd heeft gekregen. En ik denk dat iedereen wel eens bang is om de "boze stiefmoeder" uit te hangen. Soms loop je dan echt op je tenen. Heel vermoeiend is dat. Alle aandacht eerlijk verdelen, je eigen kinderen niet voortrekken. Jullie weten vast wel wat ik bedoel.

Met mijn twee meiden gaat het heel goed, maar die zijn ook nog maar klein. Toch scheelt dat een stuk. Ze moesten wel erg wennen aan Hans. Opeens een man die wat met ze deed. Een man die ze soms naar bed brengt, ze voorleest. Mijn ex deed dat nooit. Ze waren en zijn soms nog steeds, best afstandelijk. Maar ook dat moet groeien. En Hans en ik genieten als ze per ongeluk "Papa" tegen hem zeggen. Wij zien dat als een stukje vooruitgang. Hans straalt dan en ik geniet van zijn gezicht.

Ik ben nu ondertussen dit stukje al drie keer opnieuw begonnen. En zoals moeders van grote gezinnen weten, het is altijd druk. Ik zit nu alweer veels te lang achter de computer en het werk ligt op me te wachten. Bij deze sluit ik mijn verhaal maar eens af. Ik zal ongetwijfeld nog terug komen, want ik heb nog zoveel te vertellen.

Groetjes allemaal en tot ziens!
Lot

18.24. Ik weet het niet meer

Hallo,

Ik ben Emel, een vrouw van 37 jaar met een dochter van 13 jaar: Sibel. Sinds 2,5 jaar heb ik een aan/uit relatie met Michel (37 jaar). Al 2,5 jaar zijn we aan het 'kwakkelen' en ik heb het gevoel dat ik nu 'op' ben. Ik hoop dat ik via deze oproep wat steun, tips en goede raad mag ontvangen van mensen die een vergelijkbare situatie herkennen. Zet je maar schrap want de bedoeling was om het kort te houden maar het is een heel verhaal geworden. Ik moest even mij ei kwijt...

Geen contact meer met biologische vader:
Ik ben negen jaar geleden gescheiden. Mijn dochter en ik hebben geen contact meer met haar vader. Hij woont in het buitenland. Een jaar geleden is een poging om het contact tussen Sibel en haar vader weer op gang te brengen helaas mislukt. Tot vier keer toe zou hij naar Nederland komen en tot vier keer toe heeft hij het laten afweten. Na deze enorme teleurstelling heeft Sibel aangegeven geen contact meer met hem te willen.

Michel en zijn verleden (heden):
Toen Michel en ik elkaar leerden kennen, woonde hij nog bij zijn exvriendin. Ze leefden ieder een beetje hun eigen leven, hadden weinig gemeenschappelijke interesses, gingen ieder apart op vakantie etc. Zij wilde geen kinderen, hij wel. Ondanks het feit dat Michel blij was met zoveel vrijheid was het voor hem duidelijk dat hij meer wilde... een vrouw met wie hij gezamenlijke dingen kon doen en kinderen... kortom een gezin. Michel en zijn exvriendin spraken af dat als een van beiden (of beiden) een ander zou ontmoeten dat oké zou zijn.

Kort daarna ontmoetten Michel en ik elkaar, we werden verliefd, wilden samen verder en Michel verhuisde naar een andere woning om vaker met mij samen te kunnen zijn. Bij zijn exvriendin kwam dit hard aan, ze was er erg verdrietig onder en het ging niet goed met haar. Na 2,5 jr. voelt Michel zich vaak nog schuldig omdat hij haar in de steek heeft gelaten. Zij wil nog steeds geen contact met mij omdat ik Michel van haar 'afgepakt' heb. Michel blijft wel contact met haar houden en haar zien. Michel en ik zijn een aantal keren uit elkaar geweest. Hij heeft tussendoor twee andere vriendinnen gehad met wie zijn ex wel contact wilde... zij waren immers niet degenen die Michel van haar hadden afgepakt.

Sibel naar Michel toe:
Omdat Sibel geen contact meer heeft met haar biologische vader en in Michel dingen vindt die ze leuk vindt (zijn gevoel voor humor; zijn interesse in haar werkstukken en homepage op het internet; reizen naar verre landen), vindt ze het leuk als Michel bij ons is. Ook bij haar leeft de behoefte aan een gezinsgevoel en misschien nog een broertje of zusje erbij.

Ik geef toe dat Sibel het er in het begin moeilijk mee had dat ze mijn aandacht moest delen met iemand anders. Toch heeft ze nooit moeilijk gedaan over het feit dat ik haar vaak alleen thuisliet om samen met Michel iets te gaan doen. Ze heeft dat juist altijd aangemoedigd en geeft daarbij aan dat ze het mij gunt.

Michel naar Sibel toe:
Soms heeft Michel begrip voor Sibel in situaties waar ik dat niet kan opbrengen. Toch loopt hij ook vaak met het gevoel van: "ze is het kind van een ander" en lijkt niet om te kunnen gaan met de beperkingen die een kind met zich meebrengt (rekening houden met schoolvakanties en het feit dat hij vaker bij mij slaapt dan ik bij hem kan slapen).

De verjaardag:
Een tijdje geleden hebben we besloten om te gaan samenwonen. Dat 'gekwakkel' moest nu maar eens afgelopen zijn. We zijn gek op elkaar, wilden samen verder en samen ook nog een kindje. Michel zou bij ons intrekken... ik had al een kledingkast voor hem leeggemaakt. Iedereen enthousiast tot afgelopen maandag:... de verjaardag van Sibel.

Sibel was thuis ivm de herfstvakantie. Michel had 's ochtends een afspraak in het ziekenhuis (niks ernstigs). Achteraf heb ik spijt dat ik Michel niet gevraagd heb de afspraak naar een andere datum te verzetten. Sibel had gevraagd of zij ook mee mocht om in ieder geval niet alleen te zijn op de dag van haar verjaardag. Michel vond dat in de eerste instantie oké, maar op de ochtend zelf geen prettig idee om met z'n drieën te gaan. Ik heb Sibel uitgelegd dat we niet wisten hoe lang het allemaal zou duren en dat ze ws. in haar eentje in de wachtkamer zou moeten wachten. Ik ben met Michel meegegaan en rond 12 u waren we weer thuis.

Toen we thuiskwamen was Sibel verdrietig omdat haar beste vriendin niks van zich had laten horen. Ik heb het gevoel alsof ze zich in de steek gelaten voelde ook omdat wij 's ochtends vroeg weg moesten. Ook ik voelde me niet optima forma (voel me overbelast: naast alle dagelijkse rompslomp als alleenstaande en werkende moeder, aankomend faillissement van het bedrijf waar ik werk; financiële onzekerheid; jaarlijkse controle ivm mijn borstkanker -3,5 jr. geleden-).

Michel nam het initiatief om iets te gaan doen. Uiteindelijk zijn we met z'n drieën de stad ingegaan en uit eten geweest. Sibel reageerde een beetje nukkig en bleef haar teleurstelling uiten over haar beste vriendin die haar vergeten was. Na een plagerijtje van Michel kreeg hij een typische 'nou!' en een 'puber'trap van haar en later maakte zij nog een grapje wat een gevoelige snaar bij hem raakte (bleek achteraf). Op dat moment zei Michel niks en liet niet blijken dat hij het niet pikte.

Ik dacht dat alles wel 'koek en ei' was tot de volgende ochtend toen Michel te kennen gaf dat hij naar huis ging en geen zin meer had in het abnormale gedrag van een kind dat niet eens de zijne is.

De situatie nu:
Michel heeft te kennen gegeven dat hij voorlopig niks met Sibel te maken wil hebben. Hij wil wel een gezin maar niet met ons samen. Hij weet het ook niet meer en raakt in de put door de hele sitautie. Hij vindt dat Sibel duidelijk aangeeft dat hij niet welkom is en hem niet moet.

Ik vind dat Sibel juist erg haar best doet. Ze zeurt nooit over het feit dat ze vaak alleen is (omdat ik fulltime werk en een LAT-relatie met Michel heb); moedigt me aan om samen met Michel mee te gaan op een 'verre reisvakantie'; is doorgaans vrolijk en gezellig als Michel er is en probeert contact met hem te krijgen door haar website te laten zien enzo.

Michel wil wel een relatie met mij en geeft aan gek op mij te zijn. Hij heeft het wel gezien met andere vrouwen. Ik heb hem aangegeven dat Sibel bij mij hoort. Aan iedereen hangt wel een prijskaartje. Ik heb toevallig een kind (van een ander). Ik heb geen zin meer in 'gekwakkel'. Ik ben hartstikke gek op Michel en volgens mij mag Sibel Michel ook. In de periode dat Michel en ik uit elkaar waren heeft Sibel ook de nodige tranen gelaten omdat ze hem miste. Michel is voor mij degene met wie ik graag oud wil worden, met wie ik verder wil maar ik zal mijn kind nooit in de steek laten voor een man.

Ik heb Michel voorgesteld om samen naar een oplossing voor deze situatie te zoeken. Ik heb hem gevraagd om bijv. eens met Sibel te praten en haar te vragen wat zij van hem vindt. Daar heeft hij geen zin in. Volgens hem is hij dat station gepasseerd terwijl hij nog nooit een echt gesprek met haar heeft gehad. Volgens hem ligt alles aan Sibel en zij moet het maar oplossen. Hoe kan een kind zoiets nou oplossen?

Ik heb het gevoel alsof Michel er spijt van heeft dat hij zijn ex in de steek heeft gelaten en haar verdriet heeft gedaan voor een leven met mij en 'het kind van iemand anders' samen en dat dit gevoel ook meespeelt in het niet kunnen accepteren/tolereren van Sibel. Daarbij is hij ook niet gewend om met kinderen om te gaan. Aan de andere kant geeft hij ook aan dat hij mij nooit kwijt wil.

Ik vraag me af hoe andere mannen (en ook vrouwen) het kind of de kinderen van hun partner hebben leren accepteren en hoe zij met elkaar omgaan.

Ik weet het niet meer. Ik geloof nog steeds in een toekomst voor ons drieen (en misschien later vieren) vooral omdat er ook heel veel momenten zijn geweest dat we het wel hartstikke gezellig hadden maar het wordt wel steeds moeilijker op deze manier. Ik ben mijn hoop bijna kwijt... Zucht.... pffffffffffffffff. Bedankt voor het lezen van mijn relaas en als je tips voor ons hebt... please mail me: eturan@dds.nl.

Sanksulot,

18.25. Liefde in het buitenland

Anderhalf jaar geleden ben ik verliefd geworden en ben bij hem ingetrokken. We wonen in het buitenland. Ik ben gescheiden en heb een zoontje van 8 jaar. Hij is ook gescheiden en heeft 3 kinderen (16, 14 en 12). Mijn zoontje woont volledig bij ons en gaat af en toe terug naar Nederland om zijn vader op te zoeken. De drie kinderen van mijn vriend komen elke woensdag en om het weekend van vrijdag t/m zondag.

Voordat mijn zoontje en ik bij mijn vriend introkken had mijn vriend veel aandacht voor zijn jongste zoontje en ze deden veel dingen samen. Nu is dat anders en moet zijn zoontje de aandacht delen. We proberen iedereen gelijk te behandelen en gelijke aandacht te geven. Maar ik denk dat zijn jongste zoontje die verandering niet wil hebben. Hij maakt vaak ruzie met mijn zoontje, en ik heb het gevoel dat hij mij ook niet wil accepteren.

Het was voor mij ook een hele verandering: ineens 3 kinderen erbij en nog eens een andere taal leren.

Ik kan goed opschieten met zijn andere twee kinderen, maar met zijn jongste zoontje gaat het niet goed. In het begin stond ik open om de relatie met hem goed te krijgen, maar het wordt steeds moeilijker. Ik heb het gevoel dat hij het niet eens wil proberen. Dat zorgt ervoor dat ik de moed ook steeds meer ga opgeven Ik weet niet meer wat ik kan doen.

Kunnen jullie mij goed advies geven? Alvast bedankt!

Syl

18.26. Stiefkind houdt zich niet aan regels

Mijn man zijn zoon van 14 jaar komt al vanaf dat hij klein was om het weekend bij ons en elke dinsdag blijft hij ook slapen. Wij hebben inmiddels samen 2 kinderen van 3 en 5 jaar. In al die jaren zijn er al veel problemen geweest met mijn man zijn ex. Regelmatig had zij tijd voor haar zelf nodig en kwam haar zoon extra bij ons. Hij is bij ons altijd welkom geweest. Zij probeerde al die jaren echter te bepalen hoe wij ons leven moesten indelen en belde soms dagelijks op. Met hem ging het gelukkig alle jaren prima. We hadden een goede verstandhouding en ook na de komst van de andere kinderen, bleef hij met veel plezier komen.

Het probleem is nu echter dat hij nogal last van de pubertijd heeft. Hij scheldt ons voor van alles en nog wat uit en als het niet naar zijn zin is, rent hij het huis uit naar zijn moeder. Zijn moeder belt dan op om zijn vader de huid vol te schelden en te vertellen wat wij allemaal fout doen in haar ogen. Wij vinden dat hij zich aan moet passen aan onze regels. Zij vindt echter dat hij al 14 is en dus zijn eigen leven leidt. Ze zei letterlijk: hij is al 14 en hij wil naar de kroeg en stappen met zijn vrienden. Wij vinden hem echter nog veel te jong om zijn eigen leven te leiden.

Het is alleen zo moeilijk om aan regels vast te houden, want als ze hem niet aanstaan, gaat hij nu gewoon naar huis en zijn moeder geeft hem altijd gelijk.

In mijn omgeving ken ik weinig mensen met kinderen van deze leeftijd en weet ook niet wat nu normaal is en wat niet. Graag hoor ik van mensen wat advies.

Groeten

18.27. Voor de fam. V

Hoi fam. V,

Ons gezin bestaat uit zes kinderen. De oudste is een meisje van vijftien, dan een meisje van twaalf, een jongen van negen, een meisje van anderhalf en twee meisjes van zeven weken.

De oudste drie kinderen zijn uit mijn vorige huwelijk en zijn altijd bij mij en mijn man. Ze hebben geen omgangsregeling. De rechter heeft dat toen die tijd zo bepaald. Ik moet zeggen dat dit voor de kinderen en voor ons een enorme rust geeft. Geen getrek heen en weer en er wordt niet naar elkaar uitgespeeld. Natuurlijk geldt dit niet voor iedereen en zijn er genoeg ouders die wel goed voor de kinderen zijn.

Mijn dochter is vijftien jaar, heeft een vriendje en gaat er in het weekend naar toe of hij komt bij ons. Ze zien elkaar overdag en rond een uur of acht wordt hij opgehaald of zij wordt bij hem opgehaald. Ze gaat niet naar een kroeg. Daar vind ik haar nog veel te jong voor. Er is niet voor niets een verbod voor kinderen onder de 18 jaar die zonder begeleiding de kroeg in willen. Het enige waar ze naar toe gaat is één keer per maand naar een dansavond. Ik ga er dan zeer beslist niet vanuit dan ze al vijftien is. Maar ze is pas vijftien ondanks dat ze mijn oudste dochter is en zeer zelfstandig. Ze gaat daarom nog gewoon met ons mee op vakantie. Ze hoeft van mij echt niet mee naar opa en oma en naar de stad en andere verplichte bezoekjes. Maar er zijn grenzen. Kinderen hebben nu eenmaal regels nodig.

Ik kan natuurlijk niet oordelen over het feit wat jullie moeten doen maar ik zou, denk ik, dit gedrag niet tolereren. Wanneer hij liever naar zijn moeder gaat, moet hij daar maar blijven. Jullie hebben ook recht op een eigen leven dat jullie zelf bepalen en niet zijn zoon of zijn ex. Jullie kinderen zijn nog klein maar ze nemen het gedrag toch over als je hier niets mee doet.

Ik kan natuurlijk niet voor jullie beslissen en ik heb misschien makkelijk praten maar dit is mijn gevoel. Verder wens ik jullie veel geduld en sterkte toe.

Groetjes, Marjan

18.28. Vervolg: stiefkind houdt zich niet aan regels

Hiervoor had ik al geschreven dat er steeds botsingen waren met mijn man zijn zoon van 14 jaar. Nou, de bom is gebarsten bij ons. Mijn man zijn zoon is boos naar zijn moeder gegaan. Hij heeft eerst allemaal scheldwoorden naar ons hoofd geslingerd en toen gezegd dat hij nooit meer bij ons wilde komen omdat wij van die belachelijke regels hadden. De aanleiding van zijn boosheid was, dat hij op een doordeweekse avond om 9 uur 's avonds naar bed moest en dat wilde hij niet. Hij is toen de deur uitgerend. Zijn vader wilde hem nog tegenhouden, maar hij begon wild om zich heen te slaan.

Zodra hij thuis was, belde zijn moeder op om te vertellen hoe belachelijk het was dat hij om 9 uur naar bed moest en zij begon gelijk te schelden. Hij kreeg dus weer volkomen gelijk van haar. Het is dus begrijpelijk dat hij totaal niet meer naar ons luistert, want dat hoeft ook niet van zijn moeder. Het is echt een hopeloze toestand. Nu komt hij dus voorlopig niet meer en om eerlijk te zijn vind ik het wel even rustig.

Ik wil Marjan nog bedanken voor haar reactie op mijn eerste stukje. Het is inderdaad zo dat de jongere kinderen dingen over gaan nemen van zijn gedrag en dat vind ik ook een kwalijke zaak. Wij vinden het nu heel moeilijk hoe het nu verder moet gaan. We denken dat het beter is om het voorlopig maar zo te laten, maar vinden het heel erg om geen contact meer te hebben.

Groeten van Monica

18.29. Bedtijd

Waarom moet een jongen van 14 om 21.00 uur naar bed? Ik heb als docente weleens aan leerlingen van deze leeftijd gevraagd hoe laat ze naar bed gaan. Inderdaad ging een enkeling om 21.00 uur, maar anderen pas om 23.00 uur. Als een kind veel slaap nodig heeft is dat duidelijk en te bespreken. Vaak weten deze kinderen dat zelf ook wel.

Ik kan me voorstellen dat ouders ook weleens even de huiskamer voor zichzelf willen hebben. Dan is een goede afspraak dat iedereen om 21.30 uur (of eerder zo men wil) op zijn eigen kamer gaat zitten. Om te lezen, te slapen of muziek te luisteren, desnoods TV te kijken. Zo ben ik het wel van plan om later te doen.

Onze oudste is 9 jaar en vanavond om 18.45 uur naar bed gestuurd omdat hij steeds zat te gapen en wit zag. Daar was hij het mee eens. Meestal gaat hij omstreeks 20.00 uur naar bed en mag dan lezen. We spreken af hoeveel bladzijden. Een keer heb ik gemerkt dat hij om 23.00 uur nog lag te lezen, het boek was zo spannend!! Voor een keer niet zo erg. Ik controleer dus niet of het licht uit is.

Ik hoop dat jullie er nog met praten uit komen, want voor deze jongen is het ook niet makkelijk: een moeder die alles goed vindt en een stel ouders die wel aan de touwtjes trekken. In principe is hij oud genoeg om samen de regels op te stellen, in goed overleg.

Veel succes!
Francis

18.30. Stiefkind en bedtijd

Ik noemde in het vorige verhaal als voorbeeld dat wij ruzie hadden met mijn man zijn zoon over het naar bed gaan op een bepaalde tijd. Hij was het niet met die tijd eens en wilde het huis uitrennen naar zijn moeder. Nu krijg ik een reactie dat 21 uur ook wel heel vroeg is voor een jongen van 14 jaar.

Ik denk dat dit ten eerste niet het punt is. Het punt is juist dat er met hem geen discussie mogelijk is, omdat hij naar zijn moeder rent en die geeft hem altijd gelijk.

Natuurlijk kan je dingen in overleg afspreken, maar wij gaan een regel niet aanpassen omdat zijn moeder vindt dat wij dat moeten doen. Wij hebben onze eigen regels en als hij daar problemen mee heeft, dan moet hij dat met ons bespreken.

Ten tweede vind ik 21 uur helemaal niet te vroeg als het kind vreselijk zit te geeuwen en 's ochtens zijn bed niet uit kan komen. Bij zijn moeder mag hij inderdaad wel heel laat naar bed en dat is wel te merken aan hem ook. Bij ons haalt hij dus zijn slaap in. Ik vind een kind van 14 jaar nog niet oud genoeg om alles al zelf te bepalen of ben ik daar nu zo vreselijk ouderwets in?

