Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

34. Even mijn hart luchten

Hallo, ik ben Klazina.

Ik ben nu bijna vier jaar gescheiden en heb sinds twee jaar een vriend. Samen hebben wij een kindje, nu bijna 8 mnd, en sinds een jaar woont mijn vriend fulltime hier. Ik ben in ons vroegere huis gebleven. Zelf heb ik nog drie grote kinderen twee jongens en een meisje van 17j, 12j, 14j; de baby is ook een jongetje.

De omgangs regeling met mijn ex gaat goed, ook al gaan mijn kinderen er niet graag heen. Ze gaan steeds weer, de ene keer gaat het wat beter als de andere. Nou was ik gisteren aan het praten met mijn vriend en wel over het volgende en mijn vraag is of jullie dat herkennen, en dat is: ik voel heel duidelijk een splitsing. Ik hou zielsveel van mijn andere kinderen maar toch zijn mijn gevoelens tegenover hun anders als tegenover de kleine. Ik heb een superlieve vriend, we verstaan ons onwijs goed en dat was met mijn ex niet. We voeden het kleintje met heel veel plezier samen op en dat voelt heerlijk. Met mijn ex deed ik het allemaal helemaal alleen en dat merk ik nu aan mijn andere kinderen. De basis nu is gewoon veel beter. Ik voel me veel beter en dat is zo'n verschil.

Mijn grotere kinderen hebben daardoor ook veel problemen. Vooral mijn dochter is een heel lief maar ook een moeilijk kind. En dit loopt een beetje als een rode draad door ons gezin heen met alle problemen van dien. Mijn kinderen accepteren mijn vriend, hij had zelf geen kinderen en was nog vrijgezel dus heeft ook geen ervaring (pfff.....er speelt zoveel merk ik, ik hoop dat het niet te verwarrend is).

Mijn vraag is: heeft iemand van jullie hier ervaring mee, en hoe kan ik hier het beste mee omgaan! Graag jullie reactie. Ik schrijf nog wel een keer om e.e.a toe te lichten (moet mijn kleintje naar bedje brengen).

liefs Klazina

34.1. Een gelukkige moeder is een betere moeder

Ik ben ook opnieuw begonnen, met dat verschil, wij hebben geen kind samen. Gelukkig maar, zou ik bijna zeggen. Want wat jij nu vertelt, dat is het waar ik juist bang voor was/ben. Juist omdat ik me nu gelukkiger voel zou het opvoeden van zo'n kindje anders gaan. Nu moet ik zeggen dat mijn kinderen mijn nieuwe man geheel hebben geaccepteerd. Maar jaloezie gaat zeker een rol spelen. En pubers vinden de ene dag alles leuk, en de andere alles vervelend.

Probeer de kinderen uit je eerste huwelijk zoveel mogelijk het gevoel te geven dat zij net zoveel voor je betekenen als die baby. Want ook al deed je het toen alleen, je hield toen ook al van hen. En liefde wordt niet gedeeld, liefde groeit! Ik hoop dat je gewoon lekker blijft genieten en je niet te veel zorgen maakt. Want een gelukkige moeder is een betere moeder.

Groetjes, Yvonne

34.2. Voor Klazina

Beste Klazina,

Ik begrijp jouw situatie uitstekend. Wij zijn ook een samengesteld gezin met elk een puber uit een vorige relatie en een zeer goede man-vrouw relatie (opnieuw gehuwd). Graag had ik met jou privé willen mailen hierover.

Groetjes,

34.3. Klazina

Ook ik ben gescheiden en heb nu een schat van een (a.s.) man. Ik heb drie kinderen 9-8-3 uit mijn eerste huwelijk. Toen mijn oudste is geboren was ik 23 en als ik nu een kind zou krijgen ben ik dus 33. Ik neem namelijk aan, dat de leeftijd ook een belangrijke rol meespeelt en natuurlijk ook de verhouding tussen jouw en je vriend.

Wij denken er ook over om nog een kindje te krijgen. Mijn a.s. man wilde het in het begin niet, maar nu wel. Ook hij is bang, dat wij ons kind anders zal behandelen, maar ik denk dat het niet het geval is.

Mijn kinderen zijn een stukje kleiner, maar zijn over het algemeen liever bij mij. Wij doen veel meer hier thuis en mijn ex zit vaak te zitten thuis. Dit deed hij ook al toen we nog samen waren.

Hij heeft nu ook een vriendin, waar ik wel blij mee ben. Nu hoop ik alleen wel, dat die vriendin hem soms een schop onder zijn kont geeft, zodat hij eens iets gaat doen.

Ik zou hier wel wat meer met je over willen schrijven.


34.4. Alimentatie terugvorderen

Wie kan mij vertellen waarom lbio maar een half jaar terug kan vorderen, is dat een algemene wet of zo? En is de rest van de achterstand dan gewoon kwijtgescholden? Zo nee, hoe moet je dat dan krijgen? Als je alles op papier van de rechter hebt, kun je toch gewoon een deurwaarder inschakelen? En alles terugvorderen.

Monique

34.5. Samengesteld gezin

Ben een moeder van vijf kinderen, waarvan drie van mezelf. Ervaar dat ik van mijn kinderen meer kan verdragen dan van zijn kinderen en andersom is dit ook zo. Verder nooit ruzie, wel altijd over de kinderen. Zou graag reacties willen of contact met mensen die in een samengesteld gezin leven en hoe je hier mee omgaat.

Esther

34.6. Ik erger mij kapot

hoi hoi

Ik herken dit wel van jou Esther. Sterker nog, ik erger mij werkelijk kapot aan het zoontje van mijn man. Ik weet dat het niet goed is, maar ik kan er niks aan doen. Toen ik pas bij mijn man was, ging alles heel erg goed. Ik was stuitergek met zijn zoontje en hij met mij. Dit was echter ineens van de een op de andere week afgelopen. Het kind wilde niks meer van mij weten.

