Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

16. Reacties op samengaan

Hoe reageren kinderen en ouders als 2 alleenstaanden met elk 2 of meer kinderen besluiten samen verder te gaan?
Hoe ga je hier mee om, hoe werk je naar het punt van samen verder onder één dak toe?
Als een of meer kinderen een autistische stoornis hebben, hoe ga je hier dan mee om en hoe benader je je kind, hoe bereid je je kind op deze stap voor?

Veel vragen, graag jullie antwoorden en of reacties!

Anton

16.1. Geleidelijke overgang

De overgang bij het samenvoegen van 2 gezinnen tot 1 verloopt het beste als het een beetje geleidelijk gaat. Vooral de kinderen (afhankelijk van de leeftijd) erin betrekken. Soms is het beter met z'n allen een nieuwe woning te betrekken dan in het het huis van een van 2 te gaan wonen. Dat moet natuurlijk wel haalbaar zijn. Bij een autistische stoornis is dat geleidelijke en het kind zoveel mogelijk erin betrekken nog belangrijker.

Heel veel succes, verwacht niet dat alles vanzelf zal gaan. Blijf alert op het gedrag van de kinderen, en probeer het zoveel mogelijk positief te blijven benaderen. Ook naar elkaar toe, zeker als je een poos je gezin alleen draaiende hebt gehouden, is de overgang naar het weer samen niet altijd makkelijk. Het zijn de kleine dingen die irritaties geven. Probeer iedere dag even tijd voor elkaar te nemen waarin je vooral naar elkaar luistert, en elkaar ondersteunt.

16.2. Pas samengesteld gezin

Ik heb deze site al enkele keren bezocht en heb er al heel wat van opgestoken aan tips enzo.

Ik heb me dan nog niet voorgesteld maar dat doe ik nu maar gelijk even.

Ik ben een moeder van 2 kinderen, dochter van 12 en zoon van 10 jaar, die bij mij wonen en woon sinds juli 2002 samen met mijn vriend die tevens 2 kinderen heeft, dochter 11 en zoon bijna 10 jaar. Zij wonen bij hun moeder en komen om de week een weekend naar ons toe en de helft van de vakantie`s. Ik vind het een gezellige boel als we de weekenden en vakantie`s met alle 4 de kinderen doorbrengen.

Toch gaat het niet altijd over rozen hier, mijn dochter heeft best wel moeite met mijn vriend. Ook het verschil in het opvoeden ligt ook ver uit elkaar wat wel eens tot problemen zorgt. Mijn vriend is namelijk erg struktueel en consequent, houdt van orde en netheid. Terwijl ik juist erg los ben, wat chaotisch en goed tegen wat rommel kan. Het is voor de kinderen daarom ook erg wennen aan deze nieuwe situatie, alsmede voor onszelf ook als ouders. We hebben nu dan ook professionele hulp om meer tot elkaar te komen qua opvoeden.

De kinderen kunnen het ook goed met elkaar vinden, wat we als een groot pluspunt zien.

Wat momenteel erg speelt is dat mijn ex momenteel de volledige voogdij wil opeisen van mijn 2 kinderen. Het is nu even afwachten op een oproep van de rechtbank voor een zitting. Wel maakt het dit niet makkelijk voor de kinderen en dan vooral niet voor mijn dochter van 12. Zij heeft het hier best moeilijk mee want ze wil niet kiezen tussen ons. Ik heb haar zelf de keus laten maken, zonder dat ze naar mijn wensen of die van haar vader hoeft te kijken. Dit heeft ze nu kenbaar gemaakt naar de kinderrechter per brief. Nu is het dus afwachten wat de rechter beslist straks.

Dit was het weer even voor het moment. Binnenkort zal ik wat meer vertellen over ons gezin.

Groetjes Thea.

16.3. Een ontluikende relatie met weduwnaar. Hoe vertel je het de kinderen?

Er is iets moois aan het opbloeien tussen een weduwnaar (sinds 8 maanden) en mij. Beiden hebben we 3 kinderen. Die van hem zijn 12, 14 en 16. Die van mij 4, 5 en 7. Hoe en wanneer vertel je de kinderen dat je een relatie hebt met iemand, zonder dat ze het gevoel krijgen, dat je je overleden partner verraadt? Hoe ga je om met de gevoelens van je kinderen als ze zich hierdoor tegen je afzetten?

