Groot Gezin
Hete hangijzers
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

62. Enigst kind

Ik vond het zeer interessant om de verhalen over grote gezinnen te lezen. Echter ik zit met het omgekeerde: wij hebben 1 kind en besloten om het hierbij te laten. Over de redenen zal ik verder niet uitweiden. Echter hier is haast geen info over te krijgen. Ik kamp natuurlijk ook met onzekerheden en vraag me af of ik mijn kind niet te kort doe. Zijn er mensen met ervaringen/meningen hierover? Heel erg bedankt.

Astrid

Reactie voor op de website?

62.1. Ik ben enigst kind

Hallo Astrid,

Ik ben enigst kind en ik denk dat het absoluut geen probleem hoeft te zijn als je op een paar zaken goed let. Bijvoorbeeld dat je kind niet alleen tussen volwassenen zit in het weekend en tijdens de vakanties. Dus regel logeerpartijen met en bij andere kinderen of neem voor een trip een vriendje of vriendinnetje mee. Zorg ervoor dat het kind jullie niet als een blok ziet, dat het bij voorbaat al weet dat (een beetje) zeuren geen zin heeft. Of dat het kind zich steeds moet voegen naar jullie volwassen interesses (musea, kledingwinkels).

En laat je kind vrij, behandel het alsof je nog 8 kinderen hebt. Zorg ervoor dat je niet alles hoort en ziet van je kind of dat je overbezorgd bent. Neem een beetje afstand.

Volgens mij kan je met gezond verstand kinderen prima opvoeden, of het er nou één is of 10 zijn. Succes en veel plezier met jullie spruit in de toekomst!!

Francis

Reactie voor op de website?

62.2. Ruimte

Hoi Astrid,

Allereerst vind ik dat ieders keuze gerespecteerd moet worden, nog veel te vaak wordt tegen mensen met 1 kind gezeurd over "de volgende" en tegen mensen met meer kinderen (wij hebben er 7) over de hoeveelheid kinderen. Zelf ben ik alleen, en heb dat niet altijd als heel leuk ervaren. Met name later omdat ook de zorgen voor ouders op mijn schouders alleen rust. Die verantwoordelijkheid kan je niet delen, en ook jeugdherrinneringen vallen weg als ouders er niet meer zijn.

Wat Francis schrijft over de ruimte die je je kind biedt, komt mij als heel belangrijk voor. Met 1 kind bemerk je gewoon meer, bij een groot gezin kan een kind nog wel eens even 'schuilen' in de massa, maar als je met een kind alleen aan tafel zit, zie je alles.

Het feit dat je erover denkt lijkt me al zo belangrijk, dat jullie het wel redden, het geeft toch al aan dat je oog hebt voor de situatie van je kind. Mijn moeder heeft mij bv best vrij gelaten bij het ontdekken van veel dingen, ik mocht best veel ondernemen. en met vakantie ging er vaak een vriendinnetje mee, zodat ik toch veel kon spelen, ook als er op het vakantieadres niet direct iemand voorhanden was.... dat lijkt me gewoon belangrijk, dat je kind ook veel contact heeft met leeftijdgenootjes, ook al kan dat nooit een broer of zus vervangen, het biedt wel meer ontwikkelingsmogelijkheden.

Ik wens jullie en jullie kind een fijne toekomst, en geniet gewoon van elkaar....als die basis er is, dan komt de rest echt wel goed.

Ingrid

Reactie voor op de website?

62.3. Het internet

Lees ook het artikel Enig kind is niet zieligvan Justine Pardoel van Ouders Online.

Bij Ouders Online vinden we ook een bespreking van het boek Enigst Kind van Patricia Nachman en Andrea Thompson, De Boekerij bv.

Uw enig kind
Uw enig kind
Patricia Nachman & Andrea Thompson

Reactie voor op de website?

62.4. Ook ik ben enigst kind

Hoi Astrid,

Als enigst kind heeft het mij nooit aan aandacht ontbroken. Ook nu nog kan ik altijd op mijn ouders rekenen en heb ik het voordeel dat ze niet met andere kinderen te maken hebben. Het nadeel is wel, zoals ook Ingrid schrijft, dat alle zorgen ook alleen voor mij zijn. Als mijn ouders komen te overlijden zijn ook mijn jeugdherinneringen weg. Terwijl je anders nog een broer of zus hebt waar je ze mee kunt delen, voorop gesteld natuurlijk dat je het daar goed mee kunt vinden.

Zelf heb ik vier kinderen, ik heb als kind toch het hebben van een broer of zus wel een beetje gemist. Het samen delen, de verbondenheid, zelfs het ruzie maken en het van je afbijten, want dat hoeft niet als je alleen bent.

Maar wie weet, schrijven kinderen uit een groot gezin wel op hoe heerlijk hen het lijkt om alleen te zijn. Het gras is tenslotte altijd groener aan de andere kant van de heuvel.

Einde beschouwing. Heel veel geluk in de toekomst en doe vooral dat wat jij denkt dat goed is en wat bij je past, want dan wordt jou kindje vast een heel gelukkig mens. Liefde en aandacht, daar draait het om.

Simone

Reactie voor op de website?

62.5. 1 kind

Hallo Astrid,

Ook wij hebben 1 kind (dochter 12 jaar). Maar toch heeft ze niet het gevoel alleen te zijn, wij hebben bijna iedere dag wel een vriendinnetje te eten, elk weekend slaapt haar vriendin hier, en ook met de vakantie gaat er altijd eentje mee. Toen ze klein was kon ze zich ook alleen altijd heel goed vermaken, dat is nu nog steeds het geval. Ze vindt het heerlijk om op haar kamer muziek te luisteren, of gewoon te knutselen. Ze is heel populair onder vrienden en vriendinnen, altijd hangen er wel een paar om haar heen.

Inderdaad zal ze straks haar herinneringen niet meer kunnen delen, neem daarom veel foto's en schrijft achterop de datum en wat er gebeurde. Zodat ze later met haar man en kinderen toch terug kan kijken op haar eigen jeugd.

Veel plezier met je kindje,

Ellen

Reactie voor op de website?

62.6. Ook ik ben enig kind

Dag Astrid,

Ook ik ben ENIG (en dus niet enigst want dat is iets heel anders!!) kind en ik heb het nooit als probleem ervaren. Hierbij moet ik wel opmerken dat mijn ouders het wat mij betreft heel goed hebben gedaan. Er kwamen vaak vriendjes en vriendinnetjes bij mij thuis spelen en op vakantie liep mijn moeder altijd een rondje langs de andere vakantiehuisjes om te kijken of er kinderen waren waar ik leuk mee zou kunnen spelen. Dit vooral omdat ik als kind vrij verlegen was dus er zelf niet zo gemakkelijk op af stapte.

Verder is het denk ik erg belangrijk dat je je kind vrij laat. Probeer het op te voeden alsof je meer kinderen had. Hiermee bedoel ik: laat je kind een gewoon leven leiden en leer het dat het ook weleens niet zijn zin krijgt. Maar goed, dingen als samen delen en op je beurt wachten leert je kind ook wel op school!

Het allerbelangrijkste is, zoals al eerder opgemerkt, dat je kind zich veilig en gelukkig voelt bij jullie!

Ik heb later inderdaad als enige de zorg voor mijn ouders als ze ouder worden en daar ben ik weleens bang voor. Ik zie, nu ik zelf drie kinderen heb, ook wel hoe leuk het kan zijn als je wel een broertje of zusje hebt maar aan elke situatie zitten nu eenmaal voordelen en nadelen.

Een nadeel dat ik heb ervaren als enig kind is dat ik me vaak moest verdedigen. "Heb jij helemaal geen broertjes of zusjes? Wat zielig, wat ongezellig, wat saai" etcetera. Het leuke is dat ik ook vaak heb gehoord dat "ik dat niet had gedacht, dat jij enig kind bent". Kennelijk hebben mensen een beeld van een verwend en asociaal nest voor zich als ze denken aan een enig kind. Nogmaals: het is maar net wat jullie er samen van maken. En bovendien: waar bemoeien mensen zich eigenlijk mee? Het is jullie keuze, bslissing of wat dan ook geweest om het bij een te laten en dat moeten mensen gewoon respecteren.

Ach weet je: er zijn alijd wel mensen die kritiek menen te moeten hebben op andermans gezinssamenstelling: te jong voor kinderen, te oud, te snel achter elkaar of juist teveel leeftijdsverschil, teveel kinderen of te weinig. Leef jullie eigen leven en geniet met elkaar van elkaar!!

Veel geluk samen en groeten van
Jeannette

Reactie voor op de website?

62.7. Boekje over enig kind

Wij hebben ook 1 kind en ik ben met een boekje hierover bezig. Een poosje geleden heb ik een oproepje in de Libelle gezet en heb heel veel reacties hierop gehad. Vandaar mijn poging om zoveel mogelijk reacties te verzamelen en te bundelen. Dus jullie mogen ook naar mijn mailadres sturen. .

Reactie voor op de website?

62.8. Mailgroep voor ouders met het dilemma, wel of geen enig kind

Hoi Astrid,

Zelf zit ik nog op het kruispunt, wel of niet accepteren dat ons zoontje enig kind blijft. Als ik uberhaupt die keuze nog heb, want dat hebben we helaas niet altijd voor het zeggen. En er blijken meer mensen met dit dilemma te zijn. En net als jij, heb ik heel wat afgezocht maar nauwelijks informatie over enig-kinderen kunnen vinden. Ik heb er onlangs een mailgroep over opgericht, een mailgroep voor mensen die net als ik twijfelen tussen het alles op alles zetten voor een tweede kind, en acceptatie dat het bij 1 kind zal blijven. Dus niet helemaal wat je zoekt, want ik begrijp uit je woorden dat jullie besluit duidelijk is. Maar natuurlijk leeft bij ons ook dezelfde vraag als waar jij mee zit. Ik ben dan ook heel blij, de antwoorden van iedereen te lezen - dank, daarvoor, ook ik heb er iets aan!

Mocht je - of andere ouders die dit lezen - interesse hebben, zie enig_kind.

Alle goeds toegewenst, Groetjes, Heleen

Reactie voor op de website?

62.9. Enigst kind

Wij hebben zelf 1 kind en een broertje of zusje voor onze zoon is er nooit gekomen. Zelfs na vele hormoon- en andere behandelingen. Waar ik zelf heel veel moeite mee heb is dat mensen met meer kinderen heel vaak lopen te klagen, hoe druk ze het wel niet hebben met de kinderen. Wat nog het meest zeer doet is als mensen tegen je zeggen: "Jij hebt makkelijk praten, jij hebt maar 1 kind." Ze weten niet wat ze andere mensen hiermee aandoen.

Ans

Reactie voor op de website?

62.10. Enig kind als volwassene

Ik heb veel reacties gelezen en steun het standpunt dat een ieder de beslissing voor zich zelf moet maken. Ik ben zelf enig kind en heb daar in mijn kinderjaren weinig "last" van gehad. Mijn problemen met het enig kind zijn beginnen pas nu ik 25 jaar ben.

Mijn vader is 64 jaar en heeft enkele jaren geleden een hartaanval gehad. Hij heeft het toen heel moeilijk gehad en is diverse keren gere-eanimeerd. Zijn gezondheid is vandaag de dag niet goed. Mijn moeder is dit jaar 50 jaar geworden en was voor ze een half jaar geleden een herseninfarct kreeg een gezonde vrouw. Nu heeft ze epilepsie en afasie (taal- en spreekstoornis).

Ik heb altijd de afwezigheid van een broer of zus gevoeld, maar in tijden als deze heb je ze eigenlijk nodig. Gelukkig heb ik de liefde van mijn vriend en diens familie en natuurlijk vrienden. Die helpen veel, maar het idee dat ik straks de enige ben die overbjft "van ons drietjes" is nog erg moeilijk.

Maar ik troost me met de gedachte dat ik nog jong ben en straks hopelijk mijn eigen gezinnetje kan starten.

Succes iedereen! Sharon

Reactie voor op de website?

62.11. 1 kind

Ik wil graag reageren op het verhaal van Ria, ik herken hier veel in. Ook ik heb maar 1 dochter en inderdaad als ik vooral in de vakantie moeders hoor klagen dat ze de kinderen zoveel ruzie maken of zoiets, dan is het altijd naar mij toe van ja maar jij hebt er maar 1. Nou ik zou zeggen had het dan ook bij 1 gelaten! En dan erbij: misschien had ik er ook wel meer gewild maar lukte het niet.

Mensen denken nooit na als zoiets zeggen en begrijpen niet dat ze mensen die maar 1 kind hebben ermee kunnen kwetsen. Ik zeg ook nooit tegen iemand die er meer dan 1 heeft: goh jij heb er veel zeg. Dat maakt ieder voor zicht zelf toch uit.

En ook de mensen die geen kinderen hebben worden altijd aangevallen. Dat is helemaal het toppunt, want je weet nooit wat de reden ervoor is. En al is de reden bewust geen kinderen, nou en, dat is hun keus toch.

Ik wil ermaar mee zeggen dat mensen meer respect zouden moeten hebben voor elkaars keuze wat deze dan ook is.

Monique

Reactie voor op de website?

62.12. Delen enig kind

Het meest waar ik me aan erger is het commentaar van je omgeving over een enig kind, zoals 1 is geen. Afgelopen weekend zaten we op een verjaardag. Begon een stel ook te beweren dat 1 kind nooit leert delen en de zondagen dat je kind dan zo alleen zou zijn.

Wij hebben dus 1 kind en zijn ervan overtuigd dat een kind ook leert delen zonder broertje of zusje en een enig kind hoeft niet perse een verwend kind te zijn, dat kunnen kinderen uit een groot gezin ook zijn. Volgens mij ligt er veel aan jezelf. Mijn man heeft altijd conflicten met zijn 1,5jr oudere broer gehad en nog steeds is deze relatie niet goed. Dus....

Maar ik erger me wel heel erg aan al het commentaar om je heen. Iedereen gaat ervan uit dat er na 1 kind een volgende zal volgen.

Sandra

Reactie voor op de website?

62.13. re 1 kind

Mijn moeder kon na mij ook geen kinderen krijgen en dat was zeker niet haar keuze. Maar ik moet zeggen als kind alleen was ik wel veel alleen. De meeste mensen om mij heen waren volwassen en door allerlei omstandigheden (zoals scheiding) voelde ik mij ook erg alleen ondanks dat ik heel veel vriedinnen had. Maar die maakten alles niet zo mee als ik.

En nu nog, op een verjaardag komt van mijn kant van de familie om precies te zijn 1 persoon (mijn moeder). Als ik naar de familie van mijn man kijk die helpen elkaar in moeilijke tijden (zoals bij het overlijden van iemand). Ik zie het nog steeds als een gemis dat ik geen broertjes of zusjes heb. Dat leren delen heb ik inderdaad later moeten leren. Dan bedoel ik niet iedereen evenveel snoepjes. Maar ik bedoel samen leven en rekening houden met ideeen en wensen van andere mensen. Gewoon omdat ik dat niet als kind heb mee gemaakt.

Niet erg op zich, mijn moeder had geen keus het was gewoon zo. Ik weet ook dat er genoeg volwassenen die nergens last van hebben of altijd mot met de familie hebben. Dus ik denk dat de situatie waarin een kind opgroeid en of het veel alleen is en met recht kind kan zijn (dus niet tussen de volwassen gesprekken hangen) dat dat bij een kind alleen veel beter in de gaten moet worden gehouden.

Een kind alleen opvoeden is echt niet makkelijker dan in een groot gezin, alleen heel anders. En commentaar krijg je altijd, je doet het toch nooit goed. Dan weer te veel kinderen, dan weer te weinig. Laat iedereen gewoon kletsen, helpt toch niet zoveel mensen, zoveel meningen.

Groetjes Tanja

Reactie voor op de website?

62.14. Enigst kind

Fijn om op deze site mijn verhaal te kunnen doen. En jullie verhalen te lezen. Wij hebben een dochter van vier jaar. En voor mij is het zo ook goed, maar ja die eeuwige twijfel. En dan vooral wat haar aangaat. Dit wordt vaak door de buitenwereld gezaaid. Het beinvloedt mijn leven behoorlijk. Net als ik denk het is goed zo, dan is er wel weer iemand die zegt: wanneer komt de tweede. Toch wel heel gezellig zoveel kinderen om je heen.

Het is wel zielig voor haar later. En als ik dan de reacties lees van enig kinderen over als ze ouder zijn dan denk ik: mischien toch... Het lijkt net alsof mensen onze beslissing meer zouden accepteren als ik zou zeggen: een tweede lukt niet. En daar baal ik van. Want ik vind ook dat iedereen recht heeft op zijn eigen beslissing. Maar het wordt je vaak niet makkelijk gemaakt door de buitenwereld. Eigenlijk moet je er lak aan hebben maar ja de een kan het makkelijker dan de ander.

groetjes Silvia

Reactie voor op de website?

