Groot Gezin
Hete hangijzers
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

87. De grootte van je gezin

De grootte van je gezin is voor iedereen iets heel persoonlijks. Toch lijkt het alsof ook andere zaken een grote rol spelen, zoals wat is maatschappelijk acceptabel. Daarnaast blijken er ook heel grote verschillen te zijn tussen mannen en vrouwen. Het lijkt soms wel alsof vrouwen liever een groter gezin willen, en dat mannen dit proberen tegen te houden.

Zie ook de column.

Reactie voor op de website?

87.1. Een zeer persoonlijke zaak

Ik vind de grootte van mijn gezin een zeer persoonlijke zaak waar geen buitenstaander zich mee kan bemoeien. Zou ik mij schuldig moeten voelen omdat ik veel kinderen heb? Als ik naar mijn kleine baby kijk kan ik alleen maar diepe eerbied hebben voor de manier waarop dit wezentje zo volmaakt in mijn buik is gegroeid, dat heb ik echt niet zelf zo even 'genomen'.

Ik ben dankbaar dat mijn man en ik allebei een gezond en sterk lichaam hebben, ik zou mij juist schuldig voelen als ik dat dmv pillen of sterilisatie zou gaan vergiftigen of verminken en daarmee een ander het recht op leven zou ontnemen. Onze verantwoording is het om te kijken of en wanneer er nog een kind bij ons gezin kan, en die beslissing willen wij niet om egoistische redenen nemen, zoals bv. meer luxe, carriere of dure vakantie. Wij kijken meer naar wat we geestelijk en lichamelijk aankunnen, hoe de andere kinderen tot hun recht komen enz.

Wat dat betreft merk je dat grenzen verlegd kunnen worden, we hebben minder luxe maar meer rijkdom aan liefde en ook de kinderen leren delen en eenvoudiger te leven. Op een respectvolle manier met onze vruchtbaarheid omgaan geeft ons huwelijksleven een diepere dimensie waarbij je elkaar niet als lustobject gebruikt, maar bereid bent om de liefde voor elkaar ook met anderen te delen.

Op dit moment ben ik dankbaar voor de manier waarop alles verloopt in ons gezin en hoop zeker dat ik nog meer kinderen zal mogen krijgen. Dit is in ieder geval hoe ik erover denk en ik zal mij nooit bemoeien met de gezinsgrootte van anderen, zolang ze ook maar respect voor onze keuze hebben.

Antoinette

Reactie voor op de website?

87.2. Omstandigheden, keuzes en persoonlijkheid

Ik ben het van harte met Antoinette eens en kan helemaal met haar meevoelen. Toch hebben wij 'maar' vier kinderen. De wens tot het krijgen van mijn eerste kind heb ik uitgesteld tot mijn 28e, omdat ik toen voor het eerst een vaste baan had. Je moet weten, de arbeidspositie van mijn man is altijd slecht geweest, en nog steeds verdient hij de helft van wat ik verdien.

Ik had al veel eerder kinderen gewild, zo vanaf mijn twintigste. Want ik had toch de ware partner voor het leven ontmoet? Hij stimuleeerde mij om vooral eerst mijn studie af te maken, naar het buitenland te gaan en mijzelf te ontwikkelen voordat we 'aan kinderen zouden beginnen'. En achteraf heeft hij gewoon gelijk gehad met zijn wijsheid. Ikzelf ben erg naar buiten gericht, heb talenten die ik in mijn gezin alleen niet kwijt kan.

Zonder mijn werk (noem het maar 'bouwen aan hoger onderwijs)', mijn boeken, mijn discussies met vrienden en collega's uit binnen- en buitenland zou mijn leven armer zijn. Maar zonder mijn kinderen zou mijn leven leeg zijn. Ik was/ben zo blij met al mijn babies. Het begrip voor die liefde en vertedering die je dan voelt, kun je alleen met moeders delen.

Maar toch was het voor mij na mijn vierde 'op'. Ik voel dat verlangen naar de zuigeling nog steeds (iedere keer als ik een baby oppak stroomt het door me heen), maar ratio wint het nu makkelijk van gevoel. Dat was na mijn derde nog niet zo.

Dus waarom niet de zegeningen van deze tijd (anti-conceptie) gebruiken om de gezinsgrootte die vorm te geven die je aan kunt? Ik vind dit een van de grootste geschenken van deze tijd.

Het klinkt egoistisch als je zegt dat de potentiele ouders nu zelf de keuzes maken. Maar het is de realiteit. Groot of klein, je hebt het (als je gezond bent tenminste) voor een groot deel samen in eigen hand.

Anja

Reactie voor op de website?

87.3. Waar houdt het op

De vraag wat heeft de grootte van je gezin bepaald, daar heb ik geen antwoord op, omdat er volgens mij helemaal geen echte reden is.

Bij ons is het heel langzaam gegroeid. Carla wilde ook wel eens 1 kind, en omdat 1 zo zielig is voor dat kind, moest er ook maar een tweede komen. Dat beviel zo goed dat ze een derde wilde. 3 is oneven en dus een lastig getal in de opvoeding. Daarmee kwamen we op nummer 4. De auto moest toen toch al groter dus nummer 5 kon ook wel. De stap naar nummer 6 is dan erg klein. WAAR HOUDT HET OP ?????

groetjes Ronald

Reactie voor op de website?

87.4. Het houdt nooit op

Hoi Ronald.

Weet je, bij vele vrouwen 'houdt het nooit op'. Babies en kinderen geven velen (niet allen) zoveel meer voldoening dan banen en dure meubels en verre vakanties, dat ze blijven kiezen voor dat kleine bundeltje liefde om dat op te voeden tot een respectabel mens. Meer dan goed voedsel, liefde en aandacht is daar vaak niet voor nodig. Maar in deze tijd van eigen kamers, dure kleding, dure studies etc. liggen de keuzes toch anders.

Ik denk dan dat 'het ophoudt' doordat je er verstandelijk een punt achter zet. Je wilt bijv. je kinderen een bepaald minimum meegeven en dan ligt je grens bij zes (en bij iemand anders bij vier of zeven.) En op een gegeven moment speelt je leeftijd een rol. Om zelf een moeder van zestig te zijn als je kind vijftien is lijkt me gewoon niet zo leuk voor het kind. De kinderen van dat kind zullen dan nooit een oma of opa kennen, of alleen maar stok-oud! Maar ook dat is een persoonlijke overweging.

Dus: het houdt alleen maar op door te overwegen en grenzen te stellen.

groetjes, Anja

Reactie voor op de website?

87.5. Waarom moet het ophouden????

Maar als je gevoel nu eens zo sterk is dat je er verstandelijk geen punt achter kunt zetten? En waarom zou ik me moeten schamen voor een gevoel wat zo sterk en zo natuurlijk is?

Voor alle argumenten die je kunt aanvoeren heb ik wel een tegenargument. Als onze jongste straks 16 is, dan heeft ze inderdaad ouders die bijna 60 zijn. En als ik nu naar de kleuterschool ga om mijn zoontje te brengen ben ik inderdaad niet de jongste moeder. Maar van de andere kant hebben onze jongste kinderen zoveel voordeel van de ervaring die we bij de andere kinderen opgebouwd hebben.

Ook valt me op dat er steeds meer moeders zijn die pas op latere leeftijd hun eerste kind krijgen. Ook die kinderen hebben op puberleeftijd oudere ouders. Waarom zou ik met 60 wel een leuke oma kunnen zijn, en geen leuke moeder? Juist als je ouder bent heb je wat meer rust in jezelf. Dat kan alleen maar de kinderen ten goede komen.

En meer risico op afwijkingen op oudere leeftijd? Dat zal wel zo zijn, maar vergeet niet dat je met kinderen altijd risico loopt. Niet alleen bij de geboorte, maar altijd.

Nell

Reactie voor op de website?

87.6. Je weet het als het genoeg is.

Vier kinderen hebben we. De oudste is 17 en de jongste is 8. Zelf ben ik nu 48. Tot twee jaar geleden heb ik parttime gewerkt. Toen was het op. Het leven van veel geregel en je altijd zorgen maken omdat je het aan beide zijden nooit zo goed doet als je het zou willen. Nu heb ik mijn gezin en dat is genoeg. Ik ben gelukkig met mijn man en vier kinderen. Dit kan ik net overzien. Ik kan ze volgen in hun ontwikkeling, kan aanvoelen wanneer het goed of niet goed gaat en waar het tijd wordt om in te springen.Ik denk dat het goed is dat ik niet meer kinderen onder mijn hoede heb.

Het is goed zo.
keti

Reactie voor op de website?

87.7. Bedacht

Geruime tijd hebben wij gezegd dat we graag 8 kinderen wilden, maar na onze zesde kwam toch de twijfel. Over de tijd en aandacht die we ze te bieden hadden (Jos had inmiddels een veel drukkere baan gekregen) maar ook over de financiële kanten van een groot gezin. Een paar maanden waren we vast overtuigd dat het beter was ons gezin bij 6 (gezonde) kinderen te laten.

Maar, jullie raden het al... toen kwam toch de twijfel... bij mij, maar meer nog bij Jos. Na langdurig erover praten en denken, merkten we allebei dat het een hele gevoelsmatige zaak was. Als we alles heel duidelijk op een rij zetten leek het beter om het bij 6 kinderen te houden, maar ons gevoel zei iets heel anders...

We hebben toen dus besloten te proberen ons gezin verder uit te breiden, en ik was vrijwel meteen zwanger... het heeft zo moeten zijn, vonden wij. Ik ben nu 16 weken zwanger, en de meeste reacties die we krijgen zijn positief. Ook de kinderen vinden het heel leuk dat er rond sinterklaas-tijd een broertje of zusje bijkomt, en voor ons voelt het goed.... het kindje hoort er al helemaal bij.

Tzt zal ik zeker laten weten hoe het ons nog grotere gezin vergaat,

Ingrid.

Reactie voor op de website?

87.8. Verlangen

Ik wil er wel tien (niemand zeggen hoor), maar het is gewoon fantastisch. Ik heb nu twee heerlijke meiden en zou echt niet weten hoe het financieel moet met meer. En dan bedoel ik niet de mooie kleren, maar ik wil ze wel een eigen kamertje kunnen geven als ze groter zijn en studeren moet toch ook kunnnen.

Ik denk wel aan de wereld overbevolkings problematiek, zeggen dat dat niets met jou te maken heeft is hetzelfde als niet stemmen omdat een stem meer of minder niets uitmaakt. Maar in Nederland is dat (nog) niet echt een probleem...

Het lijkt me heerlijk al die drukte om me/ons heen, maar mijn vriend vindt het niet zo'n goed idee. Over oudere moeders moeten ze niet zeuren, want hoe leuk oma's ook zijn, een moeder die er aan toe is is belangrijker. Ik hoor trouwens van steeds meer vrouwen dat ze er meer willen: het begint weer te mogen.

Om eerlijk te zijn: Iedere eerste menstruatie na een bevalling moest ik slikken; een ongebruikte kans. Er is gewoon een intens verlangen en volgens mij zijn het gewoon mijn genen/ hormonen. Ik hoop dat als dit verlangen er over een paar jaar nog is, mijn wens nogmaals in vervulling mag gaan.

Voor alle grote gezinnen: dat gezeur is allemaal kift! Veel plezier jullie allemaal.

Martine

Reactie voor op de website?

87.9. Verscheurd...

Net voordat ik 30 werd, werd onze oudste zoon geboren, inmiddels alweer 6 jaar geleden. Ik genoot volop van hem en had lange tijd geen plaats in mijn hart voor nog een kind. Ik was ervan overtuigd dat ik daar nooit zoveel van kon houden als van dit eerste unieke kind! Toch kwam er na bijna 3 jaar een baby. Een meisje dit keer en na een korte gewenningsperiode was ook dit kind onmisbaar, uniek, een hartendief! En weer duurde het even voor er plaats was in mijn hart voor een derde baby. Mijn werk (gemiddeld 20 uur per week) nam een belangrijke plaats in in mijn leven ook vanwege de onzekere werkpositie van mijn man en alles bij elkaar hadden we het zo al aardig druk. Toch kozen we voor een derde kind en al tijdens de zwanger- schap, waarin ik 8 maanden lang hondsmoe ben geweest, waren we er van overtuigd dat dit echt de laatste keer was. We bedachten dat het goed was om op deze manier bewust "afscheid" te kunnen nemen van de babyperiode. Zo werd ruim 3 jaar na de jongste weer een jongetje geboren. Maar de avond na de geboorte (een prachtig intieme thuisbevalling) begonnen mijn man en ik hevig te twijfelen: moest dit nu echt het laatste wonder in ons leven zijn? Ons prachtige jongetje is nu 4 maanden oud en al 4 maanden loop ik met grote twijfel rond. Ongelukkig omdat ik weer moet werken en die kleine schat moet wegbrengen naar het kinderdagverblijf. Verscheurd omdat ik niet weet of ik een vierde kind (met de bijbehorende zwangerschap) aan zou kunnen. Als ik in mijn hart kijk dan zou ik vandaag mijn werk opzeggen en zouden we niet al te lang wachten om echt dat laatste, vierde kind te krijgen. Maar als ik in mijn hoofd kijk dan denk ik dat het verstandig is het bij dit laaste wonder te laten omdat.... (en hier vullen we dan al die rationele redenen in die allemaal waar zijn maar die mij geen van allen volledig kunnen overtuigen).

En intussen voel ik me ongelukkig. Ik weet dat ik het maar beter even van me kan afzetten omdat ik nog last heb van mijn hormonen en om het minste in tranen uitbarst en ik bovendien net 2 weken aan het werk ben en weer moet wennen aan dat ritme van school en alles wat verder nog "moet".

Nu ik dit allemaal zo zit op te schrijven is het me wel duidelijk dat die vierde eens ook nog wel komt. Want zo'n sterk gevoel kun je en mag je niet verloochenen.

Clara

Reactie voor op de website?

87.10. Herkenning

Beste Clara,

Ik weet niet hoe lang geleden je jou verhaal hebt opgeschreven, maar ik lees het nu pas. Vandaar misschien een wat late reactie.

Het is alsof ik het verhaal van mezelf lees. Ook wij hebben na ons derde kind zo getwijfeld. Ik voelde alsof er nog een kind 'in mijn woonde' dat eruit moest. Er liep er nog eentje rond. Ik kon dat gevoel niet kwijtraken, ondanks alle (vooral materiële) redenen. En we hebben 'het gedaan'. Het is nu alweer vijf jaar geleden dat ons dochtertje geboren werd. Wat een aanwinst voor de familie. Wat een lekker ding. Ik kan me niet voorstellen dat ze er niet zou zijn. En al die materiele bezwaren zijn uitgekomen. Tja, nou en..

En weet je, in mij woont geen kindje meer dat eruit wil. Voor mij zijn het er vier. Misschien voor andere vrouwen vijf, of drie, of een, of acht.

Luister naar je hart. Doe dat wat in onze samenleving vrijwel verboden is. Ga op je gevoel af, want ik geloof in dat 'moedergevoel'. En vader moet er toch in meegaan, want ook hij krijgt het een stuk drukker.

Neem dan wel dat materiële (want het kost toch wel weer meer geld en zo) op de koop toe.

Ben benieuwd naar je keuze.
Anja

Reactie voor op de website?

87.11. Weemoed

Ik ben de moeder van 5 kinderen en wat had ik nog graag een kindje gehad. Ik heb sarcoidose en kan mijn huishouden nog maar net aan. Op het moment speelt ook het gedrag van onze oudste zoon een grote rol in mijn verlangen naar nog een baby. Het is zo relativerend, een kleine baby, die ook wel weer groot wordt, dat weet ik wel!

Stiekem denk ik er over om maar gewoon zwanger te worden en het tegen niemand te zeggen en dan net te doen alsof ik zwaar verrast ben door de zwangerschap maar...het hoort niet. We kunnen dan wel alle reacties op deze zwangerschap omzeilen door te zeggen dat het een "ongelukje" is. Vooral mijn man werd bij het 5e kindje gevraagd of we soms een bepaald geloof hadden. Vreselijk vond ik dat, dat hij zich een beetje schaamde voor ons kindertal!

Ik weet echt niet wat ik nu moet doen. Iedere keer als er iemand zwanger is of als ik een kleine baby zie, breekt mijn hart. Ik wil het zo graag!! Soms denk ik, had ik er nog maar 2 of 3 kinderen, kon ik fijn nog een paar keer zwanger worden!

Sandra

Reactie voor op de website?

87.12. Reactie op weemoed

Hallo Sandra,

Ook ik herken me in jouw probleem, ook ik heb vijf kinderen waarvan de jongste bijna vier jaar is. Ik heb artrose van de onderste ruggewervels ,maar ik kan je verzekeren als de artrose opflakkert dat ik dan niet denk aan nog een baby, maar op de betere dagen dan weer wel. De vraag is: "heb je het er allemaal voor over? Zijn je andere kinderen er ook voor te vinden, en je man"? Want zij zullen hard moeten meewerken.

Ik had voor de laatste al een hulp nodig. Zal je toestand niet verslechteren achteraf? De dokter zei mij dat hij niets kan verzekeren. Dat doet je wel even rationeel nadenken, maar het gevoel blijft wel al weet ik zeker dat dit kind het allerlaatste zou zijn. Ik zou er veel voor moeten opgeven. Onze jongste gaat al 1 jaar voltijds naar school en zo heb ik al eens geproefd van de vrijheid die je dan hebt. Je kan dan de slaapkamers stofzuigen wanneer je zin hebt, bv. Ik zou het je zeker aanraden te wachten tot de jongste 1 jaar naar school gaat. Al heb ik een tijdje verloren gelopen thuis in m'n lege nest, ik wilde direkt een vervangbaby om de ruimte op te vullen. Nu ben ik blij dat ik het niet gedaan heb.

De bezinningsperiode heeft me deugd gedaan, het verlangen naar de laatste baby blijft nu en dan nog opflakkeren en wie weet in een zotte bui begin ik er weer aan.

Ik zou zeker niet zeggen dat het een ongelukje was, elk kind moet ook naar de buitenwereld toe gewenst zijn. Niemand hoort later graag dat hij een ongelukje was. Veel mensen zouden me voor gek verklaren, maar er zijn ergere dingen in het leven. Dus als je er voor kiest wees dan trots en vertel het de hele wereld maar. Van mij krijg je zeker de goedkeuring

tot schrijfs ANN

Reactie voor op de website?

87.13. De zevende

Al eerder in deze rij staat een bijdrage van ons, en nu dus daar toch nog even een korte reactie op. Was ik toen 16 weken zwanger...onze zevende is nu 9 dagen oud. Het is een forse dame van 4240 gram, en na een onverwacht lastige bevalling is alles nu prima in orde. Binnenkort dus een aanpassing van mij in de gezinnengalerij.

En voor alle twijfelaars: Er is toch niets zo heerlijk dan zo'n nieuw leventje als verrijking voor je hele gezin.

Ingrid

Reactie voor op de website?

87.14. Voor Ann

Hallo Ann,

ik weet wel wat je bedoelt maar ik zie het niet als vrijheid als de jongste naar school gaat. Ik doe nu ook waar ik zin in heb en Josanne kan heel goed alleen spelen. Ik zie het ook niet als een vervangbaby en ik verlang ook niet iets van mijn andere kinderen.

Ik wil een baby en als het vertrouwde bestaantje van de andere kinderen niet omvergeworpen wordt, vind ik persoonlijk dat het de andere kinderen niets aangaat. Het is mijn man die twijfelt en bang is dat de sarcoidose weer gaat opvlammen. Hij heeft wel gelijk maar aan de andere kant regel ik mijn huishouden nog zelf zonder hulp van hem en dat terwijl ik met mijn ziekte recht heb op een hulp in de huishouding. Ik denk ook dat het aan je eigen instelling ligt, het maakt mij niet zoveel uit als ik een keertje niet stof. De meest fundamentele dingen gebeuren gewoon!

Ik raak er zelfs steeds meer van overtuigd dat ik het wel moet doen omdat ik nu op deze site lees hoe anderen het doen en dat geeft mij steun.

Sandra

Reactie voor op de website?

87.15. Wanneer trek je de grens

De discussie rond de grootte van je gezin volg ik met belangstelling. Wat me opvalt is dat eigenlijk alleen vrouwen reageren, soms ook mede namens hun man. Ik vraag me af of de grootte van je gezin meer een kwestie is die vrouwen bezig houdt? Misschien is het een idee dat de mannen hun mening zelf naar voren brengen, en niet via hun vrouw.

De reactie van Sandra roept veel bij me op. De argumenten die ze gebruikt zijn voor mij heel herkenbaar. Zij wil heel erg graag nog een kindje, je voelt hoe sterk dat verlangen is.

Dat een gezinsuitbreiding de andere kinderen niet aangaat, je kunt toch niet echt volhouden dat er voor hen niets verandert, en dat er van hen niet extra dingen gevraagd zullen worden? Of dat het voor hen niet leidt tot beperkingen? Toegegeven, ze krijgen er ook veel voor terug, maar waar ligt voor hen de grens?

De twijfel van de man van Sandra herken ik als mijn angst voor de onzekere toekomst. Zal ik alles kunnen blijven opbrengen, zal ik alle extra energie die pubers vragen kunnen combineren met de zorg voor de kleintjes, zal ik de zaak financieel draaiende kunnen houden, zal ik geen terugslag krijgen tijdens de mid-life crisis. Maar mijn allergrootste angst is dat je in de (voor mij zo herkenbare) benadering van Sandra pas ontdekt dat je te ver gegaan bent, wanneer je te ver gegaan bent. En dan kun je niet meer terug.

Het lijkt op de carriëre van veel mensen. Goed werk wordt beloond met een stapje vooruit, totdat je de functie bereikt waarin je ongelukkig bent. Bij een baan kun je dan soms nog wel terug. De kunst is precies op het goede moment te stoppen.

Sandra erkent de concrete angst van haar man, maar schuift die ook gemakkelijk weer opzij, met als argument dat het nu eigenlijk heel erg goed gaat. Mijn reactie is dan: wat fijn dat het zo goed gaat, laten we dat vasthouden. Alleen een extra stapje als je zeker weet dat je ook dan nog wat over zult houden. En hoe meer kinderen, hoe groter ik mijn verantwoordelijkheid ervaar. Daardoor gaan bovenstaande angsten steeds zwaarder wegen.

Ben ik een zwartkijker die geen gokje durft te wagen? Hoe ver moet ik gaan in mijn streven naar zekerheid? En hoe weeg je dat (steeds weer) af tegen dat alles overtreffende gevoel van 'nog een kindje'? En hoe denken andere vaders daarover?

Arnold

Reactie voor op de website?

87.16. Voor Arnold

Hallo Arnold,

je bent geen zwartkijker hoor! Het is jammer dat er niet nog meer vaders reageren want dan had je kunnen zien dat de meeste mannen denken zoals jij. Die angsten voor de toekomst die jij ervaart, heeft mijn man niet en ook 'nog' niet gehad. Het is inderdaad jammer dat hij zelf niet reageert maar sommige discussies vindt hij niet nodig om te voeren. Erg jammer voor jullie mannen.

Als ik niet 'ziek' zou zijn was deze discussie ook niet nodig, maar mijn man maakt zich voornamelijk bezorgd om mijn gezondheid en niet om de verantwoordelijkheden die we er nog eens bij krijgen want die kunnen wij wel aan. We voelen ons ook sterk omdat we niet zuinig aan hoeven doen en dat scheelt natuurlijk ook. En 'mid-life' crisis? Ik sta ook niet echt stil bij mijn 'overgang' hoor! Het leven komt en het leven gaat en hoe makkelijker dat leven komt, hoe fijner dat dan is maar dan had ik inderdaad beter helemaal geen kinderen kunnen krijgen!

Sandra

Reactie voor op de website?

87.17. Eigen grens

Ik ben erg blij dat ik verhalen heb kunnen (kan) lezen van mensen die op het punt van "meer dan 2 kinderen" hetzelfde denken als ik. Ik heb nu 4 zoons: Jamal van bijna 7, Khalid van 4, Redouane van 3 jaar en Mourad van 8 maanden. De geboorte van Jamal was voor veel mensen een verrassing en leuk, na 2,5 jaar werd Khalid geboren: is al een stuk minder interessant. Toen na precies 1 jaar Redouane werd geboren kregen we bijna geen leuke reacties meer, afgezien van familie. Anderen begonnen opmerkingen te maken van: "goh, alweer een zoon, had je liever een dochter gehad?". Ik wilde dolgraag nog een kind en gelukkig werd 8 maanden geleden Mourad geboren. Tijdens de laatste zwangerschap kreeg ik bijna uitsluitend de opmerking: "en nu maar hopen dat het een meisje is zeker". Toen dus Mourad geboren was werd het: "gaan jullie nou door voor een dochter?". Ik zou heel graag nog een baby willen, gelukkig zijn er genoeg mensen die dat niet raar vinden.

Bedankt! Kirsten

Reactie voor op de website?

87.18. 24 wassen

Ik ben die van het hete hangijzer verlangen. Zondag morgen zag ik jullie op tv bij Villa Achterwerk. Raar eigenlijk dat 8 kinderen al zo bijzonder genoemd wordt. Verder heel leuk om eens te zien. Ik was vooral blij met die 24 wassen, dat geneest mij weer voor even van mijn verlangen.

Veel plezier en sterkte, Martine

Reactie voor op de website?

87.19. De was, daar draai ik mijn hand niet voor om!

Zelf heb ik maar 21 wassen in de week. Ik doe er elke dag 3 want er passen er maar drie op de zolder. Het gaat vanzelf, ik doe de was er eventjes tussendoor en daarbij heb ik ook nog eens een strijkfobie. Het is je ritme wat bepaalt of je 'last' van de was hebt. Ik strijk bij de televisie of met een hoofdtelefoon op. Ja, ik heb een heerlijk leven!

Sandra

Reactie voor op de website?

87.20. Kinderloos

Het is een boeiende discussie. Mensen zijn nu eenmaal verschillend en denken nu eenmaal verschillend. dat zal waarschijnlijk ook de reden zijn van alles, niet prettige zaken, in de wereld. Ik zit nu in de leeftijd van 26 en wil na mijn trouwen dolgraag kinderen. Maar ik zie om mij heen dat leeftijdsgenoten waarmee ik ben opgegroeid helemaal geen of nog geen behoefte hebben aan kinderen. Zij willen vaker op vakantie verder weg. Ik denk dat het probleem zich in de toekomst vanzelf wel oplost. En ieder positief, vrolijk, sociaal denkend mens kan alleen maar aan een betere toekomst meewerken. Of dat kinderen zijn uit grote of kleine gezinnen maakt niet uit.

Ik wens iedereen, die bewust de keuze maakt, heel veel geluk met of zonder kinderen.

Carla

Reactie voor op de website?

87.21. Ook later nog....

Alles wat er geschreven wordt hierboven is over "grote" gezinnen met kinderen in de schoolleeftijd. Daar heb ik er niet zo veel meer van, mijn kinderen zijn nu 22, 21, 18 en 16. En nog steeds vind ik dat mijn gezin niet "compleet" is, maar er was geen andere keus. Ik ben destijds gescheiden toen de jongste anderhalf was, en tot voor kort heb ik geen relatie gehad waar ik het mee aandurfde verder te denken dan een maand vooruit.

Nu ik eindelijk iemand ontmoet heb waar ik oud mee wil worden, begin ik aan de overgang. Die acht kinderen die ik wilde hebben, komen er dus niet, maar ik zal er niets aan doen om nu geen kinderen meer te krijgen. Ik vertrouw erop dat ik in een heel vroeg stadium, als het zo ver mocht komen, kan beslissen of het kind er kan komen, want ik word niet oud genoeg om een invalide kind tot op hoge leeftijd te verzorgen.

Zo'n oude moeder zal wel vragen gaan oproepen, mocht ik zwanger worden, maar ik verwacht er geen problemen mee te krijgen, en er zeker van te genieten. Ik heb zelf altijd heel sterk ervaren dat het "breekpunt" in drukte na de derde kwam. Daarvoor betekende ieder kind meer inspanning, meer werk. Na de derde ging eigenlijk alles een beetje vanzelf. Ik heb in het begin dat ik alleen was ook een creche gehad aan huis, want er moest toch ook gegeten worden.

