Groot Gezin
Hete hangijzers
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

80. Schuldgevoelens

Hebt u ook wel eens last van schuldgevoel? Hoe gaat u hiermee om? Zie ook de column.

Reactie voor op de website?

80.1. Geen schuldgevoelens meer hebben!

Die tijd van schuldgevoelens heb ik wel gehad maar is helemaal over sinds ik ziek ben. Prijs de dag, ook als je niet zo fijn uit bed opstaat. Vraag je bij een heleboel dingen af of de kinderen er iets aan kunnen doen en zo niet? Dan ook niet zeuren. Bij een heleboel dingen even voor je zelf alles op een rijtje zetten en dan gaat het een stuk beter.

Op een gegeven moment gaat dat vanzelf en zal je zien dat het leven een stuk rustiger verloopt.

Sandra

Reactie voor op de website?

80.2. Ik ken het gevoel wel

Ik ken zeker schuldgevoel. Het feit dat ik werken met vier kinderen durf te combineren, zorgt ervoor dat velen mij met een scheef oog bekijken en alles wat er mis gaat met een 'eigen schuld dikke bult' pareren en geen hulp bieden.

Toen ik beviel van de vierde (keizersnede)? Geen hulp, had je er maar geen vier moeten nemen. Als ik met afspraken wel eens in de knel kom? Eigen schuld, had je maar...

Het is zo sterk, dat ik het over ben gaan nemen. Gaat het slecht met mijn kinderen op school? Dan denk ik meteen: als ik nou eens niet had gewerkt.... Stottert mijn derde kind? Denk ik: als ik nou eens niet had gewerkt en niet nummer vier had, dan was het minder druk en dan.....

Als ik moe en snauwerig ben denk ik: als ik nou niet zoveel zou werken had ik meer tijd voor mijn kinderen (wat ook zo is). Mijn dochter is daar erg nuchter in: Ach, dan hadden jullie geen geld, en dan kon je daar over tobben.

Ik voel mij schuldig tegenover mijn moeder, omdat ik haar niet die aandacht kan geven die zij nodig heeft met haar ziekte. En zij laat me daar ook schuldig over voelen.

Ik weet het: het is aangeleerd. De samenleving doet ook haar best om problemen met jongeren op ouders af te wentelen, waardoor ze zich nog schuldiger gaan voelen.

Ik doe mijn best, maar een schouderklopje voor de dingen die ik goed doe zou best helpen.

Anja

Reactie voor op de website?

80.3. Aandacht voor jezelf

Schuldgevoel, zeker dat ken ik wel. Eigenlijk gaat het dan om de dingen waarin ik mezelf tekort voel schieten.

In de loop der jaren vroeg het gezin veel aandacht, en kon ik dat goed opbrengen. Maar er zijn tegenwoordg ook wel eens perioden waarin ik wat met me mezelf bezig ben. Perioden waarin ik me afvraag waar ik mee bezig ben, of ik daar goed aan doe, en hoe ik in de toekomst verder wil. In zo'n periode ben ik meer met mezelf bezig, en dan kan ik best kortaf tegen de kinderen zijn. Zij vinden dat vreemd, en ik vind het ook moeilijk ze uit te leggen waarom ik op dat moment niet zoveel aandacht voor hen heb.

En dan voel ik me achteraf heel schuldig: moet ik niet altijd voor ze klaar staan, ben ik niet veel te egoistisch? Het aandacht vragen voor mezelf, dat is eigenlijk het grote probleem.

Arnold

Reactie voor op de website?

80.4. Uitleg

Enerzijds vind ik het heel herkenbaar, en heb ik zelf ook het gevoel dat ik altijd klaar moet staan, anderzijds, heb ik ook wel geleerd om een bepaalde marge voor mezelf in te bouwen. Met 7 kinderen is er altijd wel iemand die aandacht wil in de vorm van een praatje, een knuffel, een boekje lezen, een bekertje sap of iets anders. Dat kan vaak wel, maar soms ook even niet.

Zo hebben wij als regel dat er 's avonds geen gezeur boven aan de trap moet zijn. Dan ligt er voor ons nog wat werk in de vorm van huishoudelijke klusjes, maar we willen dan ook nog even samen zijn, ook al heb ik niet de illusie dat dat nog heel lang zal duren, want onze oudste is 10 en komt langzaamaan op een leeftijd dat hij ook wel eens wat later naar bed wil.

