Groot Gezin
Samengestelde gezinnen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

20. Een soepele integratie?

Je begint een nieuwe relatie, maar beiden heb je al kinderen. Met je nieuwe partner krijg je er dus een aantal kinderen bij. Hoe gaat dat eigenlijk, loopt het wel altijd zo soepel, en wat zijn de valkuilen waar je in kunt vallen? Lees bijvoorbeeld de reactie Niet om gevraagd.

20.1. Mijn gevoel

Dag allemaal,

De laatste weken ben ik regelmatig een kijkje komen nemen op deze site en steeds vond ik een stukje van mezelf terug. Toch is er een gevoel waarover niet gesproken word en wat ik hier graag zou aankaarten. Omdat het vandaag zo een dag was die je het liefst niet meer wil meemaken.

Ikzelf heb drie kindjes een meisje van bijna zes en twee jongens van negen en tien. Zij zijn vrij streng opgevoed qua omgansvormen met anderen en hygiëne. Natuurlijk doen ze het niet altijd perfect en volgen er ook wel eens straffen die aangepast worden naargelang de situatie.

Ik woon sinds een jaar samen met mijn vriend die een adoptiezoontje van tien heeft (net zo oud als mijn zoontje) en die met zijn exvrouw aan co-ouderschap doet. Concreet betekent dit dan zijn zoontje een volledige week bij ons woont en dan weer een bij zijn mama.

De opvoedingsnormen bij de mama van Yannick zijn compleet veschillend van de mijne. Om het hier een beetje leefbaar te maken pas ik me een beetje aan zonder mijn opvoedingwaarden te verwaarlozen. Maar Yannick maakt er handig misbruik van en hangt heel vaak de boer uit en houdt twee gezichten op op verscheidene manieren.

Hij is bij mij met carte blanche vertrokken en in al mijn idealisme ging ik hem eens een echte thuis geven. Maar ondertussen heeft hij me keer op keer zo gekwetst dat het heel moeilijk is elke dag opnieuw met een lief en blij gezicht te beginnen.

En dat is nou juist wat ik wil zeggen: ondanks het feit dat ik het niet zo wil zie ik Yannick niet zo graag als mijn eigen kinderen, en als het erop aankomt zal ik ook voor mijn kinderen kiezen. Dit in tegenstelling tot Paul die eerder voor mij zou kiezen en zijn zoontje minder zou zien als het echt op die keuze aan komt.

Maar daar vind ik het van mezelf niet fair. Hij zorgt prachtig voor mijn drie kids en ik heb al moeite met die ene van hem.

Momenteel staan we ook voor de keuze of we nog een kindje van ons samen zullen nemen. Ik ben bang dat Paul Yannick dan anders zal gaan bekijken omdat het zijn bloed niet is, hij is immers geadopteerd en ik weet dat het een schande is maar ik voel wel het verschil tussen eigen bloed of niet. Wat als Paul dit ook gaat voelen dan?

Ik vecht al heel lang met dat gevoel en zou graag weten of jullie dat ook zo ervaren? En wat doen jullie concreet met een kind dat bij zijn mama geen manieren hoeft te hebben en bij jullie wel. Of die er netjes moet bijlopen en bij zijn mama dn weer niet.

Bij ons springt het zo erg in het oog dat het op school ook al is opgemerkt door leerkrachten. Er wordt al schertsend gezegd dat hij, als hij netjes is, bij ons is, en anders bij zijn mama. En ook dat is voor hem niet leuk.

Ik zou kunnen blijven schrijven....... misschien lezen jullie het vervolg nog wel.

Dominique

20.2. Vervolg op Mijn gevoel

Hallo allemaal,

Een tijdje niets van me laten horen omdat er teveel gebeurd is en ik er een rotgevoel over heb. Vorige week vrijdag was het wisseldag, dat betekent dat Yannick normaal dan recht van school naar ons komt. Vlak na school kreeg ik telefoon dat hij bij een vriendje was uitgenodigd op een feestje en dat hij van zijn mama mocht gaan, of het voor mij ook goed was? Ik een beetje overvallen door de vraag zei dat het wel oké was maar dat hij wel zaterdag om 13 uur bij ons moest zijn om de verjaardag van zijn stiefzusje mee te vieren. De telefoon lag nog niet neer of Yannicks mama belde. Tegen haar had hij gezegd dat hij van mij naar het feestje mocht en of ik dan wist waar hij eigenlijk zat? Nee, want dat was handig uitgespeeld. Ik weet van mijn kinderen doorgaans wel waar ze op feestjes zijn omdat ik de uitnodigingen bijhoud. Maar aan de uitleg van Yannick had ik opgemaakt dat zijn mama het wist.

Paniek alom aan diens kant. Want er waren geen afspraken gemaakt over het halen en hoe laat en hij had geen kleren bij etc. Ik heb toen alles gedaan om te weten te komen waar Yannick zat en zijn mama terug opgebeld met het juiste adres (dacht ik). Zij zou de zaak wel afwikkelen en verdere afspraken maken zodat hij zaterdag om 13 uur bij ons zou zijn.

Zaterdag natuurlijk geen Yannick te zien. Paul was ongerust en belde naar zijn ex. Die was niet te bereiken. Terwijl hij daarmee bezig was komt Yannick hier aangewandeld. Het eerste dat tegen hem werd gezegd door Paul was dat zoiets niet kon en dat er niet meer van afspraken wordt geweken. De details bespaar ik jullie maar Yannick heeft heel de verdere dag het verjaardagfeest van Carolien verbrod. Hij was gewoon niet handelbaar en voor rede vatbaar.

Nu had ik ook niet veel meer nodig om kwaad te worden omdat de toestand hier al lang aanmoddert en daarmee bedoel ik: ik voed sinds vijf jaar mijn kids alleen op en op een manier die mij goed lijkt. Yannick geniet bij zijn mama een vrije opvoeding zonder een beetje discipline. De gevolgen zijn dat mijn kinderen eerder zijn slechtere manieren overnemen dan hij de goede van de mijnen. Want zij denken natuurlijk: hij kan er iets mee bereiken dus zullen wij dat ook maar eens proberen. Zo zag ik mijn opvoeding stukje voor stukje wegbrokkelen. Doordat Yannick ook geen tafelmanieren heeft waren de maaltijden hier ook een catastrofe van doe dit, eet met je mond toe, gebruik mes en vork etc. Mijn kinderen begonnen er tegen te protesteren, want vroeger waren de maaltijden best knus.

Het was zo erg dat iedereen met spanning zat als hij weer eens zou komen en als hij weg was we amper de tijd hadden om te ontspannen en alles terug een beetje in de hand te hebben. Na een dag piekeren heb ik Paul dan voor een dilemma gezet. Ik zie Paul doodgraag maar mijn kids ook en ze moeten niet nodeloos onder heel de situatie lijden. Dus stelde ik Paul voor dat de weken dat hij Yannick had (de opvoeding en opvang komt in praktijk door Pauls werkuren steeds op mij terecht) hij terug apart zou gaan wonen omdat ik niet meer kon. Wat hebben mijn kinderen immers aan een gestresseerde minder leuke moeder?

Paul is radicaal geweest en heeft voor mij gekozen en Yannick terug naar zijn mama gebracht. Dat was nu ook niet wat ik wou bereiken en het is zijn keuze. Hij heeft met zijn ex besproken dat de opvoeding hier zwart wit staat tegen die die hij bij zijn mama krijgt en dat we dat tegenover de andere kinderen niet konden verantwoorden. En dat hij (Paul) met mijn manier akkoord ging, dat er inderdaad regels en wetten moeten zijn om het praktisch maar ook binnen een gezin leefbaar te maken. Zijn ex heeft er echter geen oren naar en houdt nu Yannick dus bij zich omdat ze niet vindt dat hij zich moet aanpassen, net zomin als zij dat moet. We moeten haar maar nemen zoals ze is.

Yannick is dus nu weg en ik zit met een schuldgevoel. Omdat Paul mijn kids wel heel goed aankan en ik nu eigenlijk door op mijn strepen te staan zijn zoontje van hem heb weggehaald. Ik heb Paul gezegd dat, moesten ze mij voor die keuze stellen, ik radicaal voor mijn kinderen zou kiezen. Hij niet, zei hij, want dan is hij mij kwijt.

Wat moet ik met dit alles nu doen? Op de groep van stiefggezinnen raak ik blijkbaar niet binnen want ik krijg geen reactie. Kan iemand helpen?

dank je, Dominique

20.3. Lieve Yannick

Lieve Yannick,

Noch voor jou, noch voor ons waren de afgelopen dagen, zeg maar weken hier leuk. En toch wou ik je eventjes dit laten lezen.

Toen ik je twee jaar geleden leerde kennen, was je een vrolijk en lief kind dat al aardig wat had meegemaakt in je jonge leven. Het eerste wat je zei tegen me was: hallo ik ben een GEADOPTEERD kind. Ik vond dat toen maar raar maar had er geen ervaring mee. Van je papa hoorde ik achteraf dat ze er voor gekozen hadden je van in het begin over je adoptie te vertellen. Kwestie van het voor jou meer verwerkbaar te maken.

Je leefde samen met je papa en die deed co-ouderschap met je mama. De ene dag was je daar, dan weer bij je mama... eigenlijk nogal rommelig en onstandvastig. Maar je papa had makkelijke werkuren die jouw opvang heel goed mogelijk maakten, dus werd eigenlijk alles zowat aangepast aan de werktijden van je mama.