62.15. Geen tweede kind ja of nee

Ik ben of beter gezegd: wij zijn er ook nog niet uit of we een tweede kindje willen. Onze dochter wordt in juli 3. De maatschappij vindt over het algemeen dat 1 kind geen kind is. WAT EEN ONZIN!!! Wij genieten enorm van Anne, maar willen graag blijven genieten. En als wij om ons heen kijken naar al die drukke gezinnen, die niet weten of ze van voren of van achteren leven, dan zeggen we tegen elkaar, dat we het nu erg goed hebben samen. We weten nu wat we hebben en niet wat we erbij zullen "krijgen".

Daar komt nog bij dat ik bij de eerste zwangerschapsvergiftiging heb gekregen, dus angst speelt ook een rol. Mocht onze wens naar een tweede sterker worden, dan overwin ik die angst wel. Verder vraag ik me af of het beter en gezelliger is voor Anne als ze een zusje of broertje krijgt. Zelf heb ik geen vriendinnenband met mijn zus en mijn man is enig kind geweest en is nooit iets tekort gekomen.

Dus....... laat iedereen maar praten en volg je eigen gevoel. Voorlopig blijf ik mezelf nog een tijdje afvragen of we het wel of niet zullen doen.

Jeske

Reactie voor op de website?

62.16. Enig kind

Hallo,

Ook ik twijfel over wel of geen tweede. Onze dochter wordt in oktober 2, daarbij komt nog bij dat ik moeilijk zwanger kan raken. Op haar hebben we bijna 3 jaar gewacht, moeilijke of geen cyclus. Maar ik tijfel ook heel erg, dus doen we haar niet te kort, is het niet zielig?

Zelf ben ik ook enig kind en heb ik eigenlijk geen gemis. Ik weet ook niet wat het is, ik heb zelf niet het gevoel dat ik iets gemist heb omdat ik altijd wel kinderen in de buurt had om mee te spelen en mijn ouders deden ook veel met mij. Ik denk wel eens, kan ik van een tweede wel net zoveel houden enz.... Ik heb ook een moeilijke zwangerschap gehad en de bevalling was ook niet echt een pretje, maar dat is wel te overleven zeg ik dan maar. En inderdaad, in je omgeving wordt ook gezegd: 1 is ook maar zo alleen, als daar wat mee gebeurt heb je niets over? Het is toch geen vervanging?! En net of je niet meetelt, belachelijk toch eigenlijk! Waar twijfelen jullie over, vind je het leuk om te mailen? Mail me dan.

Reactie voor op de website?

62.17. Een prachtig kind

Wat fijn om ook eens de positieve kanten van een gezin met een kind te horen. Ook wij hebben één kind, een prachtige zeer sociale dochter van 4. Ook wij hebben lang getwijfeld, wel of geen broertje of zusje voor Eefje. Wij willen niet zo zeer een tweede kindje als wel een broertje of zusje voor haar. Nu het krijgen van een kindje bij ons niet zo makkelijk gaat, wordt het leeftijdsverschil steeds groter. Heb je dan nog wel een broeder- of zusterband?

Wij willen het, niet ten koste van alles, proberen tot Eefje 5 is. Tot Eefje 1.5 jaar was wisten wij zo goed als zeker dat één kind voor ons genoeg was. En inderdaad dan moet je deze keuze voor iedereen verantwoorden. Een kind is geen kind. Kinderen die alleen zijn pik je er zo uit. Als de ouders ruzie hebben is het kind zo alleen, alsof het voor een kind met broertjes of zusjes wel makkelijk is als de ouders ruzie hebben. Bij ons zijn inderdaad altijd vriendjes en vriendinnetjes welkom. Wij proberen van Eefje een sociaal meisje te "maken".

Nog een tip voor de vakanties. Zoek de vakanties op waar je gegarandeerd ben van andere kinderen. Wij gaan nu al twee jaar naar Kidsworld in Turkije. Dat is voor Eefje echt geweldig. Ze worden vermaakt en hebben veel vriendjes en vriendinnetjes.

Verder wil ik nog wel even toevoegen of je nu 1, 2, 3 of 6 kinderen hebt, een kind wordt gelukkig van ouders die veel van hun houden en zelf ook goed in hun vel zitten. Als je later uit kan leggen waarom het kind alleen is, wel of niet bewust gekozen, is het goed!

Diana

Reactie voor op de website?

62.18. reactie op 1 kind

Hallo,

Ik ben moeder van 3 kinderen en alle 3 zeer gewenst gekregen. Maar als je het bij 1 wil laten, hoeft dat geen probleem te zijn denk ik. Ja misschien dat er gezegd wordt dat het kind moeilijk kan delen op school ofzo. Maar daar zijn die van mij geen uitzondering in want die delen ook liever niet. Ik denk dat het belangrijk is dat je een kindje (neemt) krijgt voor je zelf, jullie moeten het groot brengen en of je dochter /zoon wel wat heeft aan een broer of zus is onvoorspelbaar.

groetjes Anne

Reactie voor op de website?

62.19. Enig kind

1:enig kind
2:adders onder het gras voor het enig kind

Ik ben zelf ook enig kind. Herkenbaar zijn alle reacties en commentaren. Het is toch wel vaak de situatie waarin je staat, jouw persoonlijke wereld. Ikzelf heb de pech dat ik veel met mensen te maken heb die hun familie erg belangrijk vinden en ik dus als niet-familielid toch altijd op de tweede plaats kom. Daardoor voel ik me toch wel eens echt alleen. Ik kan weleens jaloers zijn op de band die ze met elkaar. Ik heb daardoor het gevoel er ook graag bij te horen óverontwikkeld en moet mezelf vaak dwingen dingen te relativeren.

Maar erger is eigenlijk nog het vooroordeel dat ik het als kind natuurlijk vreselijk heb gehad en dat ik ontzettend zielig ben. Ik heb een heerlijke jeugd gehad. Mijn ouders zijn niet de verwentypes dus dat telt voor mij niet mee. Ik heb me pas later (rond mijn dertigste) beseft, dat een broer of zus misschien toch wel erg fijn was geweest. Dat je straks echt alleen bent, geen banden hebt die altijd blijven bestaan.

De keuze om een kind te nemen ligt nog altijd bij jezelf. Maar ik heb ervoor gekozen om drie kinderen op de wereld te zetten. Ik wil het ze niet aandoen.

Angelique

Reactie voor op de website?

62.20. Wel en geen enig kind

Hoi,

Ik ben geen enig kind en toch ook weer wel, ik heb 2 oudere zussen en 1 oudere broer er zit tussen ons, 13, 11, en 8 jaar verschil, ja ik ben dus een nakomertje. Iedereen was de deur uit toen ik 11 werd, en ik heb mij vaak eenzaam gevoeld, mijn ouders waren ook al een stukje ouder dan ik (40 jaar verschil) maar dit heb ik nooit als slecht ervaren, ja in mijn pubertijd wel maar dat lag niet echt aan de leeftijd. Ik kende ook de verhalen van vroeger niet die de ronde deden in de familie. Ik heb altijd geroepen ik wil geen nakomertje, maar wat wil het lot, ja hoor ik krijg ook een nakomertje en op hetzelfde leeftijdsverschil als dat ik geboren werd (8 jaar). Nu pas weet ik hoe mijn moeder zich voelde toen ik geboren werd. Het is geweldig, je ervaart zo'n kindje veel bewuster dan die andere 2 die 3,5 jaar verschillen. En nee, er komt er geen 1tje meer bij, ik vind het zat zo (tot voor kort was ik alleenstaande ouder).

Wat ik nog wel even wil vermelden dat ik vreselijk verwend werd door mijn oudere zussen en broer, of dit nou goed is geweest wie zal het zeggen.

Lonneke

Reactie voor op de website?

62.21. Volwassen

In je jeugd enig kind zijn hoeft geen probleem te zijn, als je ouders zich maar niet totaal op je focussen. Dit hebben mijn ouders wel altijd gedaan. Ze waren altijd overbezorgd. Maar net als Sharon begon het mij pas echt op volwassen leeftijd op te breken. Toen mijn vader plotseling overleed, en negen jaar later toen ik mijn moeder dement uit haar huis heb moeten halen, en naar een verzorgingshuis moest brengen.

Natuurlijk zijn er vrienden om je te helpen, maar dat is toch anders dan broers/zusters, omdat je niemand hebt met wie je eenzelfde verantwoordelijkheid kunt delen.

Enig kind zijn, ik gun het niemand. Ria

Reactie voor op de website?

62.22. Twijfels!

Ik hoopte op deze site van mijn twijfels af te komen, maar dat is natuurlijk teveel gevraagd. Het is een keuze en beslissing die geheel aan mij (en mijn man) is om wel of niet voor een tweede te gaan (als dat mag lukken). De twijfels (hoe vergaat het onze dochter later, zonder zus of broer) blijven komen en soms ook weer gaan. Diep van binnen lijkt het me zwaar om aan een tweede te beginnen, maar ik kom zelf uit een gezin van 5 kinderen en dat gun ik onze dochter van 2,5 ook. Gewoon, dezelfde jeugd delen met een broer of zus en er later niet alleen voor staan.... Het is moeilijk en ik hoop de juiste beslissing te nemen, snel.

Frances

Reactie voor op de website?

62.23. Enigst kind

Ook ik heb een dochter van ruim 2.5. We hebben steeds gedacht het bij 1 te laten, maar naarmate we meer van haar houden en haar leren kennen gaan bij ons ook de twijfels naar boven komen over een 2e. Wij zijn al bijna 39 dus de angst voor missers speelt nu mee. De buitenwereld komt natuurlijk ook met vragen en dan lees je ook nog hoe zielig het zou kunnen zijn, voor later.

Maar ik vraag me wel vaak af, er zijn ook mensen die een broer of zus verliezen, een 2e of 3e is geen garantie voor levensgeluk of eeuwig delen. Ik ben nog steeds van mening dat je ten eerste zelf volledig achter de komst van een 2e moet staan omdat je anders je kind kwalijk neemt als het niet zo gezellig uitpakt zoals gedacht. Als je echt een 2e wilt zul je er gewoon aan moeten beginnen en zien of t lukt en dan alle voor en nadelen moeten accepteren. Ik denk ook, bij twijfel is het NEE!

Ik twijfel ook en dus is het nee en dan zal ik en dus ook mijn dochter, moeten leren leven met die keuze.....

Caroline

Reactie voor op de website?

62.24. Zielig?

Hoi,

Ik ben eveneens enig kind (al 31 jaar) en daar heel tevreden mee. Wat mij betreft hebben mijn ouders mij niets "aangedaan". Mijn ouders hebben trouwens bewust voor één kind gekozen, net omdat ze in een groot gezin zijn opgegroeid en daar de tekorten van hebben ondervonden.

Volgens mij wordt de keuze voor 2 of meer kinderen vooral ingegeven door het ideaalbeeld dat van een gezin wordt opgehangen. Een gezin met één kind is volgens de "norm" niet af. Vele mensen voelen zich door de sociale druk vaak verplicht om meerdere kinderen te nemen. Hoe vaak moet je niet horen "en, waar blijft de volgende?". (een vraag waarop ik spontaan mijn vinger in mijn strot steek).

Ons gezin telt een zoon (inderdaad, enig kind) en een pleegzoon. Beide jongens zijn 6 jaar. Onze pleegzoon gaat regelmatig op weekend bij zijn ouders en ik merk hoe intens onze eigen zoon van al die onverdeelde aandacht geniet als hij dan alleen bij ons is. Zielig is onze zoon trouwens allerminst. Hij heeft een zonnig karakter, is een grapjas en erg sociaal. Verder is hij door het enig kind zijn ook meer bewust van zijn eigen individu. Wat mij als ouder eveneens geruststelt is dat de toekomst van onze zoon een stukje eenvoudiger wordt net omdat hij geen broers of zussen heeft. Omdat hij niets hoeft te delen zal hij minder financiële zorgen hebben en kunnen we hem gemakkelijker steunen in zijn latere studiekeuze.

En wat het "alleen voor de ouders moeten zorgen" betreft, weet ik dat er in vele gezinnen net een hoop spanningen ontstaan tussen broers en zussen wanneer de ouders ziek of hulpbehoevend worden.

Het idee van een enig kind zielig of eenzaam te noemen kwam trouwens niet eens in me op tot ik hier alle voorgaande reacties las. Zielig is wie zich zielig voelt en daar moet je echt geen enig kind voor zijn. Ik ken een hoop zielige, eenzame mensen die wel broers en zussen hebben.

Groetjes, Pauline

Reactie voor op de website?

62.25. Enig kind

Reactie op 1 kind van Monique. Ook ik hoor tussen de regels door als antwoord op mijn uitleg over het hebben van 1 zoon van 6 jaar. "ja, 2 kinderen is zat" De meeste mensen zijn eigelijk jaloers dat jij een kind heb en alle tijd ervoor heb en tijd voor jezelf. Want ze hebben het druk de ouders met meer kinderen. En vaak willen de vaders er "maar" een, maar moeders hebben gauw "ja maar 2 is normaal en de buren hebben er ook 2" Je hebt gelijk Monique, ze zijn er zelf bij als het gaat om 1 of 2 kinderen krijgen.

En het eeuwige vooroordeel dat de kinderen alleen zijn, verwend zijn en niet kunnnen delen.

Juist gezinnen met meer kinderen zijn sneller geneigd deze eigenschappen te hebben omdat ze moeten concurreren. Misschien "willen" ze weleens alleen zijn maar krijgen de kans niet.

En mijn zoon wil vaak alleen spelen en kan delen met ons de ouders en is totaal niet verwend.

Sigrid

Reactie voor op de website?

62.26. Ik ook

Hallo!

ik ben 14 en ik ben ook enig kind. Dit komt omdat mijn ouders al 41 waren toen ze mij kregen. Daarna vonden ze zichzelf toch te oud voor nog meer kinderen. Ik heb altijd al een goede band gehad, maar op mijn 12/bijna 13e is mijn vader overleden. Nu woon ik dus alleen met mijn moeder.

Maar over uw onderwerp. Ik heb het altijd al fijn gehad, maar ik wil/wilde toch graag broers of zussen. Eigenlijk nog meer toen mijn vader overleed; gewoon iemand van ongeveer jouw leeftijd die precies hetzelfde meemaakt (nu zit ik wel in een rouwverwerkingsgroep op school). Maar ik heb nooit iets tekort gehad hoor! Maar het zou zo leuk geweest zijn.

Maar ik vind de keuze van mijn ouders wel logisch en ik neem ze niks kwalijk. U moet echt zelf kiezen en niet iets doen wat u niet wilt omdat het beter zal zijn voor uw kinderen, want heel veel verschil zal er niet zijn. Dat heb ik zelf gemerkt, het gaat goed met me en ik doe zelfs gymnasium, anders was daar niet veel verschil in geweest denk ik.

Wel hoor je soms dingen over dat je veel aandacht zult krijgen en dat je veel zakgeld/spullen krijgt, maar ik krijg echt niks meer of minder dan mijn meeste vriendinnen uit een groter gezin hoor! En het zal soms ook best vervelend zijn om broers en zussen te hebben, maar ook vaak fijn denk ik!

groetjes van mij

Reactie voor op de website?

62.27. Re: Ik ook

reactie op 54.26 Ik ook

Wat lief dat jij een reactie geeft op deze site zeg! Ook ik heb ook twijfels voor een 2e kindje maar dat komt vanwege mijn gezondheid dat ik mijn lieve zoontje van 7 alles wil geven wat ik in mij heb. Maar daar gaat het nu niet om, ik vind het heel moedig dat je er over schreef en wens jouw en je moeder heel veel geluk!!

groetjes van Yessica

Reactie voor op de website?

62.28. Enig kind

Ik ben een vrouw van 30 en ben ook enig kind wat ik altijd heel erg heb gevonden. Om deze reden heb ik ook gekozen voor 2 kinderen (en mocht ik deze godzijdank ook krijgen).

Vooral rond mijn pubertijd had ik moeite met het "alleen zijn". Als ik anderen zag met hun broers/zussen en zij hadden een leuke omgang met elkaar dan fantaseerde ik altijd hoe het was om dat ook te hebben. Tuurlijk hoor je verhalen over broers/zussen die elkaar niet kunnen luchten maar in mijn omgeving kende ik dat soort gevallen niet.

Ik had heel veel vrienden/vriendinnen, nichtjes/neefjes (beide ouders komen uit grote gezinnen ik heb 14 ooms en tantes en het dubbele aantal neefjes en nichtjes) heel vaak logeerpartijtjes en uitstapjes met vriendinnetjes erbij maar toch was ik zelf alleen. Mijn andere neefjes en nichtjes hadden weer wel broers en zussen.

Ook bij de scheiding van mijn ouders had ik het er heel moeilijk mee. Zelfs tot de dag van vandaag. Geen naaste neefjes en nichtjes voor mijn kinderen en noem het maar op, niet op stap met broer/zus en de kinderen.

