Groot Gezin
Hete hangijzers
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

39. Oproep voor de vaders van grote gezinnen

Hallo,

Ik ben Bianca (30) en moeder van 3 dochters in de leeftijden 8, 6, 4. Ik wil nog graag een vierde kindje, maar mijn man niet meer. Nu lees ik op deze (geweldige) site heel veel over ervaringen van vrouwen, maar waar zijn de mannen? Hoe ervaren deze een groot gezin?

Mijn man heeft het baby-tijdperk (absoluut niet gemakkelijk, met een huilbaby, een spuger en een baby die constant ziek was en een vrouw die depresief was) voor zichzelf afgesloten.

Ikzelf wil nog dolgraag een vierde, maar ik wil ook niet teveel zeuren, het moet wel van twee kanten komen. Dit levert nu wel wat spanningen op en daarom mijn vraag:

    welke vaders willen graag ook hun ervaringen eens op deze site zetten?
Dan kan mijn man ook eens vanuit een andere positie de verhalen lezen.

Bianca

Reactie voor op de website?

39.1. Voor mij 100% de moeite waard

Beste Bianca

Ik kan me je vraag heel goed voorstellen, ook ik beleef alles met ups en downs, iedere man heeft er natuurlijk wisselende gevoelens over. En ik geef eerlijk toe, het is echt keihard werken om een groot gezin zowel emotioneel als fysiek te runnen en het vergt heel veel incasseringsvermogen van zowel man of vrouw.

Ik geef eerlijk toe dat ik me jaren geleden nog niet eens had kunnen voorstellen dat ik vader zou worden van 9 kinderen, ik ben zelf 13 jaar alleen geweest voordat ik een zusje kreeg dus die ervaring had ik helemaal niet. Bij ons is het niet echt gepland zoveel kinderen, het is zo gelopen, ook wel omdat Annette in de eerste instantie haar hele ziel en zaligheid legde in het moederschap. Ik zag dat het allemaal wel lekker liep en tevens ook bereid was om naast mijn werk, wat ook wel intensief is, ook een flink steentje bij te dragen als ik er was.

Het is een hoop inleveren geweest en nog voor mij. Het is alles tegen elkaar afwegen, soms gepaard met wel eens flinke meningsverschillen, maar het is voor mij 100% de moeite waard geweest. Je krijgt er zoveel liefde en voldoening voor terug.

Ik weet niet hoe jullie situatie is op dit moment, hoe oud de kinderen zijn. Misschien zou je hem even wat rust en ruimte kunnen geven om alles te laten bezinken en te overdenken en erna elkaar de tijd geven om argumenten wederzijds uit te wisselen die voor jullie elk belangrijk zijn. Op deze voortreffelijke website zul je vast wel herkenning vinden, er reageren regelmatig mannen en voor mij gaf het veel voldoening alle stukjes te lezen en te overdenken.

In ieder geval heel veel sterkte en kracht toegewenst samen met deze toch wel belangrijke beslissing.

Met hartelijk groet, René

Reactie voor op de website?

39.2. Veel praten en elkaar respecteren

Hallo Bianca,

Ik heb zelf 2 kinderen en mijn vriendin heeft er ook 2, samen dus vier . Geen kindje van ons samen dus. Nu speelt bij ons de vraag of we samen een 5e kindje willen.

Petra graag wel en ik zie toch wat meer bezwaren.

De jongste is nu 4,5 jaar, we gaan nu steeds meer kunnen, de kinderen kun je steeds makkelijker meenemen en je krijgt wat meer vrijheid. Om dat weer opnieuw vanaf nul te beginnen is voor mij nog wel een drempel.

Al moet ik daarbij ook zeggen dat ruimtegebrek, hogere financiele uitgaven daar toch wel behoorlijk in mijn twijfel bijdragen.

Ik geniet net zo van onze 4 kindjes, al is het idee van 1 kind van ons samen ook erg aanlokkelijk.