Nu ben ik dan 48 en na een studie in de informatica (ja, alle cliche's kunnen nu bij de vuilnisbak) bezig met een leuke baan. Een waarmee ik mijn niet-bestaande pensioen kan opbouwen, een die me de ruimte laat ook eens aan mijn eigen vervulling te denken, en als belangrijkste: met een partner die van me houden kan zonder iedere keer weer hogere eisen te stellen en er zelf maar niets meer aan bij te dragen.

Ik ervaar mijn situatie niet als hebbende een groot gezin, mijn kinderen zijn niets te kort gekomen, het zijn emotioneel en psychisch sterke mensen geworden. Met als belangrijkste eigenschap, juist door hun situatie in het gezin, dat ze zich in de maatschappij van vandaag goed kunnen redden en ik kan met een gerust hart zeggen: zonder die van mij was de samenleving er slechter aan toe geweest! En ook: door hun verantwoordelijkheidsgevoel tegenover elkaar hoeven ze niet bang te zijn dat ze later er alleen voor komen te staan, wat er ook gebeuren mag. En wie kan dat zeggen van alle ongelukkige mensen die er toch ook bestaan, die het moesten stellen zonder nestwarmte en liefde zowel van moeder als van broers en/of zusters? Er zal voor mijn kinderen altijd iemand zijn bij wie ze terecht kunnen als ze in de knoop zitten, ook als ik er niet meer ben.

En door de opvoeding die ze gehad hebben weet ik zeker dat ze het zelf als ouders ook goed zullen doen. Hoe ik daar zo zeker van ben? Het zijn de enige babysitters in de buurt die ook lastige kinderen in het gareel kunnen houden, en door die kinderen zelf gevraagd worden om op te komen passen. Een groter compliment kun je je niet voorstellen!

Irene

Reactie voor op de website?

87.22. Mag 't iets meer zijn?

Mensen met 'een aantal' kinderen stellen ons altijd de vraag waarom wij geen kinderen hebben.

Wij hebben er bewust voor gekozen en al onze redenen om niet aan het voortplantingsproces mee te doen, worden vaak door mensen met kinderen afgedaan met 'onzin'.

Merkwaardig is dat, als we hen vragen waarom zij juist wel zich veelvuldig willen verdubbelen, ontstaat er een spanning in het gesprek.

Ook opvallend is dat als ik als man dit zeg er veel minder heftig op gereageerd wordt dan als je hetzelfde als vrouw in het openbaar zegt.

Ik hoop wel dat ondanks de soms vervelende opmerkingen heen en weer, het geen invloed zal hebben op de nieuwe mensjes.

Ron

Reactie voor op de website?

87.23. Wat is doorslaggevend: gevoel of verstand?

Wij zijn een gezin met vier kinderen. Mijn man vond twee kinderen eigenlijk al genoeg, ik zou er eigenlijk nog wel een paar willen. De argumenten die mijn man aandraagt zijn heel redelijk; geld, gezondheid, aandacht. Maar ik verlang gewoon naar nog een kindje (en dan gaat het me niet eens om de baby-tijd). Kan iemand mij vertellen of dit gevoel nog slijt? Mijn jongste dochter gaat sinds kort naar school en nu wordt het verlangen steeds groter. Wat is wijsheid?

Annelies

Reactie voor op de website?

87.24. Verstand kan ik 'opzij' zetten, gevoel niet

Ik lees keer op keer de diverse bijdragen op deze site, en op de een of andere manier vind ik ons gezin met 4 kinderen geen groot gezin. Ook wij hadden na de geboorte van onze vierde besloten dat dit de laatste was en ik probeerde afscheid te nemen van die prachtige babytijd. Huilend bracht ik te kleine kleertjes naar zolder (na ze toch nog 1 keer aangetrokken te hebben al paste het echt niet meer) en plots was daar dat gevoel van waarom niet meer? Hele avonden hebben we hierover gediscussieerd en besloten de verwijskaart van mijn man voor sterilisatie weg te gooien en de beslissing een jaar uit te stellen. Ik voelde me alsof we besloten hadden ons eerste kind te krijgen. En ik heb het idee dat die vijfde straks nog wel komt. De moeite met te kleine kinderkleertjes is weg en als ik de wieg op zolder zie staan denk ik vaak: jij komt ook weer bod.

Helaas heb ik ons voornemen aan mijn moeder en aan vriendinnen verteld. Vriendinnen reageren wisselend maar mijn moeder ronduit negatief. En dat doet me veel verdriet. Als ik dan bovenstaande reacties lees, dan geeft me dat toch veel steun. Ook al ken ik niemand, het voelt toch als vrienden.

Bedankt!

Marga

Reactie voor op de website?

87.25. Gevoel

Hoi,

Wij hebben een gezin van 5 kinderen waarvan de jongste net 8 maanden is. Ook wij hebben gezegd dat hij de laatste is.

Maar bij mij heeft de twijfel al snel toegeslagen. Ik kan het niet van mij afzetten dat hij de laatste is. Het gevoel is erg sterk. Mijn man weet nog niet dat ik zo'n gevoel heb, maar ik begin nu toch wel voorzichtig over een eventueel 6 kindje te praten. Bijvoorbeeld, ik heb een hele oude auto, hij is van 1986. We zijn nu al een beetje aan het zoeken naar een grotere auto met minimaal 7 zitplaatsen. Dan zeg ik: "we moeten wel een auto nemen waar we eventueel met 6 kinderen ook nog in kunnen". Verder ben ik al weer bezig met namen te bedenken, en dan vraag ik tussendoor eens aan mijn man: "hé, wat vind je van deze naam?" Daar staat hij eigenlijk niet afwijzend tegenover, dus wie weet komt er ook nog wel een 6 kindje.

Dan zal ik de eerste in de familie zijn met veel kinderen. Dat ben ik nu ook al, maar in mijn familie komt niet meer dan 3 kinderen voor. Zelfs mijn ooms en tantes van mijn vaders kant hebben niet meer dan 5 kinderen Mijn moeder zal noch negatief noch positief reagerenen. Wat mijn broers er van vinden? Het gaat hen niets aan als we nog een 6de kindje krijgen, dan is dat onze keus geweest en niet die van anderen.

veel succes met jullie keuzes,

Judith

Reactie voor op de website?

87.26. Moeilijk

Wij hebben vier kinderen. Toen wij er twee hadden 'voelde' het niet af. Daarna hebben we er nog twee gekregen. Wij zijn jong begonnen met kinderen. Ik ben nu 32, en zou nu nog wel een kindje willen. Het gevoel dat ik nooit meer zwanger zal worden, doet mij bijna lichamelijk pijn. Gaat dat nou nooit over? Blijft dat gevoel nu, of heeft iedereen een bepaald punt in zijn leven dat het 'goed 'is. Hoe hebben jullie dat?

groetjes Lydia

Reactie voor op de website?

87.27. Ik weet niet of het ooit ophoudt

Hallo Lydia (en anderen),

Ik heb ook altijd gewacht op dat moment van 'nu is het goed', meer kinderen wil ik niet. Maar dat kwam niet na 3 en de vierde zou de laatste zijn, maar zoals ik al eerder schreef, willen we nog dolgraag. Ons probleem is ons tweede kind. Hij heeft problemen, hij heeft links naar pdd-nos, is waarschijnlijk hoogbegaafd (op die manier dat hij wel heel slim, is maar 'top down' leert). En hij heeft veel aandacht nodig.

Wij denken dat we naast dit alles nog genoeg liefde en aandacht hebben voor meer kind(eren). Maar ik krijg in mijn omgeving al zo veel opmerkingen over hoe zielig het voor hem is om in een 'groot' gezin te leven dat ik me vaak afvraag of dat terecht is. Ik denk dat het goed is, ook voor hem. Maar dat weet ik natuurlijk nooit 100%.

Moeten wij omwille van hem stoppen? Ik hou ontzettend veel van al mijn kinderen, maar hij blijft mijn zorgenkindje dat al (veel) meer aandacht krijgt dan de andere. Maar wij willen graag nog meer kinderen. Wanneer moet je alles opzij zetten?

Marga

Reactie voor op de website?

87.28. Verlangen naar een groot gezin

Ik heb 3 kinderen, dus geen groot gezin, ik ben 36 jaar. Onze jongste werd geboren toen ik 28(!) was. Toen waren mijn man en ik het erover eens dat wij geen kinderen meer wilden. Dus liet hij zich steriliseren. Wat heb ik daar een spijt van... Toen dacht ik echt dat mijn gezin compleet was, maar nu ruim acht jaar later denk ik er heel anders over. IK WIL NOG EEN KIND.

Mijn man wil echt geen kinderen meer, ik zou het liefst willen dat hij morgen een hersteloperatie ondergaat. Dat was mijn gevoel, zoals iemand het mooi omschreef, er woont nog een kindje in mij.

Nu mijn verstand, ik heb een leuke baan, een heerlijk huis, een vrij leven, af en toe er saampjes tussenuit, maar toch blijft het aan mij knagen, ik zou er bijna alles voor over hebben om nog een keer een kindje op de wereld te zetten, ik vind bevallen het mooiste wat er is, zo'n pasgeboren babytje, daar kan zelfs de leukste baan niet tegenop.

Ook het feit dat ik ouder word speelt een rol, ik heb zoiets van: nu kan ik nog kinderen krijgen, straks niet meer. Ik vind het heel moeilijk om erover te praten, mensen verklaren mij voor gek als ik mijn gevoelens blootgeef.

Gerda

Reactie voor op de website?

87.29. Herstel sterilisatie

Ik ben 29 jaar en heb 3 kinderen. Ik ben gescheiden en heb nu de man van m'n dromen ontmoet. Zelf ben ik gesteriliseerd en dat wil ik nu graag om laten draaien, want ik wil zo graag nog meer kinderen.

Mijn vraag: zijn er vrouwen die hun sterilisatie teruggedraaid hebben en wat is hun ervaring daarmee?

Groetjes Arianne

Noot redactie: Zie hiervoor ook de discussie Zwanger na sterilisatie?.

Reactie voor op de website?

87.30. Wij zijn zeer gelukkig!!

Hoi,

wij hebben zelf ook 5 kids. Soms als wij ergens naar toe rijden, worden wij zo bekeken alsof wij een attraktie zijn. In het begin vond ik dit wel zeer vervelend, maar nu trek ik mij dit niet meer zo aan!! Wij zijn zeer gelukkig!!

Onze kids zijn tussen de 13 jaar en 6 jaar, het zijn 2 meisjes en 3 jongens.

Alvast de groetjes vanuit België!!

Liliane

Reactie voor op de website?

87.31. We hebben er ons vijfde bij

Na alle negatieve opmerkingen uit onze omgeving bij de bekendmaking van onze vijfde zwangerschap (ondertussen een meisje: 22-03-2000) hebben wij volgend gedichtje op het geboortekaartje gezet.
    In ons hart was nog een plaatsje vrij
    daarom kwam er nog dit kleine meisje bij
    Aan de gedachte van iemand anders zullen wij ons
    niet storen , we willen het zelfs niet horen
    Want uit liefde werd ook zij geboren.
    ook aan jou hebben wij ons hart verloren
    wees welkom ons lief kind .
Dirk, Joan, Nielsen, Yoran, Larsen, Yelena en ons kleine Nienke

Reactie voor op de website?

87.32. Wij krijgen ons vijfde en zesde kindje

Toen ik zwanger was van de vijfde was iedereen heel enthousiast. Nadat we al drie wat oudere kinderen hadden, twee meisjes van resp. 14 en 12 jaar en een jongen van 8 jaar, hebben we vorig jaar juni een dochtertje gekregen. Iedereen was enthousiast toen we vertelden weer zwanger te zijn. Totdat ze hoorden dat we een tweeling krijgen. Toen schrok iedereen, terwijl wij het heel leuk vinden. En inderdaad, ook wij worden nogal eens als atraktie gezien wanneer we met onze vier kinderen lopen en ze zien mij met mijn dikke buik. Ik steek dan extra mijn hoofd in de lucht, zo van, dit is allemaal van mij.

Marjan

Reactie voor op de website?

87.33. Een vierde?

Hoi,

Ons gezin bestaat uit drie kinderen; 9, 7 en 2 jaar. Een vierde erbij? Aan de ene kant wel aan de andere kant niet.....

We willen het eigenlijk wel maar dan moeten we een andere auto kopen, de zolder verbouwen, kunnen we het financieel wel redden?

Maar moet je het eigenlijk wel naar het financiele plaatje kijken? Of gewoon doen wat je hart je ingeeft en maar kijken hoe het zich oplost?

graag jullie reactie,

groetjes Ester

Reactie voor op de website?

87.34. Na drie komt er twijfel, waarom?

Hallo allemaal,

Deze brief is voor Esther en andere ouders die (nog) twijfelen over het feit of ze meer dan 3 kinderen willen.

Wij hebben 8 kinderen, dat wil zeggen, ik heb er 6 en mijn vriend 2. Hier thuis wonen mijn 6 kinderen en zijn kinderen komen ook heel af en toe. De keuze van meer dan 3 heb ik met hem niet hoeven maken. Maar ik kan wel vertellen hoe het toen ging.

Eigenlijk hebben sommige moeders gewoon het gevoel dat ze veel kinderen willen, en dat hebben ze al heel lang, anders denk je daar niet eens aan. Want het is geen voorbeeld uit de samenleving. Het enige voorbeeld uit de samenleving is het vooroordeel dat wij a-sociaal zouden zijn. Nou zullen zulke gezinnen best bestaan hoor, maar die heb je ook met 1 kind.

Eigenlijk is momenteel 3 ook al boven gemiddeld. Maar waarom twijfelen we nou meer als we nadenken over een 4e 5e of 6e kind? Heb je bij de 3e ook nagedacht of je het wel op kon brengen? Bij ons kwam met de geboorte van de 4e, als verrassing de 5e, dus ik heb me nooit druk hoeven maken over die 5e. En de 6e, het was misschien niet goed, maar was meer nodig voor mijn verwerking en het afzetten tegen iedereen die vond dat wij nu wel genoeg kinderen hadden. Waar bemoeiden ze zich mee? Ik had het liefst 10 kinderen gehad. Verhalen van te vondeling gelegde baby's gaan er bij mij ook niet in. Breng ze maar, wie zijn kind niet wil hebben ik wil er wel voor zorgen.

Kinderen hebben liefde nodig en geen merk spijkerbroek. En nu zijn mijn oudste kindertjes groter en willen dus die dure dingen, als ze ze willen hebben, dan sparen ze er maar voor. En als ze oud genoeg zijn dan mogen ze het gaan verdienen. Mijn oudste dochter is zuiniger met de dingen waarvoor ze gespaard heeft dan met de dingen die ze zomaar krijgt. Het leert ze dat niet alles vanzelf gaat en dat er soms iets niet kan. Ik denk dat deze kinderen sterker in de wereld staan dan de kinderen die alles gewoon krijgen. En ja soms is het dubbeltjes omdraaien en hopen op betere tijden, maar je krijgt er zoveel voor terug.

Ik hoop dat al die mensen die dan toch beslissen om, indien mogelijk, meer kinderen te willen wel weten waar ze aan beginnen. Niet zozeer financieel, maar dat de kinderen wel genoeg liefde krijgen. Want men doet tegenwoordig ook heel erg aan prestatie gericht kinderen krijgen. Als je het aan kan en er gelukkig mee bent wat staat je dan nog in de weg?

Veel geluk allemaal.

P.S: Bij ons is het wel compleet hebben we besloten (maar ik hou mijn vingers gekruist)

Yvonne

Reactie voor op de website?

87.35. 4e kindje ja of nee???????????

Wij zouden nog wel graag een vierde kindje willen, maar twijfelen nog (een beetje). Hoe doen andere grote gezinnen dat met een inkomen van ongeveer   1.588,23 per maand? Wat voor auto hebben jullie en slapen kinderen bij elkaar op de kamer?

Wij hebben nu een tweeling van 4 (jongen/meisje) en nog een jongen van 2. Gevoelsmatig is een vierde kindje meer dan welkom. Maar de praktische dingen maken dat we nogal twijfelen. Ook als ze straks gaan studeren, zal dat handen vol geld gaan kosten. Is dat dan nog wel te betalen, is het niet beter om "verstandig" te zijn en het bij drie (gezonde) kinderen te laten? Wie wil zijn ervaringen met een groot gezin (vier of meer kinderen) met ons delen en ons zo helpen te beslissen?

Alvast bedankt, Esther

Reactie voor op de website?

87.36. Kosten na de basisschool!

Een beslissing van 3 naar 4 geeft wat meer praktische vragen, vooral het vervoer. Een gewone personenauto wordt te klein. In de rubriek vervoer worden een aantal oplossingen geboden. Het financiële gedeelte kun je nog heel lang zelf in de hand houden, vooral met kinderen onder de 12 kun je het leven zo duur maken als je zelf wilt. Hangt heel veel van je instelling af. Ik gebruikte voor ons kroost alleen maar katoenen luiers. De kleding voor de kinderen hoef je niet in de duurste zaken te kopen, creativiteit geeft vaak leuke en goedkope oplossingen. Vakanties worden inderdaad anders, maar een goedkopere vakantie hoeft niet minder leuk te zijn.

Anders wordt het wanneer je kinderen van de basisschool af zijn. Boeken, onderwijsbijdrage en schoolkosten kunnen behoorlijk oplopen. In deze fase is het heel prettig als er voldoende leeftijdsverschil tussen de kinderen is. De totale kosten worden daar niet minder van, maar door de spreiding is het wat beter op te brengen.

Heel veel succes met jullie beslissing.

Nell

Reactie voor op de website?

87.37. Twijfels, twijfels

Wij hebben drie kinderen van 5, 4 en 2. Mijn man zou dolgraag een vierde willen, en in mijn hart hunkert ook het verlangen naar een vierde. Alleen... ik kan de knoop maar niet doorhakken. Emotioneel zeg ik JA Met mijn verstand zeg ik NEE.

De ene dag (als het bijvoorbeeld regent en ze hangen het alledrie uit en je bent snipverkouden) denk ik: "drie is genoeg." De andere (als ze bijvoorbeeld een wedstrijd doen om ter hardste knuffelen) denk ik: "wat zou nog een kindje erbij zalig zijn."

Wij wonen ook in een gemiddeld rijhuisje met 3 niet grote kamers en een bijkamertje. Ik vraag me ook af of je dan nog wel ergens welkom bent met 4 kinderen. Ik weet dat ik de knoop zelf moet doorhakken (voor mijn man is het geen vraag), maar hoe doe je dat? Volg je je verstand of je hart?...

Stien

Reactie voor op de website?

87.38. Wel een vierde of niet ????

Nog vóór mijn man en ik trouwden wist ik het al, ik wilde kinderen. Na mijn trouwen duurde het nog lang voordat ik zwanger raakte. Amanda werd geboren. Na een borstonsteking en niet veel afwetende van baby's, bleef ze veel huilen. Toch wou ik heel graag een tweede. Volgende was Marissa, een hele lieve baby. Helaas spuugde Marissa tot ze 7 maanden was. Maar ze bleef lachen. Toch wou ik nog een baby, maar mijn man niet meer. Met zijn twee banen konden we goed rondkomen, maar hij was wel niet veel thuis. Toch werd ik weer zwanger.

En toen begonnen de problemen. Mensen in mijn omgeving waren erg blij voor ons, maar mijn familie had er grote problemen mee. Ik was zeven maanden zwanger toen mijn moeder (zelf moeder van 6) mij vroeg waarom ik het gedaan had! Ik had al zoveel moeten aanhoren dat ik er niet meer tegen kon en depressief werd. Ook mijn man kon het niet aan en trok zich terug. Nu stond ik er helemaal alleen voor! Ook mijn zwangerschap ging daardoor niet van een leien dakje. De laaste maanden sliep ik niet goed en was dus doodmoe als ik opstond. De bevalling heb ik zelf, onbewust, tegengehouden. Ik wou het kindje niet meer! 24 uur heb ik over de bevalling gedaan. Mijn derde dochter, Selina werd geboren. Een plaatje. Maar ik kon er niet van genieten.

Na twee dagen ben ik opgestaan, omdat mijn man alleen maar deed schelden op de andere twee dochters. Door alle spanningen sliep ze heel slecht, 5 tot 6 keer 's nachts opstaan was normaal. Van mijn man wou ze de eerte 3 weken niets weten, zodra hij haar deed pakken begon ze oerend hard te brullen. Ook bleek ze na de bevalling buikgriep te hebben, zodat de eerste 4 weken alleen maar huilde en niet fatsoendelijk dronk. Doordat ik steeds depresiever werd (niemand merkte hier iets van) werd ik bepaald geen pretje voor de andere 2 kinderen.

Na 8 maanden sliep Selina voor het eerst door en ik kwam die nacht tot rust. Zo wou ik niet verder. Na een flinke ruzie met mijn man gingen hem de ogen open. Hij ging minder werken, waardoor hij ook meer tijd kreeg voor ons. Helaas ging het met Marissa minder goed, doordat ik haar al die tijd weggestoten had. Amanda redde zichzelf wel, maar Marissa begon haar aandacht op een negatieve aandacht op te eisen. Tot ergernis van mijn man en mij. Dit heeft nu nog gevolgen.

Nu is Selina bijna 4 en gaat het heel goed met ons. We hebben daar veel voor moeten doorstaan. Maar.... nu begint mijn verlangen naar een vierde.

Mijn man wil dit niet meer, zijn angst dat het weer fout gaat is groot. En er zijn natuurlijk meer dingen, zoals hoe doe je het financieel, wat als ze naar de grote school gaan, dan we hebben een andere auto nodig, enz. Maar als ik al die verhalen lees hier op deze site zie ik dat anderen het wel lukt. En er staan zoveel tips op! Misschien komt het er ooit nog van.

Maar deze beslissing maak je samen en hij weet hoe graag ik nog een kindje wil, maar hij heeft het hoofdstuk baby eigenlijk al afgesloten. En ik heb toch mijn twijfels, stel je voor het gaat weer zo, ben ik dan sterk genoeg om te vechten voor mijn gezin of raak ik weer depresief? Want steun zal ik van mijn familie niet krijgen, hooguit onbegrip.

Het is nu voor mij dubbel zo moeilijk, want mijn beste vriendin is 24 weken zwanger. Dus ik zie nu veel terug wat ik allemaal heb moeten missen door mijn depressieviteit. En dat zal dadelijk erger zijn als ze bevallen is, want ik heb veel gemist van Selina's babytijd door alle problemen. Helaas kan je het niet over doen en moet je toch verder met je leven, hoe moeilijk het ook is als ik eraan terug denk.

Bianca (30)

Reactie voor op de website?

87.39. Kinderwens als jong meisje.........

Eigenlijk moest ik een beke heimelijk lachen met vele reactie's. De meesten zeggen dat ze al van jongs af een groot gezin wilden! Ik niet! Toen ik pas trouwde wilde ik 2 kinderen. Maar mijn man wilde er 4.

Toen de tweeling geboren was (na 6 jaar getrouwd te zijn) twijfelde ik... . Wilde ik nog een kind erbij of niet? Twijfel allom. Eén van de twee overleed echter aan wiegedood aan 4 maanden, zodat we na een paar maanden toch nog beslisten om nog een baby bij te nemen. 15 maanden na het overlijden van ons zoontje werd een flinke dochter geboren.

Maar toch bleef de twijfel: blijven we bij 2 of niet... . De beslissing is ons uit handen genomen want ondanks het nemen van de pil werd ik opnieuw zwanger. Toen onze volgende dochter geboren was, twijfelde ik niet langer: ik wilde een groot gezin. Het liefst 5 of 6 kinderen. Het 5e kind liet wat lang op zich wachten (pas na meer dan 8 maanden weer zwanger!!) We waren dolgelukkig toen ik weer zwanger was, maar mijn ouders niet!! (In deze tijd nog kiezen voor 4 kinderen op te voeden!!!) Toen we vertelden dat we er nog na dit kind er gerust nog eentje bij kon verklaarden ze ons voor gek!

Toen ik zwanger was van de jongste, durfden we het bijna niet vertellen, maar ze reageerden een stuk minder gelaten dan van het vorige, misschien omdat ze al op voorhand verwittigd waren dat er waarschijnlijk nog eentje zou bijkomen. Toen ik zwanger was van onze jongste zoon had ik echt het gevoel van: dit is echt de laatste keer dat ik zwanger ben. Ik heb er dan ook dubbel en dwars van genoten!!!

Ik ben nu heel gelukkig met mijn groot gezin! Zo zie je maar dat je als jong meisje niet kan weten of je een groot of een klein gezin wilt. Ik ben er het levende voorbeeld van.. Samengeteld: mijn kinderwens: 2 kids, mijn man zijn kinderwens: 4 kids, dus samengeteld: 6 kids. Dus ons beider wens is eigenlijk wel uitgekomen ;-)

Groetjes van mijn bende.
Dorine, Alain, Thomas+, Sander, Evy, Jade, Tiemen en Quirijn

Reactie voor op de website?

87.40. Vanaf het derde kind moet je je verdedigen

Lees in Trouw het artikel Vanaf het derde kind moet je je verdedigen.

Reactie voor op de website?

87.41. Keuze aantal kinderen

Bij het praten over het aantal kinderen, hebben we altijd gezegd: 2 is te weinig, 3 oneven, dus niet fijn, dus zou het 4 worden. Nu hebben we inmiddels 2 kinderen, een meisje en een jongen en nu begin ik een beetje te twijfelen of 4, zeker financieel gezien, niet te veel van het goede is. Twee vind ik nog steeds te weinig, dus kom je uit op 3. Ik kom zelf uit een gezin van 3 kinderen en heb dit aantal nooit vervelend gevonden, maar mijn jongste broer (met 2 meiden boven zich) wel. Een vriendin van mij komt uit een gezin van 3 meiden en heeft zich nooit een vijfde wiel aan een wagen gevoeld, maar vindt het toch geen fijn aantal. Heeft hier iemand ervaring mee? Is 3 kinderen per definitie geen fijn aantal of hangt het ook af van de samenstelling of hoe je er zelf mee omgaat?

Inge

Reactie voor op de website?

87.42. Hoe doen anderen dit?

Hoi,

Ik heb niet alle reacties en onderwerpen op het prikbord gelezen dus ik hoop dat ik geen dubbele vraag nu stel maar ik wil dus het volgende vragen.

Ik ben mama van vier kinderen. Nu willen wij graag nog een kindje erbij maar eigenlijk gaat dat financieel niet. Mijn man en ik praten er vaak over. Ik wil voor mijn gevoel gaan en mijn man vindt dat wij onze kinderen financieel ook iets te bieden moeten hebben. Wij hebben eigenlijk beide gelijk vind ik, gevoel is belangrijk maar de financieën ook omdat je je kinderen wel eten, kleding enz moet kunnen geven.

Onze vraag is eigenlijk. Hoe doen anderen dat met een groot gezin en één inkomen? Hoe doet men dat met het vervoer en het sparen voor de latere opleidingen enz. Wie heeft er wat dit betreft tips en heeft ook in zo'n tweestrijd gezeten?

Alvast bedankt voor de eventuele reacties,
groetjes, Marjo

Reactie voor op de website?

87.43. 5e kindje

Hallo Marjo,

Ik kan me je gevoel goed begrijpen. Ook wij hebben 4 kinderen en vonden dat altijd genoeg. Maar een jaar geleden wilde ik graag nog een. Als nakomertje, de anderen waren al 13, 12, 9, 9. Mijn man wilde eigenlijk niet maar we hadden het financieel wel goed en hij was er ook niet echt op tegen. Ik raakte ook zwanger maar helaas eindigde de zwangerschap in een miskraam (curretage). Dit ook tot verdriet van de andere kinderen want zij hadden erg naar een kleine uitgezien.

Ondertussen ging het erg slecht met de zaak van mijn man en was ik op den duur wel blij dat het zo was afgelopen omdat we zoveel stress te verwerken hadden. Nu, een half jaar later zijn we bezig om schuldsanering aan te vragen. Dat betekend nog 3 jaar aan het minimuminkomen vast te zitten, ongeacht hoeveel je verdient. Er word wel verwacht dat je goedkopere woonruimte zoekt en allebei werkt. Dit is nooit mijn bedoeling geweest maar inmiddels doe ik thuiswerk.

Een zwangerschap kan eigenlijk niet in deze situatie maar over drie jaar vind ik mezelf te oud. Dan ben ik 37,38 en dan zou de oudste al 17,18 zijn. Wat dat betreft is er in een jaar tijd zoveel veranderd voor ons. Al onze dromen zijn overhoop gehaald.