Nee ik vind (tenzij het door omstandigheden niet lukt) enig kind zijn niet eerlijk t.o.v. dat kind. Ik heb veel gesprekken hierover gehad met andere enig kinderen en ook zij herkennen zich in dat lege gevoel, ik ben daar zeker niet de enige in.

Ikke

Reactie voor op de website?

62.29. Als je kind ernaar vraagt

Onze enige dochter is nu 5,5 jaar, en vroeg mij vandaag nog waarom ik geen kindje wil. Pijnlijk! Alsof ze mijn gedachten kan lezen. Natuurlijk wil(de) ik ook nog een kindje maar mijn man zag het niet zitten.

Ze was nog geen 3 toen ze een keer 's avonds, toen ze alleen aan het spelen was, naar me toe kwam en zei: mama, ik voel me zo alleen. Daar sta je dan als ouder die zijn kind alles wil geven. Ik ervaar het bij haar als een fundamenteel gemis dat ze geen zusje heeft. Aan de andere kant is het een kind dat heel goed in haar vel zit en weet wat ze wil.

Ze krijgt natuurlijk alle aandacht en veel bevestiging..Ze zegt bijvoorbeeld: alle kindjes van de klas hebben een broertje of zusje. Ik hoop zo dat ze een vriendinnetje krijgt dat ook geen broer of zusje heeft. Zij ervaart het als oneerlijk en ik eigenlijk ook. Ik heb een broer. Als kind maakten we altijd ruzie, maar ik had er niet aan moeten denken om alleen met mijn ouders op te groeien.

Ik merk wel dat een enigst kind sociale contacten daardoor meer waardeert en daar misschien ook vaardiger in is. Mijn man heeft zijn broer en zus ervaren als ermee opgescheept zitten, geen eigen kamer, veel ruzie etc. Dus hij kijkt hier heel anders naar. Het moeilijkste is het schuldgevoel naar mijn dochter toe. Maar misschien is het ook wel zo dat ze mijn gemis ook aanvoelt. Ik merk inderdaad dat ze heel gauw stemmingen oppikt en soms lijkt ze echt mijn gedachten te kunnen lezen.

Ik vrees wel dat dit thema (in haar geval het gemis) altijd wel weer eens zal terugkomen. Wat ik ook moeilijk vind als ik andere moeders hoor klagen over hoe druk ze het wel niet hebben, dat ik dan het gevoel heb dat ik zoiets niet mag zeggen of erover kan meepraten want ik heb er maar een en dat is heeeel anders.

Anne

Reactie voor op de website?

62.30. Wel of niet een tweede kind binnen het stiefgezin?

Gelukkig eindelijk wat mogelijkheden om meer te lezen over de vraag wel of geen 2e kind. Mijn vriend en ik zijn er nog niet uit! De situatie is als volgt: Ik heb een geweldige dochter waar ik vreselijk veel van houd van bijna 5 uit mijn vorige relatie. Ze wil haar vader niet meer (zien) en was bijna 2 toen ik na een desastreuze relatie bij hem weg ging. Kort daarna leerde ik mijn huidige vriend kennen en na 2 jaar LATten we wonen nu ruim een half jaar samen.

Natuurlijk komt van tijd tot tijd de vraag op; willen we samen nog een kind. Ik ben 35, hij 36. Ik heb een hartafwijking en epilepsie en daardoor zijn de eerste zwangerschap en bevalling niet zonder kleerscheuren verlopen. Een nieuwe zwangerschap zou riskant zijn maar kan met goede begeleiding wel doorgaan. Dus het medische aspect speelt mee maar groter is de kwestie willen we wel?

Mijn vriend wilde als kind wel altijd graag vader worden, werd echter terughoudend toen hij iedereen in zijn omgeving kinderen zag krijgen met in deze gevallen de bijhorende problemen van moeilijke bevallingen, slecht slapen, kinderziekten, relaties die dit niet overleefden etc. Ik heb altijd gezegd dat ik maar 1 kind wilde maar sinds mijn relatie met mijn vriend ging ik daar anders over denken.

Het belangrijkste is echter: we zijn zeer gelukkig met zn 3en. Mijn dochter is stapelgek op haar stiefvader en hij heeft haar ook in zijn hart gesloten. Dit is allemaal heel natuurlijk en niet geforceerd gegaan. Mijn vriend zegt nu ook: als we willen dan moeten we het nu doen anders worden we te oud en wordt het voor mij (moeder) ook lichamelijk te zwaar. Maar.... het idee dat ik dan, stel dat ik snel zwanger raak, pas over 6,5 jaar weer sta waar ik nu sta, met een 2e kind van de leeftijd die mijn dochter nu heeft staat me tegen.

Ik vraag me ook af of wij als gezin er echt zoveel meer gelukkig van worden. Aan de andere kant, krijgt mijn vriend niet vreselijke spijt later als hij niet geprobeerd heeft een biologisch kind te krijgen. Hij is zelf namelijk geadopteerd en voelt het wellicht nog sterker om voor zijn nageslacht te zorgen.

Overigens is adoptie van een 2- of 3 jarige voor ons ook nog een serieuze optie omdat we dan de vaak moeilijke babytijd waar we beiden tegenop zien niet hebben en, belangrijker nog, een kansloos kind kunnen helpen.

Wie herkent zich in dit verhaal en kan me helpen met zijn/haar ervaringen?

Sandra

Reactie voor op de website?

62.31. Een gelukkig enig kind

Leuk om te zien dat volwassen mensen reageren die zelf enig kind zijn en mensen die twijfelen of ze het hun (tot dan toe) enige kind "aan kunnen doen" om enig kind te blijven.

Ik ben nu 31 en enig kind. Ik heb het nooit als een probleem ervaren. Intussen meen ik te kunnen concluderen dat het wel verschil maakt of je een bewust enig kind bent of dat de ouders toch eigenlijk liever meer kinderen hadden willen hebben. Mijn ouders hebben er bewust voor gekozen om het bij één kind te laten. Ik vermoed toch dat ik er daardoor heel weinig moeite mee had en heb dat ik enig kind ben.

Ik heb me wel altijd voorgenomen een man te zoeken met broers en zussen, zodat ik toch wat meer familie zou hebben. Gelukkig (en toevallig) is dat gelukt. Inmiddels hebben we zelf twee kinderen. Als het alleen aan mij gelegen had, had onze oudste, een dochter, best enig kind mogen blijven. Ik weet uit mijn eigen ervaring dat dat echt geen probleem hoeft te zijn. Intussen hebben we toch ook een zoon gekregen.

Het enige moment dat ik echt heb moeten slikken is toen m'n dochter binnnenkwam om haar broertje voor het eerst te zien. Toen dacht ik: "Nu maak jij iets mee wat ik nooit heb meegemaakt." Maar ook niet meer en minder dan dat.

Ik zie om mij heen dat het hebben van broers en zussen ook meer na- dan voordelen kan hebben of dat er voor de lieve vrede contact wordt gehouden.

Mijn ouders hebben mij met alle liefde grootgebracht en helpen mij nu nog waar ze kunnen. Op dezelfde manier zal ik hen helpen als zij mij nodig hebben. Wat is er nu belangrijk in het leven?

Iedereen succes bij het maken van de keuzes in hun leven en dat van hun kinderen of bij het accepteren van dingen die je eigenlijk liever anders had gewild.

Mijn conclusie blijft: Een enig kind komt niets tekort!

Sandra

Reactie voor op de website?

62.32. Mijn man wil geen 2e kindje

Ik heb een zoontje van bijna 2 en wil dolgraag een 2e erbij, maar mijn man ziet dat dus absoluut niet zitten. En wat ik ook doe of zeg, hij blijft bij zijn standpunt (vind 1 kindje gewoon genoeg).

Nu hoorde ik laatst dat mijn schoonzusje zwanger is van de 2e en hoe blij ik ook voor haar ben, op dat moment voelde ik alleen maar pijn en kon ik het ook niet droog houden. Zijn er meer ouders die zelf een 2e willen maar waarvan hun partner niet? Want mijn vraag is hoe ze ermee omgaan, want ik vind het heel moeilijk.

Natuurlijk ben ik heel blij met die kleine (b)engel van me hoor, maar wil dolgraag een broertje of zusje voor hem.

Nathalie

Reactie voor op de website?

62.33. Tweede kindje

Jullie moeten het allebei even graag willen. Ik heb inmiddels een groot gezin. 4 vond ik eigenlijk wel genoeg maar mijn man wilde erg graag een 5e (eigenlijk hoopte hij dat de laatste dan ook een tweeling werd). Omdat ik altijd iedereen zijn zin wil geven om de lieve vrede heb ik ingestemd.

Mijn jongste is inmiddels 2 1/2 en ik ben helemaal weg van hem, ik vind hem echt geweldig, maar ik vind het ook te veel waardoor ik mijzelf kwijtraak. Het is allemaal heel dubbel. Ik doe zo ontzettend mijn best om de kinderen een fijne jeugd te geven, ben veel met ze bezig. Heb alles gelezen wat er te lezen is omtrent kinderen. Ik geloof niet dat ik een slechte moeder ben, ik geloof wel dat ik slecht voor mijzelf ben omdat ik aan alle kanten te weinig ruimte heb. Ik zie nu wel in dat beide ouders even graag moeten willen.

E.

Reactie voor op de website?

62.34. Twijfels

Ook ik ben enig kind. Dit was een bewuste keuze van mijn onders. Ze vonden 1 kind wel genoeg. Ik heb hier nooit moeite mee gehad. Nooit het gevoel gehad iets te missen (je weet immers niet wat je mist) en nog steeds mis ik niets. Ik kreeg onverdeelde aandacht en er werd wel voldoende gezorgd voor speelkammeraadjes die meegingen op vakantie, kwamen logeren etc. Toch heb ik niet het idee verwend te zijn. Ik kreeg vaak de verbaasde reactie: "goh, nooit gemerkt dat jij enig kind bent."

Nu heb ik zelf 1 zoontje en ben ik enorm aan het twijfelen het bij 1 kind te laten of voor een tweede te gaan. Eigenlijk zijn we er wel uit dat 1 voldoende is (om allerlei redenen), maar al die vervelende reacties uit de omgeving maken het soms heel moeilijk. Geweldig om zo veel positieve reacties te lezen. Gelukkig ben ik niet de enige die er zo over denkt. Bovendien heeft mijn man 1 zus, maar als ik zie hoe slecht dat contact is, denk ik dat een broer of zus ook niet zaligmakend is.

Susanne

Reactie voor op de website?

62.35. Ja ik wil een tweede kindje maar mijn partner vind 1 genoeg

Ook ik wil graag een tweede kindje. Maar mijn vriend vind 1 kind echt genoeg. Hij gaf als reden dat hij al genoeg beperkingen heeft. Hoezo beperkingen? Spijt van de eerste heeft tie niet hoor, heb dit aan hem gevraagd toen hij me dit vertelde.

Mijn verlangens zijn er degelijk en kan het ook niet droog houden als ik hoor dat iemand een kindje verwacht. Ik ben diep teleurgesteld in mijn vriend want mijn gezin is niet compleet en het verlangen bezorgt me stress waarmee ik geen kant op kan.

Ik weet ook echt niet of ik bij mijn vriend blijf. Ik ben bang dat dit echt een probleem wordt. Ben al een tweetal keren onverwacht zwanger geraakt ondanks het gebruik van een spiraal, dat maakt het nog moeilijker omdat ze eindigden in een miskraam.

Ik ben radeloos, wat moet ik nu kiezen voor een verder leven alleen samen met mijn zoontje of blijven bij mijn vriend en altijd maar dat verlangen houden wat me gek maakt.

Wie kan mij advies geven?

Joyce

Reactie voor op de website?

62.36. Wel of geen tweede kindje

Hallo Joyce,

Ik ben 34 jaar en heb ook al lange tijd de wens van een tweede kindje. Mijn zoontje is inmiddels 8 jaar en mijn biologische klok begint ook te tikken. Het lijkt er wel op dat ik het nu ineens door begin te krijgen dat een tweede kind er hoogstwaarschijnlijk niet gaat komen. Mijn man wil het echt niet! Hij voelt gewoon niets voor een tweede.

Zijn leven is compleet (het is een topvader) en hij is supergelukkig zo. Hij voelt zich enorm schuldig t.o.v. mij en heeft ook het gevoel dat hij me íets ontneemt! We hebben er veel over gesproken, maar er is eigenlijk niet echt uit te komen. Soms denk ik er aan om me te laten steriliseren om maar een streep te trekken.

Ik gebruik geen pil (en hoop op een ongelukje) maar daardoor stel ik mezelf ook steeds weer teleur wanneer ik ongesteld ben geworden. Ik kan je niet echt adviseren hierbij. Het is heel erg moeilijk om mee om te gaan! Ik doe mijn best. Sterkte!!

Sandra

Reactie voor op de website?

62.37. Mama enig kind zoon ook

Zijn er mensen met deze samenstelling? Zowel moeder als zoon die enig kind zijn? En die daar af en toe vragen over hebben?

knopperts

Reactie voor op de website?

62.38. Enigst kind: zwaar irritant

Ik heb nu al een tijdje een relatie met een jongen en die is enigst kind. Ik vind het zwaar irritant.

Ten eerst, hij is verwend en hij heeft alle aandacht gekregen van zn ouders vroeger. Daardoor is hij een erg moederskindje geworden (helpt nooit mee en ziet niks in).

En ten tweede, als ik daar kom (elke keer weer) word ik op mn vingers gekeken (denk onbewust), oftwel: ben ik wel goed genoeg? En dat zal alleen maar meer worden straks. Daarom is 1 kind nemen echt verkeerd. En tevens is het voor het kind jammer, want ieder kind heeft recht op een broer- of zusband. Want dan leert ie nog veel meer. En veiliger, en ze worden zelfstandiger.

Als je geen 2de kind kunt krijgen door omstandigheden dan begrijp ik het goed, maar dan besef wel dat je je kind niet te veel verwend en laat hem VRIJ! Dan zul je later zkr een goeie schoonmoeder/vader zijn.

Lotte

Reactie voor op de website?

62.39. Tweede kindje? Ik zeg ja man zegt nee.

Bij ons wordt ook regelmatig over een tweede kindje gesproken. Onze dochter is 3 1/2. Ik zou graag een tweede kindje willen, mijn man vindt het wel goed zo. We hebben het gezellig met ons drieën. We hebben er geen ruzie om gelukkig, maar we worden het ook niet echt eens.

Wie kent dit probleem?? Hoe gaan/gingen jullie hier mee om.

Groeten Marian.

Reactie voor op de website?

62.40. Ook hier, ik wil wel, manlief niet

Ook hier een heel groot verlangen naar een tweede kindje. Mijn man vindt ons gezin compleet. Ik voel het echt knagen en ervaar het als een groot gemis dat ons zoontje geen broertje of zusje zal krijgen. Gelukkig staat hier de deur op een kier, zijn definitieve nee is een misschien geworden. Wel komt dit doordat ik zo ongelukkig ben. Hij zei: ik weet niet wat ik erger vind, jij ongelukkig zonder tweede of ik toch maar instemmen met een tweede.

Mocht er ooit een tweede komen, dan weet ik zeker dat hij ervan zal houden (dit heeft hij ook gezegd). Voorlopig ben ik aan de pil. Dit heb ik gedaan om weer rust in ons leven te krijgen. Ik hoopte elke keer dat het condoom werd vergeten of zou knappen. Of dat ik toch van voorvocht zwanger zou raken. Elke maand maar hopen was ook niet goed voor mij en onze relatie. In januari gaan we het er weer eens over hebben, gezien ik dan 35 ben wil ik er toch een beetje vaart achter zetten. Mijn zoontje is nu bijna twee, zou zo leuk zijn als hij echt nog kan spelen met zijn broertje of zusje...

Iedereen hier veel succes en wie weet. De wonderen zijn de wereld nog niet uit, maar blijf realistisch en maak jezelf niet gek met je verlangen (is bijna onmogelijk ik weet het).

pluisje

Reactie voor op de website?

62.41. Astrid, en alle andere moeders van 1 kind

Ik ben blij eens te lezen dat ik niet de enige ben. Ik heb een superdochter van 5 en vraag me soms ook af "Doe ik haar nu te kort?". Het is een lief, sociaal en absoluut geen verwend kind. Maar het feit dat je je als moeder steeds moet verdedigen maakt me onzeker. Doe ik het wel goed als moeder, moeten we niet toch gaan proberen. Er is altijd plaats, ruimte en tijd voor haar om met vriendjes en vriendinnen te spelen en ik probeer me zoveel mogelijk in haar behoefte in te leven.

Ik wilde altijd een groot gezin, ben dol op kinderen maar helaas heb je het gewoon niet altijd voor het kiezen. Mijn man vindt dat we na de hele ziekenhuis-sessie blij moeten zijn met onze dochter en ons daar op moeten richten en niet weer deze molen in moeten gaan met de kans op het verdriet en frustratie van teleurstellingen. Maar toch de twijfel van haar te kort doen blijft. Hij heeft geen last van de vragen, blikken, vooroordelen etc. Dus lieve moeders met twijfel, bedankt voor het lezen van jullie woorden!