Wij weten wel bijna zeker dat hij door zijn moeder wordt opgestookt. In eerste instantie deed ik net of ik gek was en bleef knokken voor de relatie met het kind. Maar na 4 jaar knokken vind ik het welletjes. Zijn zoontje is nu bijna 8 jaar en enorm intelligent. Hij was 3 toen ik hem leerde kennen. Omdat hij bij zijn moeder heel afstandelijk wordt opgevoed, 'vergeet' hij altijd om een kus te geven. Zijn vader of opa en oma niet, nee, mij altijd wel. Hij doet tegenover zijn vader soms heel leuk en mij wil hij nog niet vragen of hij wat drinken mag. Hij gaat nog liever dood van de dorst.

Als je hem iets heel normaals vraagt, zoals wat heb je deze week gedaan, dan kijkt hij je aan alsof hij nog niet tot 10 kan tellen en weigert antwoord te geven. Of hij zegt heel zielig: dat weet ik niet meer. Hij weet bij ons nooit iets. Hij wil nooit buiten spelen, alleen de hele dag voor de tv hangen. Als wij gaan wandelen, wat wij wel graag doen, dan vraagt hij na 10 meter al wanneer we weer naar huis gaan en begint luidkeels te zuchten en te puffen.

Wat wij van zijn moeder hebben begrepen, een tijd terug, is dat hij bij zijn moeder onhandelbaar is. Daar slaat hij en gooit van alles kapot. Bij ons doet hij zo zielig dat je eerder zou denken dat hij debiel is ofzo. Wij hebben zelf 2 kinderen met elkaar en de oudste is bijna 3 jaar. Als mijn kind hem een kus wil geven, trekt hij zijn trui over zijn gezicht, want dat vindt hij maar vies. Ik vind het gewoon zielig voor mijn kind. Hij speelt ermee omdat hij dat moet. Hij zit gewoon zijn tijd bij ons uit totdat hij weer naar zijn moeder mag.

Wij hebben werkelijk alles al geprobeerd, maar niets schijnt te helpen. Op dit moment ben ik hem werkelijk spuugzat en dat zal ook wel tussen de regels door te lezen zijn. Zelfs mijn man krijgt meer contact met een buurtkind dat hem niet kent dan met zijn eigen zoontje. Hij weet nu al hoe hij ons tegen elkaar op moet zetten. Hij doet 'leuk' tegenover mijn man en lelijk tegen mij. En hij kan zo achterbaks reageren. Ik hou daar helemaal niet van omdat ik ook niet zo ben. Als hij met mijn kind aan het spelen is en ik kijk toevallig eens wat ze aan het doen zijn, dan loert hij altijd. Hij reageert dan op een manier alsof hij net wat aan het uitvreten is, maar controleert dan of ik het niet zie. Als ik 's morgens eerder beneden kom dan mijn man, dan schrikt hij gewoon, alsof hij stiekem iets doet wat niet mag. Heel raar.

Op dit moment hebben we het contact verminderd, omdat gewoon ons hele huis op de kop staat als hij komt. Hij functioneert totaal niet in ons gezin, laat staan dat hij erin mee kan draaien. Hij zorgt ervoor dat iedereen een zuur weekend heeft en hij mag nu komen als hij echt wil en niet omdat hij moet. Maar het wordt absoluut niet beter. Wij weten het niet meer. Ik lees op al deze site heel vaak dat de kinderen best gek zijn met de stiefmoeder of vader, maar komt dit gedrag wel eens vaker voor bij kinderen van gescheiden ouders? Het is net alsof hij bij alles wat hij zegt, afweegt of hij het kan of mag zeggen. Zo reageert een kind toch niet?

Heeft iemand advies voor ons of is dit herkenbaar voor iemand?

Natasja

34.7. Even mijn hart luchten

Hoi Natasja,

Wat een herkenbaar verhaal, Natasja. Hier begon het precies hetzelfde, leuk in het begin, maar na een tijdje sloeg mijn stiefje (ook 8) compleet om. Onze situatie is dan wel compleet anders dan die van jou, maar stiefje wilde alleen nog maar zijn mama. Ook die zoenen of knuffels daar moest hij niks van hebben.

Wij zijn erachter gekomen dat zijn moeder alles forceerde, dus knuffels en kussen dat was verplicht! Ik vind dat echt vreselijk en heb aan stiefje uitgelegd dat het mag, maar niks moet. Langzaamaan heb ik de band met stiefje weer op kunnen bouwen, vooral door veel geduld met hem te hebben, hem voor te lezen als hij naar bed gaat en vooral niet te laten blijken dat je hem niet leuk meer vindt, want klinkt heel lullig, dan gaat hij hetzelfde denken..

Ook moet je er altijd boven proberen te staan en uit te spreken wat je voor hem voelt. Als hij je irriteert kun je dat best zeggen. Op een manier van "als jij denkt dat je met dit gedrag iets bereikt, dan heb je het mis. We kunnen leuke dingen doen als jij gezellig doet en als je sjagrijnig doet of me een vervelend gevoel geeft, dan ga je maar de hele dag op een stoel zitten". Of "als jij me gaat negeren vind ik dat prima, dat moet je zelf weten maar het wordt in huis niet gezelliger." zoiets dergelijks. Klinkt een beetje streng en als chantage, maar hun ogen gaan op een gegeven moment wel een beetje open. Van ok: mijn gedrag wordt niet geaccepteerd.

Als jullie hem dan minder gaan zien, kan dat een enorme deuk in zijn ego opleveren of hij kan het als succes ervaren "ik ben zo vervelend geweest dat ik er niet meer naartoe hoef". Hij gaat dan voortaan vervelend doen om zijn zin te krijgen en zo beland je in een visuele cirkel.

Zou graag met je willen mailen, heb nog veel meer van dit soort ervaringen. Hoop dat je er wat aan hebt.

Liefs Nicole

34.8. Hele gemene schoonouders

Ik zit met een groot probleem. Reeds 2 jaar heb ik een relatie met mijn vriend die 2 kinderen heeft uit een vorige relatie. De ex van mijn vriend heeft mij maar ook mijn vriend helemaal zwart gemaakt bij echt iedereen. Er is een heel goed contact met de kinderen. Ik heb enkele maanden een redelijk contact gehad met de ouders van mijn vriend. Helaas kon die ex hier niet tegen en is ze gaan stoken en gaan zeggen dat als ik daar nog kom zij de kleinkinderen niet meer mogen zien.