En nu ben ik 6 dagen overtijd. Diep in mijn hart ben ik er blij mee, maar ik zie het ook wel somber in. Hoe moeten we dit bolwerken?

Daarom, denk ik, je weet nooit of je de juiste beslissing neemt. De tijd zal het leren. In ieder geval, mocht ik dus zwanger zijn, dan zullen we ons wel redden. Dan maar met minder geld en luxe.

Groetjes. Sheila

Reactie voor op de website?

87.44. Beter eerst saneren

Dan begin je toch niet aan kinderen, die hebben een stabiele basis nodig naast alleen liefde en geborgenheid. Als kinderen welkom zijn maakt leeftijd ook niet meer uit, je had beter kunnen wachten tot je klaar bent met die schuldsanering

Jos

Reactie voor op de website?

87.45. Love rules

Daar ben ik het nou weer niet mee eens, het heeft niets met stabiliteit te maken als je een schuldsanering hebt. Ook al gaat dat een heel moeilijke tijd worden. Een kind is de eerste drie jaar niet het duurst en zeker niet als je al meerdere hebt. Het is natuurlijk niet ideaal, dat zal ik niet zeggen, maar LOVE RULES.

Minke

Reactie voor op de website?

87.46. En de kids die we al hebben dan?

Hallo Jos,

Makkelijker gezegd dan gedaan. We hebben al 4 kinderen, die kan ik toch ook niet voor 3 jaar ergens anders onderbrengen? Ik bedoel met mijn verhaal dat je niet altijd alles kan overzien. Er kan in een mensenleven zoveel gebeuren.

Ik heb nooit spijt gehad van mijn kinderen en in het verleden hebben we ook wel eens een periode minder geld gehad. Nu zal ons dat ook wel lukken.

Groetjes Sheila

Reactie voor op de website?

87.47. Het komt echt goed!

Beste Sheila,

Ook wij hebben een eigen zaak gehad en door veel fouten en goedgelovigheid van onze kant zijn wij failliet gegaan. Ook wij hadden 4 kinderen en daar is de 5de bij gekomen. Het geluk, de liefde en de gezelligheid wegen op tegen al het geld van de wereld! Word creatief, lach om je problemen, bedenk wat je allemaal nog wel hebt, gezondheid, liefde, en de kans om opnieuw te beginnen over een aantal jaren met een schone lei.

LEEF en laat je niet sturen door je problemen, always look on the bright side of life.

Marisa

Reactie voor op de website?

87.48. Lief van je, Marisa en Minke

Hallo Marisa en Minke,

Ik vind dat jullie zulke aanmoedigende berichtjes hebben neergezet.

Het was mijn bedoeling om Marjo te halpen met het maken van een beslissing of er een 5e moet komen ja of nee. Maar nu liep het onverwachts op een andere discussie uit. Ik blijf ook wel positief ingesteld hoor! En ja, ik heb gisteren een test gedaan en ben dus zwanger. En daar ben ik toch best wel blij mee ook al gaan we een moeilijke tijd tegemoet. Ik zeg ook vaak tegen anderen dat er ergere dingen in het leven zijn. Onze kinderen en wij zelf zijn best wel gezond. Eentje heeft astma maar dat is heel goed onder controle. En ach, vroeger had je ook veel grote gezinnen en die hadden ook niet altijd veel geld maar wel veel gezelligheid.

De twee oudsten hebben ieder hun eigen folderwijk en doen daar leuke dingen van. En als alles bij het oude was gebleven hadden ze ook wel een deel van hun foldergeld moeten gebruiken want ik vind het heel normaal dat kinderen leren met geld om te gaan. Dus wat dat betrefd verandert er niets.

Groetjes Sheila

Reactie voor op de website?

87.49. En toch

Ik vind het ondanks de idealistische reacties die jij graag wil horen, toch niet verstandig om dan toch nog een nieuw kindje op de wereld te zetten. Natuurlijk je drie kinderen en jullie vragen hier niet om, dan moet je er ook het beste van zien te maken en iedereen kan zoiets overkomen. Maar om dan bewust een nieuw kindje te krijgen, vind ik zeer onvolwassen.

Ik bedoel met stabiel, een evenwichtige thuissituatie. Je kunt mij niet wijsmaken dat dit geen weerklank heeft op je gezin. Had jezelf eerst uit de problemen geworsteld en dan opgelucht en bevrijd aan een nieuw kindje gaan denken. Je kunt deze problemen alleen maar tijdelijk opzij schuiven, maar niet voor lang, al leef je nog zo in een roze wolk.

Veel wijsheid hoop ik!
Jos

Reactie voor op de website?

87.50. Voor Sheila

Hoi Sheila,

als je nog spulletjes nodig hebt voor deze nieuwe wereldburger laat dan even wat weten ik heb nog genoeg en ik heb het niet meer nodig. Verder wil ik je feliciteren met je zwangerschap, dat alles goed mag gaan en dat het een schitterend vrolijk en gezellig kindje mag worden. O ja, laat je door niemand wijs maken dat jouw gemoedstoestand uitwerking zou hebben op je ongeboren kind, onze zoon is het zonnetje in huis.

Doei, Marisa

Reactie voor op de website?

87.51. Voor Marisa

Hallo Marisa,

Wat ontzettend lief van je! Ik heb wel een wieg staan en ook wat kleertjes en van mijn zus heb ik allemaal voorgevormde katoenen luiers gekregen die zij ook heeft gebruikt. Ik heb bij al mijn kinderen katoenen luiers gebruikt maar die voorgevormde luiers zijn een stuk makkelijker. En een maxi-cosi heb ik ook want die stond een keer bij het grof vuil en die heb ik toen meegenomen voor mijn kinderen, want dat zijn van die echte poppenfreaks. Ik kan die maxi-cosi wel in huis gebruiken maar ik weet niet of ik hem eventueel in een auto kan gebruiken omdat er misschien wel een onzichtbare scheur inzit.

Verder wacht ik nog even af. Het is nu nog niet bekend dat ik zwanger ben. Als dat eenmaal bekend is zullen er ook wel enigen zijn waarvan ik spullen kan lenen. Maar ik houd je in mijn achterhoofd! Ik zal mijn e-mail adres hier neerzetten want ik vind het sowieso wel leuk om wat contact te houden. Misschien heb je wat tips voor me (als jij dat wilt).

Groetjes,

Reactie voor op de website?

87.52. Twijfel

Wij hebben drie gezonde zonen en dat vonden we eigenlijk wel heel mooi. Nu komt er toch weer de twijfel naar een vierde kindje, ik vraag me af of die twijfel er altijd zal zijn of dat de twijfel verdwijnt als men weet (voelt dat het gezin compleet is.

Bovendien heb ik graag info hoe men het allemaal geregeld krijgt op alle vlakken en zeker in de toekomst als de kinderen gaan studeren. Wat is wijsheid, luisteren naar je hart (je leeft maar 1 keer) of luisteren naar je verstand.

Miranda

Reactie voor op de website?

87.53. Altijd leuk

Die twijfel waar Miranda het over heeft herken ik zeker. Wij hebben vier kinderen 3 dochters van 8, 6, en 3 jaar en een zoon van 6 maanden. Toen we ons eerste kind hadden dachten we echt niet we willen er nog wel drie bij, dat is eigenlijk zo gegroeid. En nog twijfel ik over een vijfde. Ik had gehoopt dat bij de vierde het gevoel zou komen dat het nu toch echt compleet was, maar dat is dus niet zo. Misschien is het gewoon altijd wel leuk een kleintje erbij, dus in die zin moet je ook je verstand gebruiken. Maar je er ook weer niet van weerhouden met de smoesjes "het past niet in de auto" of "het huis is te klein", want als je het echt wil, is er veel mogelijk zoals je hier wel leest.

En hoe alles te behappen is, ja dat ligt ook aan je eigen wensen en inkomen, ook dat is bij ons gegroeid. Voor het eerst gaan we met huishoudgeld werken. Dat hebben we nog nooit gedaan, lijkt me eigenlijk best wel leuk om te kijken of je uitkomt met je geld. Voorheen lette ik er niet zo op. Maar nu toch kinderen op clubjes gaan en meer geld gaan kosten, is een overzicht toch wel handig, en eigenlijk ook wel een sport om goed uit te komen iedere maand.

Voor als de kinderen gaan studeren leggen we ieder maand een bedrag per kind apart   22,69 per kind. Dat moet wel want anders kunnen ze òf niet studeren òf je andere kinderen kunnen niet op vakantie en jijzelf dus ook niet. Dit is wel een aparte rekening waar we geen geld af kunnen halen, dit komt echt pas vrij als de kinderen 15 jaar zijn.

En de eeuwige twijfel of je gezin wel compleet is. Ik weet het niet, ik ben het nog niet tegengekomen. Eigenlijk wil ik nog wel een vijfde, maar alleen al voor de reacties zou ik daar best tegenop zien, bang zijn dat je nergens meer welkom bent omdat je met zoveel ben, of dat je een ziek kind krijgt (had ze maar tevreden moeten zijn). En degene die geen kinderen kunnen krijgen, daar voel ik me ook wel eens schuldig over. Of onze oudste die het eigenlijk wel druk genoeg vindt, terwijl ze enorm geniet van haar kleine broertje.

De vraag blijft: waarom willen we nog meer kinderen? Omdat het zo leuk is, of omdat we geen afscheid willen nemen van de babytijd, een soort verslaving, graag zwanger willen zijn, bang zijn de aandacht te missen die je toch krijgt met zwanger zijn en baby's hebben, bang om oud te worden en bij de jongere generatie willen horen, gewoon duidelijk omdat je altijd al veel kinderen wilde? Ik weet het echt niet, want echt kinderen zijn geweldig. Je wil ze geen van alle missen, maar waarom willen we er nog meer?? Als ik het wist zou ik het zeggen en dan zou ik ook weten waarom ik graag nog een vijfde zou willen.

Elly

Reactie voor op de website?

87.54. De keuze word gemaakt door........

Helaas in ons geval door de familie.

Ik zal me even voorstellen ik ben Sonja, 30 jaar en heb 4 kinderen. De oudste is vijf jaar en de jongste 3 maanden. De jongste is geboren en een heleboel kennissen en vrienden (vrienden met een vraagteken???) en familie zeiden direkt "goh wat ga je nu doen, ik zou je toch maar laten helpen." Ik snap niet dat mensen dit durven te zeggen/vragen tegen andere mensen, want zeg nou eerlijk het zijn onze kinderen. Wij moeten ze opvoeden. Maar de buitenwereld weet het weer beter. Het erge is dat de reaktie kwam van mensen waar je het eigenlijk niet van zou verwachten.

Sonja

Reactie voor op de website?

87.55. Een vierde??

Hallo,

Wij zijn in het gelukkige bezit van 3 kids, 2 jongens en 1 meisje. Ik heb altijd 4 kinderen gewild, wil dat nog steeds maar zit tegen een aantal problemen "aan te hikken". Hoe past het allemaal in huis (we hebben een "gewoon" rijtjeshuis), in de auto (we hebben een Opel Vectra) en gaat het in financieel opzicht allemaal wel?

Kortom ik ben op zoek naar negatieve/positieve verhalen over een groter gezin!

Alvast bedankt!
Nicole

Reactie voor op de website?

87.56. Passend maken

Beste Nicole,

Wij hebben 5 kinderen, wonen in een tussenwoning en hebben geen auto. We hebben wel 4 slaapkamers, dus dat houdt in dat er meerdere kinderen op 1 kamer liggen. Wij denken er gewoon niet veel over na. We proberen plekken te creeëren waarin ze kunnen spelen. Kasten worden in loze hoeken gezet en zo kom je best ver. Als ze met de auto's aan het racen zijn, moeten ze op de gang, anders word ik gek van de herrie. Dat gaat prima. Een ruimte die je niet gauw als speelplek zou zien. Maar het is groot, warm en gaat eigenlijk perfect.

Financieel zitten we vrij ruim en dat vooral omdat we geen auto hebben. (reken maar eens uit hoeveel dat scheelt per maand) We hebben wel een fietskar en ik geef toe dat ik wat afvloek als ik door weer en wind kids naar clubs en afspraakjes breng of haal. Maar zomers vind ik het juist heerlijk.

Er zijn altijd wel oplossingen te vinden. Maar de keuze voor (nog) een kindje maak je heel moeilijk met je verstand. Helaas misschien. Het is puur gevoelsmatig. En wij zijn dolblij met ons vijftal.

Groetjes, Marga

Reactie voor op de website?

87.57. Wel of geen vierde

Graag zou ik ook reakties/ervaringen ontvangen van gezinnen die wel bewust gekozen hebben voor een vierde kindje. Het gaat vnl. om praktische redenen zoals slaapkamer, auto, leeftijdsverschil van 10 jaar met de oudste. We hebben pas een derde kindje gekregen. Na deze geboorte had ik meteen zoiets van dat wil ik nog wel een keer. Vroeger was het echt niet mijn ideaalbeeld vier kinderen, maar dat is nu echt veranderd. Ook zou ik graag reakties ontvangen van gezinnen, die er na twijfel bewust niet voor hebben gekozen. Bedankt voor de reakties en of tips.

Heleen

Reactie voor op de website?

87.58. Lege buik

Tien dagen geleden ben ik bevallen van een prachtig meisje. Zij is ons vierde kind. Als je mij 6 jaar geleden had geinterviewd dan had ik gezegd: 'kinderen nooit van mijn leven'. Nu zou ik er nog wel 2 willen. Maar ja mijn partner vindt het nu echt genoeg.

Maar ik heb er zo'n verdriet van dat dit ons laatste kindje is en dat ik nooit meer zwanger zal zijn. Nooit meer zal bevallen en nooit meer zo'n pas geboren kindje in mijn armen zal houden. Ik heb het voor mijzelf het 'empty belly syndrome' genoemd. Herkent een van jullie dit en hoe zijn jullie hiermee om gegaan.

Groetjes Wilma

Reactie voor op de website?

87.59. Lege buik

Hallo Wilma,

Dit is heel herkenbaar hoor, ik denk dat heel veel vrouwen hier last van hebben, sommigen komen er voor uit, anderen verdrukken dit. Ik heb het ook gehad en nog wel nu, na 9 kinderen, een drang, een verlangen naar weer zo'n kindje te voelen bewegen in je buik, die roes, die mooie eerste weken, het is ook een fantastische tijd, dat kindje wat zo afhankelijk is van je, de aandacht, de zwangerschap, het is het mooiste wat me is overkomen... Sommigen zeggen dat die kriebel altijd blijft, dat het een vager gevoel wordt naar mate de jaren voorbijgaan, dat dit gevoel wordt vervangen door andere mooie momenten... ik weet het nog niet voor mezelf.

Ikzelf zit nu in een fase om voor mezelf uit te vinden of ik nu heel graag nog een kindje zou willen krijgen of dat het nu echt die mooie momenten van zwanger zijn en die fijne kraamtijd die ik nog eens over zou willen doen. Want voor mezelf vind ik wel dat ik voor het kindje helemaal moet kiezen, niet alleen die eerste tijd, maar ook die talloze jaren die nog komen, dat voel ik me verplicht tov hem/haar. Ik wil voor 100% zeker weten dat ik mezelf recht aan kan blijven kijken als ik in de spiegel kijk. Die twijfel is er namelijk bij mezelf wel degelijk nu, en was er voorheen niet. Verder is het ook wel heel belangrijk als je samen deze belangrijke beslissing neemt, gevoelsmatig dit samen kunt beleven en delen.

Misschien kun je voor jezelf die gevoelens eens op een rijtje zetten, je bent nog zo pas geleden bevallen, komt er meer duidelijkheid straks wat het nu precies is waar je naar verlangt. Ik wens jullie veel kracht en wijsheid met deze twijfels, en.... geniet van elk mooi moment met je kleintje en je andere kinderen!

Groeten Annette

Reactie voor op de website?

87.60. Een vierde kindje?

Ik ben moeder van "maar" 3 kinderen, Jente 3 jaar en Lieke en Mayke van 1½. Mijn wens is nog graag een vierde kindje, maar mijn man vindt 3 kinderen wel genoeg. Zijn vraag is: hoe doe je dat finacieel? Ik ben zelf ook erg benieuwd hoe een gezin met meer kinderen dit finacieel regelt. Ik ben erg nieuwsgierig naar de reacties.

Anja

Reactie voor op de website?

87.61. Een vierde kindje?

Mannen zijn altijd heel praktisch ingesteld. Mijn man vroeg ook eigenlijk gelijk: "hoe moet dat dan financieel, en met name als ze groter zijn"

Ik ben moeder van 3 kinderen (9, 7 en 3 jaar), en heb ook altijd al de wens gehad om 4 kinderen te krijgen. Mijn man had bij twee kinderen (de eerste twee zijn een jongen en een meisje) al een voldaan gevoel. Bij ons derde kindje kon ik mijn man nog redelijk gemakkelijk ompraten, want praktisch gezien voorzag hij nog geen problemen. Er was nog een kamertje over, een derde paste nog gewoon in de auto etc. etc. Financieel zal het wel te verhapstukken zijn.

Maar al gauw na de geboorte van de derde begon het gevoel voor nog een kindje alweer te kriebelen. Maanden hebben we erover gepraat, en maanden lang heb ik ook gewikt en gewogen tussen mijn gevoel en verstand. Ik heb redenen genoeg om een vierde zwangerschap niet aan te gaan, maar mijn gevoel en verlangen blijken toch weer iedere keer de overhand te hebben. Dit proces heb ik ook telkens aangegeven bij mijn man. Want niet alleen de financiele kant speelt een rol, je moet ook praktisch het een en ander aanpassen.

In je dagelijks leven moet je ook niet teveel waarde hechten aan luxe, en goed kunnen omgaan met het geld wat maandelijks binnenkomt. Uiteraard is het geld heel belangrijk, maar daar moet je mee leren omgaan, waarschijnlijk zou je er iets voor moeten (gaan) laten, en het is maar net of je het er voor "over" hebt.

Wij hebben (gelukkig) ge knoop doorgehakt en "gaan" voor een vierde, maar dat is een langzaam en moeizaam proces geweest.

Succes met jullie beslissing. Lysiane

Reactie voor op de website?

87.62. Een vierde kindje

Bedankt voor je reactie Lysiane. Het geeft denk ik een goed gevoel dat jullie de knoop hebben door gehakt. Mag ik zo vrij zijn om je te vragen hoe jullie het nu gaan regelen met de auto en het slapen van de kinderen? De eerste jaren ziet mijn man geen problemen in het financiële zeg maar, maar als de kinderen groter worden hoe betaal je 4 keer schoolgeld? En je bent bezorgd, want stel je voor dat je kindje niet helemaal gezond is wat doe je dan de rest van je gezin aan. Het is jammer dat verstand en gevoel niet altijd samen gaan.

Anja

Reactie voor op de website?

87.63. Wel of geen vierde kindje?

Hoi,

allereerst wil ik zeggen dat ik dit een geweldige site vind. Ook heb ik ontzettend veel bewondering voor ouders met grote gezinnen. Wij hebben 3 heerlijke kids van 4, 3 en 9 maanden oud. Ik kan er niets aan doen maar ik verlang ontzettend naar nog een kindje. Als ik deze site bezoek dan zie ik het allemaal wel rooskleurig en denk ik dat ik (we) voor het gevoel moeten gaan. Maar als ik dan denk aan hoe moe ik vaak ben en wat voor gegolg dat heeft op mijn humeur en dus op mijn kinderen dan vindt ik dat we ons dat niet aan kunnen doen. Wat ik als practisch probleem zie is opvang. Hoe vaak heb je niet even een oppas nodig. Hoe hebben grote gezinnen dat toch allemaal geregeld? Ik weet het, dit is een veelgestelde vraag maar ik wil graag hieruit komen. Gebeurde er maar iets zodat ik met zekerheid zou zeggen: en nu wil ik absoluut geen kinderen meer. En hoe doen jullie het financieel eigenlijk, wij wonen in een huurwoning , en hebben een modaal inkomen. Nou ja, wie mij hierover een advies of gewoon een reactie wil geven, graag!!! Groetjes, Jeanine.

Reactie voor op de website?

87.64. Keuze voor vierde kind

(reactie op wel of geen 4e kindje van Jeanine) Hallo,

Ik ben een moeder van 4 kids. Ik kan je uit ervaring zeggen dat die kriebel niet weg gaat, ook niet als je rationeel besluit te stoppen met kinderen krijgen. Ook ga je je grens van je leeftijd verleggen. Mijn jongste is nu bijna 7 en nog heb ik dat gevoel dat jij beschrijft.

En ja het is heel druk en vermoeiend, denk ook aan je overvolle wasmachine elke dag!! De vrachten boodschappen als ze groter worden, de kosten van middelbare school, ze moeten dan ook een goede fiets etc. Dat lijkt nu ver weg, maar telt wel mee. Wij hebben een tijdje getobt met vervoer, want 4 kids passen niet zomaar in elke auto, als je dan een grotere moet kost dat ook het nodige.

Natuurlijk telt gevoel heel erg mee, maar denk wel verder en of je dan nog lekker kan leven (financieel). Oppas zo los is meestal geen probleem. Even de babyfoon bij de buren als je naar een raportavond moet kan nog wel. Verder zijn bij ons opa en pma de klos als we echt iets hebben en echt uit gaan we dus niet meer, dan thuis maar film kijken. Ook dat is tijdelijk, want als ze groter worden en wel lekker gaan slapen kan je makkelijker weg als je een ouder buurmeisje?? laat oppassen.

Je kunt ook op je kosten letten door duidelijke keuzes te maken wat JIJ belangrijk vindt. Vakanties, veel of niet elk jaar of iets daar tussen in. Kleding 2e hands aanpakken of elk seizoen in het nieuw. Leuke kadootjes wat kleiner in de uitverkoop sparen en dat met dec, geven ipv de laatste rage 4 keer.

Wat ons nu ze groter worden wel wat tegenvalt zijn toegangsprijzen van dierentuinen en pretparken. Hoewel een seizoenskaart dierentuin vaak voor 4 gezinsleden telt en dan ben je met 6 betalende er na 2 bezoekjes al uit!

Succes met je beslissing, en het is JOUW beslissing en JOUW leven.

Trix

Reactie voor op de website?

87.65. Een moeizame beslissing?

Dag Lysiane en alle anderen,

In het bovenstaande is veel te lezen over de beslissing om te proberen een vierde kindje te krijgen. Maar ik heb nog niet gelezen wat ik zoek. Materieel en praktisch is er bij ons geen obstakel. We hebben drie kinderen, 5, 3 en 1 jaar oud. Bij mij is er een heel sterk verlangen naar een vierde, gegroeid, ik heb er goed over nagedacht of ik het echt wil, en ik voel geen enkele twijfel. Een vierde zou ons gezin compleet maken, een verlangen naar meer heb ik niet. In het verhaal van Lysiane herken ik me enigzins. Van de tweede naar de derde was ook niet vanzelfsprekend. Maar na de geboorte was mijn man gek op de derde, voor ons gezin was ze echt een verrijking! Vindt ook hij. Op één of andere manier heeft hij een blokkade gezet op de beslissing over een vierde.

We hebben naast ons gezin een druk sociaal leven, doen beiden vrijwilligerswerk en waar nodig wordt de planning aangepast op het werk van mijn man. Alles zeer flexibel. Mijn man heeft de angst dat met de komst van een vierde dit verandert. Naar mijn idee hangt dit niet af van het aantal kinderen, maar van je eigen instelling en flexibiliteit, m.b.t. wat je naast je gezin wilt doen (sinds we kinderen hebben zijn we alleen maar meer gaan doen.) Verder raakt de gedachte van geen vierde kind me tot het diepst in mijn ziel, veel dieper dan ik had verwacht. Ik voel me miskend in één van de belangrijkste dingen van mijn bestaan. En volgens mij zal ik het altijd als een gemis ervaren als er geen vierde komt. Zowel voor mezelf als voor ons gezin.

Mijn vraag is nu, hoe kom je eruit. Hoe is dit bij anderen gegaan. Ik ben ook zeer benieuwd naar reacties van vaders die niet zonder slag of stoot voor een vierde hebben gekozen, maar waar toch een vierde is gekomen. Hoe kijken zij er nu tegen aan?

Lysiane schrijft 'na een lang en moeizaam proces', maar hoe ga je daarmee om? Het heeft zoveel te maken met emoties en elkaar niet begrijpen soms. Ik zie er als een berg tegenop als dit nog jaren moet duren. Ook gezien de verdere toekomst die we voor ogen hebben. Een nakomertje zie ik ook niet echt zitten.

Alvast bedankt voor jullie reacties!
Hanneke

Reactie voor op de website?

87.66. Respecteer je man!

Beste Hanneke,

Graag wil ik op jouw stukje reageren. Wat mij erg opvalt is dat je geen respect hebt voor wat je man voelt. Je geeft heel duidelijk aan waarom een vierde kindje gevoelsmatig voor jou zo belangrijk is. Hier valt niet over te redeneren, dat gevoel heeft te maken met wat jij als essentie in je leven ervaart.

Maar ook je man heeft een gevoel, en uit jouw verhaal lees ik dat hij zich daarvoor moet verantwoorden, en dat vervolgens zijn argumenten door jou worden gekraakt.

Jij voelt je miskend, maar zou je man dat ook niet voelen, misken jij zijn gevoel misschien ook?

Mijn mening is dat de enige manier om uit dit probleem te komen, is dat je allebei het gevoel van de ander respecteert. Alleen dan kunnen jullie een beslissing nemen die voor beiden acceptabel is.

Uit mijn eigen ervaring sprekend, was een punt van afweging hoe sterk de wens van mijn vrouw was in vergelijking tot mijn gevoelens. Doordat ik overtuigd raakte dat een volgend kind essentieel was voor haar geluk, stelde ik mezelf de vraag of ik de prijs die ik voelde daarvoor wilde "betalen".

Of dat de beste manier is, ik weet het niet. Nadat ik op deze manier tot een besluit kwam, kon ik bij twijfel steeds terugvallen op deze motivatie voor mijn keuze. Maar ik verwachtte daar wel waardering voor terug, uiteindelijk had ik toch wel een hele stap gedaan. Dat kon wel eens leiden tot moeilijke momenten.

Terugkijkend heb ik geen spijt dat ik op deze manier invulling heb gegeven aan deze diepe wensen van mijn vrouw. En, natuurlijk heeft het mijn leven ook veranderd. De weg is uiteindelijk heel anders geworden dan ik ooit had kunnen vermoeden. Maar ik ben er ook rijker van geworden, ook binnen mezelf.

Voor jullie zou het ook zo uit kunnen pakken, maar misschien is het bij jullie wel net andersom, en is zijn bezwaar groter dan jouw wens.

Veel succes met jullie beslissing!

Patrick

Reactie voor op de website?

87.67. Denk goed na voor je een groot gezin "neemt"!

Hallo allemaal,

Na het verhaal van Patrick zal ik ook mijn relaas doen. Ik ben moeder van 6 kinderen. Ik wilde al heel jong kinderen, vanaf mij 7e ofzo.

Ik trouwde op mijn 18e en wilde al snel een kindje. Mijn man vond ons nog te jong, maar ik zette mijn zin door en vlak voor mijn 20e kreeg ik een dochter. Mijn man was er ook gek op dus probleem opgelost, toen ze 1 jaar was was ik alweer zwanger en de tweede dochter werd geboren. Mijn man von het nog steeds leuk en toen ik vroeg of we nog een 3e zouden, zei hij schoorvoetend dat het wel kon (hij hoopte stilletjes op een zoon dit was zijn kans) en ja hoor een zoontje geboren, allemaal binnen 2 jaar na elkaar.

Ik wilde er meer, maar hij niet. Ik had het gevoel dat als ik niet gelukkig was binnen mijn huwelijk dat ik dit voor mijn eigen gevoel toch goed zou kunnen maken als ik meer kinderen kreeg. En dus werd ik na 2 jaar weer zwanger. Deze keer was het een tweeling, ik was de koning te rijk! Maar mijn man zag de, vooral financiële ,problemen. Hij had geen hoog salaris en eerlijk gezegd had ik het idee dat hij dat nooit zou krijgen, hij deed niet echt moeite om eventueel hogerop te komen, maar dat hield mij niet tegen. Na de tweeling wilde ik nog 1 keer zwanger zijn, vooral omdat de tweeling echt onverwacht kwam en ik pas 9 uur voor de bevalling hoorde dat het er twee waren. Ik kreeg mijn 6e kindje 2½ jaar later.