We kunnen er goed over praten en zien elkaars verlangens en bezwaren ook zeker wel. We willen het alleen als wij er alletwee voor 200% achter staan. Zonder enige twijfel.

Ik denk dus door veel praten en elkaar respecteren je gezamenlijk tot een besluit kunt komen. Ook al sta je nu alletwee nog ver uit elkaar.

Rob

Reactie voor op de website?

39.3. Een gelukkige en trotse vader

Hallo,

Ik ervaar ons gezin van vader, moeder en 4 kinderen als een groot geschenk wat voor mij de basis van het hele bestaan is. Het geeft enorm veel warmte, plezier, leven, geluk, afwisseling, enzovoort. Hiernaast geeft het echter ook verantwoording, zorgen, verdriet, pijn, werk, financiele uitgaven, enzovoort. De laatste groep is voor mij persoonlijk van ondergeschikt belang omdat je die in onze maatschappij altijd zult hebben in meer of mindere mate. Maar dit hoeft niet direkt afhankelijk te zijn van de grote van je gezin.

De eerste groep kun je alleen ervaren als je een gezin hebt. Voor de ene ouder is dit al voldoende bereikt bij 1 kind en bij de ander pas bij een ander getal en voor weer andere mensen is dat juist bij 0 kinderen. We zijn gelukkig niet allemaal hetzelfde. Bij mij persoonlijk zit het (tot nu toe) niet op een aantal vast maar dat wil nog niet zeggen dat mijn partner daar net zo over denkt.

Een volgend kind hoort pas te komen als je er beiden na afweging van alle gevoelens en emoties en praktische overwegingen (de eeuwige financien, carriere, slaapkamers en auto) voor 100 % achter kunt staan. Je kunt het naar mijn mening een kind niet bewust aandoen dat je ze op de wereld zet als een van beiden het eigenlijk niet wil. Je moet dus samen tot de beslissing komen en samen met die beslissing verder kunnen leven en gelukkig kunnen zijn. Of je een samengesteld gezin bent of niet maakt naar mijn mening niets uit voor de beslissing. Ga dus samen de dialoog aan met een open vizier en zonder vooraf het eindresultaat voor jezelf vast te stellen.

Veel succes.
Groeten van een vader van 4 kinderen die heel gelukkig met zijn gezin is en er bijzonder trots op is.

Reactie voor op de website?

39.4. Mijn kinderen worden met de dag meer waard

Marjolein en ik (Carl) runnen een gezin van 10 kinderen, en er is een elfde op komst. Voor degenen die nog niet helemaal op de hoogte zijn; ik ben gescheiden, met 4 dochters en kwam Marjolein, weduwe, met 5 jongens tegen. Tot dat moment was ik best wel verdiretig over het feit dat mijn 4e dochter tevens mijn laatste kind zou zijn, ik wilde altijd al een groot gezin, maar mijn vorige vrouw vond 4 wel genoeg. En achteraf zelfs wel te veel.

Marjolein stond er hetzelfde als mij tegenover en we gingen samen verder met de hoop dat we ons gezin nog konden uitbreiden wat resulteerde in Harm Jan, het vrolijkste babytje dat ik ooit gezien heb. En als het aan mij ligt komen er nog veel meer bij (tot grote ergernis van mijn omgeving vnl. familie)

En waarom ik nu een groot gezin wil, omdat elk kind weer anders is, elk kind echt speciaal en we hebben echt van alle soorten wat; kinderen die je met een stalen gezicht wat kunnen voorliegen, huilbabies, depresieve kinderen, vrolijke kinderen, hyper kinderen, verwarde kinderen, concentratieloze kinderen, slimme kinderen, en niet begrijpende kinderen, en ga zo maar door.