Voorlopig is dat nog niet aan de orde, dus we genieten nog van onze avonden samen. Als de kinderen daarover beginnen zeg ik dat ook eerlijk. Ik hou heel veel van ze maar ik vind het ook leuk om samen met papa een film te kijken, of als hij niet is bv lekker een boek te lezen of achter de naaimachine te zitten. Als zij een vriendje te spelen hebben willen ze daar ook niet altijd een broertje of zusje bij hebben hoe lief ze het broertje/zusje misschien ook vinden.

Dat geldt ook voor de dagen dat ik kortaf ben omdat ik bv. hoofdpijn heb. Dan wil ik geen extra kinderen aan tafel, en heb ik geen zin in een spelletje. Ik leg dan wel uit waarom, en meestal snappen ze het dan wel. Ze zoeken dan elkaar op voor een spelletje en hebben het dan ook prima naar hun zin. In een groot gezin denk ik dat dat soort dingen zelfs makkelijker gaan dan in een klein gezin. Daar moet je echt zoeken naar een maatje, hier is altijd wel iemand anders voor handen die zich met je bezig wil houden.

Ik probeer het altijd wel uit te praten als we een verschil van mening hadden. Ook als zo'n meningsverschil voortkomt uit een chagerijninge bui van mij. En meestal begrijpen ze dat best. Ze zijn zelf ook niet altijd even zonnig. Ik probeer het ook niet al te zwaar op te nemen als zij eens een boze bui hebben. Als het echt te gek wordt, dus als de hele kamer onder de stemming van 1 persoon moet lijden, zeg ik dat ik het wel begrijp maar dat ze beter een poosje op hun kamer kunnen gaan zitten, want dat het voor ons echt niet leuk is zo.

Ingrid

Reactie voor op de website?

80.5. Schouderklopje voor alle moeders!

Bij deze voor alle moeders een schouderklopje, dat hadden we even nodig. En over de schuldgevoelens, bedenk je dat deze meestal door anderen worden aangepraat, ik betrap mezelf er ook regelmatig op, het trekt vanzelf weer weg als je helder gaat nadenken....

Yvonne

Reactie voor op de website?

80.6. Schuldgevoel bij mannen?

Ik vraag me oprecht af of er ook mannen zijn die een schuldgevoel hebben als ze werken. De reacties die ik zojuist gelezen heb (Geen schuldgevoelens meer hebben!, Ik ken het gevoel wel, Aandacht voor jezelf, Uitleg) zijn allemaal van vrouwen. Hoe zit het met de mannen? Of is het bij een vrouw 'gewoon' aangeboren? Of beter nog: aangepraat.

Ik zou me nu ook schuldig moeten voelen omdat ik graag wilde werken. Al voor mijn zwangerschapsverlof afgelopen was. Ik moest er van genieten. Ja, ja. Hoe doe je dat als de muren op je af komen en je een heel wakker kind hebt?

Ik moet me schuldig voelen dat ik weer graag wilde werken! Ik heb immers een zware baan in het onderwijs! Ik heb mateloos bewondering gekregen voor full-time huismoeders. Ik dacht dat ik dat ook zou kunnen, maar ik kan het NIET! En ik kom maar heel weinig vrouwen tegen die dit ook hebben.

Schuldig? Ik weet het niet. Volgens mij ben ik een leukere moeder als ik kan werken.

Manuela

Reactie voor op de website?

80.7. Schuldgevoel aangepraat

Het schuldgevoel wordt je zeker aangepraat. Je moet af en toe sterk in je schoenen staan om je daar niet te veel van aan te trekken. Ik ben 3 maanden geleden bevallen van mijn 3e kindje (dus eigenlijk nog een klein gezin). Ik werk hierbij 16 uur per week. Tijdens deze derde zwangerschap kreeg ik al vaak de vraag of ik zou blijven werken. Ik dacht dan altijd maar: waarom niet. Het lukt met 1 kind, met 2 kinderen en waarom niet met 3 kinderen. De opvang voor hen is goed geregeld en dat is een fijn gevoel. Nu twijfelen we zelf over een vierde kindje over een tijdje. Ik ben nu al bang voor sommige reakties als het zover zou zijn en zeker wat betreft mijn werk. Maar als ik er dan zelf over nadenk, ben ik er ook wel trots op hoe we het samen (mijn man doet er ook heel veel aan) klaarspelen.

Heleen

Reactie voor op de website?

80.8. Schuldgevoel

Hallo,

Ook ik ken het "schuldgevoel". Op 36-jarige leeftijd ben ik een 10 jaar jongere man tegengekomen. Wij hebben twee kinderen gekregen. Mijn oudste is 10 jaar, en heeft een vriendje waar hij veel mee optrekt. De moeder van dat vriendje is veel jonger dan ik. Mijn zoon is helemaal weg van haar. Zij is liever, aardiger en heeft een zachtiger stem en is altijd bereid om iets met de jongens te doen.