Ons huwelijk liep stuk, hij kon het waarschijnlijk niet aan en ik begreep dat al die kinderen niet de redding maar de ondergang waren voor mijn huwelijk. Ik besef nu wel dat ik vreselijk egoïstisch ben geweest naar mijn man toe. Als ik er goed over nadenk, denk ik dat als hij het thuis niet zo slecht had gehad ik nooit met hem getrouwd zou zijn. Ik ben nou eenmaal het type dat graag zorgt voor anderen. Voor mij was de scheiding een proces waar ik al jaren mee bezig was, maar nooit reden genoeg had om weg te gaan.

Ik ontmoette mijn huidige man en nu ben ik wel gelukkig, met de kinderen altijd al geweest overigens, dat waren de enige dingen binnen het huwelijk met mijn ex die goed waren. Financieel is er veel veranderd, in beter opzicht, ik zie nu vooruitgang in mijn leven. Als je 15 jaar geleden had gevraagd hoe mijn leven er uit zou moeten zien dan was het dit wat ik nu heb.

Ik hoop dat andere mensen hier meer aan hebben.

Yvonne

Reactie voor op de website?

87.68. Derde kind?

Hallo, mijn naam is Richard.

Ik heb een gezin van momenteel 2 kinderen. Er zijn twijfels over het nemen van een derde. Mijn vrouw wil graag, maar is onzeker over de financiele situatie. Zelf vind ik het gezin kompleet, maar toch. De grootouders zijn radicaal tegen verdere gezinsuitbreiding. Hopelijk herkent iemand zich in deze situatie en kan vanuit een ander en neutraal standpunt ons van advies voorzien. Kortom er zijn van beide twijfels maar er is toch een zekere wens voor een derde kind.

Richard

Reactie voor op de website?

87.69. Onverwacht zwanger

Ik kan heel goed meevoelen met het verhaal van Sheila, alleen is mijn verhaal toch weer even anders. Wij hebben 4 kinderen, de oudste is bijna 8 jaar, de jongste bijna 3.

Voor ons was er geen kinderwens meer aanwezig, maar mijn man vond het toch een hele grote stap om zich te laten sterriliseren. Ik wilde hem niets opdringen dus zochten we andere wegen om niet meer zwanger te worden. 3 jaar lang ging dit prima, maar nu ben ik ook een week overtijd en een test heeft aangetoond dat ik nu toch weer zwanger ben.

Ik heb wisselende gevoelens hierover, ik ben er toch ook blij mee, maar het is even slikken. Zeker voor mijn man die vond dat we na een aantal moeilijke jaren nu eindelijk een stabiele situatie hebben gekregen. Ik heb 2 x bekkeninstabiliteit gehad, bij de jongste 2 ging alles prima maar heb ik door allerlei problemen gebroken met mijn ouders en broer en dat achtervolgt mij nog steeds. Het stuit op praktische maar zeker ook veel emotionele problemen. Mijn man en ik zijn helemaal op elkaar aangewezen. We wonen in het buitengebied waardoor ik de kinderen altijd overal heen moet rijden. Gelukkig heb ik een auto voor de deur en ik ben nu ook weer bezig met een nieuwe oppas. Mijn vaste oppas is er net vorige maand mee gestopt en ze zijn al zo schaars in onze omgeving! En juist dat heb ik zo hard nodig, af en toe een avondje uit om mij weer even op te laden.

De jongste 2 zijn heel drukke jongens van 4 en bijna 3 jaar. Ze maken de hele dag ruzie en zijn erg stout samen. Ik heb er mijn handen aan vol. Zal ik het aan kunnen nog een kindje erbij? Gelukkig is de jongste al 3,5 als deze baby wordt geboren en dat moet dan wel weer te doen zijn denk ik zelf. Mijn hart zegt: ja, mijn man en mijn verstand zeggen, waar beginnen we aan. Het gaat nu net weer lekker. Maar abortus daar moet ik echt niet aan denken. Dat vindt ik zo hypocriet, daar hadden we maar moeten voorkomen dat ik zwanger kon worden. En ik ben bang dat ik daar altijd spijt van zal houden.

Ik ben benieuwd naar eventuele reacties.

Mari

Reactie voor op de website?

87.70. Nog een kindje erbij?

Hallo,

Ik ben een moeder van vier kinderen. Hier ben ik al ontzettend blij mee hoor. Want eigenlijk wilde mijn man maar 2 kinderen hebben. Ikzelf heb altijd al veel kinderen willen hebben maar ik ontmoette mijn man pas toen ik bijna 30 jaar was. Ik wil er heel graag nog een kindje bij. Maar mijn man ziet dit niet zitten. Hij vind het veel te druk en financieel gaat dat ook steeds minder natuurlijk omdat ik bij de kinderen thuis ben.

Ik ben hier heel verdrietig over. Ik kan gewoon niet tegen hem zeggen dat ik geen kinderen meer wil. Maar ja er moeten er wel twee achterstaan, dus komen er geen meer. Nu blijf ik achter met dit vreselijke gevoel in mijn lichaam. Ik wil zo graag nog een kindje.....

Ben ik nu egoïstisch bezig en moet ik inderdaad ook aan mijn man denken? Ik moet er niet aan denken om de babyspullen op zolder weg te moeten doen. Mijn man zegt dat de kinderen op de middelbare school erg duur worden en dat we nu al niks kunnen sparen voor die tijd. Hij zal wel gelijk hebben maar dat gevoel in mij gaat niet weg, ik zit hier echt mee en wordt er ongelukkig van.

Wie heeft adviezen of heeft ook dit probleem? Ik zou graag wat reacties ontvangen.

Groetjes

Reactie voor op de website?

87.71. Doen of niet doen

Even reageren op Verlangen.

Zelf heb ik twee schatten van dochters (7 en 5), allebei hyperaktief maar dat neem ik er met veel plezier bij (soms wel eens een pauze nodig maar dat is gemakkelijk te verhelpen). Maar nu begint toch terug het verlangen te komen om nog éénmaal terug zwanger te mogen zijn, nog éénmaal zo'n kleintje terug in je armen te houden gewoon zalig en dan denk ik onmiddelijk: ja waarom niet.

Maar tien minuten later begint de twijfel te knagen. Hoe moet het dan met die kamers, zullen ze later dan niet kwaad zijn dat ze een kamer moeten delen, en vakantie hoe moet dat dan met drie kinderen, is dat wel haalbaar?

En zelf, mijn werk. Nu ben ik part-time, in loopbaanonderbreking, maar binnen drie jaar moet ik dan de knoop doorhakken of ik terug full-time wil werken of niet. En met drie kids zie ik dat helemaal niet zitten. Ik denk zelfs dat het heel zwaar zal zijn om part-time te werken zeker wanneer je man altijd in het buitenland verblijft voor zijn werk en zo maar een dag of vier op een hele maand thuis is.

Ik weet het niet: nog éénmaal zwanger of stoppen we bij onze twee dochters?

Cynthia

Reactie voor op de website?

87.72. Ook twijfels

Wij zijn een gezin met 3 kinderen (8, 7, 10 maanden). Ook ik heb mijn twijfels, de derde is een nakomeling en die andere twee schelen anderhalf jaar. Ik kan het nog niet afsluiten, maar dan denk ik aan de financiën en ruimte, het is nu al erg krap. We zien wel, we zijn er nog niet uit.

Belen

Reactie voor op de website?

87.73. Wel positieve reacties bij 6e

Hoi Ronald,

Ja, waar houdt het op. Wij hebben nu vijf kinderen, 2 meiden van 8 en 7 jaar en drie jongens van 5, 3 en 2 jaar. In december hopen we nog een baby te mogen begroeten. Ik vond vijf zo een oneven aantal maar heb heel lang getwijfeld. Ik ben nu blij om ons zesde kindje te mogen begroeten.

Wat mij opviel was dat ik vanuit de omgeving zeer positieve reacties heb ontvangen. Zelfs van mensen die mij bij de andere zwangerschappen nooit gefeliciteerd hebben. Blijkbaar ik toch respect afgedwongen in de omgeving. Wat in het roddelcircuit rondgaat weet ik natuurlijk niet en dat intereseert mij ook niet.

Succes met jullie keuze!
Groetjes, Anita

Reactie voor op de website?

87.74. Waarom twijfels

Hallo,

Waarom zoveel twijfels over een eventueel 4e kindje? Ik zelf heb die twijfels nooit gehad, pas bij de 6e hadden wij onze twijfels of we het nog niet wat langer uit zouden stellen. Maar de natuur besliste toen anders en anderhalve jaar na de 5e hadden we onze 6e. Dus een echte beslissing hadden we niet genomen. Inmiddels is ook hij alweer bijna 2 en willen we nog zeker 2 jaar wachten voor er mischien nog eentje bij komt. Maar dat er nog eentje bij komt, ben ik bijna wel zeker van.

Hadden jullie ook zulke twijfels met de 2e of 3e? Waarom juist bij een 4e kindje zo veel twijfels? Dat heb ik me nu zo vaak afgevraagd.

Groeten van Judith, mama van 6 kinderen tussen de 9 en bijna 2 jaar

Reactie voor op de website?

87.75. Als 1 van de 2 partners een volgend kind wil

Ook wij hadden bovenstaand probleem. Mijn man vond 3 kinderen meer dan genoeg. Ik had altijd 4 in mijn hoofd en werd ook echt heel verdrietig als ik dacht na 3 kinderen alle babyspullen weg te moeten doen.

Ik kan zeer slecht tegen de pil en mijn man had zich na het derde kind net laten steriliseren, aangezien ik erg snel zwanger ben. Onverwachts toch in verwachting. Maar toen was mijn man pas echt geschrokken. Er volgde een heel erg zwarte periode in mijn leven. Hij werd heel erg depressief, wilde dat ik abortus liet plegen, wilde zelfmoord plegen, etc. Ik dacht zelfs te gaan scheiden want ik wilde de baby houden. Uiteindelijk na de echo met 13, 14 weken accepteerde hij de baby mondjesmaat.

Nu is hij 6 jaar en erg dol op zijn vader, van begin af aan. Hij heeft als enige geen borstvoeding gehad en zijn vader gaf hem vaak de fles. Dus nu kan niemand hem meer missen en het is een heel lief mannetje.

Maar als je man het er niet mee eens is... Misschien als je niet de pil gebruikt moet je het maar aan het lot (of God) overlaten of er nog een kindje komt. Gezien mijn bovenstaand verhaal moet je wel sterk in je schoenen staan als 1 van de 2 partners een volgend kind wil.

Het doet me nog steeds erg veel pijn dat deze zwangerschap zo gelopen is en hij eigenlijk maar door 1 persoon (ikzelf) erg gewensd werd.

E.

Reactie voor op de website?

87.76. Lege buik toch weer vol

Ik reageer op het stukje over de lege buik van Wilma. Ik had precies hetzelfde gevoel na de geboorte van onze tweede. Wij hadden samen afgesproken dat het bij twee zou blijven. Ik wilde eigenlijk wel meer, maar we waren ineens heel bang geworden voor een afwijking die bij ons in de familie voorkomt. Jaren later had ik nog steeds de wens om meer kinderen te krijgen en mijn man zag in dat ik echt ongelukkig werd van het onderdrukken van die wens. Zodoende is er na bijna 5 jaar nog een klein gezond meisje geboren (nu twee maanden oud). Mijn man is er trouwens stapelgek op.

Ik wil nu gewoon niet denken dat dit de laatste is. Misschien is het wel zo, maar ik wil dat niet denken. Wie weet volgen er nog meer, je weet nooit hoe het loopt. Ik hou mezelf misschien voor de gek, maar ik ben niet verdrietig omdat het nu definitief voorbij is, want dat laat ik gewoon in het midden, zelfs als mijn man zegt dat het wel de laatste is...

Margriet

Reactie voor op de website?

87.77. Empty-belly-syndroom?

Nadat ik alle reacties op deze pagina heb gelezen, wil ik ook even reageren. Herkenning en blijdschap, maar ook ongerustheid wisselen elkaar af als ik de reacties lees. Blij, omdat ik wel wat herken bij mensen die graag een groot gezin willen. Ongerustheid, omdat het blijkbaar toch nog vaak blijf 'kriebelen' als je zelfs al vier kinderen hebt. Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat ik bij vier kinderen zeker het gevoel zou hebben dat ons gezin zo wel compleet is, maar na het lezen van deze reacties ben ik daar ineens niet meer zo zeker van.

Wij hebben nu zelf twee dochters. We weten zeker dat we nog graag meer kinderen willen hebben, een of twee erbij zouden we heel leuk vinden. Ik ken het gevoel van "nee, dit was echt niet de laatste bevalling" of "ik ben blij dat we dit waarschijnlijk nog een keer mee mogen maken", maar ik heb dan ook altijd in gedachten gehad dat ik meer dan twee kinderen wilde. Tot nu toe ging ik er dus vanuit dat dat gevoel er na een vierde kindje niet meer zou zijn, maar bovenstaande reacties laten mij inzien dat dat wel eens heel anders zou kunnen zijn. Waarom zou dat gevoel na de vierde stoppen? Ik denk dat ik ook wel een kandidaat zou kunnen zijn voor het empty-belly-syndroom. Wat ik met dit inzicht moet, weet ik nog niet, maar het wordt zeker meegenomen in de meer-kinderen-overwegingen. Als mensen reacties hebben die hieraan bijdragen, lees ik ze graag!

Ook al hebben we nog maar een klein gezin, ik kan misschien wel op een praktische vraag over slaapkamers ingaan die eerder is gesteld. Wij hebben onze twee kinderen vanaf de leeftijd van ongeveer 3 mnd en 20 maanden bij elkaar op de kamer laten slapen. Onze ervaring is dat dat best goed gaat. In het begin hielden ze elkaar weleens wakker, maar ze waren snel aan elkaars geluiden gewend. Ook van elkaars huilen worden ze nu bijna nooit meer wakker.

Groeten van Mirjam

Reactie voor op de website?

87.78. Herkenning

Hoi Mirjam

Al lezend in jouw verhaal, kwam er zoveel herkenning naar boven. Dingen die ik nooit heb durfen uitspreken.En zelfs niet anoniem heb durfen typen. Ik ben nu moeder van vijf heerlijke kinderen, en dacht dat de laatste mijn sterke verlangen geheel zou vervullen en daarmee mijn kinderwens zou kunnen afsluiten. In tegendeel!! Mijn kleine ventje doet me alleen maar weer laten zien hoe heerlijk het is om zo'n intense liefde weer te voelen en hoe ik weer geniet van zo'n klein ding.

Mijn man is absoluut tegen, vindt ons aantal echt meer dan acceptabel. Maar mijn verlangen zit zo diep dat ik er zelfs serieus overna heb gedacht om stiekem zwanger te raken, niets te zeggen en dan "verrast" mijn zwangerschap ontdekken. Ik schaam mij er van. Zo steekt onze relatie niet in elkaar, ik zou het ook nooit doen maar toch...

Gaat dit verlangen ooit over? Er werd hier net gepraat over oudere moeders. Soms wou ik dat ik al zo oud was dat ik geen kinderen meer kon krijgen, dan was het probleem gelijk opgelost. Ik ben nu 30.... (klinkt belachelijk, vind ik zelf ook als ik het terug lees). Maar ja, het was mischien wel een oplossing.

Groetjes Ellis

Reactie voor op de website?

87.79. Een derde kindje

Er wordt in mijn omgeving gezegd: "je hebt een meisje en een jongen meer keus heb je niet. Ze zijn gezond wat wil je nog meer?" Nou, een derde kindje, nog een keer zwanger zijn, nog een keer bevallen, nog een keer een baby, er is nog een plekje over in mijn hart. Nu maar hopen dat mijn man dit ook wil. Dat is mijn allergrootste wens en daar kan het "goeie advies" van familie en vrienden niet tegenop.

Petra

Reactie voor op de website?

87.80. Wel een derde, maar geen vierde

Wij hebben ook lang getwijfeld voor een derde kindje, omdat onze oudste zoon [8] autisme en een ontwikkelingsachterstand heeft. Onze dochter [7] was er al toen dit zich openbaarde. Het was heel zwaar met hem de eerste jaren vooral ook omdat het leeftijd verschil met zijn zusje niet zo groot was. Toch besloten wij voor een derde kindje en hij is er ook gekomen en is nu bijna 2.

Heerlijk is het, ik geniet van hem driemaal zoveel dan bij de andere twee . Een echte klap voor ons was wel toen onze dochter vlak na de geboorte van onze jongste diabetes kreeg. Dus ook al komt er weer een verlangen naar een vierde kindje, ik weet zeker dat ik daar niet aan zal toegeven want het is gewoon erg moeilijk.

Andrea

Reactie voor op de website?

87.81. Eeuwige twijfel

Het verlangen naar nog een kind houdt volgens mij nooit helemaal op. Wij zaten ook in een moeilijke periode, mijn man in de WAO en ik met een bacteriele infectie die maar niet over ging.

Ik werd zwanger van ons 7de kindje en het was zeer welkom. Ik moest snel met mijn medicijnen stoppen en voelde mij erg beroerd. Voor de andere kinderen en mijn man was dat niet makkelijk. Alles is toch goed gekomen en we zijn erg blij met onze gezonde zoon (hij is inmiddels 4 maanden). En nu zou ik best nog een 8ste kindje willen, maar mijn man vindt het ook genoeg. Er passen niet meer personen in de auto en bovendien moet je dan een diploma personen vervoer hebben en zo heeft hij nog meer redenen.

Ik weet dat hij absoluut gelijk heeft maar het gevoel van misschien nog 1 keer leeft nog erg sterk. En wat de omgeving betreft, die vinden ons toch al raar met 7 kinderen maar tegelijk zeggen ze dat wij wel erg leuke kinderen hebben (net alsof die van hun niet leuk zijn).

Wat ook wel typisch is dat mensen proberen een psycholoog uit te hangen en van die dingen zeggen zoals: je hebt er zeker zoveel omdat je zelf enigst kind bent. Nou nee dus, ik vind kinderen gewoon erg leuk.

Groetjes Tanja

Reactie voor op de website?

87.82. Oplossing voor eeuwige twijfel?

Ik las het berichtje van Tanja. Tjee wat een kinderschaar zeg! Wel gezellig met zo'n boel. En vervelen doe je je nooit! Nu denkt ze aan een 8e kindje. Maar wegens te veel haken en ogen is dat toch wel een probleem. Misschien is dit wel een oplossing: Een oppaskindje erbij!

Mijn allereerste oppas, moeder van een tweeling waarvan een kindje gehandicapt, wilde dolgraag nog een kindje. Maar vanwege problemen met de zwangerschap van haar kindjes durfde ze niet meer zwanger te worden. Toen ze op mijn tweeling kon passen was ze dolgelukkig. Toch de zorg van twee kleine baby's. Daarnaast een oppasvergoeding die ze trouwens goed konden gebruiken om een auto aan te schaffen waar ook hun gehandicapte zoontje goed in te vervoeren was.

Dus Tanja, als je nog wat liefde overhebt voor een achtste kindje is dit misschien de oplossing!

Angela

Reactie voor op de website?

87.83. Herkenning voor mijn situatie?

Hallo Ellis,

Wat jij daar zegt begrijp ik maar al te goed. Ikzelf ben mama van 2 kinderen van 9 en 7 en heb sinds 4 maanden een 3e uk. Mijn man heeft het hoofdstuk baby's voor zichzelf afgesloten en heeft er totaal geen zin in om nog eens opnieuw te starten en wil zich dus laten steriliseren (ook ziet hij zijn leeftijd van 37 j voor nog een kind als bezwaar) en inderdaad ik moet op mijn 34 ook niet al te lang meer wachten. Maar ik heb zo'n sterk gevoel voor nog een 4e kindje, ik sta er mee op en ga er mee slapen en voel me op dit moment echt ongelukkig met het vooruitzicht dat onze 3e een echt nakomertje zal blijven. Het probleem is dat mijn man dit gevoel niet heeft en ook niet begrijpt. Kan er iemand mij soms zeggen of jullie de situatie soms herkennen en hoe jullie dit hebben opgelost want ik voel me op dit ogenblik echt wanhopig.

A

Reactie voor op de website?

87.84. Toch mee leren leven...

Beste A,

Ik raad je aan om er toch mee te leren leven, tenzij je jouw man wilt verliezen. Mijn (ex)man kon de druk van het grote gezin niet aan en dat was het einde van ons huwelijk. Ik wilde het altijd zo graag en heb de kinderwens ook boven hem verkozen. Erg egoïstisch van mij, maar ik heb er geen spijt van omdat mijn liefde voor hem niet was wat het hoorde te zijn. Is dit bij jou wel het geval dan zou ik eerst goed nadenken.

Sterkte, Yvonne.

Reactie voor op de website?

87.85. Het huis is een probleem

Hoi,

ik heet Mirjam en ben moeder van 2 dochters (3-1) en zou graag nog een derde willen. Maar het huis. We hebben een klein huis, kleiner dan een eensgezinswoning. De oudste heeft een kamertje van 2 bij 2,5 en de jongste van 2 bij 3 met 2 schuine kanten. Dus een stapelbed kunnen we daar niet kwijt.

Maar omdat de wil zo sterk is, hebben we besloten om zelf in de kleinste slaapkamer te gaan slapen. Kan net als het bed met één kant tegen de muur staat. Dan kunnen de meiden op één kamer en blijft er een kamertje over.

Over vervoer zit ik niet in, want ik heb een fiat bus uit '74 en daar kunnen 9 personen in. En aangezien hij wegenbelasting-vrij is, kost dat ook niet zo veel.

En over geld maak ik me geen zorgen. Mijn vader is sind ik 4 ben afgekeurd en heeft een wao uitkering (wat echt geen vetpot is.) Ik heb geen spaarpotje mee gekregen.en ben ook goed terecht gekomen.

En heel misschien komt er ook nog wel een nummer 4.

groetjes Mirjam

Reactie voor op de website?

87.86. Klein huis!?

Als kinderen klein zijn hebben ze hun kamer alleen nodig om te slapen. Tenminste die van mij speelden nooit op hun kamer. En, Mirjam, misschien dat je kinderen daar nog te klein voor zijn, maar ze vinden het vaak ook leuk om in één bed te slapen! Een bed van 1 meter breed daar passen jou kleintjes best samen in. Het hoeft niet persé een stapelbed te zijn. 100 jaar geleden was het heel normaal dat kinderen een bed deelden.

groetjes Britt

Reactie voor op de website?

87.87. Als je hart maar groot is

Mijn man komt ook uit een groot gezin en die woonden ook in een klein huis met kleine kamers. Zij hadden als oplossing zo een opklapbed, dat kun je opklappen tegen de muur, als je kinderen toch op een gegeven moment op hun kamer willen spelen. Er zat nog een plankje boven waar ze hun spulletjes op kunnen zetten.

Wij zelf hebben iets ruimer huis, onze kinderen hebben van die halfhoogslapers, daar kunnen ze onder spelen en hutten bouwen en hun eigen spullen onder zetten. Voordeel van die bedden is dat ze niet zo hoog zijn, ik kan er staande gewoon bij als ze ziek zijn. Maak desnoods zelf zoiets op maat voor jullie kamers,ze zullen het erg gezellig vinden met gordijntjes ervoor en zo.

Groetjes Tanja

Reactie voor op de website?

87.88. Een derde kindje

Dag Petra,

Ik herken mij zeer in jouw verlangen. Wij hebben ook een jongen en een meisje, een 'koningsgezin' dus, maar toch heb ik nu na 1,5 jaar weer het verlangen naar een derde. De laatste keer. Maar mijn man wil niet, misschien eventueel over 1,5 jaar, maar dat vind ik te lang wachten! Bovendien wil hij tegen die tijd zeker niet meer.

Ik heb zelf ook twijfels hoor! Zou het niet veels te druk worden? En stel dat het kindje niet gezond is? Kun je dan weleens samen weg, want niemand wil graag op 3 kinderen passen?!

Ik zou graag ook ervaringen van anderen horen die drie kinderen hebben en dan het liefst ervaringen met een derde die wat later komt dan de eerste twee.

Groetjes,

Reactie voor op de website?

87.89. Twijfel!

Hallo,

Wij hebben 4 kids: zoon 6, dochter 3 en 2ling zonen 6mnd, en wij dachten dat het zo wel goed was/compleet, lekker met zn 6jes. Maar na het lezen van deze site slaat de twijfel toe.

Nog 1x zwanger lijkt mij het einde, nog 1x alles opnieuw, nog 1x zwijmelen bij de gedachten. Help ik weet het niet meer, toch nog maar heel goed over na denken.

groetjes Lonneke

Reactie voor op de website?

87.90. Ouderschap duurt langer dan zwangerschap

Hallo Lonneke,

Nog 1 x zwanger worden en zwijmelen bij de gedachte leek mij indertijd ook "het einde". Zo verging het me na het 1e en het 2e en het 3e en het 4e kind (dat meer dan 5 jaar na het 3e werd geboren). O ja, ook voor een 5e was best een reden te vinden, want het 4e stond een beetje alleen.

Inmiddels was ik 38, mijn man 5 jaar ouder en dat 5e kind is er nooit gekomen. Neem het gerust van me aan: een kind dat er nooit geweest is ga je niet missen. We gingen serieus in de toekomst kijken en ik ben heel eerlijk met mezelf geweest. Ik zou het liefste 50 jaar eerder geboren zijn, want dan zou het heel gewoon zijn geweest om, net als mijn Oma, door te gaan met kinderen krijgen tot een eind in de 40, maar die had in die zaken minder keus dan wij.

Ik heb het geluk gehad dat alle zwangerschappen op rolletjes liepen en dat geen enkele bevalling problemen opleverde. Ook waren alle kinderen kerngezond. Zou dat volgende keer weer zo mogen gaan? Borstvoeden, luiers wisselen, knuffelen, zingen en spelen met een klein hummeltje gingen automatisch, maar zou het goed zijn tegenover de oudere kinderen, waarvan de oudste op het punt stond naar de middelbare school te gaan, om me steeds zo te blijven verdiepen in dat eerste stadium van het ouderschap? Ook tieners hebben hun behoeften en die gaan niet altijd samen met die van de kleintjes. Nee, hoe ik de argumenten ook wendde of keerde, er was niet te ontkomen aan het feit dat ieder kleintje op zijn beurt groot zou worden, dat het verlangen naar een volgende zou blijven bestaan en dat een van die kleintjes op een kwade dag toch echt het laatste zou moeten worden.

Een grotere auto en behuizing zijn nog maar bijkomstigheden. Moeder zijn van een groot gezin, ondanks alle moderne gemakken, is tegenwoordig veel moeilijker dan tientallen jaren geleden, omdat je onder een minderheid valt. In grote gezinnen is er minder tijd en geld per kind en dat kunnen ze niet altijd begrijpen omdat het er bij vriendjes en vriendinnetjes thuis zo anders aan toe gaat. Ook ik wilde desondanks een "leuke" moeder zijn. Het huis was een "Zoete Inval", net als anderen mochten de kinderen bij clubjes e.d., maar ik rende van hot naar her met halen en brengen. Mijn OMa met haar grote gezin zou me voor gek verklaard hebben. In haar tijd "kon" er veel minder en dat is best te begrijpen.

En nu mijn jongste 18 is ben ik blij dat het bij 4 kinderen gebleven is. Mijn man is inmiddels 61 en van prikkelbare tieners en hun vrienden en vriendinnen die op alle tijden binnenvallen en je de oren van het hoofd eten hebben we een beetje genoeg, hoe aardig ze ook mogen zijn. We zouden zo graag eindelijk de tijd en de middelen hebben om samen wat te reizen, maar dat zit er voorlopig nog niet in. Rentenieren is er niet bij. De derde komt binnenkort terug van de universiteit, met een auto vol "spullen", studentenschulden, plannen voor een korte beroepsopleiding en, gezien de hoge huren in de stad, zal hij vanaf juli zijn intrek nemen in 2 kamers die nu leegstaan. En nummer 4 gaat van school af en moet nog aan een hogere opleiding beginnen die wij als ouders grotendeels moeten financieren. Wat je als jonge ouders vaak niet beseft of wil zien is het feit dat deze laatste fase in het ouderschap veel langer duurt dan je denkt en dat zou best kunnen komen omdat gezinnen kleiner zijn geworden en ouders daarom het geld en het geduld kunnen opbrengen. Hoe dan ook, jeugd duurt langer dan vroeger.