Mijke

Reactie voor op de website?

62.42. Niet enig kind, maar toch eenzaam

Ik heb een dochter van 1,5 jaar en ben zelf 39 jaar. Ik twijfel ook over een tweede. De belangrijkste reden is inderdaad dat het misschien zielig is voor mijn dochter dat ze altijd alleen blijft. Zelf heb ik een broer die 5 jaar ouder is en met hem heb ik nooit een leuk contact gehad. Sterker nog, ik heb altijd het gevoel gehad dat hij een hekel aan mij heeft. Hij heeft mij altijd gepest, ik mocht nooit met hem spelen en we hebben nog steeds geen leuk contact.

Ik heb ook altijd graag een leuke zus willen hebben om leuke dingen mee te doen maar helaas... waarschijnlijk was mijn broer liever enig kind geweest en heeft hij het nooit kunnen verdragen dat ik er op een gegeven moment bij kwam (dit zijn de woorden van een therapeut met wie ik dit heb besproken). Met dit trauma loop ik al mijn hele leven rond. Dit wil ik mijn dochter dus niet aandoen, want een garantie op een leuke broer of zus heb je dus niet.

Ik wens iedereen sterkte met de keuze.

groeten Jeanet

Reactie voor op de website?

62.43. Moeilijk

Ik ben 38 en heb een dochter van 4 maar ik heb het er toch moeilijk mee dat ze alleen is en niet meer zussen en broers heeft. Ik heb zelf altijd 4 kinderen willen hebben maar ik moet nu blij zijn met 1 en dat ben ik ook, maar tegenover haar vind ik het heel moeilijk. Ik zit daar echt nog steeds mee.

Angela

Reactie voor op de website?

62.44. Meer kinderen - dus sociale kinderen?

Ik denk niet dat 1 kind niet sociaal zou zijn. Ik ervaar het juist dat onze kinderen (5) zo nu en dan helemaal niet sociaal zijn naar elkaar toe. Ze moeten juist erg opboksen tegen elkaar en moeten zoveel delen dat als ze een speeltje hebben waar ze mee willen spelen dat erg verdedigen zodat er niet een ander mee vandoor gaat.

Ik zie het nadeel niet van 1 kind hebben. Ze kunnen toch met vriendjes en vriendinnetjes spelen. Dat zijn de kinderen die ze zelf uitkiezen. Broertjes en zusjes heb je niet voor het uitkiezen, die zijn er gewoon. Natuurlijk zijn er voordelen van broertjes en zusjes, maar als ouder van 1 kind moet je je niet schuldig gaan voelen.

Ellen

Reactie voor op de website?

62.45. Wie kent of heeft dit gevoel?

Hallo

ook wij hebben een zoontje van 1,5 jaar oud en ik geniet enorm van mijn kleine ventje. Maar ook de twijfel slaat bij nu toe. Ik heb op zich een goede zwangerschap gehad, alleen op het einde heb ik zwangerschapsvergiftiging gekregen waardoor ik twee weken in het ziekenhuis moest blijven. Verschrikkelijk, en daar zie ik de volgende zwangerschap ook tegen op. En aan de ene kant wil ik er wel een, maar aan de andere kant vind ik het ook wel prima zo. Wie heeft of kent dit gevoel? Het is af en toe zo moeilijk.

groetjes Barbara

Reactie voor op de website?

62.46. Mijn man wil ook geen 2e kindje

Anne, Nathalie, Joyce, Sandra

Ik herken jullie verhalen. Mijn man wil ook geen 2e. Is erg blij met en trots op onze dochter, maar wil geen "kinder" gezin.

Toen we onze relatie begonnen wist ik dat hij niet echt into de kinderen was, maar hij wist ook dat ik dat wel was. Dus toen hij na een jaar al enthousiast ja zei op mijn voorstel met de pil te stoppen, kon mijn geluk niet op. Wel onder voorbehoud dat het bij 1 bleef. Ik dacht nog, als dadelijk het kindje er is dan vindt hij het zo leuk, dan draait hij wel bij......

Onze dochter is ruim 1,5 en ondanks alles wat zijn vrienden zeggen, besef ik inmiddels dat er echt geen 2e komt. Ik houd te veel van mijn man en dochter om hiervoor mijn relatie/gezin kapot te maken. en ik probeer dan ook te focussen op datgene wat ik wel heb.

Maar het verdriet en de pijn moet ik alleen zien te verwerken. Ik ben jaloers op zwangere vrouwen. En bij het lezen van jullie stukjes kwamen de tranen al weer.

Mijn dochter is erg op mij gericht. Maar ik ook op haar. Mijn gevoelens pikt ze op. En ze heeft mijn karakter en niet dat van haar vader. Dus de vraag om een broertje of zusje zal in de toekomst zeker gaan komen. En wat antwoord je dan?? en hoe zorg ik dat ik haar opvoed zoals ik dat voor ogen had en niet onder het mom van "optimaal genieten, want dit maak ik maar 1x mee" consessies doe die ons dochtertje misschien helemaal niet ten goede komen?

Onze beide families zijn heel klein. Wie weet komen er nog 1 of 2 neefjes of nichtjes, maar dat is het dan ook. En vriendjes en vriendinnetjes... Tja als je geen "kinder gezin" wilt sta je er ook niet om te springen dat er altijd kinderen van anderen zijn.

Sterkte met het gevecht der gevoelens en veel genot van het kindje dat er wel elke dag is om je blij te maken.

Lotte

Reactie voor op de website?

62.47. Nadelen van enig kind

Ik zie het bij mijn man, hij is 43 en enig kind. Zijn moeder woont op ruim 1,5 uur rijden van ons vandaan en vind dat hij veel te weinig langskomt en zich bekommerd om haar. Zij is alleen, haar man is 7 jaar gelden overleden en sindsdien is ze niet een van de gezelligste moeders. Ze zeurt en klaagt veel, heeft het altijd over de buurman, buurvrouw en de hulp (dat is natuurlijk wat haar bezig houdt) maar niet erg interessant voor een man om aan te horen. Ze heeft weinig belangstelling voor wat hem bezig houdt en overal commentaar op. Ze legt een nare claim op hem en hij draagt het zoveel als hij kan, zonder te klagen tegen haar. Maar dat is dus wel een nadeel als je enig kind bent, je wordt overal op aangeklaagd.

Ikzelf kom uit een gezin van 7 kinderen en heb ook alleen nog een moeder, maar zij heeft i.p altijd genoeg aanloop, we verdelen dat makkelijker.

Nicolette

Reactie voor op de website?

62.48. Knoop doorhakken

Ik wil hiermee niemand voor het hoofd stoten, maar mijn oprechte raad bij twijfel is om toch de knoop door te hakken en je kind niet een enig kind te laten worden.

Natuurlijk berust dit op persoonlijke ervaring. Mijn moeder was alleen (net als haar moeder zelf) en dat gemis aan een grotere familie vond ze vreselijk. Nooit was er iemand met wie ze nog eens herinneringen kon ophalen toen haar ouders dood waren.

Zelf heb ik vier grote kinderen en ik ben blij wanneer ik hoor dat ze onafhankelijk met elkaar contact zoeken en voor elkaar klaar staan. Het is wel waar dat broers en zussen elkaar niet voor het kiezen hebben, terwijl dat met vrienden en vriendinnen wel het geval is, maar daarmee is niet alles gezegd. Mijn huis is altijd een Zoete Inval geweest, maar toch vraag ik me af wat er met al die kinderen gebeurd is. Vooral die "vriendjes" van de speelzaal en de basisschool zijn nergens meer te bekennen. Die gingen verhuizen of naar andere middelbare scholen. Vriendschappen uit de studiejaren blijken veel duurzamer. Maar het zijn en blijven vokomen andere relaties dan die tussen broers en zussen.

En nu ben ik Oma van een kleindochter van bijna 6 en het ziet er naar uit dat het een enig kind zal blijven. Ik ben een korte week op vakantie geweest met mijn zoon en zijn gezinnetje en het viel me op hoe gemakkelijker het is om er meer dan 1 te hebben. Je kunt niet altijd andere kinderen over de vloer hebben en wanneer dat kindje alleen is dan eist ze haar ouders voor 100% op. Oh ja, die zijn haar helemaal toegewijd, maar wanneer ze haar papa vraagt om "broertje" te spelen of mama om "zusje" te spelen, dan is het me toch wel heel duidelijk dat er iets mankeert. Ik weet niet goed wat er aan de hand is. Mijn zoon is dol op kinderen, maar zijn vrouw schijnt het zo genoeg te vinden. Die vindt het geweldig dat ze nooit ruzies hoeft te beslechten.

Anna

Reactie voor op de website?

62.49. Kleingezin.nl

Er is nu ook een website voor het kleine gezin: www.kleingezin.nl.

Reactie voor op de website?

62.50. Ook mijn man wil geen 2de (zei dit eerst wel te willen)

Hallo,

Wat was ik opgelucht toen ik via google deze site vond en las dat ik niet de enige ben met dit probleem! Ik schreef al op een forum met meiden die nog geen kids hebben en waarvan de partner dat niet wil, maar dat is toch anders wanneer je al 1 kind hebt en een 2de wil.

We hebben een dochter van bijna 3,5 en al geruime tijd zou ik heel graag een 2de willen. Mijn man heeft ook altijd gezegd dit te willen. In 1ste instantie zei hij ook "Als straks de verbouwing klaar is, gaan we ervoor!" Maar vrij plotseling gaf hij aan twijfels te hebben over een 2de, dit veranderde al snel in "Ik wil nú in ieder geval nog geen 2de" en ik hoor nu van anderen dat hij tegen hen zegt helemaal geen 2de meer te willen. Hij zegt tegen die anderen ook dat ik dit ook weet, terwijl ik tot nu toe in de veronderstelling was dat hij het voorlopig niet wilde, maar later misschien wel.

Ik vind dit zó moeilijk! We zijn moeilijke praters samen... ik vind het ook moeilijk om aan te kaarten, bang om hem te pushen, verwijten te maken en dus niks op te schieten. Maar van deze onduidelijkheid wordt ik ook gek! En als ik wel duidelijk krijg...als hij definitief nee zegt...wat dan?? Ik wil écht een 2de! Ik zou graag van andere mama's horen hoe zij hier mee omgaan.

Edith

Reactie voor op de website?

62.51. Ook ik twijfel...

Moeilijk, zelf heb ik twee broers maar heb daar weinig contact mee, met één zelfs een aantal jaren niet. Mijn dochter is nu bijna twee en ja die twijfel, heb altijd gezegd als ik kinderen kan krijgen wil ik maar één kind, ondanks een moeilijke zwangerschap (suiker) en een lange bevalling riep ik direct ja er komt nog een tweede, was en ben zo verliefd op mijn meisje, en nu slaat de twijfel weer toe.

Vind het goed zo voor mezelf maar als ik naar mijn dochter kijk, heeft ook maar één neef en nichtje van mijn kant, van mijn man`s familie veel meer maar die wonen in het buitenland. Ik ben bang dat mijn dochter alleen over is straks dus dan zeg ik ja hopen op nog een broertje of zusje, kijk ik naar me zelf..... het is goed zo, ik ben zo gelukkig met ons drietjes en mijn man deelt die tijfel maakt het er ook niet gemakkelijker op.

OOhh die twijfel.........

Agnes

Reactie voor op de website?

62.52. Enig kind

Hi,

Ook ik twijfel: wel of geen tweede kindje (als het al mag lukken). Wat ik tot nu toe in de reacties heb gemist, is de gezondheid van het kindje. Dit houdt mij erg tegen. Onze zoon is ontzettend gezond en daar zijn we zo blij mee (sowieso dat hij er na 3 jaar 'eindelijk' is). Maar stel dat er bij de tweede iets 'mis' gaat? Daarnaast ben ik zelf na een jaar (en 1 maand) net een beetje terug in mijn lichaam. Mijn lijf kan die het wel aan? En dat terwijl de omgeving nu al begint te vragen 'en wanneer komt de tweede'? Puf!

Kortom, veel denk-vragen. Of gewoon zien of het een tweede keer mag gaan lukken? En eigenlijk, moet je gewoon gelukkig wezen!!

groeten, Marije

Reactie voor op de website?

62.53. Ook 1 kind

Ik heb ook altijd een groot gezin gewild, maar het leven loopt soms anders als dat je droomt. Ik heb 1 zoontje van 4,5 en ben super blij met hem. Ik heb me het laatste jaar erbij neer gelegd dat hij alleen blijft. Maar het blijft soms pijnlijk. Zeker als je in je omgeving weer 2e kindjes ziet geboren worden. Het begint ook voor mijn zoontje dubbel te voelen. Hij is altijd alleen zal nooit een eigen broer of zus hebben.

Yvonne

Reactie voor op de website?

62.54. Ja of nee

Ik word 38 en twijfel enorm om verschillende redenen. Mijn man vindt 1 kind prima. Maar ik, ik weet het niet. Ik heb 3 zussen en weet heel goed wat de voordelen en nadelen zijn. Mijn man heeft bijna geen contact met zijn broer en zus. Mijn angst is dat ik mijn dochter te kort doe. Als ze nog eens alleen komt te staan, lijkt me dit voor haar zo eenzaam. Geen broer of zus, geen klankbord, geen herinneringen uitwisselen.

Natuurlijk is het leeftijdsverschil nu al groot. Waarschijnlijk voelt mijn 6-jarige dochter mijn twijfel en lijkt ze die af en toe tegen mij te gebruiken als ze zich bv verveelt. Ze zegt dus wel eens dat ze een broer of zus wilt. Ik vind het moeilijk om hierop te reageren en ja moet ik hier wel op reageren. Wie kan mij helpen bij het nemen van een beslissing om toch voor een tweede te gaan of niet.

Daan

Reactie voor op de website?

62.55. Volg je hart....

Lieve mamma's en pappa's,

Ik ben 38 jaar en de gelukkige moeder van onze 5 maanden jonge dochter Nathalie. Gezien mijn leeftijd heb ik het gevoel niet meer zo veel tijd te hebben om na te denken over een tweede. Mijn man wou eerst heel lang geen kinderen, maar is nu stapeldol op onze kleine meid. "Zijn ale babies zo leuk?" zei hij vanavond nog. Ik weet zeker dat je van een tweede net zoveel houdt. Het is je kind - dat is de natuur!

Wat mij helpt is om met je ogen dicht te gaan zitten. Helemaal rustig om je heen. Diep ademhalen enige tijd. En dan, als je je echt helemaal rustig voelt beeldt je je in: "Nee, niet nog een kind...." hoe voelt dat? Vervolgens: "Ja, nog een kindje,...." hoe voelt dat? Belangrijk is het om het goed te doorvoelen. Dit kan je na een week of maand nog eens herhalen. Dat bedoel ik met: "Volg je hart". Als het dan een JA is, ga er dan ook voor. Misschien zelfs wel tegen de zin van je man in....? Als het een NEE is, laat het daar dan ook bij.

Ik heb natuurlijk ook niet alle wijsheid in pacht. Maar,.... just follow YOUR heart!

HARTelijke groeten,
Annet

Reactie voor op de website?

62.56. Ik twijfel, mijn partner niet

Wat een herkenbare verhalen! Ik twijfel ook verschrikkelijk, ik heb een prachtige zoon van 2,5 waar ik heel blij mee ben. En ook ik hoor de reacties 'wanneer komt de tweede'. Ook ik ben 34 en weet dat ik de beslissing zo onderhand moet gaan nemen. Mijn partner wil wel graag een tweede, het lijkt hem zo gezellig en veel leuker voor onze zoon.

Ik weet niet of ik 'moeder' genoeg kan zijn daarvoor. Ik vind het fijn om een dag bij hem te zijn, maar ik ben ook blij als ik weer op mijn werk zit, kinderen krijgen is nooit een doel op zich geweest van mij. Nu, na 1 kind vind ik het ook wel best. Afgezien van het feit dat ik een rotbevalling en kraamtijd heb gehad, mijn zoon 6 weken te vroeg was en ik denk ik pas na een aantal maanden het gevoel kreeg dat het 'mijn baby' was.

Ook ik worstel met het het feit wie de grootste belangen heeft bij een tweede kind? Mijn grootste angst is dat ik na de geboorte van een tweede kind niks voel en bang ben dat ik hem of haar de schuld geef als ik het niet trek. Ik kan hem niet meer terugstoppen.

Maar ik vind het net zo moeilijk om te leren leven met het feit dat mijn zoon geen broer of zus heeft, ik heb ze wel, ik kom niet dagelijks bij ze over de vloer, maar als er iets is zijn ze er altijd voor mij en dat geldt ook voor de broers van mijn partner.

Ik hoop dat ik er op tijd uitkom....

Marika

Reactie voor op de website?

62.57. Criteria voor een 2de kind (als ze al bestaan)

Ik zou er ook zo graag een 2de willen. Maar dan beschouw ik mijn leven en vraag ik me af hoe ik alles in mekaar kan doen passen: Dus minder lang werken is geen optie.

