Groot Gezin
Ervaringen meerlingen
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

44. Mijn tweelingverhaal

Ik was al een paar maanden gestopt met de pil en toen was het zover. Ik was zwanger. Toen ik 8 weken was, had ik een afspraak bij de gynaecoloog. Hij aarzelde wat toen hij de echo zag. "Alles is toch in orde?", vroeg ik angstig. "Tja, alles is prima, maar het zijn er twee !" Ik was dolgelukkig ! Mijn echtgenoot zat nog in de file en had dus de echo gemist. Ik belde hem meteen en vertelde hem het leuke nieuws. Hij geloofde me maar pas toen hij met eigen ogen de fotootjes zag van die twee kleine spruitjes. Ik was uitgerekend voor 8 november.

Vanaf dan is alles prima verlopen. Ik moest wel in juli stoppen met werken. Vanaf juli was ik dus thuis en ging om de drie weken op controle bij de dokter. Iedere keer goed nieuws, alles was prima en het zouden twee meisjes worden.Ik kwam niet ongelooflijk veel bij. Dan eens twee kilo, dan eens vijf...in totaal toch 20 kg, maar op het einde hield ik wat vocht op, maar daar kom ik straks op terug. Het gewicht zat allemaal van voren, net een grote basketbal die in mijn buik zat. Ik deed rustig boodschappen, werkte in de tuin, ging veel zwemmen, genoot van de bewegingen van de babies...leuke tijd. Zwanger zijn was voor mij echt SUPER !

5 september ging ik weer op driewekelijkse controle. Echo prima, gewicht, lengte prima...de kindjes stonden ook niet veel achter qua groei op een eenling,...fijn dus. Toen de dokter echter een inwendig onderzoek deed, bleek dat ik 2 centimeter ontsluiting had. Oei, vanaf dan moest ik 10 uur nachtrust hebben en zeker een uur of vier op de bank liggen overdag. Zwangerschapsyoga mocht vanaf dan ook niet meer. Ik deed braaf wat me gezegd was, maar het hele weekend voelde ik me niet echt lekker. Ik sliep slecht en was wat onrustig. Ik kreeg ook regelmatig wat pijn in mijn onderbuik en besliste op aanraden van mijn man dan toch maar naar het verlosblok te bellen zondag 8 september en even uit te leggen wat ik voelde. Ze stelde voor om even aan de monitor te gaan liggen om te zien of alles wel ok was...en

Neen, dat was het dus niet. Ik had vrij sterke en vooral regelmatige weeën. Ik werd die dag opgenomen en ben er tot mijn bevalling moeten blijven, ik was toen 31 weken zwanger. Ik heb vier en halve week aan de weeënremmers gelegen en telkens als die werden afgebouwd, kwamen de weeën terug en moest het infuus weer opgedreven worden. Na de eerste week had ik vier centimeter ontsluiting, maar dat is zo gebleven tot kort voor de bevalling.

Op 35 weken en vier dagen braken mijn vliezen. Die dag was het infuus uit mijn arm gehaald omdat er in mijn bloed afwijkingen waren geconstateerd in mijn leverfuncties. De laatste twee dagen hield ik ook veel vocht op, iets waar ik nooit last van had gehad, en de kans dat ik zwangerschaps-vergiftiging zou ontwikkelen werd te groot. Om 17.45u braken mijn vliezen. Vanaf dan ging het heel snel. Mijn man arriveerde om 18.30u en toen waren de weeën al zo heftig en kort op elkaar dat ik ze bijna niet meer kon wegpuffen. Ik had een epidurale gevraagd, maar daar ging alles te snel voor, ik had vier centimeter ontsluiting toen ik het bevallingskwartier binnen ging en 15 minuten later had ik volledige ontsluitning. Om 19.45u werd Marie geboren en 7 minuten later onze tweede dochter Joanne. Op twee uurtjes waren ze ter wereld gekomen.

Ongelooflijk snel ging alles, de dokter was maar net op tijd. Alles was goed verlopen en onze dochters stelden het goed. Ze wogen 2.200g en 2.020g. Joanne moest even aan de beademing in het begin. Ikzelf kreeg een serieuze bloeding en de dokter besliste dan maar om me onder narcose te brengen en te zien wat er gaande was. Ik had een scheurtje in mijn baarmoederhals en was heel veel bloed verloren. De wonde werd gehecht en na een half uurtje werd ik naar de kamer gebracht. De dag erna voelde ik me heel slap en duizelig en ik kreeg dan ook heel wat bloed bij. Vanaf toen ging het veel beter.

Onze dochters mochten drie weken later naar huis en ze doen het prima. Ze zijn echt schattig en eigenlijk heel braaf. Ze eten en slapen goed en komen dan ook heel goed bij. Marie weegt nu na tien dagen thuis te zijn 2.890g en Joanne 2.800g. Ze mogen nog niet echt naar buiten, dat mag pas wanneer ze 3.000g wegen. We zien er met zijn allen naar uit !!!

Veel succes nog iedereen!

Reactie voor op de website?

44.1. Mijn tweelingzwangerschap

In november 2013 heb ik 2 jongetjes op de wereld gezet, geen onbezorgde zwangerschap.