Bij je papa woonden ook nog twee andere kindjes, pleegkindjes en die bleven uitsluitend bij je papa. Toen ik dan eerst als gewone vriendin op toneel verscheen kwam je vaak mee samen met je pleegzusje en broertje. Het was hier vaak een te gekke bende want ook ik had drie kindjes. Dus soms legden we er ineens zes te slapen. Maar we hebben ons geamuseerd in die tijd. Met je pleegzusje had ik een hartverwarmende band, ze bloeide helemaal open.

En toen, Yannick, kwam er plots een omkeer op alle gebied. Ik werd meer dan je vaders vriendin. Ik werd zijn lief zoals jij het noemde. De mama van je pleegbroertje en zusje was jaloers en heeft alles gedaan om ze bij je papa weg te halen. Ondanks onze tegenkantingen is het haar gelukt en je weet in wat voor situatie ze nu terechtgekomen zijn. Ze zitten vaak alleen of met een dronken mama.

Ineens was je dus enig kind bij je papa zowel als bij je mama. Papa wilde bij mij komen wonen, maar moest daarom van werk veranderen. Wat concreet betekende dat het co-ouderschap gewijzigd moest worden wat uren en dagen betreft. Er werd besloten dat je een week hier zou wonen en een week bij je mama.

Omdat je zoveel al had meegemaakt wilde ik je de warmte van een thuis bieden, misschien onterecht van me. Want toen die regeling eenmaal op gang kwam, heb je er veel aangedaan om het hier heel moeilijk te maken. Ik leefde al vijf jaar met mijn kindjes alleen. Dat wil zeggen dat ik er steeds alleen moest voor zorgen, dat ik steeds moest zien dat er genoeg centjes waren en dat ze zich konden redden in het leven.

Dat we moesten puzzelen met onze centjes waren ze gewoon en dat is een manier van leven. Maar die manier van leven was ook ons eerste conflict. Jij vond als we eens naar Mc Donalds gingen, dat je best twee keer iets kon gaan halen. Ik vond dat wat overdreven want eigenlijk kon je zo een honger toch niet meer hebben. Dit is maar een voorbeeld... je wou nieuwe kleren, nieuwe skates, een nieuwe fiets enz...

Nochthans waren dat dingen die je bij je mama ook niet zomaar kreeg. Als ik je niet toegaf, ging je het tegen je papa anders vertellen en kregen we wel eens ruzie. Uiteindelijk deed ik om de lieve vrede te bewaren soms meer voor jou dan voor mijn eigen kindjes. Want die kregen niet zomaar nieuwe skates. Nee, die moesten wachten tot hun verjaardag of ervoor sparen.

Toen je hier een tijdje woonde, merkte ik steeds meer op dat je tegen dingen aanliep en wel heel onhandig was voor je leeftijd. Ook je geschrift was niet te doen waardoor je fouten maakte. In samenspraak met je papa heb ik je laten testen en bleek je een motoriek van een zesjarige te hebben ipv een tienjarige. Ik ging met je naar een gespecialiseerde kinesist en ja je had gelijk als je zei dat je dan niet kon spelen zoals de anderen. Maar het was om je te helpen, om nog meer problemen te vermijden in je latere leven.

Meer en meer ging je hier dwars liggen. Je vond er plezier in uren te koppen als je iets niet aanstond en mij aan tafel uit te dagen. Want je wist dat ik op tafelmanieren heel streng ben. Maar weet je wat ik zo erg vond? Dat je zelfs voor je papa geen moeite meer deed, je pakte je bord en likte het voor zijn neus uit, of je zei woorden tegen hem die niet uit jouw mond hoorden te komen.

Papa heeft dikwijls geprobeerd met je te praten en soms hielp het even. Maar als hij dan eventjes in de tuin of garage was deed je toch weer iets dat niet kon. We hebben je er uiteindelijk steeds samen mee moeten confronteren. Omdat je steeds maar loog, ons probeerde tegen elkaar op te zetten. Zelfs op school noemden ze je al pinokkio vanwege je liegen. Ik kreeg plots naar mijn hoofd van jou dat ik tegen mijn vriendin had verteld dat je een adoptiekind was terwijl je het zelf van de daken schreeuwde, er zelf een spreekbeurt had over gegeven.

Ik liep meer en meer op mijn tenen van spanning maar toch vond ik elke dag een beetje moed om je weer een kans te geven, om je te knuffelen. Maar ik moest ook met lede ogen aanzien hoe mijn kinderen jouw trucjes gingen overnemen en dingen probeerden die jij ook deed.

Vorige week heb je zoiets lelijk gedaan door je mama en mij tegen elkaar uit te spelen dat je ook papa in een benarde situatie bracht. Je was verdwenen en niemand wist waar omdat je gelogen had. Toen je terecht was, was je voor geen rede vatbaar en wou je niets aanvaarden.

Ik heb toen gezegd tegen je papa dat ik zo niet meer wou leven omdat nu ook mijn kindjes een triestige mama hadden die vaak hoofdpijn had. Papa heeft weer met je gepraat maar het kon je niet deren uiterlijk.

Nu is er voorlopig besloten dat je even bij je mama blijft om alles op een rijtje te kunnen zetten en hier de rust terug te krijgen. Maar Yannick, waarschijnlijk geloof je het niet, dat was ook niet wat ik wou. Ik wil jou en je papa gelukkig maken.

Vandaag is papa niet kunnen gaan werken, Yannick. Niet omdat hij je niet meer ziet momenteel, maar omdat hij het er heel moeilijk mee heeft hoe je van zo een vrolijk kind zo iemand bent geworden. Is het je pubertijd? We hebben alletwee verdriet en zijn vanmorgen met eeen dokter erover gaan praten. Die zegt dat we jou nog duidelijker onze grenzen moeten stellen en je voorlopig alleen maar eventjes op bezoek zou mogen komen.

Het knaagt allemaal bij me, jongen. Je hoort zo vaak in sprookjes over de boze stiefmoeder, en dat wou ik nu eens niet zijn. Maar steeds meer en meer ga ik me afvragen hoe die stiefkindjes dan wel zijn.

Ik weet dat je momenteel ook in de knoop zit met je adoptie. Je wilt je eigen broertjes en mama zien maar het mag nog niet, je bent nog te jong. Trouwens, wat zou dat in jouw kinderhartje teweeg brengen?

Ik hoop dat je begrijpt, Yannick, dat om het hier een beetje leefbaar te maken en te houden, ook voor mijn kinderen, we even deze keus moesten maken. Misschien doet de rustperiode ons allemaal goed en kunnnen we binnen een tijdje mer frisse moed terug beginnen.

Maar daarvoor zal je je ook bij je mama moeten gedragen. Ik weet dat het voor jou heel moeilijk is dat je daar dingen mag en hier niet, of omgedraaid, dat er andere normen worden benadrukt dat hier in ons gezin. Maar daar kan ik niks aan doen, dat is iets wat je mama beslist en wat ik hier voor mijn kindjes beslis.

tot gauw Yannick, heel veel liefs
Dominique

20.4. Absoluut geen boze stiefmoeder

Beste Dominique,

Wat een situatie zeg. Wij hebben ook een samengesteld gezin en als mijn stiefdochtertje komt (eens in de twee weken), dan merken we ook heel goed dat de opvoedingen verschillend zijn, maar gelukkig niet onoverkoombaar. Een beetje geven en nemen, en dan lukt het ons wel,

Ik wens jou veel sterkte en vind je absoluut geen boze stiefmoeder.

groetjes Astrid

20.5. Voor Dominique

Lieve Dominique,

Tranen met tuiten heb ik hier net zitten huilen om jouw brief aan Yannick. Voor zowel Yannick als jullie beiden en voor jullie kinderen is deze beslissing denk ik de beste. het is jammer dat kinderen zo worden gemaakt door omstandigheden. Aan de ene kant is het goed in te denken waarom hij zo reageert en aan de andere kant moet hij toch zien dat het liefde is wat je hem geeft. Maar kinderen denken anders dan wij.

Wij zitten ook in een beetje nare situatie. Na mijn scheiding ben ik gaan samenwonen met een andere man. Ik heb zelf 6 kinderen, hij 2. Een man die zomaar voor mij en mijn 6 kinderen wilde zorgen, dat vond ik heel bijzonder. Hij heeft ook in het begin gelijk gezegd dat als de kinderen hem niet zouden mogen, hij er niet mee doorging. Maar alles liep eigenlijk wel aardig. De kinderen waren eerder boos op mij dan op Aalt. Want ik was degene die weg was gegaan bij hun vader. Maar de werkelijke reden dat ik weg was gegaan wisten ze niet en is ook niet zo belangrijk voor hen, vind ik. Ze wisten wel me zo te raken dat ik niets dan schuldgevoel had. En speelden me soms uit tegen hun vader of mijn vriend. Kinderen schijnen daar goed in te zijn.

Nu zijn we een paar maanden verder en hun vader heeft zichzelf niet populair gemaakt, in ieder geval niet bij de oudste. Hij weigert alimentatie te betalen en mijn dochter vraagt zich nu natuurlijk af waarom, want hij is toch hun vader. Zij wil niet meer naar hem toe, moet ik dit toelaten, ze is 12 (bijna 13) dus ze zou zelf mogen kiezen.

Daarbij gaat hij al binnenkort trouwen, terwijl hij vooral de eerste maanden steeds tegen de kinderen zei dat hij altijd op mij zou wachten en nooit een ander zou willen. We zijn nog maar net een jaar verder. En de trouwerij wordt al voorbereid...