Ik begrijp beter dan wie dan ook hoe je nog naar een volgende zwangerschap verlangt, maar vergeet niet dat het ouderschap veel en veel langer duurt dan zwangerschap en babyverzorging!

Annemieke.

Reactie voor op de website?

87.91. We gaan op ons gevoel af en zien het wel

Hoi Lonneke,

Ik herken dat gevoel, die twijfel van wel of niet nog een kleine erbij. Toen onze vierde, een meisje, geboren was, hadden we ook zoiets van: nu is het compleet, we zijn een mooi stel zo. Maar al gauw sloeg ook bij ons de twijfel toe. Na alle voors en tegens te hebben overwogen hadden we zo iets van: we gaan op ons gevoel af en zien het wel.

En inmiddels ben ik nu zwanger van nummer 7. Heerlijk. Ik zou het absoluut niet anders willen, we hebben hier altijd een hoop leven in huis. Je krijgt er zo ontzettend veel voor terug van je kids, daar kan niets anders tegen op. En ja je hebt altijd wel wat te doen. Of er is iets te doen. Maar ik zou niet anders willen.

Groetjes van de malle bende: Steven, Margreet. Ricardo, Bian, Kimberley, Pricilla, Vienna en Lindsey.

Reactie voor op de website?

87.92. Twijfel over een volgend kind

Wij hadden 3 kinderen. En hoewel ik altijd een even aantal kinderen wilde, zijn we na de derde gestopt om financiële en emotionele redenen. Maar die nummer vier bleef knagen. Uiteindelijk hebben we besloten dat er toch nog een kind zou komen. Maar het verschil tussen de derde en de vierde zou dusdanig groot zijn dat het voor mijn idee een verwend kreng zou worden. Dus nu zijn we de gelukkige ouders van 5 kinderen.

Het verschil tussen nr 3 en 4 is 8 jaar maar de jongste twee hebben heel veel aan elkaar en wij hebben heel veel aan de oudste als bv oppas of als je na een vermoeide dag eens geen zin hebt om de jongsten in bed te stoppen.

Groetjes Britt

Reactie voor op de website?

87.93. Is de stap van 2 naar 3 kindjes erg groot?

Wij zijn in het rijke bezit van 2 gezonde kindjes. Graag zou ik nog een kindje willen maar zie een klein beetje op tegen de drukte die dan onvermijdelijk is.

Heb je echt geen tijd meer voor jezelf? Draait de wasmachine echt twee (of meer) keer per dag? Is er echt ruzie op de achterbank wie in het midden mag zitten? Is echt alles per 4 stuks verpakt? Hoe breng ik de oudste naar school (groep 1) met nog twee kindjes? Heb je echt nooit meer goede nachtrust? Etc, etc.

Graag reacties op deze rare vraag!

Dorinde

Reactie voor op de website?

87.94. Overstap van 2 naar 3...

Hallo Dorinde,

Eerlijk gezegd weet ik het niet meer zo goed. Ik heb nu 6 kinderen en ik weet dat ik meer tijd heb dan sommige moeders met 2 kinderen. Kwestie van plannen denk ik dan maar. Met 6 kinderen was ik ongeveer 2 tot 3 keer per dag en in het weekend iets meer vanwege het beddengoed. Maar toen ik nog maar 3 kinderen had was het geloof ik 1 keer per dag en wat extra in het weekend.

De auto wordt pas een probleem met 4 kinderen denk ik. En ruzie over de plaats is meestal niet nodig, de jongste zit in een zitje in het midden. De andere twee op een stoelverhoger.

Verpakkingsproblemen lijkt me niet zo belangrijk, maar meestal worden dingen verpakt per 2, 3 of zoals koeken juist per 6. Wij hebben daar meer problemen mee met 8 personen lijkt me. Daarom bakken we gewoon zelf. Het is zo moeilijk of makkelijk als je zelf wilt. Natuurlijk kost het meer geld, dat weet je als je er aan begint. Of eigenlijk ontdek je dat vreemd genoeg pas als het zover is. 1 ding is zeker, het is bere-gezellig!

Succes met je besluit, Yvonne

Reactie voor op de website?

87.95. Van 2 naar 3

Hallo,

Wij hebben ook 3 kinderen 9, 7, 2. Het is inderdaad iets drukker maar dat is logisch toch. Het is gewoon even wennen en na een paar weken weet je niet beter. Ik was 1 keer per dag gewoon s'avonds aanzetten en s'morgens haal je het er uit, dan heb je de hele dag de tijd om het nog op te vouwen of je laat het staan tot de volgende dag, werk blijft er altijd hoor.

Groetjes Andrea

Reactie voor op de website?

87.96. De derde kwam gewoon....:))

Ik had niks te beslissen, de derde kwam gewoon....:)) En ja, ik was me suf, maar ik heb tijd genoeg voor mezelf. Ik stel minder hoge eisen aan het huis, dan maar iets minder netjes. Een goede moeer denkt ook aan zichzelf, tenslotte. En twee kinderen kunnen ook mee om de oudste naar school te brengen, hoor! Voor alles is een oplossing en ik denk dat je op deze site genoeg mensen vindt die je kunnen helpen met het zoeken naar oplossingen. Ik vind het erg gezellig,drie kinderen!

Groetjes, Yvonne

Reactie voor op de website?

87.97. Reactie op weemoed

(Reactie op Weemoed)

Ik las net alle reacties nog eens door en daar stonden ook mijn reacties nog bij, ze zijn van enige jaren geleden. Ik wil nu laten weten dat wij ons gezin bij 5 kinderen hebben gelaten. De jongste is nu bijna 8 en ik ben nu zeer tevreden met mijn kindertal. Als er destijds nog een kindje bijgekomen was, was het goed geweest maar nu is het ook goed. Ik ga het niet hebben over de 'vrijheid' die ik nu heb want dat vind ik onzin. Ik ben altijd vrij geweest of ik nu wel of niet kleine kinderen thuis had. Ik werk niet, ben het ook niet van plan en geniet gewoon zoals het nu gaat!!

Ik reageer omdat het leuk is om te weten hoe het 'afloopt' bij andere mensen....

Groet San

Reactie voor op de website?

87.98. Hoe kan ik man man overtuigen voor een derde kind

Ik zie zoveel reacties van vrouwen die hetzelfde probleem hebben als ik. Ik ben bijna 34 jaar, ik heb twee kindjes van bijna 4 en 2 jaar en zit ook al ongeveer anderhalf jaar met die grote kinderwens. Mijn man wil er niet van weten. Hij wil zo graag weer willen reizen, wil graag weer meer op stap kunnen gaan en zegt me gewoon dat hij me al twee prachtige kinderen heeft gegeven waar ik gelukkig mee kan zijn (ik ben heel blij met mijn twee kindjes). Hij beweert dat de eerste twee kinderen voor hem ook al een grote ommezwaai waren. Hij wil weer niet gedurende een drietal jaren ongelukkig zijn omdat hij nog steeds niet wegkan.

Het vreet gewoon aan mij. Ik denk dan van binnen 3-4 jaar hebben we weer meer mogelijkheden, kunnen we weer verdere oorden opzoeken. Moet ik hierdoor mijn prangende kinderwens laten vallen. Ik heb zoiets van ik draag dit wel mee voor een veel langere tijd dan die 3-4 jaren.

Ik zie dan onze vrienden rondom mij die allemaal stuk voor stuk een derde kopen en zelfs een vierde en ik ijver er al zo lang voor. Hoe moet ik dit verwerkt krijgen. Ik wil er mijn huwelijk niet kapot door laten gaan.

Groeten

Sofie

Reactie voor op de website?

87.99. It takes two to tango.....

Hoi Sofie,

Ik denk dat je iemand die echt niet wilt, niet moet proberen te overtuigen. Kinderen krijgen doe je echt met zijn tweeën. Hoe vervelend ook voor je om te horen misschien. Maar wie weet zwicht hij nog.

Ik neem overigens aan dat je met het woord "kopen" het woord "krijgen" bedoelt?

groet Marjolein

Reactie voor op de website?

87.100. De grootte van je gezin en werk

In hoeverre laat je werk en carriere meespelen bij de beslissing om wel of niet voor nog een kindje te gaan? Ik vind het zo moeilijk om een afweging tussen carriere en geld (ben nog maar een paar jaar afgestudeerd) en kinderen te maken. Het liefst wil ik van allebei genoeg. Ik dacht eerst altijd dat geld er niet toe doet, als je maar gelukkig bent. En dat vind ik natuurlijk nog steeds een belangrijk standpunt, maar ik denk wel dat geld je ook gelukkiger of ongelukkiger kan maken. Wat zijn jullie gedachten hierover?

Groetjes, Mirjam moeder van Bente (2) en Elin (1)

Reactie voor op de website?

87.101. De grootte van je gezin en werk

Hallo Mirjam,

Ik heb het gevoel dat carriere en kinderen gerust samen kunnen gaan, maar dat je wel alles goed geregeld moet hebben. En het feit dat je salaris grotendeels hieraan opgaat. Mijn instelling is dan ook kinderen goed verzorgd, een leuke uitdagende job erbij en het kan goed samengaan.

Bij ons gezin is dit zo geregeld:
Vader zelfstandig werkt meer dan 40 uur
Moeder zelfstandig werkt 4 dagen per week en gemiddeld 2 avonden
Oppas: Aan huis en in loondienst, werkt gedeeltijk voor onze bedrijven en verzorgt kinderen, was en eten.
Kinderen 9 7 5 4 2 0.

´s Morgens gaan 4 van de 6 kinderen naar school van 8,30 tot 15,00 uur. Andere 2 kinderen vallen onder de zorg van de oppas. Veel mensen zeggen tegen mij, je hebt geluk gehad met zo een oppas. Maar ik denk bij mezelf, het is niet alleen geluk, maar ook manager zijn. Toen ik 4 jaar geleden een advertentie plaatste voor een oppas kreeg ik meer dan 35 reacties.

En heel belangrijk bij deze combinatie is rust, regelmaat en wat vandaag niet komt, komt morgen. Gelukkig zijn wij allemaal gezond. Zou een gezinslid ziek worden, dan gaat deze voor en staat werk op de tweede plaats.

Succes met je keuze. Anita

Reactie voor op de website?

87.102. Lichaam

Ik heb misschien een hele rare vraag. Ik lees al die verhalen over grote gezinnen en het lijkt me heerlijk, maar ik vraag me wel af in hoeverre jullie alle zwangerschappen en bevallingen hebben doorstaan. Ik heb nu nog maar 1 kindje, maar mijn bevalling was een zeer heftige aangelegenheid en voor mij nu een drempel om opnieuw zwanger te raken. Ik kan me niet voorstellen dat jullie allemaal alles voorspoeding hebben doorlopen, dus hoe gaat een ieder hiermee om?

Corieke

Reactie voor op de website?

87.103. Voor Corieke

Hallo Corieke,

Ook mijn bevallingen zijn verre van leuk te noemen. Door mijn incestverleden ga ik tijdens de bevalling terug naar mijn jeugd. Dat is dus een hel. De pijn doet mij denken aan vroeger. Iedere zwangerschap werden er afspraken gemaakt om het mij makkelijker te maken, maar pas bij deze bevalling (ik ben nu 40 w + 2 d) hoop ik dat ik een "normalere" bevalling zal beleven. Bij binnenkomst zal ik direct een ruggeprik krijgen en zo zal ik de bevalling aankunnen. Nee, bevallen is niet leuk, maar een groot gezin wel.

Ellen (moeder van 4 kinderen)

Reactie voor op de website?

87.104. Bijna veertig en nog een vierde? Of toch maar niet...?

Wij zijn gezegend met drie schatten van kinderen (1, 3 en 5 jaar). Nu ben ik inmiddels 39 jaar en diep in mijn hart zou ik heel blij zijn met nog een vierde kind erbij. Toch twijfelt mijn verstand af en toe wat. Neem ik een te hoog risico? Kan ik het lichamelijk aan? Hoe zit het financieel? En hoe zit het praktisch? Zo borrelen er nog meer vragen omhoog. Maar toch, maar toch....

Ben erg benieuwd of iemand deze situatie herkent (of niet) en mij haar/zijn verhaal/mening wil laten horen. Gewoon ter informatie. Je kunt me mailen op . Alvast heel erg bedankt!

Reactie voor op de website?

87.105. Rreacties omgeving

Wij (beiden 27) hebben 4 kinderen (5, 4, 2, 9mnd) en alle twee nog een kinderwens. Onze familie en omgeving begrijpt dit totaal niet! Jullie hebben van alles 2, en 4 is toch zeker wel genoeg (horen we dan). We vinden het moeilijk om hiermee om te gaan. Soms denken we: laat ze maar barsten, maar soms denken we: zijn we wel goed bezig?

Okee het is druk en financieel niet altijd even gemakkelijk, maar dat is toch ons probleem en onze verantwoordelijkheid! Zolang we onze kinderen alles kunnen bieden wat een kind nodig heeft, zien WIJ geen probleem. Mensen hebben hun oordeel zo snel klaar en denken niet na bij wat ze zeggen! Bij elke zwangerschap hoort vreugde, maar de leuke reacties nemen alleen maar af. Ook als je bent net bevallen bent krijg je te horen: Deze was toch wel de laatste!?

Wij krijgen zeker ooit nog een spruit, maar we zien wel erg op tegen de negatieve reacties. Elk kindje is een wonder en moet met vreugde tegemoet gezien worden, ook al is het het 5e ,6e enz!

Bianca

Reactie voor op de website?

87.106. Overdenkingen

Hallo,

ik ben Ursula en moeder van drie kinderen, twee meiden van 9 en 4 jaar en een zoon van 10 maanden. Ik heb net het hele forum doorgenomen en ik wil in eerste instantie reageren op het verhaal van Corieke. Zij vraagt zich af hoe andere moeders hun bevallingen zijn doorgekomen. Ik kan je vertellen dat dat inderdaad geen pretje was, na de oudste, ik was toen 23 jaar, heb ik gezworen dat nooit meer mee te willen maken.

Maar ook wij wilden meer dan 1 kind, dus ben ik na vijf jaar zwanger van de tweede en met niets anders bezig geweest als met de bevalling. Ik had verzocht om een ruggeprik maar dit was al te laat vanwege de vergevorderde ontsluiting en het motto: ach, je redt het wel. De hele bevalling was voor mijn gevoel nog erger als de eerste met name de pijn en de paniek, ik was helemaal van de wereld.

En toch heb ik weer 3 jaar later nog een derde bevalling doorstaan waarbij ik voor het eerst het gevoel had alles onder controle te hebben, de pijn was even hevig want ik kreeg wederom geen ruggeprik, maar ik mocht wel iets kalmerends innemen waardoor ik alles goed heb doorstaan. Op alle ins en outs zal ik nu verder niet in gaan want ik wil ook nog graag reageren op Annemieke met haar relaas, ouderschap duurt langer dan zwangerschap.

Annemieke slaat de spijker op zijn kop want ja, ze moeten groot worden en ja, je wordt ouder en het wordt allen maar duurder. Als je midden in de kleine kinderen zit dan wil je daar niet altijd al te lange tijd bij stilstaan. En ook ik denk heel hard aan een vierde, maar haar verhaal knoop ik heel goed in mijn oren. Ik had het van mijzelf trouwens nooit verwacht dat ik alleen al drie kinderen zou krijgen, laat staan eventueel een vierde.

Wat mij vervolgens trouwens opvalt is dat menigeen zich zorgen maakt over de reactie van derden. Ik kan me dit overigens wel voorstellen, ook mijn ouders zouden niet staan te jubelen (en dat terwijl ik enig kind ben). Maar wat gaat het anderen nu eigenlijk aan? Zij hoeven er niet voor te zorgen en er dus ook geen 'last' van te hebben. Het is puur en alleen een keuze van jezelf (of) samen met je partner.

Het verschil tussen twee of drie kinderen is eigenlijk alleen praktisch. Mijn ervaring is dat je twee kinderen makkelijker onderbrengt dan drie kinderen. Dus als wij weg willen of weg moeten dan wordt er een oppas geregeld in huis. En we hebben tijdens ons werk binnen ons eigen bedrijf, een ook een opppas in huis, zij doet ook huishoudelijke werkzaamheden. Dit is nog altijd goedkoper dan een kinderdagverblijf en naschoolseopvang en veel veel beter voor de kinderen.

In ieder geval vind ik dit een leuk forum en ik zal deze site dan ook regelmatig bezoeken. Ik zou het dan ook leuk vinden om eventueel contact te houden met andere ouders ook omdat niemand van mijn, of van mijn man, vrienden of kennissen kinderen heeft. Wie herkent dit nog meer? Je mag me ook mailen.

Reactie voor op de website?

87.107. Reactie voor Sophie

Hoi Sophie

Veel praten en samen toekomstverwachtingen delen heeft mij erg geholpen. Ik heb nu 2 kk. een van 8 en een van 6. We zijn nu pas toe aan meer kinderen. Ik wilde ze al langer, maar mijn man is hier nu aan toe. We willen er nu nog minimaal, als het lukt, 2 erbij. Ik wordt zelf in februari 34 en mijn man wordt dan 37. Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Groet Maureen

Reactie voor op de website?

87.108. 3e kindje, wel of niet?

Ik ben de trotse moeder van 2 mooie zoons van 4 en 2 jaar. Nou kriebelt het al heel lang bij mij dat mijn gevoel zegt dat ik heel graag nog een 3e kindje zou willen krijgen maar mijn verstand zegt dat het niet slim is. Ons leven is heel druk omdat mijn man full-time werkt en ik zelf ook 3 dagen in de week werk op onregelmatige tijden.

Steeds als ik het praktisch bekijk denk ik nee maar mijn gevoel zegt JA!! Ik word gek van mezelf want steeds als ik denk dat ik het weet draait het weer 180 graden om.

Wie herkent dit en wat is uiteindelijk doorslaggevend geweest en hoe gaat het nu?

Trotse moeder.

Reactie voor op de website?

87.109. Wel of niet een 4e kindje

Ik ben op zoek gegaan op internet naar een grote gezinnen site. Mijn man en ik hebben 3 kinderen. Een flink gezin al vinden wij. Nu weten wij niet of we wel of niet nog een kindje erbij willen krijgen. Het gaat niet om het grote gezin of iets dergelijks, want zoals op jullie site al gemeld: Ieder gezin bepaalt zelf wat zij een groot gezin vinden.

Wat wel meespeelt bij ons zijn een aantal practische bezwaren: Het financiele aspect, de plaats in huis zoals de slaapkamer: De 2 oudsten zijn meiden en sliepen al samen vanaf heel klein omdat ze dat gezellig vonden, qua ruimte hoefden we het toen niet te doen. Onze jongste is een jongen van anderhalf, hij slaapt nu alleen in het kleinste slaapkamertje. Een baby erbij betekent toch intern verkassen en diverse opofferingen. De auto, voor ons heel belangrijk. Alle opa´s en oma´s wonen op minimaal 1 uur rijden, net als alle andere familie en veel vrienden. Drie kinderen is goed te doen op de achterbank van onze stationwagen, vier kinderen betekent een bus. Dus een andere auto, is een nieuwe uitgave.

Los van het feit wat het allemaal gaat kosten als ze op de middelbare school zitten en misschien daarna nog verder willen leren. We hebben 3 gezonde kinderen, ikzelf ben bang voor het risico dat een vierde kindje misschien niet gezond zal zijn. We zijn er nog niet uit.... Als we het doen laten we het zeker testen. Hebben jullie twijfels gehad? Ikzelf zit niet te wachten op jubelverhalen van hoe leuk het allemaal is. Want ook met 1 kindje heb je leuke en minder leuke dagen. Nog een kindje betekent toch meer vrijheid inleveren, nog eentje voor de zwemles zullen we maar zeggen. En hoe leuk en gezellig het ook in huis is, je moet voor de zwemles toch met de hele bups op pad (de oudste is bijna 7 dus die laat ik niet alleen thuis).

Ik zie veel praktische bezwaren waardoor mijn man zeker iets heeft van: Nog een kindje is leuk, maar niet voor ons. Laat het maar blijven zoals het nu is. En gek genoeg voelt dat als een gemis. Ik zou van jullie willen weten of er gezinnen zijn die ook zo getwijfeld hebben.

Groetjes Sandra

Reactie voor op de website?

87.110. Nare reacties?

Wij waren thuis met 4 kinderen (groot?) vonden wij niet echt, er mee gepest werden wij ook niet (hooguit met de afkomst). Mijn vader hertrouwde en kreeg nog 2 kinderen. De vraag is of hij daar vandaag de dag wel zo blij mee is (met ons 6-en) want hij is de enige die er blijkbaar over valt als je (in dit geval ik) kinderen krijgt.

Ik heb een dochter van 19 (ruim een maand te vroeg geboren), een dochter van 18 (ruim 3 maanden te vroeg geboren), een dochter van 13 (ruim een maand te vroeg geboren, ondanks maanden platliggen, medicijnen enz.) en een zoontje van 9,5 maanden oud (2,5 weken te vroeg geboren én thuis zonder bedrust, medicijnen enz).

Rotopmerkingen over het aantal kinderen heb ik eigenlijk nooit gekregen, ook niet over het feit dat ze nogal van leeftijd verschillen. Wél vervelende opmerkingen over mij (toen te jong, nu te oud, zou je er nog wel aan beginnen, in jouw situatie moet je geen kinderen nemen, zeker een foutje, kun je wel kinderen opvoeden enz enz).

Als je dat een aantal keren hebt meegemaakt weet je wat er weer op je af gaat komen bij een volgende zwangerschap. Bij de laatste zwangerschap heb ik geen zeurderige, afgunstige mensen om mij heen gehad, die had ik namelijk al uit de kennissenkring verwijderd. Ik heb wederom een zwangerschap met hindernissen gehad (de 8e en daar krijg je wel verbaaste reacties over), maar een pracht van een gezonde zoon.

Het was de eerste zwangerschap die geestelijk en emotioneel gezien vlekkeloos liep. De eerste echte en ook leuke kraamtijd. Als je niets verwacht kan het alleen maar meevallen.

Ik laat me door niemand meer de kop gek maken. Het is mijn leven en op een gegeven moment word je toch te oud om je nog de les te laten lezen. Mijn advies: schrap al die domme, jaloerse mensen uit je kennissenkring en geniet van en met je kinderen.

Het is nog steeds een voorrecht als je het geluk hebt om kinderen te kunnen krijgen en geen vanzelfsprekendheid zoals velen menen.

Carmen

Reactie voor op de website?

87.111. Voor sofie

Quote "ik ben bijna 34 jaar, ik heb twee kindjes van bijna 4 en 2 jaar en zit ook al ongeveer anderhalf jaar met die grote kinderwens. Mijn man wil er niet van weten. Hij wil zo graag weer willen reizen, ... omdat hij nog steeds niet wegkan."

Uit je mail begrijp ik dat je partner ZEER ongelukkig is met kinderen. Hij wil dit en en hij wil dat. Hij heeft je kinderen gegeven waarmee jij gelukkig moet zijn.

Probeer toch eens met hem te praten over het hij gevoel (Ik wil, ik ben ongelukkig) Ik ben een vader van vijf kinderen, door omstandigeheden ben ik huisman. Hetgeen ik met de kinderen mee gemaakt heb zou ik niet willen missen. Tuurlijk kinderen kosten je tijd, vrijheid (?) maar je krijgt er veel voor terug.

Ik ben 38 met mijn vrouw is 40. Mijn oudste kindis 17 en het jongste bijna 2.

Je kinderwens komt die voort uit je eigen, of dat je andere mensen in je omgeving ook ziet met meer kinderen??

Veel, heel veel sterkte.

Ro

Reactie voor op de website?

87.112. Hoe gaat het met...........?

In de ouders van nu in sept.2001 nr 9 stond een verhaal in over dagboek van een moeder van een groot gezin, Annemarie Sterken en Geert-Jan Wijers met de kinderen Dox, Col, Mink, Yuki. Dat gezin was zo boeiend dat het mijn interesse heeft gewekt. Ik ben zo benieuwd hoe het met hun gaat en of er nog meer kinderen zijn gekomen? Misschien lezen hun deze geweldige site ook vandaar dit mailtje.

Wij zelf hebben nu 3 pracht kids [2 jongens van 3, meisje van 9 mnd] waar we heel veel voor hebben moeten doen en lang op hebben moeten wachten wat het allemaal waard was. Toch hoop ik stiekem op een wondertje ondanks dat het ons medisch is af geraden i.v.m 2 keer kantje boord geleden na bevalling door het niet sluiten van de baarmoeder met gevolg zeer ernstige nabloedingen. Waardoor er van binnen wat beschadigd is door de spoedoperaties, ook hersteloperaties gehad.

Ben ook benieuwd of er mensen zijn die dit ong. ook hebben mee gemaakt en toch nog voor kindje kiezen. Alvast bedankt ga vooral door met deze boeiende, fantastische site jullie verdienen een pluim.

Tamara

Reactie voor op de website?

87.113. Was het maar eenvoudig

Hoi,

Eigenlijk wil ik gewoon zelf wat kwijt. Ik kan er een heel lang verhaal van maken maar dat zal ik maar niet doen. Wat ik kwijt wil is dat ik ook ontzettend verlang naar een vierde kind. Mijn jongste is nu net 3 geworden en het gaat tegen mijn oerinstinkt in dat ik nog steeds niet zeker weet of we wel zullen gaan voor de vierde. Het is te belachelijk voor woorden maar ik mis iets. Mijn gevoel dat er nog iemand zit te wachten kan ik maar niet uitschakelen. Mijn man twijfelt nog. De jongste is erg peuterpuberig, maar hij beseft wel dat dat een periode is. Daarna komt er wel weer een andere periode die minder leuk is.

Nog vreemder is het dat ik nu tijdens de schoolvakantie met de kinderen allemaal de hele dag thuis me soms erg irriteer aan de kinderen en dan denk ik, hoe kan ik nou nog meer kinderen willen? Van de andere kant denk ik dat ik veel minder kan hebben omdat ik me nergens op kan richten. Als ik voor mijn doel kan gaan dan zit ik veel beter in mijn vel, en nu weet ik niks.

Ik ga mijn man ook niet dwingen voor nog een kind. Zo ben ik niet en dat werkt ook niet. Het is zo, ik neem er 3 mee maar in mijn gedachten zijn het er vier. Ik heb zelfs het gevoel dat als er geen meer komt dat ik rouw en zo voel ik me nu al.

Ik vraag me af of iemand dit herkent. Hoe ga je er mee om? Ik kom misschien wel over als een verwend kind, zo houd ik mezelf ook regelmatig onder de loep. Toch lukt het niet dat sterke gevoel uit te schakelen. Ik praat er wel met mijn man over, maar ik kan er toch niet over gezig blijven, daar wordt hij ook niet goed van denk ik. Voor de rest (ik schaam me er voor) heb ik weinig contacten met andere moeders, vriendinnen. Ik denk wel eens, als je overdag meer met mensen praat of iets sociaals onderneemt dat word alles veel luchtiger. Mijn moeder komt niet zo vaak, helaas. Mijn schoonmoeder komt zelden, terwijl ze wel in de buurt woont. Hier komt gewoon bijna niemand. Ik vind het erg moeilijk om echt vrienden te maken omdat ik denk, die zullen wel geen behoeft en tijd hebben. Nu kom ik wel erg zelfmedelijdend over, maar dat is niet. Dit zijn aandachtspunten voor mij.

Ik stop nu maar gauw, ik zou enige feedback erg leuk vinden.

Anoniem

Reactie voor op de website?

87.114. Was het maar zo eenvoudig: ik herken het!

Ik herken heel veel in het verhaal dat je hier vertelt, anoniem! Ook ik ben erg gelukkig met mijn drie kinderen, maar verlang nog naar een vierde. Mijn man ziet veel bezwaren, financieel en organisatorisch. Daarnaast zijn er voor mij ook medische bezwaren (ben gesteriliseerd en moet dan dus een hersteloperatie ondergaan o.a.) Maar het blijft knagen. Eigenlijk wil ik gewoon NU een beslissing voor een vierde kindje of anders dat dit gevoel verdwijnt want het zit me soms echt in de weg. Lastig inderdaad dat je wel je gevoel wilt uiten maar niet door wilt zagen....

Laat me anders je e mail adres weten, dan kunnen we misschien mailen....

groetjes

Reactie voor op de website?

87.115. Bedankt Anne

Hoi Anne,

Bedankt voor je reactie, geweldig want dat werkt echt als je merkt dat iemand zich kan inleven in iemand anders zijn situatie. Ik vind het erg leuk om te mailen,dus dat komt er nog aan.