Monica

18.31. Ons samengesteld gezin

Tjeemig, leuk om te lezen allemaal. Ik ben zelf moeder van 3 meisjes (8, 5 en 5 jaar) en ik woon sinds een jaar samen met Freek, vader van een meisje van 10 en een jongen van 8. Het gaat met ons heel erg goed. De kinderen zijn gek op elkaar. Zijn ex is wel een probleem, gunt ons het licht in de ogen niet. Ze is een paar jaar geleden bij mijn ex weggegaan voor iemand anders, maar die relatie is op niets uitgelopen en nu is ze boos dat ze Freek niet meer terugkrijgt (had ze wel verwacht!!!). Dat is soms heel moeilijk en ze laat zich vaak negatief uit over Freek aan de kinderen, die vinden dat heel erg moeilijk.

We willen heel graag ook nog een kindje van ons samen. Ik hoop dat dat ook lukt. Dan is het aantal weer in evenwicht :-)) Nu moeten we echter wel op zoek naar een driepersoons stapelbed, want de drie oudsten willen graag bij elkaar op de kamer, dat gaan we dus maar snel regelen, nog voordat er eventueel een baby in aantocht is. Hebben ze tenminste niet het gevoel dat ze moeten vanwege de baby. Het zal wel moeilijk genoeg worden denk ik.

Groeten Mariëlle

18.32. Stiefkind houdt zich aan regels

Hallo,

Misschien ook wel leuk om eens wat te laten horen als het wel goed gaat. Zoals je hierboven kunt lezen hebben wij wat problemen gehad met onze (stief)zoon. Hij is toen een tijdje niet bij ons geweest, maar sinds kort komt hij weer. We hebben een goed gesprek gehad en we zijn weer vol vertrouwen in de toekomst. Hij begreep ook wel dat door elke keer weg te rennen naar zijn moeder de problemen hier niet opgelost worden en hij zou het voortaan hier bespreken. Nu nog even afwachten hoe het allemaal gaat lopen, maar de goede wil is er weer bij iedereen.

Groetjes, Monica

18.33. Prachtig gezin

Leuk om een site te hebben gevonden met samengestelde gezinnen. Ook wij hebben zo'n gezin,ik werd 4 jaar geleden plotseling weduwe en bleef achter met mijn zoon van 7 jaar. Mijn huidige man werd 4 jaar geleden weduwnaar en bleef achter met een dochtertje van 7 maanden, we kenden elkaar omdat we uit het zelfde dorp kwamen en kwamen elkaar 3 jaar geleden tegen op een feest. Nu zijn we inmiddels getrouwd en hebben samen nog twee dochtertjes gekregen die nu 22 maanden en 4 maanden oud zijn.

We zijn echt een fantastisch mooi gezin en zijn dolgelukkig met onze 4 kinderen en het is omdat ons huis vol is anders waren er misschien nog wel een paar bijgekomen. Natuurlijk kom je wel eens wat praktische problemen tegen zoals erfrecht etc. maar wij hebben alles laten vastleggen bij de notaris ook de voogdij mocht er met ons iets gebeuren onze kinderen mogen ze nooit meer uit elkaar halen, vooral de oudste twee hebben al genoeg meegemaakt. Dit was mijn verhaal en dit wou ik even kwijt.

Groetjes, Bianca

18.34. Een vrolijk jong gezin.

Voordat ik mijn stukje schrijf, zal ik ons even voorstellen: Vaak hebben we onze ideeën gespuit, naar elkaar onze gedachtens op een rijtje gezet: hoezou het zijn als we er nog een bij kregen. Maar er was wel een heel groot probleem, namelijk: op 26-jarige leeftijd, nadat ik een keizersnee heb gehad, zijn mijn eileiders dichtgebrand. In eerste instantie denk je: tja nu met mijn nieuwe partner kan ik geen kindje meer krijgen. Maar, dankzij deze website, waar ik veel info heb gekregen, en de support van Nell, waar ik erg blij om ben, hebben we contact met het ziekenhuis opgenomen. Vele gespreken en onderzoeken. Ongedaan maken, nee dat kan niet meer. Maar voor ons kwam er heel erg heugelijk nieuws.

De artsen in het ziekenhuis in Tilburg, die ons zoveel geholpen hadden door info te geven, deelden ons mee dat we nu in aanmerking komen voor "ivf". Binnen nu en een half jaar gaan we het proberen. Ik voel me lichamelijk en geestelijk super blij en ook al zijn niet alle kids van hem, hij zal voor ieder van hun een vader zijn (het contact met hun eigen vader verloopt overigens ook geweldig hoor, ze gaan elke week in het weekend naar pap maar als we daarnaast een feestje hebben of gewoon iets met de boy's willen doen dan is dat zo geregeld). De jongens leven nu ook al erg met ons mee en verheugen zich er ook enorm op. Natuurlijk bestaat de kans ook dat het toch niet gaat lukken met de behandeling. Je weet het nooit, alhoewel ik erg positief ben en de artsen ook.

Moeten wij onszelf en de jongens beschermen als het niet gaat lukken. Ik heb mezelf heel vaak nu al afgevraagd: hoe zal het straks gaan als de jongens op vrijdag met hun pap mee gaan en de kleine **** ook mee wil. En zo heb ik vele vragen en gedachten. Maar ja, dan komt mijn nuchterheid en zegt me: hé, alles gaat zoals het gaat, dit is speculeren. Maar toch zou ik het ook weer erg fijn vinden om van anderen te horen hoe zij ermee omgaan. Hoe het met de kinderen uit de eerste relatie en de nieuwe relatie gaat. Mijn man Wilco heeft nooit een relatie gehad voor onze relatie. Hij heeft dus ook geen andere kinderen dan nu de jongens die ook gek op hem zijn.

We worden straks een leuke grote happy family, daar ga ik gewoon van uit. We hebben het zo erg goed, maar een kindje erbij, dat is onze aller grootste wens.

Als u een reactie heeft of tips of u wil me gewoon even mailen, dan mag u dat doen, daar ben ik altijd erg blij mee. Mischien kan ik er iets van leren of is het een waardevolle tip. Alles is welkom, mijn adres is .

Ik wens iedereen heel veel geluk en vrede in hun of haar/hem gezin. En hoop dat we via deze fijne website veel van elkaar kunnen opsteken. Een combi-gezin of niet, dat we van kinderen houden, dat is wel duidelijk.

heel veel groetjes, Nancy

18.35. Onze kinderen willen onze relatie niet

Ik ben 1,5 jaar geleden gescheiden van m'n ex. We hadden afgesproken dat de kinderen afwisselend een week bij m'n ex, en een week bij mij zouden wonen. Goede afspraak, het liep heel goed. Na 6 maanden praktische regelingen, tot rust komen en de kinderen steunen heb ik Sarah ontmoet. We hebben een jaar onze relatie gewoon voor ons zelf gehouden, maar toen vond ik dat het tijd was om de kinderen aan elkaar en onze nieuwe partner voor te stellen. Haar kinderen zijn 14 (Mattias), 14 (Hanne) en 11 (Sophie). Mijn kinderen 11 (Lise) en 8 (Sam). Ik zou met de kinderen naar haar huis gaan, en dan konden de kinderen beslissen wat ze wilden eten (als ik en Sarah achter het fornuis stonden, konden de kinderen rustig met elkaar praten, dachten we).

Verkeerd gedacht dus. Sam vond het best wel fijn, met Sarah en haar kinderen kennismaken. Lise was heel wat minder blij. Ook haar kinderen waren niet opgetogen. De tweeling van Sarah heeft niet eens gedag gezegd, maar zijn, omdat ze niet naar hun kamer mochten van Sarah, maar t.v gaan kijken. Lise en Sophie hadden dezelfde leeftijd, en vonden elkaar best leuk, maar wilden ons wel laten merken dat ze er eigenlijk niet mee akkoord waren. Sam had al helemaal niemand waar hij mee kon spelen. Het gevolg: Sam de hele tijd aan mijn nek, Lise en Sophie zeuren dat ze niet willen dat we samen koken (we willen enkel Mac Donalds), en Mattias en Hanne in alle talen zwijgend, t.v aan het kijken.

Uiteindelijk, om er toch nog een beetje een leuke avond van te maken, de 2 meisjes hun zin gegeven, Mac Donalds gehaald, voor Sam de buurjongen uitgenodigd (ze hadden ongeveer dezelfde leeftijd), de tweeling voor de keuze gesteld, ofwel mee aan tafel Mac Donalds eten, ofwel zonder eten onmiddelijk naar bed. We waren héél teleurgesteld toen ze voor het laatste kozen. Voor de rest van de kids was de avond wel geslaagd, Sam en Jeroen (de buurjongen) hebben zich rot geamuseerd en Lise en Sophie konden goed met elkaar overweg. Enkel voor ons was de avond minder geslaagd, mijn kinderen konden wel overweg met Sarah, en Lise ook met mij, maar de tweeling bleef door ons hoofd spoken. Bovendien bleven Lise en Sophie steeds duidelijk maken dat ze onze relatie maar niks vonden.

Dit alles was gisteren. Nu zijn de kinderen vanavond naar hun moeder gegaan, maar de kinderen van Sarah zijn nog wel thuis. Moet ik bij Sarah langsgaan als haar kinderen thuis zijn, zodat ze de situatie gewoon raken? Of is dit geen goed idee, moet ik alleen langsgaan als de kinderen er niet zijn, zodat ze eerst wat aan de eerste kennismaking kunnen wennen? Laten we de kinderen best volgende week al terug elkaar zien, of is dat te snel? Ik weet niet wat ik moet doen. Als er mensen met ervaring of tips zijn, die zijn altijd welkom.

Vriendelijke groeten, Eddy

18.36. Doorzetten

Beste Eddy,

Het beste is gewoon doorzetten, als deze vrouw het jou waard is, dan betekent dat, dat jullie samen verder zullen gaan. Of de kinderen dit nu leuk vinden of niet. Ze zullen aan de gedachte ervan moeten wennen. Toen Aalt voor het eerst bij ons kwam en mijn oudste dochter (toen bijna 13) beneden kwam, toen wij elkaar zoenden, was ze heel boos. Wij kenden elkaar al een paar maanden en ik heb haar uitgelegd dat als je verliefd bent dat je dan kan verwachten dat men elkaar zoent. Maar dat zag ze niet in. Na een tijdje werd ze er wel aan gewend en nu zijn wij getrouwd en is het niet meer dan normaal dat ze ook een nachtzoen en een knuffel van Aalt krijgt.

Je kan niet verwachten, en zeker niet van pubers, dat ze de situatie gewoon accepteren. Dit moet je opbouwen en je zal veel geduld moeten hebben. Ga af en toe gewoon bij ze langs en laat de kids elkaar ook gewoon zien dan leren ze elkaar kennen. Uiteindelijk zal het zijn vruchten afwerpen. Ik wens jullie heel veel succes met jullie relatie.

Yvonne

18.37. Help

Ik ben ten einde raad. Onze kinderen maken de relatie met mij en Sarah bijna onmogelijk. Mattias(14) en Hanne(14) hebben nog geen woord tegen mij gezegd, en ik denk ook niet dat ze dat van plan zijn. Sander(8) gedraagt zich als een verwend kind als Sarah en haar kinderen erbij zijn. Waarom hij dat doet, weet ik niet, en hij wil er ook niet over praten. Lise(11) en Sophie(11) spannen samen, op zich is dat natuurlijk goed, maar ze spannen samen tegen onze relatie. Sophie doet tegen mij onmogelijk, en Lise tegen Sarah.

Yvonne, als reactie op mijn vorige tekst zei je dat ik moest volhouden, hoelang heb jij moeten volhouden voor je dochter bijdraaide? Ik vind dit echt een onmogelijke situatie

Eddy

18.38. Dwarse pubers

Hoi Eddy,

Wat vreselijk, die dwarse pubers hè? Kan je niet een soort familieberaad houden? Met Linda liep het op een gegeven moment ook zo uit de hand dat ze vreemde dingen ging doen. Onder het motto, "dat is jouw schuld, had je maar niet moeten scheiden!". Toen begon mijn bloed te koken.

Ik heb de oudste kinderen bij me geroepen en ze even "de waarheid" verteld. Ik heb gezegd dat het absurd was dat ze bepaalde dingen ineens kon doen omdat ze een kind van gescheiden ouders was. "Dat zou het zelfde zijn", zei ik, "dat iemand die geen rode driewieler heeft gehad een moord mag plegen!". Daarnaast heb ik hen duidelijk gemaakt, dat zij over een paar jaar de deur uit gaan en een gezellig leven kunnen hebben, terwijl ik alleen in mijn uppie hier moet zitten kniezen. Ik heb duidelijk gemaakt dat ik daarom in principe in eerste instantie voor Aalt zou kiezen, omdat ik met hem mijn hele leven wil zijn. Dat zij zich niet zo egoïstisch moesten gedragen en mij gewoon een stukje geluk gunnen. Want als ik niet gelukkig ben, functioneer ik niet als een leuke gezellige moeder. En ik heb ze dat op sommige momenten ook laten blijken, zij hard, dan ik ook!

Ze zijn er toen ook wel achtergekomen dat ze er niets mee bereikten. Je moet echt zorgen dat niets tussen jullie in kan komen te staan en dat jullie wel op 1 lijn zitten. De kinderen van Aalt hebben hier namelijk ook misbruik van gemaakt. Waardoor wij vaak ruzie hadden als zij bij ons waren. Na goed overleg hebben we besloten dat als zijn oudste dochter dan niet mee wilde werken naar ons bestaan, dat ze dan maar niet meer moest komen. Zij komt ook al bijna 1½ jaar niet meer! Terwijl de jongste het liefste elke week zou komen.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt, heel veel sterkte en laat me weten hoe het verder gaat.

Yvonne

18.39. Grappig

Voor Carl en Marjolein:

ik heb Jeroen (weduwnaar met 2 kinderen van 5 en 7 jaar) nog geen drie maanden geleden ontmoet, en voor ons voelt het precies zo aan als je beschrijft: het klinkt als een erg korte tijd om elkaar te kennen, en elkaar het jawoord al te willen geven. Maar voor ons is het allang de hoogste tijd om dat daadwerkelijk te doen! Jammer dat de rest het (bijna) niet kan bijhouden, maar ja, van die ongewone situaties zijn toch heel anders als je er midden in zit, dan wanneer je er van buitenaf tegen aan kijkt... vind je niet?

Eva

18.40. Ik weet het niet meer

Wat een opluchting al die verhalen over "stief"kinderen en ouders. Ook wij zitten in deze situatie. Onze situatie bestaat uit onszelf en drie kinderen van Peter. Zij zijn een zoon van 14 jaar, dochter van 11 en een zoon van 6 jaar. Zij allen wonen bij hun moeder. Nu wil het geval dat ik (Joke) hun vader net heb leren kennen toen moeder met de kinderen hun huis uit trok en bij haar zus ging wonen. Later is zij weer teruggekomen in afwachting voor een woning/flat. Anderhalf maand later is zij weer met de kinderen de deur uit gegaan en ze heeft de helft van de huisraad zonder medeweten van mijn man meegenomen. Vrij snel daarna ben ik bij mijn man ingetrokken.

Ik wil zoveel vertellen maar om een lang verhaal kort te maken alles ging goed tot een half jaar geleden. Na ons huwelijk waar de kinderen van begin af aan bij betrokken waren is het berg afwaarts gegaan.

Eens in de 14 dagen zijn de kinderen een weekend bij ons. Maar wat stelt zo'n weekend nou voor? Niets, helemaal niets! En dan zegt de buitenwereld dat je met die weekenden tevreden moet zijn want er zijn vaders bij die hun kinderen helemaal niet te zien krijgen. Wel het begint in onze situatie nu op te lijken dat het ook gaat gebeuren. De oudste en de middelste willen al niet meer komen. De jongste wil wel komen maar liever niet de hele weekend. Nu hebben wij van de jongste te horen gekregen dat Peter's ex dat zo wil. Het punt is dat als de kinderen bij ons zijn en alles is gaat goed en dan bedoel ik als we naar een dierentuin of pretpark zijn geweest of als we Mac hebben gegeten maar o wee als de kinderen niet hun zin krijgen dan lopen ze te balen de hele weekend door. Als Peter ze zondags-'s avonds weer naar huis brengt dan staan ze bij de achterdeur mij een zoen te geven en bij de keukenraam staan ze allemaal gek te doen en bij hun moeder staan ze nog te lachen maar zodra Peter weer op de fiets is gestapt dan beginnen ze te huilen. Waar ligt dit toch aan? Hoe kan dat nou?

Nu zijn we achter gekomen dat hun moeder ze uithoort en wat nog veel erger is ze liegt alles bij elkaar. De kinderen hebben dat nog niet door maar wij wel want wij betrappen ze iedere keer weer op een leugen. Maar na de uithoring van hun moeder krijgen wij weer een telefoontje van haar dat ik weer vanalles gedaan heb wat volgens haar niet door de beugel kan. Joke kan niet opvoeden want ze heeft geen kinderen van haarzelf (notabene 12 jaar scouting gedraait en 5 jaar sportbegeleidster voor kinderen gedaan),ze mag niet met de opvoeding bemoeien,ze loopt weer chagerijnig rond,al met al krijg ik overal de schuld van. Zij en haar ouders en haar zus praten dagelijks met elkaar over ons waar de kinderen bij zitten (ook hier zijn we achter gekomen).Het is voornamelijk negatieve praat. De kinderen pakken dat op en het wordt alleen maar bevestigd als wij niet willen doen wat de kinderen willen.

Het is nu zo erg dat ze Peter niet meer wil zien of horen. Als hij iets over de kinderen wil weten of wat dan ook moet het allemaal voortaan schriftelijk gaan. Schoolinfo krijgt hij allang niet meer. Peter heeft de scholen zelf opgebeld om te vragen voor de informatie die zij krijgt hij ook krijgt. Met zeggen en schrijven heeft hij vorig jaar 1x een bericht van school gehad daarna niets meer.

Zoals je ziet we weten gewoon niet meer wat we moeten doen. Met name ik (Joke) heb er heel veel moeite mee. Ik heb me nu 2 jaar op de achtergrond gehouden. Heb niets tegen zijn ex gezegd of gedaan en alles wat in ons huis gebeurt dat zijn onze regels. Al die tijd heb ik met mijn rug tegen de muur aangestaan. Peter heeft me altijd heel goed ondersteund maar ik zie ook aan zijn ogen dat wat zijn ex ons en de kinderen aandoet heel veel pijn. De laatste tijd heb ik veel neiging om haar van de fiets te trekken als ik haar tegenkom. Het onrecht wat zij ons heeft aangedaan daar kan ik niet meer tegen. Het gevoel van onmacht want als vader heb je veel PLICHTEN maar weinig RECHTEN! Er zijn zoveel dingen gebeurt dat wat wij nu verteld hebben nog niet de helft ervan is. Ook wij zijn geen perfecte ouders maar perfecte ouders bestaan gewoonweg niet.

Wie kan ons helpen met tips of goede raad want we zijn op het eind van ons latijn.

Bedankt dat jullie ons verhaal wilden aanhoren want we wisten echt niet waar terecht konden.


18.41. (stief)ouders

Na het verhaal van Joke wil ik toch ook nog even reageren. Ik ben getrouwd met een man die ook 2 kinderen uit een vorig huwelijk heeft en heb zelf 6 kinderen. Mijn kinderen wonen hier en de andere 2 bij hun moeder. De jongste komt alleen bij ons, ze is 7 jaar. Mijn man is geneigd het haar extra naar de zin te maken doordat hij bang is dat ze anders niet meer komt. Zij maakt daar soms een beetje misbruik van. Ik vind dat als er regels zijn, die voor iedereen gelden. We hebben hier vaak woorden over, maar ik blijf bij mijn standpunt.

De oudste van hem (11 jaar) had de neiging als we wat leuks gingen doen dat ze wel wilde komen. Nu vertellen we nooit van te voren meer wat we gaan doen. Overigens zijn we geen "pretpark ouders" en het ook niet van plan te worden. Ons standpunt is ook, als ze niet willen, dan hebben we pech. We hebben geen zin om kinderen tegen hun zin in hier te houden.