Mijn moeder is quasi als enig kind opgegroeid (ze scheelt meer dan 20 jaar met haar zus) en heeft dat nooit als een nadeel beschouwd. Ze is gegaan voor 2 kinderen en vindt nu dat 0 of 1 genoeg was geweest, zeker als ze naar het effect van 2 kinderen op haar lichaam kijkt.

Een collega op mijn werk is ook enig kind en vindt dit prima: ook voor redenen op financieel gebied enz... In mijn dichte vriendenkring hebben er verscheidenen een 2de erbij en hoor ik vaak dat het toch erg zwaar is en dan vraag ik mij af hoe dat dan moet met mij, zeker als ik weet dat ze toch nog wat meer tijd hebben als ik. Ik zie ze nu haast niet meer, tenzij ik naar hen toe ga.

En dan denk ik aan mijn dochtertje en ben bang dat ze soms heel eenzaam zal zijn. En dat zou ik toch niet willen. Ze is bijna 2, dus ik heb nog even (maar niet te lang)tijd. Voorlopig doet het pijn... de ene dag al wat meer dan de andere. Zolang alles blijft zoals het nu is, zie ik echter niet snel een 2de kind komen.

Els

Reactie voor op de website?

62.58. Enig kind

Ook ik ben enig kind, en ik ben van mening dat je altijd voor een 2de kindje zou moeten gaan, tenzij dat natuurlijk niet mogelijk is.

Ik ben zelf ook enig kind en toen ik klein was heb ik er niet zo'n moeite mee gehad, maar ik ga het toch steeds meer missen. Ik heb wel vriendinnen en neven en nichten waar ik het heel goed mee kan vinden, maar dat is toch anders dan een broer of zus. Ik zou willen dat ik iemand had gehad om ruzie mee te maken en dingen te delen, ik ben altijd wel een beetje jaloers geweest op mensen met een broer of zus. En al laat je je kind nog zo vaak vriendjes uitnodigen, ik had toch altijd een beetje een leeg gevoel als ze weer naar huis waren. Ik ben ook wel een beetje bang voor later, als mijn ouders ziek zouden worden of te komen overlijden sta ik er toch min of meer alleen voor.

Iris

Reactie voor op de website?

62.59. Enig kind

Onze dochter van 12 is juist heel blij dat ze geen broertjes of zusjes heeft, ze ziet bij familie en vrienden daar alleen maar nadelen van, zoals ruzie maken. Ze is heel zachtaardig en zou het moeilijk hebben met een broer/zus die de baas zou spelen. Het is geen vrijwillige keuze van ons geweest, ik droomde als kind al van minstens 4 kinderen later. Een goede vriendin van haar, die ook enig kind is, vindt het heel erg vervelend dat ze geen broertje of zusje heeft, maar ook daar was het geen vrijwillige keuze.

Alhoewel het dus niet onze eigen keuze was, hebben we geleerd om er de positieve kant van te bekijken, we kunnen haar een goede schoolopleiding laten volgen, als ze wil kan ze later studeren, en dat terwijl we geen ruim inkomen hebben. We waken er overigens heel erg voor dat ze geen verwend kind wordt, maar dat zit ook al niet in haar karakter. Overigens, enig kind heeft een slecht imago, maar uit onderzoeken blijkt dat deze kinderen juist heel sociaal zijn en makkelijk kunnen delen, juist doordat ze thuis geen "concurrentie" in aandacht hoeven te verdragen.

Uit diezelfde onderzoeken blijkt overigens dat er geen verschillen meer zijn als ze eenmaal volwassen zijn, dan worden ze blijkbaar net zo "gewoon" sociaal als kinderen die wel opgroeiden met broer/zus!

Anja

Reactie voor op de website?

62.60. Twijfel

Wij hebben ook een zoon die in januari 3 wordt. We gaan voor een tweede kindje, maar ja, we hebben net een huis gekocht en we hebben het niet zo heel breed. Dus we hebben het maar op een laag pitje gezet want een tweede kind kost ook best veel geld, en je eerste wil je toch ook alles geven. Als hij naar school gaat en vriendjes en vriendinentjes heeft vind ik het wel best. Hij vermaakt zich heel goed in zijn eentje en we hebben ook vrienden die 1 kind hebben We doen ook leuke dingen met hem.

Ik trek het me niet meer zo aan wat mensen zeggen, dat 1 kind zielig is. Want ze weten nooit de achtergrond ervan. Dus daar mogen ze niet over oordelen. Maar één kind is niet genieg, twee kinderen is standaard. Houdt dat gezeur dan ooit op? Word er af en toe niet goed van!

Barbara

Reactie voor op de website?

62.61. Twijfel

Dag Barbara,

Zelf moeder van kinderen 8, 6, 4 en 2. 1 kind is NIET zielig. Voor alle situaties valt wel wat te zeggen. Ik ben waanzinnig gelukkig met mijn koppel, maar voel mij af en toe wel heel erg schuldig dat ik ze niet allemaal de aandacht kan geven die ze nodig hebben en waarvan IK vind dat ze nodig hebben. JIJ kan dat echter wel. Sta achter je keuze en handel ernaar.

Wendy

Reactie voor op de website?

62.62. Twijfel

Hoi wendy,

Bedankt voor je reactie. Ik vind het knap dat je vier kleine kinderen opvoedt. Ik doe het je niet na. En natuurlijk, bij mij slaat ook wel eens de twijfel toe van doe ik er wel goed aan. Maar het is dan wel eens niet anders. Financieel zit het er op dit moment echt niet in, en dan houdt het op.

Barbara

Reactie voor op de website?

62.63. Mijn man wil absoluut geen 2e

Wij hebben een zoontje van 3. Heel graag wil ik een 2e. De eerste brengt mij zoveel geluk, dat wil ik graag nog een keer meemaken. Ook voor de eerste lijkt me het heerlijk om een broertje of zusje te hebben. Zelf kom ik uit een gezin van 4 kinderen, nu ik ouder ben besef ik pas hoe fijn dit is. Er is altijd iemand waarvan je op aan kunt, no matter what. Al heb ik nog zo een goede vriendinnen, een broer of zus is toch anders.

Mijn man wil absoluut geen 2e. Ik blijf daar toch voor vechten. Ik kan niet geloven dat hij dit echt niet wil. Ik vind dat ik veel meer overtuigende redenen heb om er wel voor te gaan, dan hij om er niet voor te gaan. Het is ook een gevoel, dat overheerst eigenlijk wel. Als hij echt voet bij stuk blijft houden (wat ik echt niet kan geloven) weet ik niet of hij wel genoeg van mij houdt.....

Reactie voor op de website?

62.64. Enig kind

Ik denk dat he man genoeg van je houdt. Het feit is gewooon, je kindje is nu 3. Je krijgt nu meer vrijheid en je kunt meer staan en gaan waar je wilt, En met een tweede is het tcoh anders. Ik ervaar het zelf ook. Maar als je dan geen tweede wilt dan denk je aan jezelf. Twee is standaard. Serieus, ik vind het zo'n geklets en aan de ene kant, wees blij dat je een geond kind hebt. Dat meen ik echt. Ik heb ook lang getwijfeld aan een tweede, maar de omgeving had meer invloed dan wat ik zelf voelde. Ik kies nou een keer voor mezelf, ongeacht wat mensen ook denken en mijn man wil ook wel een tweede, maar hij zegt: we hebben een gezond kind, prima toch.

Ik wens je veel sterkte, groetjes, Barbara

Reactie voor op de website?

62.65. Mijn vriendin wel en ik niet

Toen ik alle reacties las, kreeg ik het gevoel dat vooral vrouwen met dit thema worstelen. Ik ben 41, mijn vriendin 38. Onze dochter wordt in maart 2. Ik ben heel gelukkig met ons driën en ik heb veel en intensief nagedacht over het krijgen van een tweede kindje. Het gegeven dat mijn vriendin graag een tweede wil speelt daarbij een belangrijke rol. Zij geeft aan bang te zijn dat onze dochter een eenzaam leven tegemoet gaat.

Ik hou heel erg veel van mijn vriendin. Ik hou heel erg veel van mijn dochter! Het idee dat ik hen pijn doe door geen zelf tweede kindje te willen, brandt tot in diepst van wezen! De schuld die ik voel hen echt geluk te ontnemen wil ik eigenlijk niet voelen. En aan de andere kant geloof ik tegelijkertijd ook zo erg in de kracht van ons drieën. Heb ik zo'n diepe overtuiging dat wij, onze dochter, mijn vriendin, ikzelf, gelukkig zullen en kunnen zijn. Gewoonweg omdat er liefde is!

Ik voel me soms heel egoïstisch. Dat ik om allerlei praktische en meer oppervlakkige redenen zelf baat heb bij een klein gezin. En mijn vriendin maakt zich op haar beurt weer zorgen; wil mij geen tweede kindje opdringen en mijn geen geweld aan doen met haar verlangen. En dat vind ik dan ook weer moeilijk. Het is, als wij tijd nemen om met elkaar hier over te praten, soms moeilijk om naast elkaar te staan en niet tegenover elkaar. Deze site, de reacties hierboven, hadden op ons een verbindend effect. Wij zullen nog wat tijd nemen en dan beslissen...

Bruno

Reactie voor op de website?

62.66. Mijn vriend wil ook geen tweede kindje

Wij hebben een zoontje van 3 jaar, en ik wil ook heel erg graag een tweede kindje. Maar mijn vriend wil het echt niet! Dit maakt mij heel erg verdrietig, hij wil het niet omdat hij vindt dat hij te oud is (nu 47 jaar). Ik ben 36 jaar en we hebben hele nare tijd mee gemaakt ik ben 3 keer erg ziek geweest in 2.5 jaar tijd en hij wil nu echt rust.

Maar juist doordat ik veel niet mee heb kunnen maken wil ik zo graag een tweede. En ook voor mijn zoontje lijkt het me zo leuk. Ik kom zelf uit een gezin van 3 (jongste) maar ik scheel 6 en 8.5 jaar met mijn zussen en zelfs ik voelde mij daar door vaak eenzaam terwijl ik nu heel veel aan ze heb. Ik kan hier zo mooelijk mee omgaan.

Annemiek

Reactie voor op de website?

62.67. Goed in je vel met 1 kind.

Ik heb een dochter van 15 maanden en ben zelf 37 jaar. Ik wist al voor dat ik in verwachting raakte dat ik 1 kind wilde, gelukkig dacht mijn partner er hetzelfde over. Ik werk er ook nog drie dagen bij en geniet van de dagen dat ik thuis ben. Twee kinderen zou voor mij echt teveel zijn.

Dat ik goed in mijn vel zit vind ik belangrijker dan een zusje of broertje voor mijn dochter. Nou kan ik een leuke moeder zijn en dat is ook heel belangrijk. Je moet niet alleen naar je kind kijken, maar ook naar jezelf. Een tevreden moeder, een tevreden kind.

Helen.

Reactie voor op de website?

62.68. Steeds die twijfel

Hallo, Wij hebben een zoontje van 20 maanden. Vriendinnen om me heen hebben bijna allemaal 2 of 3 kindjes. En steeds weer die vraag: "Nou, komt er nog een tweede of niet"? Diep van binnen wil ik dat wel, maar ik ben zo ziek geweest na de bevalling, dat ik niet eens voor mijn eigen zoontje kon zorgen. Om de 2 weken zware hormonale migraine-aanvallen (niet een beetje hoofdpijn).

Ik durf het gewoon niet aan, ben te bang, ik zou het alleen dan voor mijn zoontje doen. Ik twijfel zo erg, dat ik daar dagelijks mee bezig ben. We zijn harstikke gelukkig met ons zoontje, en ook blij dat hij gezond is. Echt een lief jongentje wat geniet van zijn ondekkingsreis! Ik hoop op een reactie,

Groeten Tanja

Reactie voor op de website?

62.69. Re: steeds die twijfel

Als jij het niet aandurft moet je het gewoon niet doen. Weten die vriendinnen wel dat je zo ziek bent geweest? Enig begrip van hun kant zou wel op zijn plaats zijn. Ik zou dit ook maar eens uitleggen aan die vriendinnen en dat als jij er voor kiest om het bij één kind te houden, dat zij er dan ook niet steeds over moeten beginnen. Kom voor je zelf op en laat je niet van de wijs brengen door je vriendinnen. Het is toch jouw leven!

Jessica

Reactie voor op de website?

62.70. Geen begrip

Het is inderdaad mijn leven, maar heel veel mensen hebben geen begrip voor migraine. Het kan nl heel heftig zijn. Ik heb nu een inplanon in mijn arm, die zorgt ervoor dat ik stabiel blijf, dus niet meer ongesteld wordt, en slik 6 tabletten per dag! Tuurlijk heb ik het wel uitgelegd aan vriendinnen, maar voel gewoon bij sommige vrienden/vriendinnen dat ze niet de ernst ervan in zien.

Het zou mij inderdaad niets moeten schelen wat een ander denkT! Maar goed ik ben ook maar mens. Wat ik al eerder schreef, het ergste vind ik het voor mijn zoontje. Geen broertje of zusje voor hem, omdat de kans erg groot is dat ik weer ziek ga worden. Maar voel me liever fit, dat ik van hem kan genieten, dan ziek en niets kunnen. Bedankt voor je reactie

Tanja

Reactie voor op de website?

62.71. Wij worden het helaas niet eens!

Ik ben 33 jaar en heel gelukkig met mijn vriend en dochtertje van bijna 4 jaar. Ik zou heel graag een tweede kindje willen en gun het ook zo voor mijn dochtertje. De zwangerschap hebben wij als angstig ervaren vanwege nare ervaring in de naaste familie en een eigen miskraam. Wij zijn ons er altijd van bewust geweest dat een goede afloop van een zwangerschap niet vanzelfsprekend is maar gelukkig is onze dochter na een zware en ook angstige bevallen/keizersnede gezond te wereld gekomen. Nu is ze bijna vier en zou ik wel heel graag nog een kindje erbij willen maar helaas mijn vriend niet. Hij is heel gelukkig met z'n 3e en vindt het wel okee zo.

Frustrerend is het zeker en heb er echt last van. Zou mijn relatie er niet voor op het spel willen zetten daarvoor zijn we te gelukkig en in ongelukjes geloof ik niet en zou niet eens in mijn opkomen maar ondertussen moet ik verder met het feit dat het waarschijnlijk niet gaat gebeuren. Voel me schuldig tegen over die kleine en baal er ontzettend van, wat een klote gevoel heb ik soms. Ben een tijdje boos geweest op mijn vriend maar heeft helemaal geen zin. Kan moeilijk de rest van mijn leven niet meer tegen hem praten en zal het los moeten laten, maar hoe?

Ik hoop van harte dat dat me lukt en ondertussen knijp ik mijn handen dicht met mijn lieve vriend en dochtertje!

Mandy

Reactie voor op de website?

62.72. Ook twijfel tweede kindje

Hoi allemaal, wat klinkt het toch allemaal herkenbaar. Vind het ook fijn te lezen dat er zoveel meer zijn die twijfelen over 2e kindje want het lijkt zo vanzelfsprekend om voor een tweede te gaan. Ik vraag me vooral af of het gewoon niet te druk en te hectisch wordt. Of gaat het gewoon mee in het ritme dat je nu al hebt? En kan je dan nog wel genieten tussen alle hectiek door? Zijn er mensen die hier ervaringen mee hebben? Of ook lang getwijfeld hebben en toch besloten hebben voor 2e te gaan en wat zijn de ervaringen achteraf?

Groetjes Esther

Reactie voor op de website?

62.73. Onzekerheid

Ik ben een moeder van een heerlijk ventje van 4,5 jaar. Ik hou van overzicht en ook van rust. Dit heeft een reden, geen makkelijke bevalling en een depressie met een huilbaby. Oftewel, ik heb een flinke knauw opgelopen omtrent de eerste jaren van het moederschap.

En nu, tsja, die twijfel. Nou ja twijfel, ik ben een gewoon bang dat ik het niet aan kan. Ik wil het zo graag! Ook voor mijn ventje, de grote broer zijn. En die reactie's over als wij later oud en rimpelig zijn en dus zorg nodig hebben, ja daar ben ik helemaal uit. Maar die onzekerheid....

En zo praktisch 1 kind, maar gevoelsmatig is dit gezin niet af....

Herkent iemand zich hierin?

liefs Jane

Reactie voor op de website?

62.74. Eenzaam

Ik ben ook enig kind, ik heb het daar eerlijk gezegd heel moeilijk mee. Ik blijf voor de toekomst hopen, maar weet dat ik enig kind zal blijven. Mijn standpunt zal altijd zijn: geen of 2! Want 1 vind ik verschrikkelijk, sorry!

Aurelie

Reactie voor op de website?

62.75. Eenzaamheid als ouders wegvallen

Eigenlijk reageer ik op het bericht van Sharon "Enig kind als volwassene".