Vanmorgen vertelde hij mij doodleuk dat ik maar gewoontjes ben, niet zo lief als die moeder, een harde stem heb en niet aardig ben. Hij voelt zich ook schuldig hierover en denkt soms wel eens, was ik haar zoon maar of woonde ik daar.

Ik voel mij verdrietig en gekwest omdat ik weet dat ik een goede moeder voor mijn kinderen ben. Zij hadden het slechter kunnen treffen. Mijn zoon merkt mijn reactie op en voelt zich schuldig en wil niet meer spelen bij het vriendje. Ik voel mij schuldig omdat ik ouder ben dan de gemiddelde moeder (49 jaar met 2 zonen van 9 en 10 jaar) en ben mij bewust dat bij lange na niet zo gezellig kan zijn als die andere moeder. Ook ben ik veel serieuzer en zie vaker problemen.

Ik weet dit probleem niet op te lossen. Kan iemand mij een goede raad geven zodat het kind (en ik) zich niet meer zo schuldig voelen?

Bedankt en groetjes van Werda

Reactie voor op de website?

80.9. Voor Werda

Ik ben erg onder de indruk van de uitspraken van je zoon. Als mijn dochter (ook 10 jaar) iets kwetsend zegt dan kan ik daar heel goed over praten met haar. Ik hoop dan niet dat ik het zo breng dat ze voortaan haar mond houdt want ik vind het fijn een mondig kind te hebben, maar er zijn wel grenzen.

Je bent een serieuze moeder. Dat is niet erg, de kinderen weten wat ze aan je hebben en dat is heel belangrijk. Als jij het gevoel en de woorden van je zoon bevestigt (want je schrijft dat je het je bewust bent) dan gaan jullie er nog in geloven dat je niet een gezellige moeder bent. Je kan jezelf niet veranderen in een ander mens. En het is misschien een cliche maar je bent zo oud als je je voelt.

Wat ik vorig weekend heb gedaan is de 2 meisjes (10 en 8 jaar) in een huisje in Limburg gezeten en ze alle aandacht gegeven die ze willen hebben (de jongens zijn net 2 en bijna 7 maanden en heerlijke handenbinders). En hun moeder even helemaal voor zichzelf te hebben was een schot in de roos. Ik ben niet een moeder die constant met plaksel- knutselwerkjes en koekjesbakken aan de gang ben met mijn kinderen. Dat was mijn streven vroeger, want de buurvrouw die dat wel met de kinderen deed zag ik als het grote voorbeeld. (mijn schuldgevoel?). Nu even terug naar mijn huilende zoon anders voor ik me daar weer schuldig over.

Ellen

Reactie voor op de website?

80.10. Heerlijk rustig werken

Ja, zelden lees je van moeders die werken dat ze dat doen omdat dat het zo heerlijk rustig is. Het geld speelt natuurlijk een belangrijke rol, maar een gunstige bijwerking is dat ik op het werk een kopje koffie kan drinken en de krant kan lezen. De kinderen zijn schatjes maar ik vind het ook fijn om even met volwassenen om te gaan. Ben ik abnormaal? Kan ik het moederschap niet aan?

Loes

Reactie voor op de website?

80.11. We zijn ook gewoon mensen!

Inderdaad heb ik dat gevoel ook. Ik heb 3 kinderen in de leeftijd van 6, 3 en 2.

Maar inderdaad heb ik dat gevoel ook. Als ik alle kinderen naar school en naar de creche gebracht heb en ik uiteindelijk op mijn werk aankom denk ik ook he he lekker rustig even genieten van een bakje koffie en eventje bijkomen.

Heerlijk, ik zou het ook absoluut niet willen missen. Het is voor mij ook een soort ontspanning en even uit de hectiek van de kinderen. Zijn we dan abnormaal? Nee natuurlijk niet We zijn ook gewoon mensen!

Reactie voor op de website?

80.12. Ben eigenlijk dezelfde persoon gebleven

Heb precies hetzelfde, Loes. Bijvoorbeeld dit mailtje schrijf ik snel tussendoor op mijn werk: thuis kan ik dat wel vergeten. De thuisdagen met mijn twee meiden zijn heerlijk, maar ik ben ook erg blij met een volwassen gesprek op mijn werk. Op mijn werk ben ik ook ineens niet alleen 'moeder-van-Noor-en-Mette', maar ook gewoon 'Anne-met-een-eigen-stel-hersens'. En dan blijkt dat ik na de geboorte van de tweeling eigenlijk dezelfde persoon gebleven ben.