Oké, ik verzucht ook wel eens: "waar ben ik aan begonnen", maar diep in mijn hart ben ik blij met alle 10 (11). Het is hard werken, en zoals ik ergens las een hoop geld. Maar ik maak liever een kind blij dan dat ik een nieuwe auto rij die alsmaar minder waard wordt. Mijn kinderen worden met de dag meer waard, iets wat voor mij een zekerheid is

Dus al die vaders die twijfelen, als je de drie koters voorbij bent maakt het niet meer uit bij hoeveel je stopt, want het wordt steeds gezelliger,er is er altijd wel een die je auto wast, je pilsje pakt of de boodschappen voor je doet, tenminste dat hoop je. (grapje) Voor mij is het denk ik gewoon zo dat je er voor kunt kiezen geen kinderen meer te verwekken, of je geeft het uit handen en dat is wat ik gedaan heb.

Ik zal in ieder geval nooit met het idee rondlopen van "als er nou nog eentje bij was gekomen hoe zou het dan geweest zijn", want die lopen nu hier al rond

Groetjes van Carl, vader van Peter, Michel, Anne, Daphne, Gabrielle, Jovanca, Timo, Clemens, Nathan, Harm Jan en wordt vervolgd.

Reactie voor op de website?

39.5. Positief denken, bewust kiezen

Bianca,

Ik ben, samen met mijn vrouw, "in verwachting" van een tweeling (nu 30 weken). Wij hebben samen in overleg besloten voor kinderen. Ik geloof dan ook in overleg en een wederzijdse wens. Ik denk niet dat confrontatie zal helpen, overleg wel: je kan iemand ervan overtuigen. Soms zal dit moeilijk gaan, maar een mening kan veranderen. Je noemt in je brief vooral de negatieve ervaringen, zijn er dan geen positieve? Leg vooral daar de nadruk op! Let ook bij iedere andere tegenslag vooral op de positieve dingen die je ervan kunt leren. Een dergelijke mentaliteits verandering is vaak ook een doorslag gevende factor. Als je op alle negatieve dingen terugkijkt kan je er (bijna) altijd wel iets positiefs uithalen, geloof me. En als je de positieve dingen eenmaal ziet zijn de tegenvallers makkelijker te verwerken, en vallen die meestal zomaar weg.

Mijn advies is dus simpel, kijk naar de positieve dingen die je aan de kinderen hebt beleefd, en het feit van een spuug- huil- en zieke baby zijn "peanuts". Veel belangrijker was de eerste keer de baby zien, de eerste keer "mama" of "papa", of het eerste pasje, het groeien van een baby tot een klein (onbeholpen?) mensje en verder tot een volwaardig mens. Als jullie dat eenmaal zien is de keuze nog steeds open, maar bespreekbaar. Sta vooral open voor zijn argumenten, net zoals hij open zal moeten staan voor jouw argumenten. Samen komen jullie er dan vast wel uit.

Wilco

Reactie voor op de website?

39.6. Het gezin is mijn leven

Toen Ada en ik gingen trouwen, ging ik er niet automatisch van uit dat we een groot gezin zouden krijgen, maar ik hield er wel rekening mee. Wij komen allebei uit een redelijk groot tot zeer groot gezin (Ada is de oudste van veertien, ik de middelste van vijf), maar bovenal uit een christelijk gezin waarbij alle kinderen welkom waren. Ook wij waren (en zijn) er alletwee van overtuigd dat we de kinderen aanvaarden die we krijgen. Dat klinkt een beetje lijdzaam, maar zo is het niet bedoeld. Dus, wij laten de natuur zín gang gaan (hoe zien voorbehoedsmiddelen er eigenlijk uit), en dat heeft de afgelopen veertien jaar geresulteerd in negen bloedjes van kinderen, die soms het bloed onder je nagels vandaan halen, maar die een hoop inhoud en vreugde in mín leven geven, en een eventuele tiende zou hier geweldig welkom zijn.