Tot voor kort haalde hij hen op en haalden wij ze weer op bij hem. Maar mijn vriend zegt dat hij hen genoeg onderhoudt en dat hun vader ze kan halen en brengen. Ik ben het daar mee eens want Aalt heeft ook 2 kinderen die hij graag wil zien, maar zijn ex houdt het tegen door de kinderen op te stoken. Daarentegen betaalt hij wel een behoorlijke alimentatie en is het voor ons soms financieel best moeilijk. Zijn kinderen zijn zo in de war gebracht dat ze nu bij jeugdzorg in behandeling zijn. En alles is hun vaders schuld, en dan weer de mijne en dan weer mijn kinderen. Terwijl ze hier hooguit 5 keer zijn geweest in het afgelopen jaar. Mijn standpunt is duidelijk en egoïstisch, laat ze er maar blijven dan komen ze vanzelf als ze er belang bij hebben. Maar ja het blijven zijn kinderen.

Ik hoop dat alles bij jullie goed afloopt en dat jullie onderlinge relatie er niet onder lijdt, het klinkt naar misschien, maar ik denk dat het een geluk is dat Yannick niet Paul zijn eigen vlees en bloed is. Dan ligt denk ik de keuze wat moeilijker. Alhoewel wat betreft de keuze tussen vriend of kinderen bij mij, heel gek misschien. Maar als ze ons alleen het leven zuur kunnen maken, mogen ze bij hun vader wonen. Met mijn vriend wil ik samen oud worden en de kinderen gaan op een gegeven moment het huis uit en toch hun eigen leven leiden.

Heel veel sterkte en hou me een beetje op de hoogte je mag me altijd mailen:

Sterkte, Yvonne

20.6. Vervolg op Mijn gevoel

Lieve Yannick,

Nogmaals is het een brief dat ik aan je schrijf. Ik weet niet wat ik anders moet doen om alles een klein beetje goed te maken, ventje!

Niemand had ooit verwacht wat jou is overkomen. Na een lange weg van testen op motorisch vlak kregen we eind augustus de uitslag die bij ons allemaal insloeg als een bom. Onder de scan hadden ze gezien dat er in je hoofd een tumor zat van een tennisbal groot.

Dat, en alleen dat, was de oorzaak van al je problemen waar ik zo boos over tegen je geweest was. We hebben een harde tijd achter de rug en er zal nog veel komen.

Op 1 september ben je geopereerd en bleek de tumor kwaadaardig. Ondertussen weten we ook dat hij niet radiotherapie- of chemovatbaar is. Wij weten wat dat wil zeggen en zijn je ook aan het voorbereiden op dat nieuws.

Weet je wat het gekke van de situatie is? Je woont nu terug bij ons, en hangt eigenlijk het meeste aan mij omdat ik voor jou een 'neutrale' partij ben in de strijd die je mama en papa boven je hoofd voeren. Diezelfde mama en papa die nog steeds en zelfs in jouw situatie hun eigen problemen niet van zich af kunnen zetten.

Ventje ventje toch, ik heb me al zo dikwijls schuldig gevoeld over mijn gedrag tegenover jou en nu geef jij me zoveel liefde en bewondering terug. We hebben best leuke dagen tesamen nu en ik ben je rolstoelchauffeur die je overal naartoe voert waar je wel eens even wil laten zien hoe groot je litteken wel is, of gewoon op plaatsen waar je weer even terug de onbezorgde Yannick kan zijn.

We hebben nog een lange weg te gaan, jongen, en ik hoop dat ik ergens de kracht zal vinden om je op die weg te begeleiden. Maar dat ik ook de kracht zal blijven houden om mijn kindjes ondertussen ook op te vangen en de nodige aandacht te geven

Ik kan niet zeggen: het ga je goed, hè jongen. Alleen samen met jou hopen op een wonder en trachten er te zijn als je me nodig hebt

Dag kleine deugniet, bedankt voor de erkenning die je nu toch geeft, en voor de rijkheid die je nu aan mijn leven geeft.

Dominique

20.7. Chantage door stiefkind

Wij zijn een nieuw samengesteld gezin: mijn man en ik hebben samen een zoontje van 2 j. Mijn man heeft nog twee kinderen uit een vorig huwelijk ze zijn 10 j. en 8 j. Ze zijn om de twee weken het weekend bij ons. Het meisje van 8 j. is erg gemakkelijk en lief, en als ze al eens moeilijk doet dan is ze meestal aangestoken door de jongen van 10. Hij is dus "ons probleem". Hij heeft een erg sterk karakter, maar wat ons betreft gaat dat een beetje te ver. Zijn moeder zegt trouwens zelf ook dat ze dikwijls aan het huilen is door zijn kuren. Ze kan het dus ook niet allemaal de baas.

Als hij zijn zin niet krijgt, begint hij te stampen, met de deuren te slaan, met dingen te gooien, te krijsen. Dit is al van kleins af (ook vóór de scheiding, dat is niet de reden) maar het laatste jaar wordt het erger. Twee voorbeeldjes: hij is computer/nintendo/Gameboy freak: als hij vraagt om daarmee te spelen en het mag eens niet, hebben we prijs. Hij begint dan te zeggen "hoe erg hij zich verveelt", maar weigert naar buiten te gaan spelen, een gezelschapsspel te spelen of te lezen, dus chanteert hij ons door in de zetel te gaan liggen en héél boos te kijken. Wij laten ons in 80% van de gevallen niet doen, en de rest van het weekend "amuseert" hij zich met ons het leven zuur te maken.

Ander voorbeeld: er staan 3 soorten frisdrank op tafel, geopend (appelsap, cola en limonade), alleen lust hij geen cola, dat type limonade vindt hij niet geweldig en hij heeft geen zin in appelsap: hij wil een vierde fles openen. Als ik hem dat verbied, is het hek van de dam. Ik wissel eens af van smaken om hen plezier te doen, want ze ontdekken zo vaak een nieuwe "geweldig lekkere" drank. Als het dan eens tegenslaat, zoals deze keer voor hem, moeten ze dat er maar bijnemen, maar ik wil dus geen vier geopende frisdranken: verongelijkt en boos voor de rest van de dag.

Hoe pakken we zoiets aan? Soms zie ik het echt niet meer zitten met hem. Ik ben blij dat zijn moeder hetzelfde probleem heeft, anders dacht ik dat het aan mij lag. Alvast bedankt voor de reacties op .


20.8. Eigen gezin

Sinds een half jaar zijn wij een samengesteld gezin. Ik heb van mezelf 2 kinderen en mijn vriend heeft er drie. Ik had me de samenvoeging toch makkelijker voorgesteld, eerst is het leuk, spannend om elkaar te leren kennen. Maar daarna komen toch de moeilijkheden om de hoek kijken.

Een van de meeste dingen waar ik toch tegen aan loop is het gevoel van die derde te zijn ten opzichte van zijn kinderen. Je maakt weinig tot geen deel uit van overlegsituaties over zijn kinderen, terwijl je al jaren een bepaald ritme hebt om op te voeden. En dan moet het opeens allemaal anders, aangepast.

Ook vind ik het kontakt wat er is tussen de exen niet prettig, terwijl het moet voor de kinderen. Maar ik had het liever helemaal niet gehad, ik lees hier zo weinig over hoe mensen daar mee om gaan. Je hebt opeens geen "eigen" gezin meer. Het is een gezin wat gedeeld wordt, het is niet helemaal van jezelf.

Misschien mis ik wel totale kontrole over het gezin wat ik toch altijd heb gehad. Is dit herkenbaar voor meer mensen, ik zou het graag willen weten.

Marina

20.9. Heel herkenbaar

Hallo Marina,

Heel herkenbaar. Hoewel de kinderen van mijn man niet bij ons wonen, wel weekenden, heb je toch contact over en weer. Ook met mijn ex hebben we contact over de kinderen. Beide contacten lopen moeizaam en zijn ronduit ondermijnend te noemen.

Het vreet bergen energie maar je doet het voor de kinderen Zelfs al zijn de contacten goed, lopen er nog continu lijntjes van jouw gezin naar de exen en omgekeerd. Je bent nooit meer een gesloten gezin. Ik heb er echt heel veel moeite gehad, heb me heel onveilig gevoeld, ook met de inmening van 'de ex' met mijn manier van opvoeden, of regels die ik had/heb. Ik kan er een boek over schrijven....

Maar een manier om er mee om te gaan heb ik niet. Op den duur wordt het 'meer gewoon'. Maar je mag best je eigen grenzen stellen hoor. Je hoeft je geen derde te voelen aan wie voorbij wordt gegaan. Je geeft zoveel tijd, liefde en energie aan de kinderen van je man dat ik vind dat je gewoon meetelt. Ik denk dat je best mag mee-overleggen: jij voedt ze toch ook op?

Het is best moeilijk om te zien hoe je kinderen mede door iemand anders worden opgevoed, dat geloof ik best, maar een beetje respect van 'exen' voor 'de nieuwe' mag er toch wel zijn? Vind je ook niet?

Ik wens je veel sterkte, groetjes Anna.

20.10. Een samengesteld gezin

Beste Anna,

Ik heb je stukje gelezen en ben het enorm met je eens. Van de exen mag je ook verwachten dat ze respect hebben voor zoals jij zo mooi zegt: "de nieuwe". Ik zelf ben gewoon de moeder, mijn ex is de vader, maar mijn nieuwe echtgenoot krijgt van mijn ex erg veel waardering dat hij de kinderen zo goed mee opvoedt, en dat is toch erg fijn.

Jammer genoeg kunnen ze niet beiden het respect op brengen om samen naar het voetballen van de kinderen te gaan kijken, maar worden er via mij wel hele goede afspraken gemaakt dat ze toch beiden heel betrokken blijven. Ik hoop dat dat andere exen hier ook hun les uit kunnen halen, want je doet jezelf en je kinderen tekort als je "de nieuwe" niet het respect en de kans geeft om voor het kind een prettig gezin te vormen (en niet bergen energie laat slurpen).