Zodoende hebben de ouders van mijn vriend ons nu een aantal keren heel veel verdriet gedaan. Bijvoorbeeld verjaardagen van de kinderen vieren de ouders van mijn vriend bij haar (samen met de broer van mijn vriend en zijn vrouw), ook verjaardagen van bijvoorbeeld de broer van mijn vroed worden door de ex van mijn vriend en de kinderen bijgewoond en niet door ons. Mijn schoonmoeder gaat zelfs met de ex van mijn vriend op vakantie in het belang van de kinderen.

Met mij willen ze niets te maken hebben. Ik heb alles gedaan volgens hen, ben verantwoordelijk voor alles (zelfs de scheiding van mijn partner) dit terwijl ik pas na enkele maanden een relatie met deze man heb gekregen. Ze hebben schijnbaar veel geld en vinden mij denk ik te min. Geld interesseert me namelijk helemaal niets. Ze geven mij het gevoel dat ik een waardeloos persoon ben en willen het liefste hebben dat ik zo snel mogelijk uit hun leven verdwijn. Hier zijn ze dan ook bereid om heel veel voor te doen! Ik ben door de hele situatie inmiddels heel erg boos maar ook heel erg verdrietig, hoe kunnen mensen zo gemeen zijn. Mijn vriend kan er beter mee om gaan want die zegt gewoon dat hij niets meer met ze te maken wil hebben.

Ik voel mij beledigd en vernederd. En hoe moet het met ons kindje wat op komst is? Kan iemand mij tips geven hoe ik over dit allemaal heen kom. Ik heb al eens een brief geschreven, hier wordt totaal niet op gereageerd... bedankt..

Anoniem

34.9. Ik weet het even niet meer, wie kan mij helpen?

Hallo, ik ben Linda en ben 28 jaar, heb een relatie met een gescheiden man met 2 kinderen, heb zelf geen kinderen, en ben dol op zijn kindertjes. We hebben (nog) co-ouderschap met zijn ex-vrouw.

Nu is mijn probleem zijn ex-vrouw.... alles wat ik doe bij de kindjes is niet goed in haar ogen, ze is altijd uit op ruzie, en het ergste van alles is dat ze de kindjes zo bewerkt met haar kromme gedachtens dat de kindjes alles geloven. Want mamma is hun idool (natuurlijk). Dus als mamma zegt dat Linda dik is en niet deugt, dan is dat zo he.

Ik vind het heel moeilijk om hier mee om te gaan! Ik weet dat de dingen die ze zeggen niet afkomstig zijn van hen zelf, maar toch kwetst het mij! Hoe kun je hier het beste mee omgaan? En weet iemand ook een site voor gescheiden vaders die graag de kinderen zonder moeder willen opvoeden, omdat de moeder bordelijn heeft en de kids geestelijk mishandelt!

gr lin

34.10. Consequent zijn helpt!!

Ik zit in net zo'n situatie, de kinderen van mijn vriend zijn bij ons geplaatst omdat hun moeder ze sterk verwaarloosde, de oudste speelt haar vader constant uit, luistert totaal niet naar mij als hij thuis is, is brutaal en manipuleerd bij het leven, favoriete zin :bij mama....., daar moet je dus heel duidelijk in zijn, je bent nu niet bij mama hier zijn andere regels, stuur hem naar z'n kamer als hij iets verkeerd doet, laat hem daarna zijn excuus aanbieden waarbij hij je moet aankijken, ga niet in discussie, creeer duidelijkheid, kost heel veel tijd energie en geduld maar uiteindelijk weet hij wel waar hij aan toe is.

Zorg ervoor dat je samen met je man op een lijn staat en laat hij zich er niet mee bemoeien als je hem corrigeert, hij probeert je uit op een heel door dachte manier.Als jij bij je standpunt blijft staan dan kan hij daar nooit over heen komen.Ter verduideleking kun je zeggen dit gaan we doen punt uit!. En reageer alleen positief negeer negatief gedrag hoe moielijk dat ook is.Succes er mee.

Jennie

34.11. Aan allen die in deze situatie zitten

De oplossing om een balans te vinden in deze ingewikkelde en moeilijke situatie is hulp zoeken in professionele sfeer. Allereerst is het heel belangrijk om te erkennen dat het een probleem is hoe ermee om te gaan. en voel er zeker geen schaamte bij! Zie het als een positief iets om hulp te zoeken. Ga naar de website www.overgaauwcounseling.nl/. Deze dame verricht wonderen om balans te vinden in jouw situatie. En ze is nog betaalbaar ook! Ga erkenning en herkenning en balans zoeken voor jezelf in deze situatie! Je hebt de stap al genomen om in zee te gaan met deze uitdaging, puur omdat je liefde hebt gevonden bij een partner met kinderen. Mij heeft het geholpen en het helpt nog steeds.

Thea

34.12. Het "Jerry Springer"-effect in moeilijke tijden

(dit bericht wordt geschreven door een stiefmoeder met 1 stiefkind):

Stiefmoederen is enorm gecompliceerd. al gauw willen wij geliefd worden, door IEDEREEN om ons heen. En focussen heel gauw op de kinderen, omdat IEDEREEN op de kinderen is gefocusd. Stiefmoeders vergeten doordat zij zo gefocusd zijn op de kinderen, dat zij eerst moeten INVESTEREN in hun partner. SAMEN MET ELKAAR overleggen, bespreken, afspreken hoe om te gaan met het kind van jouw partner. vaak vergeten stiefmoeders ook dat de ZWAARTEKRACHT en de meeste INVLOED op het kind ALTIJD bij de partner ligt.

Ook niet onbelangrijk om de personen die in deze situatie zitten, op de kaart te zetten: papa, mama, stiefmama, stiefkind. Waar sta jij (zoals in de meeste gevallen)? Met een lijntje ben je verbonden met papa. Jouw positie is daarmee enorm beperkt en jouw beslissingen moet je delen met papa. Papa is de poort naar het kind en mama toe. Papa is de spreekbuis. Probeer dat in de beginfase op die manier te bekijken. En in 9 van de 10 gevallen weet je al dat de biologische moeder jou niet op de kaart wil hebben. Maar ze weet ook dat ze niet om papa heen kan vanwege het kind.

