Groot Gezin
Hete hangijzers
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

38. Hebben mijn kinderen het recht hun grootmoeder te kennen?

Ik ben 26 en vader van Jarne(4j), Alyssa(2,5j) en Seppe(14m). Ik heb geen leuke jeugd gehad. Mijn moeder was zwaar depresief en heeft mij en mijn broertjes in de steek gelaten toen ik nog een kleuter was. Mijn vader stond in voor onze opvoeding, maar bracht daar niet veel van terecht. Toen ik 12 was, kwamen ik en mijn broertjes in instellingen terecht en van mijn vader heb ik sinds toen nooit meer iets gehoord.

Toen ik mijn vrouw leerde kennen en later ons eerste zoontje heb gekregen, ben ik voorgoed gebroken met mijn verleden en met mijn "slechte" vrienden. Dit is me, met veel steun van mijn vrouw en kindjes gelukt.

Maar nu heeft mijn moeder, die ik al zo lang niet meer gezien heb, terug contact met me opgenomen. Ze wil mij, en vooral mijn kinderen leren kennen. Ze heeft haar leven helemaal op orde gebracht en leidt nu zelfs een voorbeeldig leven.

Ik wil niet dat mijn kinderen in contact komen met mijn moeder. Ze maakt een deel uit van dat verleden, waarmee ik met zoveel pijn en moeite gebroken heb.

Mijn vrouw vindt dat ik mijn eigen moeder niet zomaar kan negeren, en dat Jarne, Alyssa en Seppe het recht hebben hun grootmoeder te kennen.

Denk ik nu echt enkel aan mezelf wanneer ik de kinderen verbied hun grootmoeder te zien? Ik weet het niet. Ik heb het er in ieder geval erg moeilijk mee.

Davy

Reactie voor op de website?

38.1. Neem de tijd

Beste Davy,

Ik kan me heel goed voorstellen dat het moeite kost om het contact te herstellen. Maar laat je niet forceren. Natuurlijk hebben de kinderen het recht om hun grootmoeder te leren kennen, maar dat recht mag niet ten koste van alles gaan.

Kijk eerst eens of het lukt om zelf een gesprek aan te gaan. Probeer eens of 't vertrouwen een stukje terug te winnen is. Misschien heeft uw moeder ook een verhaal waarvan U het fijne niet weet.

Heel veel sterkte, en neem de tijd!

Roos

Reactie voor op de website?

38.2. Contact?

Davy,

Als het contact ten koste van de gemoedstoestand van de kinderen gaat, direct naar hen toe of indirect. Door de opgeroepen spanningen bij jou is het het contact niet waard. Je moeder heeft haar kansen dan verspeeld, hoe vervelend het voor dan ook zal zijn.

succes, sterkte,
Astrud.

Reactie voor op de website?

38.3. Denk goed na

Wij hebben ook geen contact met (schoon)ouders. Dit was vooral in de begin jaren erg moeilijk. Toen kwam er een tijd dat het er gewoon bij hoorde en dat was ook gewoon goed. Nu worden mijn kinderen groter en komen er vragen. Zij zijn 9 en 7.

Het moeilijkste vind ik dat ik mijn kinderen zelf leer dat je ook iemand moet leren vergeven en dit zelf niet doe. Ik weet wel dat niet alles te vergeven is en dat er ook wel eens dingen gebeuren die niet te negeren zijn. Toch zou ik het graag anders zien, maar het is je plicht ook als ouder zijnde dat je je kinderen beschermt tegen negatieve invloeden van buiten, ook als het je zelf betreft en niet direct je kinderen. Jij moet ze opvoeden en dat is al niet makkelijk.

Dus als dit contact jou benadeelt dan is dit ook niet goed voor jouw kinderen. Misschien is het nog geen tijd voor herstel en moet je het gewoon nog even uitstellen, ik denk dat tijd helpt om je te laten zien wat je wil ook al betekent dat dat je helemaal geen contact meer wil. Laat je niet dwingen in je keuze want niemand kan voelen wat jij vroeger heb ervaren.

Brenda

Reactie voor op de website?