Sylvia

16.4. Kinderen horen niet bij een mishandelaar

Met deze brief wil ik u mededelen dat ik een achtelijk verhaal heb gelezen over "kinderen willen niet naar moeder". Dat is echt gewoon puur onzin! Natuurlijk willen ze dat niet, als ze door vader opgenaaid worden. De kinderen worden bang en onzeker en durven niks tegen vader te zeggen, en durven ook niet te zeggen: "ik wil naar mama toe". Zij zijn bang dat zij mishandeld worden. En dat is echt zo! Het is heel erg dat dit gebeurt. Ook hier moet iets aan gedaan worden!

groetjes van Ellie

16.5. Dochter accepteert nieuwe vriend niet

In deze tijd zijn er ook veel pubers die een scheiding hebben meegemaakt of doormaken. En vaak (ook in mijn geval) krijgen ouders weer een nieuwe vriend of vriendin.

Ben zelf ruim 2 jaar geleden gescheiden en heb al weer een tijdje een nieuwe vriend. Dit geeft veel problemen voor mijn dochter van 13. Zij accepteert mijn nieuwe vriend absoluut niet. Op zich begrijp ik haar best wel, het lijkt me voor haar ook heel erg lastig. Heb al vaak met haar gepraat maar helaas hebben wij nog regelmatig ruzie over mijn vriend.

Nu hebben we besloten om te gaan samenwonen maar ben wel bang dat hierdoor de problemen met mij en mijn dochter dan groter worden.

Wie heeft hier ervaring mee??

Miranda

16.6. Weduwnaar met kinderen

Hallo Silvia,

Ik wil graag reageren op jouw verhaal. Het is heel fijn voor jullie allebei weer de liefde gevonden te hebben. Mijn moeder is overleden toen ik 16 was. Ik ben nu 24. Mijn vader had al na een half jaar een nieuwe relatie. Ik gunde het mijn vader heel erg en wilde alleen maar dat hij gelukkig was. Mijn broer en mijn jongere zusje van toen 11 jaar hadden het er heel moeilijk mee. De vriendin van mijn vader wilde zo snel mogelijk verhuizen en samenwonen in een ander huis en alle fotoŽ+s moesten weg van mijn moeder en ons gezin toen. Nu nog steeds gaat het niet over rozen tussen ons en de vriedin van mijn vader, dat heeft te maken dat wij altijd het gevoel hadden dat ze nooit respect heeft getoond voor onze gevoelens en vooral aan zichzelf dacht.

Wat ik wil zeggen is: Je kunt het de kinderen zeker vertellen maar zorg dat de moeder van hun nooit vergeten wordt of dat ze dat gevoel krijgen. Praat er met ze over als ze dat willen en probeer niet meteen de moeder te spelen, want ze hebben maar één moeder. Ze hebben al zoveel verdriet. Heb begrip voor hun gevoelens en houd rekening met ze. Het zijn nog maar kinderen en zij hebben hun vader het meeste nodig. Ik denk dat als je daar rekening mee houdt, de kinderen daar hun weg vanzelf in vinden. Belangrijk is dat de kinderen weten en voelen dat zij het belangrijkste zijn en het ook belangrijk is wat zij vinden en willen.

Dat je er zo over nadenkt vind ik al heel wat zeggen. Je zult het vast goed doen! sterkte en veel geluk. Hopelijk heb je hier wat aan.