Mijn kinderen komen al ruim een jaar niet meer bij hun vader. Hij had een alimentatie achterstand en betaalde al zo weinig, dat ik hem zijn rechten ook heb ontnomen. Daar is hij het natuurlijk niet mee eens, maar ik vind als je rechten hebt moet je ook plichten hebben. Hij denkt dat het alleen om het geld gaat. Als ik mocht kiezen, betaalde hij niet en zag de kinderen ook niet. Het draait hier namelijk het beste zonder hem.

Dus er zijn aan alle scheidingen andere verhalen verbonden. Kinderen kunnen niet kiezen en soms maken dan de ouders keuzes voor hen en dat neemt de andere ouder dan niet voor lief. Ik hoop dat jullie er uit komen.

Groetjes, Yvonne

18.42. Heel fijn: vanwege de aandacht die wij hen geven

Beste Peter en Joke,

Wat een vervelende situatie! Ik heb te maken met 2 zoontjes van mijn man, de dochter komt niet meer. Nadat ze gescheiden waren had hij tegen de kinderen gezegd dat hij niet van plan was zonder vrouw te blijven zitten en dat ze tezijnertijd zullen zien dat hun pa een vriendin zou krijgen.

Die vriendin werd ik dus. In het begin ging het een beetje stroef maar we moesten natuurlijk aan elkaar wennen. Ik heb een eigen mening over dit alles.

Van begin af aan heb ik gezegd dat mijn man geen negatieve dingen mocht zeggen over de moeder waar de jongens bij waren. Proberen positief te reageren als ze iets met moeder hebben gedaan en zij er vrolijk over vertellen (ik weet het.. soms was dat erg moeilijk voor pa, maar nu kan hij het). Ik ben tegen uithoren van de kinderen en doe dat ook niet, ik heb interesse in hun school, hun vriendjes, hun uitstapjes. Ik vraag daar naar, niet naar hun moeder.

Vooral de jongste had er een handje van te melden wat hij zoal aan duur speelgoed had gekregen en wellicht hoopte hij dat wij ook wel zoiets zouden kopen voor hem. Ik koop geen kinderen. Aan omkoping doe ik niet. Ik zeg alleen maar dat ik het leuk voor ze vind dat ze zulk fijn speelgoed hebben gekregen. Verder hou ik mij van de domme. Ik ben niet van plan op te bieden tegen de moeder door met nog duurder speelgoed aan te komen. Het is werkelijk belachelijk als je eens wist wat die 2 allemaal kregen!

Ik gooi het op een andere boeg: aandacht! Luisteren naar hun verhalen, interesse tonen, helpen met huiswerk.

Het duurde even maar nu begint het zijn vruchten af te werpen. Ze weten wat ze aan ons hebben. Ik weet ook dat die methode van moeder niet heeft geholpen. Als de één iets krijgt, komt de ander in opstand... waarom krijg ik dat niet! Er is vaak ruzie bij hun thuis. Als we ze ophalen horen we vaak : hou die 2 maar even uit elkaar want ze waren aan het vechten! Er is zelfs speciale gezinshulp over de vloer geweest om de eeuwige ruzie aan te pakken.

Ik kan nu na jaren zeggen dat wij het nu heel fijn hebben met de jongens. En dat alleen maar vanwege de aandacht die wij hen geven (aandacht in de vorm van dure speeltjes, dure uitjes, dure vacanties werkt niet).

Ik hoop echt dat jullie iets aan mijn verhaal hebben.

Veel sterkte Monique

18.43. Hoe is het mogelijk !!

(Ik reageer op het verhaal van Yvonne)

Yvonne,

ik heb met verbazing jouw brief gelezen. Je reageerde op het trieste verhaal van Peter en Joke.

Als vader heb je wel de plicht om alimentatie te betalen maar of je je kinderen te zien krijgt ligt aan de moeder. In de wet staat de moeder heel sterk. Er zijn genoeg vrouwen die daar misbruik van maken en zorgen goedschiks / kwaadschiks dat de vader zijn kinderen niet meer te zien krijgt.

Hoe is het mogelijk dat je je 6 (!!!) kinderen het recht ontneemt om hun vader te zien. Aan ieder verhaal zitten 2 kanten. Je zult de vader wel zwart neer willen zetten maar zelf heb je ook wel degelijk een aandeel in het geheel gehad. Oké, jullie gingen niet zo best samen als partners, maar als pa vond je hem kennelijk wel geschikt. Want je hebt maar liefst 6!!! kinderen met hem SAMEN.

Alle kinderen hebben zowel een vader als een moeder nodig. Ook die van jou. Natuurlijk weet ik als geen ander als een moeder niet wil dat een kind naar de vader gaat, dat dat kind dan ook niet gaat. Nee natuurlijk niet, het kind zou het niet eens meer durven!! Een kind weet precies dat er dan een ruzie ontstaat, mischien wel met de begeleidende text : Als je zo graag naar je vader wilt dan blijf je daar maar wonen en kom je er hier niet meer in !

Nee, dit is absoluut niet goed te praten, je kunt aan het verhaal van Peter en Joke lezen wat het met mensen doet.

Het draait hier het beste zonder hem?? Welnee, je hebt duidelijk de scheiding nog niet achter je gelaten. Alle wrok / haat is nog heel sterk aanwezig. Ik hoop toch echt dat je je niet uitkuurt tegenover de kinderen over hun vader.

Tot slot: je kinderen bestaan voor een deel uit jouw genen en voor een deel uit de genen van de vader, als je dus de vader niet accepteert als hun vader... accepteer je je kinderen ook niet helemaal.

Peter & Joke, ik wens jullie heel veel kracht en wijsheid.

veel liefs van Monique

18.44. Voor Yvonne

Blijkbaar gaat het jou ook alleen om geld. De vader heeft alleen het recht om zijn kinderen te zien als hij zijn alimentatie betaalt. Ben benieuwd wat je kinderen daar straks van vinden als ze volwassen zijn. Vind het nogal wat dat je vindt dat je vanwege geld voor eigen rechter mag gaan spelen bij zoiets essentieels.

Gerrit Jan

18.45. Het gaat om meer dan om geld

Ondanks de 2 vorige reacties kan ik me wel vinden in de bijdrage van Yvonne. Als ouder heb je beiden de plicht te zorgen dat het gewone leven van de kinderen zoveel mogelijk gelijk blijft aan voor de scheiding. Dat kan natuurlijk onmogelijk als er nauwelijks enige financiële steun komt van de vader. Het lijkt me voor de moeder erg zwaar om steeds tegen de kinderen NEE te zeggen omdat papa weigert zijn bijdragen volledig te betalen. Een scheiding brengt vaak veel leed met zich mee, leed waar de kinderen niet om gevraagd hebben.

Zoals jullie (Monique en Gerrit Jan) vinden dat de moeder de kinderen niet bij de vader weg kan houden, zo vind ik dat de vader eerst zorg moet dragen dat de situatie voor de kinderen zo min mogelijk verandert, zeker op financieel vlak!

Roos

18.46. Situatie zo min mogelijk veranderd?

Roos,

een vader en een moeder met kinderen wonen in een huis. Er volgt een scheiding. Vaak is het zo dat de moeder zich al geruime tijd had ingeschreven bij de woningbouw of ze heeft een andere man leren kennen. En dan is het zover.... ze deelt mee dat ze bij hem weggaat. Goed, de vader wist dat het een hele tijd niet lekker ging met de relatie maar toch nu gaat ze dan echt weg. Roos, zal ik even uitleggen wat er voor een vader verandert?

  1. hij verliest zijn vrouw.
  2. kinderen gaan waarschijnlijk bij haar wonen want hij zal wel een fulltime baan hebben. De rechter zal de kinderen aan de vrouw toewijzen omdat hij de zorg niet kan combineren met zijn baan. Hij verliest zijn kinderen.
  3. als het huis op allebei de naam staat wil de vrouw zeker wel de helft hebben, de vader kan dat bedrag waarschijnlijk niet zo uit zijn zak halen, dus het huis moet verkocht. Hij verliest zijn woning.
  4. hij verliest de kinderbijslag, dit ontvangt de moeder nu.
  5. hij verandert van hoofd van het gezin naar alleenstaande en dat zal hij merken als hij zijn belastingformulier invult. Minder aftrekposten
  6. het zou best eens kunnen dat hij dit alles (en ik heb nog wel het idee dat ik nog iets vergeten te melden ben) niet meer kan overzien en volledig psychisch instort.
En hij heeft dit alles nog niet verwerkt of ex komt met alimentatie aanzetten!

Roos, zo slecht heeft een gescheiden vrouw het niet hoor, lees hierboven maar wat een vader meemaakt!!

  1. zij krijgt de kinderen en kan ze fijn zien opgroeien.
  2. de gescheiden vrouw krijgt de kinderbijslag
  3. op scholen hoeft zij zowat niks te betalen.
  4. als zij haar belastingformulier invult, is het wel gunstig.
  5. krijgt ook nog alimentatie
Op financieel vlak zal het allemaal wel meevallen voor zo'n vrouw. Maar ja, de mensen kijken teveel naar de anderen uit de straat. Hun kinderen hebben dat, dan moeten mijn kinderen dat ook kunnen krijgen denk de vrouwen dan. Niks zo beïnvloedbaar als een gescheiden vrouw. Ach de buurvrouw krijgt veel meer alimentatie dan ik, enz. enz. Als iedereen nou gewoon doet valt alles echt wel op zijn plaats.

Wat ik wel kwalijk vind is als het allemaal niet zo vlotjes verloopt omdat ze er alleen voor staat dat dan heel gemakkelijk het vingertje richting ex man gehouden wordt, alsof het allemaal zijn schuld is !

Vrouwen die hun man verloren hebben door een ongeluk of ziekte staan er net zo goed ook alleen voor.

Nou hou ik erover op, als mensen zo koppig / egoistisch zijn, dan kun je ze toch niet veranderen. Jammer voor al diegenen die er onder te lijden hebben.

Monique

18.47. Beste allemaal

Hallo,

Wat een heftige reacties, ik schrok er best van. En ik heb eerst mijn eigen stukje even terug gelezen om geen verkeerde dingen te zeggen. Natuurlijk hebben jullie gelijk als je me op dat kleine stukje aanvalt. Helaas is dat stukje een beetje zwart/wit naar voren gekomen. Ik heb nog nooit tegen mijn kinderen gezegd dat hun vader zo slecht is, maar zoals Roos al stelde, het is moeilijk om steeds tegen je kinderen "nee" te verkopen. En als er dan een uitspraak van de rechter komt en na een week belt de vader op dat 1x per 14 dagen wel een beetje druk is en als hij de kinderen ophaalt zegt "je ziet wel wanneer ze weer terug zijn", dan denk je al iets anders. Als dan de kinderen voor 2½ week naar hun vader gaan met vakantie en ze staan na 10 dagen al weer voor de deur, en hij gaat met zijn nieuwe vriendin en haar zoontje naar movieworld de volgende dag, dan begrijp je ook dat je als moeder moet praten als brugman om alles weer goed te krijgen.

En dat een moeder het maar "mooi voor elkaar heeft", van een inkomen van 2700 gulden (wat al niet veel was) naar een inkomen van 1800 gulden (alimentatie wordt van je uitkering ingehouden), met 6 kinderen is geen vetpot...

En natuurlijk vind ik het vreselijk dat mijn kinderen hun vader niet zien, maar dat lag dus niet helemaal aan mij. Ik heb me er lang schuldig over gevoeld (en nog) omdat een scheiding al helemaal buiten mijn principes om gaat.

Ik zal meteen even melden dat hun vader nu alles heeft betaald en als het goed is de kinderen zoals afgesproken weer naar hem toe gaan vanaf half februari. Een weekend per 6 weken, zo luidt de afspraak nu, al wil ik wel dat dit nog door een rechter worden bevestigd. Hopelijk gaat het nu toch nog goed komen.

Ik hoop dat ik hiermee een beetje duidelijker beeld heb geplaatst.

Yvonne

18.48. Luilekkerland??

Voor Monique.

In mijn tekst staat nergens te lezen dat het voor de vader zo gemakkelijk is. Waar het mij vooral om gaat is het belang van de kinderen, en dat blijft een verantwoording voor beide ouders.

Zoals jij het schetst lijkt Nederland wel Luilekkerland voor gescheiden moeders. De bijstand, waar ze soms in belanden is dan zeker het toetje van Luilekkerland?

Ieder verhaal, en zeker dat van gescheiden ouders, heeft meerdere kanten. Als er dan nog meer personen bijkomen, zoals nieuwe echtgenoten, wordt het wel erg moeilijk als zij er zich ook mee bemoeien. Deskundige hulp bij het zoeken naar goede omgangsregelingen zal meer baat hebben. Zij staan (als het goed is) onpartijdig tegenover beide ouders.

Kortom, Monique, het gaat mij vooral om het belang van de kinderen. Zij hebben door de scheiding al meer dan genoeg meegemaakt.

Roos

18.49. Verantwoording alleen voor vader?

Dus de verantwoording voor de situatie op financieel vlak is de verantwoording van de vader en dat is zijn belangrijkste taak? En daarmee denk je de situatie onverandert te kunnen krijgen?? Laat de ouders er voor zorgen dat ze samen gewoon een thuishaven voor de kinderen zijn door bij elkaar in harmonie te blijven. Als dat echt niet wil dan volgt een scheiding en hebben ze alletwee verantwoordelijkheid, rechten en plichten. In jouw visie lees ik dat moeder recht heeft op de kinderen en de vader de picht voor het op peil houden van de inkomsten, daar kan ik het niet mee eens zijn. Als je als vader ongewild terecht bent gekomen in zoŽn situatie kan ik me de reactie zoals Monique schrijft wel voorstellen.

Gerrit Jan

18.50. Ons samengesteld gezin

Hoi Erika,

Ook wij zijn een samengesteld gezin. Anton werd 4 jaar geleden weduwnaar en heeft 2 dochters die autistisch zijn van 10 en 13 jaar. Ik heb 2 kinderen uit eerste huwelijk van 6 en 9 jaar. Samen willen wij oud worden dus zijn we getrouwd.

Het valt inderdaad niet mee, ook hier is er 1 aan het puberen en reageert anders veel extremer in haar ontwikkeling dan andere kinderen. Probeer ook de aandacht te verdelen maar valt me ook heel zwaar. Wij hebben nu veel steun aan de spd, die eens per maand langskomt, en waar we eenss tegenaan kunnen kletsen. Dat lucht best op.

De kids van mij hebben geen contact met hun vader, eigenlijk altijd slecht contact met ze gehad. Dus alle 4 de kids hebben aardig wat achter hun kiezen. Inderdaad energie heb ik soms ook niet meer, maar wat je zegt, hieraan kunnen we allemaal wat hebben, om eens te lezen hoe dat bij andere samengestelde gezinnen gaat!

Nu gaat ik lekker slapen morgen weer vroeg uit de veren. Zou het leuk vinden als je mij een mailtje zou sturen, omdat onze situatie best overeen komt i.v.m problemen van de kids. Wacht je reactie af. Misschien kunnen we elkaar tips geven .

Groetjes van

18.51. Tweedeling?

Hoi allemaal,

Even voorstellen, wij zijn; Martin 31 Alida 34 Esra 13,5 Ferry 12 Thimo 3,5. Na de geboorte van Thimo is bij Martin zijn houding naar de twee oudsten sterk veranderd. Hij kan ze soms niet zien of luchten en laat dit heel duidelijk merken naar mij èn naar hen. Dit is het probleem in ons samengesteld gezin. Dit is voor mij heel moeilijk want ik hou ook van hem. Hij is enigst kind en het lijkt dat hij dit ook wil overbrengen naar de kleine. Mijn dochter heeft een sociaal-emotionele kontaktstoornis, waardoor vaak communicatieproblemen ontstaan tussen hen. Ook bij mij, maar ik kan hier beter mee omgaan, zodat ik minder problemen met haar heb. Hij heeft vaak geuit dat het zonder haar een stuk beter in dit gezin gaat maar ik wil niet dat zij hieronder moet lijden.

Ik heb in dec.01 mijn koffers gepakt en de kinderen meegenomen. Ben wel weer teruggegaan met de afspraak dat hij hulp gaat zoeken voor zijn probleem. Ik kan niet begrijpen hoe hij zich voelt maar kan wel proberen begripvol te zijn. Dit doen we met behulp van maatschappelijk werk, en heel veel praten met elkaar. Hij is van mening dat het zo niet langer kan gaan en dat ik van mijn kinderen houd maar ook van hem. Wij hebben tenslotte wel samen een kind. Wij zijn er nog lang niet, maar ik wil wel vechten voor rust in dit gezin.

De kinderen hebben hier teveel van gemerkt en dat is niet zo een twee drie goed te krijgen. Je merkt ook aan hen dat zij zich negatief gaan opstellen naar hem toe, waardoor hij zich nog zekerder van zijn gevoel is. Kinderen ervaren dit als een herhaling met hun bio-vader. Zij willen alleen maar dat hij een vader voor hen is en meer niet. Zij hebben het niet over houden van maar eisen op een gezonde manier ook aandacht van hem, want die is er alleen maar voor de kleine.

Wat ik van hem wil? Hij heeft bij de adoptie aan mij en aan hen beloofd dat hij een goede vader zou zijn. En dat is het enigste wat ik en zij van hem vragen, meer niet. Hij hoeft niet van alledrie even veel te houden, als hij er maar voor hen is. En dat is hij op dit moment totaal niet.

Tot zover, Alida

18.52. Ik lees hier nooit over!

Hallo allemaal,

Ik ben vorig jaar getrouwd met Pim en wij wonen met mijn pubers in één huis. Dit gaat met inbreng en aanpassen van ons allemaal goed. Pim heeft een zoon van 15, geadopteerd uit zijn vorige huwelijk. Hun relatie loopt zeer stroef, het is een jongen met een visuele handicap en een stoornis in de contactname. Wij worden bestookt met e-mails van moeder en haar nieuwe vriend dat wij het kind om het weekend en elke helft van de vakantie op moeten vangen. Het kind vindt dat ook teveel, want kan niet goed met zijn vader overweg. Met mijn kinderen heeft hij ook geen band, alhoewel ze allebei (en hij ook) wel hun best doen. Wij hebben een opbouw van contact voorgesteld, bijv. eerst eens kortere weekends of eens in de 3 weken. Maar er wordt continue gezegd: neem je verantwoordelijkheid. De nieuwe vriend van de moeder schrijft agressieve mails met o.a. ik moet hem hier niet buiten de om en om weekends.

Het kind woont doordeweek in een woonvoorziening, omdat moeder bij haar vriend is gaan wonen. De mogelijkheid voor een goede school met alle mogelijkheden dicht bij haar nieuwe huis heeft zij afgewezen. Wij zijn ten einde raad. Ook verbaasd dat een biologische moeder haar kind zo afscheept. Dit kind heeft zo geen thuis, geen sport, baantje, eigen plek enz. Wij kunnen hem dat helaas ook niet geven, want de band tussen vader en zoon ontwricht hier de weekends al redelijk. Wie heeft tips?

Groeten, Karin

18.53. Daar lees ik nooit over

Beste Karin,

Ik begrijp dat het heel moeilijk is voor jou en je man in deze hele situatie. Stiefouder zijn is vaak frustrerend. Vooral als je zo je best doet. Jij kan er niets aan doen dat vader en zoon niet met elkaar kunnen opschieten. Wat zal deze zoon voelen? Niet alle moeders kunnen zorgen voor hun kinderen zoals ons dat geleerd is. Misschien kan zij het ook niet en uit zij haar boosheid daarover naar jullie toe. E-mails waarvan je weet dat ze vreselijk zijn, kan je of niet lezen of naast je neer leggen. Je kan ook laten weten dat je ze niet meer leest.

Probeer je te concentreren op de zoon. Probeer een zo goed mogelijk weekend te hebben ook met de zoon van Pim. Je kunt niet zoveel meer doen. Stiefouders zijn is vaak moeilijk maar zo te lezen is vader zijn ook niet altijd even makkelijk. Twijfel niet aan jezelf. Jij doet wat je kan. Probeer je te concentreren op andere fijne dingen zodat jouw leven niet bepaald wordt door de ex en haar partner.