38.4. Alleen als je er zelf aan toe bent

Contact met je moeder is in eerste instantie belangrijk voor jezelf. Het is jouw moeder. Als je dat echt niet wilt of niet aankan, moet je dat contact niet opzoeken, ook niet voor je kinderen.

Als je wel besluit contact met je moeder op te nemen, is het verstandig om haar eerst weer te leren kennen. Na zoveel jaren geen contact zijn jullie uit elkaar gegroeid en min of meer vreemden voor elkaar geworden. Je laat je kind nooit zomaar naar 'een vreemde' gaan. Dat klinkt misschien raar, omdat het om je moeder gaat, maar in zekere zin is ze een vreemde voor jou en zeker voor de rest van je familie, dus ook voor je kinderen.

Mijn advies: Leer eerst je moeder weer kennen (als jij dat wilt), daarna komt je vrouw aan de beurt, eventueel gevolgd door je kinderen. Dat laatste besluit je dan samen.

Sterkte en succes! Monica

Reactie voor op de website?

38.5. Afgesloten

He hallo Dave,

ik heb eveneens een niet prettige jeugd gehad, en ik heb ook de deur achter me gesloten. Mijn man staat hier volledig achter, maar mijn situatie was wel iets anders. Mijn moeder is geestesziek, alleen volgens haar is de wereld slecht en zij er het slachtoffer van. Goed, het is erg ingewikkeld maar voor mij erg gemakkelijk, mijn kinderen zouden gevaar lopen dus uiteraard blijft mijn deur op slot. Maar in jouw geval......., zou je misschien eerst kunnen proberen of je opnieuw een relatie op zou kunnen bouwen met haar waar je nog niet je gezin in betrekt?

Stel dat het lukt dan kun je je kinderen alsnog een oma geven. Zoniet dan kennen ze haar ook niet en hebben hun er geen schade van. Maar jij kan dan voor jezelf alles echt afsluiten, want je hebt het geprobeerd, ook al zal het pijn doen. Ga dus pas verder met haar en je gezin als jullie samen met het verleden kunnen leven. En als jou gevoel nu zegt dat je er echt niet aan wil beginnen, doe het dan ook niet want jou wonden worden weer opengehaald.

Het is jouw beslissing en kinderen kunnen heel goed zonder biologische grootouders hoor. Daar mag je het niet van af laten hangen, alleen van je eigen gevoel. JIJ moet dan weer met haar kunnen leven. Als je denkt dat je in vrede met haar kan leven en haar kan vergeven, ga er dan voor. Zoniet, begin er dan in godsnaam niet aan, want het leed is dan veel groter dan jullie nu kunnen overzien.

Dit is wat ik zou doen, maar jij moet het zelf beslissen. Ik wens jou en je vrouw veel sterkte in dit moeilijke beslismoment.

groetjes Renske

Reactie voor op de website?

38.6. Beste Davy

Fijn voor je moeder dat ze haar leven weer op orde heeft. Als dat echt zo is, zou ze het respect ook wel op kunnen brengen om jou (in ieder geval voorlopig) met rust te laten.

Ze zal toch eerst met jou en je vrouw een vertrouwensband moeten opbouwen, voordat je je kinderen met zo iemand in contact brengt.

Als haar bedoelingen oprecht zijn, zou ze bijvoorbeeld kunnen beginnen met het sturen van verjaardags- en kerstkaarten. Kijk eerst maar eens hoe lang ze het volhoudt als ze merkt dat jij nu degene bent die de grens trekt.

Veel sterkte met je beslissing.

Susan

Reactie voor op de website?

38.7. Beslis voor je eigen gezin

Hallo allemaal,

Ik weet wat het is om door je fam opzij gezet te worden. Drie jaar geleden heb ik een zware depresie gehad. Ik ben moeder van 5 kinderen in de leeftijd van 8 tot 17 jaar, en mijn man heeft een eigen bedrijf, een bloembollenbedrijf. Toen ik erachter kwam dat ik een depresie had, ben ik naar de dokter geweest. Nou dan ga je in de mallemolen, pillen en zo, en met een psychiather praten.