Ik kom er ook steeds meer achter dat alle leeftijden, maar ook alle karakters zo hun eigen bekoorlijkheden hebben, zo kom ik er eigenlijk nu pas achter dat ik een baby ook ontzettend leuk vind, terwijl ik vroeger zoiets had dat een baby voor de moeder is, en een tweejarig kind voor mij, omdat deze zo aanhankelijk naar de vader zijn.

Nogmaals: het gezin is mijn leven, ik werk voor mijn gezin (en zeker niet voor mijn werk), en zou best huisman willen worden. Af en toe zeg ik tegen Ada dat ze toch geweldig boft, dat zij zo de hele dag met de kinderen om mag gaan (Ja ja, zegt ze dan, ze zijn soms ook wel om achter het behang te plakken).

groeten
Bart

Reactie voor op de website?

39.7. Klinkt wel leuk

Alles goed en wel, maar ze moeten toch ergens van eten. Ik zelf heb 4 kinderen: een tweeling van 15, één van 11 en sinds anderhalf jaar nog een baby. Maar als ik al die school- en kledingrekeningen zie, lig ik wel eens wakker. Laat staan dat je er tien hebt.

Piet

Reactie voor op de website?

39.8. Ik slaap prima

Ook al heb ik bijna tien kinderen. Het is vreemd, maar toen wij nog maar twee, of drie of vier kinderen hadden, stonden wij net zo vaak rood als tegenwoordig. Ook je uitgaven-gedrag past zich aan denk ik, en toch komt niemand iets tekort.

Antoinette

Reactie voor op de website?

39.9. Oproep voor vaders van grote gezinnen deel 2

Hallo,

allereerst wil ik de vaders heel erg danken voor hun reacties. Nadat mijn partner en ik er heel erg goed over gesproken hadden hebben we besloten dat een volgend kindje heel erg welkom zou zijn. De vreugde was groot toen ik ook weer heel snel zwanger werd. Helaas kreeg ik met bijna 3 maanden een miskraam, waardoor we allemaal van slag waren. Maar de wens was groter en we hebben het nog eens geprobeerd. Inmiddels ben ik 5 weken zwanger (zeer pril dus) en we hopen op een goede afloop. Ik wilde dit toch heel even laten weten aan jullie.

Bianca

Reactie voor op de website?

39.10. Praten over overleden moeder

Ik ben vader van 7 kinderen (22-20-18-15-11-2,5-2,5). Hun moeder is bijna 3 jaar geleden gestorven. Mijn 2 broers wonen bij ons in en helpen me in de opvoeding van de kinderen. Toch is het soms niet gemakkelijk zonder hun moeder. Wat ik vooral erg vind is dat zeker de 2 jongsten zich niets meer van haar zullen herrineren.

Zijn er hier nog vaders die hun kinderen alleen opvoeden? Praten jullie vaak met de kinderen over hun moeder? Ik ben altijd bang dat ik, als ik nu nog over hun moeder begin, hen weer onnodig zal kwetsen. Hoe helpen jullie je kinderen met het verwerken van de dood van hun moeder? Ik weet echt niet meer hoe ik mijn zoon van 15 moet aan pakken, hij weigert over haar te praten. Hoe verwerken jullie dit verdriet eigenlijk zelf?

Alvast bedankt! Eric

Reactie voor op de website?

39.11. Blijf praten

Hoi Eric,

Ik ben dan wel geen vader die de kinderen alleen moet opvoeden maar ik wil je wel adviseren om toch te blijven praten met de kinderen over de moeder. Ik was 5 jaar toen mijn moeder is komen te overlijden.Ik heb haar dood gevonden alleen had ik toen nog niet in de gaten dat ze al overleden was. Mijn vader heeft mijn broer en mij overal weggehouden. We zijn niet naar de begravenis geweest en ook hebben we geen afscheid van haar kunnen nemen. Daarna werd er ook nooit meer over gesproken want dat was allemaal te pijnlijk voor mijn vader. Daardoor heb ik in mijn puberjaren heel veel problemen met mezelf gehad. Ik miste een stukje rouwverwerking.