groetjes Marieke

16.7. ons nieuwe gezin

Na het lezen van allerlei reacties op het samengaan in een samengesteld gezin,wilde ik ook reageren. Wij wonen nu twee jaar samen en we vormen een gezin met twee kinderen ,die van mij zijn. Mijn vriend heeft twee geadopteeerde kinderen waar hij geen contact meer mee heeft,door moeilijkheden met zijn exvrouw. Een van hen is nu uit huis geplaatst wegens het geen bodem syndroom. Wij hebben het nodige meegemaakt. Het allermoeilijkste was het vinden van de juiste woonplaats. Ik woonde met mijn kinderen al twee jaar alleen in een huurwoning. Toen we besloten om te gaan samenwonen woonden mijn vriend in een mooie grote koopwoning in de stad. We hebben toen besloten daar heen te verhuizen,ook omdat zijn dochter nog bij hem woonde. We kregen echter allemaal heimwee en besloten terug te gaan naar ons dorp. Eerst in een zomerhuisje(de huur was helaas al opgezegd) en later in een eengezinswoning. Daar zijn we na een jaar weggegaan omdat de buurt ons niet beviel. We wonen nu in een fijne rustige buurt en in een huis dat ons bevalt. Nu kunnen we eindelijk aan de opbouw van ons leven beginnen. Wat gepaard gaat met de nodige strubbelingen. Mijn kinderen,jongens van 7 en 11 jaar kunnen het gelukkig heel goed met mijn vriend vinden. maar moeten erg wennen aan een man in huis. Ik ben destijds gescheiden omdat er lichamelijk en geestelijk geweld plaats vond in ons gezin. De reden waarom de kinderen nu geen contact meer hebben met de vader (dit na onderzoek van de kinderbescherming,dat 4 jaar op zich heeft laten wachten!). Daarom moet ze nog het vertrouwen krijgen dat het nu wel goed kan gaan. Zelf heb ik daar ook regelmatig moeite mee,vooral als ze gecorrigeerd moeten worden,dat roept weer herinneringen uit het verleden met zich mee,over hoe het toen ging. Soms zijn de kindern geneigd nog op dezelfde manier te reageren en dat geeft veel spanning in het gezin. ik heb nog regelmatig moeite met slapen als het erg druk is geweest en ook spanningsklachten. Met kleine stapjes gaat het beter. Het is moelijk tijd en ruimte voor elkaar te maken als partners en de kinderen leggen vaak een grote druk op de relatie. Mijn vriend heeft gelukkig engelen geduld en we hebben beiden veel doorzettingsvermogen,maar het is best een zware klus! Advies en tips zijn van harte welkom!

Sandra


16.8. Zekerheid geven,

We hebben een lat-relatie, waar ik mij goed bij voel samen met mijn 2kinderen (12jaar en 11jaar) omdat ik een eigen huis heb. Nu wil mijn vriend samen met zijn 2kinderen (12jaar,en 15jaar) bij mij komen inwonen. Ik zie dat echt niet zitten. Omdat mijn huis afbetaald is wil hij niks betalen, alleen de kosten delen (huishoudkosten). Hij wil zich wel bij mij inkopen omdat hij seef wil staan, dus dat ik hem na een tijdje ni op straat kan zetten.

Zijn er geen andere mogelijkheden om hem zekerheid te geven, want na 2Ojaar afbetaling zou ik de eigendom wel voor mij willen houden. Samen iets kopen zie ik ook ni zitten omdat ik dan mijn huis in pand moet stellen. We zijn 6jaar samen en hebben een tijdje bijeen gewoond bij hem. Ben gaan verhuizen naar mijn eigen huis in juni.

Waar kan ik terecht met mijn vragen? Wie kan mij raad geven hoe we dit kunnen oplossen zodanig dat ik mijn eigendom voor mij alleen kan houden.

groetjes Tinne

16.9. Mijn zoon en nieuwe vriend kunnen het niet met elkaar vinden

Hallo,

Ik ben een alleenstaande moeder en heb sinds 2 jaar een lat-relatie. Hij was vrijgezel en heeft geen kinderen. we stapel gek op elkaar. Tussen mijn zoon van 17 bijna 18 en hem botert het niet zo. Ze maken geen ruzie, maar praten ook nauwelijks met elkaar. Hoe zou ik een betere rol kunnen spelen voor hen, zodat ze elkaar beter kunnen verdragen. Mijn vriend komt helaas niet zoveel bij mij, ik meer bij hem.

Agnes

16.10. Dochter accepteert nieuwe vriend niet

Ik voel helemaal met je mee, zit in dezelfde situatie maar dan met een zoon van 17 jaar. Ook ik ben gescheiden en heb een nieuwe vriend. Ze zijn niet gelukkig met elkaar. Maar ik heb wel voor mijn zoon gekozen en met mijn vriend overlegd dat samenwonen uitgesloten is. Om vele stress-situaties te vermijden hebben we een latrelatie. Dit bevalt heel erg goed. Ik zou graag willen samenwonen, maar in deze situatie toch nog maar even niet. Een lat-relatie heeft zo zijn voordelen.