De groetjes. Jeanine

Reactie voor op de website?

87.116. 4e kindje

Goh, wat een geweldige site is dit! Ik heb er in het verleden al vaker op gekeken en herken heel veel in alle verhalen over wel of niet voor een 4e kindje 'kiezen'. Inmiddels ben ik (nog pril) zwanger van onze vierde en dolgelukkig!! Maar wat een feest der herkenning, alle twijfels, eenzijdige verlangens, voor- en nadelen het is ook bij ons de revue gepasseerd en ik heb echt geduld én 'geluk' moeten hebben voordat mijn man en ik er beiden klaar voor waren.

Ik denk dat met de 4e ons gezin ook compleet zal zijn, maar kan me net als anderen voorstellen dat het lege buik syndroom op een gegeven moment de kop op zal steken. Nu zit in middenin een fantastische periode van net zwanger zijn en gaat alles nog een keer gebeuren en mag ik het weer helemaal van voren af aan meemaken, maar ook deze baby wordt uiteindelijk een keer groot en ik kan me goed voorstellen dat ik dat moeilijk zal vinden om af te sluiten.

Moeilijk, maar zeker niet onmogelijk, want ik vind 4 echt een maximum qua verdelen van tijd, aandacht, kosten, een sociaal leven naast moeder-zijn, werken en noem alles maar op. 'Gelukkig' identificeer ik mezelf niet met gezinnen groter dan 4 en denk nu dus gevoelsmatig dat ons gezin straks helemaal compleet is met 4 (als ons kindje gezond geboren is, zal mijn man zich laten steriliseren, dat hebben we al afgesproken). En als mijn jongste dan baby-af is en ik (tijdelijk) aan kom te hangen tegen het lege buik syndroom, dan hoop ik dat mijn zusje en beste vriendin snel zwanger zullen raken en ik mijn baby-liefde daarop mag projecteren (hihi).

Vond het verhaal van Annemiek trouwens ook een goed en reeël stuk!

Ik wens iedereen die met het vraagstuk zit veel geluk en wijsheid met hun beslissing en het lezen van ervaringen van anderen kan wellicht bijdragen aan het doorhakken van een knoop. Wees eerlijk tegenover jezelf, bespreek t.a.t. verlangens met je partner om in elk geval van elkaar te weten hoe je erin staat en geniet vooral van je huidige gezinssamenstelling, hoe klein of groot die ook is!!

Marianne

Reactie voor op de website?

87.117. Nakomertje....

Hoi Marianne,

Ikzelf ben de oudste van een gezin met 5 kinderen. Ik ben nu 20 en heb nog een broertje van 3 jaar en een zusje van 6 jaar. Mijn andere broer(tje) is 19 en andere zusje is 15 jaar. We hebben dus twee nakomertjes. Vroeger zei ik altijd al: ik wil nog een klein broertje of zusje. En toen kreeg ik het ook, ik vindt het leuk, maar het klinkt misschien stom, maar er zitten zoveel nadelen aan. Het is zo verschrikkelijk lastig te combineren. Met vakanties, met uitjes, andere leuke dingen: je denkt altijd weer: o ja, maar die kleintjes dan...

Ik zal dan ook eerlijk gezegt tegen niemand zeggen: nakomertje, moet je doen joh! De kloof is te groot.

Wat wel een voordeel is is dat je, vooral als oudste, heel zelfstandig wordt. Ik weet al zoveel van kinderen, dat gaat wel makkelijk worden later. Het is het echt gezond voor de kleintjes, ze hebben gewoon 2 vaders en 3 moeders, iedereen bemoeit zich ermee. Maar toch, al met al, is het ook reuze gezellig. En ja, je tijd moet je anders verdelen ja en je kunt niet alles doen wat je vroeger deed.

Maar je hebt elkaar toch? Het is toch geweldig als je nog een kind krijgt om voor te zorgen!?

Judith

Reactie voor op de website?

87.118. Dat was het dan.....

Hoi allemaal.

Tot gisteren heb ik altijd gedroomd van een gezin met 4 kinderen te krijgen. Ook altijd de hoop gehad. Mijn man en ik hebben 3 schitterende kinderen, daar ben ik ook erg gelukkig mee. Jullie kennen dat gevoel denk ik wel, dat hoef ik denk ik niet uit te leggen, dat je gehppt had dat er nog een mocht komen...

Wij hebben 1 inkomen (modaal), en ik werk een paar uurtjes buitenshuis (minimaal). Mijn man heeft vaak getwijfeld, maar is er wel van op de hoogte van hoe groot die wens voor mij was. Toen de jongste ongeveer 2 jaar was zei hij, als je het echt graag wilt, dan moet de financiele kant geen belemmering zijn. Op een gegeven moment gaf hij aan dat het hem toch wel leuk lijkt, een 4e. Ik dacht yes!. Maar toen had hij toch zoiets van, ja, het financiele is eigenlijk toch wel belangrijk. Hij wilde eerst afwachten wat het werk hem bracht. Hij was n.l. bezig met solliciteren naar werk op zijn niveau (waarvoor hij gestudeerd heeft). Nou heeft hij vorige week die gewenste baan gekregen, dus ik was ontzettend blij, nu konden we er eindelijk voor gaan!

Maar hij zei er niks over en ik vind dat ook moeilijk om over te beginnen. Wel heel voorzichtig en dan zegt hij: we zien wel. Ik kon aan zijn houding overduidelijk merken dat hij niet wil. Gisterochtend zei hij, ik geloof dat ik er nog niet aan toe ben. Dus mijn hoop is nu echt weg en het heeft ook geen zin meer om het te hebben. Ik ben nu bijna 35, de jongste is 3 1/2 jaar. Financieel gezien komen we niet in een betere situatie. Kortom, dit had het meest geschikte moment kunnen zijn. Ik heb erjaren voor naartoe geleefd, me op het (kindere)consuminderen gestort, ik had er alles voor over gehad. Ja, zegt hij, ik zeg niet nooit...

Ik heb gezegd dat hij dat beter niet kan zeggen, dat schept voor mij onduidelijkheid. Daar kan ik niet mee verder. Ja, zegt hij, als we het wel doen dan zal ik altijd met een vervelend gevoel zitten.

Ja, dat klopt. Dus bij deze, ik heb er graag in geloofd, maar het mocht niet zo zijn. Ik moet wel zeggen dat ik niet gemakkelijk het knopje kan omdraaien, het doet n.l. verschrikkelijk veel pijn.

Ik wens jullie grote gezinnen heel veel geluk met alles. Ik vind het echt een supersite, ik was echt verslaafd!

Groetjes, Jeanine

Reactie voor op de website?

87.119. Voor Jeanine

Geef niet op meid, hij heeft niet gezegd dat hij het niet wil. Hij is alleen nu even met andere dingen bezig. Nog even geduld en dan begin je er in de vakantie over als hij ook lekker rust heeft.

Je bent nog super jong hoor. Ik ben nu 38 jaar en 4 maanden zwanger van de achtste. In maart afgelopen jaar heb ik een miskraam gehad en wilde meteen weer zwanger worden. Mijn man was er nog niet aan toe. En zomaar ineens 5 maanden geleden begon hij er zelf over, dat was voor mij heerlijk.

Dus zet die knop nog maar niet om er is nog hoop. Laat je man nu eerst maar even aan zijn nieuwe baan wennen, misschien is hij gewoon nog wat onzeker.

Groetjes Tanja

Reactie voor op de website?

87.120. Voor Tanja

Hoi Tanja,

Bedankt voor je reactie! Wat geweldig voor jullie dat je een 8e kindje mag verwachten. Ik hoop dat je gelijk hebt met wat je mij schreef.

Groetjes, Jeanine

Reactie voor op de website?

87.121. Geniet!

Hallo Jeanine,

Heel belangrijk wat je aan het begin van je bericht schrijft. Dat je gelukkig bent met de 3 schitterende kinderen die je hebt. Ik hoop dat je ook gelukkig blijft met je man en vader van die prachtige kinderen. Ook als er geen vierde komt. Je droomt van een gezin met 4 kinderen. Je man duidelijk niet. En dat is heel moeilijk om je bij neer te leggen. Toch denk ik dat het heel belangrijk is voor je gevoel naar je man toe dat je hem, en dus ook zijn standpunt hierin accepteert. Doe je dit niet dan zul je je leven lang ergens hem verwijten dat er geen 4e gekomen is. En dat kan heel verbitterend werken.

Hou van je 3 kinderen en hou van je man. Je hebt heel veel om dankbaar voor te zijn.

Jacobine

Reactie voor op de website?

87.122. Hoi Jacobine

Bedankt voor je reactie. Ik weet dat je gelijk hebt, je houdt me een goeie spiegel voor.

Groetjes, Jeanine

Reactie voor op de website?

87.123. Is er iemand die dit ook heeft?

Vaak voel ik me heel alleen met mijn probleem en ik hoop via deze weg wat herkenning bij anderen te vinden. We hebben ook een groot gezin waar we heel erg gelukkig mee zijn. Nu zou ik heel graag nog een babytje willen maar twijfel heel erg qua leeftijd drukte ruimte enz enz.

Maar het idee nooit meer een kindje voelt als afscheid van het leven waar we zo van houden. De kinderen worden groter en het gaat voorbij en komt nooit meer terug. Het voelt als verdriet wie herkent dit.

Groetjes Kirsten

Reactie voor op de website?

87.124. Jazeker!

Hoi kirsten,

Jazeker is er iemand die dat ook heeft. Ik namelijk! Ik heb er ook veel verdriet over. Ik wens je er verder veel sterkte mee, en weet dat je niet de enige bent. Niet dat dat het verdriet minder maakt, maar in ieder geval ik weet waar je het over hebt!

Groetjes Jeanine

Reactie voor op de website?

87.125. Nog een babytje

Omdat het kinderen krijgen niet vanzelfsprekend ging bij mij, ben ik er vanaf het begin van mijn laatste zwangerschap van uitgegaan, dat het ook mijn laatste zwangerschap was. Toen mijn dochter geboren werd, was ik mij bewust dat ik alles aan het afsluiten was, hoe jammer ik het ook vond. Mijn verstand won het van mijn gevoel.

Mary

Reactie voor op de website?

87.126. Nieuwe fase ingaan

Hallo Allemaal!

Ik zie dat er nog steeds mensen schrijven die, net als ik indertijd, met de grootste weemoed het wiegje voor de laatste keer naar de zolder hebben gebracht. En jawel hoor, de stille hoop naar nog een kleintje komt al snel weer te boven! Het is dit afsluiten van een mooi hoofdstuk in hun leven dat zo'n pijn doet.

Zou het een soort angst voor de toekomst zijn? Het loslaten van iets dat geliefd en vertrouwd is voor een sprong in het onbekende?

Wat niemand hier zegt is dat we lang leven en dat ons in dit leven meerdere rollen toebedeeld zijn. Hier zijn enkele wijze woorden van William Shakespeare uit zijn gedicht "Seven Ages of Man" waaruit jullie troost mogen putten:

    "All the world's a stage, and all the men and women merely players. They have their exits and entrances, and each man in his time plays many parts."
Lieve mensen, ouder worden moeten we allemaal en iedere nieuwe levensfase brengt zijn eigen compensaties en uitdagingen mee. Nog een babytje erbij, tegen ons gezonde verstand in, verandert daar niets aan. De tijd breekt aan om een andere rol te spelen, andere talenten toe te passen, mee te groeien met de kinderen die we al hebben. Dat hoeft geen verlies te betekenen. De herinneringen blijven ons bij en daar valt altijd wijsheid uit te putten. Het nieuwe kan een verrijking zijn.

Weten jullie wat ik met mijn lege wieg heb gedaan? Het is maar een eenvoudig schommelwiegje uit een warenhuis, maar op de bodem heb ik de namen en geboorte data van alle inligggenden geschreven. En vier jaar geleden, vijftien jaar na de geboorte van mijn jongste, heb ik weer een naam aan de lijst mogen toevoegen. Het is de naam van mijn eerste kleinkind en er is ruimte voor nog veel meer!

Annemieke.

Reactie voor op de website?

87.127. Veel alleen, toch een vierde?

Help ik kom er niet meer uit! Ik wil dolgraag een vierde maar ben zeer vaak alleen dus verstandig (als je het zo bekijkt) is het niet. Maar het verlangen is ontzettend groot. Van mensen in mijn omgeving die ook 4 kinderen hebben maar met vaak aanwezige partner wordt het afgeraden, nog drukker, nog minder tijd voor jezelf enz.. Wie heeft in soortgelijke situatie gezeten en heeft positieve/negatieve ervaringen? Ik wil ze dolgraag horen!

Sasha

Reactie voor op de website?

87.128. Overstap van 2 naar 3.

Hoi Dorinde.

Ik heb ook 3 kinderen (2, 6 en 8) Ik vind het supergezellig, en alles "past" nog. Onze kinderen hadden alledrie een eigen kamer, maar sinds 2 weken liggen de oudste 2 (jongens) bij elkaar, want dat vinden ze gezelliger. Mijn dochter heeft haar eigen kamertje.

Het is wel iets drukker, maar ik ben in de gelukkige situatie dat ik niet hoef te werken. Dus met een beetje plannen, en organiseren lukt het prima. Voor alles komt wel een oplossing.

Mijn jongens zitten op een grote basisschool, onderverdeeld in 3 gebouwen. Ik was echt bang dat ik dat niet zou gaan redden met brengen en ophalen. Op donderdag zit mijn dochter op de peuterspeelzaal, dus dan moet ik naar 3 verschillende lokaties achter elkaar. Maar het gaat prima. En je krijgt vanzelf een "ritme" in je dagen, zodat alles vanzelf gaat.

Ik vind 3 kinderen geweldig, ik zou zelf nog wel een 4de willen, maar vanuit financieel oogpunt, is het verstandiger om het er bij 3 te laten. En zoals ik al zei, nu "past" alles nog. En mijn man vindt 3 kinderen genoeg. Misschien verandert dat nog, maar nu zijn we heel gelukkig met onze 3 kinderen.

Groetjes Eline.

Reactie voor op de website?

87.129. Ook ik heb er 4 en ben veel alleen

ook ik heb 4 kinderen en ben heel veel alleen, maar ervaar het niet als drukker dan met de drie. Alleen is mijn oudste nu een middelbaar scholier en flink aan het puberen, en dan mis je wel eens het advies van de ander over hoe je het aan moet pakken. En ja, dan heb je weleens iets van ik wou dat je eens vaker thuis was.

Maar verder of je nou idd minder tijd voor jezelf hebt, ik denk dat je moet blijven proberen om dat wel te blijven doen. Ik heb vaak 's avonds als de jongste 2 naar bed gaan zoiets van: nou ga ik even heerlijk uitgebreid in bad. Nou scheelt het denk ik dat ze alle 4 al op school zitten en ik dus overdag na werktijd ook nog even alleen ben. En tuurlijk loop je af en toe ook wel eens van waar ben ik aan begonnen. Maar ik denk dat alle moeders dat wel eens hebben. En dan maakt het denk ik niet uit hoeveel kids je hebt. Het is niet altijd rozegeur en maneschijn dus.

Nou, veel suc6 met deze keuze. Groetjes Wilma

Reactie voor op de website?

87.130. Van twee naar drie naar ..

Grappig om mijn stukje van twee jaar geleden te lezen over de grootte van je gezin en werk. Inmiddels zijn zowel mijn gezin als mijn carriere uitgebreid. We hebben bijna een jaar geleden een derde gekregen, een jongen 'Isen'. En ik werk sinds een half jaar 4 dagen per week als promovendus op een universiteit. Druk druk druk, maar erg leuk aan beide kanten. De reden dat ik na al die tijd weer hier te vinden ben is zoals ik hier wel meer lees; wel of geen vierde?

De reacties op deze site zijn erg goed en zo herkenbaar. Financieel nu en later is mijn grootste struikelblok en voor mijn man daarnaast ook tijd voor jezelf. Hij wil graag de nieuwe fase zonder luiers en gebroken nachten instappen. Maar ik zie dan toch weer dat lege plaatsje in het bad of aan tafel of ... Ik heb het gevoel dat er nog iemand ´in de wacht´ staat.

Maar misschien ben ik dat zelf wel...

Ik volg de reacties op deze site en over een paar jaar laat ik het wel weten of we nog uit of in de luiers zitten. Ervaringen, positief en negatief, van anderen altijd welkom natuurlijk!

Groetjes, Mirjam mv Bente, Elin en Isen!

Reactie voor op de website?

87.131. Mijn gezin verdwijnt in het niets, ivm de rest

Ik ben 25 jaar en ben zwanger van de vierde. Ik heb een dochter van 4 en twee zoontjes van 3 en 1,5. In mijn omgeving word erg raar en negatief gerageerd. Gelukkig reageren de meeste familie positief.

Krijg veel reacties over hoe ik dat doe met vier kinderen en drie slaapkamers. Momenteel slapen ze alle drie op een kamer (de grootste van 5 bij 4 meter) de kinderen vinden dit waanzinnig. Na de zomer gaan de jongens samen naar de zolderkamer. De grote kamer wordt dan gesplitst en zo komt daar een mooie nieuwe baby kamer. Ons huis is best groot, alleen onze huiskamer is vrij klein. 5 bij 5 en onze aangrenzende keukentje 2 bij 2. Dat is soms best passen en meten met een zithoek en een eethoek.

Heeft er iemand verder nog advies of tips?

Reactie voor op de website?

87.132. Drie of vier

Ook ik kwam per ongeluk op deze site. Erg leuk om allemaal te lezen. Wij hebben op het moment drie zonen 6-4-1 jaar oud, mijn man zou graag nog een vierde willen. Een meisje zou leuk zijn maar een jongentje ook. Ik zit nog te twijfelen. Ik ben benieuwd wat anderen daarover zeggen. Wat zijn de verschillen, zoals grotere auto, huis etc.

Alle informatie is welkom. Pat

Reactie voor op de website?

87.133. 2 of 3 kindjes

Hallo iedereen,

Ik kwam op deze site omdat ik aan het zoeken was hoe zwaar het nu is van 2 naar 3 kindjes. Het is heel raar bij ons is het mijn man die graag nog een kindje bij wilt! Ik ook maar ben bang voor het extra werk, mijn man is zelfstandige dus ook ik ben heel veel alleen. Als het om het gezin gaat moet ik niet te veel rekenen op hem. Ik wil doodgraag nog een kindje maar werk zelf ook, de ene dag zeg ik ja! De andere dag twijfel ik, kan iemand mij vertellen wat bij jullie toch de doorslag heeft gegeven om nog een kindje te krijgen?

Cynthia

Reactie voor op de website?

87.134. Doorgaan met leven

Bedankt Jan voor de reactie. Ik zal zeker doorgaan, heb ondertussen mijn ontslag gekregen en vermits ik niet echt hoef te werken zal het derde kindje er nu wel komen. Als het zover is kan ik echt van de kindjes en de baby genieten he!

Groetjes Cynthia.

Reactie voor op de website?

87.135. Herkenning

Hallo, ik las je verhaal op grote gezinnen en er was veel herkenning. Ook ik heb drie kinderen, meisjes van 11-8 en 2 jaar. Het lijkt ons erg leuk, ook vooral voor de jongste om er nog een kindje bij te krijgen. Maar wanneer is het goed? En inderdaad gezondheid is niet vanzelfsprekend. En financieel, het is nu soms al kiele-kiele. En een andere auto. Help denk ik dan, wat bezielt ons om er uberhaupt over na te denken. Maar het blijft toch in je achterhoofd hangen en gaat niet weg, moeilijk moeilijk. Mail me gerust, groetjes

Reactie voor op de website?

87.136. Twijfels

Hallo, ook ik heb samen met mn man een groot gezin bestaande uit 5 kinderen van mij en 2 kinderen van hem en 1 kindje samen. Bij ons wonen 3 van mij en onze gezamelijke dochter van 2 jaar. Mijn 2 oudste zoons komen zo nu en dan een weekendje logeren (16 en 17). Mijn man zijn ene dochter is getrouwd en zijn andere dochter van 14 woont bij de moeder en komt niet op bezoek. Bij mij is nog steeds het verlangen naar nog 1 kindje samen, maar mn man wil niet, vindt het genoeg zo.

Toch blijft het bij mij knagen naar nog 1 keer zwanger zijn en nog een echt broertje of zusje voor onze dochter te hebben. Ben nu 38 en mn man 42, moet dus niet te lang wachten maar ja wat is wijsheid. Zijn dochter is momenteel zwanger van haar eerste kindje dus we worden ook al opa en oma. MAAR HET VERLANGEN IS ER NOG, WAT TE DOEN?

groetjes Marga

Reactie voor op de website?

87.137. Ouders tegen

Hoi,

de twijfels bij mij zijn enorm! Ik zou heel graag een derde kindje! Maar het tweede kindje is geboren met hartafwijking. Mijn ouders zijn er serieus tegen en dat vind ik ook spijtig!!

Cindy

Reactie voor op de website?

87.138. Ouders die 'tegen' zijn maakt het ook niet makkelijker

Beste Cindy,

Wat lastig voor je. Ik weet natuurlijk niet hoe ernstig die afwijking is en hoe groot de kans is dat een volgend kindje het ook heeft. Maar zou jijzelf het aandurven om nog een kindje te krijgen met die afwijking? Die keuze is toch aan de ouders, lijkt me. Waarom zijn de grootouders erop tegen, helpen zij veel bij de zorg voor je kinderen?

Veel sterkte, ik hoop dat je een keuze kunt maken waar je achter staat.

Marijtje

Reactie voor op de website?

87.139. Ook hier

Wat herkenbaar die reacties van velen hier. Fijn om te lezen dat we niet de enigen zijn met twijfels. Na onze zoon (16 mnd) en onze tweeling (5 weken) is er vanaf dag 1 na de geboorte alweer de twijfel. En mijn gevoel zegt, ondanks de reacties van de omgeving, dat bij ons die vierde er wel gaat komen. Natuurlijk ook de twijfels over de financiële toekomst van de kinderen en ja, ook organisatorisch. Immers nu hebben we nog niet eens onze draai gevonden met de tweeling erbij, laat staan met nog een koter... Pas op de plaats is bij ons dus wel op zijn plek, maar de voorbehoedsmiddelen zullen slechts tijdelijk zijn!

Groetjes, Astrid

Reactie voor op de website?

87.140. Een vierde??

Hai, ik ben een moeder van 34 jaar met 3 kinderen. Eigenlijk was het wel 'goed' zo voor ons, maar nu de jongste 2 1/2 is (de anderen zijn 6 en 4) heb ik zo'n sterk 'verlangen' naar nog-één-keer. Herkennen jullie dat? Is het verschil tussen 3 en 4 kinderen erg groot?

Wil het wel heel graag, maar tegelijkertijd ook de twijfels: in welke wereld komen ze terecht? Kan ons gezin dat wel aan? (we hebben een zoon met pdd-nos, die slecht tegen veranderingen kan)? krijgen we opnieuw een kind met een stoornis in het autistisch spectrum? enz. enz. Begrijp zelf ook niet waarom ik zo vreselijk graag nog een keertje alles wil meemaken; het was toch echt niet makkelijk, die eerste jaren met onze baby's....

Wie herkent dit? Wie heeft dit ook?

Hannah

Reactie voor op de website?

87.141. Groot verschil tussen drie en vier

Hoi Hannah,

Wij hebben vier kinderen: zes, vijf, drieênhalf en anderhalf. Voor mij persoonlijk was het een groot verschil: de overstap van drie naar vier kinderen. De drie oudste hangen heel erg aan elkaar en plots is daar weer een babytje. Onze derde had en heeft het er soms nog moeilijk mee: hij voelde zich goed in de rol van "de jongste", maar dat zal met de tijd wel beteren, dat weet ik zeker. Qua was en plas verandert er niet veel: er moeten meer kleren gewassen worden, de boodschappenlijst wordt groter, maar voor de rest valt dat goed mee.

Het is ook reuze gezellig en druk met zo een groot gezin; je verveelt je nooit. Er is al eens ruzie, maar dat is in elk gezin; of je nu twee of twintig kinderen hebt... Wij zijn heeel blij met onze vier bengeltjes, maar ik ben toch blij dat de jongste groter wordt, het wordt allemaal wat makkelijker.

Succes!

Reactie voor op de website?

87.142. Twijfel ook, nog 3e kindje? of niet?

Ook ik heb twijfels. Eerst wilde ik heel graag nog een kindje, nu wil mijn man er ook nog graag 1 en nu begin ik te twijfelen. Ook financieel gezien. Wij hebben boven weinig extra ruimte, maar het zal allemaal net passen. Maar hoe is het financieel? Kost een derde kindje veel meer? Hoe moet dat met werken? Moet ik stoppen? Mijn man werkt vanaf december 2005 weer als buitenlandchauffeur.

Graag zou ik reacties van andere moeders willen (onze kinderen zijn nu 6 en bijna 4).

groetjes, Wilma

Reactie voor op de website?

87.143. Gewoon doen!

Ik heb het ervaren dat een derde kindje "er gewoon bij komt". Je weet al goed wat je kan verwachten en dat maakt dat je zelfzekerder bent. Bij ons kwam nummer drie helemaal onverwacht maar ik denk dat ik van de babytijd nog meer genoten heb dan van de twee oudere kinderen!!!

Financieel gezien: ja, het word natuurlijk duurder maar dat weet je op voorhand. Ik persoonlijk ben een thuisblijfmoeder omdat ik mijn kinderen zelf wil opvoeden, maar ik veronderstel dat je -als je dat wil- met drie kinderen nog altijd kunt blijven werken hoor.

Je moet wel goed beseffen dat je twee oudere kinderen zichzelf soms al kunnen vermaken, maar een baby is weer helemaal afhankelijk van jou. Dit is zowel positief als soms negatief, laat ons eerlijk zijn. Ook voor bijv. uitstapjes wordt het een beetje meer geregel, de twee oudste kinderen zet je gewoon in de auto en je bent weg, maar met een babytje erbij...

Laat je dit alles je niet afschrikken, integendeel, een groot gezin hebben is heel leuk en gezellig.

Gewoon doen!

Reactie voor op de website?

87.144. Twijfel: wel of geen vierde

Ik ben moeder van 3 kinderen van 10, 8 en 6 jaar. We willen er graag nog een vierde bij, maar soms twijfel ik of het wel fijn is voor het kindje zelf. Het leeftijdverschil is natuurlijk wel groot, dus samenspelen met broertjes en zusje is er niet bij.

Wie herkent deze twijfel, maar heeft toch de stap gezet. Hoe ervaar je het en hoe gaat het in het gezin?

Reactie voor op de website?

87.145. Hoe is het met...?

Het is alweer een tijd geleden dat ik deze site heb bezocht, maar dit onderwerp over wel of geen volgend kind vind ik nog altijd reuze interessant om te lezen. Leuk om weer de nieuwe verhalen te lezen en om weer even stil te staan bij de goede raad van Annemiek.

Hier verder nog niets veranderd, nog steeds twijfel over wel of geen vierde, ik liever wel, man liever niet. Ik vraag me af hoe het met de andere mensen hier is vergaan? Is er wel een derde, vierde, vijfde, zesde... enz bijgekomen uiteindelijk?

Mirjam, moeder van Bente (5), Elin (3) en Isen (1)

Reactie voor op de website?

87.146. Re: Hoe is het met...?

Hoi Mirjam,

Nou, om antwoord op je vraag te geven. Wij hebben lang getwijfeld over een vierde kindje. Mijn man langer dan ik. Op dit moment ben ik 30 weken zwanger van de vierde. Dat had ik een jaar geleden niet gedacht. Wij staan er beide erg positief tegenover en zijn erg gelukkig!

Groetjes Jeanine.

Reactie voor op de website?

87.147. reactie 73.144

Hallo, ook mijn man en ik twijfelen nog. Onze kinderen zijn nu 6 en bijna 4 jaar. Ook twijfelen wij vanwege de financien, maar om alles nog een keer mee te maken en het hebben van een groot gezin lijkt mijn ook heel erg gezellig.

veel succes. Wilma

Reactie voor op de website?

87.148. Hier net hetzelfde

Hoi Cynthia,

Mijn naam is ook Cynthia en ik twijfel al een half jaar voor een derde kindje. Ik heb nu 2 zoontjes 3 en 6 jaar, mijn man begon over een derde, hij wil dit heel graag! Sindsdien sta ik dus elke morgen op, de ene dag "ja een derde!", de andere dag "nee toch maar niet!" Ik word er echt ongelukkig van. Ik heb altijd geweten wat ik wilde, nu niet meer!