Ik ben het volkomen met haar eens! De problemen als enig kind beginnen nu pas nu ik ouder wordt en mijn ouders ouder zie worden.

Ik heb een hele goede jeugd gehad als enig kind van 2 hele lieve ouders. Ik ben nu 33 jaar en heb al 9 jaar een relatie met een leuke lieve man. Hoe ouder ik word, des te moeilijker het voor me wordt dat ik geen broer of zus heb.

De gedachte dat zodadelijk mijn ouders of 1 van hen weg zou vallen, kan ik bijna niet verdragen. Ik voel me dan zo eenzaam. Ik kan mij gewoon niet voorstellen hoe ik dan verder moet... alleen. Tuurlijk heb ik dan mijn vriend, maar toch ... Ik kan het niet onder woorden brengen.

Momenteel twijfel ik ook al een tijdje over het stichten van een eigen gezinnetje, misschien moet ik er gewoon eens aan beginnen, maar ik heb gewoon niet zoveel met kinderen. Ze zeggen wel eens dat als ze van jezelf zijn dan... maar een roze wolk zal het voor mij echt niet worden. Ik ben bang om om de verkeerde redenen te kiezen voor kinderen, zodat ik, als mijn ouders iets overkomen zou, niet eenzaam achterblijf! Dat ik dan weer iets heb dat echt van mijzelf is. Dat ik dan iemand kan hebben die nog van mij houd, ook als mijn relatie geen stand zou houden. En dan krijg je ook nog het volgende probleem; ga je voor 1 of voor 2 kinderen?

Ik zit er echt verschrikkelijk mee, want het klinkt zo egoistisch allemaal.

Nu ik al deze verhalen heb gelezen heb ik echter 1 ding wel duidelijk; ik moet erover beginnen te praten, want het vreet aan me.

Claudia

Reactie voor op de website?

62.76. Enigskind

Toevallig las ik een artikel dat 2/3 van de enigskindgezinnen eigenlijk een tweede kindje willen. 1/3 staat achter de keuze om het bij 1 kindje te laten.

Het ideaalbeeld blijft voor het grootste deel van de bevolking bij 2 kindjes. Waarom? Hormonen? Invloed van reclame?

Omdat door vaak medische redenen veel gezinnen zijn met 1 kind (door op latere leeftijd van vrouwen, het nemen van kinderen), zijn er onderzoeken plaatsgevonden. Conclusies: zeer verrassend!

Enigskinderen kunnen juist heel goed delen, zelfs beter dan kinderen uit een gezin van meerdere. Zij kennen namelijk die strijd niet over speelgoed, aandacht e.d.

Sociaal zijn enigskinderen beter omdat zij meer aangewezen zijn op andere kinderen.

Zijn zelfs gelukkiger en kunnen beter leren omdat zij de volledige aandacht hebben.

Dus voor de kinderen hoef je geen tweede kindje te kiezen maar dan toch die drang?

Zelf hebben wij 1 kindje, een geweldige dochter, zij komt van oorsprong uit China (zij wil dus helemaal geen broertje of zusje).

Wij hebben zo'n intense band met elkaar en vinden het heel gezellig om lekker saampjes op stap te gaan. Nu zei een vriendin van mij die 2 kindjes heeft: "Ik ben toch zo jaloers op jou. Als je 2 kinderen hebt is zo'n band toch moeilijker op te bouwen omdat je altijd je aandacht moet verdelen en je vaak in een onderlinge strijd zit".

Ideaalbeeld? Denk dat de hormonen (voorplantingsdrang) ook ons in de greep heeft! Denk dat we het leven moeten nemen zoals die is/komt. Ik geniet elke dag van onze dochter, ben zo dankbaar. Daar kan geen groot gezin tegenop!

Diane

Reactie voor op de website?

62.77. reactie op diane

Zelf ben ik ook enigst kind en hier heb ik in mijn kindertijd weinig hinder van ondervonden, nu ben ik 30 en begint het lastiger te worden. Beide ouders ernstig ziek en je staat overal alleen voor.

Mochten mijn ouders overlijden dan is er niemand meer die een verleden met mij heeft. Natuurlijk blijft er wel familie en vrienden over maar dat is toch anders.

Reactie voor op de website?

62.78. Enigst kind

Ik ben zo sterk door het enig kind zijn. Een minpunt: ik kan geen ruzie maken. Je kan niet in je eentje tegen je ouders op. Het lijkt me fantastisch om ruzie te maken met je broers/zusters. Ik ken ook mensen uit een groot gezin. Er is er altijd een die te weinig aandacht heeft gekregen. Komt na 40 jaar terug. Had meer aandacht moeten hebben. En: je wordt alleen geboren en je gaat alleen dood. Dat is mijn levensmotto.

mvg. Isabel

Reactie voor op de website?

62.79. Gemis

Hallo,

Wij hebben een dochtertje van 5 jaar. Mijn vriend wilde eigenlijk geen kinderen maar omdat ik het zo graag wou, hebben wij nu dus een dochtertje. Ik dacht altijd dat is genoeg maar nu begint het bij mij toch weer te kriebelen. Vooral als ik zie hoe onze dochter met baby's is.

Ook heb ik soms het idee dat ze jaloers is op andere kinderen die een broer of zus hebben. Ze heeft ool al gevraagd mama wanneer krijg jij een dikke buik/ Ook zegt ze dan ik help je wel hoor met de baby. Dan springen de tranen mij in de ogen.

Maar mijn vriend wil echt geen tweede daarnaast is hij al gesteriliseerd en ik ben al 39 dus..... Ik zie de voordelen natuurlijk ook maar het soms zo moeilijk . Mijn vriend zegt: de beslissing is genomen dus moet ik mij daar maar bij neerleggen. Maar ik vind het wel heel moeilijk.

Jose

Reactie voor op de website?

62.80. Mijn man wil geen 2e

Hallo,

Wat fijn om te lezen dat er meerdere vrouwen/mannen zijn, die een partner hebben en geen 2e of meerdere kindjes meer wil.

M'n dochter is nu bijna 2 en wat zou ik haar graag een broertje/zusje gunnen. Ik geloof best dat enig kind zijn ook goed gaat. Toch lees je bij menigeen dat ze op latere leeftijd wel het gemis kennen.

M'n man heeft altijd geroepen "ik wil maar 1 kind". Maar nadat Nienke was geboren kwam er na een half jr. al snel de gedachten voor een 2e bij hem. Ik helemaal in de wolken, maar we wilden nog even wachten totdat Nienke wat ouder was. Jaar later zegt hij: "ik wil toch GEEN 2e". Weer 1/2 jr. later: OK, toch wel een 2e. En nu, afgelopen vrijdag: ik wil zeker GEEN 2e. Snappen jullie dat ik dit als erg teleurstellend heb ervaren?

Hij zegt dat we het financieel ook goed moeten hebben en daar ben ik het wel mee eens hoor! Ben er zelf van overtuigd dat we het wel kunnen redden. Ok, misschien minder dan bij 1 kind, maar dat is toch normaal? Hoe doen andere mensen het dan?

Het is zo'n diep verlangen van me en dat wordt me nu afgenomen. Het doet erg veel pijn. M'n man heeft me diep gekwetst. Nog meer met z'n toespraken over wel een 2e en later niet. Ik hoop zo graag dat hij nog van mening veranderd, maar zal er ook rekening mee moeten houden dat het hier echt bij blijft.

Als ik jullie verhalen lees (Nathalie, Anne, Joyce, Edith & Sandra) haal ik zoveel herkenning. Hoe lang zal de pijn blijven?

Marieke

Reactie voor op de website?

62.81. Ik wel! Hij niet!

Ik wil nooit kinderen! Heb ik altijd gezegd. Maar plots was ik zwanger!(pil) Op dat moment niet zo leuk. Maar wist het al snel zeker. Ik wil het houden. We kregen een zoon die niet al te makkelijk was en nog is. En toch wil ik graag een 2e kindje. Eerst wilde mijn vriend dat ook maar nu ruim 1,5 jaar geleden heeft hij gezegd dat hij het toch niet wil! Daarvoor was er wel altijd een smoes, nu hebben we dit of dat of komt niet uit dit jaar enz. Ik voel me daar behoorlijk naar bij en had nooit gedacht dat ik me zo zou voelen.

Ik heb zelf 2 grotere broers (2 en 4 jaar verschil) waar ik het echt bijzonder goed mee kan vinden! Ik ben echt stapel op ze. Ook toen we klein waren konden we goed met elkaar en het was altijd gezellig! En dus was de keuze voor mij, 2 kinderen. Zodat hun ook de kans zouden hebben om zo een band te krijgen met elkaar. Niks is zeker. Maar het zou kunnen.

Maar onze zoon is inmiddels bijna 6 en zal dus nu minder makkelijk zo een band krijgen zoals ik die heb. Dus daar hoef ik het niet meer voor te doen. Maar het verlangen naar nog een kindje bij mij is erg groot. Ook mijn zoon zou graag een broertje of zusje willen. Die mag op mijn kamer slapen en met mijn speelgoed spelen, zegt hij. (grappig) Ja mijn zoon kan erg goed delen, ook met kinderen in de buurt ondanks dat hij alleen is. Dus dat zit gewoon in iemands karakter, denk ik.

Maar toch ik vind het jammer, dat hij niet de kans krijgt om een band op te bouwen met een broertje of zusje. Want dat is echt wel leuk!

En ja, hoe lang blijft het verlangen en hoe lang blijft het knagen?

Chan

Reactie voor op de website?

62.82. enigskind Re: wil het een kind niet aandoen ?

Las bij iemand die enigskind is en het zelf een kind niet wil aandoen.

Begrijp best als je enigskind bent en je ouders iets overkomt dat je je dan eenzaam en verdrietig voelt. Het is heel makkelijk snel aan te grijpen aan het enigskind zijn!

Het verdriet als je je ouders verliest of gezondheidsproblemen dat hoeft een broer of zus niet te compenseren.

Ken zoveel gevallen dat het juist in dat soort situatie's misloopt met broers en zusters. Niet eens met de erfenis, niet eens met beslissing over de ouders, noem maar op.

Sabine

Reactie voor op de website?

62.83. @ mijn man wil geen tweede

Je vraagt je af of je man wel genoeg van je houdt omdat hij je geen tweede kind wil "geven". Een kind is geen kadootje dat je geeft. Het is iets waar je (en hij dus) minstens 18 jaar financieel aan vast zit. Het is lullig als je man geen tweede kind wil, maar accepteren is het enige redelijke.

Ook het argument van een andere dame dat ze tranen in haar ogen krijgt als haar dochter het heeft over een baby. Je kind heeft nog helemaal geen weet van wat er bij komt kijken. Het zijn jouw hormonen die praten, daar heeft je kind niks mee te maken.

Een kind maken doe je met twee, en als er 1 het niet mee eens is, gaat het gewoon niet door. Jammer, maar helaas. Die hormonen komen wel weer tot rust. En nu ik erover nadenk: misschien hou jij wel niet genoeg van je man om hem steeds maar te vragen over een tweede kind. Laat hem in zijn waarde, en respecteer zijn keuze. Dat is ook liefde.

Stof om over na te denken.

Pien

Reactie voor op de website?

62.84. Reactie op Pien

Ik vraag me af hoeveel kinderen Pien zelf heeft en of zij zelf ooit voor deze keuze heeft gestaan. Haar reactie klinkt erg rationeel.

Het is te makkelijk gezegd, dat je je er eenvoudig maar bij neer moet leggen. Volgens mij heeft moeder natuur ons niet zo geschapen.

Enig kind zijn is zeker niet zielig (ik ben er zelf ook een), maar voor de ontwikkeling van het kind is het heel goed om een broer of zus te hebben.

Mannen en vrouwen zijn in deze tijd gelijkwaardig. Het is daarom niet terecht te zeggen dat een vrouw zich moet schikken in de keuze van haar partner. Relatietherapie lijkt me in dit geval een goede stap.

Danielle

Reactie voor op de website?

62.85. Blij met zus

Ik heb een halfzus die ik, omdat we samen opgroeiden, zie als mijn 'hele' zus, maar we hebben beide een andere vader. Onlangs is onze moeder plotseling gestorven. Ze was al jaren vrijgezel en dus moesten mijn zus en ik alles samen regelen. Mijn God, wat ben ik dankbaar dat ik mijn zus heb! Op momenten dat zij het niet aankon was ik er en andersom. Alles konden we overleggen en delen. Financieel gezien, alle administratie en klussen en ook onze emoties en gedachten. Natuurlijk hebben we ook onze partners, maar die voelen niet wat wij voelen bij dit verlies!

Een paar jaar geleden was mijn vader ernstig ziek. Ik ben zijn enig kind, hij heeft geen partner. Ik voelde me toen zo eenzaam met mijn verdriet. Niemand voelde wat ik voelde Gelukkig is hij weer beter geworden, maar ik wordt angstig als ik denk aan het feit dat hij ook ooit zal moeten gaan (hopenlijk duurt dat nog heel lang hij is nog maar tweede helft vijftig). Nu praten mijn zus en ik nog regelmatig over hoe fijn het vroeger thuis was en wat we allemaal meemaakten. Omdat ik niet bij mijn vader woonde, zou ik dat zonder haar met niemand meer kunnen delen.

Nog een voordeel van een (half)zus is dat zij nu ook zwanger is en wij nu een (eerste) neefje of nichtje kunnen verwachten voor onze twee kindjes.

Overigens maakt het niet veel uit of je echt een band hebt en ook niet hoeveel jaar je scheelt. Mijn zus en ik schelen 7 jaar en hebben een supercontact. Mijn vriend heeft ook een zus, zij schelen maar 3 jaar, maar zien elkaar alleen op verjaardagen. Toch merk ik dat ze elkaar opzoeken als er iets gebeurd in de familie, ze kwam bijvoorbeeld ook op kraamvisite bij ons en op de begrafenis van mijn moeder. Dus ook al is de band niet warm, in noodsituaties heb je iemand om op terug te vallen (extreme uitzonderingen daargelaten).

Al met al voor mij genoeg reden om mijn kindje niet alleen op te laten groeien. Op dit moment hebben we er twee (2 jaar en 7 maanden) en ik hoop dat mijn gezinnetje ooit nog verder mag groeien. Ondanks alle twijfel die wij ook hebben (vooral financieel, qua tijd en aandacht) weet ik haast wel zeker dat we uiteindelijk overstag gaan! Gelukkig droomt mijn vriend regelmatig met me mee en hebben we beide een 'we zien wel' -houding.

Ik wil iedereen die het moeilijk heeft met de keuze/ er niet uit komt met de partner/ die zelf enig kind is en het moeilijk heeft etc. heel veel sterkte wensen. Wil er ook aan toevoegen dat ik ook heel veel steun heb gehad aan mijn partner, schoonouders en vader en vriendinnen. Kind, kinderen of geen kinderen.. er komt nooit een garantie op geluk bij geleverd.

Groeten, Pauline

Reactie voor op de website?

62.86. Bekkeninstabiliteit: ik durf (bijna) niet meer

Onze zoon wordt over 14 dagen drie jaar. We zijn dolgelukkig met hem en we hebben het heerlijk met zijn drieen. Toch zouden mijn man en ik heeeeel graag nog een kindje willen. Maar ik heb zo'n lastige bevalling gehad, met zo veel complicaties tijdens de zwangerschap. Ook daarna heb ik heel ernstige bekkenklachten gekregen. Echt rolstoelwerk, zeg maar. Nog steeds kan ik niet meer dan zo'n 900 meter achter elkaar lopen. Of EN kind en mezelf aankleden EN hem naar school brengen EN daarna even boodschappen doen. Ik kan alledrie zojuist genomen dingen, maar dan wel OF/OF.

Ik zie dus heel erg op tegen een volgende zwangerschap, hoewel het medisch gezien best kan. Ik sta onder behandeling van de beste traumatoloog op dit gebied (prof.dr. Van Vugt/Radboud Nijmegen). Zowel hij als ook mijn bekkenfysiotherapeut zeggen dat het best nog wel kan, maar dat het niet mee zal vallen. Ik heb het gevoel dat ik onbewust zo bang ben om zwanger te worden, dat ik soms zelfs contact met mijn man tijdens mijn vruchtbare periode mijdt. Maar.... dan zou je dus denken; stop er mee, je wilt toch niet? Maar dat is het hem nu juist: het feit dat ik bang ben voor de zwangerschap en de gevolgen er van voor de eerste 3-4 jaar erna, zegt niet dat ik geen kindje wil!! Ik wil WEL een KINDJE, een kindje van 1 jaar, een kindje van 5 jaar, misschien wel een dochter die op een goed moment zelfs 18 is, of 25 en zelf kinderen krijgt. Het lijkt me fantastisch. Ook voor ons zoontje zou ik het heel fijn vinden om een broertje of zusje te hebben.