Papa aan de andere kant, heeft het altijd moeilijk, en in deze maatschappij heeft de moeder het meest voor het zeggen wat betreft het kind. Dus jouw positie en die van jouw partner is gewoon: meegaan met haar stroming. Papa moet dat zeker, voor het kind. En jij, jij hebt geen keus, en zou dus met jouw partner hier ook in mee moeten gaan. Let wel, ik heb het over de BEGINFASE als je nog geen band hebt opgebouwd met jouw stiefkind!

De partner in dit geheel is heel belangrijk en cruciaal voor het kind. De partner bepaalt als het ware het gedrag van het kind naar de stiefmoeder toe! Ik hoop dat allen zich hierin kunnen herkennen, hoe moeilijk het ook is om dat te erkennen. Als jij als stiefmoeder voelt dat jouw stiefkind jou negatief behandelt, vertel dit altijd aan jouw partner. Uiteraard waar het kind niet bij is. Jouw partner zou dan met het kind moeten praten en uitleggen, en belangrijk is dat het kind zijn/haar gevoelens bij jouw partner kwijt kan. Let wel: jij en jouw partner moeten het altijd wel eens zijn met de aanpak, maar vergeet nooit dat de zwaartekracht en het aanspreken bij het kind in de BEGINFASE van jullie relatie altijd bij degene ligt waar het kind van is!

Als jullie het niet eens zijn met elkaar, dan blijft het moeilijk voor jou als stiefmoeder een positieve band op te bouwen met jouw stiefkind. Dus begin altijd bij jouw partner, en samen met jouw partner. Daar ligt de eindverantwoordelijkheid. Stiefmoeders geven snel de biologische moeder de schuld van de vaak negatieve gedrag van het stiefkind naar de stiefmoeders toe. En uiteraard is dat in de meeste gevallen ook wel zo, maar het kind wordt daardoor het kind van de rekening! Waak daar alsjeblieft voor, ik noem het daarom het jerry springer-effect, je pakt de verkeerde aan om het probleem op te lossen. Je weet dat je op dat front altijd verliest.

Kies een positie waar je sterk uit kunt komen, SAMEN sterk uit kunt komen! En dat is samen met jouw partner. De draagkracht ligt in moeilijke begintijden in eerste instantie bij jouw partner. Praat zoveel mogelijk met hem over zijn schuldgevoelens naar het kind toe. En zeg dat je hem nodig hebt om jou te helpen om een band op te kunnen bouwen met zijn kind, en daarmee met jullie relatie. Focus je op jouw partner, en als het niet lekker gaat, beschouw dan dat jouw partner daar verantwoordelijk voor is, en terecht! Jullie zijn verantwoordelijk voor jullie geluk in jullie relatie, toch? Hoe pijnlijk en moeilijk dat ook is om jouw naaste dierbare waar je van houdt de schuld te geven, daar is niks mis mee! Zie het als een management van een bedrijf. Je werkt samen met jouw partner en soms is de samenwerking niet goed, en dan moet je dat proberen recht te zetten!

Jouw positie in dit geheel ten opzichte van de biologische moeder bestaat niet in haar wereld. Dus moet je echt proberen het samen met jouw partner JOUW WERELD te runnen, maar probeer niet de HELE WERELD op jouw schouders te nemen en te redden. Dat is een van de grootste valkuilen voor stiefmoeders. Vergeet jouw partner niet in dit alles! Hij is de sleutel om jouw leven in dit complexe gezinssituatie aangenaam te maken, en weet je, hij is jou daartoe verplicht ook! Hij heeft toch voor jou gekozen? En jij op jouw beurt, gaat die verplichting al aan, dus mag je van hem dat best wel eisen en verlangen. SAMEN, maar in beginfase om een band te creeren met het kind, ligt de zwaartekracht bij jouw partner om de band met zijn kind voor jou te creeren.

En zodra jullie samen op een lijn zitten, dan kunnen jullie echt de hele boze wereld aan: 'gemene schoonouders, gemene biologische moeders, gemene stiefkinderen'.

Dus mijn motto is:

    Focus je op jouw partner voor jouw probleem in deze situatie, niet op de biologische ouder of op het kind zelf! Reageer op jouw partner, niet op de biologische ouder of op het kind zelf! Anders beland je in een vicieuze cirkel. En blijf vooral praten, veel praten, hoe moeilijk het ook is. Alles went, ook veel praten over deze pijnlijke situaties. En het maakt jouw leven er een stuk makkelijker op.
Thea

34.13. Ik weet het niet meer

Hoi,

Ik heb hier verder nog nooit gereageerd, maar ik zit met een probleem en misschien kan iemand mij hier advies in geven. Ik ben 26 en heb bijna 6 jaar een relatie, en woon inmiddels bijna 3 jaar samen. Mijn vriend heeft een dochter van 6 jaar (een echt schatje). Ze wordt wel steeds lastiger, thuis mag ze alles en ik heb gewoon bepaalde regels waar ze zich aan moet houden. Maar nu zijn we bezig om zwanger te worden, maar ben zo bang dat ik mijn "eigen" kind ga voortrekken en dat er nog meer problemen ontstaan. Wat kan ik het beste doen om dit te voorkomen?

Essiee

34.14. Ik ben ten einde raad

Mijn vriend heeft een zoontje van 4,5 jaar. Ik heb hen leren kennen terwijl ze in volle scheiding zaten. Ondertussen is de echtscheiding achter de rug, en kennen we mekaar 2 jaar en 3 maand.Hun kind héél inteligent maar enorm vermoeiend. Hij zaagt de 'hele' dag. ondertussen hebben we samen een dochtertje van 4 maand.

Sinds zij geboren is verdraag ik niets meer van mijn stiefzoon. Hij roept wanneer ze slaapt, heeft geen respect voor niks en is bovendien door héél de familie rotverwend. Mijn schoonmoeder laat hem de klein pakken en zet ze samen in bad terwijl ik dat niet wil. ze doet alles om kwaad te krijgen en zijn zoontje speelt daarin een belangrijke rol. Hij komt dan zeggen; ik ben met zus in bad geweest en heb haar héél lang mogen pakken, van oma mag dat en van u toch niet!