Kan iemand mij helpen of zeggen hoe jullie hebben kunnen beslissen? Ik wil ook nooit spijt krijgen van wat ik beslis? Dus Cynthia ik begrijp je wel en oh ja ik sta er ook héél veel alleen voor vermits mijn man zelfstandige is en dus enorm veel werkt!

Cynthia

Reactie voor op de website?

87.149. Reactie op 73.148

Vanaf eind januari stop ik met de pil en gaan we voor nummertje 3, mijn man is internationaal vrachtwagenchauffeur dus ook hij is weinig thuis. Ik denk dat je je eigen gevoel achterna moet gaan aangezien een ander niet kan beoordelen of jij dat aan kan. Ik zelf ben een stuk rustiger en makkelijker geworden in b.v het huishouden etc. etc. en ik merk dat er dan ook een rust is onder de kinderen. In mijn ogen lijkt het niet heel veel zwaarder dan 2 kindertjes maar ja ik weet niet hoe sterk jij in je schoenen staat. Veel

succes. Wilma

Reactie voor op de website?

87.150. Zwanger van nummer 3, maar alles zit tegen

Hallo, wilde hier even mijn verhaal kwijt. Nadat mijn jongste dochter geboren was, nu 16 maanden geleden, wist ik zeker dat dit niet ons laatste kindje was. Nu ben ik 25 weken zwanger van de derde. In eerste instantie was iedereen tegen, mijn ouders, andere famile en kennissen. Iedereen verklaarde ons voor gek. Nu is iedereen er wel een beetje aan gewend.

Maar nu gaat het om de woonruimte. We wonen nu in een tussenwoning met drie slaapkamers. Het is niet groot maar ook niet extreem klein. Mijn oudste dochter van 9 kan op de kleinste kamer met een hoogslaper, en de twee kleinste op één kamer. Ik vind dat een goede oplossing, maar mijn moeder pusht om te gaan verhuizen, ze vindt het veel te klein waar we nu wonen. Ze blijft er over bezig. Ik wil haar niet teleurstellen. Maar het liefste bleef ik hier wonen, lekker rustig en plaats maken we wel.

Maar ja, ze blijft er over bezig. Ik heb zoiets van: dat geld voor het verhuizen kan ik beter in de kinderen steken. Zit hier erg mee, weet niet wat ik er mee aan moet.

groetjes Nathalie

Reactie voor op de website?

87.151. Re: zwanger van nr 3 maar alles zit tegen

Als je in jullie huis wil blijven wonen moet je dat gewoon doen. Je niet te veel van andere aantrekken. En je eigen leven leiden. Hebben wij ook gedaan.

Wij hebben 7 kinderen en ook maar 3 slaapkamer nl de jongenskamer (4 jongens 19, 14, 12, 8 jr) en de meisjeskamer (3 meisjes 16, 10, 3 jr) en de ouderslaapkamer. En wij redden het ook.

Natuurlijk zijn er af en toe wat kleine onenigheden maar die heb je in een groot huis ook. Dus kom op en laat je niet kisten.

gr Geno

Reactie voor op de website?

87.152. Reactie op Nathalie

Hallo Nathalie.

Gefeliciteerd met je zwangerschap! Je twijfelt of je moet verhuizen maar eigenlijk meer omdat je moeder vindt dat je dat zou moeten doen. Ik kan me voorstellen dat je nu geen zin hebt in verhuizen temeer omdat je heel tevreden bent met je huisje nu. Ik zou zeggen: lekker blijven wonen. Ik heb zelf altijd met drie kinderen in een tussenwoning gewoond. Twee er van ook op één kamer en als ze nog jong zijn vinden ze dat heel fijn. Toen ze ouder werden en behoefte kregen aan een eigen plekje hebben we de zolder afgetimmerd en heeft er één de zolderkamer gekregen.

Maar dan heb je het over jaren later, je hebt de tijd dus nog wel. Het lijkt me vervelend dat je moeder en je familie hun mening zo op proberen te dringen over het reilen en zeilen in jouw gezin. Als je al niet zo assertief bent en ook nog zwanger, ben je extra kwetsbaar en onzeker. Probeer haar toch resoluut duidelijk te maken dat het voor jullie de eerste tijd fijner is om te blijven waar je bent en dat verhuizen misschien iets is voor de toekomst. En geniet nu gewoon lekker van je zwangerschap, zonder de zorgen van een verhuizing.

Ik spreek trouwens uit ervaring want toen ik zwanger was van de vierde zijn wij ook verhuisd en het gevolg was een hectische en zware tijd waarin van alles geregeld moet worden, je van het één in het ander valt, dingen altijd duurder uitvallen dan je van te voren rekening mee houdt, je in je zwangere toestand toch meer hooi op je vork neemt dan goed voor jouw en de baby is. Tegen de tijd dat ik ging bevallen waren we nog niet eens helemaal klaar en was ik uitgeput. Als het niet hoeft, zou ik het dus zeker niet doen.

Maar mijn tip is vooral: probeer je wat meer los te maken van je moeder. Meid, je bent straks moeder van drie kindertjes, wees daar trots op en put daar kracht uit. Je weet zelf wel wat het beste is voor jou en je kinderen, toch?

Veel geluk!

Groetjes, Sandra.

Reactie voor op de website?

87.153. Reactie op Nathalie

Er zijn 2 dingen aan de hand, die je m.i uit elkaar moet houden: Moeders bemoeien zich met hun volwassen kinderen, met name als die zelf kinderen krijgen, soms uit terechte bezorgdheid, soms onterecht (bijv uit minder nobele motieven). Jij bent volwassen en moet je eigen beslissingen nemen. Je moeder teleurstellen is er dus niet bij, je kunt haar ook teleurstellen door een "foute" auto te kopen, een partner te hebben die zij nooit zou kiezen, kleding te dragen die zij niet waardeert, niet meer naar de kerk te gaan of lid te worden van een politieke partij of club die niet de hare is,en zo kan ik nog veel meer opnoemen.

Als er dus nog een onzichtbare strijd met je moeder is, is dat een apart en ander probleem.

Heel andere vraag is of het werkelijk te klein is, zoals je woont. Hoe groot zijn de kamers ? Valt er een etage op te bouwen, is het een eigen woning of een huurhuis ? En hoe lang is het aanvaardbaar, die oplossing die je in gedachten hebt. Weet je al of de 2 jongsten van gelijk geslacht zijn? Dat kan, indien niet, maar een aantal jaren samen op een kamer, daarna willen ze niet meer of kunnen het op school niet meer verkopen. Zijn jullie allemaal gezond of niet (vervelend bukken over stapelbedden als je rugklachten hebt bijv).? Hoe moet het als over 3 jaar het begrip "dagelijks huiswerk" in je gezin intrede doet (herrie van kleintjes op 1 kamer)?.

Niemand zal raar opkijken dat je geen zin hebt in verhuizen tijdens de zwangerschap. Maar denk ook aan de langere termijn.

Ini

Reactie voor op de website?

87.154. Reactie op 73.148 en 73.149

Ik ben momenteel zwanger van nummer 5, en mijn man is ook internationaal truckchauffeur. Ook mijn omgeving had zoiets van, is 4 niet genoeg, zelfs mijn moeder reageerde heel raar toen we het vertelde. Maar er zijn maar 2 mensen die kunnen beslissen om een 3e, 4e of 5e kindje te krijgen, en dat zijn jijzelf en jouw man, jullie moeten de kinderen krijgen en opvoeden, en niet de buitenstanders en familieleden. En als jullie gevoel zegt JA, dan is het JA.

En hierbij ook een reactie op Nathalie, waarom zou jouw moeder teleurgesteld moeten zijn, JIJ bent toch degene die beslist of je wil verhuizen, en niet je moeder. Ik woon zelf in een recreatiewoning met 4 slaapkamer, en ik heb 4 kinderen, en de vijfde is op komst.

Maar toen wij aan de oudste 2 (12 en 5) vertelde dat ze beide een aparte kamer zouden krijgen, braken ze hier bijna het huis af, die twee krijg ik echt niet uit elkaar, dus dan de twee jongste (3 en 2) bij elkaar op een kamer, en de baby in de kleine kamer, dan is het toch opgelost. En die beslissing nemen ik en mijn man, en niet mijn ouders of schoonouders.

Want als die het er niet mee eens zijn, dan zeg ik heel simpel, dan zoek voor ons maar een huis dat groot genoeg naar jullie zin, knap het maar op en richt het maar in (op kosten van de klagers). Wedden dat ze dan heel snel ophouden met zeuren en klagen.

Tanya

Reactie voor op de website?

87.155. Ervaringsdeskundige

Hoi Nathalie,

Ik ben de oudste van 4 kinderen, inmiddels zelf volwassen, maar woonde vroeger thuis in een klein huis! Mijn vader had voor zijn werk een studeerkamer nodig, dus bleven er 3 slaapkamers over: 1 voor mijn ouders, 1 voor mij en mijn zus, 1 voor mijn broertjes.

In onze slaapkamer stond een stapelbed, een kledingkast en 2 stoeltjes. En we hebben er altijd vreselijk veel lol gehad. Als kind en als tiener hadden we nooit behoefte aan meer ruimte of een eigen plekje. Leven deden we in de leefruimtes (woonkamer, keuken).

Misschien een rare vergelijking, maar ik heb vrienden in Roemenië die leven met hun gezinnetje (4 kids) in een 2 kamerflat. Wat hadden wij het dan luxe vroeger...

Iona

Reactie voor op de website?

87.156. Ook commentaar

Hallo Nathalie, wij willen graag nog een kindje en wij hebben ook maar 3 slaapkamers, als wij zwanger raken van nr 3 kunnen wij onze slaapkamer nog door 2 delen zodat wij 4 kleinere slaapkamers hebben. Maar als onze kinderen later samen op 1 kamer willen, dan vinden wij dat geen probleem. Men vindt tegenwoordig dat ieder kind een eigen slaapkamer nodig heeft. Maar ik sliep vroeger ook met 2 zussen op 1 kamer en ik heb daar nooit geen moeite mee gehad. Er was geen ruimte om ieder een eigen slaapkamer te geven dus....

Wij hebben ook kommentaar gekregen toen wij dit huis(je) kochten, maar het is wel lekker knus (en je hoeft niet veel kamers te soppen). Maar als jij lekker woont zou ik me daar overheen zetten en ook een opmerking maken die al is gemaakt over "dan kopen jullie maar een groter huis voor ons." Probeer er niet te veel over te piekeren en geniet van je zwangerschap.

sterkte Wilma

Reactie voor op de website?

87.157. Re: zwanger van nummer 3 maar alles zit tegen

Hallo allemaal, ik wil jullie bedanken voor al jullie lieve reacties, het heeft me echt opgebeurd. Ik heb ondertussen met mn moeder gepraat en haar verteld dat het mijn leven is en mijn beslissing en dat ik misschien op de lange termijn ga verhuizen over een jaar of 4. Ze vond het niet leuk maar ze zal zich erbij neer moeten leggen.

Dank jullie wel.

groetejs Nathalie

Reactie voor op de website?

87.158. Geen derde kindje

Hallo,

Ik houd jullie verhalen een tijdje in de gaten. Wij hebben 2 geweldige kinderen, jongen van bijna 5 en een meid van bijna 3. Een heel gelukkig gezinnetje, maar mama wil zo graag nog een derde, maar papa wil het niet. Ik wist niet dat zulke gevoelens zo vreselijk intens konden zijn. Na de bevalling van mijn meid, zei ik: dit voor mij nooit meer. Maar die kribbels kwamen vorig jaar toch. Vreselijk frustrerend omdat mijn man het niet wil. Hij twijfelt soms, maar kan de knoop niet doorhakken.

Wat moet ik nu... Gewoon van mij afzetten, ik wil niet dat mijn huwelijk kapot gaat. We zijn heel gelukkig met elkaar. WAT MOET IK DOEN!!!!!

Groetjes Sunnie

Reactie voor op de website?

87.159. Re. op geen derde kindje van sunnie

Hallo Sunnie

Ik zit met hetzelfde probleem als jij. Alleen wil ik heel erg graag een vierde en jij een derde. Ik zei ook dat het na de laatste goed was, maar ook bij mij kriebelt het heel erg. Zelfs zo erg dat ik er 's nachts gewoon wakker van lig, zo lig ik dan te piekeren en te malen. Het heeft absoluut niks te maken met ondankbaarheid, niet tevreden zijn of weet ik wat nog meer. Voor mijn gevoel is het gezin nog niet compleet.

Mijn man zegt dat ik moet genieten van wat ik heb: een zoon en 2 dochters en ze zijn alledrie gezond. Dat doe ik ook. Ik ben juist zo blij met mijn kinderen dat ik er heel erg graag nog eentje bij zou willen hebben. En het heeft ook niks te maken met een lege buikgevoel.

Nee, ik ben gewoon gek op mijn kinderen en dit is mijn allergrootste wens. Mijn man wil er absoluut niet aan en dat vreet ontzettend aan me. Ik merk toch dat dit nu een spanning in ons huwelijk geeft. De relatie zal ik er niet door op de klippen laten lopen, want daarvoor hou ik veel te veel van mijn man. Ik wil tenslotte ook een kindje van hem!

Ook ik heb erg veel moeite om hiermee om te gaan. Als ik ongesteld word of wanneer het mijn vruchtbare dagen zijn, dan denk ik er nog meer aan. Het beheerst momenteel mijn leven, en dat is niet goed. Ik heb alles al uitgedacht: hoe het moet met de opvang, namen, kamerindeling, vervoer, noem het en ik heb er een antwoord op.

Het enige: en dat is het allerbelangrijkste: mijn man wil niet!

Hij moet het ook willen en ik wil niet koste wat het kost mijn zin doordrijven, dat lukt trouwens toch niet. Ik denk niet dat mijn man goed beseft wat dat woordje nee van hem met mij doet. Maar dat zal andersom ook zo zijn. Net als jij weet ik ook niet hoe dit probleem(want dat is het gewoon) opgelost moet worden. Misschien kunnen we eens samen over verder mailen.

Sterkte, want ik weet precies hoe je voelt!

groetjes Simone

Reactie voor op de website?

87.160. Reactie 73.158 - Sunnie

Wat me sowieso opvalt: je spreekt over "mama" en "papa" die een 3e kind wel of juist niet willen. Dat kan toeval zijn, maar ik denk dat het juist wel iets zegt. Want het gaat om jou en je man, twee ikken, twee personen, twee karakters. Hij wil geen kind meer, jij wel. Een halve oplossing bestaat niet, dus je zult met elkaar moeten praten als volwassenen, en laat dan dat mama en papa even achterwege. Want hij geeft juist aan dat hij geen papa meer wil worden.

Erachter komen wat je van elkaar verwacht, waarom je wel of niet nog een kind wilt, hoe je de toekomst ziet (financien, wonen, dreiging werkloosheid, te weinig tijd voor jezelf, wil je weer gaan werken of juist niet, en waarom dan wel of niet, je gezondheid? ik noem maar wat dingen) en dan samen een besluit neemt waar je allebei achterstaat.

Het doorzetten van een besluit waar hij niet van harte mee instemt, leidt meestal wel tot een geboorte, maar op lange termijn tot andere problemen.

Enne, heb je wel eens aan een pleegkind gedacht? Daar over nadenken maakt ouders vaak bewuster waarom ze wel of niet een kind willen en wat ze van dat kind verwachten. Want geloof me, een kind is niet van jou. Het is van zichzelf.

(In ons geval was het juist heel ontraditioneel: mijn man begon steeds eerder over een kind dan ik.)

Ine

Reactie voor op de website?

87.161. Reactie Simone en Ine

Bedankt voor jullie reactie. Simone, nou, je haalt de woorden uit mijn mond. Ik begrijp je helemaal. Frustrend is het! En Ine, over een kind nadenken vind ik sowieso een keus die je maakt als volwassenen. En een pleegkind is voor mij geen optie, we hebben alle middelen om nog een kind te kunnen krijgen dus....

Maar goed, hij denkt er nog steeds over na, hij wil alle babyspullen ook nog niet wegdoen. Dus.. er is nog hoop!!!

Groetjes Sunnie

Reactie voor op de website?

87.162. Sunnie

Dat bedoelde ik dus niet, Sunnie. Het is al eerder door een man hierboven geschreven, de gevoelens van je man en de keuze die hij hieruit maakt, dien je ook serieus te nemen. Ik heb al vaker meegemaakt dat sommige mannen de kinderwens van hun vrouw in de parkeerstand zetten, omdat ze het gevoel hebben met hun wens (geen kind meer) niet gehoord of serieus genomen te worden.

Dan kun je de bizarre situatie krijgen dat de man er niet meer over praat of wil praten ("misschien waait het wel over") en de vrouw blijft afwachten en hopen ('die babyspullen zijn nog niet weggegooid, misschien wil hij nog wel, maar nu moet het toch wel eens gaan gebeuren"). En zo kun je dan om elkaar heen blijven draaien.

Een man kan evenveel goede redenen hebben om geen kind meer te willen dan jij om er wel een te willen. En dat bedoel ik met volwassen praten over een kinderwens. Een kind heeft er toch recht op om door beide ouders gewenst te zijn?

Een pleegkind hoef je NIET te nemen uit geldgebrek, maar misschien bedoelde je dat ook niet. Wel uit liefde en uit de wens een kind wat in de knel zit, het minder goed getroffen heeft bij zijn entree op aarde, te helpen, en dan op veel directere en confronterender wijze dan een giro'tje uitschrijven. En dan hoeft het niet uit je eigen lichaam te komen. Het is geven zonder er teveel voor terug te verwachten. Natuurlijk bedoel ik niet dat dit met kinderen uit je eigen lichaam niet zo is, maar het nadenken over een pleegkind maakt je, is mijn ervaring, wel bewuster waarom je nou (nog) een kind wilt.

Ine

Reactie voor op de website?

87.163. Reactie Ine

Ine, bedankt voor je uitleg, en je hebt ook helemaal gelijk. Het kind moet door beide ouders gewenst zijn. En inderdaad je blijft hopen, enz... En ik bedoelde het inderdaad niet zo met het geldgebrek. We komen er voorlopig nog niet uit, we laten het even een paar maanden rusten. Even andere dingen doen... We hebben de tijd, het hoeft niet gelijk, ben nog jong dus...

Maar bedankt dat je me toch even anders heb doen kijken... soms heb je dat even nodig.

txs groetjes Sunnie

Reactie voor op de website?

87.164. Helaas

Mijn man wil zich laten steriliseren, ik heb het daar ontzettend moeilijk mee, vooral dat nooit meer kunnen vind ik moeilijk. Ik weet dat het bij mijn laatste bevalling allemaal kantje boord was en ja ik word te oud en natuurlijk mag ik dankbaar zijn voor mijn allemaal gezonde kinderen.

Maar oo wat ben ik nu verdrietig, nooit meer klinkt zo erg. Het voelt alsof er een baksteen in mijn maag zit, ik weet dat hij gelijk heeft. Maar het gevoel is zo ontzettend verdrietig bij de gedachte. Gaat dit rot gevoel ooit weg?

Ik wou er gewoon nog niet aan denken, ik ben er nog niet klaar voor ondanks dat ik in september 40 jaar wordt, ik heb nu een waardeloos gevoel over me. Ik voel me nog niet oud en nu wordt er ineens gezegt je bent te oud.

Bij alles wat mijn jongste doet denk dit is de laatste keer, ik wil het denken uitschakelen maar het lukt me niet. Over 2 dagen gaat hij de verwijskaart halen, wat is dit toch moeilijk.

Zijn er meer mensen die hier mee zitten? Ik heb niks aan mensen die voor de sterilisatie pleiten (want ik vind het de stomste uitvinding ooit) ik zoek mensen die begrijpen wat ik voel, ik voel me nu zo alleen.

groetjes Tanja

Reactie voor op de website?

87.165. Re: helaas

Hoi Tanja,

Ik begrijp jouw situatie maar al te goed. We hebben nu 3 kinderen in de leeftijd van 4-2-9mnd, en na de 2e zei mijn man ook dat hij zich wilde laten steriliseren. Ik ben 27 jaar en mijn man is 36. Na veel gepraat besloten we toch voor een derde te gaan onder voorwaarde dat er geen 4e zou komen.

Het gevoel bleef echter van "nog een keer", en vanmorgen kon ik me echt niet meer inhouden en flapte ik het er uit. De reactie viel me honderd procent mee, er gloort toch ergens weer hoop. Het is geen definitief nee, hij haalde immers aan dat onze derde er toch ook bij wederzijdse instemming gekomen is...

Vervolgens had ik het gevoel dat er een last van me afgevallen was, omdat ik het uitgesproken had. Ik bedoel hiermee te zeggen, dat ik denk dat het het beste is om er over te praten, ook al is de uiteindelijke beslissing anders dan je verwacht had. Stel dat wij besluiten het er toch maar bij 3 te laten, dan moet ik wel mijn man recht in zijn ogen kunnen kijken en weten dat het goed is, anders gaat het tussen ons in staan. En dat is het laatste wat ik wil. Toch ben ik inderdaad bang, dat het gevoel van "nog een keer" nooit meer weg gaat. Hij is daar bij mij ook bang voor. Dat is best reeel, omdat ik voor ons huwelijk altijd zei dat ik er niet meer dan 2 wilde.

Ik denk dat praten echt ook voor jou de beste oplossing is. Ik wens je veel succes,

Groetjes, Marieke

Reactie voor op de website?

87.166. Gevoel en verstand

Het is zo fijn te lezen dat ik niet de enige ben die twijfelt over nog en kindje. We hebben vier heerlijke kinderen. Dat was ook wat we graag wilden, dacht ik. De gedachte aan nog een kindje laat me inmiddles niet los. Dag en nacht denk ik na over hoe het moet. Ook ik liep huilend rond met de babykleerjes van de jongste, ook ik ken de bijna fysieke pijn die je voelt bij de gedachte nooit weer een kindje te zullen krijgen. Praktisch gezien zijn er genoeg redenen om te zeggen: het is goed zo. Maar wie o wie vertelt mij hoe ik dat moet rijmen met mijn gevoel?

Het is in ieder geval heel fijn om te lezen dat er meer mensen met dit "probleem" zitten. Het is geen onderwerp die je gemakkelijk met anderen bepsreekt omdat je vaak alleen staat in je gedachten over nog een vijfde kindje.

Bedankt dat jullie je gedachten wel willen delen.

Nathalie

Reactie voor op de website?

87.167. Keuzes maken

Ik kan mij de gevoelens van beide kanten voorstellen. Financiele zorgen geeft vaak stress-situaties en dat heeft zeker invloed op het hele gezin. Als je gestressed bent, reageer je vaak toch eerder geprikkeld. Voor zo'n kleintje moet je er toch onvoorwaardelijk zijn en kunt niet zeggen: "Nu even niet."

Maar ik kan mij ook heel goed voorstellen, dat het verlangen er is en hoe moeilijk het is om die overwegingen te maken, of er nog wel een kindje bijkomt of niet. Zelf heb ik twee kinderen, maar wilde graag ook een groter gezin. Maar de gezondheidsomstandigheden laten dit niet toe, ten eerste vanwege een bekkeninstabiliteit, een behoorlijke nabloeding bij beide bevallingen en een stoornis in de informatieverwerking in de hersenen, waardoor het moeilijker is om een huishouden in goede banen te leiden (vanwege het probleem met het aanbrengen van structuur in de huishoudelijke bezigheden en andere vaardigheden en de tijdsplanning en het toepassen van regels en sancties in de opvoeding. De ideeen zijn er vaak wel, maar het uitvoeren levert problemen op.)

Hoewel ik hier al jaren tegenaan ben gelopen, want dit uitte zich ook in het werk, op school en in de vrije tijd. Onze (mensen met een nonverbale leerstoornis) grootste vijanden zijn ook tijdsdruk en ongeduld. Wij hebben grote moeite met het houden van overzicht en het oplossen van situaties, wanneer er in één keer teveel tegelijk gebeurt. Ik heb het van tevoren echter niet voorzien, dat dit ook problemen zou geven bij de opvoeding, want toen de kinderen zijn geboren, wist ik nog niet dat ik dit had, hoewel de symptomen altijd al aanwezig zijn geweest en deze moeilijkheden duidelijker worden naarmate de kinderen meer een eigen wil gaan tonen.

Je weet (gelukkig) niet vantevoren wat voor kinderen je krijgt. Ik heb hier wel hulp bij gezocht, omdat ik merkte dat ik niet altijd op de goede manier reageerde als er wat was. Omdat door een trage infomatieverwerking situaties overweldigend op ons af kunnen komen, wordt het snel teveel en zullen we gaan handelen uit frustratie. Ik ben nu hard bezig om te proberen om te gaan met deze frustraties. Ik heb erg de behoeft aan iemand in de buurt om te helpen de chaos in mijn hoofd op te lossen, als ik in zo'n situatie terecht kom.

Helaas heb ik deze situaties vaak alleen moeten oplossen, hoewel ik van alles doe om consequent te worden, moet ik mijn man er vaak van overtuigen, waarom je het beste op een bepaalde manier kunt reageren (b.v. negatief gedrag negeren). Hij komt dan vaak met argument en als:"Ga jij de deuren repareren als ze stuk zijn?", of Ga jij schilderen?" Hij maakt zich dus drukker dat die deuren beschadigd raken doordat mijn zoon er tegenaan schopt als hij boos is (wat uiteraard ook niet goed te keuren is), dan het aanleren van correct gedrag. Ik moet al bij alles nadenken hoe, wat, waar en wanneer en dan moet ik mij ook nog eens bezighouden met iemand ervan te overtuigen, dat je iets het beste op die manier kunt doen. Ik wil ook rust in de gezinssituatie en graag rust in mijn hoofd.

Ik ben een hele tijd verdrietig geweest dat het beter was geen kinderen meer te krijgen, maar voelde mij tegelijkertijd ook schuldig hierover. Wij hebben twee gezonde kinderen (eentje met astma, maar dat is goed onder controle) en er zijn zoveel mensen die graag kinderen willen en het niet lukt om ze te krijgen. Of hun kind wordt ongeneeslijk ziek, of verongelukt, ook al weet je dat het leven voor jezelf gewoon doorgaat. Dit is een heel dubbel gevoel.

Nu heb ik mij wat dat betref in mijn situatie berust en ben druk bezig om aan mijzelf te werken, om toch redelijk mee te kunnen draaien in de maatschappij. (Ben ook nog wel heel druk bezig om te verwerken waar ik al die jaren tegenaan ben gelopen, omdat ik nu pas weet waar die problemen vandaan zijn gekomen) en dus het leren omgaan met reacties van mensen die dingen zeggen uit onwetendheid. De moeilijkheden uiten zich namelijk duidelijker zichtbaar naarmate we ouder worden en meer zelfstandig moeten functioneren.

Omdat wij goed kunnen vertellen wat ons bezighoudt en goed weten wat er zich in de wereld afspeelt (feitenkennis), lijkt het alsof wij normaal kunnen functioneren, we scheppen verwachtingen in onze capaciteiten en worden dus gauw overvraagd. Er wordt gauw ongeduldig en geïrriteerd gereageerd als het te lang duurt en niet snel genoeg gaat, maar daar komen NLDers niet verder mee. Als de manier waarop wij kunnen leren, geaccepteerd wordt en gebruik wordt gemaakt van onze vaardigheden, de deingen die we wel kunnen, dan kunnen we een heel eind komen. Maar de beperkingen moeten wel gezien worden en willen worden.

Wat ik hiermee zeggen wil, is dat je je keuzes moet maken vanuit je eigen kunnen om daarmee om met jouw situatie om te gaan. Ook wil ik nog even reageren op het feit dat de biologische klok van de vrouw wel tikt. Iemand kan wel zeggen, dat je moet wachten met kinderen kijgen om eerst orde op zaken te stellen, maar de kans op zwanger raken wordt met het ouder worden ook steeds kleiner en de risico's op een kind met een afwijking groter. Maar dat ligt eraan wat voor waarde je daaraan hecht, of je de risico's opweegt tegen de liefde voor het kind en de kansen die zulke kinderen hebben in de maatschappij. Of je je kunt aanpassen in de omstandigheden waar je in terecht kan komen.