In die tijd waren mijn schoonouders 50 jaar getrouwd. We zouden met z'n allen een weekendje weggaan. Maar ik kon niet mee, ik was niet in staat om mee te gaan. Mijn man komt uit een gezin van 7 kinderen en alles ging mee, ook 18 kleinkinderen. Mijn man heeft toen besloten om niet mee te gaan, want hij durfde het niet aan om zijn vrouw alleen thuis te laten. Ik zei van, ga jij maar met de jongens. Maar daar had hij geen zin in, er was al zoveel gebeurd voor we dat weekendje weg zouden gaan.

Na die tijd is de ellende eigenlijk gekomen. Op een dag ging ik naar een kinderverjaardag. Daar kreeg ik van alles uitgemeten waar mijn 2 kleinste meiden bij waren. Na die verjaardag is het nog een paar keer gebeurd op kinderverjaardagen door mijn schoonmoeder en haar dochters. Vanaf die tijd zeg ik: ze bekijken het maar, want elke keer tegen mij en mijn kinderen uitvallen, daar houd ik niet van, en mijn man ook niet.

Dus nu zijn we gestopt met verjaardagen. Ze hadden voor mijn schoonmoeder een weekendje weg georganiseerd. Al mijn schoonzusjes wisten er van, maar ik niet. Dat kreeg ze op haar verjaardag. Sinds die tijd voel ik me er niet meer thuis. Ik ben ook van plan om de relatie met mijn schoonfamilie af te sluiten, en dat heb ook gedaan. Er komt steeds meer rust in mijn gezin en ik vind dat wij een goede beslising hebben genomen.

Reactie voor op de website?

38.8. Mijn oma

Ik zal even de situatie vanaf de andere kant belichten. Mijn moeder heeft ook een rotte jeugd gehad, waardoor zij nog steeds manisch depressief is. Zij heeft ervoor gekozen het contact met haar moeder te onderhouden voor mij en mijn zus. Mijn oma zag ik als een tweede moeder. Mijn vader werkte altijd, mijn moeder lag vaak in het ziekenhuis en dan was ik bij mijn oma. Ik had een erg sterke band met haar.

Helaas is ze overleden toen ik 10 jaar oud was. Mijn oma was dan wel geen goede moeder, maar ze was absoluut de beste oma die ik ooit had kunnen hebben. Ik heb haar vergeven voor wat zij in het verleden gedaan heeft, mensen veranderen voortdurend.

Hoewel mijn moeder, als haar over haar moeder wordt gevraagd, nog steeds opmerkingen plaatst als: "M'n dochter was gek op d'r.", laat ze me weten dat zij nog steeds geen vrede heeft kunnen sluiten met het verleden. Ga de confrontatie aan, voordat het te laat is en je je hele leven met je vragen blijft zitten. Hoewel het voor je kinderen heel fijn zal zijn dat zij een oma hebben, er zullen dan bij jezelf vragen opkomen als: "Waarom kon je niet zo lekker knuffelen met mij en waarom wel met mijn kids?"

De situatie met mijn moeder was zo dat zij slachtoffer is van incest. Haar moeder wist het, maar deed niets. De situatie is doodgebloed en in de doofpot gestopt tot uiteindelijk mijn oma overleed en mijn moeder eeuwig met haar vragen en woede en frustratie blijft zitten. Zorg dat je eerst een gesprek aangaat met de ouder die jou heeft laten vallen, voordat je je kinderen ermee opzadelt. Ik heb na de dood van mijn oma geen goed woord meer gehoord van mijn moeder over haar, dit terwijl mijn wereld echt instortte toen ze overleden was. Ik kreeg geen steun, omdat mijn moeder mijn verdriet niet voelde.

Probeer, als het na een eerste gesprek met veel vragen en antwoorden nuttig is, een nieuwe relatie op te bouwen. Probeer het uit te praten. Iets afsluiten wil nog niet zeggen dat je het verwerkt hebt. Het feit dat er twijfel is of je de kinderen wel of niet in contact moet brengen met de ouder die je pijn heeft berokkend is typisch voor een niet verwerkt trauma. Er is nog geen vergeving aan te pas gekomen. Bespreek met je partner of die met de kids langs wil gaan bij oma en opa om o.a. toezicht te houden, te kijken of ze het 'goed doen'. Op die manier hoef je er zelf niet bij te zijn en hebben de kids toch hun oma.