Ook speelt zijn moeder een rotte rol, ze steekt hem vanalles in het hoofd voor hij bij ons komt(elk weekend)ook dat is niet te doen, ik heb niks meer van mijn leven want elk weekend zit hij bij ons van vrijdag tot maandag. Onlangs betrap ik mij erop dat ik hem begin te haten, erg is dat! Zijn zoon komt met lugubere verhalen naar huis zoals, mama zegt dat als mijn zus sterft jij zal wenen. Ik ben bang voor mezelf en mijn reacties...

Wat kan ik doen?

34.15. Moet ik het uit maken

Hey allemaal,

Ik heb sinds een jaar een vriend, hele leuke vent, alleen zijn ex gaat met mijn ex. Zij heeft toen ik zwanger was mijn ex ingepikt terwijl ze zelf getrouwd was.

Na een jaar heb ik haar ex leren kennen en het klikte. We zijn nu bijna een jaar bij elkaar, heel langzaam opgebouwd en zijn kids leren kennen, 2 stuiterballen van 4 en toen nog 7 nu alweer 8. De kinders schreeuwden om aandacht en waren erg druk en ronduit ongemanierd. Daar prik je op dat moment doorheen en geef je ze liefde en aandacht. Nu is het zo ver dat hun gedrag echt niet meer kan en vader niet weet wat hij er mee aan moet. Wij praten er veel over en ik geef vaak aan dat regelmaat en duidelijkheid belangrijk is, waarop hij reageert: maar ik wil geen politiestaat.

Ik wil mijn kind gewoon bepaalde normen en waarden meegeven, en daar horen regels bij. Het gedrag van zijn kinderen vind ik nu zo vervelend dat ik het een slecht voorbeeld voor mijn kind vind dat nu 2 is.

Zijn ex heeft vanaf dag een de kids tegen me op gestookt, waarop de oudste naar me toenkwam en zei: mama zegt dat je lelijk bent. Maar dat is toch niet netjes. Waarop ik zeg: nee zeker niet maar mama mag vinden wat ze wil, alleen dit soort dingen hoort ze tegen mij te zeggen en niet tegen jou.

Zo zijn er nog vele van deze voorvalen waarop ik moeder in ere laat, maar het sloopt je wel. Wat moet ik nu, ik heb nu nog mijn eigen woning en ben om de zoveel tijd bij mijn vriend. Maar deze situatie is voor mij zo lastig dat ik het niet meer weet.

Ik hou veel van mijn vriend, maar weet niet of ik deze situatie aan kan en of het goed is voor mijn zoontje. Weet iemand raad?

34.16. Re: moet ik het uitmaken

Wat vindt jou vriend van de hele situatie? En wat denk je zelf wat de toekomst is tussen jullie? En van wie is jouw kind nu, van je ex of van de vriend die met die twee kinderen? Ik snap er niets meer van. Een zeer lullige situatie maar als je verstandig bent, houd vooral je eigen woonruimte aan.

34.17. Re: uitmaken

Hi, lastige situatie wel, jullie kinderen zijn dus van beide stellen zowel kind als stiefkind. Tip: kijk eens op www.stiefmoeders.nl (je moet je wel registreren), daar komen meer stiefmoeders bij elkaar, om stoom af te blazen en elkaar wat te steunen.

Miep

34.18. Re: moet ik het uit maken

Mijn zoontje heeft mijn achternaam en ik ben degene die hem opvoedt. Mijn ex heeft helemaal geen contact meer met hem. Na de bevalling is hij pas na 3 weken komen kijken naar zijn zoon en voor zijn 1e verjaardag nog 2 keer, als hij al op bed lag om 11 uur 's avonds. Kan dan niet echt zeggen dat hij voor zijn kind langs komt. En sindsdien is hij niet meer geweest omdat ik geen contact met hem opneem.

Mijn vriend is nogal makkelijk in de opvoeding van zijn kids en grijpt dan meestal te laat of niet in. En dat maakt het onduidelijk voor zijn kids en de mijne, want die wordt door mij wel op tijd gecorrigeerd. We praten er dan wel over, maar het lijkt niet door te dringen. Of hij zegt dat het dan een politiestaat wordt.

Mijn zoon noemt hem af en toe papa omdat hij dat alleen hoort van zijn kinderen, ik zelf noem mijn vriend elke keer bij zijn naam. Het is gewoon heel lastig omdat alles nog zo onduidelijk is en ik op dit moment nog niet aan samenwonen denk en hij de toekomst een beetje opzij schuift.

34.19. Re: moet ik het uitmaken

Nou aan samenwonen zou ik zeer zeker nog niet gaan denken als ik jou was. Ik denk dat je beter af bent in je eentje met je zoontje. Start een nieuw leven zonder die vriend die waarschijnlijk nooit de vader voor je kind zal kunnen zijn wat jij zelf graag zou zien. Ik zie het niet gebeuren hoe hard dit ook klinkt. Kies voor je zelf en voor je zoon en zorg dat het weer stabiel wordt. Dit kan jij volgens mij ook goed zonder hem.

Dit doe je al volgens mij het opvoeden van je eigen zoon, laat het daar dan ook bij. Het opvoeden van zijn kinderen is zijn probleem niet het jouwe. Deze onstabiele verhouding verdien je toch niet? Jij wil toch het beste voor je zelf en je kind? Hij zegt toch ook niet tegen jou we gaan er voor!

En hoe is het nu, komt hij bij jou en je zoon langs wanneer het hem uitkomt of staat hij altijd voor jullie klaar? Wat voor toekomst zie je met hem? Je hoopt natuurlijk dat hij wel bij zal draaien, maar gaat dit echt gebeuren? Ik hoop dat je de juiste beslissing neemt.

34.20. Alimentatie terugvorderen

Het LBIO kan - terzake achterstallige kinderalimentatie - betaling vorderen van de alimentatieplichtige mits de achterstand niet meer dan 6 maanden bedraagt.

Een uitzondering op deze regel is: stel je hebt een procedure gevoerd bij de rechtbank en bij beschikking van 11 augustus 2008 wordt bepaald dat de alimentatieplichtige met ingang van 1 januari 2007 een bijdrage moet leveren in de kosten van verzorging van een der partijen minderjarig kind.

Jij/je advocaat schrijft de man kort na 11 augustus 2008 aan met het verzoek de kinderalimentatie over de periode 1 januari 2007 tot en met augustus 2008 omgaand op je rekening te voldoen en vervolgens tijdig voor het einde van de maand augustus 2008 de bijdrage over de maand september 2008 enzovoorts.