En al zal het soms ook erg moeilijk zijn als je jezelf op een derde plaats voelt staan, dat is niet nodig: de kinderen zullen van hun ouders en opvoeders alleen maar meer gaan waarderen, niet nu ze klein zijn maar later als ze groter zijn, dat ze toch een zo normaal mogelijke opvoeding en gezinssamenstelling hebben gehad zonder onveilige gevoelens voor hun nieuwe opvoeder. Die óók al tijd klaar staat voor de kinderen. Die óók het recht heeft om haar of zijn mening tegeven.

Het is zo zonde om elkaar zo'n pijn tedoen. Je staat nu in een nieuwe relatie en je leeft nu met je kids in een nieuwe relatie. Maak er wat van en zorg samen voor de kids: exen en opvoeders. Misschien is niet iedereen het met me eens. En zullen er altijd personen zijn die niet voor rede vatbaar zijn. Zet je eigen trots aan de kant, want je doet het voor je kinderen en niet voor je zelf. Maar dan kun je zelf ook met volle teugen genieten van je opvoeding en je kinderen.

En natuurlijk is het ook erg moeilijk als je beiden kinderen hebt, dan kun je niet zeggen: hups alles bij elkaar en we gaan een happy family spelen. Net als elke relatie is ook de relatie met een kind een ontdekkingsfase. Geef elkaar de tijd om elkaar te leren kennen en ga niets overhaasten en ga niets dwingen. Want wat er ook gebeurt, je kinderen zijn het allerbelangrijkste in het hele levens verhaal. En niet leven voor je kinderen "maar met je kinderen". Een hele dikke knuffel allemaal en ik wens jullie ook super veel sterkte. Blijf lekker nuchter en geniet van je nieuwe leuke leven waar je 200% van moet genieten.

heel veel groetjes, Nancy

20.11. Eigen gezin (2)

Hoi,

Wat fijn om te horen dat wat ik voel zo herkenbaar is bij anderen. Meestal hoor ik in mijn omgeving niet zoveel over de moeilijkheden die je kunt hebben met de exen, en de kinderen die daar een rol in spelen. Nog steeds blijf ik het moeilijk vinden om een goede weg te vinden om het "goed" te doen in een samengesteld gezin.

Waar ik wel inmiddels achter ben is dat de rol van je partner en dus ook van jezelf een cruciale rol speelt. Soms heb ik nog wel een het gevoel dat wij allebei al dan niet onbewust bespeeld worden door onze exen. Het is dan zo moeilijk om je eigen grenzen te blijven hanteren omdat ik mijn vriend niet tegen de borst wil stuiten. Ook ben ik wat scherper gaan kijken naar mijn eigen rol hierin, voor hem zal het ook moeilijk zijn.

Ik geloof inderdaad dat het ook een kwestie van tijd geven is maar soms ben ik ongeduldig of word ik moe van juist die mensen die mijn leven binnendringen die ik nou juist niet wil. Je ex is toch niet de persoon die je nog wil laten bepalen?

Toch wil ik ook nog even kwijt dat het ook leuke gezellige kanten heeft. Ik zelf heb 2 dochters 3, 7, en mijn vriend heeft 1 dochter 6, en 2 zonen 4, 8. De kinderen hebben het heel erg leuk met elkaar en ik geniet van die knuppels bij elkaar. Oké het is opeens heel erg druk maar het is het waard. Ik ben er van overtuigd dat wij nog heel wat moeilijkheden tegen zullen komen maar het scheelt de helft dat je dit kunt delen met mensen die het zelfde mee maken.

Marina

20.12. Wat vreselijk triest

Ik heb je verhaal van het begin tot het einde gelezen. Het is vreselijk wat jullie overkomt. Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en kracht toe.

Madelon

20.13. De derde zijn...

Heel herkenbaar dat "de derde zijn". Voor mij is dat hetgeen waar ik de meeste moeite mee heb. Wij zijn een samengesteld gezin (mijn dochter 14, en de kinderen van mijn vriend; jongen van 13 en een meisje van 2). Met de moeder van het kind van 2 heeft hij een co-ouderschap. Ze komt hier dagelijks over de vloer. Nu vind ik dat vaak al onprettig (...), maar als mijn vriend samen met zijn ex erover bezig zijn wat voor prachtkind ze samen hebben gemaakt en zo meer... dan kan ik wel door de grond zakken. Ik voel me dan een bezoeker in mijn eigen huis (oorspr. zijn en haar huis overigens) en een soort oppas. Meer wil ik er hier niet over kwijt, maar prive-mail beantwoord ik altijd:-)


20.14. Adoptie / bloed

Wat jammer dat je er zo'n punt van maakt dat Yannick geadopteerd is. Een relatie beginnen, kinderen accepteren, ermee om leren gaan, moeilijk. Maar een geadopteerd kindje is geen ongelukje. Bij lange na niet. Een zeer bewuste keuze waar beide ouders zeer lang over na hebben kunnen denken. En als je zo'n kindje dan eindelijk, eindelijk in je armen sluit weet je dat hij in je hart geboren is. En dan is hij jouw bloed. Voor altijd. Punt.

Misschien zou je dat eerst moeten accepteren en dan eens nadenken over hoe je met de kindertjes omgaat die er zijn, alvorens over een nieuw leventje te beslissen.

Heel veel sterkte namens mijn geadopteerde zoontje en zijn nu alleenstaande moeder.

20.15. De neutrale stiefmam

Hallo Stiefje van Yannick,

Mijn stiefje, zo noemt mijn stiefzoon van 15 mij. Hij woont sinds kort bij ons en wil niets meer van zijn moeder weten. Het liefste wil hij mij mam noemen net als zijn halfbroer en halfzus. Hier hebben wij al vele discussies over gehad. Elk gesprek hierover eidig ik weer met de woorden, jongen ik ben je moeder niet, ik ben Bren, en niet meer. En dan zeg ik er in mij zelf bij, ik ben diegene die altijd je puin ruimt, waar je bij uit kunt huilen, die zorgt dat je je afspraken nakomt, die het handelen van je moeder goed praat, die je vader verklaart, die je altijd belt als je het niet meer ziet zitten.

Nee ik ben gewoon Bren en niet meer. Ik ben neutraal. Hij weet dat hij mij niet kan beschadigen (denkt hij)en ik ben nog steeds fysiek sterker dan hij, dus dat telt ook. Als wij zo'n gesprek hebben is dat meestal in de keuken. Mijn stiefzoon kijkt mij dan in de ogen. Ik ben 1,85 m en hij is 1,82m. Het geeft hem plezier dat hij nog zal groeien en ik niet meer.

Als ik die slungel dan in zijn ogen kijk moet ik vaak weer denken aan die kleine boze jongen van 7 jaar die met zijn vader naar mijn huis kwam. Wat hebben wij met ons tweeen veel gevochten. Ieder weekend dat hij kwam was als een onoverwinnelijke berg voor mij. Wat was ik moe van het vechten tegen hem en zijn vader die hem in alles de hand boven het hoofd hield. Wat heb ik mij veel alleen gevoeld in die tijd. Ergens in die jaren heb ik tegen zijn vader gezegd dat het voor mij afgelopen was. Ik kon niet meer vechten. Hoe kon ik op tegen de eenheid vader-zoon. Hij is hiervan zo geschrokken dat heel langszaam hij met andere ogen naar zijn zoontje is gaan kijken. Heel langzaam begon hij een lijn te trekken met mij. En heel langzaam veranderde de band tussen mijn stiefzoon en mij. Hij merkte op dat ik altijd even consistent in mijn gedrag was. Dat mijn nee ook nee was en mijn ja ja. Hij leerde erop te vertrouwen en wij konden gaan bouwen aan ons eigen vertrouwen samen.

Het zijn tropenjaren geweest en nu, op dit moment voed ik de zoon van een andere vrouw op. Ik zie hem groeien en bloeien. Ik zie hem dartelen van vriendinnetje naar vriendinnetje en geniet van hem. Maar ergens heb ik toch wel het gevoel en dit ondanks dat ik heel veel van hem ben gaan houden, jongen ik ben je moeder niet!

Bren

20.16. Samengesteld gezin met autistische kinderen.

Hallo allemaal,

Wat leuk om al jullie verhalen en belevenissen te lezen. Effe voorstellen Ik ben Gerda en ben getrouwd met Anton wij hebben samen 4 kinderen. 2 autische dochters van 11 en 14. En twee kids van mij 10 en 6. Drie meiden en één jongen. We zijn nu alweer bijna drie jaar samen. En hebben om met de deur in huis te vallen flinke tropenjaartjes achter de rug. Tot we in aanraking kwamen met de SPD die ons hulp aanbood voor de 2 auristische zusjes. Ze krijgen nu naschoolse opvang en worden getraind met allerlei leerdoelen. Dingen die ze continu moet worden aangeleerd, anders gaat het mis.

Autisme is iets wat nooit over gaat, maar ze kunnen er wel mee leren omgaan. Ik hou heel veel van alle 4 de kinderen. Maar ben in deze jaren af en toe wel ingestort, omdat ik het niet meer aankon. Met 4 kinderen is het eigenlijk een extreme onhoudbare situatie.

Zodra ze iets langer een dag thuis zijn, vervallen ze in hun oude gedrag. Aggressief naar zichzelf (meppen); de één steekt de ander aan, dus een puinhoop dan met 4 kids. Mijn dochtertje van 6 is dan best heel bang. Maar gaat dan proberen de meiden rustig te maken door liedjes voor ze te zingen. Dit is te veel ballast voor een kind van 6. En mijn zoontje gaat vaak snel naar een vriendje toe, omdat ie daar dan meer rust vind.