Ik wens je veel sterkte en wijsheid.
Ietje

18.54. Een steuntje misschien

Reactie op Ik weet het niet meer.

Beste Peter en Joke,

Wat herken ik veel in jullie verhal. Ook bij ons is er met name in de beginjaren veel uitgehoord en uitgespeeld. Zijn de kinderen bedrogen en ben met name ik voor oud vuil uitgemaakt. Mijn man's ex had het tegen zijn kinderen altijd over "jullie vader en dat kutwijf", ik dus. In ons geval echter hebben de kinderen (nu 15 en 12 jaar) altijd een goede band met hun vader kunnen behouden. Ze hebben redelijk geleerd dat ze bij ons best wel wat konden vertellen zonder dat daar direct strak op werd gereageerd. (het huilen deden we dan wel later als ze weg waren)

Het is als stiefmoeder afgrijselijk. Je kunt niets met de kinderen en je ziet dat ze de man waar je van houd kapot maken. Ik heb altijd geprobeerd om het gedrag van de kinderen in het juiste perspectief te zien. Dus in het perpectief van de haat van hun moeder maar makkelijk was en is dat tot op de dag van vadaan nog steeds niet. Ik kan als vrouw en zelf moeder absoluut niet begrijpen dat een moeder haar eigen kinderen kan gebruiken om haar haatgevoelens te bevredigen. Echter ik weet dat het zo werkt.

Zoals ik al zei hebben mijn stiefkinderen altijd een goede band met hun vader gehad en dat is hun redding. De oudste is onlangs plotsklaps bij ons komen wonen omdat hij het bij zijn moeder niet meer kon uithouden. Op dit moment is het zelfs zover dat hij niet meer naar haar toe wil voor een bezoek. Als wraak van zijn moeder, want het is natuurlijk onze schuld!, mag zijn jongere zus niet meer bij ons komen. Dit tot het moment dat haar zoon weer een weekend bij haar is geweest. Macht, daar draait het toch bij deze vrouwen om. Ze willen macht blijven uitoefenen.

Een advies heb ik niet voor jullie, helaas absoluut niet. Het enige wat in ons geval heeft geholpen was eerlijkheid en geduld. heel erg veel geduld. Wij hebben op dit moment al een van de kinderen bij ons en wij gaan ervan uit dat de tweede ook wel zal een keer zal komen. En dit enkel omdat ze weten dat ze bij ons de leefruimte krijgen wat ze bij hun moeder niet hebben.

Veel kracht wens ik jullie toe.
Brenda

18.55. Alimentatie

Nou Gerard, kinderen hebben toch recht op financiële steun is dat niet een vader's plicht? Hij was er toch bij toen ze geboren werden of niet soms. En ik weet wat het is om alleenstaande moeder te zijn (ben nu hertrouwd). Een ex die ons behandelde als oud vuil, ging z'n eigen gang. Veel agressie. En wil na 9 jaar in ene vader worden van de kids, waarvoor hij gewoon een vreemde man is. Geen alimentatie betalen, want je krijgt toch uitkering. Tuurlijk in principe komt het bedrag altijd op hetzelfde uit. Alleen zit er dan geen cent bij van die oeh zo verantwoordelijke vader.

Zijn natuurlijk en gelukkig ook goeie vaders, mijn kids hebben nu een stiefvader, maar zien hen als hun eigen vader is ook logisch. Nog effe, bij mij draaide het totaal niet om die pietluttige alimentatie, maar om het welzijn van de kids. Die alimentatie mocht ie in z'n ... douwen.

Gerda

18.56. Opvoedingsverschillen met pubers

Reactie op Samengesteld, maar o zo gelukkig.

Beste,

Wij vormen sinds 3 jaar een samengesteld gezin: Christian (48j) met dochter Tine van 18 jaar die bij ons woont en ikzelf, Ingrid (38j), met dochter Deborah van 16 jaar die eveneens bij ons woont. Alleen Deborah heeft nog een bezoekregeling met haar vader.

Christian ergert zich soms dood aan de pubergrillen van Deborah, je kent dat wel: slordige kamer, deuren die niet in het slot zitten, luide muziek, discussies over het uur bij het uitgaan etc. Hij wil dat ik, meer regels uitwerk. Daartegenover heeft hij, volgens mijn idee, zelf problemen om zijn dochter te "leiden": zij mag reeds op 16-jarige leeftijd tijdens de weekends bij haar vriend slapen en nu ook tijdens de schoolverlofdagen. Dit betekent dat hij geen controle heeft over het uur van thuiskomt bij het uitgaan etc. Toen dit destijds gebeurde heb ik mijn afkeuring aan hem kenbaar gemaakt en gezegd dat ik hiermee later - als mijn dochter eveneens 16j zou zijn - problemen zou krijgen omdat ik niet deze opvoedmanier wil. Nu, 2 jaar later is mijn dochter Deborah 16j en zij vergelijkt haar situatie dan ook met deze van Tine en dat brengt voor Deborah wel wat frustraties mee. En zij wil rechtvaardig behandeld worden.

Tussen mijzelf (als "stiefmoeder") en Tine klikt het goed, maar de relatie tussen mijn vriend Christian en mijn dochter Deborah gaat stroef. Ze zijn niet spontaan tegen elkaar en hebben elkaar niets te vertellen. Christian vindt dat mijn dochter alleen maar "negatieve dingen" kan zeggen over anderen en zij alleen maar over haar hobby (paardrijden) kan praten.

Je ziet het, simpel is anders. Ik stel mij dan ook de vraag hoe jullie de pubers behandelen? Zijn er beurtrollen i.v.m. huishoudklussen en wie moet deze aanduiden of moet dit in een soort van "familieraad" besproken worden? Hoe ga je ermee om dat je partner niet zo'n goede band heeft met je dochter? Enfin, laat je ideeën de vrije loop. U kan mij dus contacteren via mijn e-mail adres.

Bedankt op voorhand. Groetjes,

18.57. No wonderland

Ook al geven de kinderen aan bij jullie te willen wonen toch is zo'n dilemma voor de kinderen niet in hun belang. Probeer een beter contact met de moeder te krijgen en evt. vaste tijden om de kinderen te zien. maar maak ze niet in de war met keuze maken. Jullie zijn vast aardiger dan de moeder maar dat doet er niet toe. Kinderen voelen misschien de spanning van moeder en zien pappa heeft het leuk met nieuwe vriendin en daar is het relaxter daar willen we heen. Dat is niet zo moeilijk scoren dan. Toch is het niet goed. Het is beter duidelijk te zijn tegen de kinderen en de moeder te respecteren en proberen met haar in contact te komen en niet de kinderen weer uit te spelen.

een gescheiden moeder

18.58. Telefoon

Zoals ik al las zo doe ik het ook. Als ik de telefoon op neem zeg ik gewoon, goede (middag, morgen of avond), u spreekt met Nancy. Of wie de telefoon ook opneemt met zijn voornaam. Is het niet voor die gene roepen ze de juiste persoon bij de telefoon.

Klinkt mischien ingewikkeld maar is niet.

groeten Nancy

18.59. Alimentatiebijdrage

Natuurlijk weet ik het fijne er niet van maar achterstand van de alimentatiebijdrage is te vereffenen via het LBIO of de deurwaarder (wat veel ouders met achterstandssituaties niet weten! en die LBIO werkt zo traag....) In principe staan de kinderen en hun wel of niet omgaan met de vader hier buiten, dat is tussen jou en je ex. Vind je dat hij te weinig betaalt moet je naar de advocaat... ook dat staat weer los van je ex en zijn relatie met de kinderen!!!.

Pas op met te zeggen dat alles draait beter als hij er niet is... er komt misschien een dag dat je kinderen dat tegen je gebruiken! Een kind heeft recht op zijn "andere" ouder, of die ouder nu ouder is zoals een ouder in jouw ogen moet zijn doet niet ter zake! Dat die ouder soms geen gebruik maakt van dat recht is een andere kwestie en zal hem of haar misschien duur komen te staan tegen de tijd dat de kinderen daar zelf oud genoeg voor zijn!

18.60. Samengesteld gezin vader met autistische kinderen

Hoi allemaal,

Het is fijn om al jullie ervaringen zo is te lezen. Wij hebben een samengesteld gezin met 4 kinderen. Milan (11) Daniëlle (7) Danique (12) Kimberley (15). In het begin van onze relatie hebben we het heel rustig aan gedaan. Zodat je zeker weet dat je met elkaar verder wil. Daarna hebben we pas de kinderen erbij betrokken. Eerst de kids van hem erbij daarna van mij en hierna alles samen. Daar zit aardig wat energie en tijd in. Zijn meiden, nu mijn stiefdochters, zijn allebei autistisch, eentje hiervan ook verstandelijk gehandicapt. En de ander meer op emotioneel gebied etc. In het begin werd mij verteld dat ze wat achter liepen. Ik zag wel dat er het één en ander was met de meiden. Maar dacht dat het ons zeker zou lukken samen.

Eigenlijk ben ik heel slecht voorgelicht mede door de familie, die veel meer wisten van de achtergronden en situatie van de meiden. Na ongeveer anderhalf jaar zijn wij getrouwd. En hadden besloten om ergens samen opnieuw te beginnen. Zodat al die nare herinneringen aan verleden niet steeds boven komen. Een nieuw begin, we kochten een huis in Breda. Fijn kindvriendelijk omgeving. Gelukkig voor de meiden bijzonder onderwijs niet al tever weg. En werden beiden elke ochtend opgehaald met de taxibus.

Het begon al snel dat de communicatie-problemen tussen de kinderen vaak tot uitbarstingen leidden. Autistische kinderen denken anders, voelen anders en alles moet heel duidelijk zijn. Anders snel gillen, aggressief gedrag, rare bewegingen etc etc. Je duikt in een soort leeuwenkuil leek het wel. Toen dacht ik: waarom heeft die familie nooit goede hulp gezocht voor die meiden. De fam. stopte liever hun kop in het zand. Want mijn man had het toen al zo moeilijk met het overlijden van zijn toenmalige vrouw.

Zijn ouders zijn op leeftijd en wisten dondersgoed wat mij nu te wachten stond, maar hebben me niets verteld. Nu herkennen ze een grote fout gemaakt te hebben. En zo mocht ik alles oplossen en regelen. Mijn kids kregen ook weer flinke klachten, nachtmerries etc. Die hadden ook al niet zo'n fijne tijd achter de rug met hun bio vader. Mijn man is echt wel een lieverd, maar heeft de dingen te licht ingeschat. Omdat zijn ouders altijd op de meiden pasten, wanneer hij weer naar het ziekenhuis moest met zijn vrouw. Of wanneer hij moest werken etc. Vertelden zijn ouders altijd dat alles goed was met de kids. Behalve dat ze op speciaal onderwijs zaten werd er verder geen aandacht aan besteed.

Na een tijdje was ik het spuugzat en bem in contact gekomen met de ggz en spd. Ook hebben we gesprekken op de scholen gehad. Heb veel vragen en antwoorden gekregen wat er nu precies met de meiden was. En wat we er van konden verwachten, mee omgaan etc. Goed dat was dus keihard werken en flink afzien met 2 gillende keukenmeiden, want zo was het wel. Al met al kreeg ik met beiden toch enigzins een band. Ze begonnen me dingen toe te vertrouwen. Uiteindelijk, na 2 jaar, kwam eruit dat de oudste stiefdochter haar jongere zusje al 6 jaar sexueel misbruikt had. Daarbij ook bij haar stiefbroertje. Dus hebben we direct de crisis opvang gebeld. Het had niet langer moeten duren of er waren onderling bij de kids ongelukken gebeurd.

Nu is er hulp voor de oudste en zij gaat binnenkort naar een woon-leef-werk project, wel op één terrein zodat ze continu onder toezicht is. Daarnaast haar jongere zus naar naschoolse opvang waar ook pddnos kinderen zitten. Daar krijgen ze ook leerdoelen als zelfredzaamheid leren etc. Mede voor hun eigen toekomst. Dat kan toch alleen maar goed zijn i.p.v. dat gegil en flinke gedragstoornissen. Kunnen ze nog bijgestuurd worden ook al is er veel te veel gebeurd.

Ja, en dan mijn zoontje loopt nu ook bij de ggz mede weer door dat traumaatje, en wat hij daarvoor heeft gehad is allemaal niet niks. Je zit er dan midden in en weet niet meer of je van voren of van achter leeft. Alles draait om de instanties, de hulp. 80 telefoontjes om iets voorelkaar te krijgen. Na lange tijd geven de schoonouders eindelijk toe dat ze fouten hebben gemaakt naar mij toe. Maar dit vind ik niet helemaal op zijn plaats. Mijn man wist dat ook best wel. En dan zeggen ze: ze lopen wat achter, bla bla. Neem het hem niet kwalijk, maar draai nergens omheen. Dat zou een hoop ellende kunnen voorkomen.

Nu heeft de naschoolse opvang besloten dat de jongste stiefdochter niet meer naar de naschoolse opvang hoeft. Want ze kunnen haar niets meer bijleren. Daar gedraagt zij zich heel goed. Maar thuis gaat het snel mis, omdat het comminuceren met de andere kids, flinke panieken bij haar teweeg brengen. En dat vergeten ze daar maar even. Maar ja, moeder de vrouw is toch thuis?

Dan afgelopen vakantie, toen ging mijn man de oudste een dag ophalen van de crisis opvang, en nam haar een dag mee naar huis. Mijn dochtertje mistte haar, dus mocht ze mee. Met de voorwaarde dat mijn man er wel continu bij moest blijven. Wat gebeurde er nu, hij moest even iemand ergens heen brengen. En de kids maakten duidelijk dat ze niet mee hoefden en wachtten tot hij terug kwam. Fijn in deze tussentijd heeft de oudste stiefdochter dus toch weer nare dingen geflkt bij mijn dochtertje. Eerst kwam ze later op de dag bij me toen ik terug kwam, dat het heel gezellig was, en later huilen en huilen niet te stoppen. Al stotend kwam eruit dat haar stiefzus zo raar deed en nare dingen influisterde. Ze ging staan dansen broek an broek uit etc. Mijn man kwam thuis ze vloog achter de computer en deed alsof haar neus bloedde. Ja het meisje is ziek, weet ik best. En we kunnen er weer de vruchten van plukken. Nu heeft mijn man weer een afspraak met de psychiater ook van de oudste stiefdochter,en gaan dit weer bespreken.

Mijn reactie: Geen contact meer ze is ziek en wordt goed verzorgd. De kinderen hebben al genoeg gehad en wij ook. We willen vooruit en niet achteruit. Dan moet je dingen heel zakelijk gaan bekijken wat het beste is voor het hele gezin. Niet thuis of wel. Je moet de grenzen trekken,zeker voor de verdere ontwikkeling van de kids.Mijn man houd wel contact met haar,dat kan ik begrijpen het is zijn vlees en bloed. Maar sorrie genoeg is genoeg. De tijd zal het leren.

Lieve Groetjes Lisa

Dit was mijn verhaal.

18.61. Hoera, herkenning

Hoi Astrid,

Inderdaad zeg, als je dit hier allemaal leest, dan blijkt dat er nog veel meer samengestelde gezinnen zijn. En ik put daar best wel kracht uit. Maar jouw 'telefoon-probleem', ook heel herkenbaar! Maar tegenwoordig is het niet raar meer om alleen met je voornaam op te nemen. Zelf neem ik op met "met Ellen" en de nadruk op mijn naam. En dan wel vrolijk natuurlijk, niet nors ofzo :o) Een goedemiddag wens is zeker een optie. Ik ga dat ook eens proberen, al zal dat wel wennen zijn ;o) Laatst belde ik zelf naar huis en ons jongste zoontje van 6 nam op met "Ja, hallo, met wie spreek ik?" Kijk, dat hoeft van mij nou ook weer niet, hahaha, dat moet ik er nog even uit zien te krijgen. Succes met alles!

Ellen

18.62. Niet gemakkelijk!

Even voorstellen: Wij zijn Nico (34) en Chantal (25). Nico is gescheiden en heeft 2 jongens Aaron(6) en Noah(3). Ik (ik schrijf even ik) heb geen kinderen en leef nu 20 maanden met Nico samen. Poeh poeh, ik wist het wel voor dat ik eraan begon en ik heb het ook eerst proberen tegen te houden, mijn verliefdheid. Want je kiest niet voor 1 persoon, je kiest meteen voor 3 personen. Tussen Aaron, Noah en mij ging eigenlijk alles goed. Ik heb rustig afgewacht totdat zij zelf naar mij toe kwamen. Bij Noah gebeurde dat ook heel snel. Hij had geen besef van wat er gebeurd was, Aaron daarentegen had het wel iets meer meegekregen, maar hij en ik konden en kunnen nog steeds zeer goed met elkaar overweg.

In het begin liep het allemaal wat stroefjes tussen mij en de ex van Nico. Toch ging het later een stuk beter.... dacht ik. Nu maakt zij ons helemaal gek. Ik zal een paar vb noemen. De kinderen wonen niet bij ons maar bij haar en haar nieuwe partner. In de even weken komen ze een weekend van vrij 16:30 tot en met zondag 19:30. En dan nog na het weekend dat ze niet hier zijn geweest op maandag en in de andere week op woensdag. Behoorlijk eigenlijk als ik de andere verhalen lees.

Als ik een dag vrij heb (dan staat de auto op de oprit) wordt dat meteen gespot en wordt er naar Nico gebeld of de kinderen niet eerder kunnen komen, want er wordt dat verwacht dat hij ook thuis zou zijn. Als er een vrije dag in zicht komt, wordt er ook gebeld of wij deze dag de kinderen kunnen hebben. Het maakt niet uit hoe of wanneer, als de kinderen maar weg kunnen, zo'n gevoel heb ik heel sterk. En ik moet zeggen in het "verleden" hebben wij dat vaak gedaan. Maar als de jongens dan jarig zijn en we willen ze een uurtje of 2 halen mag dat niet! Om de woensdag zijn ze 's avonds bij ons, toevallig was zij zelf jarig en we konden het in onze zak steken we kregen ze niet (de dag voor noah's verjaardag en die dag kregen we ze ook niet). Zo was het dus dat wij de verjaardag van Noah 2 weken later "mochten" vieren.

Ook zijn we aan het proberen om de "grote" vakantie te veranderen. Nico heeft 3 weken bouwvak dat is de enige vakantie die hij heeft. Zij moest zo nodig in de convenant hebben staan dat Nico de volle drie aaneengesloten bouwvakweken de kinderen bij zich zou moeten hebben. Nico heeft op het laatst gezegd om eigenlijk overal een beetje "vanaf" te zijn van: Laat maar gaan! We wilden een dealtje met haar sluiten, wilde ze niets van weten. De kinderen in de bouwvakvakantie 2 weken en dan nog 1 week buiten die bepaalde vakantie. Nee hoor: Haar letterlijke woorden waren: Van MIJN drie weken bouwvak blijf je af! Zij zou de andere 3 weken dat de kinderen bij haar waren dan vakantie hebben en 1 week in de bouwvak. Nu wisten wij dat ze in de bouwvak alleen met haar partner op vakantie ging, wij hebben daar echter niets van gezegd en het haar zelf willen laten vertellen maar dat gebeurde dus niet. Ze ging gewoon zonder ook maar iets te zeggen tegen ons en/of de kinderen. Er had iets moeten gebeuren, dan wisten wij dus niet waar ze zat! We hadden nog geprobeerd met de advocaat, maar ze wilde er niets van weten. Ik snap niet dat we dat niet veranderd krijgen?!

Ook heeft zij de vinger in de pap. Als zij zegt nee, is het nee! Bijv kerst. Eerste kerstdag? Nee gaat niet, wordt er dan gezegd en dan wijk je dus automatisch naar tweede kerstdag, want zij weet net zo goed dat we de kinderen willen zien! 5 December! Nou dit jaar net zo als vorig jaar: Van 16:00 uur tot 19:00 uur bij ons en dan terug naar jou voor jullie gezamenlijke pakjesavond! ANTWOORD: Nou dat doen we dus ff niet meer! Ja en dan? Wie kan me zeggen wat je daar nu tegen doet?