Het is de eerste week van september 2008: Je hoort niks en betaling blijft ook achterwege. Alsdan neemt het LBIO de gehele vordering over. Jij kunt er namelijk niets aan doen dat eerst na dik 1,5 jaar de alimentatie wordt vastgesteld. De vordering dien je bij het LBIO in door middel van een bepaald formulier en vergezeld van de grosse (exemplaar IN NAAM DER KONINGIN). Je moet de stukken wel compleet aanleveren. Zie in dit verband ook de site van www.lbio.nl.

Advocatenkantoor

34.21. De ex

Om maar gelijk te beginnen, ik kan de ex van mijn vriend wel schieten. Wat een egoistisch mens is dat! De kinderen laten opbellen dat ze 'geen zin hebben' en niet komen. Maar ze dumpt wel overal de kinderen (ook opa en oma, haar ex-schoonoders waar ze altijd een hekel aan had) om lekker met haar vriendje overal heen te kunnen. Vriendje woont bij haar in en wij maar alimentatie (1500€) voor haar betalen. Nu hebben wij haar even niet kunnen betalen, wat ze wist en toch het LBIO inschakelen he. Wij zijn haar schulden aan het aflossen, zo'n 30000€. Zelfs de schulden van haar vorige ex. Ze heeft 3 jaar lang geen ziekenfondspremie betaald voor haar man en kinderen. Alleen die van haar zelf.

De kinderen praten alleen maar over hun 'nieuwe' papa en dan zie ik de pijn en het verdriet in de ogen van mijn vriend. Hij hoort 14 dagen niks van ze. Zelf bellen heeft geen zin, want volgens mama hebben de kids geen zin om met papa te praten omdat ze aant buiten spelen zijn. Zijn zoontje negeert mij volkomen, luistert niet naar mij en zegt niet eens welterusten of goedemorgen; ben gewoon lucht voor hem. Zijn jongere zusje niet (is echt een schat van een meid), maar die is nog te jong om opgestookt te worden door d'r moeder.

Wil ze zo graag een klein beetje als mijn eigen kinderen zien. Mijn zoontje van bijna 6 woont bij mij en zoon van 13 woont bij zijn vader. Zie hem nog geen 24 uur in de 14 dagen. Heeft zijn eigen leven, maar mijn ex stuurt hem ook niet. Begrijp nu hoe mijn vriend zich voelt, je kinderen 14 dgn niet zien. Vreselijk!

We hebben nu het vermoeden dat zijn ex en haar vriend begin september in ondertrouw zijn gegaan en afelopen weekend getrouwd zijn. Maar hoe kunnen we er achter komen dat dat zo is? Bij de gemeente zullen ze je dat echt niet vertellen en het van haar horen zullen we het zeker niet. Want wat is lekkerder, werken of van 2 kanten een hoop geld krijgen zonder er iets voor te hoeven doen?

Ik zou graag van mensen met zelfde ervaringen hoe zij er mee omgaan. Ik kan dat mens niet uitstaan en dat botst nog al eens in mijn relatie met mijn vriend. Wij gaan volgend jaar trouwen en ik zou dat graag doen zonder stress en MET alle kinderen.

Magdalena

34.22. re: de Ex

Magdalena,

Wat ik nu zou willen zeggen: echt vervelend zo'n persoon in jullie leven. Maar je zal toch je teleurstelling moeten verwerken hierover. Bovendien is het niet jouw ex, maar zijn ex, dus ook zijn probleem. Dat klinkt wat koel, maar anders bezwijk je onder deze last. Geniet van de dingen die er wel zijn. Overigens, de ouder van de kinderen, je vriend dus, zal zijn zoontje erop moeten wijzen dat jij belangrijk bent voor hem, en hij dus netjes en respectvol tegen jou kan doen.

Veel geluk en wijsheid gewenst. Miep

34.23. Kinderen hebben al een moeder, waarom nog 1??

Reactie op Samengesteld gezin

Ik kwam op deze site terecht, omdat ik zelf, moeder van 2 kinderen, door ex in de steek gelaten voor andere vrouw zonder kinderen, inmiddels alweer ruim 3 jaar een LAT relatie heb met een man, die ook 2 kinderen heeft, waar de moeder van overleden is.

Ik ben dus de ex, die zoals ik hier heel veel lees, de kinderen tegen de nieuwe vriendin van papa opstook??? maar ook de stiefmoeder van de kinderen van mijn vriend. Beetje ingewikkeld allemaal.

Waar ik me af en toe erg boos om kan maken is het feit, dat de ex-vrouw het regelmatig moet ontgelden in deze stukjes. Tuurlijk heb ik een bloedhekel aan de vriendin van mijn ex, vooral het feit, dat zij zich met de opvoeding van de kinderen bemoeit, terwijl ze daar slechts om het weekend zijn. Ik krijg als "echte" moeder regelmatig van de kinderen te horen, dat ik ze niet goed zou opvoeden. Maar waarom willen al die "nieuwe" vriendinnen van een ex-partner zo nodig opeens de moeder uit gaan hangen? Mijn kinderen hebben (gelukkig) al een moeder.

In tegenstelling tot de kinderen van mijn vriend, die nu geen moeder meer hebben, maar waar ik ook nog steeds de vriendin van papa ben en niet de moeder of stiefmoeder (wat een rotwoord) Het is misschien een wat onoverzichtelijk geheel, maar dat komt omdat ik me er nogal over op kan winden.

Reageren kan altijd, maar het was vooral even mijn hart luchten.