Als je er zelf aan toe bent, kun je besluiten een keer mee te gaan, of ze alleen maar aan de deur af te zetten en ze gedag te zwaaien terwijl ze geknuffeld worden door hun oma/opa. Probeer in gesprek te raken met haar buren, vrienden, kenissen, e.d. om er via via achter te komen hoe ze nu is. Op die manier KAN er een wereld voor je open gaan. Zie het mooie gebaar in het feit dat ze toenadering zoekt, geef het een plaats, ga het niet uit de weg.

Clarissa

Reactie voor op de website?

38.9. Een kind om je leven te vullen?

Is oma misschien melancholisch of depressief? Lees eens over dysthymie. Of is er sprake van een afhankelijk persoonlijkheidsstoornis?

Je kunt je bezig houden met de norm van de maatschappij inzake 'ouder-rechten', maar bepaal liever zelf je 'eigen-waarden'.

Clair

Reactie voor op de website?

38.10. Ervaring

Hoi,

graag wil ik mijn ervaring met jullie delen. Ik heb 2 schatten van meiden uit mijn eerste huwelijk. Helaas ging het van begin af aan vreselijk mis met mijn ex-schoonouders. We hebben jarenlang ellende gehad, vooral met mijn ex-schoonmoeder. Daar hebben onze meiden achteraf zoveel onder geleden dat ik jullie uit ervaring op het hart mag drukken, bescherm jullie kinderen. Niets of niemand, vooral familie heeft het recht om jullie kinderen te beschadigen.

Ik dacht in het begin ook anders, "het zijn tenslotte de grootouders"... Als ik het ooit mocht overdoen, zouden mijn meiden in hun kinderjaren nooit contact gehad hebben met hun. Het zijn nog maar kinderen en dat heb ik voor mijn gevoel veel te laat ingezien. Nu is het leed geschied, dus mochten jullie het overwegen? Wacht dan tot de kinderen oud genoeg zijn om sommige dingen "echt" te kunnen begrijpen.

Nina

Reactie voor op de website?

38.11. Ervaring

Beste Davy,

Hoewel ik geen groot gezin heb (ben 7 maanden zwanger van mijn eerste kindje), kan ik wel enigzins met je meeleven. Mijn echtgenoot heeft al een tijd geleden gebroken met zijn vader om meerdere redenen. Een daarvan was de nieuwe vrouw van zijn vader en de andere waren problemen rondom de scheiding van zijn ouders. In deze periode zijn dingen gezegd en gedaan die mijn echtgenoot voor zijn leven heeft getekend

Wij hebben er beide erg mee gezeten dat ons kindje geen opa krijgt vanuit zijn kant. Maar er was geen contact tussen ons. En dat ging goed. Totdat de vader erachter kwam van mijn zwangerschap en contact wilde hebben.

Wij zijn er heilig van overtuigd dat de tijd een mens kan veranderen, maar wij willen ook ons prille gezin tegen alle nare invloeden beschermen. Wij hebben laatst een gesprek met de vader gehad en hierin is veel uitgepraat.

Ook hebben wij duidelijke grenzen getrokken omtrent ons gezin. Als eerste willen wij dat de relatie van mijn man en zijn vader goed verloopt.Totdat het contact voor langere tijd goed verloopt, is hij "een vriend." En wanneer wij het okay vinden lopen, mag hij zich grootvader gaan noemen. Gaat het niet goed, dan is dat heel jammer maar dan willen we geen tweede grootvader.

Bedenk ook goed dat misschien dit ook een kans is om met jouw moeder beter contact te hebben. Want zij was, zoals je schreef, depressief. Voor jullie allemaal was het een verre van ideale situatie. Maar begrijp ook dat jouw moeder een heel ander persoon was toen zij depressief was. Als je niemand een kans geeft om iets recht te zetten, dan blijf jij de rest van je leven een naar gevoel houden bij jouw moeder..