Ik weet dat het niet altijd de ideale situatie is, maar overwegen is zeker noodzakelijk. Op het moment voel ik me er heel erg prettig onder en gelukkig. Niet te vergeten, mijn zoon is ook tevreden en gelukkig met deze situatie. Wachten op de tijd van samenwonen totdat hij zelfstandig is.

Agnes

16.11. Dochter accepteert nieuwe vriend niet

Ik weet precies hoe je je voelt. Momenteel maak ik hetzelfde mee. Mijn tienerdochter accepteert mijn nieuwe vriend niet. Deze week zouden we samen gaan wonen, maar door de kinderen (ik heb er twee en hij ook) is hij gaan twijfelen en wil hij het niet meer. Ik ben hartstikke gek op die man, maar weet even niet wat ik nu moet zeggen. Ik heb mijn twee banen opgezegd en had al huurders voor mijn huis en heb nu het gevoel dat ik er alleen voor sta. Hij doet er alles om een confrontatie te vermijden.

Vandaag heb ik alles zo kunnen regelen dat ik in ieder geval weer werk heb en een dak boven mijn hoofd, maar leuk is anders. Had zo gehoopt dat er nu eindelijk iemand voor mij was, waarmee ik mijn leven kon delen. Mijn advies aan jou: denk vooral aan jezelf en je kinderen.Je weet zelf wat het beste voor je is. Heel veel geluk nog en als je vriend je niet accepteert en je kids dan ben je beter af zonder.

groetjes Fredie

16.12. Gedrag vriend

Ik heb al 2 jaar nu een vriend, die zelf geen kinderen heeft, ik heb 2 jongens van 6 en 9 jaar, en verlang heel erg naar een vaste relatie. Daarmee bedoel ik echt samenwonen en een leven samen opbouwen.

Mijn vriend twijfelt echter nog steeds omdat hij vind dat hij niet echt een band heeft met de jongens. Nu is hij ook behoorlijk streng (strenger als ik) en daar hebben de jongens het weleens moeilijk mee. Maar we praten er veel over en hij probeert zich meer op hun niveau te houden en ook tactvoller te zijn bij opvoeden.

Het gaat nu naar mijn idee ook een stuk beter, alleen hij twijfelt nog steeds. Ik vraag me af hoelang ik nu nog moet wachten voordat hij een beslissing neemt. En vraag me ook af of het nu zo moet zijn dat het gelijk klikt (wat veel vriendinnen zeggen) en als het niet gelijk klikt komt het nooit of dat het moet groeien...

Ik vind het heel moeilijk.

Son

16.13. Te hard

Sommigen lopen te hard van stapel en luisteren niet naar hun eigen kinderen. Dan krijg je deze dingen en daar leer je dan van (hoop je).

vriendin

16.14. Try out?

Hallo,

Het lijkt me onverstandig om met deze twijfels je schepen achter je te verbranden (huurhuizen op te zeggen, inboedels weg te doen, enzovoort) om zo'n stap te nemen. Je hebt een hoop ellende als het toch mis mocht gaan. Als je het niet eens bent met elkaar wat betreft de opvoeding van je jongens en je zit dag en nacht bij elkaar op de lip, kan dat veel irritaties geven. Kunnen jullie niet eerst een soort try-out hebben en pas echt zo'n stap zetten als iedereen er voor honderd procent achter staat en je vriend ook echt een band heeft met je zoons?

Sandra.

16.15. Gescheiden; heb een vriend en ontmoet nu mijn grote liefde...

Ruim 5 jaar ben ik gescheiden en sinds die tijd heb ik een lieve vriend waar ik en mijn drie kinderen het goed mee hebben. Met veel vallen en opstaan heeft hij nu een redelijke band met ze en wordt goed geaccepteerd. De relatie is redelijk stabiel. Nu ben ik out of the blue de liefde van mijn leven tegengekomen. We zijn allebei (hij langer als ik) radeloos verliefd en kennen elkaar nu ruim een jaar vanuit een werksituatie. We willen met elkaar verder. Hij gaat begin januari vertellen aan zijn vrouw dat hij van haar af wil (voor mijn komst was hij dit ook al van plan). Mij staat de taak te wachten mijn huidige vriend te vertellen dat ik verliefd ben geworden en dat het te heftig van twee kanten raak is om het niet te gaan uitzoeken.