Anne

Reactie voor op de website?

80.13. Je hoeft je niet schuldig zich voelen als je anders doet

Ik heb 2 kinderen (5 en 3), het derde kind komt binnenkort. Ik werk fulltime (40 uren). Ik houd van mijn werk, het is voor mij een ontplooiingsveld. Ik geniet er van.

In de Nederlandse maatschappij word ik niet geaccepteerd en zelfs word ik afgekeurd omdat ik fulltime durf te werken met drie kinderen! Schande! Een klassieke Nederlandse maatschappijen van éénverdieners of een parttime met zeer slecht geregelde voorzieningen.

Ik voel me niet schuldig. Iedere dag vraag ik mezelf: Ben ik gelukkig?, Zijn mijn kinderen gelukkig? Krijgen ze genoeg aandacht? Met drie ‘ja’-antwoorden ga ik blij naar mijn werk. Wat de anderen denken interesseert me niet.

Ik heb ook niet zwaar, soms denk ik alleen: had ik maar in Denemarken gewoond…

Marysia

Reactie voor op de website?

80.14. Voor Marysia

Hi Marysia,

Ik wilde vragen of dat jouw partner dan misschien de zorg voor een groot deel op zich neemt? Ik ben moeder van twee kinderen (2 en bijna 4) en werk 36 uur per week. Mijn partner werkt 32 uur en gaat komend jaar ook 36 uur werken. Een derde kindje is absoluut een wens, maar we vragen ons af of dat wel realistisch is als we beiden bijna full-time werken.

Ben benieuwd hoe dat bij andere is (gegaan).

Grtz, Angelique.

Reactie voor op de website?

80.15. Schuldgevoelens verlammen

Ook ik voel me wel eens schuldig tegenover iedereen en alles. Ik heb 3 kindertjes van 4jr,2jr en 7mnd. Daarbij werk ik 3 dagen per week. Maar ik houd mezelf dan altijd voor dat schuldgevoelens geen enkele zin hebben, ik doe al mijn uiterste best om alles op rolletjes te laten verlopen.

Het belangrijkste vind ik dat er tijd is voor knuffelen en praten. Ik vraag me aan het eind van de dag vaak af of ik alledrie even apart aandacht gegeven heb 1-op-1 en wanneer dat zo is dan vind ik dat mijn dag goed was.

En ook voor mij geldt dat werken voor mij ademen en energie opdoen betekent. Communiceren op je eigen niveau.

Lieke

Reactie voor op de website?

80.16. Nieuw samengesteld gezin

Hallo,

Ik begin volgende week woensdag weer met werken (fulltime) na een periode van 1 jaar (zwangerschap en borstvoedingsverlof). Wij zijn een nieuw samengesteld gezin: ikzelf had reeds 3 kinderen 7, 9, 11 jaar, en mijn vriend wilde zo graag een kindje (had nog geen kinderen). Dus er kwam nog een meisje bij, nu 5 maanden. Nu heb ik voor mijn 3 kinderen een co-ouderschapsregeling met aanpassing op mijn uurrooster (verzorgingssector), maar ik ben wel financieel volledig verantwoordelijk voor hen! Dus kan ik bijna niet anders dan voltijds werken (wij hebben enkel keuze tussen voltijds of halftijds).

Mijn vriend vindt dat mijn 3 kinderen daarom moeten meehelpen in het huishouden, en hij enkel als hij er zin in heeft (werkt in bouw en is s'avond zeer moe). Deze discussie maakt het mij niet makkelijk, ik wil namelijk zoveel aandacht en tijd in mijn kinderen investeren. Maar ben bang dat ze mij ooit gaan kwalijk nemen dat ik fulltime werk en geen tijd heb voor hen! Is er nog een andere mogelijkheid om mijn vriend te doen inzien dat kinderen van 6, 9, 11 jaar nog kind moeten kunnen zijn?

Katia

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Schuldgevoelens

  1. Geen schuldgevoelens meer hebben!
  2. Ik ken het gevoel wel
  3. Aandacht voor jezelf
  4. Uitleg
  5. Schouderklopje voor alle moeders!
  6. Schuldgevoel bij mannen?
  7. Schuldgevoel aangepraat
  8. Schuldgevoel
  9. Voor Werda
  10. Heerlijk rustig werken
  11. We zijn ook gewoon mensen!
  12. Ben eigenlijk dezelfde persoon gebleven
  13. Je hoeft je niet schuldig zich voelen als je anders doet
  14. Voor Marysia
  15. Schuldgevoelens verlammen
  16. Nieuw samengesteld gezin

Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.