En informatie over de jongens? Wel iedere dag bellen om de kleinste dingen (smoezen dus) maar wel pas bij het afhalen van de kids zeggen: "O ja ben nog met Aaron in het ziekenhuis geweest!" Aaron vroeg laatst aan Nico: "pap waarom ga jij nooit mee naar het ziekenhuis??" Wat zeg je dan tegen zo'n jongen? De waarheid dus. We hebben tegen Aaron gezegd dat zijn moeder dat niet vertelt wanneer dat hij in het ziekenhuis moet zijn. Pijn? Ja! Boos? Jaa.

Nog een vb hiervan: We gaan de kids halen op een woensdag. Zegt Noah: we zijn vandaag in het ziekenhuis geweest. O zei Nico en ik keek hem aan. De pijn wat die man voelt voel ik ook. Later bij het terugbrengen staat de partner van haar aan de deur. Goh zegt Nico, zeg maar als ik er niets mee te maken heb, maar zijn jullie naar het ziekenhuis geweest voor Aaron? Hij zei: "Ja maar dat wist je toch? Want ze zei tegen mij dat ze jou had gebeld en dat jij niet kon! Fijn! Liegen tegen mij--> oke dan. Liegen tegen Nico --> minder. Maar liegen tegen d'r eigen vriend en kinderen? Liegen tegen iedereen dus.

Alles gaat altijd goed zolang zij maar de voorwaarden kan stellen. En beste lezers, Nico betaalt netjes elke maand een flinke alimentatie!

Zij werkt ook hoor! 's Avonds! Van plusminus 16:45 tot 20:30. Dus de kinderen doet ze vrijwel nooit naar bed. Sterker nog: Ze doet de kids per maand 2x meer naar bed als ik dat doe! En dan nog iets: Altijd vind ik ze onverzorgd als ze van haar komen. Ik heb een kappersavondopleiding gehad, dus ik knip ze de haren (is ook nooit goed) maar dat is niet alles wat ik knip. Ik denk dat ze de kinderen nog nooit de nagels heeft geknipt. Dat doe ik dus altijd in het weekend. Ook kijk ik hun oortjes na en geef ze een extra goede "poetsbeurt". Nee wat dat betreft kan zij over mij niets zeggen. Laatst moet Aaron naar de tandarts. Hij had een gaatje in zijn kies. Ze had wijselijk tegen hem gezegd: "Dan moet je ook maar beter je tanden poetsen dan was dit niet gebeurd". Ben ik het dus ook niet mee eens: Ik ben de "ouder" en IK zorg dat die jongens van 6 en 3 's avonds en 's morgens een tandenborstel in hun handen krijgen en dan kijk ik de tandjes nog eens na! Of zie ik het verkeerd?

Wij hebben wel iets besloten: Wij zijn dit jaar met kerstmis aan de beurt voor eerste kerstdag, geeft ze ze niet (denkt ze natuurlijk dat wij automatisch uitwijken naar tweede kerstdag) dan houdt ze de kinderen met de kerst maar bij zich, maar met oud en nieuw! Hoe pijn het ook doet, maar doen we dit niet zal het altijd op HAAR manier moeten gaan.

Samen het ouderlijk gezag? Laat me niet lachen! Dat stelt dus ook letterlijk niets voor. Info krijgt Nico niet. Belangrijke zaken worden niet met hem besproken en beslissingen neemt ze alleen! Bijv: zwemles. Dat kon alleen maar in het weekend! Zonder overleg heeft zij besloten dat Aaron op Zaterdag om 16:00 uur en op zondag om 10:00 uur zwemles heeft. Ook in onze weekenden dus. Ook voetballen doet hij! Op woensdagavond trainen en op zaterdagmorgen wedstrijd. Door Nico geregeld en door Nico betaald--> Wel in overleg! Nu werd dat allemaal teveel het zwemmen en voetballen tegelijk vond zij! Zwemles is heel belangrijk dat weten wij heus wel. Maar contactsport ook! Dus Aaron gaat wel nog voetballen, vindt hij trouwens het einde en hij gaat dus ook zwemmen. Zwemles dus zonder overleg en per keer betalen! Doe je helemaal niets aan!

Nou zeg wat lucht dat op om het eens een keer neer te pennen zodat anderen het kunnen lezen, ik zeg zodat anderen het kunnen lezen want ik heb een schriftje en daar schrijf ik ALLE VOORVALLEN in op! Ik heb er al 10 vol! Nee hoor dat is een grapje, maar ik heb wel tegen mijzelf gezegd als de kinderen oud genoeg zijn en ze willen het lezen mogen ze dat van mij en ook van Nico!

Als ze komen, zorgen wij altijd dat ze het fijn hebben hier! Dat ze zich geborgen voelen, met regels natuurlijk! Ook hebben we vorig jaar een kamer voor hun helemaal geschilderd en een stapelbed gehaald. Alles heel vrolijk. De muurkastdeur eruit en daar staat een televisie, een video en een stereotoren. Ze hebben alles erop en eraan. We hebben dat in 1 week met zijn tweeen gedaan (in een week want het moest een verrassing zijn). Nou het was een verrassing, je had de gezichtjes moeten zien! Geweldig! Ze kunnen alle kanten met ons op, we zeggen geen enkel slecht woord over mama als ze er zijn en we houden van ze! Heeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeel.

Ik zou het op prijs stellen als iemand hierop zou reageren!

Groetjes CHANTY (zo noemen ze mij)

18.63. De slechte positie van de man

Ondanks wat er hier geschreven wordt, kan het ook anders. Mijn man heeft het co-ouderschap met zijn ex anders geregeld. Zijn dochter is 11 en is elke week 4 dagen bij ons, en dan 3 dagen bij haar moeder. De week erna is zij 4 dagen bij haar moeder en 3 dagen bij ons. Het voormalige huis is toegewezen aan zijn ex, en het hoofdverblijf van zijn dochter is bij ons. Hierdoor ontvangt hij de kinderbijslag en de fiscale voordelen. Zij heeft op haar beurt de woning toegewezen gekregen. Niet dat de scheiding makkelijk verliep, ze zijn niet echt "on speaking terms", maar toch vind ik het wel redelijk goed geregeld.

Het is wel waar dat kinderen zowel de vader als de moeder nodig hebben, maar het ligt natuurlijk wel aan de persoon. Ik vind zelf niet dat ik kan oordelen over het besluit van Yvonne, want het zijn zulke moeilijke situaties. Bij ons is er geen alimentatie regeling. Bij elke ouder wordt er goed gezorgd voor haar. Ik vind het al erg genoeg eigenlijk dat kinderen op twee adressen wonen, en emotioneel altijd de dupe zijn van een scheiding.

Als samengesteld gezin, en dus voor mij de nieuwe rol van stiefmoeder, met een kleine op komst, hoop ik dat mijn stiefdochter zich zonder al te veel problemen zal ontwikkelen tot een volwassene. Ik zit er bijvoorbeeld mee dat ze straks een broertje krijgt, maar hem dan de helft van de week niet ziet, en of zo'n situatie niet te complex is voor een kind van 11. Ze kan mij moeilijk mama gaan noemen, want ze heeft haar eigen mama. Mijn zoontje gaat dat wel zeggen, dus hoe ga je daar dan mee om in je gezin? En hoe ervaart iemand van 11 een nieuwe partner en een broertje dat een andere mama heeft maar dezelfde vader? Ik weet het niet. Ik kan me er zelf niet in inleven, want mijn ouders zijn niet gescheiden.

Ik volg wel de raad van jullie op dat je 1 lijn in het gezin moet trekken voor alle kinderen. Maar tja, voor de vader zijn het twee kinderen van hemzelf, voor mij is mijn zoontje de eerste. Bovendien heb ik als stiefmoeder nooit de positie van moeder voor zijn dochter, daar is ze al veel te groot voor, en dat kan ook helemaal niet.

Maar wat bijvoorbeeld met opa's en oma's? Mijn ouders worden voor het eerst opa en oma. Ze hebben alleen iets met mijn kind, niet met het andere kind van mijn man. Nu ga ik wel opletten dat er geen kind wordt voorgetrokken, maar je denkt toch zo van "moet ik nu een deel van mijn erfenis ook aan mijn stiefdochter schenken straks?". Ik vind dat wel moeilijke vragen, want ik zou haar natuurlijk nooit laten zitten en ze krijgt spullen en aandacht en hulp met huiswerk van me. Maar hoe ver gaat dat? Mijn zoontje heeft straks voor de helft een totaal andere familie dan mijn stiefdochter. Is dat een probleem, of beter, levert zoiets problemen op in de toekomst?

Ik wil ook het beste voor mijn stiefdochter, net als voor mijn "eigen" kind. Maar als stiefmoeder heb ik eigenlijk niks te zeggen, hoogstens via de vader (noem bijvoorbeeld schoolkeuze etc.), dus ik vind het een behoorlijk ondergeschikte rol. Wel de zorg, geen rechten, beetje inspraak.

Birke

18.64. Voor Alida

Hoi Alida,

Het is denk tijden geleden dat je dit berichtje geplaatst hebt. Maar herken heel erg veel in jouw verhaal. Wij zijn dat samengestelde gezin wat boven jouw berichtje staat. Nu gaat het bij ons ongeveer net zo als ik jouw berichtje lees. Mijn oudste stiefdochter heeft dingen uitgehaald bij alle kids binnen het gezin. Zij is daardoor en mede door onhandelbaar gedrag uit huis geplaatst. Mijn andere stiefdochter is jaren misbruikt door haar zus die nu uit huis is. En hebben beiden pdd-nos. De jongste die thuis woont is ook verstandelijk gehandicapt. Dit maakt het dubbel zo zwaar. Vooral als het om grenzen etc gaat, en het anders begrijpen uitleggen. Het gegil.

Het is zo intensief dat ik de eerste jaren amper meer toekwam aan mijn eigen kinderen. Nu heeft mijn zoontje ook problemen gekregen in zijn gedrag. Heeft veel meegemaakt verleden. En dan deze bagage erbij,etc etc. Maakte ook dat hij over de rooie ging. En uiteindelijk 2 weken werd opgenomen in crisis centrum. Als je zoveel meemaakt als jongen van 11 jaar.

En wanneer ik dit voorleg aan mijn echtgenoot, dan zijn volgens hem stiefdochter en mijn zoontje beiden ziek etc etc. Ik val hem niet aan, wijs hem op de feiten die we meegemaakt hebben en nog. Ook ik denk erover om er een eind aan te breien, de kinderen worden hier nu niet gelukkiger van? En jij had gelijk dat je je koffers pakte. Kinderen gaan altijd voor alles. En dit slaat ook alles. Eerst was ik getrouwd met een man die z'n handen los zaten, ook naar de kinderen toe. En dan een man met kinderen die elkaar gaan misbruiken etc etc. Moesten mijn kids ook weer meemaken.

Na alle inzet voor m'n ztiefdochters naar de hulp zoeken die ze beiden nodig hadden? Krijg je achteraf rot opmerkingen. Over m'n kids. Jaloezie van hem naar mijn kids toe. na alles waar ze doorheen moesten gaan? Snap het niet meer.

Liefs Lisa

18.65. Voor Chanty

Hoi.......

Als ik het verhaal van jou lees, zie ik veel herkenbare dingen van mijn leven in terug, De ex van mijn man regelt ook ons leventje, maar ik kan er wel heeeeeeeel erg slecht mee overweg. Het is op het moment zo erg, dat ik mijn stiefkinderen niet kan luchten of zien, hoe erg ik het ook vind. Mijn man doet alles voor ze en wil altijd maar zorgen dat ze het naar hun zin hebben. En tegen mijn dochter kan die soms best weleens venijnig uit de hoek komen, maar dat zal ie niet gauw tegen zijn eigen kinderen doen.

Het begon een aantal jaren geleden, ze wilde altijd maar meer en meer geld hebben, ze was nooit tevreden. Mijn man betaalde dubbele alimentatie, waar ik nooit wat van af wist. Je kunt je wel voorstellen hoe boos ik was. Maar sinds een jaar is mijn man failiet gegaan, en kan hij tijdelijk geen alimentatie meer betalen. En nu is het hek van de dam voor haar. Ze heeft een auto ooit gekregen van mijn man, en 100.00 gulden toen ze gingen scheiden, en nu kan hij haar niks meer geven, want we hebben zelf niks, en ze moet het even zelf redden. Ze heeft een goede baan en geld genoeg.

Maar nu eist ze van mijn man dat hij altijd maar klaarstaat voor haar waneer het haar uitkomt. Hij rent en vliegt voor haar, maar hij zal nooit nee zegggen omdat hij dan het gevoel heeft dat hij nee tegen de kinderen zegt. Wat ik pure onzin vind, want ik kan me niet voorstellen dat de kinderen erop zitten te wachten dat ze van hot naar her gestuurd worden.

Ik heb altijd alles voor ze gedaan maar dan ook echt alles, en nooit was het goed en altijd had ze wat te zeuren. En de kinderen hebben het altijd maar over mama mama mama. Ik kan niet meer, ben heel erg overspannen, en voel me een 2e keus vrouw, want zij is en blijft de first wife, die alles in mijn leven regelt En mijn gevoel voor de kinderen, die ik wel degelijk had, volledig heeft vermoord. Ik hou van mijn man, maar ik wilde dat hij eens een keer voor mij koos, en dat we eens een keer met z`n drieen iets deden, een weekje op vakantie ofzo, zodat ik me weer eens bijzonder voel. We hebben dus een jaar geleden ook samen een dochter gekregen.... Soms hoopte ik weleens dat zijn kinderen en ex niet bestonden. En neem maar van mij aan dat ik het erg vind om zo te denken, en dat ik dat ook echt niet wil. Maar ik moet het kwijt. Dit is nog maar een tipje van de ellende die we meemaken.

Groetjes Justme

18.66. chanty

Goh wat snap ik jou verhaal goed. Ook ik heb te maken met een zogenaamde ouder die ons leven wil regelen. En na altijd maar aanpassen was voor mij de maat vol. Ook ik kreeg hatemail dreigbrieven enzv en ik heb haar of haar nieuwe echtgenoot nooit iets in de weg gelegd. En dan is zij ook nog de stiefmoeder en niet eens de echte moeder.

Maar als vader heb je in nederland blijkbaar bitter weinig recht op je eigen kind. Door de rechter is bepaald dat mijn stiefzoon elk weekend en de helft van de vakanties daar is. En hij is veertien, dus niets aan te doen. En zij bepaalt welke dagen dat zijn.

Nu heb ik gezegd: of normaal of je blijft daar maar. En dan staat mijn stiefzoon gewoon op de stoep volgens haar afspraak en vindt dat nog normaal ook. Want daar kan alles. Maar die jongen wordt gekocht, gemanipuleerd en gehersenspoeld en wat kunnen wij daar aan doen? Helemaal niets dus, het is hopeloos.

Gelukkig zijn jullie kinderen een stuk jonger. Ik hoop dat het voor jullie beter uitpakt dan hier bij ons.

een hopeloze stiefmoeder

18.67. Gezellige chaos

Hallo allemaal,

Ook wij zijn en een stiefgezin en een groot gezin. Sinds 7 jaar heb ik een nieuwe partner en samen hebben wij 7 kids (4 van hem en 3 van mij) die ook allemaal bij ons wonen. De jongste is 10 en de oudste is 20. Allemaal pubers dus. Wat ik vertellen wil is dat alle kinderen mij even lief zijn, of ik ze zelf gebaard heb of niet. Als je voor kinderen zorgt, ga je er vanzelf van houden. Tuurlijk is er bij ons ook wel eens vuurwerk, maar toch ik zou er geen een willen missen. En als er 1 niet is dan mis ik dat direct. Ik zou niet meer anders willen ondanks dat het heus niet altijd pais en vree is.

Christina

18.68. 4 kinderen

Ik houd niet meer van mijn man en zou het liefst bij hem weggaan. Alleen durf ik bijna niet, omdat ik bang ben nooit meer een ander te ontmoeten omdat ik 4 jongetjes heb (6, 4, 3, 1 jaar). Ook financieel maak ik me zorgen. Graag zou ik een reaktie willen, want ik weet het echt allemaal niet meer. Zekerheid opgeven voor onzekerheid (eenzaamheid) vind ik erg zwaar, maar verder leven met een man waar je niet van houdt ook, wie heeft advies....

Marleen

18.69. Voor Marleen

In 2000 ben ik gescheiden met mijn 4 jongetjes van toen net 2, bijna 4, 5 en net 7 jaar oud. Vergelijkbaar dus en ik heb er geen moment spijt van gehad, want ook al was het heel zwaar om er alleen voor te staan en dan vooral het praktische gedeelte, ik miste een extra zorg van de slechte relatie, dat gaf heel veel rust. Nou moet ik zeggen dat mijn ex alcoholist was en ook al was hij op dat moment gestopt met drinken, hij was toch goed ziek, maar na 2 jaar intensieve hulp was er alleen maar een verslechtering in onze relatie Om er niet aan onderdoor te gaan moest ik wel gaan scheiden, omdat de kinderen anders geen moeder over zouden houden. Wel heb ik heel veel hulp van mijn ouders gehad. Ik heb nu geen tijd om meer te schrijven, maar als je meer wilt weten, mag je me mailen.

Groetjes, Lilian.

18.70. Contact gezocht

In de loop van 2005 ga ik samenwonen met mijn vriend. Mijn man is overleden op 03-01-2003, zijn vrouw is overleden op 06-01-2003. Ik heb twee zoontjes van 9 en 7 jaar, hij heeft vier dochters van 8, 6, 4 en 2 jaar.samen dus zes kinderen.

Ik zou graag met mensen mailen die ook in zo'n soort gelijke situatie verkeren. Waar loop je allemaal tegen aan en hoe pakken anderen het aan met zo'n groot gezin?


18.71. Ook gescheiden

Hallo Marleen,

Ik ben ook gescheiden omdat ik niet meer van mijn man hield. Ik had drie kinderen van 8, 6, 2 dus dat waren ook kleine kinderen. In de tijd dat ik al lang bezig was met bedenken hoe ik het het beste kon doen allemaal, leerde ik een man kennen (met wie ik nu bijna een jaar getrouwd ben). Dit klikte zo goed, dat ik toen het aan mijn ex man heb gezegd en dus ben ik daarna bij hem ingetrokken.

Je bezorgdheid over het financiële plaatje kan ik uitstekend snappen, dat had ik ook. Mijn ex kon en kan niet goed met geld omgaan en dus hadden wij enorm veel schulden.

Nu ik met mijn huidige man samen ben is die zorg weg. Ik merk wel dat ik enorm lang (eigenlijk te lang) heb gewacht om bij mijn exman weg te gaan. Het ebt nog flink na, dat ik toen dus geen goeie relatie had. Daar hebben we nog wel erg veel last van gehad.

Wat mij ook enorm tegenviel is, dat al mijn vriendinnen zijn weggebleven, dus die heb ik niet meer.

Misschien dat je na dit gelezen te hebben nog met mij zou willen mailen..... dat kan hoor.

groetjes

18.72. Bedtijd

Monica,

Ik begrijp je probleem. Het is erg moeilijk om je eigen regels veilig te stellen binnen een samengesteld gezin (ook ik hen zo'n gezin). Ik zou je alleen wel een tip mee willen geven. Met een kind van die leeftijd bereik je meer in overleg. Leg uit dat je ook zelf wat privacy nodig hebt. Maak samen afspraken waaraan iedereen zich houd. En.... laat je niet verleiden tot ruzie met de ex over de rug van het kind. Een puber van deze leeftijd wil graag wat volwassener behandeld worden. Vragen om privacy, zoals Franciska al opperde, en een kind zijn eigen keuze laten maken wat hij op z'n kamer doet (lezen o.i.d) is een goede oplossing. Mijn zoon is 14 en gaat om ongeveer 22:00 - 22:30 naar bed, we moeten hem wel vaak even aan de tijd herinneren maar hij heeft het gevoel dat hij het zelf mag bepalen. Met 14 jaar kom je in een heel andere leeftijdscategorie aan, probeer de communicatie open te houden, dat is juist nu zo belangrijk!

Monique

18.73. Wij waren een samengesteld gezin

Eindelijk tijd voor onszelf!!!

13 jaar geleden leerde ik mijn huidige man kennen. Ik met twee meiden en hij met twee meiden. Een hele drukke, gezellige, hectische en moeilijke periode. Als je dit goed volbrengt heb je voldoening, want van twee gezinnen één maken en houden heb ik als zéér lastig ervaren. Lastig in de zin van de andere helften (ex) die op de achtergrond aanwezig zijn, de splitsingen van vakanties, week-enden, aandacht, financiën, ruimte in huis en dergelijke.