Maar ik begrijp volkomen dat je ook je gezin wilt beschermen tegen nare invloeden

Mijn grootste advies voor jou is, zorg dat eerst het contact soepel verloopt tussen jou en jouw moeder (een gesprek o.i.d. aangaan)en dan pas alles stap voor stap invoeren.. stel duidelijke grenzen en leg duidelijk uit waarom.. schrijf dit desnoods op. En gaat het niet tussen jou en je moeder, dan kan je jezelf nooit verwijten dat je het niet hebt geprobeerd. Maar werk eerst aan jullie relatie en introduceer pas later de kinderen..

Maar op dat punt ben ik zelf nog niet. Aangezien hij/zij nog niet geboren is.

Laat je me weten wat je uiteindelijk gaat doen?

met lieve groeten,

Michelle

Reactie voor op de website?

38.12. Bezint eer ge begint

heel nobel van je vrouw, dat ze je moeder een kans wil geven. maar ze kent je moeder niet,en dat maakt haar wellicht wat naief. dat was ik in het verleden ook. mijn man had geen contact meer met zijn broer. toen we net getrouwd waren kreeg ik telefoon van deze broer. hij zocht mijn man. hij wilde weer contact met hem, hij had zijn leven weer op de rit, blablabla... onder het mom van vergeven en vergeten en nieuwe kansen bieden haalde ik mijn man over om zijn broer weer binnen te laten.

en toen heb ik hem leren kennen. en snapte ik waarom mijn man hem uit zijn leven gebannen had. dat hebben we inmiddels weer gedaan, maar wel na meerdere ruzies, een hoop gezeur, en onze kinderen waren mede de dupe. die waren wel gek op oom ..., maar die deed soms wel raar en onaardig tegen papa en mama. wat hen een hoop verdriet heeft gedaan.

en nu zien ze oom niet meer. wat,ondanks te bevrijding van de ellende, ook weer verdrietig is voor de kinderen. want ze missen hem toch. dat kunnen kinderen nog. iemand missen die eigenlijk niet goed voor ze is. maar ik ben van mening dat kinderen meer schade oplopen als ze in contact zijn met niet oprechte of labiele personen, dan wanneer ze geconfronteerd worden met het feit dat er situaties zijn waarin je iemand niet kan vergeven en geen nieuwe kansen kan geven.

ik vind trouwens ook niet dat familie/grootouders recht hebben om je kinderen te kennen. misschien ben ik daar wat hard in, omdat zowel bij mij als bij mij man de familiebanden niet hecht zijn. maar ik kijk altijd naar iemands betekenis in je leven. niet naar iemands titel.

zo is de vriendin van mijn vader de beste oma van de wereld voor onze kinderen, terwijl we met de ouders van mijn man geen contact meer hebben, omdat ze mij niet accepteerde en er altijd ruzie was, en veel kritiek op de opvoeding van onze kinderen. wij willen hen niet meer zien, dus zien ze de kinderen ook niet meer. ze hebben nooit een betekenisvolle rol in hun leven gespeeld (wilden niet oppassen,want ze waren te stout en te druk. ze deden nooit leuke dingen met ze, kwamen nooit langs. wij moesten altijd naar daar en zaten we een uurtje stijf aan de koffie en dan gingen we weer), dus het enige wat de kinderen missen is het geruzie.

Karin

U kunt reageren via onderstaand formulier, of via (wel even vermelden (1) waar u op reageert, en (2) de titel van uw bijdrage!). Uw reactie wordt dan op de website geplaatst.

Vragen, aanbiedingen en oproepen worden alleen geplaatst indien een geldig e-mail adres wordt ingevuld.

Uw naam:
Uw e-mail adres:
Titel van uw bijdrage:

Uw reactie:

Soms worden deze formulieren automatisch ingevuld door zogenaamde robots. Om te controleren dat u geen robot bent, vragen wij u de volgende som te maken: drie plus vijf is:. Het is voldoende het cijfer in te vullen.

Hebben mijn kinderen het recht hun grootmoeder te kennen?

  1. Neem de tijd
  2. Contact?
  3. Denk goed na
  4. Alleen als je er zelf aan toe bent
  5. Afgesloten
  6. Beste Davy
  7. Beslis voor je eigen gezin
  8. Mijn oma
  9. Een kind om je leven te vullen?
  10. Ervaring
  11. Ervaring
  12. Bezint eer ge begint
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.