Eigenlijk kunnen de meiden niet meedraaien in een gezin met 4 kids, ze hebben continu begeleiding nodig die ik ze ook probeer te geven, met veel liefde. Maar bij de andere kids schiet het er dan weer bij in, zodat 't wordt verwaarloosd omdat de meiden zoveel aandacht opeisen. Steeds corrigeren, mogen niet gillen, mogen niet aggressief doen, etc etc. Het is een zware taak.

Nu gaat 1 zusje vanaf haar 16e naar een internaat om haar opleiding af te maken. Met continu begeleiding, zodat ze misschien nog wat kan betekenen in de maatschappij, dat is toch positief en daar gaat het om. Met haar zusje zal het de zelfde kant opgaan. Nu is m'n man ze hele familie boos op mij. Terwijl Anton, mijn man, het zelf allang beslist had samen met de hulpverleners de ggz en spd. Maar omdat ik stiefmoeder ben, kan je op je vingers natellen wat ze denken!!!!

Om de zoveel tijd instorten en doorgaan, en wij kunnen het allebei *niet* meer aan. Dan stort m'n man half in en dan ik weer. We wisselen elkaar af. Hij had dit ook moeten doen als hij alleen was gebleven of ook als z'n vorige vrouw nog had geleefd. We willen alleen het beste voor de kinderen en hun toekomst en daar is voor die meiden profesionele hulp voor nodig. Het lijkt alsog ze het niet willen weten en stoppen de koppen in het zand. Wat moeten we dan? De meiden maar door laten modderen zo? Dan komt er zeker niks van terecht. En dan denken ze zeker dat wij het er niet moeilijk mee hebben. En over mijn kids wordt al helemaal niet gesproken. Nou ja zolang Anton en ik maar op één lijn zitten en weten wat het beste is voor de kinderen. We zoeken toch hulp voor die kinderen, omdat ze dat nodig hebben. Voor alle 4 de kids staan we altijd klaar. En ze zakken maar door de grond, al dat onbegrip, bàh. We zijn helemaal op. Maar we komen er wel, en vechten voor ons Gezin *Basta*

Veel liefs Gerda.

20.17. Hoe moet ik overleven?

Voordat ik mijn huidige man ontmoette heb ik 4 jaar voor mij en mijn gezin dochter en zoon gezorgd. Ik had een leuke job, doordat ik afdelingshoofd kon worden maar dat niet in combinatie ging met de kinderen (veel tijd en energie) ben ik daar weggegaan en bij een transportbedrijf gaan werken. Enfin ik ontmoette daar mijn huidige man (nu 3 jaar samen hij 2 kinderen uit eerst huwelijk) en dochter samen. Totaal 5 kids. Leeftijd varierend 16 t/m 1,5 jaar. Altijd heb ik zelf mijn boontjes gedopt, behalve natuurlijk de wettelijk "alimentatie". Hard gewerkt, veel moe, nog veel verdriet, een keer een verkeerde relatie gehad etc. Altijd met vallen en opstaan geprobeerd het beste ervan te maken. Nooit geen geldproblemen.

Enfin ik ontmoette mijn huidige man waarvan zijn vorige vrouw (hij had eigen zaak, zij deed administratie) vreselijk veel schulden had gemaakt (Dfl. 75000.00) schuld. Hij vertrouwde haar volkomen, wat logisch is in een huwelijk. De rechtbank heeft na 3 jaar strijd bepaald dat zij ons elke maand Dfl. 550.00 moet betalen. Maar doordat zij zoveel schulden had gemaakt toen ik mijn man ontmoette en ik ook gewoon werkte kochten mijn man en ik een huis wat voor ons betaalbaar was.

Ik dacht ik blijf altijd werken wil geen kinderen meer. Wij het huis gekocht en tijdens de verbouwing werd ik dikker en voelde mij niet lekker. Wat bleek Ik was 3 maanden zwanger. Ik vroeg of ik 2 dagen in de week kon werken maar dat ging niet bij hetgeen ik deed en vroeg om een andere oplossing. Er was geen werk voor 2 dagen, ik werkte er 4.

Enfin, de tijd ging verder, mijn baas had het zo geregeld dat mijn contract niet verlengd werd en ontving tijdelijk een w.w. uitkering. Totdat ons kind geboren werd ben ik nog 6 maanden thuisgeweest. Totdat mijn schoonvader zei (die is arts) waarom ga je niet in de zorg. Ja ik hou van mensen en heb in het verleden de vooropleiding voor verpleegkundige gedaan, toen was ik 18 nu 20 jaar ouder). Op dit moment ben ik helpende 2. Het enigste probleem is dat ik moet werken (24 uur) anders komen wij financieel niet rond. Oppas kost heel veel geld, maar dachten wij door om het weekend en de avonden krijg je overuren en daar moet je het van hebben. ja toch?

Ik werk er nu bijna een jaar en ben gebroken er zijn weken van ong. 32 uur per week en daarna 12 of zo. Zo moe. Ik gezegd dat ik het liefst 3 hele dagen wil en niet iedere keer van die ochtenden dat kost net zo veel energie dan de gehele dag. Dat gaat waarschijnlijk niet door . Nu weet ik het niet meer. Ik ben heel veelzijdig maar heb in de loop van de tijd geleerd (vraag niet hoe)om toch te kiezen waar je achtersta en de gevolgen op de koop toe te nemen. Ik moet werken, alweer solliciteren. Wie weet er nog een idee voor een leuke baan ? Dit werk breek op vooral als je nog een druk gezin heb (3 om de twee weken 5 kinderen)

Ik weet het niet meer.
Marjan

20.18. Een erg gesloten kind

Hoi,

Ik ben al 6 jaar samen met F. We zijn bijna 3 jaar getrouwd. Hij heeft een dochter uit een vorige relatie. Ze is nu 10 jaar. Ik ken haar al van toen ze 4 was. Het is een lieve meid, ze doet of zegt nooit iets verkeerd. Als ze bij ons is, is ze dus echt wel een "droomkind".

Maar dat is nu juist het probleem. Het is allemaal te perfect. Daar heb ik het een beetje moeilijk mee. Ze is ontzettend gesloten. Ze zegt nooit hoe ze zich voelt. Als ik met haar een gesprek wil voeren over wat ze denkt of voelt, klapt ze dicht. De relatie tss. haar moeder en mijn man en ik is volledig afgebroken omdat haar moeder constant dwars zat.

Ik hou van mensen die zeggen wat ze denken. Ik hou niet van mensen die dingen achterhouden. Ik voel me zo machteloos. Heeft iemand hetzelfde meegemaakt?

20.19. Heel verhaal....

Zo'n 5 jaar geleden ben ik gescheiden van mijn ex-man waar ik 2 kinderen van heb (Stephanie van 15 en Demi van 7). Ben gescheiden in die tijd voor een andere man die ook 2 kinderen heeft in ongeveer dezelfde leeftijd. Na 3 jaar door hem regelmatig geestelijk en lichamelijk te zijn mishandeld besloot ik bij die man weg te gaan, voor mezelf maar meer voor mijn kinderen om ze uit die situatie weg te halen.

Heb me in die 3 jaar totaal gegeven aan die man en ook aan zijn kinderen maar kreeg er weinig voor terug. Na een maand of acht alleen met mijn 2 kinderen te wonen ontmoette ik mijn huidige vriend Frank met ook 2 kinderen (Sophie van 15 en Juul van 11) die bij Frank zijn ex wonen en om de 14 dagen een weekend bij hem komen logeren. Het klikte zo goed tussen ons dat we na een maand al onze kinderen aan elkaar wilden voorstellen en dat ging uitstekend. Vooral de twee oudste meiden konden het goed met elkaar vinden, Juul omdat hij de enige jongen in ons midden, is iets minder, maar daar hadden we al gauw een oplossing voor bedacht: regelmatig spelen bij een neefje van mij of lekker langs het water slenteren met zijn vader zodat ze ook af en echt samen waren, wat hij weleens miste.

Maar na een maand of twee van onze relatie begonnen er dingen in me boven te komen uit mijn vorige relatie die ik dus klaarblijkelijk niet had verwerkt, als Frank en ik aan het stoeien waren voor de gein dan wilde ik weleens in elkaar krimpen van angst en begon dan enorm te huilen omdat ik bang was. Frank omarmde me dan en zei dat ik hulp moest zoeken wat ik ook uiteindelijk nu ook gedaan heb.

Maar nu wat de kinderen betreft, ik merk bij mezelf dat ik een afstand heb genomen naar de kinderen van mijn vriend vooral naar de oudste omdat ze regelmatig mijn vriend (haar vader dus) een grote mond geeft als hij in een discussie zit met haar. Ook komt ze best over als verwend waar mijn vriend niets aan kan doen, zegt hij. Maar hij geeft haar toch vaak haar zin in alles omdat zijn ex het min of meer bepaalt. Een voorbeeld is bijv. dat in de weekenden dat hij de kinderen heeft, hij maar alles goed moet vinden wat zijn ex en zijn kinderen van plan zijn. Uitgaan van zijn dochter of verjaardagsfeestjes van zijn zoon moeten gewoon doorgaan ook al is hij van plan om dat weekend naar mij te gaan, wat dan niet door kan gaan. We wonen ruim een uur van elkaar vandaan namelijk en vaak wordt dat pas op donderdag verteld tegen mijn vriend terwijl hij vrijdags naar mij wil.

Meerdere keren hebben we daar al onenigheid over gehad omdat ik vind dat zijn kinderen dat niet kunnen maken en heb weleens voorgesteld dan waarom zijn kinderen dan dat weekend niet thuis konden blijven bij zijn ex als de kinderen van die "plannen/verplichtingen" hebben. Maar kreeg dan als reactie van mijn vriend dat zijn ex ook recht heeft op een vrij weekend alleen.... Wat zijn dan de rechten van mijn vriend?