Zal ik eerlijk tegen mijn kinderen zeggen dat ik iemand anders ben tegengekomen waar ik mee verder wil of vertel ik eerst dat het met mijn huidige vriend is afgelopen? Hij is nooit een vaderfiguur geweest hooguit een maatje waar de middelste mee sport en soms gaan we weekendjes weg. Het is gezellig als hij er is maar hij houdt zich over het algemeen wat afzijdig. Ik schat zo in dat ze hem aardig vinden maar niet erg persoonlijk aan hem gehecht wel als gezellig samenzijn in weekenden. Mijn kinderen zijn 15, 14 en 11... kan ik ze direct vertellen dat ik iemand anders ben tegengekomen in mijn leven?

Monique

16.16. Niet te snel switchen

Het lijkt me niet verstandig en zeker niet in het belang van je kinderen als je weer verandert van partner. Verwacht geen roze wolken, ook al is die verliefdheid nu even overheersend. Je kinderen zijn nu in een kwetsbare leeftijd, zij horen voor te gaan. Probeer eerst de relatie met je huidige partner "op te lappen".

Jaja, weet je zeker dat je nieuwe liefde bij zijn partner weg wil, of zijn dat zijn woorden?

Denk in de eerste plaats aan de stabiliteit binnen je gezin!

Roos

16.17. Hoe voelde het toen?

Hallo Monique,

De liefde van je leven tegen gekomen! Dat moet een verward gevoel zijn als je na een scheiding samenwoont met je lieve vriend of wonen jullie apart? Ik ben benieuwd hoe jij je voelde toen je je lieve vriend leerde kennen. Was je toen ook erg verliefd, leek het de liefde van je leven? Ik denk dat het allemaal erg snel gaat in 5 jaar. Scheiden, een vriend en nu een andere vriend.

Misschien is het goed om te bedenken wat je je kinderen voor voorbeeld geeft als je nu alweer naar iemand anders gaat. Als je bij je vriend weg wilt dan is het eleganter om dat te doen en daarna (stiekem) te kijken of het met die andere man iets wordt. Die beslissing moet eigenlijk op zichzelf staan. Sterkte en laat je weten hoe het verder gaat?

Jetje

16.18. Wanneer vertel je het aan je kind?

Ik ben een gescheiden vrouw van 40 en heb sedert 8 maanden een relatie met een man die een puberende dochter heeft. Ikzelf heb geenn kinderen. Hij is echter bang om het onderwerp aan te snijden en om haar te vertellen dat hij een nieuwe vriendin heeft. Hij heeft in de afgelopen 10 wel relaties gehad, maar nooit heeft hij zijn dochter daarover verteld. Ik begrijp dat hij de kat uit de boom wil kijken en het leven van zijn dochter niet zomaar overhoop wil gooien.

Het resultaat hiervan is dat ik niet meekan op leuke uitstapjes en de weekends dat zij bij hem logeert val ik buiten de prijzen. Aan zijn ouders en vrienden ben ik wel voorgesteld. Ondertussen heeft zijn dochter wel via een andere weg gehoord dat papa een vriendin heeft, maar nog steeds blijft de situatie onbesproken. Vele sociale aangelegenheden in zijn woonplaats blijven onmogelijk omdat we gezien zouden kunnen worden ...

16.19. Ook onze kinderen willen niet

Ik zit in het zelfde schuitje. De plannen waren er om samen te wonen. Mijn dochter deed heel moeilijk, maar die heb ik heel duidelijk gemaakt dat ik ook een leven heb en zij misschien er over 2 jaar vandoor gaat en ik niet alleen wil blijven.

Maar nu de 2 kinderen van hem, pfff opeens zijn die van gedachten veranderd. De zoon zei effe tussen neus en lippen door: ik wil niet met haar wonen, die 2 meiden hebben elkaar, jij met mijn vader en ik het zwarte schaap in de familie. Dit gebeurde in een gezamelijke vakantie. Thuis aangekomen wilde hij met zijn zoon zijn, die meid bij een tante. Ik werd plotseling ziek, hij kon niet komen want hij had zijn zoon beloofd met hem te zijn. Toen na een week, kon hij alles niet meer aan, bracht zijn zoon ook naar die tante en beloofde mij om na 3 dagen bij mij te zijn om te zien wat we konden doen. Zijn dochter jarig maar, kreeg niet genoeg kadoos daar en wilde dus mee naar huis. Daar ging ons alleen zijn. Hij zo slap als wat, vroeg "wat wil je dan" aan zijn dochter. Nou die wilde mee. Hij zegt ik bel je zo terug. Het enige dat ik kreeg was een mail. Deze beslissing doet heel zeer. Maar iedereen lijdt hier onder, het is beter om te stoppen. En dat was het dus, probeer van alles maar helaas geen contact.