HM

34.24. Mijn verhaal

Hallo Allemaal, ik ben een 23 jarige moeder van 3 prachtmeiden (bijna 4jr, 3jr en 1jr), sinds een jaar heb ik een nieuwe partner met uit een vorig huwelijk 2 kinderen(9 en bijna 6).
Zelf ben ik hals over kop gevlucht uit huiselijk geweld, mijn jongste was toen 6 weken oud. Mijn ex draagt niks bij in de opvoeding en is zelfs net vrij uit de gevangenis omdat hij zijn vriendin, een 15 jarig meisje aan de drugs heeft geholpen ( hij is zelf 34). Nu moet ik nog steeds de akte van berusting ondertekenen dat ik hem iedere 3 maanden laat weten hoe het met mijn kinderen gaat, ik wil dit eigenlijk niet want hij is al opgepakt.
Weet me hiermee niet zo goed raad. Sinds dat ik bij hem weg ben heeft hij de kinderen een aantal keer gezien in de eerste maand, daarna had meneer geen tijd meer, ja op uren dat het hem uitkwam maar dan heb ik het dus over 22 uur savonds en dan kwaad worden omdat ik hem laat weten dat dat niet kan want dan liggen de kinderen in bed... Nu werkt hij op alle punten tegen en gooit roddels de wereld in. Mijn partner is heel nuchter en heeft zoiets van laat hem maar, hij is gewoon niet goed in zijn hoofd. De meisjes zien mijn partner ook als hun pappa, ik heb het met mijn partner erover gehad en die vind het heel erg fijn dat de meiden het zo zien. Ze zijn er zelf mee begonnen wij hebben ze niks in de mond gelegd maar mijn ex gebruikt het nu wel tegen me. Hij wilt dat hij en zijn 15jarige vriendin de fulltime ouders worden van de meiden nou sorry dat gaat dus echt niet gebeuren he.
De twee kinderen van mijn partner zijn lieve kinderen, mits je ze kent want de jongste een meisje van bijna 6 is helemaal idolaat van haar moeder, opzich niks mis mee maar als ze naar je toe komt en zegt dat haar mamma zegt dat ik een H*** ben en dat ik pappa ongelukkig maak gaat me dat aan het hart. Zoonlief vind het heel erg grappig om 'snachts iedereen wakker te maken en de voorraadskast in te duiken om het snoepgoed te "stelen" en midden in de nacht in zijn bed op te zitten eten. Al het snoepgoed ligt nu achter slot en grendel maar dat is gewoon te gek voor woorden en als je hem dan vraagt waarom hij dat heeft gedaan krijg je te horen ja maar ik wil alleen maar snoepen want anders krijg ik geen snoepjes... ze krijgen iedere dag een snoepje maar dan moet er wel gewoon goed gegeten worden, niet eten niet snoepen. Ik heb het er met die vrouw over gehad maar het maakt niet uit, madam luisterd niet en iedereen is gestoord behalve zij. Ze vind het te gek voor woorden dat haar expartner nu een vriendin (nou ja verloofde) heeft die 23 is, zelf is hij 37. Ze was het er zo dermate niet mee eens dat ze jeugdzorg had ingeschakeld, daar kreeg ze na onderzoek nul op rekest want jeugdzorg is nu aan het kijken of de kinderen niet fulltime bij ons kunnen komen want wij hebben het blijkbaar beter op orde dan bij mevrouw. Nou daar sta je dan, de kinderen hebben hier alle 5 een eigen kamertje.
Maar wat ik gewoon niet snap is waarom die leuke ex-en van ons het gewoon niet willen of kunnen accepteren dat we nu gelukkig zijn, waarom iedereen en alles tegen ons opstoken? Alle berichten bewaren we zodat de kinderen straks als ze eenmaal de leeftijd en de behoefte eraan hebben alles kunnen nalezen van hoe het nu werkelijk is gegaan want ik denk dat dat toch wel belangrijk is. ook voor mijn drie meiden, dat ze weten hoe hun biologische vader altijd heeft gedaan en wat hij op zijn geweten heeft.
Het is een beetje lang geworden maar ik ben blij dat ik het even van me heb kunnen afschrijven. Groetjes RK


34.25. Wat een gedoe

Ik lees de verhalen hier en t komt bijna bij iedereen net wat anders maar op t zelfde neer.
Ben gescheiden en een jaar naderhand opnieuw getrouwd ik had twee kids dochter van nu 14 en zoon van 12, mijn man had ook 3 kids een dochter van 23 en zoon van 21 en een zoon van 20. In het begin ging alles prima maar na een tijdje gaan de kids toch moeilijk doen, de een heeft dit probleem en de ander dat.
Mijn kinderen moeten dan om de 14 dagen een weekendje naar hun pa maar dat gaat eigenlijk wel goed maar soms hebben we van die kleine probleempjes waardoor je het idee heb dat het niet opschiet. Nu na 2,5 jaar wil mijn dochter van 14 ineens bij der vader gaan wonen. Reden? geen idee ze zegt dat ze geen band meer met me heeft, belachelijk! Ben al die jaren goed voor haar geweest. Je twijfelt overal aan, wat heb ik ze misdaan?
Waarom zonder enige reden ze naar haar vader wil kan wel wat bedenken, dat ze daar meer vrijheid heeft en mag doen waar ze zin in heeft maar ze wil, dus laat ik ze met een kapot hart en een klote gevoel naar haar vader gaan in de hoop dat ze het zelf in ziet dat ze het hier ook niet slecht had eigenlijk veel te goed.
Onderling met de kinderen van mijn man gaat alles prima wij samen man en ik ook gaat beter dan met men ex ben ik al dankbaar voor maar die kleine dingentjes die de kinderen kunnen veroorzaken verpest regelmatig iets voor mijn gevoel.
Sorry, heb van me af zitten schrijven zit er aardig mee dat dochter niet bij mij wil zijn .
gr Marreli


34.26. Bemoeizucht van de nieuwe vriendinnen cq vrouwen van ex-en

Ja, ik ben ook een zgn (h)ex. Ook ik heb te kampen met een bemoeizucht van een nieuwe partner van mijn ex, die commentaar op mijn 15-jarige dochter heeft. Waarom zijn het altijd die nieuwe vrouwen die zich overal mee bemoeien. Mijn dochter heeft 1 moeder en dat ben ik. Waarom lees je hier nooit over de vaders, als het zo slecht met de kinderen van hun man (vriend) gaat in hun nieuwe samengestelde gezinnen? De opvoeding van de kinderen behoort toe aan de biologische ouders.


34.27. Even mijn hart luchten...

Ook ik wil even mijn hart luchten. Ik ben inmiddels een jaar getrouwd met een man met 2 kinderen, van inmiddels 12 en 14. We hebben nu ruim drie jaar een relatie.