Zij is wel degene geweest die 12 jaar geleden mijn vriend in de steek heeft gelaten voor een ander, maar het lijkt wel dat hij daar voor moet boeten. Ik wil me er zo weinig mogelijk mee bemoeien tussen zijn regelingen met zijn ex maar soms is het me teveel en zeker op momenten dat ik hem echt ff nodig heb als ik weer in de put zit en hij weer eens afbelt.

Nu hebben we 7 maanden een relatie en de laatste tijd gaat het hartstikke goed en zeker met het vooruitzicht dat ik binnenkort hulp krijg om mijn verleden een plekje te geven... Tot vorige week, het begon eigenlijk met dat Sophie, de dochter van mijn vriend, ons vertelde dat ze twee keer in een discotheek was geweest van 18 jaar en ouder, waarop ik aan haar vroeg of haar moeder dat wist. Ze zei ja en ik begreep niet dat een moeder een 15 jarig meisje daar naar toe kon laten gaan (mijn vriend was het er ook niet mee eens). En ik ben dan misschien ouderwets, maar mijn dochter mag dat dus niet. Later hoorde ik van mijn vriend dat zijn dochter het heel erg vond dat ik haar moeder aanviel. Maar zo bedoelde ik het niet, want al was het de buurvrouw die haar 15 jarige dochter liet gaan dan begrijp ik dat ook niet. Misschien dat ik het anders had moet formuleren. En toen kreeg ik nog meer te horen: ik zou volgens de kinderen van mijn vriend te weinig zeggen tegen hun, belangstelling tonen, wat ik wel naar mijn eigen kinderen doe volgens hun. Ik ben van mezelf niet echt een prater. Dat weet mijn vriend ook, waarop hij zei dan moet je dat maar leren want je hebt gekozen voor mij EN mijn kinderen en als je dat niet doet dan heb je kans dat ze niet meer willen komen naar je en komt het tussen ons in te staan.

Voelde dat echt als kritiek en zag weer het verleden voorbij komen dat die kinderen van mijn vorige relatie me niet respecteerden zoals ik ben. En het kwam er op neer als ik er niets aan zou doen dan zou hij de relatie verbreken. Kijk de band die ik met mijn eigen kinderen heb kan je niet vergelijken met de kinderen van mijn vriend die ik in 7 maanden misschien 7 keer heb gezien en ik praat wel met ze maar blijkbaar niet genoeg. Ik weet het gewoon niet meer, ik wil mijn vriend niet kwijt daarvoor hou ik teveel van hem.

Misschien heeft iemand tips of ideetjes voor mij om hier goed mee om te gaan?

Sorry voor het lange verhaal maar moest het even kwijt.......

Anja

20.20. Houden van partners kinderen

Mijn allerliefste vriend heeft twee kinderen die af en toe bij ons zijn. Ik heb ook twee, die bijna altijd bij ons zijn (op de omgangsregeling eens in de veertien dagen een weekend na, jammer genoeg). Ik dacht in het begin meteen van, zijn kinderen worden ook mijn kinderen qua gevoel. Maar nu, na een dik jaar denk ik anders. We zien ze te weinig om er een echte band mee te krijgen, ik althans. Ze hebben heel andere manieren (kennen bijv. geen hander wassen na het toilet, 's nachts de w.c.ook doorspoelen, ook niet bekend). Allemaal van die kleine dingetjes.

Ik ga me ergeren, irriteren, maar meer op hun moeder. De kinderen is het niet geleerd. En probeer ze nog iets van een andere orde bij te brengen. Overigens niet te netjes hoor, maar wel de meest voor de hand liggende netheid. Ze zijn niet of nauwelijks spontaan, soms akelig rustig. Ik wil er soms geen invulling aan geven, aan hun ZIJN, gewoon omdat ik het nu nog te druk heb met het opvangen, rust creeeren in de lijfjes van mijn eigen kids en vertrouw erop dat de dag zal komen dat ze iets positiefs in me gaan zien. Maar moeilijk is het, dat staat vast voor me.

Ik wens je alle sterkte en een dikke knuf van een medemens.

20.21. Herkenbaar

Ook ik ben nu ruim anderhalf jaar verder, met twee kids van mezelf en de tweeling van mijn vriend. Een goed begin was het halve werk dacht ik, niet teveel opdringen en zijn kinderen vooral met hun vader laten gaan in de weekenden. Maar helaas heeft het niet gewerkt. Zijn kinderen zijn zo anders dan de mijne. Als ze er niet zijn is het bijna altijd gezellig in huis, zelfs met mijn puber van dertien.

Als zijn kids er zijn beginnen we op vrijdag allevier al met buikpijn (ja ook hun vader) en gaan we een buitengewoon vermoeiend weekend in met twee constant ruziemakende kinderen. Zijn kids doen niets anders dan ruzie maken met elkaar af en toe krijgen mijn kinderen ook een veeg uit de pan. En het afgelopen weekend was de druppel, mijn dochter van 13 kreeg via MSN van zijn zoon van 13 te horen dat ze (sorry voor het taalgebruik) godverdomme een kutwijf was. En dat is niet voor het eerst dat mijn kinderen dit naar hun hoofd krijgen van zijn kinderen.

Wij weten het nu niet meer. Anderhalf jaar zijn we al bezig om ze te laten weten dat je zo niet omgaat met mensen maar ze willen het maar niet snappen. En nu krijgen ze de keus: of heel snel veranderen of wegblijven. Heel verdrietig, maar voor ons gezin gaat het zo niet langer. Ik kan niet langer van mijn meiden verlangen dat ze er niet op moeten reageren. Iedere keer gaan ze weer vol goede moed met ze spelen om weer terug te komen met de mededeling dat zijn kinderen weer aan het ruziemaken zijn of dat ze weer uitgescholden zijn.

Ik vind het met name voor mijn vriend wel een hele moeilijke keuze, maar ook hij ziet op tegen ieder weekend en elke vakantie. Ik daarentegen moet heel eerlijk zeggen dat ik er minder moeite mee heb. Twee zomervakanties zijn al verpest door dat ruzie maken om over de kerst etc nog maar te zwijgen. Het klinkt niet leuk maar wat een rust zal het geven.

Martina

20.22. Zelfvertrouwen

Lieve anja,

Als ik zo je stukje lees is het eerste dat ik denk: je laat over je lopen. Je vriend gaat dreigen met het verbreken van de relatie als jij niet verandert? Misschien zou hij eens moeten veranderen en inzien dat je moeilijk een band opbouwt met kinderen die je maar zo weinig ziet. Hoe makkelijk zou het voor mij nu zijn om te zeggen: pak je spullen en je kinderen en vertrek.

Maar ook weet ik dat dat heel moeilijk is om dat te doen. Je hebt een relatie waarin je gelukkig wilt worden en je hebt kinderen die je maar niet weer zo gaat verkassen. Ik denk dat het heel belangrijk is om eens te kijken wat JIJ wil. Ben je nu gelukkig? Hoeveel houd je van jezelf? Genoeg om jezelf gelukkig te laten zijn of toch niet genoeg?

Er zijn mensen (ik ben er 1 van) die altijd bezig zijn anderen gelukkig te maken, zelf liever hun tong afbijten dan iets te zeggen dat niet zo leuk voor een ander is en altijd aan het schipperen zijn om de lieve vrede te bewaren. Maar iets weet ik nu wel. Zelf sta je dan altijd aan de kant waar de klappen vallen. Mensen zijn zo gewend dat ze tegen je kunnen zeggen wat ze willen, je zegt immers toch nooit iets terug!

Dus in jouw situatie kun je maar 1 ding doen en dat is je vriend duidelijk maken dat je niet gevoelig bent voor dreigementen, duidelijk aangeven wat jij van de situatie vindt en wat je vindt dat er moet veranderen en dat jullie dat SAMEN moeten doen. Als hij het daar niet mee eens is dan weet je eigenlijk al genoeg......

Martina

20.23. Zo herkenbaar

Een soepele intergratie? Ik ben erg blij met de verhalen die ik gelezen heb. Ik heb zelf 3 kinderen en toen ik een relatie kreeg met mijn huidige man, die 2 kinderen heeft, dacht ik: dit wordt een eitje.. Wat heb ik me daarin vergist. Ik dacht dat het allemaal wel vanzelf zou gaan, een leuke band met zijn kinderen opbouwen, maar nu lange tijd later is dat nog steeds niet het geval. Ze komen om de 14 dagen een weekend en hou altijd mijn hart vast. Ze zijn helemaal niet spontaan en als ze 5 minuten hier zijn dan vervelen ze zich al.

Alles wat we met ze willen gaan doen vinden ze saai, dus het kost me steeds meer moeite om dingen met hen te gaan ondernemen, omdat het toch niet gewaardeerd wordt. Meestal zijn het simpele dingen, zoals naar een speeltuin of zo, want echt dagjes uit zit er voor ons niet meer in door de alimentatie, maar dat maakt verder niet uit. Ik kan gewoon niet tegen het feit dat ze denken dat ze hier maar alles kunnen doen en laten, omdat ze hier maar af en toe zijn.

Ook hier zijn gewoon regels en dat vinden ze niet leuk. Ook verdraaien ze altijd onze woorden, zodat ze altijd thuis sappige verhalen vertellen die echt niet waar zijn. En dat is heel kwetstend.

Elk weekend als ze komen, probeer ik altijd vol goede moed te beginnen, maar binnen een uur gebeurt er wel weer iets, waardoor ik helemaal chagarijnig kan worden. Ik weet wel dat ik bij hen nooit hetzelfde gevoel zal krijgen als bij mijn eigen kinderen. Ik heb wel veel respect voor mijn man, want wat hij voor mijn kinderen doet zal ik nooit voor die van hem kunnen doen, hoe hard ik ook mijn best doe. Hij heeft een supergoede band met mijn kinderen en daardoor voel ik me alleen maar schuldiger.