Ik heb altijd een groot gezin willen hebben, maar ik kan het bijna niet opbrengen. Dat is een groot verdriet. Ik heb dan ook veel van bovenstaande reacties met tranen gelezen. Het raakt me, dit onderwerp. Ik merk dat ik nog steeds geen keuze heb gemaakt. Inmiddels word ik volgende maand 39 jaar. Er zal dus toch iets moeten gebeuren.

Herkent iemand dit? Wel willen, maar niet durven i.v.m. de gevolgen van een vorige zwangerschap?

Mensen, bedankt voor jullie posts.

Groeten, Jovabo

Reactie voor op de website?

62.87. Ja, ook bang

Jovabo, ik herken zoveel van mezelf in jouw relaas! Wij hebben een kind; een dochter van bijna zes. Zij is na een zwangerschap van 34 weken geboren en heeft daar enkele complicaties aan overgehouden. En dan is er ook nog een "onzichtbare" dochter die deze maand twee zou zijn geworden, als ze was blijven leven. Je snapt, hier zit meteen het pijnpunt.

De ervaring heeft helaas geleerd dat mijn lichaam niet zo goed is in zwanger zijn en ook al zijn er na de (vroeg)geboorte van de tweede wel opties geboden om de risico's in te perken, er zijn niet echt garanties voor een goede afloop te geven. Het verlies van het kindje heeft er enorm ingehakt en ik ben er een jaar van uit de running geweest. Ik ben het uiteraard te boven gekomen; op een dag "ben je er weer", maar het hele gebeuren heeft een zware wissel getrokken, ook op mijn relatie en er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Maarja. De vraag: wel of geen tweede (derde) leeft bij mij toch ook nog steeds.

En dan eigenlijk ook vooral vanwege mijn dochter. Die was zo ontzettend trots op haar zusje! Wilde haar meteen mee naar huis nemen en kon haar ogen er niet vanaf houden. Dat was tegelijk hartverscheurend en prachtig om te zien. Ook naderhand heeft ze vaak gevraagd om een broertje of zusje en ook weleens keihard gehuild: "ik ben zo alleen"! Verschrikkelijk. Maarja, de risico's zijn zo groot. En ik ben ook eind dertig, dus er komen alleen maar meer kansen op moeilijkheden bij. Ik blijf de beslissing maar voor me uit schuiven, maar soms denk ik weleens dat ik een knoop zou moeten doorhakken. Accepteren dat het is zoals het is en meer genieten van het hier en nu. En van wat ik nu heb; een prachtige, sociale, komische, slimme meid van bijna zes en de vrijheid die het hebben van een wat groter kind ook weer met zich meebrengt.

Ik weet niet of ik je veel geholpen heb met mijn reactie, maar je weet in ieder geval dat je niet alleen bent met je twijfels en verdriet. Ik wens je wijsheid en kracht toe bij het nemen van een besluit.

H.

Reactie voor op de website?

62.88. Voordelen en nadelen van enig kind zijn

Ik ben nu 33 en nog altijd worstel ik met het contact tussen mijn moeder en mij. Ik probeer dit los te laten maar wanneer ik mijn ouders (moeder) zie, lijkt er altijd iets tussen ons in te staan.

Of het enig kind zijn later als positief of negatief wordt ervaren hangt vooral af van hoe je bent opgevoed. Voor mij had mijn moeder een doodgeboren kindje, na mij raadde de dokter het haar af nog een kind te nemen ivm haar gezondheid. Mijn moeder is zeer dominant ten aanzien van haar omgeving en dus ook ten aanzien van mij. Daarnaast is zij altijd te beschermend geweest en zeer gefocust op mij. Men denkt altijd dat enig kinderen teveel aandacht krijgen maar dit hoeft dus niet altijd positief te zijn. Ik zie het meer als negatieve aandacht dat verstikkend kan werken, het gevoel dat je heel hard moet werken om een eigen identiteit te worden.

Omdat de omgeving vroeger "enig kind zijn "als iets negatiefs bestempelde was mijn moeder altijd heel bewust bezig met het idee mij niet te verwennen en ik ben juist in die zin sociaal opgevoed dat ik het bijna voelde alsof anderen belangrijker zijn dan ikzelf. Ik weet niet of daar het gevoel vandaan komt dat ik me altijd schuldig voel naar mijn moeder toe, dat ze een betere dochter had gewild. Het voordeel van meerdere kinderen is dat de aandacht verspreid wordt en dat er op een gezonde manier vergeleken kan worden,waardoor je alle gedragingen/ontwikkelingen van een kind meer in perspectief ziet.

Ik heb het enig kind zijn vooral in de pubertijd als iets onnatuurlijks ervaren, een kind met 2 volwassenen in 1 huis. Het voelde voor mij, wanneer er onenigheden waren ook vaak als oneerlijk. Wanneer je geen broers en zussen hebt leer je op een andere manier ruzie maken. Namelijk met 2 mensen die hierarchisch gezien boven je staan. Zij stonden altijd achter elkaar ook wanneer ik een onenigheid als onrechtvaardig ervoer. Ik begrijp dat je je in een groot gezin ook eenzaam kan voelen en het contact tussen broers en zussen ook niet altijd ideaal is.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat wanneer je besluit voor 1 kind te kiezen (hoewel van kiezen ook niet altijd sprake is) je je bewust bent van je eigen houding en karakter. Zoals ik op deze site las, hebben velen ook een positieve ervaring. Ik geloof ook dat dat echt mogelijk is maar geef je kind de ruimte die het nodig heeft zich te ontwikkelen tot een eigen individu (vooral in de puberteit), vertrouw en geloof in deze ontwikkeling! Ik geloof dat vooral dit laatste zelfstandigheid en juiste keuzes maken in het leven bevordert.

Als laatste; wat ik als positief heb ervaren is dat ik het idee heb dat mijn creativiteit en fantasie wel goed ontwikkeld zijn, ik had als kind meer tijd en ruimte om mijzelf te vermaken.

Marleen

Reactie voor op de website?

62.89. Identiteit

Ik herken me in de tekst van Marleen. Vooral dat het voor mij moeilijk was om een eigen identiteit te ontwikkelen, dat ik het gevoel had het nooit goed te kunnen doen en altijd vergeleken werd met anderen. In mijn puberteit verzette ik me op alle fronten om maar los te komen.

Toen mijn moeder op latere leeftijd een nieuwe relatie kreeg, waarvan haar partner ook oudere kinderen had, was ik ineens geen enig kind meer. Toen werd er van mij geacht om die kinderen als zus of broer te zien. Dat werkt dus helemaal niet.

Heel mijn leven, ik ben nu 37, heb ik een moeizaam contact met mijn moeder, waarin ik me op allerlei manieren dien aan te passen. Ik verdedig me nog steeds en heb nog steeds het gevoel, dat ze niet geheel tevreden over me is.

Ik heb zelf drie kinderen.

Reactie voor op de website?

62.90. Aan 54.89

Aan 54.89: ligt het moeizame contact met je moeder aan enigst kind zijn of aan dat je moeder niet in staat was op een passende manier met je om te gaan, te beantwoorden aan wat je nodig had?

Dat laatste kan (ik geef toe, het is een cliche) voorkomen bij gezinnen met 1 kind maar ook gezinnen van 10 kinderen. Bij complete en bij stiefgezinnen. Niet iedereen is geschikt voor het moederschap en je kunt niet voorzien in welke moeilijkheden/veranderde omstandigheden je terecht kunt komen.

Het contact tussen mij en mijn ouders is ook zeer moeizaam, ik ben de middelste van 3 kinderen. Mijn ouders waren binnenvaartschippers en hadden hun huwelijk en hun schip op de eerste plaats staan. Dat de kinderen naar internaten en pleeggezinnen moesten, ja, dat was een gevalletje bedrijfsschade. Toch ken ik ook volwassen geworden schipperskinderen die wel een goed en warm contact met hun bejaarde ouders hebben. Die schippersouders voeren ook met hun schip, maar hielden in alles rekening met hun kinderen op het internaat, die mochten er zo min mogelijk onder lijden. Die keuze maakten mijn ouders niet, ze zagen het probleem gewoon niet.

En zo heeft ieder zijn eigen verhaal, ik denk dat je problemen niet automatisch aan 1 item kunt koppelen.

Ik ben 46 en het heeft me jaren gekost om in te zien dat niet het schippersbestaan me beschadigd heeft, maar de manier waarop mijn ouders er mee omgingen. O ja, wat ik met je gemeen heb, is dat toen mijn ouders tegen de pensioenleeftijd aan het schip verkochten en op het vaste land gingen wonen, ze ook een familie hebben "geadopteerd" d.w.z de volwassenen als hun kinderen beschouwend, en de kinderen hun kleinkinderen noemend. Ze hebben die familie zelfs een erfdeel in hun testament toebedeeld. Voor mij erg moeilijk en onbegrijpelijk. Hoewel, ze ontdekten ineens hoeveel ze van ons opgroeien hebben gemist en wilden dat bij die geadopteerde familie inhalen. Denk ik.

Natuurlijk werkt het niet om als je bij je eigen ouders tekort bent gekomen er op latere leeftijd ineens tegen wil en dank een aantal stief/pleeg/adoptie broers en zussen bij te krijgen!

Reactie voor op de website?

62.91. Enigst kind

Zelf vinden wij het beter meer dan 1 kind te hebben als het kan, mijn man is enig kind en heeft de zorg over zijn moeder van 80 en hiervoor ook van zijn vader alleen. Als er iets met je enige kind gebeurt of het gaat emigreren, dan komt dat ook harder aan. Bovendien wordt er door de ouders vaak alles aan opgehangen en op gelet; nooit een broer of zus waar je later op terug kan vallen.

Ben zelf hartstikke blij met 4 kinderen. Mijn mans ouders hadden een hoog verwachtingspatroon van hem, wat hij in hun ogen niet kon waarmaken. Dit veroorzaakte veel spannin. Bij onze 3e werd er geroepen: wat moet je met een derde kind, je hebt toch al een jongen en een meisje? Zelf heb ik alleen nog maar een verstandelijk gehandicapte broer die niet praten kan, zusje en broer overleden. Ben erg blij dat ik ze gehad heb. Onze kinderen hebben goede band en helpen elkaar echt, vooral de oudste 3 die inmiddels volwassen zijn.

Angelique

Reactie voor op de website?

62.92. Enigst kind en dan je ouders verliezen...

Het enigst kind zijn is voor mij niet makkelijk geweest, mijn ouders waren wat ouder toen ik kwam en ik was en voelde me vaak de enigste. Wat ga je dan doen? Je wilt opvallen! Ik was een leuke meid voor anderen, maar wel eenzaam. In de pubertijd zocht ik naar bevestiging en vond het heel belangrijk dat ze me leuk vonden, met alle gevolgen vandien. Ik was veel te naief, achteraf. En mijn ouders lieten me zo vrij dat ik op zoek was naar liefde.

Met mijn moeder had ik veel ruzie en mijn vader was besluiteloos, maar ik kon wel heel goed met hem overweg.. Toen kreeg mijn moeder een hersenbloeding en was ze nog moeilijker om mee om te gaan. ze manipuleerde mij en kon me moeilijk los laten. Heb tot mijn 26 thuis gewoond, ook omdat ik het moeilijk vond voor mijn vader.

Getrouwd en toen mijn dochter 1 jaar was geworden, overleed mijn vader. Mijn moeder is 3 jaar later overleden. De druk was weg en ik ervaarde het als vrijheid. Heb nu 2 dochters en ik vind het opvoeden best confronterend. Familie heb ik niet echt, althans geen hele close band. Wat ik wel mis.

Heb wel een leuke schoonfamilie getroffen, maar toch voel je je ondanks alles toch de enigste.

Shirley

Reactie voor op de website?

62.93. Mijn verhaal hierover

Een paar weken geleden kwam ik de moeder van een vriendin van vroeger tegen. Die vriendin is met haar man behoorlijk ver weg gaan wonen (2,5 uur rijden met de auto), en de vriendschap verwaterde. Wij zijn daar nog 2x geweest om hun huis te bewonderen en op kraamvisite toen hun zoon geboren was. Daar waren ze erg blij mee, want volgens de dokter moesten ze blij zijn met dit wonder (een toevalstreffer had hij gezegd). Helaas hoorde ik dus van haar moeder dat deze zoon op 20-jarige leeftijd aan een hartstilstand is overleden, volkomen onverwachts. Het verdriet zoals de moeder beschreef is daar zo groot dat ik op de terugweg in de auto met tranen in de auto zat. Dingen als: Onze hele toekomst is weg, we zullen nooit opa en oma worden. Waarom kregen we dit godswonder en wordt het ons afgenomen?

Ik zelf ben een jonge oma (nu 46) en begreep ook het verdriet van de moeder van mijn vriendin, het verdriet om je kleinkind en ook nog eens het verdriet van je kind en schoonzoon. Ik besef ook heel goed dat mijn vriendin nooit meer mamma genoemd zal worden, als je meerdere kinderen hebt blijf je toch pappa en mamma, en heb je redenen om hoe moeilijk ook om door te gaan voor je andere kinderen.

Ikzelf heb 3 kinderen, had er eigenlijk wel meer gewild, maar mijn man wilde er niet meer, vooral ook om financiële redenen. Ik moet ook zeggen dat het toen ze alle 3 thuis waren best wel eens tobben was aan het einde van de maand, maar met de tering naar de nering zetten lukte het altijd wel.

Groeten Els

Reactie voor op de website?

62.94. Reactie op

Hoewel ik een zus heb die niet veel jonger is dan ik kan ik me zo goed inleven in de gevoelens van uw dochtertje dat zoveel verdriet had toen haar kleine zusje niet lang leefde. Als 6-jarige is me iets dergelijks ook overkomen. Wat had ik me verheugd toen mijn moeder de kinderwagen en de wieg klaarzette voor een broertje. Hij werd thuis geboren en toen werden moeder en kind terstond afgevoerd naar het ziekenhuis waar het kleintje twee maanden moest blijven met allerlei gebreken en operaties vandien. Maar hij kwam thuis en hij lag op mijn schoot en hield blokjes vast en ik mocht hem een fles geven. Dat hij gedeeltelijk verlamd was en beschadigde hersenen had ontging mij volkomen op die leeftijd. Hij stierf twee weken later en het hele gebeuren en de begrafenis en het verdriet zijn me altijd levendig bijgebleven.

Maar is dit een reden om het nog eens te proberen? Ik weet het niet zo zeker, hoewel ik wel moet zeggen dat ik als kind daar vurig op hoopte. Wat het echter in mij ontwaakte was een innig verlangen om zelf kinderen te krijgen en die wens is ruim in vervulling gegaan. Dat broetje van al die jaren terug stond me steeds voor de geest toem mijn kinderen klein waren en wat stelde ik het op prijs dat ik een echte geluksvogel was met zo veel gezonde kinderen.

Of u hieraan iets hebt? Nu ik erop terugkijk zie ik dat het de ene generatie soms beter gaat dan de andere. Wat de ene niet lukte dat lukt de volgende weer wel. We leren ervan en wie weet, uw dochtertje zal u op een dag met meerdere kleinkinderen presenteren.

Annemieke

Reactie voor op de website?

62.95. Wel of geen tweede

Wat herkenbaar allemaal om te lezen. Ook mijn man en ik twijfelen over wel of geen tweede kindje. We hebben nu een zoontje van 2,5 en het lijkt ons heel leuk voor hem om een broertje of zusje te hebben. Maar we zijn zo met zijn drieën ook heel gelukkig. Doen we hem te kort als er geen broertje of zusje bijkomt (als het al lukt, heb al 2 miskramen gehad)? Nu redden we het financieel en hoe zal het er aan toe gaan met een tweede?

Bovendien ging mijn bevalling niet helemaal vlekkeloos en heb ik nog steeds last van de knip/scheur. Ik vraag me af of ik daar bij een tweede bevalling last van zal hebben en of dat niet nog erger wordt na een tweede bevalling. Dat is iets waar ik toch ook wel bang voor ben. En we zijn allebei inmiddels 36 jaar, ook daar zitten weer risico's aan. Zal het gezond zijn? Moeilijk allemaal.

Mijn man en ik twijfelen allebei al een jaar en weten niet waar we nou goed aan doen. Maar wel of geen tweede blijft knagen.

Groetjes Sas

Reactie voor op de website?

62.96. Ik wil weer familie

Ik ben zelf heel blij dat ik geen enig kind ben. Wel twijfel ik heel erg over wel of geen kinderen, nu ik 39 ben. Ik wil eigenlijk niet meer moeder worden van een heel gezin, 1 kind lijkt me wel leuk. Maar dat vind ik dan weer niet eerlijk tegenover dat kind, omdat het me zelf ook niet leuk lijkt, en ik vind dat je aan de reacties hier ziet dat het toch wel eenzaam kan zijn. Ik zie ook wel de voordelen: als nakomertje had ik echt een speciale band met mijn ouders. Misschien bouw je als enig kind wel een hele speciale band op met je ouders.