Ondertussen zijn we al enige tijd bezig er nog een kindje bij te krijgen. Vanwege mijn vruchtbaarheid gaat dit heel moeizaam. Ondanks dat ik nu weer enorm "over tijd" liep was de test zostraks weer negatief. Ik snap heel goed dat ik dit veel moeilijker vind dan mijn man, want die heeft immers al kinderen. Hij heeft dit ook al eens uitgesproken.

Daarbij word ik als verloskundige continue geconfronteerd met zwangerschaps, zelfs veel ongeplande en soms ongewenst. Ik kan heel goed met mijn "bonus"kinderen, maar zij zijn niet van mij. Voor mij morgen weer geen moederdag...........

F

34.28. Komt er ooit een eind aan?

Beste,

Ik lees heel veel verhalen waarin ik me volledig herken. Ikzelf ben nu 37 jaar en ben sinds mijn 23e weduwe. Ik heb een zoon van 16 jaar uit mijn eerste huwelijk. Ik heb sinds 10 jaar een nieuwe relatie. Mijn partner heeft 2 kinderen, een dochter van 23 jaar en een zoon van 20 jaar.

De dochter komt al jaren niet meer bij ons, maar toen zijn zoon 17 jaar werd, kreeg hij ruzie bij zijn moeder, hij heeft me toen wellicht vanalles "wijsgemaakt" (hij liegt heel gemakkelijk) en ... naïef zoals ik ben, heb ik alles zomaar geslikt en heel impulsief voorgesteld dat hij bij ons kwam wonen!! Had ik toén maar beter geweten!!! Een kerel van 17 jaar in huis nemen, die totaal geen opvoeding (een "vrije" opvoeding) gekregen heeft... en ik maar "denken" dat ik hem nog zou kunnen veranderen, in de positieve zin van het woord!!

Een ramp is het hier... ik voel me geen dag meer goed in mijn eigen huis. Ik had 2 voorwaarden, dat hij "eerlijk" is tegen me, want hij is iemand die het niet nauw neemt met de waarheid, en dat hij zich aan de "afspraken" houdt, die we samen maken. Wel, hij woont hier nu al bijna 2 jaar, en er komt niets van in huis. Ik word zo stilletjesaan GEK!

Het ergste is dat ik er niets aan te zeggen heb. Ik heb alle plichten, moet alles doen voor hem, maar ik heb niets van rechten. En, mijn partner doet er niets aan. Dat valt me nog het zwaarste in feite. Als ik hem confronteer met zijn leugens, dan reageert mijn partner niet. Als ik hem confronteer met het feit dat hij zich wééral maar eens niet aan onze afspraken houdt, dan zegt hij ook niets. Of zo amper van "Tja, vanaf nu wil ik verandering hé!" Maar, dat zegt hij iedere keer!! Hij is verdorie 19 jaar!

Ik weet gewoon niet waar te beginnen. Veel mensen zeggen me dat ik er niets meer moet voor doen, maar als ik dat doe, dan heb ik constant ruzie met mijn partner. De sfeer is hier echt onhoudbaar. Voor iedereen. Het ergste van alles is, ik wil niet de beslissing nemen om hem aan de deur te zetten... maar, ik kan ook niet meer zo verder leven ! Soms denk ik er zelfs aan mijn huwelijk op te geven, maar, is dat dan logisch, voor een kerel van bijna 20 jaar ? Omdat hij zich niet wil aanpassen, en liever lui dan moe is ? En erger nog, in feite ligt het, volgens mij, grotendeels in handen van mijn partner... zou hij eens beginnen met "opvoeden", en reageren, ... dan zouden er al een groot deel van de situaties en discussies kunnen vermeden worden.

Nu ben ik ook teweten gekomen dat hij me uitmaakt voor alles wat lelijk is. Terwijl ik alles voor hem doe, hij alles van me krijgt, enz... Zo maakt hij me uit voor "heks" (zo zie ik er nochtans niet uit :-)), enz... Dit heb ik kunnen tonen (bewijzen) aan mijn partner. Maar ik moest erover zwijgen. Zo'n 6 maanden hou ik dit nu al voor mij, en moet ik doen alsof mijn neus bloed. Maar ik zeg bijna geen woord meer. Maar dan moet ik wel aan hem mijn auto afstaan, zijn was en plas doen, enz... van mijn partner.

Ik weet me gewoon geen raad meer. Ik vraag me af of professionele hulp een oplossing kan zijn, maar ik weet niet waar begonnen. Soms forceer ik me te denken dat ik geduld moet hebben, misschien is hij hier over een paar jaar weg, maar hoe verdraag ik deze situatie nog langer ? Ik heb ook mijn eigen zoon aan wie ik moet denken toch ? Het kan toch niet dat hij wel de afspraken moet nakomen en de ander niet ? Eerst gebruikte mijn partner altijd het feit dat hij niets te zeggen had op de opvoeding, omdat hij niet bij ons woonde, dat ik dit maar moest als uitleg geven aan mijn zoon, maar nu zijn zoon al 2 jaar bij ons woont, en hij wél iets te zeggen heeft aan zijn opvoeding, moet hij zich nog steeds niet aan de regels houden ! Om de kriebels van te krijgen !

Ik geraak er niet uit...

Veerle

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Even mijn hart luchten

  1. Een gelukkige moeder is een betere moeder
  2. Voor Klazina
  3. Klazina
  4. Alimentatie terugvorderen
  5. Samengesteld gezin
  6. Ik erger mij kapot
  7. Even mijn hart luchten
  8. Hele gemene schoonouders
  9. Ik weet het even niet meer, wie kan mij helpen?
  10. Consequent zijn helpt!!
  11. Aan allen die in deze situatie zitten
  12. Het "Jerry Springer"-effect in moeilijke tijden
  13. Ik weet het niet meer
  14. Ik ben ten einde raad
  15. Moet ik het uit maken
  16. Re: moet ik het uitmaken
  17. Re: uitmaken
  18. Re: moet ik het uit maken
  19. Re: moet ik het uitmaken
  20. Alimentatie terugvorderen
  21. De ex
  22. re: de Ex
  23. Kinderen hebben al een moeder, waarom nog 1??
  24. Mijn verhaal
  25. Wat een gedoe
  26. Bemoeizucht van de nieuwe vriendinnen cq vrouwen van ex-en
  27. Even mijn hart luchten...
  28. Komt er ooit een eind aan?

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.