Dwingen tot praten heeft ook geen zin maar praat anders eens tussen neus en lippen met je zoon. Of zoek een aanleiding. Pak eens een fotoalbum en probeer zo een gesprek uit te lokken. Ik kan me van mijn moeder helaas ook maar weinig herrinneren. De jongste 2 van jou hebben wat ik begrepen heb hun moeder helemaal niet gekend dus die zullen zich haar niet kunnen herrinneren alleen via foto's. Ieder kind verwerkt het natuurlijk op een andere manier maar over hun moeder kunnen praten moet zeker kunnen.

Ik wens je heel veel sterkte voor de toekomst.

Groetjes, Marjan moeder van 6

Reactie voor op de website?

39.12. Praten is belangrijk

Hallo Eric,

ik ben zelf ook geen alleenstaande vader, maar heb mijn eigen vader verloren toen ik 15 jaar was. Bij ons is er eigenlijk nooit meer over mijn vader gesproken, mijn moeder kon het helemaal niet aan om ons (3 kinderen van 15, 12 en 9 jaar) op te voeden. Ze is altijd heel negatief gebleven en zei letterlijk dat haar leven nu voorbij was. Dit is heel moeilijk voor onze rouwverwerking geweesd. Zelf nu, ik ben nu 43 jaar heb ik er nog veel moeite mee dat het zo gegaan is. Ook met mijn broer en zus heb ik hier nooit overgepraat, ik heb vaak het gevoel dat mijn vader de moeite niet waard was om over te praten. (Zo was het niet hoor, we hielden (houden) allemaal erg veel van hem.)

Ik zou echt proberen regelmatig over haar te praten en foto's bekijken etc. Misschien in de trant van: Hoe zou mama hierover hebben gedacht of wat zou mama hebben gedaan?

En over je zoon van 15, ik zou het niet weten, ze zijn vaak zo gesloten op die leeftijd, zouden jullie elkaar geen brieven kunnen schrijven, of een dagboek waar je om beurten inschrijft. Misschien vind je het een raar idee, maar soms is schrijven gemakkelijker dan praten.

Een echte oplossing heb ik niet, maar ik wens jullie veel sterkte.

Groetjes, Renske

Reactie voor op de website?

39.13. 3 is al een groot gezin

Twee jaar geleden is mijn echtgenote overleden aan de gevolgen van borstkanker. Zij was 36 jaar toen ze nog een kinderwens had. Zelf had ik net een hartaanval gehad en iedereen dacht dat ik eerst zou overlijden. Het door ons beide gewilde kindje kwam er. Amade is inmiddels 3 jaar oud, mijn andere dochters zijn 8 en 11 jaar. Nu sta ik dus alleen voor het opvoeden van mijn gezin. Dit is niet huilerig bedoeld, ik doe het graag maar het heeft wel zijn pijnlijke momenten. Ik zou er niet aan moeten denken dat ik nu dus 4 kinderen zou hebben. Ik heb zielsveel respect voor de alleenstaande ouders die dit wel in hun eentje doen. Als ik een partner zou vinden die ook een of twee kinderen had, zou ik op mijn 47ste jaar 5 kinderen hebben van een jonge leeftijd. Nee dank u. En voor de vraag van Eric, als je wilt mag je me prive mailen, ik heb hier wel een heleboel tips over.

Groetjes

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

H0 S Deel S

Oproep voor de vaders van grote gezinnen

  1. Voor mij 100% de moeite waard
  2. Veel praten en elkaar respecteren
  3. Een gelukkige en trotse vader
  4. Mijn kinderen worden met de dag meer waard
  5. Positief denken, bewust kiezen
  6. Het gezin is mijn leven
  7. Klinkt wel leuk
  8. Ik slaap prima
  9. Oproep voor vaders van grote gezinnen deel 2
  10. Praten over overleden moeder
  11. Blijf praten
  12. Praten is belangrijk
  13. 3 is al een groot gezin

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.