Nu zijn ze binnen een half jaar allemaal vertrokken en wij zeggen soms wel eens dat op ons vijftigste onze verkeringstijd is aangebroken. Het is zeer prettig voor het eerst tijd te hebben voor elkaar, maar ook komen er dingen naar boven die door de drukte van de kinderen verborgen zijn gebleven. Je kunt een vervelende situatie niet meer toeschrijven aan de situatie waar je als gezin in zit. Mijn eigen dochter (nu 25) heeft een korte periode bij mijn ex gewoond, omdat ze dacht dat het gras daar groener was--> onze relatie is hierna alleen maar beter geworden ook al heeft ze bij haar vader niet gevonden wat ze dacht te vinden. Ik heb het haar laten ervaren en ze heeft ervan geleerd.

De relatie met een van de kinderen (nu 20) van mijn man en mij verloopt zeer moeizaam (is altijd zo geweest). Ik had gehoopt dat het beter zal gaan als ze niet meer thuis zal wonen maar niets is minder waar. Ze laat geen mogelijkheid voorbij gaan om mij het leven zuur te maken. Ze wil de controle op ons leven in de hand houden en gebruikt mijn man hiervoor met mij als onderwerp. Ik ben hier niet erg ontvankelijk voor dus heeft ze haar toevlucht gezocht bij mijn familie (ze probeert nu hier voet aan de grond te krijgen). Ik heb besloten niet meer tussen haar en haar vader in te willen staan, ik heb haar gezegd dat ze hem helemaal mag hebben en dat ik haar niets in de weg zal leggen als ze iedereen maar met rust laat. Dit werkt wonderbaarlijk goed. Er is meer rust gekomen en daarom kunnen wij nu nog meer van elkaar genieten, zonder door haar gestoord te worden. Als wij een onenigheid hadden (nu en vroeger) was zij meestal de aanleiding. Mijn man vindt het moeilijk het is wel zijn kind, maar ik heb hem gezegd dat ik niets meer met haar wil en dat we elkaar heus nog wel een keer zullen vinden. Ik gedoog haar bij ons thuis en ik zal haar haar vader nooit ontnemen.

De kontakten met de andere kinderen zijn bijzonder goed. Wat wij altijd wel gedaan hebben (misschien als tip voor anderen) is dat de eigen ouder de doorslaggevende beslissingen moet nemen. Mijn man is bijvoorbeeld helemaal tegen piercings en tatoos. Toen die meiden een bepaalde leeftijd kregen, wilde ze dit graag. Ik maakte hier niet zo'n probleem van en ik vond zijn motieven erg zwak. Die kinderen waren bijna 18. Zo waren er meer dingen waar we niet uitkwamen en namen dan voor onze kinderen onze besluiten zoals wij dachten dat goed was. De kinderen hebben dit als prima ervaren. Omdat hij stenger is dan ik, heb ik hem nog wel eens om weten te praten t.o.v. zijn oudste dochter. Daarom doet het nu extra pijn dat ze zich zo gedraagt.

Enfin, wij hebben onze taak volbracht met alle ups en downs en we hebben een leuk stel kinderen met aanhang (op het ene kind na).

Waarom ik dit geschreven heb?

Ik wens iedereen heel veel succes want het is een moeilijke klus.

Maria

18.74. 3 achternamen

Achternamen Wij bestaan uit moeder 3 kids, vader 2kids. We zijn niet getrouwd, dus wij heben in huis 3 achternamen. Dit was zeer lastig omdat mijn partner in het onderwijs werkt en dus regelmatig gebeld wordt door leerlingen of hun ouders. Regelmatig werd dan de hoorn weer op de haak gegooid, omdat men dacht verkeerd te zijn.

Wij hebben het als volgt opgelost: Ik en de kinderen nemen de telefoon op met alleen onze voornaam en mijn vriend zegt zijn volledige naam .Nu wordt er dikwijls aan mij gevraagt of mijn 'vader' ook thuis is. Ik antwoord dan vaak met: ik denk dat u mijn partner hebben moet. Het werkt prima. Het is even wennen. Succes.

groetjes Erika

18.75. Herkenning

Hee Marjolein,

Wat fijn om ook jouw verhaal te lezen, helaas kom je in t dagelijks leven niet zoveel mensen tegen die in deze situaties zitten. Mijn vriend heeft 3 kids, van 10, 7 en 6 en ik heb er ook 3 van 10, 5 en 2. Ook bij ons gaat het snel, ik ben nog bezig met scheiden, maar kwam mijn nieuwe vriend pas tegen, en het zit helemaal goed. We maken nu al plannen om te gaan samenwonen( hij wil niet meer trouwen, snik). We wonen ongeveer 3 kwartier van elkaar dus ik wil eerst dat mijn meiden hun schooljaar afmaken.

Ik vind het fijn, maar omdat er kinderen in 't spel zijn, ook best moeilijk. Zijn middelste heeft er nogal wat moeite mee gehad mij te accepteren, dus dat voelt ook niet fijn, ga je van supermamma naar slechte stiefmoeder, pfff..

Ik zou heel graag reacties willen ontvangen of ff een oppepper, dus reageren? Graag!

Cynthia

18.76. Is er nog hoop dat het wel gaat werken!?

Hoi ik ben Babs (34) en heb 3½ jaar een lat relatie met M (36), hij heeft 3 jonge kinderen (1 jongen van 7, een meisje van 6 en een meisje van net 4). Ik heb een dochter van 6. Wij wonen beiden in een andere plaats en zijn momenteel even uit elkaar. We zaten in een vicieuze cirkel, waar we niet uit lijken te komen.

M en z'n ex hebben vrij snel achter elkaar 3 kinderen gekregen toen hun huwelijk al vrij stroef liep. Zij werd verliefd op een ander en vertrok terwijl haar jongste kind nog een baby was. Zij hebben co-ouderschap, hij heeft zijn kinderen 3 dgn. (en brengt ze 4 dgn. in de week naar school 's morgens) en zij heeft ze 4 dgn. per week. M betaalt volledige alimentatie ipv co-ouderschapregeling.

Ik heb mijn dochter altijd doordeweeks en 1x p/3 weekenden niet. Onze regelingen lopen dus niet gelijk, wat op zich al vervelend is. M en ik hebben het samen heel erg leuk (hij is de man om oud mee te worden, in alle opzichten qua persoonlijkheid), en ook vind ik het best fijn als M bij ons is, maar zijn we bij hem thuis (in het huis waar hij met z'n ex heeft gewoond) of zowiezo met z'n allen, trek ik het niet en lopen we beiden op onze tenen.

Onze kinderen zijn heel verschillend. Correcte opvoeding speelt in 'mijn' gezin een grote rol. In M z'n gezin ook, zegt hij, maar vervolgens heeft hij er niet veel zin in om er al te veel tijd in te stoppen en bij z'n ex lijkt dat al helemaal niet te gebeuren. M z'n kinderen lopen er meestal bij als vodjes, zijn ex verzorgt de kleding van hun kinderen, wat er werkelijk niet uit ziet. M vindt dat hij daar niks over kan zeggen t.o.v. zijn ex. Hij neemt haar mijns inziens ontzettend veel in bescherming.

Graag zouden wij samen verder gaan en in 1 huis gaan wonen, maar in deze gespannen situatie zie ik dat niet zitten. HELP! Hoe komen wij hieruit, wat doe je om een samengesteld gezin als deze wel goed te laten verlopen? HELP! Ik weet het echt niet meer!

Een hele verdrietige Babs

18.77. Wij zijn verder gegaan

Ik had en heb zelfde situatie en had toen na moeten denken, maar ja roze wolk he pfff!! Heb ondertussen dus een kind van samen en zelfs daar kan die geen gevoelens naar uiten kwa opvoeden en begrijpen wat door kids heen gaat of als volwassene oplossen. Bedoel, dat kan je een kind niet laten regelen. We hebben een x gebroken door wat jij schreef. Situatie dochter en hij. Maar ja, had ik maar genokt ermee en ingezien dat hij gewoon zo is en op je pik getrapt zijn vanwege kind. Okee, maar je bent een volwassene dus oplossen die handel. Waarschijnlijk wil sibel dus gewoon die aandacht en liefde van hem en doet daarom zo. Deed en doet mijn dochter ook. Maar ik zit er nog steeds in relatie en plus nog een kind samen erbij (waar we heel blij mee zijn). Maar ik weet dat het niet kan blijven gaan zo pfff. En dat ik dan alleen kom te staan met 4 kids inplaats van 3 die ik eerst had. Ook al heb ik een kind samen, maakt geen verschil met andere van mezelf. Helemaal niks en de andere worden nog jaloers ook. Pff wat een elende! Wou ik even kwijt aan je.

groetjes van een ezel die verliefd was en dacht dat het wel over zou gaan

18.78. Wat zijn de rechten mbt kinderen uit eerder huwelijk

Ik vraag me af wat er zal gebeuren met mijn kinderen als mij iets overkomt. Ik ben inmiddels hertrouwd en er is wel een omgangsregeling met hun biologische vader alleen deze verloopt erg stroef. Mijn ex-man heeft heel veel gereisd en wij woonde toen in het buitenland hij was er niet veel hierdoor hebben mijn kinderen en ik een hele hechte band wij hadden alleen elkaar. Ik zou graag willen weten of mijn kinderen bij hun "stiefpapa" mogen blijven wonen als ik dit eventueel in een testament vastleg.

Hopelijk hebben sommige van jullie hier al eens informatie over ingewonnen.

Alvast bedankt

Astrid Versluis

18.79. Richt je op je partner

Ik heb inmiddels geleerd niet zozeer hoe moeilijk dat ook is niet op alle kids te richten van partner of jezelf maar op elkaar. De kinderen hebben namelijk al een scheiding achter de rug en denken misschien wel oooojaaa, straks gaat deze relatie ook mis. Als de kinderen zien dat het tussen "ouders" wel goed gaat trekken ze misschien vanzelf wel bij.

Hopelijk hebben jullie hier iets aan,

groet, Astrid


18.80. Reactie op rechten van kinderen uit eerder huwelijk

Ook als je in een testament bepaalt dat je wilt dat de kinderen bij hun stiefvader blijven, gelden de rechten van de biologische vader (hij heeft voorrang) boven die van de stiefvader. Indien is aan te tonen dat de kinderen slecht af zouden zijn bij hun bio-vader wordt dit anders. Maar als de biologische vader zijn kinderen komt opeisen begin je weinig met een testament.

Gr. Marieke L.

18.81. Rechten van stiefouders

Wat Marieke schrijft in reactie 12.80 klopt, maar de stiefvader kan wel proberen om via de rechter een omgangsregeling af te dwingen. Dit omdat hij voor langere tijd een aantoonbare relatie heeft gehad met de kinderen.

Bij ons is het inmiddels ook zo dat er een kindje bij is gekomen, een zusje dus voor mijn kinderen uit een eerder huwelijk. Dit kindje heeft zoiezo recht om contact te hebben met haar broer en zus.

Ik laat wel in mijn testament vastleggen dat ik er voorkeur aan geef dat er rekening wordt gehouden met de kinderen en ze niet zomaar weggerukt worden uit hun veilige woonomgeving, nadat ik net overleden ben.

Martha

18.82. 4 weekendkinderen

Hallo allemaal, ik zelf heb een dochtertje van 7 jaar en mijn vriend 4 kinderen van 11 10 9 en 5 jaar. Wij zijn sinds twee jaar samen, waarvan wij 1 jaar ook samenwoned. Mijn vriend zijn kinderen komen elke zaterdag tot zondagavond. Hij werkt ook nog 6 dagen per week en komt laat thuis. Nou verlangen zijn kinderen dat wij elke zondag iets leuks gaan doen, waar ik helemaal geen zin in hebt. Eens een keer maakt mij niet uit en vind ik leuk.

En daarbij wil ik dat ook niet voor mijn dochter. Ik vind dat ze ook gewoon thuis tevreden moeten zijn. Ze willen bijvoorbeeld niet wandelen, het moeten dan spectaculere dingen zijn, anders gaan ze lopen zeuren en janken. Terwijl ik en mijn dochter dat altijd leuk gevonden hebben. Gewoon het bos in en daar wat rondbaggeren. Ze willen ook niet om 10 uur naar bed. Dat geeft weer problemen zodat mijn vriend ze maar oplaat tot 11 half twaalf.

Het hele weekend draait dus om zijn kinderen zondags. Zijn ze er weer om 8 uur terwijl ik mijn dochter geleerd hebt dat ze het zondags zichzelf moet vermaken tot 10 uur. Maar mijn vriend staat dan maar weer op, ik dus niet. Ik heb dus voorgesteld om de kinderen elke veertien dagen van vrijdag tot zondag te laten komen. Ook voor de rust van hem. Maar daar willen de kinderen niks van weten. Maar wel als het ze niet past, gaan zitten janken dat ze hun moeder zo erg missen. Maar als we iets leuks gaan doen missen ze niets of niemand, zelfs niet als ze met de vakantie een paar weken hier zijn.

Mijn vriend moet bijna 900 euro alimentatie betalen per maand en daarbij koopt hij ook nog schoenen en kleren omdat zijn ex ze gewoon met gaten in de schoenen laat lopen net zolang dat hij nieuwe koopt, en ook met te klein ondergoed en kapotte sokken hebben wij tot nou toe altijd gekocht. En wij maar zuinig doen. Als ik er iets van zeg, zegt hij: als ik het van de alimentatie afhoud hebben de kinderen dadelijk niks te eten. Dat is toch te gek he, of heb ik het verkeerd?

Ik heb ook andere opvoedmethodes dan de kinderen gewend zijn bij hun moeder. Ik ruim dus echt niks op wat ze laten liggen en hun bed maken willen ze ook niet net als vuil ondergoed en was in de mand doen. Dus staat hij dat te doen op zijn vrije dag net als dat ze iets eten of drinken en dan het vuile bord of glas gewoon laten staan waar ze het neer gezet hebben. Mijn dochter moet dat wel doen met gevolg dat zij dus voor de anderen opruimt en als ik dan zeg: jij hoeft alleen je eigen troep op te ruimen, zijn zijn kinderen gepiekeerd en willen ze weg. Zie je het al voor je dat ik alle troep van 5 kinderen moet ruimen want waar ze lopen laten ze een spoor van papiertjes, speelgoed, sloffen of sokken achter. Is dat nou zo verkeerd van mij om daar wat van te zeggen? Wie kan mij raad geven.

Even nog dit: ik hou ontzettend veel van mijn vriend en zal hiervoor niet bij hem weggaan. Maar wil er wel graag wat aan doen om een beetje rust te krijgen voor ons beiden.

groetjes Josje

18.83. Ook samengesteld

Hier even een reaktie van ook een samengesteld gezin. Mijn man heeft 3 kinderen van de leefttijd 10 - 7 - 5. Ik zelf heb er 2: 10 - 8. Sinds 2 jaar wonen we nu samen en sinds 18 juni 2004 zijn we getrouwd. Voordat we elkaar leerden kennen, waren we beide anti-partner: geen man/vrouw meer voor ons. Door een zus en vriendin zijn we bij elkaar gekomen en het was klik bij het eerste telefoon gesprek (heerlijk om weer even te kunnen zweven).

Na 3 maanden hebben we de knoop doorgehakt en aan de kinderen gevraagd of ze er over willen nadenken als we met zijn alle in een huis gingen wonen. Dit vonden wij heel belangrijk, de kids voorop. Zoals jullie uit het verhaal al begrepen hebben is dit allemaal goed gekomen.

We hebben echt een heerlijk gezin en het loopt gelukig vrij goed. De kinderen van mijn man zijn gemiddeld 18 dagen in de maand bij ons (via een rooster, rekening houdend met nacht diensten ex partner en voor zekerheid van de kinderen). Mijn kinderen gaan helaas niet vaak naar hun vader omdat hij weinig tijd heeft.

Net als bij "gewone gezinnen" zitten ze elkaar ook hier in de haren. Niet dat het alleen rozengeur en manenschijn is, maar we maken er het beste van. Ik heb een vraag voor stiefmoeders: hoe houd je de vrede tussen elkaar als je het niet eens bent met de houding van de moeder ten opzichte van de kinderen?

groetjes en heel veel plezier en succes met de komende feestdagen, Petra

18.84. Dat valt bij ons niet mee

Zij zit t kind te bestoken met verhalen. Ik weet niet goed hoe ik er mee moet omgaan. Wij krijgen onderling veel ruzie over. t kind kind weet zich geen raad en luistert niet naar mij. mn man heeft de voogdij. En dat kan de moeder niet zetten. Terwijl ze nooit echt wat met t kind doet. Ik heb alles voor t meisje geregeld: zwemlessen, gymastiek, korfbal. Ze probeert t altijd te verzieken voor t kind. Ze bedenkt zelf nooit wat. Zelfs verjaardagspartijtjes niet. Bij de maatschappelijk werk zit ze te zeuren dat alles haar wordt ontnomen.

liefs Griet

18.85. Herkenbaar -Chanty

Hoe triest het ook is, het is wel fijn om te weten dat je niet de enige bent. Wij hebben de 2 kinderen van mijn man iedere 14 dagen van donderdag t/m zondag. In het begin heb ik moeite gedaan om het contact tussen vader en moeder te verbeteren en ze hadden zelfs regelmatig gesprekken over de kinderen. Nu komt de moeder echter steeds weer inbreken in ons leven. In het begin ging mijn man daarin mee, maar hij weet nu ook wel dat hij niet te veel naar haar moet luisteren. Eigenlijk gaat het best aardig, nu. Alleen komt ze 1x in de paar maanden met wilde verhalen dat de kinderen niet meer bij ons willen zijn. Dat is dan omdat ze de regeling wil veranderen in alleen het weekend.

Als wij echter steeds gaan bellen als de kinderen bij ons niet weg willen, dan wordt het helemaal een chaos. We zijn er nu ook achter dat ze tegen de kinderen negatief over hun vader praat. Hoewel ze 5 en 8 zijn, gebruikt ze ze regelmatig als uitlaatklep. Toch proberen wij om daar niet aan mee te doen. Ik word er meestal het kwaadst over, want ik snap niet dat een moeder niet in het belang van de kinderen denkt. En dat terwijl ik geen moeder ben!

Wat ons heel erg geholpen heeft is een regelmaat bouwen en daar NOOIT meer van af wijken. Het zijn de 4 dagen in de 2 weken en de halve schoolvakanties en verder niet. Maar dus ook nooit eerder of later of niet. Dat deden we in het begin nog wel eens ( van 2 kanten), maar dat gaf altijd gezeur. Nu valt er niets meer te discussieren. Niet over verjaardagen (ze probeert wel, maar wij houden dan gewoon voet bij stuk), niet met kerst. Alles staat vast. De kinderen weten waar ze aan toe zijn, moeder en wij.

Wat school betreft gaan wij zelf naar school, leggen aan de juf de situatie uit en willen alle informatie dubbel. En dat werkt prima. Moeder vindt het raar en probeert op allerlei manieren om toch weer er tussen te komen, maar op het ogenblik gaat dit erg goed. Regelmaat, niet meer van af wijken en voet bij stuk houden. Het heeft ons geholpen.

Dat ik me nog regelmatig een oppas voel, omdat wij hele andere normen en waarden hebben dan de moeder van de kinderen en dat het dus niet allemaal even leuk is, is weer een ander verhaal. Misschien voor een andere keer.

Toska

18.86. Is het mogelijk dat dochter bij ons komt wonen?

Hallo, ook wij zijn een samengesteld gezin. Ik, Ellen 34 jaar, heb 2 dochters uit eerdere relatie en mijn man heeft 1 dochter uit vorige relatie en samen hebben we 2 dochters. Met mijn ex en de kids hebben we eigenlijk nooit problemen, alles verloopt gewoon soepel. Wij zijn niet de beste vrienden, maar dat hoeft ook niet.