Na een aantal miskramen, een prachtige zoon in 2010 toch een wens voor een 2e. Dat werd een verassing zeg!

Aangezien ik PCOS heb, moest ik via de gyn aan de hormoonkuren. Eer we de goede dosis gevonden hadden waren we een jaar verder. Eigenlijk stond ik op het punt er mee te stoppen, voelde me ZO ongelovelijk beroerd van die kuren (migraine, depressief etc...), daarnaast de 'stress' van het wachten.

De laatste en hoogste dosis sloeg aan en ik bleek zwanger. Op de een of andere manier voelde ik me zo anders dan bij de eerste. Alle zwagerschapskwalen waren veel eerder en heftiger aanwezig. ENORM moe en ENORM misselijk. Voor de formaliteit hebben we een test gedaan, maar toch zit je zo verbaasd naar de uitslag te staren: POSITIEF, WHOEHOE.

Aangezien ik met 7 weken een echo kreeg, moest ik nog wel even wachten, maar de klachten namen alleen maar toe. Spugen, spugen en spugen, misselijkheid in het kwadraat en moe...

Toen verloor ik helderrood bloed, dan slaan de zenuwen toe (aangezien we al het nodige achter de rug hadden wat dat betreft), maar de kramp bleef uit. Diep in mijn hart voelde het goed.

Zelf riep ik iedere keer: Nou het is OF een meid OF het zijn er 2, niet normaal dit.

Met 7 weken de echo (op mijn verjaardag): Kijk maar even goed...EHMM schat het zijn er twee, het zijn er toch echt twee he?

Ja wel een tweeling, maarrrrr er worden meer tweelingen verwekt dan geboren! Oke, dat is een enorme domper als je dat gelijk te horen krijgt. Ik kon die dag ook alleen maar huilen, van blijdschap (het is gelukt, we zijn zwanger) en onzekerheid (wat nu!)

Ik groeide goed, werd al snel enorm, maar kwam amper in gewicht aan (heb dan ook tot 20 weken gespuugd en misselijk geweest)

Met 16 weken had ik zulke bekkenklachten, ik kon amper meer lopen (dat had ik in de eerste zwangerschap ook), dus snel fysio geregeld wat goed hielp.

Ik had regelmatig harde buiken, vrij snel al in de zwangerschap.

Met 24/25 weken ben ik gestopt met werken, ik kon niet meer.

Met 27 weken lag ik in het AMC met vroegtijdige weeën. Zelf had ik helemaal niet gevoel dat dat zo was, ik herkende ze helemaal niet. Dus alle toeters en bellen uit de kast, weeënremmers, longrijpingsprikjes, urineonderzoeken, echo's, gesprekken over de NICU en de gevolgen en risico's van vroeggeboorte en de stress nam ernom toe.

DIT wil ik allemaal niet weten, ik wil dit allemaal niet!!! IK wilde alleen maar naar huis. Na een week mocht ik naar huis onder voorbeoud dat ik ABSOLUTE rust zou nemen (lekker met een peuter van bijna 3). En vervoerd worden in een rolstoel.

Toch een bedje geregeld voor beneden, aleen wat drinken inschenken en een broodje smeren voor mijn kereltje. Veel opppas geregeld en logeerpartijen. En dan maar afstrepen:
YES week 29, 3 te gaan, dan kunnen we in het streekziekenhuis bevallen
Week 32 hoera, gered
Week 33 zo gaat ie goed
Week 34 PFFF,opname ziekenhuis ivm pijn in de rug/nierstuwing
Week 35 ontslagen weer lekker naar huis
Week 35, dag 2: vliezen breken spontaan, na een flinke weeënstorm en 2,5 uur later 2 prachtige kereltjes, een van 2895 gram 47 cm en 2630 gram en 47 cm.

Nummer 1 deed het geweldig, de 2e werd in 1 perswee geboren 3 min na de 1e en had het HEEL zwaar, stopte iedere keer met ademhalen.

Na 4 weken neonatologie mocht de 1e mee naar huis, blijkbaar was de 2e het daar niet mee eens, deze maakte een enorme inhaalslag en mocht 2 dagen later mee.

WAT EEN GELUK, zeker dat het zo allemaal gelopen is. In het AMC wordt je toch even met beide benen op de grond gezet.

Kraamtijd was zwaar en absoluut geen roze wolk, vooral als je je 2 kindjes in het ziekenhuis moet achterlaten en alleen thuis komt... De bevalling is zo snel gegaan dat het me emotioneel wel moeite koste om aan het idee te wennen dat ik 2 kindjes op de wereld heb gezet, ik voelde me zo leeg. Ik zei wel eens tegen mijn man: alsof je ze zo uit de winkel heb gehaald: doe mij die maar...

Nu zijn ze ruim 8 maanden, hollands welvaren en absoluut niet meer te zien dat ze prematuur waren. We genieten elke dag, ook al kost het de ene dag meer moeite dan de andere, ik zou ze voor geen goud willen missen.

Nan

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Mijn tweelingverhaal

  1. Mijn tweelingzwangerschap
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.