Kinderen passen eigenlijk niet in mijn leven nu, maar ik heb ook al geen ouders meer en het jaagt me schrik aan om de rest van mijn leven nooit meer zo'n band te hebben met iemand als met mijn moeder. Ook denk ik: stel dat mijn man op zijn 60ste overlijdt, dan zou ik graag een kind van hem gehad willen...

Allemaal niet echt goede redenen om een kind op de wereld te zetten, of wel...

Janneke

Reactie voor op de website?

62.97. enig kind, half-wees en single

Hoi,

Alle reacties die ik heb gelezen zijn herkenbaar. Het valt me wel op dat een heleboel enig kinderen die gereageerd hebben zelf een gezin hebben.
Volgens mij (!) zit daar ook weer verschil in beleving. Hoewel ik weet dat het gras altijd groener bij de ander is, heb ik er momenteel (ik ben 40) heel veel moeite mee dat ik enig kind ben. Ik neem het mijn ouders niet kwalijk, na mij is een zoontje geboren, en helaas ook overleden. Ik ben dus enig kind geworden wegens het overlijden van mijn broertje. Mijn vader is een half jaar geleden overleden en mijn moeder is nu 68. Ik ben er 'als de dood voor' om alleen achter te blijven.

Momenteel heb ik geen vriend, partner, man en ook geen kinderen. Ik heb vriendinnen die enig kind zijn, en vriendinnen die ook maar 1 kind hebben. Ik heb er geen moeite mee als ze daarvoor bewust gekozen hebben, maar zelf zou ik echt niet maar 1 kind willen hebben. Ik ben 40, een partner is niet in zicht, dus de kans dat ik nog kinderen krijg is vrij klein. Op dit moment maakt me dat erg eenzaam.

Reactie voor op de website?

62.98. Soort enig kind?

Ik ben een nakomer met een veeel oudere zus. Dat was geen bewuste keuze van mijn ouders, tussen mij en mijn zus is de zwangerschap een aantal keren fout gegaan. Uiteindelijk was ik een zeer gewenste verrassing. Ik ben inmiddels halverwege de dertig en eigenlijk ook opgegroeid als een soort enig kind. Het verschil in leeftijd met mijn zus was te groot om echt wat aan elkaar te hebben en mijn ouders waren al 40 toen ze mij kregen.

Het grote nadeel van een zoveel oudere zus en oudere ouders was, dat de vrienden van mijn ouders ook veel oudere kinderen hadden. Op vakanties ed waren dus altijd wel veel kinderen mee, maar zelden van mijn leeftijd. Ook nu merk ik nadelen van het grote leeftijdsverschil. Mijn zus begon jaren geleden al met haar gezinnetje. Mijn ouders waren heel enthousiaste grootouders en pasten enthousiast twee dagen in de week op de twee kleinkinderen. Mijn zus kon ze altijd brengen om zelf boodschappen te gaan doen enz. Alles was bijzonder, alles draaide om de twee kleinkinderen. Nu heb ik zelf kinderen en hebben mijn ouders alles al meegemaakt. Ze worden zelf oud en kunnen niet voor mij doen wat ze ooit voor mijn zus hebben gedaan. Ook al is het volkomen te begrijpen, het doet toch een beetje zeer.

Zelf dacht ik dat ik geen kinderen kon krijgen. Het duurde jaren voordat mijn eerste geboren werd. Inmiddels ben ik in verwachting van mijn derde. Ik wilde graag weinig leeftijdsverschil tussen mijn kinderen, mocht ik er meer krijgen dan een, in verband met mijn eigen leeftijd en vroegere ervaring. Dat is inderdaad gelukt. Maar ik zou ook gelukkig zijn geweest als het bij één kind was gebleven.

Door mijn eigen jeugd weet ik: De samenstelling van je gezin beïnvloedt je leven als volwassene. Maar elke gezinssamenstelling heeft zijn voor- en nadelen. De nadelen van mijn situatie heb ik al beschreven. Maar het voordeel was dat mijn ouders heel veel tijd voor mij hadden, omdat mijn zus al heel zelfstandig was. Ik voelde mij zeer geliefd en gewenst en heb, ondanks het ontbreken van leeftijdgenoten op vakanties, een fantastische jeugd gehad, gewoon door de liefde die ik kreeg van mijn ouders. En ik vind het heerlijk om mensen om me heen te hebben, maar kan mezelf uitstekend alleen vermaken, dat heb ik wel geleerd.

Ik denk dat dat het belangrijkste is: de liefde, aandacht en steun die je krijgt van je ouders. De hoeveelheid broers en zussen is bijzaak. En wat ik alle ouders en aanstaande ouders toewens: Dat je gelukkig bent met wat je hebt aan kinderen en je uiterste best voor ze doet. Als je staat voor het aantal kinderen dat je hebt, het accepteert, de voordelen ervan ziet, zijn alle commentaren van andere ouders op je gezinssamenstelling peulenschilletjes. Het is trouwens vaak niet eens bedoeld als kritiek.

Sas

Reactie voor op de website?

62.99. Samengesteld gezin

Interessant om de ervaringen van enige kinderen te horen. Mijn man is gescheiden en heeft 3 kinderen uit zijn eerste huwelijk van 17, 20 en 22 jaar oud. Wij hebben nu samen een dochtertje van 3. De kinderen van mijn man wonen niet bij ons, maar komen wel vaak langs. Hoewel zij veel optrekken met onze dochter, vind ik het toch moeilijk dat zij geen broertje of zusje heeft dat bij haar woont. Voor mij voelt het niet compleet en ik merk dat ik er erg mee bezig ben dat wij 'maar'1 kind hebben en anderen 2 of meer.

Wij gaan naar een kerk en daar zijn veel gezinnen met meerdere kinderen. Ik doe ook kinderwerk en zie dat broertjes en zusjes veel met elkaar optrekken. Mijn dochtertje heeft zeker ook aanspraak met andere kinderen, maar ze moet er moeite voor doen. Ook op vakanties merk ik dat zij contact zoekt met andere peuters en vaak ook speelkameraadjes vindt, maar dat zij uiteindelijk toch weer alleen met ons mee moet naar de hotelkamer of de caravan. Dat vind ik dan moeilijk.

Aan de andere kant kan ik veel tijd met haar doorbrengen en zijn we heel close met elkaar. Ze zegt dat ze geen broertje of zusje wil, maar ze huilt soms, omdat haar oudere broers en zus er niet zijn om met haar te spelen. Mijn man wil niet nog een kind, maar ik heb er nog geen vrede mee.

Zijn er mensen die ervaringen hebben met het hebben van één kind met halfbroers en zussen?

Cora

Reactie voor op de website?

62.100. Iedereen doet wat het best is voor zijn gezin.

Ik kan niet begrijpen dat mensen het alleen 'goedvinden' als mensen het bij 1 laten als het een medische reden heeft. Net alsof het in het belang van het kind is dat mensen een 2e kind nemen omdat het zo hoort en het eigenlijk niet aankunnen of echt willen. Leuk ook voor het broertje of zusje: ter wereld gebracht voor de 1e en niet omdat hij/zij nou perse gewenst is. En laat dat in mijn ogen nou het belangrijkste zijn: het gevoel het aan te kunnen en een wens hebben.

Godzijdank hebben we hier keuzevrijheid, of je nou voor 1 kind kiest of voor 100.

Ilona

Reactie voor op de website?

62.101. Enig kind

Hallo allemaal,

Ik heb inmiddels een zoontje van 5, hij is enigkind. Alleen zijn de twijfels voor een 2de heel erg sterk,

Ik wil sowieso nog wachten met een 2de, dit omdat wij financieel nog schulden hebben. Ook willen wij eerst graag een keer naar disneyland met ons zoontje, met een 2de zal dit zeker niet gaan.

Maar nu is het probleem zeg maar de twijfels...

Wij willen voor een 2de gaan, dit omdat het ons fantastisch lijkt om nog eens mee te maken. Maar dan beginnen de twijfels...

zal mijn zoontje gelukkig zijn/blijven als die op zijn 8ste nog broer wordt, zal ik het nog aankunnen...kunnen wij het financieel aan...we moeten wel weer met alles helemaal opnieuw beginnne. Wie kent deze twijfels?

Ik wil gewoon zoieso dat me zoontje gelukkig is, met of zonder 2de kind erbij. Ik kan bijna wel huilen elke dag, ik vind zo moeilijk...wordt er ook gewoon misselijk van

Liefs debbie

Reactie voor op de website?

62.102. voor Debbie

Niet huilen hoor Debbie, echt nergens voor nodig!

Je weet wat ze zeggen: bij twijfel niet doen. Als ik je goed begrijp hebben jullie schulden die eerst nog afbetaald moeten worden. En dan kun je toch daarna uit gaan rekenen of het financieel verantwoord is? En babyspulletjes zijn altijd wel voor een klein prijsje of zelfs gratis over te nemen. Hoe je zoon op een en ander zal gaan reageren, valt voor een buitenstaander niet te voorspellen. Maar het lijkt me logisch, dat hij wel jaloers zal zijn, zeker de eerste tijd, als hij de aandacht die eerst helemaal naar hem ging nu zal moeten delen. Gelukkig gaat dat meestal na een tijdje over en zijn ze dol op kleine broer/of zus.

Dus aan alles valt een mouw te passen, maar............je moet het wel allebei heel graag willen. En waarom je nu druk maken over iets wat pas over een jaar of 2, 3 gaat spelen? Dat is toch nergens voor nodig?

En hoe de omgeving reageert als jullie het bewust bij 1 kind houden? Ach, gewoon je schouders ophalen en moeilijk kijken, dan veronderstellen ze dat het niet lukt en houden ze hun mond wel. Als jullie je prettig voelen en alles (ook financieel) goed aankunnen met 1 kind, het vooral zo houden. Veel geluk met je kleine en grote man!
Anna

Reactie voor op de website?

62.103. Vraag van Libelle


Als freelance journalist voor het tijdschrift Libelle werk ik momenteel aan een item over enig kinderen. Er wordt altijd een hoop gezegd en geschreven, of het al dan niet zielig is, of de kinderen verwend worden, enz. enz., vandaar dat ik graag van verschillende kinderen in de leeftijd 6 tot eind twintig willen horen wat ze er zelf van vinden.
Momenteel ben ik nog op zoek naar een 10 tot 12 jarige, en een 15 tot 19 jarige. Het gaat om een kort interview, daarnaast wordt iedereen op zaterdag 3 maart gefotografeerd in een fotostudio in Haarlem (reiskosten worden vergoed, de foto wordt achteraf toegestuurd en de tekst krijgt iedereen voor publicatie te lezen).
Mocht je zoon of dochter het leuk vinden om mee te werken, mail me dan zo snel mogelijk, met als het kan wat extra info over het gezin evenals de leeftijd, het mobiele nummer waarop je te bereiken bent en naar welk tijdstip je voorkeur uitgaat op zaterdag 3 maart.
Voor eventuele vragen kun je natuurlijk altijd contact met me opnemen.
Hartelijke groet,
Laura
Laura van der Meer
freelance journalist
06-23856928
www.lauravandermeer.nl

Reactie voor op de website?

62.104. Asjeblief een tweede kind

Neem astjeblieft een tweede kind! Ik ben enigs kind en ik haat het. Eerst was het niet zo erg toe ik klein was, maar nu ben ik 15. Constant ruzie met mn moeder. En mn vader heeft nauwelijks tijd voor me vanwege zijn werk. Asjeblieft neem een tweede kind!

xx

Reactie voor op de website?

62.105. Geen tweede

Zelf kom ik uit een gezin van 2, jaar op jaar. Nooit een band met mijn zusje gehad, nu (midden dertig) alleen tijdens verjaardagen dat wij elkaar zien. Man komt uit een gezin van 3, waarbij hij met de jongste broer heel goed kan opschieten, de middelste heeft ruzies met iedereen.

Een broer of zus is geen garantie voor meer geluk, net zomin als enig kind zijn dat is. Gedeelde jeugdherinneringen? Iedereen beleeft het op zijn/haar eigen manier. Als mijn zusje wel eens iets vertelt over vroeger, dan herken ik daar vrijwel niets in (vraag mij wel eens af of we uberhaupt uit hetzelfde gezin komen).

Zorg voor ouders? Ik ken genoeg mensen die 3 of 4 kinderen hebben die allemaal in het buitenland wonen. Of mensen die uit een groot gezin komen maar als enige opdraaien voor de zorg. Ook daar geen garantie.

Mijn zoontje blijft enig kind omdat ik na een postpartumpsychose gevolgd door een postpartumdepressie (duur: 1,5 jaar)deze hel niet nog eens wil meemaken. Voor mijzelf niet, maar ook niet voor mijn man en zoon. Ik kan het gevoelsmatig niet rijmen om een tweede kind te krijgen met deze zeer grote herhalingskans (na overleg met artsen) en dan 2 kindjes te hebben terwijl moeder een wrak is. Man heeft zich laten steriliseren, en het is goed zo. Ik heb er vrede mee.

Ik bedenk mij altijd maar: net zoveel mensen te vinden die gelukkig zijn met broer/zus, als mensen die ze liever kwijt dan rijk zijn. Zo ook voor enig kind zijn. Sowieso zou ik niet aan een tweede kindje beginnen als het enkel is om ervoor te zorgen dat de eerste niet alleen blijft.

Sterkte voor de dames die nog erg twijfelen.

Janna

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Enigst kind

  1. Ik ben enigst kind
  2. Ruimte
  3. Het internet
  4. Ook ik ben enigst kind
  5. 1 kind
  6. Ook ik ben enig kind
  7. Boekje over enig kind
  8. Mailgroep voor ouders met het dilemma, wel of geen enig kind
  9. Enigst kind
  10. Enig kind als volwassene
  11. 1 kind
  12. Delen enig kind
  13. re 1 kind
  14. Enigst kind
  15. Geen tweede kind ja of nee
  16. Enig kind
  17. Een prachtig kind
  18. reactie op 1 kind
  19. Enig kind
  20. Wel en geen enig kind
  21. Volwassen
  22. Twijfels!
  23. Enigst kind
  24. Zielig?
  25. Enig kind
  26. Ik ook
  27. Re: Ik ook
  28. Enig kind
  29. Als je kind ernaar vraagt
  30. Wel of niet een tweede kind binnen het stiefgezin?
  31. Een gelukkig enig kind
  32. Mijn man wil geen 2e kindje
  33. Tweede kindje
  34. Twijfels
  35. Ja ik wil een tweede kindje maar mijn partner vind 1 genoeg
  36. Wel of geen tweede kindje
  37. Mama enig kind zoon ook
  38. Enigst kind: zwaar irritant
  39. Tweede kindje? Ik zeg ja man zegt nee.
  40. Ook hier, ik wil wel, manlief niet
  41. Astrid, en alle andere moeders van 1 kind
  42. Niet enig kind, maar toch eenzaam
  43. Moeilijk
  44. Meer kinderen - dus sociale kinderen?
  45. Wie kent of heeft dit gevoel?
  46. Mijn man wil ook geen 2e kindje
  47. Nadelen van enig kind
  48. Knoop doorhakken
  49. Kleingezin.nl
  50. Ook mijn man wil geen 2de (zei dit eerst wel te willen)
  51. Ook ik twijfel...
  52. Enig kind
  53. Ook 1 kind
  54. Ja of nee
  55. Volg je hart....
  56. Ik twijfel, mijn partner niet
  57. Criteria voor een 2de kind (als ze al bestaan)
  58. Enig kind
  59. Enig kind
  60. Twijfel
  61. Twijfel
  62. Twijfel
  63. Mijn man wil absoluut geen 2e
  64. Enig kind
  65. Mijn vriendin wel en ik niet
  66. Mijn vriend wil ook geen tweede kindje
  67. Goed in je vel met 1 kind.
  68. Steeds die twijfel
  69. Re: steeds die twijfel
  70. Geen begrip
  71. Wij worden het helaas niet eens!
  72. Ook twijfel tweede kindje
  73. Onzekerheid
  74. Eenzaam
  75. Eenzaamheid als ouders wegvallen
  76. Enigskind
  77. reactie op diane
  78. Enigst kind
  79. Gemis
  80. Mijn man wil geen 2e
  81. Ik wel! Hij niet!
  82. enigskind Re: wil het een kind niet aandoen ?
  83. @ mijn man wil geen tweede
  84. Reactie op Pien
  85. Blij met zus
  86. Bekkeninstabiliteit: ik durf (bijna) niet meer
  87. Ja, ook bang
  88. Voordelen en nadelen van enig kind zijn
  89. Identiteit
  90. Aan 54.89
  91. Enigst kind
  92. Enigst kind en dan je ouders verliezen...
  93. Mijn verhaal hierover
  94. Reactie op
  95. Wel of geen tweede
  96. Ik wil weer familie
  97. enig kind, half-wees en single
  98. Soort enig kind?
  99. Samengesteld gezin
  100. Iedereen doet wat het best is voor zijn gezin.
  101. Enig kind
  102. voor Debbie
  103. Vraag van Libelle
  104. Asjeblief een tweede kind
  105. Geen tweede

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.