Met de ex van mijn man gaat het eigenlijk niet zo soepel. Hierover gaat dan ook mijn verhaal. Toen ik net bij mijn huidige man kwam had hij niet echt een omgangsregeling met zijn dochter van toen 1 1/2 jaar oud. Hij had haar elk weekend en daarbij ook nog een aantal avonden in de week, waarna ze wel weer terug ging naar haar moeder omdat vader moest werken. Maar als er iets was wat ex niet aanstond dan dreigde ze: je krijgt je dochter niet te zien..

Dus toen wij samen gingen wonen hebben we die bezoekregeling wel vast laten leggen. Op zich verliep die eigenlijk wel goed. Maar de ex had nogal regelmatig problemen en dan kwam de kleine meid dus vaak extra bij ons. Ik heb daar nooit een probleem van gemaakt ze was altijd welkom bij ons. De ex had inmiddels een kindje gekregen bij een nieuwe vriend en ik was zwanger van mijn man. Een jaar na de geboorte van ex-haar kindje stond de volgende vriend op de stoep. Die nam een zoon mee. Toen begonnen de problemen pas echt bij ex. Er was regelmatig ruzie met vriend waarbij ook geweld werd gebruikt en de dochter was daar ook vaak getuige van.

Ik werd dan weer gebeld of ik dochter wou halen en dochter verbleef weer een week bij ons. Dan was alles weer rustig bij ex en kon dochter terug. Om vervolgens na 2 dagen weer bij ons te komen omdat het ex beter uitkwam. Inmiddels was er al eens een oproep geweest dat dochter en moeder bij riagg moesten komen en mijn man ook. Maar wie er ook kwam geen ex en dochter. Maar dan later wel beweren dat ze was geweest. Ex kan namelijk heel goed liegen en wel zo dat je haar ook echt gelooft.

Inmiddels zat dochter ook op basisonderwijs en ik bracht haar dus vaak naar school. Op een gegeven moment waren er weer problemen bij ex en toen hebben wij maar eens de maatschappelijkwerker van school ingeschakeld. Want dochter gaf vaak aan niet terug te willen naar moeder en ze was ook vaak moe. Het heeft bijna 2 jaar geduurd voordat jeugdzorg in gezin bij ex kwam (ook was er weer een kindje in dat gezin geboren).

Inmiddels staan alle kids in gezin van ex onder OTS. Wij hebben daar geen problemen mee, maar wel met andere dingen. En dat is het volgende. Gezin van ex heeft geen eigen huis, woont dan weer eens bij die en dan bij die. Inmiddels met 5 kids. Zij hebben ook geen recht meer op huis in onze woonplaats (hebben ze het zelf naar gemaakt), en daardoor willen ook andere gemeentes wel moeilijk doen. Ze hebben in een andere plaats een huis gehad maar na 3 weken waren ze weer terug, om weer bij iemand in te gaan wonen. Ze konden niet wennen. Dit alles moet dochter inmiddels 8 jaar ook allemaal meemaken. Al die verhuizingen en steeds bij iemand anders inwonen. Geen eigen plekje. Dit alles loopt nu al zo lang.

En mijn man is er nu flauw van. Hij heeft wijziging van verblijfplaats aangevraagd om rust en regelmaat te creeëren voor dochter. Mijn man heeft ook geen medezeggenschap, want dat wil ex niet. Hij heeft alleen maar mogen erkennen. U zult misschien wel denken alleen omdat ze geen vaste verblijfplaats hebben, je hebt toch de omgangregeling die goed loopt. Tja das waar. Maar wij zien ook dat het af en toe echt niet goed gaat met dochter. Ze is nu nog maar 8 en heeft al zoveel meegemaakt. Dat is ook aan haar te merken.

De voogd van dochter zegt steeds maar: het is fijn dat dochter altijd bij jullie terecht kan als er wat bij ex is. Tja dat is ook fijn, maar wij zijn toch geen pleegezin (anders hadden wij ons daar wel voor aangemeld). Wij hebben hier natuurlijk ook een gezin waar het gewoon fijn loopt en al die andere stress, daar hebben onze kids ook onder te lijden. Er is natuurlijk wel iets aan de hand in gezin van ex. Maar daar kan ik natuurlijk niet alles over vertellen.

Nu heeft ex ook bericht gehad van rechter en ze is des duivels. Wij moeten doodvallen en ze zal ons kapot maken en ik (de stiefmoeder) heeft niks te vertellen over HAAR dochter. Maar ze vergeet dat ik er altijd was als ex weer eens problemen had. Toen was ik wel goed genoeg, maar nu ben ik MAAR een één of andere zwarte aap (ben namelijk halfbloed) die zich niet met HAAR dochter moet bemoeien. Ze wil ook absoluut niet dat mijn man gezamelijke zeggenschap krijgt. Want ze zegt: als ik een fout maak dan pak jij dochter af. En zij zegt dat zolang zij geen drugs gebruikt de rechter nooit zal beslissen dat dochter bij vader moet gaan wonen. Dochter weet (volgens ons) niet dat mijn man hier mee bezig is.

Wij willen haar niet ongerust maken, want wij weten ook dat een kind van die leeftijd toch voor moeder kiest en dochter weet natuurlijk ook niet anders dan dat het normaal is dat er geweld gebruikt wordt en dat je bijna altijd bij mensen inwoont of dat er mensen bij hun inwonen. Wij proberen wel een ander voorbeeld te geven. Maar we weten niet wat of zij daar allemaal van meeneemt. Ik zou nog veel meer kunnen vertellen. Misschien denkt u wel zij zit gewoon de ex zwart te praten en een verhaal heeft 2 kanten. Maar dat was niet mijn bedoeling en alles wat ik hierboven heb geschreven is gewoon de waarheid.

Weet je wat ik het moeilijkste vind? Dat ex liegt enzo. Dan vertelde ze weer m'n vriend trekt eigen kids voor en wil dat dochter naar eigen vader gaat en nog meer van zulk soort dingen maar als je haar er mee confronteert zegt ze gewoon dat ze dat nooit heeft gezegd. Dan zit ik echt wel eens te denken: wordt ik nu gek of hoe zit dat. Ik heb de afgelopen 6 jaar een heel boekwerk bijgehouden. Nou, ik kan er wel een soap van maken (haha). Maar nu belde ex weer en haalt allemaal dingen erbij toen mijn man nog bij haar bij haar was. Maar daar gaat het helemaal niet over. Het gaat erover hoe zij dochter opvoedt sinds mijn man NIET meer bij haar is.

Is er iemand die ervaring heeft met het proberen kind van verblijfplaats te laten veranderen of ook medezeggenschap te krijgen? Het verhaal is misschien een beetje verwarrend, maar ik heb zoveel te vertellen dat ik niet goed weet wat ik wel of niet kan (moet) vertellen. Wij vertellen dochter nog niks omdat er gewoon een hele lange tijd overgaat voordat er werkelijk een beslissing is gemaakt door rechter. Moet er wel nog ff bijvertellen dat bij de laatste uitspraak van OTS vorige maand, de rechter het eigenlijk wel een goed idee vond als dochter bij vader ging wonen. 1 kindje uit gezin van ex zit door de week tijdelijk bij opvanggezin en 1 kind is ook tijdelijk uit huis geplaatst.

Is er iemand die wil reageren...graag.

Groetjes Ellen

18.87. Wat doen mensen elkaar toch aan

Wat een ellende doen sommige mensen elkaar en vooral hun kinderen toch aan he? Ook wij vormen een samengesteld gezin Ron (44), Vivian (19 en zelf inmiddels moeder), Dennis (13) en Inge (43), Nick (11) en Roxanne (9). Wij zijn 3 jaar geleden getrouwd en dachten het grote geluk gevonden te hebben bij elkaar. Daar is helaas 3 jaar later niet veel meer van over, voornamelijk door het stoken van zijn ex.

Met mijn ex gelukkig geen problemen, de kinderen gaan om het weekend naar hem en zijn nieuwe vrouw, brengen de helft van de vakanties daar door en hebben het meestal best naar hun zin daar.

Vivian heeft een 1/2 jaar bij ons gewoond, had toen al OTS en een gezinsvoogd van Jeugdzaken, toen onze regels (op tijd thuis, laten weten of je mee eet, was in de wasmand, op tijd naar bed en naar school) haar niet meer bevielen is zij weggelopen. Een aantal maanden hebben wij niet eens geweten waar zij zat, gelukkig hebben we inmiddels al weer een poos contact en gaat het best goed met haar.

Dennis is begin dit jaar door moeders op straat gezet, zonder kleding, zonder persoonlijke spulletjes, alleen zijn schoolspullen mocht hij meenemen. Het bleek dat Jeugdzorg al een half jaar naar crisisopvang zocht voor hem. Er is nooit geen contact geweest met ons, er werd ook min of meer toegegeven dat ex Ron zo zwart had gemaakt, dat zij maar liever geen contact met hem zochten.

Wij betalen inmiddels onderhoudsplicht voor haar, wij hebben 1,5 jaar voor Vivian moeten betalen omdat zij in een opvang zat (woonde gewoon samen met haar vriendje in een studentenhuis) en nu vindt ex dat zij wel heel weinig geld heeft (bijstand) want omdat Dennis bij ons woont krijgt zij geen alleenstaande ouderkorting meer. Wij hebben dus een mooie brief van een advocaat ontvangen waarin zij partneralimentatie vraagt. Liefst wil zij dit in der minne schikken, want dan hoeft de sociale dienst hier niet van te weten.

Ik ben nu echt aan het overdenken of ik dit mijn kinderen wel aan wil blijven doen. Wij moeten nu ook een advocaat inschakelen en wij hebben geen akte van onvermogen. Ik word er zo moe van, wij werken samen zo'n 84 uur per week, maar hebben maar gewone baantjes. En met alles wat wij al bij moeten dragen voor ex en dochter blijft er niet veel over om eens wat leuks te doen met de andere kinderen.

Mijn band met Dennis is moeilijk, hij is jaren door zijn moeder gehersenspoeld, heeft amper opvoeding gehad, maar het punt is dat zijn opvoeding nu wel mijn verantwoording is. Mijn man heeft het hier wel moeilijk mee, maar grijpt eigenlijk niet echt in. Hij laat mij de advocaat e.d. regelen, ik zit nu al 6 weken elke dag met zijn kind in huis, dat zelf niet naar buiten gaat of iets gaat ondernemen.

Ik vraag me nu al af wat ex haar volgende stap gaat worden, waarschijnlijk bezoekrecht via de rechter voor een kind dat haar zelfs niet aan de telefoon wil spreken. Ik ben zo bang voor de invloed die dit op Nick en Roxanne heeft. Wij proberen de kinderen normen en waarden mee te geven, en proberen hen duidelijk te maken dat het belangrijk is om op school je best te doen, dat je dan later voor jezelf kunt zorgen. Het enige dat zij op dit moment zien is twee hardwerkende ouders die eigenlijk helemaal niet zo'n leuk leven meer hebben.

Volgende week is de afspraak met de advocaat, ben echt benieuwd of zij ons kan helpen. We ontvangen soms 20 sms-jes van ex op 1 dag. Ron heeft die telefoon nodig voor zijn werk, kan ook onmogelijk een ander nummer nemen. Alles wordt omgedraaid, zij probeert ons te chanteren. We krijgen nu de aanmaningen voor schoolboeken die zij vorig jaar niet betaald heeft, tandartsrekeningen e.d. Toen Dennis nog bij haar woonde kochten wij al tweemaal per jaar nieuwe kleren voor hem, omdat alles altijd kapot of te klein of vies was.

Wij hebben de gemeente gevraagd om de onderhoudsbijdrage te verminderen omdat hij nu bij ons woont. Wordt er gezegd: u kunt kinderbijslag voor hem aanvragen. Ja joepie, in juli voor het eerst 228 euro gekregen, terwijl we van onder tot boven alles nieuw hebben moeten kopen. Alleen zijn jas was goed, de rest te klein en kapot. Wij wonen in een andere plaats als waar zijn school staat, dus elke maand een abonnement voor de bus. Hij eet als een volwassene, is 1,80m lang en weegt 75 kilo. Dat is niet een kwestie van een boterham en een aardappeltje meer.

Het is wel een heel lang verhaal geworden en eigenlijk ook wel een klaagzang. Wij hebben ook nog wel onze leuke momenten, de kinderen kunnen het gelukkig ook wel steeds beter met elkaar vinden, maar als je sommige dingen van te voren geweten had! Ik was denk ik nog wel een poosje blijven LAT-ten.

Sterkte voor alle samengestelde gezinnen en ik zie aan onze oudste dochter dat het toch ook na weglooptoestanden en heel veel ruzies ook weer goed kan komen. Volgens haar ben ik de oma van haar dochtertje en dat maakt heel veel ellende goed. Het is voor ons allebei een gelegenheid geweest om de oude koeien lekker in de sloot te laten.

groetjes Inge

18.88. Huisregels in samengesteld gezin

Wie heeft er ervaring in huisregels binnen het samengestelde gezin? Mijn partner, vader van 2 die in de weekenden bij ons zijn, laat in mijn ogen bijna alles toe. Ik voel me de boeman en heb het idee dat ik de enige ben die bezig is met opvoeden. De kinderen doen echt dingen die mij veel te vergaan, hij vindt het dan vaak wel grappig of ziet het helemaal niet. Hoe ga je hier mee om? Als ik er over praat met hem, komt de boodschap of niet over of hij schiet alleen maar in de verdediging. Ik weet niet meer wat ik er mee aan moet, zo wordt het echter geen (leuke) toekomst voor ons....

Silvia

18.89. Huisregels

hi Silvia,

het is heel goed dat je met je partner een paar basishuisregels afspreekt waar jullie je ook echt samen aan gaan houden. bijvoorbeeld;
- hebt respect voor elkaar en elkaars mening
- niet schelden, vloeken of schreeuwen
- geen scheten en boeren aan tafel
- iedereen ruimt zijn eigen spullen op

Als je het daar over eens bent, zal je wel consequent moeten zijn, ook als je maar samen bent in huis. Na enige tijd kan je er nog een specifieke regel aan toevoegen als dat nodig is.

Maar helaas. Ieder gezin is anders en heeft andere huisregels, dus t zal best wel eens lastig zijn en slikken. Dan moet je maar even buiten gaan gillen en daarna weer vrolijk verder gaan. In ieder geval proberen te genieten van de momenten dat het gezellig is en iedere dag opnieuw beginnen.

Miep (samengesteld gezin met 7 kinderen van verschillende vaders en moeders)

18.90. Fotografiestudent zoekt nsg

Beste,

Ik ben fotografiestudent aan de Hogeschool Sint Lukas Brussel. Ik ben dit jaar met een project bezig over nieuwe samengestelde gezinnen (nsg). Ik leef zelf al 20 jaar in een nsg en ik vind dat het tijd wordt dat niemand daar nog van opkijkt. Sommige kinderen hebben door omstandigheden nu eenmaal 2 gezinnen en daar is niks mis mee. Om een soort van commentaar te geven op traditionele familieportretten, maak ik portretten van nsg. Ik maak telkens twee foto's, één van elk gezin, enkel het gezamelijke kind of kinderen staan op beide foto's.

Dus om alle problemen te vermijden moeten mama en papa nooit met elkaar op de foto. Nu is mijn probleem dat ik heel moeilijk mensen vind die in die gezinssituatie zitten. Wie interesse heeft om hier aan mee te werken, krijgt natuurlijk een mooie print van zijn familieportret.

Deze foto's zijn ook enkel bestemd voor het oog van mijn docenten en worden dus zeker niet gepubliceerd. (een officieel document kan dit bevestigen). Ook wie iemand kent in deze situatie of tips heeft over hoe ik gezinnen kan vinden of contacteren, laat gerust iets weten. Ik hoop spoedig reactie te krijgen op dit bericht. Voor verdere vragen mag men mij altijd mailen.

Met vriendelijke groeten

18.91. Fijn om te horen!

Hallo,

het is heel fijn om te horen dat we er niet alleen voor staan! Wij, mario 37 , 1 dochter van 14 en ikke, Cin, een tweeling van 9 (jongen en meisje)en een zoontje van 5. We zijn 4 jaar samen (ondertussen getrouwd op 27-11-06), wonen ook al bijna 4 jaar samen. We kennen elkaar al ongeveer 9 jaar.

Och weet niet waar te beginnen, ben niet zo goed in het verwoorden! Weet één ding en dat het niet zo gemakkelijk is om voor iedereen goed te doen . We wonen allemaal samen sinds sept.2006. We hadden eerst co-ouderschap met Mario zijn dochter, maar die wil ook een deel uitmaken van ons gezin . Mijn kids zijn al heel lang bij mij alleen.

Heb er eerst 5 jaar alleen voor gestaan, hun vader heeft er nooit echt naar omgekeken! Waarom is het zo moeilijk om geen vergelijkingen te maken tss de kinderen. Mario en ik hebben het daar regelmatig discussie over. Ga nu stoppen, raak mijn woorden kwijt, sorry hiervoor, volgende keer zal het misschien vlotter gaan!

groetjes, Cin

18.92. Verschil in opvoeden, eigen- of stiefkids

Graag zou ik wat reacties of tips krijgen over het verschil maken in opvoeding tussen eigen of stiefkids.

Ellebel

18.93. Contact gezocht

Hoi, ik ben Marijke en moeder van 3 eigen kinderen (15, 13 en 8) en 3 stiefkinderen (12, 10 en 5). Ik zou hier wel eens met anderen over willen kletsen. Over de leuke en minder leuke kanten hiervan. We hebben de kinderen niet allemaal tegelijk (soms wel). Mijn eigen kids zijn door de week bij ons en de kids van mijn man in het weekend. Ik ben benieuwd hoe anderen omgaan met de kids van je partner. Ben je anders en reageer je anders dan naar je eigen kids. Ben benieuwd naar de reacties


18.94. Verdraagzaamheid

Hoe wen je aan andermans kinderen als je je wederzijdse kinderen niet begrijpt. Enig voordeel is misschien dat je er samen over kunt praten omdat je binnen het samengestelde gezin hetzelfde gevoel hebt over elkaars kinderen

Valkie

18.95. Ik krijg het niet voor elkaar!

Hallo, ik ben een vrouw van 42 jaar en heb een dochter van 11 jaar, sinds twee jaar een vriend (46 jaar) die ook twee kinderen heeft (9 jaar en 3 jaar). Wij wonen ook al sinds de eerste dag samen en dit gaat en ging heel goed.

Sinds de zomer heeft mijn vriend en zijn ex besloten dat dochter (9 jaar) bij ons gaat wonen. Ik zei dan moet er wel het een en ander geregeld worden, mijn vriend zei altijd dat komt wel goed. Maar praten ho maar!! Nu woont ze bij ons ik heb er zo verschrikkelijk veel moeite mee, twee meiden zo verschillend dat wij iedere dag ruzie hebben over hun en dat doet die twee kids geen goeds.

Ik kan het maar niet voor elkaar krijgen om zijn dochter eigen te maken. Mijn vriend is ook nog eens heel veel weg en ook 's nachts en zonder dat het mij is gevraagd, vindt hij het vanzelfsprekend dat ik de totale opvoeding en verantwoording op mij neem van zijn dochter en op een of andere manier lukt het me niet.

Heeft iemand tips of kan iemand mij ermee helpen. Zijn dochter gaat onder niet een voorwaarde terug naar haar moeder en als het niet gaat dan gaat hij met dochter ergens anders wonen want hij kiest voor zijn kind (wat ik logisch vind) Ik kies ook voor mijn dochter maar ik heb nu zoveel verdriet en weet niet meer wat ik moet doen!

Help!!!

Groetjes, Monica

18.96. Gezins/relatietherapie

Monica, ga zo snel mogelijk naar je huisarts en vraag een verwijzing voor relatie- of gezinstherapie. Blijkbaar zit het gevoel wel goed maar de communicatie niet. En vraag je man meer thuis te zijn, het is zijn dochter. Ik snap alleen niet zo goed hoe het komt dat dat soort belangrijke issues niet besproken zijn toen zij in huis kwam. Maar goed, het is natuurlijk nooit te laat om dat alsnog te doen.

Monica

18.97. Boosheid

Hallo,

ik heet Anita en ben 36 jaar. Ik ben het er niet mee eens, je vriend kiest toch voor jou, waarom zijn jullie anders samen gaan wonen? Zijn dochter komt opeens tussen jullie in te staan, ze is 9 jaar, net zo oud als mijn zoon. Die kinderen hebben een eigen mening die wel moet worden gerespecteerd. Maar tot een bepaalde grens.

