Groot Gezin
De column
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

84. Dag 2002, een blik op de media!

(31-12-2002) Het jaar 2002 is bijna voorbij. Tijd om even stil te staan en eens te kijken hoe het grote gezin er nu voorstaat. Het jaar 2002 was een hectisch jaar, de politiek was flink in beweging. De media brachten dit dagelijks uitgebreid op voorpagina's van kranten. De blunders in politiek Nederland kregen meer aandacht dan de echt belangrijke zaken.

Ook over het grote gezin hadden de media veel te vertellen. Een hoogtepunt was de opening van de fototentoonstelling: Kinderrijk, Grote gezinnen in Nederland en Vlaanderen. Met de tentoonstelling en de presentatie van het bijbehorende boek werd een project waaraan 4 jaar gewerkt was, afgesloten.

Natuurlijk vormden de media een belangrijk onderdeel bij deze presentatie. Van een journalist mag je verwachten dat een boek of een tentoonstelling beschreven wordt op een manier zoals andere boeken en/of tentoonstellingen beschreven worden.

Voor me ligt een stapel kranten, allemaal beschrijven ze het boek. Een wandeling door de resultaten: Het dagblad Trouw opende de tentoonstelling met het speciale artikel: De nestwarmte van het grote gezin. Het artikel laat een een aantal foto's zien, vergezeld van een tekst waarin stukjes uit de interviews aangehaald worden.

De beschrijvingen in de overige kranten zijn te verdelen in 3 groepen:

  1. De neutrale beschrijvingen: Deze beschrijven de fototentoonstelling op een manier die je mag verwachten. Kijken met welke visie de fotografe de portretten heeft neergezet: wat wilde ze laten zien, en komt dat goed tot uiting? Vooral de Volkskrant verdient een pluim, op een mooie, integere manier wordt in het artikel "Alledaagsheid van Grote Gezinnen" een perfecte beschrijving van het boek gegeven, waarbij één zin eruit springt: Het is alsof wij niet naar het gezin kijken, maar het gezin naar ons.

  2. De beschrijving gestoeld op vooroordelen: De vooroordelen ten opzichte van het grote gezin komen in alle kranten wel aan bod. Toch was niet iedere journalist duidelijk dat er een boek te bespreken was. Men dacht dat men zich moest verdiepen in het onderwerp, de fotografe en de tekstschrijfster hadden in hun ogen het werk niet goed gedaan.

    Op een vrij opdringerige manier werden door sommige kranten gezinnen uit het boek benaderd, terwijl in het boek de afspraak stond dat de geportretteerde gezinnen anoniem zouden blijven. Het resultaat in deze kranten liegt er niet om. Zij dikken de vooroordelen flink aan door een schreeuwende titel te gebruiken, zoals: "In de ban van de baby" (Het Volk), "Abonnement op de Ooievaar" en "Ik hoef maar naast haar te gaan liggen en ze is zwanger" (beiden Gazet van Antwerpen), en "Van de baarmoeder moet je afblijven" (De groene Amsterdammer).

  3. De NRC spant de kroon in het negativisme rond het grote gezin. In het artikel: "Er kan er nog wel eentje bij" spuit Lien Heyting haar frustratie rond haar opgroeien in een groot gezin. Ze wordt ronduit grof en beledigend, en vertelt meer over zichzelf dan over het boek. Ze noemt in haar beschrijving alle nadelen die ze heeft ervaren tijdens het opgroeien in een groot gezin en moppert omdat deze niet breed uitgemeten worden in het boek.
Al met al was het een leuke bezigheid om al deze verslagen te lezen. Het lijkt me dat journalistiek Nederland en Vlaanderen nog veel hinder heeft van vooroordelen die gebaseerd zijn op een beeld ergens uit begin vorige eeuw. Dat beeld wordt geplaatst in de tijd van NU en dan veroordeeld. Jammer, en nog veel werk voor de Vereniging "Groot Gezin"!

De redactie

Wilt u over dit onderwerp meepraten? Dat kan in het hete hangijzer Ervaringen met de media.

 
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.