Moni

16.20. Mijn vader denkt alleen aan zijn "nieuwe" gezin

In november '05 is mijn moeder overleden, nog geen half jaar later had mijn vader een nieuwe vriendin. Sindsdien is het uit geweest en dan weer aan en dan weer.....

Zij is weduwe en heeft twee dochters van in de twintig. Mijn zus en ik zijn 10 jaar ouder dan zij. De laatste tijd heb ik het gevoel dat ik geen vader meer heb. Hij besteedt al zijn tijd aan haar en haar dochters (+aanhang). Ik weet dat ik een volwassen vrouw ben en mijn eigen leven heb, maar het doet erg pijn. Maar praten erover met hem, dat doe ik niet, omdat ik bang ben voor zijn reactie.

Heeft iemand tips hoe hier mee om te gaan?

Petra

16.21. Vader en nieuwe vriendin

Hi Petra,

het valt misschien niet mee voor jou en je zus dat je vader al zo snel weer een nieuwe vrouw lief vindt. Kan je er met hem wel over praten? Of misschien met een bevriend iemand, een oom / tante / goede vriend van je vader. Jij mist je moeder, en hij mist zijn vrouw. Een nieuwe vrouw komt niet in plaats van, en hij is heus jullie moeder niet vergeten. Maar hij verwerkt misschien zijn verdriet weer anders dan jij. Hij wil graag gezelschap en meent misschien zelfs dat jullie geen last van zijn keuzes hebben, omdat jullie al volwassen zijn.

't Is voor een nieuwe vriendin ook lastig om contact te leggen met de volwassen kinderen van de partner. Ze zal het dilemma ook wel snappen.

Sterkte.
Miep

16.22. puberende stiefdochter

Ook ik heb een lastige vraag voor jullie, ik ben dan ook radeloos en weet niet wat ik met mijn situatie moet aanvangen. Na een scheiding en wat kortstondige relaties heb ik een vrouw ontmoet (nu ruim 7 jaar terug) waarmee ik m'n maatje heb gevonden. Ze heeft een dochter waarmee ik vanaf haar achtste jaar een goede relatie heb opgebouwd. Nu is zij 13 en rolt nu heel heftig de pubertijd in en reageert alles maar dan letterlijk ook alles op mij af. Ze is brutaal, toont geen respect en luistert enkel naar haar moeten en niet naar mij....

Wanneer ik alleen met haar ben is er geen vuiltje aan de lucht maar zijn we met z'n drieën dan is het heel erg moeilijk en speelt ze de twee volwassenen tegen elkaat uit.

Nu heeft mijn lieve vriendin besloten om een tijdje alleen te gaan wonen samen met haar dochter omdat de situatie ronduit slecht is en er totaal geen respect meer is tussen haar dochter en mijzelf.

Ze is nu ruim een week weg hier en ze komt zo nu en dan wat spulletjes halen en we merken dat de situatie ook nu gewoonweg onhoudbaar wordt. Zal dit zo blijven, komt ze na de gevraagde rust weer terug of is dit een breuk die nooit meer goedkomt.

Kan iemand me raad geven over wat ik nu moet doen???

bij voorbaat dank

Patrick

16.23. Zekerheid geven

Niet doen! Hij wil niets betalen, alleen meebetalen in levensonderhoud. Hij moet een maandelijkse financiele bijdrage leveren voor de vaste lasten, die je hebt, en hij moet jou ook huur betalen. Dat is heel redelijk, als je geen geregistreerd partnerschap hebt.

Wil je trouwens wel verder met hem? Zie je een toekomst samen? Als je niet wilt samenwonen, is dat meestal niet alleen om financiele redenen maar zegt dat ook iets over je relatie. Je hebt al eens een half jaar met hem samengewoond, hoe is dat jou bevallen? Wil je ook in de toekomst niet met hem samenwonen, dan moet je hem dat wel vertellen. Ik heb zelf ook dat probleem. Ik vind het momenteel ook heerlijk als ik alleen in mijn huis ben, maar mijn vriend wil graag samenwonen. Ik ben er nog niet aan toe, en dat moet hij respecteren. Als je vriend van je houdt, moet hij je de tijd geven.