Misschien dat het ooit anders wordt, dat weet ik niet. Maar ik weet weel dat je heel erg veel van elkaar moet houden om een relatie waar stiefkinderen zijn om die goed te houden. En kinderen blijven kinderen en ze zullen altijd van harte welkom hier zijn. Dikke kus voor mijn geweldige man!!

Susanne

20.24. Eigen gezin

Hai Marina,

Inderdaad heel herkenbaar, al die gevoelens, het idee hebben dat je zaken niet meer in de hand hebt. Wij hebben sinds een half jaar de zoon van mijn man in huis van 13 jaar. Zelf heb ik een zoon van 11 en een dochter van 9. Dennis is zo anders (lees bijna niet) opgevoed dan mijn kinderen, en ook daar mankeert genoeg aan hoor. Maar het is zo vermoeiend om altijd maar tussen alle partijen te schipperen en het voor iedereen leuk te houden. De laatste tijd krijg ik steeds vaker het gevoel dat iedereen het naar zijn zin heeft, alleen ik niet. Er is altijd wel ergens strijd over: het eten, de tafelmanieren, opruimen.

Wij zijn nu van plan om als mijn kinders terug zijn van vakantie eens wat huisregels op papier te zetten. Dat zullen gewoon regels zijn van je eigen rommel opruimen, vuile was in mand, kamer opruimen, eens helpen met tafeldekken. Eigenlijk heel normale taken voor kinderen van deze leeftijd. Ik heb ook besloten wat meer tijd voor mezelf uit te gaan trekken en mijn man dan maar eens te laten bemiddelen tussen de drie kinders.

Succes Inge

20.25. Verzoek tv-programma

Beste meneer/ mevrouw,

In het programma MAX & Martine praten wij aanstaande maandag 5 maart over de relatie tussen kind en stiefmoeder. Wat zijn de problemen waar mensen tegen aanlopen en hoe kan hier het beste mee om worden gegaan? Ik ben op zoek naar kinderen (12+) die niet overweg kunnen met de nieuwe partner van hun vader. Ook zoek ik mensen die hier vroeger moeite mee hebben gehad, maar het inmiddels achter zich hebben gelaten. Zij kunnen in het gesprek vanuit hun eigen ervaring advies geven. Ik hoop dat u mij kunt helpen in contact te komen met mensen. Ik ben te bereiken via de mail en op het onderstaande nummer. Bij voorbaat bedankt.

Met vriendelijke groet,


redacteur MAX & Martine
tel: 035 6775427

20.26. Wie heeft hetzelde meegemaakt?

Hoi

Graag wil ik reactie`s horen van mensen die in dezelfde situatie verkeren als ik en het niet meer weten/wisten. Wij zijn nu 4 jaren bij elkaar, 3 kinderen, 2 van mij (13 en 17) en 1 van hem (13). Zijn zoon woont bij ons sinds juli, sindsdien gaat ons relatie op en af doordat mijn zoon van 17 steeds agressief gedrag vertoont doordat wij vaak ruzie`s hebben. Dit is vorige week geescaleerd en mijn vriend woont samen met zijn zoon nu bij zijn ouders.

Hij heeft nu voorgesteld om een latrelatie te beginnen omdat hij wel van me houdt maar niet langer tegen de spanningen van het gezin kan. Ik weet niet of ik dit kan maar ik hou zielsveel van hem en wil hem ookniet kwijt, maar weet dat ik een latrelatie ook niet zie zitten omdat ik een vrouw ben die graag bij haar relatie is en totaalop hem steun(ondanks de ruzie`s)

Graag hoor ik ervaringen of raad.

20.27. Opstandig kind (9) samengesteld gezin

Hallo, ik heb een man ontmoet die heeft 4 kinderen 9, 13, 15 en 20 jaar. En ik zelf heb 2 kinderen 5, 9 jaar. We hebben samenwoonplannen, eigenlijk gaat alles met de kinderen. Alleen door mijn scheidng en het verleden en zijn slimheid heeft mijn oudste oppostioneel gedrag. Hij is boos en niet altijd even aardig. Het gaat ook wel eens heel leuk, dan is het gezellig en dan kan je ook afspraken met hem.

Nu heb ik (hebben we) een probleem daar zijn twee dochters van 13, 15 jaar hem niet meer aardig vinden. Ze hebben moeite met hem. Nu loop ik wel via jeugdzorg met mijn zoon, bij een pedagoog en het traject is niet begonnen, en daar gaan we nu mee aan de slag. Ik weet niet hoe en wat, en tot hoeverre het goed kan gaan. Het gaat meestal fout, als we daar zijn, daar mijn kinderen niet een eigen kamer hebben, dus ik kan hem ook niet naar zijn kamer sturen om hem af en toe af te laten koelen. Dit gaan we wel realiseren op korte termijn, ik hoop dat dat een beetje meer rust kan geven.

Hebben jullie nog raad?

Nettie

20.28. Help!!

Ik weet niet hoe ik anders kan beginnen dan dit: help!! Want ik zie het even niet meer. Laat ik me even voorstellen: Rosalie, 34 jaar 2 kinderen van 14 2n 13. Ik woon samen met Frank, 40 die ook 2 kinderen heeft van 18 en 10. De kinderen zijn allemaal jongens en ik ben stapelgek op allemaal.

Frank en ik komen beiden uit vrij problematische scheidingen en zijn vanaf minuut 1 stapel op elkaar geweest, en nog. Er is alleen 1 heel groot probleem: hij trekt mijn kinderen niet. De kinderen onderling en naar ons beiden toe gaan prima (waar je op zichzelf al heel dankbaar voor mag zijn!!).

Het is dat Frank zich mateloos irriteert aan het in zijn ogen "stoicijnse gedrag van mijn kinderen. Nu zijn ze alle 4 ook anders: de mijne meer de professortjes, de zijne meer de noeste arbeiders. Dat er verschil is vind ik logisch, ik begrijp alleen niet dat je dit zo hoog op kan laten lopen zodat we nu op een punt van buigen of breken staan. Frank vindt alles wat ze doen stom, hypocriet en puur voor eigen gewin. Ik zie dat mijn kinderen echt hun best wel doen, maar af en toe zijn eeuwige gezweur en afkatten goed zat zijn. Ik zit ertussen in.

In het begin heb ik veel met de mantel der liefde bedekt, dacht dat het voor Frank ook moeilijk moest zijn die twee culturen. Maar na verloop van tijd begint het bij mij ook de keel uit te hangen, daarbij heb je als moeder je kinderen te beschermen vind ik, je laat ze niet steeds afkatten, ik wil ze juist een goed gevoel voor eigenwaarde meegeven! Een en ander resulteerde erin dat ik meer mijn mond opentrek en DAT staat Frank totaal niet aan. Een simpel meningsverschil wordt nu op de spits gedreven en hij dreigt nu in een drama in 6 bedrijven zijn koffers te pakken omdat hij er niet meer tegen kan, het gedrag van mijn kinderen ächterlijk vindt en hij niet van plan is te gaan buigen.

Ofterwel: his way or the highway. En dat terwijl hij doodleuk verkondigt dat wij samen geen problemen hebben. De enige problemen komen door de kinderen, mijn kinderen wel te verstaan, want als ik het in mijn hoofd haal eens een keer 2 uur chagrijnig te zijn over iets wat zijn kinderen doen dan wordt hij woest.

Ik hou zielsveel van deze man, wil graag oud met hem worden en als partner kan ik me geen betere vent wensen. Maar ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat hier met twee maten gemeten wordt. Een samengesteld gezin houdt in dat je 2 culturen bij elkaar brengt en beiden water bij de wijn moet doen? Ik snak naar wat advies want ik zie even niet meer of ik nu te naief, te veeleisend ben of gewoon mijn grenzen duidelijker moet stellen en mijn poot stijf moet houden.

Hopelijk tot snel, Rosalie

20.29. Praten?

Hoi Rosalie,

Liefde is naar mijn idee twee-richtingverkeer en dat gevoel krijg ik nog niet zo bij het lezen van je verhaal Rosalie.

Denk dat je er goed aan doet om voor je kinderen te gaan staan.

Misschien kun je Frank dit stukje laten lezen en vragen hoe hij dit ziet? of counseling zoeken? Een derde onpartijdige persoon die jullie hierin verder kan helpen?

Veel sterkte en wijsheid,

Esther

20.30. Scheve situaties in samengesteld gezin

Ik ben gescheiden en heb voor de kinderen (2 jongens van 7 en 9) een goedlopend co-ouderschap met hun vader. Anderhalf jaar geleden ben ik verliefd geworden op een vrouw. Zij heeft een dochter van 11 (m.b.v. een donor) en voedt haar alleen op. We hebben een lat-relatie.

Onze situaties zijn dus nogal verschillend en dat maakt het ontzettend moeilijk. Het is ons in anderhalf jaar tijd bij lange na niet gelukt om een beetje een eenheid in onze situatie te krijgen. Of om dat zo te voelen. Sterker... we zijn eigenlijk teruggeworpen na een (veel te!) enthousiaste start. Gezamenlijke uitjes blijven een 'zij en wij'. Mijn oudste zoon is nogal direct en dat botst met mijn vriendin, die zelf een uitermate braaf en meegaand kind heeft. En ik word in een positie gezet waar ik helemaal niet in wil zitten, door partij te moeten kiezen tussen zoon en vriendin.