Jij bent toch nog steeds zijn vriendin, dit moet ook worden besproken met zijn ex, jij en je vriend. Jij gaat er zo aan onder door, hij niet. Hij is veel aan het werk en weet dan ook niet wat er is thuis allemaal afspeelt.

Zijn kind hoort geen breuk te geven in jullie relatie, praat er samen goed over en schrijf het op en wees eerlijk. Anders loopt dit uit op een mislukte relatie en dat zou zonde zijn.

succes ermee, groetjes Anita

18.98. Ik krijg het niet voor elkaar!

Ik reageer op Anita (Boosheid).

Hoi, Ik heb al heel veel gepraat met mijn vriend en de enige oplossing is dat we uit elkaar gaan en hij met zijn dochter gaat wonen en ik met de mijne. Hij begrijpt mij nu wel maar kan ook niet meer thuis zijn voor zijn dochter. Hij heeft met zijn dochter gesproken en die is nu niet meer zichzelf ze is toneel aan het spelen en overdreven aardig tegen mij. Ooit is tegen haar gezegd als je vervelend bent ga je maar bij je vader wonen (dit heeft ze gedaan heel vervelend en nu woont ze bij haar vader).

Nu zegt haar vader je moet superlief zijn voor mijn vriendin en alles doen wat ze zegt anders moeten we ergens anders gaan wonen! Ik krijg nu af en toe het idee dat ze haar vader voor haar zelf wil en niet weet waar ze mee bezig is (ze wil met haar vader alleen wonen). Dat overdreven nep gedoe naar mij toe is erg irritant. Mijn eigen dochter probeert ook van alles (of ze het samen hebben afgesproken). Waar ze ook staan allebei er staat er altijd 1 in de weg al is het aan de andere kant van het huis ze treiteren elkaar de hele tijd.

Ik ga 3 oktober met een gespecialiseerd iemand praten want ik kom er niet meer uit.

gr. Monica

18.99. En hoe dan?

Hoi Anita,

wat een vervelend probleem heb jij zeg. Logisch dat je ff geen uitweg meer ziet. Er is 1 ding waar ik benieuwd naar ben. Jullie denken dat het misschien "beter" is om uit elkaar te gaan maar wie draagt dan de zorg voor zijn dochter?

heel veel sterkte

Willeke

18.100. Het kan ook goed gaan

Hoi, even voorstellen, ik ben Kim, zelf moeder van 2 meiden 6 en 11 jaar, heb een partner met 3 kinderen, 2 van 11 jongen en meisje en meisje van 13. Allemaal wonen ze bij ons.

We hebben een groot druk en gezellig gezin. Tuurlijk hebben we in het begin problemen gehad. Ik ging met mijn 2 meiden bij mijn vriend wonen die eerst met zijn moeder voor zijn kids zorgde,. Ik heb de taak van zijn moeder overgenomen waardoor schoonmoeder een erge hekel heeft aan mij. Ze heeft zelfs de oudste dochter van vriend opgestookt. Nu zijn we verhuisd en zien we ze veel minder, wat veel rust geeft.

De 3 kids gaan om het weekeind naar moeder, waar ze in een weekeind tijd stierlijk verwend worden, 90 euro krijgen voor het sintfeest per kind en dure kado's etc. Dat knaagt. Maar als ik dan 's avonds de kids weer in bed leg en ze worden ziek, dan ben ik gelukkig dat ze weer bij mij zijn en ik ze mag verzorgen. De kids kunnen er niks aan doen dat hun moeder zo is.

Alleen mijn kids zien hun vader 1 keer per maand 1 zaterdag. Hij zwerft, slaapt bij leger des heils etc. Dus ze krijgen niks, wat natuurlijk niet eerlijk is.

Als ik jullie verhalen lees ben ik blij dat het verder rustig en harmonieus vrloopt bij ons. We zijn al 5 jaar samen en hebben deze week besloten om voor een zesde kindje te gaan. Het zal niet meevallen met de reactie's die we daarop gaan krijgen, familie en vrienden zullen ons voor gek verklaren. Maar heb gelukkig hebben we hun toestemming niet nodig,. Ik hoop allleen dat het kindje door schoonouders geaccepteerd wordt. Mijn kinderen zijn dat niet, bv vriend zijn kids krijgen veel kado's 25 euro voor verjaardag etc, mijn kids krijgen 10 euro en geen kado's. Misselijk hè dat volwassenen mensen zo'n onderscheid kunnen maken.

Ik hoop in kontact te komen met andere samengestelde gezinnen.

afz

18.101. Verschillen

Ons zoontje is 1 jaar (Sander) en de zoon van mijn man is 11 jaar (Josh). Toen mijn zoontje net geboren was, merkte ik dat ik minder aandacht aan hem gaf als Josh er was. Daar werd ik heel verdrietig van. Toen heb ik eens met iemand gesproken die me het volgende advies gaf; 'Sander heeft maar een moeder en dat ben jij'. Josh heeft een hele lieve moeder waar hij altijd bij terecht kan. Ik ben ook lief voor hem uiteraard en geef hem aandacht. Maar ik zal nooit meer mijn eigen zoon minder aandacht geven vanwege Josh.

Verder heb ik ontdekt dat het voor mij goed werkt om in de weekenden dat Josh er is, meer tijd aan mezelf te besteden. Het is een superlieve schat. Maar voor mij blijft het toch een beetje als bezoek voelen (herkenbaar?) en ik pas me aan. Daarom heb ik laatst met mijn man gesproken en gezegd dat ik meer mijn eigen ruimte nodig heb als Josh er is. Hij vond dat wel moeilijk. Hij is bang dat Josh merkt dat ik vaker wegben als hij er is. Maar gelukkig begreep mijn man het uiteindelijk wel. Ik wil graag een lieve stiefmoeder zijn en ruimte hebben voor Josh, maar als het allemaal even teveel gevraagd is, neem ik even tijd voor mezelf. Zo kan ik een betere stiefmoeder zijn.

Het moeilijkste vind ik dat je niet zoveel invloed hebt op de opvoeding als je zou willen. Voor elk ding moet je knokken en geduld hebben. Bij ons gaat het erg goed, maar toch vind ik het een hele klus. Ik zal blij zijn als we meer met elkaar in balans zijn. Dat elke keer wennen aan elkaar vind ik ook lastig. Eerst kwam Josh om de dag. Nou, dat was helemaal onrustig voor iedereen. Nu komt hij vijf dagen achter elkaar. Dat werkt voor mij in ieder geval veel beter.

Groetjes, Andrea

18.102. Bijzonder gezin gezocht voor tv programma!

Hallo allemaal,

Veel van jullie oproepen heb ik gelezen en voor een nieuw tv programma ben ik opzoek naar een bijzonder samengesteld gezin van 5 personen die mee zouden willen doen. Dit is eenmalig.

Voorafgaand komt er een redacteur op bezoek voor wat meer informatie over het gezin etc. Daarna zullen er opnames zijn.

Voor het bezoek van de redacteur en de opnames staat een goede financieele vergoeding tegenover.

Mochten jullie het leuk vinden om hier aan mee te doen mail mij dan even: .

Met vriendelijke groet,


18.103. Nieuw samengesteld gezin

Wij vormen sinds vier en een half jaar (waarvan bijna 3 jaar getrouwd nu) een samengesteld gezin. Mijn huidige man is van zijn eerste vrouw gescheiden. De kinderen uit dit huwelijk Rick(12) en Elianne(15) komen om de week een weekend na ons toe. Dan heeft mijn huidige man nog twee zoontjes uit zijn tweede huwelijk Max(8) en joris (7). Zijn tweede vrouw is overleden. Zelf heb ik 3 kinderen uit mijn eerste huwelijk (gescheiden) Nadia 20, Daniëlla 18 en Marc 15. Vorig jaar was ik zwanger van ons kindje maar dat ging helaas al snel mis.

We zijn al een keer 0p tv geweest bij de uitzending helder van teleac. Het ging over het tweede huwelijk, Scheiding en dood. Ook hebben we een keer in het maandblad Goodies gestaan. Mijn huidige man was mijn allereerste vriendje, mijn grote jeugdliefde, die per toeval weer in mijn leven kwam (toeval? ik noem het Lot... soms is er meer tussen hemel en aarde).

groetjes Ankie Vrolings

18.104. Oproep

Ik ben moeder van 3 kinderen, waar van mijn zoon (13 jaar) bij vader woont. De meisjes 12 jaar en 6 jaar wonen bij mij. Mijn partner Frans heeft 4 kinderen. 2 kinderen zijn volwassen en hebben zelf al kinderen. Dan heeft hij nog twee jongens 12 en 10 jaar. Zij wonen bij moeder. Met de jongste hebben we een regeling (nog niet officieel) van week om week. De kinderen wonen met moeder en stiefvader en een halfbroertje (4 jaar) in Belgie. Wij wonen in nederland.

Moeder is vreemd gegaan en nu willen ze geld zien. Moeder heeft gezegd geen alimentatie te willen. Wij zijn niet draagkrachtig om dat te betalen. De jongste van 10 jaar wordt geestelijk mishandeld en ook lichamelijk maar niet duidelijk genoeg om het aan te tonen. Het geesteljk wel. We zijn al bij de politie te doen en die heeft een vormfout gemaakt dus staan we nergens. Moeder en vriend werken allebei, krijgen de kinderbijslag ed. Wij krijgen niks terwijl wij ook kosten hebben voor de kleine van 10 en tevens ook voor de oudste.

Het lijkt dat moeder heilig is in Belgie en en vader moet zijn mond houden en alleen betalen voor de kinderen. Heeft een vader ook nog rechten? Instantie willen niet werken aan het stoppen van de geestelijke mishandeling van ons kind van 10 jaar.

We zoeken hulp en ook in Belgie. Wie kan ons helpen in het belang van de kinderen. En het liefst geen financiele strijd, zoals het nu is. De moeder en vriend hebben alleen oog voor het financiele en niet het belang van de kinderen. Bij ons staat het belang van de kinderen voorop.

Help ons aub.


18.105. Lotgenoten contact

Reactie op Oproep: samengestelde gezinnen

Hallo,

Ik ben Petra, moeder van twee pubers van 14 en 16 en sinds 11 jaar stiefmoeder van twee cadeaukinderen van 15 en 16.

Ik merk dat er veel behoefte is aan lotgenotencontact en heb daarom een mailinglijst opgezet. Als je deel wilt nemen om een luisterend oor te vinden, advies en tips te krijgen, ervaringen te delen, mail me dan rustig om je aan te melden.

Vreugde, liefde, blij zijn, maar ook verdriet, machteloosheid, frustratie en boosheid zijn gevoelens die ik ervaren heb in mijn 'loopbaan' als stiefmoeder. Een goede communicatie tussen de partners is ontzettend prettig om goed door stormen heen te komen.

Hoe dan ook, mail me rustig voor informatie of om deel te nemen aan het mailgroepje.

Hartelijke groeten,

18.106. Mailinglijst lotgenotencontact

Hallo Petra,

ik heb erg veel behoefte aan mailcontact met lotgenoten! Momenteel verwachten mijn vriend en ik binnenkort een baby. Uit mijn vorige relatie heb ik 3 kinderen, m/j/m en hij heeft uit zijn vorige relatie een j. We wonen niet samen, wonen 150 km uit elkaar. Vanwege co-ouderschap is het ook niet mogelijk te gaan verhuizen. Dus we blijven even in deze situatie....

Contact met mijn ex is te vergelijken met "below zero". Hij weigert te reageren op belangrijke mailtjes. Telefoontjes kunnen al helemaal niet! Contact met zijn ex is iets beter dan ik dat met mijn ex heb. Helaas is zij nogal het type "geldwolf". Ondanks dat ze ieder 50% van de tijd voor hun zoon zorgen, moet mijn vriend vragen om een bijdrage voor kleding oid, omdat hij het gehele bedrag aan alimentatie op haar rekening "mag" storten.

Hoop van je te horen,

Groetjes, Ellen

18.107. Vraag om advies/hulp/lotgenotencontact

Hallo allemaal,

Voordat ik verder ga zal ik mezelf even voorstellen, ik ben Lisa, 40 jaar, mama van 3 kids (12, 11 en 3 jaar), gescheiden in 2012, verliefd op Henk, 43 jaar, papa van 2 kids (8 en 6 jaar).

We zijn nu ruim een jaar samen en houden veel van elkaar,het contact met alle kinderen verloopt super en we voelen ons dan ook erg gelukkig maar...

We lopen echter tegen een aantal vervelende zaken aan.Het liefst zouden we gaan samenwonen,als er geen kids waren dan woonden we al samen.Allebei onze huizen zijn te klein voor 5 kinderen dus dachten dan gaan we op zoek naar een groter huis,maar doordat het oude huis van mijn vriend die hij samen met zijn ex heeft gekocht met verlies is verkocht en dat een BKR registratie geeft voor tenminste 5 jaar komen wij niet in aanmerking voor een hypotheek,dan blijft huren over.

Nergens een huis te huur waar we minimaal 5 slaapkamers kunnen maken dus zijn we verplicht om te blijven lat-ten terwijl we dat beiden eigenlijk helemaal niet willen.Dat op en neer gependel tussen 2 huizen begint op te breken en ik merk dat we er steeds meer moeite mee hebben.We willen gewoon graag samen ergens opnieuw beginnen met onze kinderen.Hen een warm thuis bieden waar liefde,warmte en genegenheid hoog in het vaandel staat.

Het heeft er zelfs al voor gezorgd dat we even hebben gedacht dat relatie beëindigen misschien toch beter was omdat we de toekomst geen vorm kunnen geven zoals we dat zelf zouden willen.Dat doet ons beiden veel verdriet want we willen niet uit elkaar.Maar hoe moeten we dit nou toch volhouden?We zijn beiden geen lat-types.Willen gewoon elke dag bij elkaar zijn.We wonen nu 36 minuten bij elkaar vandaan dus dat is eigenlijk net te ver

Is er iemand die dit herkend en hoe hebben jullie het opgelost?heeft er iemand tips/adviezen?

Mensen zeggen snel,als het goed zit dan vind het zijn weg wel...maar wij kunnen die weg maar niet vinden. Maar willen niks lievers!

Hoe erg is het dat je iemand van wie je zoveel houd moet laten gaan omdat het praktisch gezien onmogelijk is... Dat willen we niet en kunnen we ook niet.

Help...hoop dat er iemand is die ons hiermee kan helpen.

Lieve groeten,

Henk en Lisa

18.108. voor Lisa

Beste Lisa,

Je bent erg snel Lisa, 1 jaar na de scheiding is er al weer een nieuwe man in je leven en denk je er zelfs over om te gaan samenwonen. Een huis vinden, dat groot genoeg is, is nog de minste van je problemen. Niets is zo moeilijk als een samengesteld gezin vormen, het duurt minstens 7 jaar voor dat er van een echt gezin gesproken kan worden.

Je bent verliefd, je hebt een ideaalplaatje in je hoofd, maar dat plaatje kun je ook heel anders invullen. Want je bent nu al een volwaardig gezin, bestaande uit jou en je 3 kinderen. Die kinderen hebben in 2 jaar tijd al heel wat te verstouwen gekregen: een scheiding, nieuwe vriend van mama en nu moeten ze ook nog gaan dealen met de wetenschap dat mama zo snel mogelijk wil gaan samenwonen met haar nieuwe vriend + 2 kinderen.

Arme kinderen: zij hebben niets te kiezen, moeten maar accepteren wat hun moeder bedacht heeft.

Je gaat veel en veel te snel. Vorm eerst eens een echt gezin met je eigen kinderen. En ga vervolgens latten als jullie kinderen er niet zijn. Confronteer je kinderen voorlopig niet met je vriend en zijn kinderen, hou het een en ander gescheiden.

En praat voor een termijn van jaren niet over samenwonen. Geeft je kinderen rustig de tijd om de scheiding te verwerken, het een volgt veel te snel op het ander. Misschien kunnen jullie ooit samenwonen, misschien ook niet.

Nu in sneltreinvaart zulke ingrijpende zaken erdoor drukken, is egoistisch, niet doen. Denk aan de eerste plaats aan het belang van je kinderen en die zijn n(nog) niet gebaat bij een stiefgezin.

Je kinderen dienen op de eerste plaats te komen niet een verliefdheid van 1 jaar.

Anna

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Oproep: samengestelde gezinnen

  1. Onze situatie
  2. Ook wij hebben een samengesteld gezin.
  3. Samengesteld gezin: verleden, heden....toekomst?
  4. Rest van het verhaal: verleden, heden....toekomst?
  5. Deel 3 van: verleden, heden....toekomst?
  6. Onze situatie
  7. Ook wij wonen samen
  8. Door God samengebracht
  9. Hart luchten
  10. Hoera, wij zijn niet de enigen!
  11. 3 achternamen ...
  12. Hoera herkenning
  13. Hoera contact
  14. Achternamen
  15. Herkenning
  16. Stiefmama
  17. Voor Erika
  18. Nieuwe relatie
  19. Spanningen voorafgaand
  20. Voor Bep
  21. Samengesteld, maar o zo gelukkig
  22. Door God samengebracht (deel 2)
  23. Soms zo moeilijk
  24. Ik weet het niet meer
  25. Liefde in het buitenland
  26. Stiefkind houdt zich niet aan regels
  27. Voor de fam. V
  28. Vervolg: stiefkind houdt zich niet aan regels
  29. Bedtijd
  30. Stiefkind en bedtijd
  31. Ons samengesteld gezin
  32. Stiefkind houdt zich aan regels
  33. Prachtig gezin
  34. Een vrolijk jong gezin.
  35. Onze kinderen willen onze relatie niet
  36. Doorzetten
  37. Help
  38. Dwarse pubers
  39. Grappig
  40. Ik weet het niet meer
  41. (stief)ouders
  42. Heel fijn: vanwege de aandacht die wij hen geven
  43. Hoe is het mogelijk !!
  44. Voor Yvonne
  45. Het gaat om meer dan om geld
  46. Situatie zo min mogelijk veranderd?
  47. Beste allemaal
  48. Luilekkerland??
  49. Verantwoording alleen voor vader?
  50. Ons samengesteld gezin
  51. Tweedeling?
  52. Ik lees hier nooit over!
  53. Daar lees ik nooit over
  54. Een steuntje misschien
  55. Alimentatie
  56. Opvoedingsverschillen met pubers
  57. No wonderland
  58. Telefoon
  59. Alimentatiebijdrage
  60. Samengesteld gezin vader met autistische kinderen
  61. Hoera, herkenning
  62. Niet gemakkelijk!
  63. De slechte positie van de man
  64. Voor Alida
  65. Voor Chanty
  66. chanty
  67. Gezellige chaos
  68. 4 kinderen
  69. Voor Marleen
  70. Contact gezocht
  71. Ook gescheiden
  72. Bedtijd
  73. Wij waren een samengesteld gezin
  74. 3 achternamen
  75. Herkenning
  76. Is er nog hoop dat het wel gaat werken!?
  77. Wij zijn verder gegaan
  78. Wat zijn de rechten mbt kinderen uit eerder huwelijk
  79. Richt je op je partner
  80. Reactie op rechten van kinderen uit eerder huwelijk
  81. Rechten van stiefouders
  82. 4 weekendkinderen
  83. Ook samengesteld
  84. Dat valt bij ons niet mee
  85. Herkenbaar -Chanty
  86. Is het mogelijk dat dochter bij ons komt wonen?
  87. Wat doen mensen elkaar toch aan
  88. Huisregels in samengesteld gezin
  89. Huisregels
  90. Fotografiestudent zoekt nsg
  91. Fijn om te horen!
  92. Verschil in opvoeden, eigen- of stiefkids
  93. Contact gezocht
  94. Verdraagzaamheid
  95. Ik krijg het niet voor elkaar!
  96. Gezins/relatietherapie
  97. Boosheid
  98. Ik krijg het niet voor elkaar!
  99. En hoe dan?
  100. Het kan ook goed gaan
  101. Verschillen
  102. Bijzonder gezin gezocht voor tv programma!
  103. Nieuw samengesteld gezin
  104. Oproep
  105. Lotgenoten contact
  106. Mailinglijst lotgenotencontact
  107. Vraag om advies/hulp/lotgenotencontact
  108. voor Lisa

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.