Ik bedoel dus niet te zeggen, dat de liefde voor een gehandicapt kind minder hoeft te zijn, maar met je eigen vermogen om met zo'n kind om te gaan. Wat kun je zo'n kind bieden. Dat kun je alleen zelf beslissen. Accepteer je het om hulp in te schakelen als dat nodig is, of blijf je zelf aanmodderen.

Ik ben zelf geboren met de aangeboren schildklierziekte CHT, die in de tijd dat ik geboren ben nog niet bij de hielprik inzat, als die er al was toen (1968). Hierdoor heb ik langdurig gebrek gehad aan schildklierhormoon, omdat de stofwisseling het niet goed deed. Er bleek sprake te zijn van een aanlegstoornis van de schildklier en kreeg hierdoor langdurig veel te weinig voeding binnen. Doordat de stofwisseling niet goed werkte, dronk ik erg traag, spuugde veel, zag langer dan normaal geel en deed niet de dingen die ik voor een bepaalde ontwikkelingsfase behoorde te doen. Echter de huisarts toen, dacht dat dit vanzelf wel goed zou komen en zei tegen mijn ouders dat ze het gaan zitten en staan niet mochten forceren.

Op het consultatiebureau van die woonplaats zagen ze wel dat het niet goed met mij ging, want ik groeide nauwelijks en had dus ondergewicht. Maar ze deden niks, ze wisten ook niet wat ze moesten doen. Pas toen we verhuisd waren en een andere huisarts kregen zijn mijn ouders met mij doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar eerst een maagonderzoek is verricht i.v.m.dat spugen. Toen ontdekt werd dat ik die schildklierziekte heb, was ik bijna twee jaar oud en was de ontwikkeling in de aanleg van het centraal zenuwstelsel in de hersenen al verstoord. Er zijn te weinig zenuwverbindingen aangemaakt, waardoor de seintjes in de hersenen te traag worden doorgegeven.

Er wordt wel druk aan gewerkt om ook de dingen waar volwassenen met NLD tegenaanlopen aan het licht te brengen. Er wordt veel te veel bevooroordeeld, mensen moesten weer eens wat meer voor elkaar over hebben, maar zijn ook niet altijd in de gelegenheid om te helpen, omdat er van iedereen verwacht wordt dat het werk snel en goed gebeurt en op tijd klaar moet zijn. Veel kwantiteit en veel kwaliteit in korte tijd. Dat is voor mensen zonder handicap tegenwoordig al vaak teveel, getuige de burn-out die steeds vaker voorkomt.

Dit was een lange reactie, maar dit wilde ik wel even kwijt.

Agnes

Reactie voor op de website?

87.168. Graag nog een vijfde

Hallo,

Ik ben moeder van vier kinderen en verlang enorm naar een vijfde. Helaas wordt dit verlangen niet gedeeld door mijn man. Hij vindt vier genoeg. Hij heeft zich vier jaar geleden (1,5 jaar na de geboorte van de jongste) laten steriliseren.

Dit gebeurde na een heel moeilijke periode. Ik sliep slecht, moest o.w.v. medicatie plots met de borstvoeding stoppen, wat mij veel verdriet heeft gedaan. Nu gaat alles veel beter.De kinderen zijn voor mij een bron van leven en plezier. Ik neem nog een klein beetje medicatie om te slapen, maar ben bezig met slaaptraining om daar mee te stoppen. Ik geloof er rotsvast in dat dit gaat lukken. Daarom had ik graag nu ik mij veel sterker voel nog een baby'tje gekregen.

Ik weet dat dit mij samen met de steun van mijn man zeker zou lukken. Ik vind het zo jammer dat hij zijn sterilisatie niet ongedaan wil laten maken. Er is een zekere tijdsdruk. Hoe langer je wacht met herstel, hoe minder kans op een zwangerschap. Mijn verlangen is zo groot dat het mij een groot deel van de dag bezighoudt. Ik probeer zijn standpunt te begrijpen, maar ik voel iets anders.

Volgens mij is het ook allemaal biologisch zo bepaald dat een vrouw verlangt naar kinderen en een man veel minder. De zorg voor de kinderen ligt ook grotendeels bij mij. Niet dat mijn man niet helpt. Integendeel, toen de kinderen baby's waren heeft hij mij schitterend geholpen. Maar nu laat hij de meeste zorg toch aan mij over. Bijvoorbeeld: We gaan met vrienden naar een provinciaal domein en de vrouwen zorgen voor de kinderen en de mannen gaan samen iets drinken. Dit is geen probleem voor mij.

Maar dan vind ik het spijtig dat er geen meer komt. Ik heb hem natuurlijk nodig en zou graag met twee achter zo'n belangrijke beslissing staan. Maar het verscheurt mij toch.

Graag reactie

Ilse(35 jaar)

Reactie voor op de website?

87.169. Help!

Het is erg om het op deze site te moeten zeggen, maar ik ben zwanger en 48 jaar en ik vind het vreselijk! Ik kan het aan niemand vertellen, maar ik had al een half jaar niet meer gemenstrueerd en dacht "veilig" te zijn en we hebben dus geen voorbehoedsmiddelen meer gebruikt. Ik ben al oma van 3 kleinkinderen en als dit kindje geboren zou worden ben ik al 49. Ik kan dit dus echt niet meer aan, ik denk me doodongelukkig te voelen om op m'n 53ste nog bij een kleuterschool te moeten gaan staan. Iedereen zal denken, dat ik de oma van de kleine ben. Is er iemand die me goede raad kan geven?

Sonja

Reactie voor op de website?

87.170. De juiste keuze

Je moet het vooral niet vreselijk vinden om wat anderen er van denken. Elke keuze op basis daarvan is een verkeerde! Je moet bij jezelf te rade gaan, of je in staat bent om richting te geven aan een prachtig nieuw leven. Met de opgedane levenservaring is dat vermoedelijk veel leuker en gemakkelijker dan de huidige dagvulling en een zeer zinvolle verrijking.

Daarvoor haalt het niet uit als men denkt dat je de oma van een kleine bent. Hoe je er ook uit ziet, welke leeftijd je ook lijkt te hebben, men denkt altijd iets over je wat je liever niet hebt.

Johan

Reactie voor op de website?

87.171. Hulp voor Sonja

Hoi Sonja

Ik kan me je verwarring goed voorstellen, zelf vind ik het moeilijk om je advies te geven. Maar heb je er al aan gedacht om de VBOK te bellen? Daar hebben ze veel ervaring met ongewenste/ongeplande zwangerschappen. Heel veel sterkte.

Groeten Petra

Reactie voor op de website?

87.172. Bedankt voor jullie reacties

Beste Johan en Petra!

Beter laat dan nooit: bedankt voor jullie reacties! Mijn man en ik zijn er een weekje tussen uit gegaan om de situatie eens rustig te kunnen bespreken en we hebben samen besloten voor een abortus. Onze jongste zoon is sinds 2 jaar uit huis vanwege zijn studie en we vinden het heerlijk rustig zo met zijn tweeen. We hebben jaren lang met veel plezier voor onze 3 biologische plus nog een aantal pleegkinderen gezorgd en deze taak is nu een afgesloten hoofdstuk. Ik ben veel meer uren in een verantwoordelijke baan gaan werken en ik vind het bijna(!) onmogelijk alles op te geven voor weer een kind. We voelen ons gewoon te oud en vinden het zielig voor een eventueel kindje: 2 ouders van middelbare leeftijd.

Het gevoel hierbij blijft een beetje achter als ik naar mijn kinderen kijk, echt fantastische kinderen, maar ik moet me realiseren, dat de foetus die nu weggehaald gaat worden geen kind is, maar alleen de mogelijkheid in zich heeft om uit te groeien tot een kind.

Wel laat mijn man, als dit achter de rug is, zich meteen steriliseren, want echt: dit willen we nooit meer mee hoeven maken! groetjes,

Sonja

Reactie voor op de website?

87.173. Toch weer twijfel

Soms kan de keuze, als je die al hebt, raar lopen. Ik heb vier kinderen van mijn ex. Toen ik zwanger was van mn tweede, hadden zowel mn ex als ik beiden het gevoel van twee is genoeg, hierbij gaan wij het laten. Helaas werd dit jongentje na een zwangerschap van 38 weken dood geboren. De keuze voor nog een kindje was toen snel gemaakt.

Doordat het mij duidelijk werd hoe belangrijk ik kinderen vind, hoe ik van ze geniet, wilde ik het niet meer bij twee levende kinderen houden. Na de geboorte van het derde jongentje kwam er dus al snel een vierde jongen. Hierna ben ik gescheiden en kwam ik daarna mn huidige man tegen. Hij had een zoontje. Samen hebben wij nu een dochter gekregen, inmiddels vijf maanden.

Alhoewel wij hebben besloten dat dit de laatste is, blijf ik twijfelen... Het liefst had ik een huis vol kinderen... maar verstandig is dit niet... maar toch..!!!

Theresia

Reactie voor op de website?

87.174. Besloten om 't niet te doen?

Ik heb dit forum zitten lezen omdat ikzelf al ruim 3 jaar worstel met de vraag 'wel of niet een derde?' Inmiddels zijn mijn twee kinderen 8 en 5, en als er nog een derde zou komen zullen ze 9 en 6 zijn. Naast het leeftijdsverschil kan ik nog wel -tig redenen noemen om geen kinderen meer te willen, maar mijn hormonen denken daar duidelijk anders over ;-)

Na lezing van de verhalen begrijp ik dat mijn 'lege buik syndroom' wellicht nooit zal verdwijnen, maar wat ik graag wil weten is of er vrouwen zijn die desalniettemin toch hebben besloten het erbij te laten en hoe ze zich na die beslissing hebben gevoeld. Ben heel benieuwd naar jullie reacties!!

Ingeborg

Reactie voor op de website?

87.175. Nu al meer dan 10 jaar verlangen ...

Hallo allemaal,

Ook hier veel herkenning. Ik ben nu 42 en moeder van 4 kids, de jongste is net 12 en de oudste 18. Bij elk mijlpaaltje dubbele gevoelens: pijn voor wat niet weer komt en toch ook blijdschap dat alles zo goed gaat. Ik voel me ook vaak schuldig dat ik nog steeds niet "tevreden" ben, maar ik blijf me zo leeg voelen.

Heel verstandelijk hebben we 11 jaar geleden besloten voor sterilisatie van mijn man. Maar sinds dat moment worstel ik met mijn verdriet.

Al meer dan 10 jaar strijd tussen mijn verstand en mijn gevoel. Ik heb nog zoveel moedergevoel over.

Ook onze kids, vooral de jongsten, zien met pijn de oudsten vertrekken voor studie e.d. Het is net of iets afbrokkelt. Mijn verstand weet dat er weer iets terug komt maar mijn gevoel overheerst.

Er gaat geen maand voorbij of ik droom van zwangerschap. Vaak wordt ik wakker met mijn hand op mijn buik, heel verdrietig ben ik dan.

Soms denk ik aan adoptie, mijn man is begrijpend en herkent veel van mijn gevoelens, dus wie weet. Ik ben zelf ook geadopteerd dus ik ben opgegroeid met het idee dat bloedband niet meer is dan een biologisch iets.

Dit is voor het eerst dat ik mijn gevoelens op papier zet, best eng dus.

Groetjes, Anneke

Reactie voor op de website?

87.176. Genoeg ?!??

De grootte van mijn gezin..

Lange tijd heb ik gedacht dat vijf echt genoeg was, zowel uit financiële als praktische overwegingen maar nu ga ik twijfelen..
Onze oudste Bob is vijftien, een niet zo makkelijke jongen met PDD-NOS, zit op een speciale school en is het grootste gedeelte van de dag niet thuis..als hij thuis is gaat het meestal wel goed tussen hem en de rest van ons gezin..

Onze oudste dochter Lisanne is dertien en zit inmiddels ook op het middelbaar onderwijs, is een leuke, spontane pubermeid !

Lex, elf jaar, de oudste van een tweeling zit in groep zeven, is een lekker zorgeloos en vrolijk kind, de clown van ons gezin.

Rick, ook elf jaar, is zes minuutjes jonger als zijn broertje, een lief jochie, soms wat verlegen.

En dan krijgen we Zoé, ons hekkensluitertje (dacht ik altijd), ze is net vier geworden, ons bijzonder goedlachse en vrolijke kadootje! Misschien is dat de reden van het twijfelen, na jarenlang zorgen en altijd een kleine om je heen hebben is het moment nu aangebroken dat moeders overdag alleen is, kans om wat voor jezelf te doen, weer te gaan werken ja maar toch blijft er iets knagen, dat verlangen naar weer zo'n minimensje om al je liefde en goede zorgen aan te geven...zou dat iets zijn wat altijd blijft ?

Momenteel is het verlangen zo groot dat ik zelfs twijfel of ik wel weer de kraamzorg in wil, bang dat het verlangen nog meer groeit als ik met zulke jonge babies in de weer ga...of misschien nog erger ..jaloers zijn op moeders die net zo'n heerlijk wereldwondertje hebben mogen ontvangen... Voorlopig zal ik nog wel even met mezelf overhoop liggen, een tweestrijd en ik weet nog niet welke kant gaat winnen ...!!

Ingrid

Reactie voor op de website?

87.177. Voor Ronald

Hoi Ronald

Ik ben ook moeder van 6 kinderen, En het ging inderdaad net zo als bij jullie. 1 was niks (nouja niks, je snapt me wel), 2 was leuk, 3 was nog leuker maar oneven en dan "hing" hij er zo bij, dus nummer 4 kwam. Toen heeft mijn inmiddels exman zich laten steriliseren (onze beider keuze). Om een lang verhaal kort te maken, we gingen uit elkaar (niet daarom hoor!).

Ik kreeg mijn nieuwe man, die nog geen kinderen maar wel kinderwens had. En hup, daar was binnen no time nummer 5. En nog steeds had ik niet het gevoel van "we zijn compleet", want.. juist, 5 is oneven en "ze hing er zo bij".

Toen kwam onze laatste dochter. En ik heb godzijdank nu echt het gevoel het is mooi geweest. Ik ben superblij en apetrots op mijn 6tal. Maar als ik nu een babytje in mijn armen heb van een vriendin of mijn zusje, dan denk ik: oo wat lief wat poezelig wat ruikt ze lekker oooo prachtig! Maar dan geef ik het terug en denk ik: hehe, lief en leuk maar niet meer voor mij!

Heel lang ben ik "bang" geweest dat ik altijd het verlangen zou houden naar babytjes en zwangerschappen en ja, ook de bevallingen, ik heb er van genoten.

Dus Ronald, mijn ervaring is: ooit houdt het op! Plus het feit, en das niet onbelangrijk, dat de man ook nog inbreng heeft bij de beslissing van een eventueel volgend kindje, he.

Rika

Reactie voor op de website?

87.178. Groot gezin is heerlijk!

Reactie op We gaan op ons gevoel af en zien het wel

Ik voel het net als Lonneke. Het is druk, altijd bezig, maar zoveel genieten! De kinderen spelen heerlijk met elkaar, er wordt veel gelachen. Wij hebben 5 kids tussen 9 en 1.5 en de kleinste zijn gek op de oudsten en andersom. de kinderen slapen bij elkaar op de kamer en zouden niet anders willen. Ons huis is niet heel groot (75m2) maar groot genoeg en ons inkomen is ook voldoende.

Wel belangrijk is dat je huwelijk heel goed is en dat je met je man op 1 lijn ligt (dat betekent er hard aan blijven werken, veel praten, weten wat er in de ander om gaat, samen een team zijn, de verbinding voelen). Je moet het samen doen en als de kinderen straks het huis uit zijn zul je samen over blijven. Wij zijn 14 jaar samen en we worden steeds hechter samen en zijn stapelgek op elkaar. Als dat niet zo zou zijn zou ik ook geen kinderwens meer hebben.

Juist omdat het zo goed voelt en ik (wij) zo gelukkig zijn met elkaar blijft het kriebelen om nog een kindje erbij te willen. Nu ook, het gevoel zegt nu!, verstand kan wel van alles bedenken om het niet te doen, maar gevoel begint steeds meer de overhand te krijgen. Familie zal verbaasd zijn of negatief, maar sommigen ook positief, maar het is ons leven en dat van de kinderen en het belangrijkste is dat we gelukkig zijn samen en dat je als je aan het eind van je leven bent kunt zeggen dat je je eigen leven hebt geleid en naar eer en geweten hebt gehandeld. We proberen ook zo milieu bewust mogelijk te leven en steeds meer zelfvoorzienend te zijn en als gezin bij te dragen op allerlei manieren aan een betere wereld met meer liefde voor elkaar.

Caroline

Reactie voor op de website?

87.179. (ongepland) zwanger van vijfde

Ben al een week overtijd, terwijl ik normaal een zeer regelmatige cyclus heb.. ik durf nog niet te testen. Stel dat ik weer zwanger ben? Ja dan is het zo en dan is ook dit kleintje meer dan welkom..

Ik ben 32 en we hebben samen inmiddels vier gezonde kinderen van 5,5j 4j en de tweeling van bijna 2j. De eerste en de tweeling zijn voortgekomen uit vruchtbaarheidsbehandelingen. (cryo) We hoorden in het hokje "onverklaarde onvruchtbaarheid". Onze tweede was een zogenaamd "lucky shot", gelijk de eerste maand proberen was het raak! Weet nog goed hoe ik toen na een week overtijd vol verbazing met mijn mond vol tanden naar die meteen positieve test zat te staren.

Kort geleden hebben we besloten dat we het bij vier houden. Zowel om praktische redenen, maar veel meer om de angst die ik heb dat we na vier kerngezonde kindjes mss wel eens eentje krijgen die wél wat mankeert.. of dat ik na drie prombleemloze, voorbeeld zwangerschappen (zonder symptomen!) nu ontzettend zou afzien met alle strubbelingen di je je kunt bedenken.. Is een vijfde geen goden verzoeken?? Wordt de kans op afwijkingen, miskraam, helse zwangerschap niet steeds groter na een eerdere zwangerschap? Of zie ik echt beren op de weg die er gewoon niet zijn en zit ik me onnodig ongerust te maken, waardoor ik de kans loop helemaal geen ontspannen zwangerschap te hebben??

Ik vertelde gisteren mijn man dat ik al een week overtijd ben en dat het dus bést wel eens zou kunnen zijn dat ik zwanger ben.. Hahahah hij schrok zichtbaar.. Maar natuurlijk is dit kleintje ook welkom! (áls ik zwanger ben) daar hoeven we nog geen seconde over na te denken. zit het gewoon zwaar in mijn hoofd..

pff moet even mijn verhaal kwijt en hoop op reacties eerlijk gezegd..

Stierling

Reactie voor op de website?

87.180. Reactie op ongepland zwanger van vijfde

Hoi Stierling, hier ook een moeder van 5 kids! Ook onze vijfde was een complete verrassing en is echt ons "gelukje". Ik moest na het doen van de zwangerschaptest, toen ik onverwachts over tijd bleek, destijds echt aan het idee wennen, terwijl mijn man meteen superblij was. Ik eigenlijk ook, maar de zorgen overheersten. Zo van: 4 gezonde kinderen en zal de vijfde het ook zijn of "roepen we nu iets op ons af?" Ook mijn leeftijd speelde een rol, ik was inmiddels 38 en kwam dus in aanmerking voor onderzoeken enz. Bij de eerste vier zwangerschappen was ik jonger, dus was dat niet aan de orde.

En, misschien stom, maar waar ik mij enorm druk om maakte was de reactie van buitenstaanders, ook omdat ik niemand in mijn omgeving ken met 5 kinderen! Ik dacht echt: ze zullen wel denken dat we "voor een meisje gaan", omdat de oudste vier jongens zijn! Mijn man en ik vonden het juist heel stoer, dat we vier jongens hadden en voelden niet het gemis van een meisje, we waren supertrots op ons jongensgezin!

Gezien mijn leeftijd toch maar een vlokkentest laten doen. Gelukkig bleek alles goed, maar de angst voor evt complicaties verder in de zwangerschap bleef. Toen we de uitslag kregen van de vlokkentest kregen we ook het geslacht te horen en we vielen bijna van onze stoelen, toen we hoorden dat het een meisje was! Na 4 jongens een meisje, volkomen ongepland, maar zeer gewenst!

Inmiddels is ze 5 en zijn we dus al 5 jaar de gelukkige ouders van onze vijf lieve kids. 4 jongens en 1 meisje en we zijn supertrots en we genieten volop van onze jongens en van ons kleine grietje. Het heeft zo moeten zijn en als we zelf de beslissing hadden moeten nemen, was er vast geen vijfde gekomen, die knoop hadden we echt niet door durven hakken, dus eigenlijk zijn wij heel dankbaar en blij dat het lot heeft beslist!

Stierling, succes gewenst met jouw evt zwangerschap en probeer er zo veel mogelijk van te genieten!

Cis

Reactie voor op de website?

87.181. Voor Stierling

Als jij en je man het serieus bij vier kinderen wilden laten, dan hadden jullie goede voorbehoedsmiddelen moeten gebruiken of een sterilisatie kunnen laten doen. Dit hebben jullie nagelaten en nu is er dus misschien een kind op komst. Ben je daar nu serieus verbaasd over???

Of een aanstaand kind gezond is of niet, kan alleen een echo uitwijzen, speculeren is koffiedik kijken.

Anna

Reactie voor op de website?

87.182. Reacties

Cis, dank je wel voor je reactie en fijn om te lezen dat er herkenning is... En je het begrijpt. Voor de reacties van buitenstaanders heb ik me nooit wat van aangetrokken. En dat zou ik nu ook niet doen. het is toch ons leven en hoe we dat indelen en doen is onze zorg ;)

Anna, wie zegt dat we geen voorbehoedsmiddelen gebruikt hebben :S daarbij komt dat we voor de eerste 5 jaar gedokterd hebben, voor de tweeling anderhalf jaar.. we zijn allebei gezond maar die twee dingen in het achterhoofd genomen zou je niet verwachten dan mss tóch ineens zwanger te zijn..

Stierling

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

De grootte van je gezin

  1. Een zeer persoonlijke zaak
  2. Omstandigheden, keuzes en persoonlijkheid
  3. Waar houdt het op
  4. Het houdt nooit op
  5. Waarom moet het ophouden????
  6. Je weet het als het genoeg is.
  7. Bedacht
  8. Verlangen
  9. Verscheurd...
  10. Herkenning
  11. Weemoed
  12. Reactie op weemoed
  13. De zevende
  14. Voor Ann
  15. Wanneer trek je de grens
  16. Voor Arnold
  17. Eigen grens
  18. 24 wassen
  19. De was, daar draai ik mijn hand niet voor om!
  20. Kinderloos
  21. Ook later nog....
  22. Mag \'t iets meer zijn?
  23. Wat is doorslaggevend: gevoel of verstand?
  24. Verstand kan ik \'opzij\' zetten, gevoel niet
  25. Gevoel
  26. Moeilijk
  27. Ik weet niet of het ooit ophoudt
  28. Verlangen naar een groot gezin
  29. Herstel sterilisatie
  30. Wij zijn zeer gelukkig!!
  31. We hebben er ons vijfde bij
  32. Wij krijgen ons vijfde en zesde kindje
  33. Een vierde?
  34. Na drie komt er twijfel, waarom?
  35. 4e kindje ja of nee???????????
  36. Kosten na de basisschool!
  37. Twijfels, twijfels
  38. Wel een vierde of niet ????
  39. Kinderwens als jong meisje.........
  40. Vanaf het derde kind moet je je verdedigen
  41. Keuze aantal kinderen
  42. Hoe doen anderen dit?
  43. 5e kindje
  44. Beter eerst saneren
  45. Love rules
  46. En de kids die we al hebben dan?
  47. Het komt echt goed!
  48. Lief van je, Marisa en Minke
  49. En toch
  50. Voor Sheila
  51. Voor Marisa
  52. Twijfel
  53. Altijd leuk
  54. De keuze word gemaakt door........
  55. Een vierde??
  56. Passend maken
  57. Wel of geen vierde
  58. Lege buik
  59. Lege buik
  60. Een vierde kindje?
  61. Een vierde kindje?
  62. Een vierde kindje
  63. Wel of geen vierde kindje?
  64. Keuze voor vierde kind
  65. Een moeizame beslissing?
  66. Respecteer je man!
  67. Denk goed na voor je een groot gezin "neemt"!
  68. Derde kind?
  69. Onverwacht zwanger
  70. Nog een kindje erbij?
  71. Doen of niet doen
  72. Ook twijfels
  73. Wel positieve reacties bij 6e
  74. Waarom twijfels
  75. Als 1 van de 2 partners een volgend kind wil
  76. Lege buik toch weer vol
  77. Empty-belly-syndroom?
  78. Herkenning
  79. Een derde kindje
  80. Wel een derde, maar geen vierde
  81. Eeuwige twijfel
  82. Oplossing voor eeuwige twijfel?
  83. Herkenning voor mijn situatie?
  84. Toch mee leren leven...
  85. Het huis is een probleem
  86. Klein huis!?
  87. Als je hart maar groot is
  88. Een derde kindje
  89. Twijfel!
  90. Ouderschap duurt langer dan zwangerschap
  91. We gaan op ons gevoel af en zien het wel
  92. Twijfel over een volgend kind
  93. Is de stap van 2 naar 3 kindjes erg groot?
  94. Overstap van 2 naar 3...
  95. Van 2 naar 3
  96. De derde kwam gewoon....:))
  97. Reactie op weemoed
  98. Hoe kan ik man man overtuigen voor een derde kind
  99. It takes two to tango.....
  100. De grootte van je gezin en werk
  101. De grootte van je gezin en werk
  102. Lichaam
  103. Voor Corieke
  104. Bijna veertig en nog een vierde? Of toch maar niet...?
  105. Rreacties omgeving
  106. Overdenkingen
  107. Reactie voor Sophie
  108. 3e kindje, wel of niet?
  109. Wel of niet een 4e kindje
  110. Nare reacties?
  111. Voor sofie
  112. Hoe gaat het met...........?
  113. Was het maar eenvoudig
  114. Was het maar zo eenvoudig: ik herken het!
  115. Bedankt Anne
  116. 4e kindje
  117. Nakomertje....
  118. Dat was het dan.....
  119. Voor Jeanine
  120. Voor Tanja
  121. Geniet!
  122. Hoi Jacobine
  123. Is er iemand die dit ook heeft?
  124. Jazeker!
  125. Nog een babytje
  126. Nieuwe fase ingaan
  127. Veel alleen, toch een vierde?
  128. Overstap van 2 naar 3.
  129. Ook ik heb er 4 en ben veel alleen
  130. Van twee naar drie naar ..
  131. Mijn gezin verdwijnt in het niets, ivm de rest
  132. Drie of vier
  133. 2 of 3 kindjes
  134. Doorgaan met leven
  135. Herkenning
  136. Twijfels
  137. Ouders tegen
  138. Ouders die \'tegen\' zijn maakt het ook niet makkelijker
  139. Ook hier
  140. Een vierde??
  141. Groot verschil tussen drie en vier
  142. Twijfel ook, nog 3e kindje? of niet?
  143. Gewoon doen!
  144. Twijfel: wel of geen vierde
  145. Hoe is het met...?
  146. Re: Hoe is het met...?
  147. reactie 73.144
  148. Hier net hetzelfde
  149. Reactie op 73.148
  150. Zwanger van nummer 3, maar alles zit tegen
  151. Re: zwanger van nr 3 maar alles zit tegen
  152. Reactie op Nathalie
  153. Reactie op Nathalie
  154. Reactie op 73.148 en 73.149
  155. Ervaringsdeskundige
  156. Ook commentaar
  157. Re: zwanger van nummer 3 maar alles zit tegen
  158. Geen derde kindje
  159. Re. op geen derde kindje van sunnie
  160. Reactie 73.158 - Sunnie
  161. Reactie Simone en Ine
  162. Sunnie
  163. Reactie Ine
  164. Helaas
  165. Re: helaas
  166. Gevoel en verstand
  167. Keuzes maken
  168. Graag nog een vijfde
  169. Help!
  170. De juiste keuze
  171. Hulp voor Sonja
  172. Bedankt voor jullie reacties
  173. Toch weer twijfel
  174. Besloten om \'t niet te doen?
  175. Nu al meer dan 10 jaar verlangen ...
  176. Genoeg ?!??
  177. Voor Ronald
  178. Groot gezin is heerlijk!
  179. (ongepland) zwanger van vijfde
  180. Reactie op ongepland zwanger van vijfde
  181. Voor Stierling
  182. Reacties

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.