Heel veel wijsheid gewenst! Catharina

16.24. Groeien in nieuw samengestelde gezinnen

Ik heb de meeste verhalen gelezen en het heeft me geholpen.

Sinds december 2008 ben ik gaan samenwonen met Bart. Ik ben 43 jaar en heb een dochter van 12 jaar. Mijn dochter verblijft bij mij en gaat slecht om de veertien dagen één dag naar haar papa. (Hij heeft een nieuwe relatie en zijn nieuwe vriendin wil haar niet zien) Bart (46 jaar) heeft vier zonen van 17, 15, 13 en 11 jaar. Bart vraagt een week-week verblijf aan voor zijn vier zonen.

Als ik de verhalen lees kan ik zeggen dat het klikt tussen de kinderen. En financieel is het krap maar het lukt. Maar het zijn vooral de ex-partners die ons veel energie kosten. Vooral de ex-partner van Bart. Zij heeft een ongezonde relatie met de kinderen (ze kan niet leven zonder haar kinderen en zij moeten haar troosten en natuurlijk ben ik de boze stiefmoeder)

Sinds een jaar wonen we samen en ben ik met mijn twee voeten op de grond gekomen:

We zijn naar psychiaters geweest om advies. We hebben in papieren naar rechter toe de situatie uitgelegd.

En nu denk ik: de kinderen zullen het zelf moeten ervaren.

Groetjes, karen

16.25. Alleenstaande moeder Son

Reactie op Gedrag vriend

Hoi Son, begrijp wat je bedoelt met het feit dat je een nieuwe vriend hebt die zelf geen kinderen heeft, wel de kinderen accepteert, maar echt streng kan zijn. Mijn nieuwe vriend heeft zn hele leven geen kinderen om zich heen gehad, dus ik snap het ook wel. Maar wel vaak daardoor ook veel gezeik. Gelukkig heeft hij nog altijd zijn eigen huis. Maar het blijft echt lastig . Hannah

16.26. Relatie tussen weduwe en weduwnaar

Reactie op Een ontluikende relatie met weduwnaar. Hoe vertel je het de kinderen?

Ook ik heb als weduwe een relatie met een weduwnaar. Inmiddels 2 jaar. Wij hebben resp. 2 en 3 kinderen en willen over 1 jaar gaan samenwonen. Dan komen alle drie zijn dochters van basisschool/voorgezetonderwijs en is dat het beste moment om te verhuizen.

Wij hebben het de kinderen geleidelijk verteld, nooit geheim gedaan, soms kwamen ze zelf al met vragen en konden wij hierop ingaan. Het moeilijke lag in het feit dat het bij allebei binnen een jaar na overlijden partner was. Wij zijn elkaars leven binnen komen donderen, allebei absoluut niet van plan om al een relatie te beginnen, maar het klikte zo ontzettend goed en het is gewoon gebeurd. En wij zijn, er nog steeds, heel blij mee.

Met veel respect naar de overleden ouder gaan wij met de kinderen om. Wij zeggen altijd wij zijn straks met zijn zevenen maar er gaan er nog 2 met ons mee de toekomst in. Er wordt gewoon gepraat over de overleden vader/moeder. Ook in de toekomst voor de kinderen die moeten verhuizen wordt er ruimte gemaakt om fotos e.d. van mama neer te zetten en te hangen. Verdriet om de ouder, het kan gewoon. Ook wijzelf als ouders laten ons verdriet zien als wij onze partner ineens weer zo vreselijk missen. Zo zien en snappen de kinderen dat de overleden ouder absoluut niet vergeten wordt, maar dat je met je leven verder gaat.

Het zijn kwetsbare kinderen die de relatie van hun ouder maar kado krijgen. De liefde die wij voor elkaar voelen ligt voor hun totaal anders. Gelukkig kunnen ze onderling behoorlijk goed met elkaar opschieten. Wij nemen de tijd, hoewel voor ons moeilijk wij wonen 150 km uit elkaar, maar doen het voor de kinderen. Denken zo meer winst en kans van slagen te behalen na verhuizing dan het ze door de keel te drukken en al veel eerder in 1 huis te gaan wonen.

