Ik was moeder van vijf kinderen toen mijn man vijf jaar geleden getroffen werd door een hersenbloeding. De jongste was net 2 jaar, de oudste 18. Iedereen liep te vertellen hoe zwaar ik het had met zo veel kinderen en een man die niks meer kon en wist. Zoals onze dochter Nynke (7jr) zei: opeens was Heit mijn broertje en liep hij steunend op mijn schouder.

Ja, dat was ook wel zo achteraf, maar wat heeft mijn gezin me op de been gehouden! Eerst word je omringd door iedereen die je wel helpen wil. Maar opeens blijft de een na de ander weg, alleen je gezin blijft.

Toen mijn man in een verpleeghuis moest, waren het weer de kinderen die met mij om te beurt naar hun vader gingen. De vrienden en familie zie je dan niet meer.

Toen mijn man jl. 1 febr op 50 jarige leeftijd toch nog onverwachts kwam te overlijden, kwam ik weer achter de rijkdom van het hebben van een groot gezin. We hadden samen een bakfiets vol kinderen willen hebben. Het mocht niet zo wezen, maar wat heeft mijn man me een geweldige erfenis nagelaten met vijf prachtkinderen die me steunen door dik en dun! Graag neem ik zijn rol erbij.

Zwaar?
Ja best wel, vooral omdat Nederland dichtgeplakt zit met papieren. En nu: we moeten zien rond te komen van het minimum, want dat is het: weduwen en wezen uitkering. Een kind onder de achttien heeft slechts recht op een wezen uitkering (raar of niet).

Maar ik en mijn kinderen, we zullen het redden!

Margo, 43 jr.