Doordat het met z'n vijven zo moeizaam gaat, hebben we afgesproken dat we de weekends dat mijn kinderen bij mij zijn niet meer afspreken. Voor mij voelt dat niet zo goed, want ik zou juist graag met mijn partner en de kinderen dingen ondernemen. Nu moet ik altijd alleen op pad met mijn jongens. Ik kan dat niet op haar bordje leggen, maar het is voor mij juist één van de fijne dingen in een relatie. Dat je dat samen doet... en dat het nog gezellig is ook.

Verder betekent die beslissing dat ik in de weekends dat mijn kinderen bij hun vader zijn, altijd bij haar ben. Dat zijn de enige momenten dat we bij elkaar kunnen zijn, dus is er weinig ruimte voor andere afspraken. Mijn vriendin en haar dochter zijn 2 handen op één buik, wat gezien hun situatie natuurlijk logisch is, want ze zijn ook erg op elkaar aangewezen en hebben buiten elkaar weinig sociale contacten. Haar dochter is bovendien veel aandacht gewend in de 1-op-1-situatie. Ik voel me vaak het vijfde wiel aan de wagen omdat het weekend in het teken staat van het vermaken van haar dochter. Enerzijds denk ik dan: goh, heb ik alle vrijheid en zit ik nog bij het kindermatiné... en anderzijds denk ik: goh, dit had ik ook graag met mejn kinderen willen doen en dan mis ik ze extra erg. Ik zit soms echt te wachten tot haar dochter naar bed gaat en we ein-de-lijk samen zijn. Daarbuiten zijn we namelijk nooit samen, omdat mijn vriendin geen oppas wil, dat voelt voor haar alsof ze haar kind tekort doet voor haar eigen pleziertjes... en voor haar hoeft het eigenlijk ook helemaal niet. Moeilijk dus, want ik kan wel met anderen afspreken, maar zou natuurlijk ook eens graag iets met haar willen doen dat verder gaat dan een dvd'tje op de bank. Het zou voor haar 'eerlijker' voelen als we eens samen weg gingen als mijn kinderen bij mij zijn en ik dus óók oppas moet zoeken. Maar als je co-ouderschap hebt, organiseer je natuurlijk niet graag iets in de spaarzame tijd dat je met je kinderen bent!

Overigens wil ik er nog bij zeggen dat haar dochter een lief meisje is, maar wel een meisje dat weinig contact zoekt en vooral op haar moeder gericht is. Mijn vriendin zou me graag als mede-opvoeder willen (voor mij ligt dat anders, mijn kinderen hebben een vader). Maar dan wel op haar manier. En uiteraard heeft zij het laatste woord wat haar dochter betreft, en is dat wel de reden dat ik me behoudend opstel: het kan ook zo weer van me afgepakt worden.

Ik hoop op herkenning... en vooral: tips!

Groetjes, C

20.31. Voor C.

Hoeveel tijd na de kennismaking werden de kinderen erbij betrokken?

Volgens mij redelijk snel of vergis ik me?

Het lijkt me niet een echt leuke relatie, je vriendin stelt zich nogal dominant op naar jou toe. Jullie doen niets leuks samen, een oppas nemen als je bij haar bent is uit den boze en dan moet je nog gaan functioneren als mede-opvoeder? Hoezo mede-opvoeder, wat voedt jij dan mee op?

Joh, het is allemaal veel te snel gegaan. Jullie hebben al in een pril stadium de kinderen erbij betrokken. Moet je je voorstellen wat het voor jouw kinderen heeft betekent: eerst een scheiding, dan wordt mama verliefd op een andere vrouw en dan wordt er van hen verwacht dat ze "leuk meedoen" met een plaatje wat in jullie hoofd zit. Ik kan me wel voorstellen, dat je zoon ging steigeren bij al die veranderingen waar hij niet voor gekozen heeft.

Probeer eens te bekijken wat de relatie met je vriendin nou eigenlijk voorstelt, zonder kinderen erbij. Dat vertroebelt alleen maar. Pas in een later stadium, als je echt zeker van elkaar bent, dan pas horen kinderen erbij betrokken te worden.

Bekijk e.e.a. eens kritisch en aan een mede/opvoederssituatie moet nu al helemaal niet gedacht worden. Veel te prematuur!

p

20.32. Vervolg 'scheve situaties'

Het klopt wel dat we de kinderen in een vroeg stadium in onze relatie betrokken hebben. We hebben elkaar namelijk door de kinderen leren kennen, dus gingen al met elkaar om voor er sprake was van een relatie. Op dat moment was ik 2,5 jaar gescheiden, maar staat er een tijd voor hoe snel je na de scheiding een relatie mag introduceren...?

Ik vrees dat mijn kinderen er nog steeds moeite mee hebben. Ze begrijpen niet waarom hun vader en ik niet samen zijn gebleven omdat wij nooit ruzie hadden. Terwijl er tussen mijn vriendin en mij juist wel steeds 'gedoe' is. De kinderen hebben hier niet om gevraagd, als je naar hun behoeften zou kijken zou het het rustigst zijn als ik me enkel en alleen op hen zou richten waarschijnlijk.

Maar je wilt toch niet alleen maar opvoeder zijn. En ik ben het met je eens dat wij v??l te snel zijn gegaan, je kunt niet ongestraft 2 gezinnen bij elkaar gooien.... dat heb ik helaas door schade en schande mogen ervaren.

Is het nog wel leuk? Ja, bij vlagen. De leuke momenten zijn toch de spaarzame momenten samen als mijn kinderen bij hun vader zijn en haar kind op bed ligt. Dat is inderdaad nogal karig om een relatie op te bouwen, maar hoort ook vast bij de levensfase waar je in zit met opgroeiende kinderen. Vanaf het begin ben je aan het zorgen, rekening houden met en irriteren aan elkaar's situatie. En vanaf het begin zitten we steeds in een soort van competitie over wie gelijk heeft en in z'n recht staat.

Groetjes, C

20.33. voor C.

Beste C.

Het lijkt mij dat de nadelige gevolgen van haar keus indertijd om zonder partner een kind te krijgen nu wel erg eenzijdig op jou afgewenteld worden!

En ook niet echt leuk om doorlopend discussies te moeten voeren over wie nu het meeste gelijk heeft.

Het is maar wat je wil, doorlopend met een kind opgescheept te zitten waardoor er weinig ruimte overblijft voor jullie samen. En als het nou echt een relatie is waar je heel gelukkig van wordt, maar wil je dit nu echt de komende 10 jaar? Alleen een paar uurtjes op de bank waarbij jullie echt met zijn tweetjes kunnen zijn? En het klopt, het is passen en meten met kinderen erbij. Jij zit nu wel in de rol waarbij jij aldoor moet passen en meten, zij levert er niets bij in. Integendeel, je wordt ook nog eens tot mede/opvoeder gebombardeerd als je niet oppast.

Hoe groot je liefde voor haar ook mag zijn, het lijkt mij niet de liefde van je leven te worden,of je neemt genoegen met het weinige wat je geboden wordt. Dat kan natuurlijk, maar doe je dan jezelf niet te kort?

(b.t.w.: er zijn meer leuke vrouwen op de wereld hoor die niet hun kind altijd op de eerste plaats zetten en waarbij wel tijd en ruimte gemaakt wordt voor een nieuwe partner!)

Anna

20.34. Nog een keer voor C.

Beste C.

Misschien kun je je verhaal beter plaatsen op een site als 1ouder!

Dan reageren er waarschijnlijk veel meer mensen op jouw berichtje dan hier en hoor je ook nog eens de mening van anderen, behalve die van mij.

Sterkte met alles!

Anna

20.35. Overeenstemming

Volgens mij is het belangrijkste dat jij en je partner overeenstemming bereiken hoe met de kinderen om te gaan. Ik heb een niet Nederlandse echtgenoot, die nog wel eens andere opvattingen heeft over opvoeding.

Wij bepalen echter altijd samen wat toelaatbaar is en niet voor onze eigen kinderen en onze stiefkinderen. Wij weten dat ze bij hun andere ouder heel verschillend opgevoed worden, maar dat hoeft geen probleem te zijn, als je maar duidelijke grenzen stelt binnen het gezin (dat mag best afwijken van hun andere huiselijke situatie).

Ik heb hier in het begin ook veel problemen mee gehad, maar mij is ook duidelijk gemaakt door een systeemtherapeut dat kinderen over het algemeen erg flexibel zijn, als de situatie duidelijk af te grenzen is. In praktijk blijkt dat ook inderdaad de oplossing.

Nicks

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Een soepele integratie?

  1. Mijn gevoel
  2. Vervolg op Mijn gevoel
  3. Lieve Yannick
  4. Absoluut geen boze stiefmoeder
  5. Voor Dominique
  6. Vervolg op Mijn gevoel
  7. Chantage door stiefkind
  8. Eigen gezin
  9. Heel herkenbaar
  10. Een samengesteld gezin
  11. Eigen gezin (2)
  12. Wat vreselijk triest
  13. De derde zijn...
  14. Adoptie / bloed
  15. De neutrale stiefmam
  16. Samengesteld gezin met autistische kinderen.
  17. Hoe moet ik overleven?
  18. Een erg gesloten kind
  19. Heel verhaal....
  20. Houden van partners kinderen
  21. Herkenbaar
  22. Zelfvertrouwen
  23. Zo herkenbaar
  24. Eigen gezin
  25. Verzoek tv-programma
  26. Wie heeft hetzelde meegemaakt?
  27. Opstandig kind (9) samengesteld gezin
  28. Help!!
  29. Praten?
  30. Scheve situaties in samengesteld gezin
  31. Voor C.
  32. Vervolg \'scheve situaties\'
  33. voor C.
  34. Nog een keer voor C.
  35. Overeenstemming

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.