Heel langzaam maar zeker zie je dat de kinderen de nieuwe partner accepteren en zich veilig voelen bij ons. Het fijn vinden als je elkaars kinderen ziet hoort daar inmiddels bij.

Het vraagt veel geduld en inlevingsvermogen, incasseren en nogmaals heel veel geduld, maar de kinderen en wij als alleenstaande ouder hebben een ontzettend traumatische ervaring meegemaakt en daar moet je tijd voor nemen. Ons doel is om deze kinderen een fijn thuis te geven, een normalere gezinssituatie dan bij 1 ouder en een plek te geven waar ze na uitvliegen graag terugkomen.

Keesje

16.27. Puberdochter wilt niet mee verhuizen

Mijn vriend en ik willen samenwonen. Hij woont in Alkmaar en ik in Purmerend. Mijn dochter van bijna 15 wil niet mee, zegt zich daar niet prettig te voelen. Echter gaat het contact met ze allen heel goed. Het heen en weer rijden breekt mij enorm op. Mijn ex woont ook in Alkmaar zo is ze ook dichterbij bij haar vader. Dochter bepaalt dat wij hier moeten blijven en is onredelijk als ik met haar in gesprek ga. Ze zegt dat ze hier haar school wilt afmaken en dit kan ook gewoon als we daar wonen, alleen ze blijft zeggen ik wil dit niet. Ik heb haar ook aangeboden om co-ouderschap zodat ze evt 1 week bij haar vader is en 1 week bij ons, zodat ze zich beter op haar gemak voelt. Ze wil echter niets... Wat kan ik hieraan doen en kan ik het doorzetten om toch te gaan samenwonen?

Estella

16.28. voor Estella

Uw dochter heeft heel wat veranderingen moeten meemaken waarvoor ze niet zelf gekozen heeft. Scheiding van haar ouders, verandering van woonplaats en nu heeft haar moeder een vriend waar ze mee samen wil wonen. Dat is allemaal nogal wat voor een (bijna) 15-jarig meisje.

Ze voelt zich nu waarschijnlijk veilig met jou en eventuele broers en zusjes en nu moet ze weer verkassen? Een stiefvader, ander huis, andere school? Je dochter is niet onredelijk, jij bent dat om te eisen dat ze dit maar moet accepteren. Waar blijft jouw begrip voor haar? Je geeft weinig blijk van inlevingsvermogen hoor!

Er zit voor jou niets anders op om maar te blijven latten totdat je dochter oud genoeg is om uit huis te gaan. Dat is nu eenmaal de konsekwentie van het hebben van kinderen. Het zijn geen poppetjes die je maar naar believen kunt verplaatsen, omdat jij daar toevallig zin in hebt. Je dochter was er nu eenmaal eerder dan je vriend en haar belangen wegen het zwaarst.

En haar geen verwijten gaan maken omdat je plannetje niet doorging: ze heeft het volste recht om dit niet te willen.

Anna

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Reacties op samengaan

  1. Geleidelijke overgang
  2. Pas samengesteld gezin
  3. Een ontluikende relatie met weduwnaar. Hoe vertel je het de kinderen?
  4. Kinderen horen niet bij een mishandelaar
  5. Dochter accepteert nieuwe vriend niet
  6. Weduwnaar met kinderen
  7. ons nieuwe gezin
  8. Zekerheid geven,
  9. Mijn zoon en nieuwe vriend kunnen het niet met elkaar vinden
  10. Dochter accepteert nieuwe vriend niet
  11. Dochter accepteert nieuwe vriend niet
  12. Gedrag vriend
  13. Te hard
  14. Try out?
  15. Gescheiden; heb een vriend en ontmoet nu mijn grote liefde...
  16. Niet te snel switchen
  17. Hoe voelde het toen?
  18. Wanneer vertel je het aan je kind?
  19. Ook onze kinderen willen niet
  20. Mijn vader denkt alleen aan zijn "nieuwe" gezin
  21. Vader en nieuwe vriendin
  22. puberende stiefdochter
  23. Zekerheid geven
  24. Groeien in nieuw samengestelde gezinnen
  25. Alleenstaande moeder Son
  26. Relatie tussen weduwe en weduwnaar
  27. Puberdochter wilt niet mee verhuizen
  28. voor Estella

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.